Salmo.
109.
Ang kanta nga ginsulat ni David. Sa direktor sang mga manugkanta. O Dios, nga akon ginadayaw, sabta ang akon pagpanawag sa imo. 
Kay ginaakusar ako sang malain kag dayaon nga mga tawo. Nagahambal sila sang binutig parte sa akon. 
Permi nila ako ginahambalan sing malain bisan wala sing kabangdanan. 
Bisan nagapakig-abyan ako sa ila, ginakontra nila ako; pero ginapangamuyuan ko sila. 
Ginabalusan nila ako sing malain sa maayo nga ginahimo ko sa ila, kag ginabalusan nila ako sing kaakig sa akon pagpakig-abyan sa ila. 
Nagasiling sila, “Mangita kita sang malain nga tawo nga magkontra kag mag-akusar sa iya sa korte. 
Kon hukman na siya, kabay pa nga magguwa nga may sala siya. Kag kabay pa nga ang iya pangamuyo kabigon nga sala. 
Kabay pa nga indi magdugay ang iya kabuhi kag ihatag na lang sa iban ang iya katungdanan. 
Kabay pa nga mapatay na siya para mailo ang iya mga kabataan kag mabalo ang iya asawa. 
Kabay pa nga bisan diin na lang magkadto ang iya mga kabataan nga nagapakilimos, kag kabay pa nga palayason sila bisan sa ila guba nga elistaran. 
Kabay pa nga kuhaon sang iya gin-utangan ang tanan niya nga pagkabutang, kag kabay pa nga kuhaon sang mga pangayaw ang iya pinangabudlayan. 
Kabay pa nga wala sing may maluoy sa iya kag sa iya ilo nga mga kabataan kon mapatay na siya. 
Kabay pa nga magkalamatay ang iya mga kaliwat para malimtan na sila sa masunod nga henerasyon. 
Kabay pa nga indi pagpatawaron kag indi pagkalimtan sang Ginoo ang sala sang iya mga ginikanan kag mga katigulangan; kag kabay pa nga itugot sang Ginoo nga malimtan na sila sa kalibutan. 
Kay wala gid niya ginahunahuna ang paghimo sang maayo, kundi ginahingabot niya kag ginapamatay ang mga kubos, mga imol, kag mga nadulaan sang paglaom. 
Luyag niya nga pakamalauton ang iban—kabay pa nga sa iya ina matabo. Wala siya naluyag magbendisyon sa iban—kabay pa nga wala man sing may magbendisyon sa iya. 
Wala untat ang iya pagpakamalaot sa iban; daw bayo na ini nga iya ginasuksok. Kabay pa nga ang iya pagpakamalaot magabalik sa iya pareho sang pagsulod sang tubig sa iya lawas ukon pareho sang pagpanalupsop sang lana sa iya mga tul-an. 
Kag kabay pa nga magpabilin ini sa iya nga daw sa bayo nga nagatabon sa iya lawas ukon daw sa paha nga ginapaha niya permi.” 
Ginoo, kabay pa nga amo ina ang imo isilot sa mga nagaakusar kag nagahambal sing malain sa akon. 
Pero buligi ako, Ginoong Dios, para mapadunggan ka. Luwasa ako tungod sang imo kaayo kag gugma. 
Kay kubos kag imol ako, kag nagasakit ang akon buot. 
Nagaamat-amat na dula ang akon kabuhi pareho sa landong kon gab-i. Daw pareho ako sa apan nga ginkahig. 
Nagaluya ang akon tuhod tungod sa pagpuasa. Puwerte na ako kaniwang. 
Nangin talamayon ako sa akon mga kaaway. Nagalungo-lungo sila kon makita nila ako. 
Buligi ako, Ginoo, nga akon Dios; luwasa ako suno sa imo gugma. 
Kag mabal-an sang akon mga kaaway nga ikaw, Ginoo, ang nagluwas sa akon. 
Ginapakamalaot nila ako, pero ikaw magabendisyon sa akon. Mahuy-an sila kon salakayon nila ako, pero ako nga imo alagad magakalipay. 
Sila nga nagaakusar sa akon matabunan sang kahuy-anan pareho sa bayo nga nagatabon sa lawas. 
Pasalamatan ko gid ang Ginoo; dayawon ko siya sa atubangan sang madamo nga katawhan. 
Kay ginadepensahan niya ang mga tawo nga bululigan para maluwas sila sa mga nagasentensya sa ila sang kamatayon. 
