Psalmaro.
109.
Al la ĥorestro. Psalmo de David. Ho Dio, mia gloro, ne silentu. 
Ĉar buŝon malvirtan kaj buŝon malican ili malfermis kontraŭ mi, Ili parolas kun mi per mensogema lango. 
Per vortoj de malamo ili min ĉirkaŭis, Kaj ili militas kontraŭ mi sen mia kulpo. 
Por mia amo ili min malamas; Sed mi preĝas. 
Ili pagas al mi malbonon por bono Kaj malamon por mia amo. 
Metu malvirtulon super lin; Kaj kontraŭulo stariĝu ĉe lia dekstra mano. 
Kiam li estos juĝata, li eliru kulpa; Kaj lia preĝo estu peko. 
Liaj tagoj estu malmultaj; Lian oficon ricevu alia. 
Liaj infanoj estu orfoj, Kaj lia edzino estu vidvino. 
Liaj infanoj vagadu, Kaj ili petu kaj serĉu apud siaj ruinoj. 
Kreditoro forprenu ĉion, kion li havas; Kaj fremduloj disrabu lian laboron. 
Neniu faru al li ion bonan; Kaj ne troviĝu kompatanto por liaj orfoj. 
Lia idaro estu kondamnita al ekstermo; En la dua generacio elviŝiĝu ilia nomo. 
La malbonago de liaj patroj rememoriĝu al la Eternulo, Kaj la peko de lia patrino ne elviŝiĝu. 
Ili estu ĉiam antaŭ la Eternulo, Kaj Li ekstermu la memoron pri ili de sur la tero. 
Pro tio, ke li ne memoris fari bonfarojn, Kaj ke li persekutis mizerulon kaj malriĉulon kaj korsuferanton, Por lin mortigi. 
Li amis malbenon, kaj ĝi venis sur lin; Li ne volis benon, kaj ĝi malproksimiĝis de li. 
Li metis sur sin malbenon, kiel veston; Kaj ĝi penetris en lian internon, kiel akvo, Kaj en liajn ostojn, kiel oleo. 
Ĝi estu por li kiel vesto, per kiu li sin kovras, Kaj kiel zono, kiun li ĉiam portas ĉirkaŭ si. 
Tia estas de la Eternulo la agado kontraŭ miaj kontraŭuloj, Kaj kontraŭ tiuj, kiuj parolas malbonon kontraŭ mia animo. 
Kaj Vi, ho Eternulo, mia Sinjoro, agu kun mi pro Via nomo; Ĉar bona estas Via favorkoreco, savu min. 
Ĉar mi estas malriĉulo kaj mizerulo, Kaj mia koro estas rompita en mia interno. 
Kiel ombro longiĝanta mi malaperas; Oni forskuas min kiel akridon. 
Miaj genuoj senfortiĝis de fastado, Kaj mia karno perdis la grason. 
Kaj mi fariĝis mokataĵo por ili; Kiam ili vidas min, ili balancas sian kapon. 
Helpu min, ho Eternulo, mia Dio; Savu min laŭ Via boneco. 
Kaj oni sciu, ke tio estas Via mano; Ke Vi, ho Eternulo, tion faris. 
Ili malbenas, sed Vi benu; Ili leviĝis, sed ili estos hontigitaj, kaj Via sklavo ĝojos. 
Miaj kontraŭuloj kovriĝu per malhonoro, Kaj ili envolviĝu en sian honton kiel en veston. 
Mi forte gloros la Eternulon per mia buŝo, Kaj meze de multaj homoj mi Lin laŭdos. 
Ĉar Li staras ĉe la dekstra flanko de malriĉulo, Por savi lin de tiuj, kiuj juĝas lian animon. 
