Hulubaton.
23.
Kon magkaon ka upod sa isa ka pangulo, magbantay ka gid sa imo hulag. 
Kon palakaon ka, punggi ang imo kaugalingon. 
Indi paghanduma ang manamit nga pagkaon nga ginhanda niya, kay basi kon ginatilawan lang niya ang imo pagginawi. 
Indi pagpakapuyi ang imo kaugalingon sa sobra nga pagpaninguha nga magmanggaranon. Sa baylo, punggi ang imo kaugalingon kag hunahunaa kon ano ang husto. 
Ang kuwarta madula sa isa lang ka pamisok, nga daw sa may pakpak kag nagalupad palayo pareho sa agila. 
Indi ka magkaon ukon maghandom sa pagkaon nga ginhanda sang kuripot nga tawo, bisan manamit pa ini. 
Kay ang tawo nga pareho sina nagabantay kon ano kadamo ang imo ginakaon. Nagasiling siya, “Sige, kaon pa.” Pero ato gali indi tinagipusuon ang iya pagsiling. 
Gani iluad mo ang imo kinaon kag mangin wala sing pulos ang imo mga pagdayaw sa iya. 
Indi ka magpakig-estorya sa mga buang-buang, kay bisan may kaalam pa ang imo ginahambal wala lang gihapon ini sing pulos para sa ila. 
Indi mo pag-agawon ang duta sang mga ilo paagi sa paghalin sang mga muhon sini nga dugay na. 
Kay ang Ginoo amo ang ila gamhanan nga manugdepensa. Siya ang magaapin sa ila kontra sa imo. 
Magpamati ka kon ginatadlong ang imo pamatasan para makatuon ka. 
Indi ka magpabaya sa pagdisiplina sang imo bata. Ang paghanot indi makapatay sa iya, kundi makaluwas pa gani sa iya sa kamatayon. 
Anak, malipay gid ako kon mangin maalamon ka kag nagahambal sing husto. 
Indi ka magkahisa sa mga makasasala kundi magtahod ka permi sa Ginoo. 
Kag sigurado gid nga may maayo ka nga palaabuton, kag indi mapaslawan ang imo mga ginahandom. 
Anak, magpamati ka sa mga ginatudlo ko sa imo. Magmaalamon ka kag sunda ang husto nga dalan. 
Indi ka magpareho sa mga palahubog kag palakaon, kay ina nga klase sang mga tawo dali mag-imol. Sagi lang sila katulog, gani sa ulihi magabayo na lang sila sang lapat. 
Magpamati ka sa imo ginikanan nga naghatag sa imo sang kabuhi, kag indi sila pagpakalaina kon tigulang na sila. 
Tinguhai nga makabaton ka sang kamatuoran, kaalam, pagtadlong sa imo pamatasan, kag pag-intiendi. Kag indi mo gid ini pag-ibaylo sa bisan ano nga butang. 
Magakalipay gid ang imo ginikanan kon matarong kag maalamon ka. Igakalipay nila nga sila ang imo amay kag iloy. 
Anak, pamatii ako sing maayo, kag sunda ang akon pagkabuhi. 
Kay ang babayi nga nagabaligya sang iya lawas makahalit sa imo pareho sa madalom kag makitid nga buho. 
Pareho siya sa tulisan nga nagahulat sang mabiktima, kag siya ang kabangdanan sang pagluib sang madamo nga bana sa ila mga asawa. 
Sin-o ang tawo nga miserable, nagapangaway, nagareklamo, nagakapilasan nga sarang niya kuntani malikawan, kag nagapalamula ang iya mata? 
Siya amo ang tawo nga palahubog, nga mahilig magtilaw sang sari-sari nga ilimnon. 
Indi ka magpaganyat sa maisog nga bino, nga kanami tulukon sa baso kag suwabe imnon. 
Kay kon mahubog ka na, magalain ang imo pamatyag, nga daw sa ginkagat ka sang dalitan nga man-og. 
Kag bisan ano na lang ang imo makita, kag indi ka makahunahuna sing maayo. 
Ang pamatyag mo daw ara ka sa tunga sang lawod nga nagahigda sa ibabaw sang palo sang barko. 
Magasiling ka, “May naglampos kag nagsumbag sa akon, pero wala lang ako kabatyag. San-o pa ako maumpawan para makainom ako liwat?” 
