Ang Manugwali.
1.
Amo ini ang mga ginsiling sang isa ka manugwali nga anak ni David kag hari sang Jerusalem: 
Wala sing pulos! Wala gid sing pulos ang tanan! 
Ano bala ang makuha sang tawo sa iya pagpangabudlay diri sa kalibutan? 
Nagataliwan ang isa ka henerasyon kag nagabulos naman ang isa, pero ang kalibutan amo lang gihapon. 
Nagabutlak ang adlaw, kag dayon nagasalop; nagabalik-balik lang ini sa iya ginahalinan. 
Nagahuyop ang hangin sa south kag dayon sa north; nagalibot-libot lang ini kag nagabalik-balik. 
Ang tanan nga suba nagailig sa dagat, pero wala ini nagakapuno bisan sige-sige ang ilig sang suba. 
Ina tanan nga butang makatalaka—ang pagkatalaka nga indi maeksplikar. Wala nagakaayawan ang aton mga mata kag mga dulunggan sa aton makita kag mabatian. 
Ang mga natabo sang una matabo man liwat. Ang mga ginhimo sang una himuon man liwat. Wala gid sing bag-o nga nagakatabo sa kalibutan. 
May butang bala nga masiling mo nga bag-o naman? Pero ara na ina sang una pa, bisan sang wala pa kita matawo. 
Wala ginadumdom sang mga tawo ang mga nagligad; amo man ang palaabuton, indi man ini pagdumdumon sang mga tawo sa ulihi. 
Ako nga isa ka manugwali naghari sa Israel, kag sa Jerusalem ako nag-estar. 
Sa akon kaalam, gintun-an ko gid sing maayo ang tanan nga nagakalatabo diri sa kalibutan. Isa ini ka makatalaka nga buluhaton nga ginhatag sang Dios nga kabalak-an sang tawo. 
Nakita ko ang tanan nga ginahimo diri sa kalibutan, kag ini tanan wala sing pulos; daw pareho lang nga nagalagas ako sa hangin. 
Ang tiko indi mo mapatadlong, kag ang wala indi mo maisip. 
Nagsiling ako sa akon kaugalingon, “Mas maalam gid ako sang sa tanan nga naghari sa Jerusalem antes sa akon. Madamo gid ako sang nahibaluan.” 
Gintun-an ko sing maayo ang kinalain sang kaalam kag kabuangan, pero nareyalisar ko nga ini wala man sing pulos; daw pareho lang nga nagalagas ako sa hangin. 
Kay sang nagdugang ang akon nahibaluan, nagdugang man ang kalain sang akon buot. 
