Salmo.
39.
Ang kanta nga ginsulat ni David. Sa direktor sang mga manugkanta nga si Jedutun. Nagsiling ako sa akon kaugalingon, “Bantayan ko gid ang akon pamatasan, kag likawan ko nga makasala sa akon paghambal. Punggan ko gid ang akon baba nga magreklamo sa Dios samtang ara sa akon tupad ang malain nga mga tawo.” 
Gani naghipos lang ako; wala gid ako sing may ginhambal. Pero wala ini nakabulig sa akon, kay nagdugang pa gid gani ang kasakit sang akon buot. 
Natublag gid ako katama. Kag sa sagi ko nga hunahuna kon bala mahipos lang ako, nagdugang pa gid gani ang akon pagkatublag. Gani wala ko na mapunggan; nagsiling ako, 
“Ginoo, padumduma ako nga may katapusan ang akon kabuhi kag naisip na ang akon mga inadlaw. Padumduma ako nga umalagi lang ang akon kabuhi.” 
Kalip-ot sang kabuhi nga ginhatag mo sa akon. Baliwala lang ini sa imo panulok. Sa matuod, ang kabuhi sang tawo daw sa hangin lang nga nagaagi, 
ukon pareho lang sang landong nga nagakadula. Masako ang tawo sa mga buluhaton nga wala sing pulos. Nagatipon siya sang manggad, pero indi siya makahibalo kon sin-o ang magapulos sini kon mapatay na siya. 
Kag karon, Ginoo, wala na ako sing saligan pa. Ang akon pagsalig ara sa imo. 
Hilwaya ako sa tanan ko nga sala, kag indi pagtuguti nga yagutaon ako sang mga buang-buang. 
Mahipos na lang ako; indi na lang ako magreklamo, kay ikaw ang nagapaantos sa akon. 
Karon, indi na ako pagsiluti. Daw sa mapatay na ako sa imo mga pagpaantos sa akon. 
Ginadisiplina mo ang tawo paagi sa pagsaway sa iya, sa iya mga sala. Kag pareho sa sapat-sapat nga nagapang-ut-ot, ginaubos mo ang iya malahalon nga mga pagkabutang. Matuod gid man nga ang kabuhi sang tawo pareho sa hangin nga nagaagi lang. 
Sabta ang akon pangamuyo, Ginoo; pamatii ang akon pagpangayo sang bulig. Indi ka magpabungol-bungol sa akon paghibi. Kay isa man lang ako ka pangayaw nga bisita mo diri sa kalibutan, pareho sa tanan ko nga mga katigulangan. 
Indi ka na mangakig sa akon, para magmalipayon man ako sa wala pa ako mapatay. 
