Salmo.
116.
Ginahigugma ko ang Ginoo, kay ginapamatian niya ang akon pagpangayo sang bulig sa iya. 
Tungod kay ginapamatian niya ako, indi ako mag-untat sa pagpanawag sa iya samtang nagakabuhi ako. 
Nahadlok ako kay nabatyagan ko nga daw dali na lang ako mapatay; ang kamatayon daw sa lubid nga nagaburambod sa akon. Natublag gid ako kag nabalaka, 
gani nagpanawag ako sa Ginoo, “Ginoo, luwasa ako!” 
Ang Ginoo nga aton Dios maluluy-on, matarong, kag mabinalak-on. 
Ginaprotektaran niya ang mga wala sing alam. Sang wala ako sing may mahimo ginluwas niya ako. 
Dapat magpakabakod ako tungod kay maayo gid ang Ginoo sa akon, 
kay ginluwas niya ako sa kamatayon, sa kasubo kag sa kalaglagan. 
Gani magakabuhi ako nga malapit sa Ginoo diri sa kalibutan sang mga buhi. 
Nagatuo gihapon ako, bisan pa nga nagsiling ako, “Puwerte gid ang akon pag-antos.” 
Sa akon kahadlok nagsiling ako, “Wala gid sing tawo nga masaligan.” 
Ano bala ang maibalos ko sa Ginoo sa tanan niya nga kaayo sa akon? 
Magasimba ako sa Ginoo kag magadala ako sang halad nga ilimnon sa pagpasalamat sa iya sa pagluwas niya sa akon. 
Tumanon ko ang akon mga promisa sa iya sa presensya sang tanan niya nga katawhan. 
Nasakitan ang Ginoo kon may mapatay sa iya matutom nga katawhan. 
Ginoo, matuod nga suluguon mo ako. Ginhilway mo ako sa pagkabihag. 
Magasimba ako sa imo kag magahalad ako sang halad nga bilang pagpasalamat sa imo. 
Tumanon ko ang akon mga promisa sa imo sa presensya sang tanan mo nga katawhan 
didto sa ugsaran sang imo templo sa Jerusalem. Dayawa ang Ginoo! 
