Salmo 110
Awit ni David.
1 Miingon ang Ginoo sa akong Ginoo*,
“Lingkod dinhi dapit sa akong tuo,
hangtod mapailalom ko kanimo ang imong mga kaaway.”
2 Gikan sa Zion†, palapdon sa Ginoo ang imong gingharian, Mahal nga Hari,
ug maghari ka sa imong mga kaaway.
3 Sa adlaw nga makig-away ka
sa imong mga kaaway,
kinabubut-on nga motabang kanimo ang imong katawhan.
Ang mga pamatan-on moadto kanimo
sa balaang mga bungtod nga daw tun-og sa kabuntagon.
4 Nanumpa ang Ginoo, ug dili gayod mausab ang iyang huna-huna,
nga ikaw pari sa walay kataposan sama sa pagkapari ni Melquisedek.
5 Ang Ginoo nag-uban kanimo;
laglagon niya ang mga hari sa panahon nga ipakita niya ang iyang kasuko.
6 Silotan niya ang kanasoran ug daghan ang iyang pamatyon.
Laglagon niya ang mga nagdumala sa tibuok kalibotan.
7 Mahal nga Hari, moinom ka‡ sa sapa nga anaa sa daplin sa dalan,
busa mobalik ang imong kusog ug magmadaogon ka.
* Salmo 110:1 akong Ginoo: o Ginoo. Kini nga bersikulo giaplikar kang Cristo sa Bag-ong Kasabotan. Tan-awa ang Mat. 22:41-44; Mar. 12:35-37. † Salmo 110:2 Zion: mao usab ang Jerusalem. ‡ Salmo 110:7 Sa Hebreo, moinom siya. Sumala sa ubang mga eksperto, ang “siya” mao ang Ginoo. Apan ang kadaghanan kanila nag-ingon nga ang “siya” mao ang hari nga giingon sa bersikulo 5.