Salmo.
73.
Ang kanta nga ginsulat ni Asaf. Maayo gid ang Dios sa Israel, labi na gid sa mga matinlo ang tagipusuon. 
Pero ako, diutayan lang madulaan sang pagtuo, 
kay nahisa ako sa bugalon kag malain nga mga tawo sang makita ko nga nagauswag sila. 
Maayo ang ila lawas kag indi masakit ang ila kamatayon. 
Wala sila nagaantos kag wala sila sing mga kalisod pareho sa iban nga mga tawo. 
Gani ginapakita-kita nila ang ila pagkabugalon kag pagpamintas. 
Ang ila mga tagipusuon puno sang kalautan, kag ang ila lang permi nga ginahunahuna amo ang paghimo sang malain. 
Ginayaguta nila kag ginahambalan sang malain ang iban. Sa ila nga pagkabugalon nagapamahog sila sa pagpamigos sa iban. 
Nagahambal sila sang malain sa Dios sa langit kag sa mga tawo sa kalibutan. 
Bisan ang katawhan sang Dios nagasunod sa ila, kag nagabaton lang sa ila ginahambal. 
Nagasiling sila, “Paano makahibalo ang Dios? Wala sing inalung-ong ang Labing Mataas nga Dios.” 
Amo ina ang mga malain, wala sing palaligban kag nagamanggaranon pa gid. 
Gani wala bala sing pulos ang pagkabuhi ko nga matinlo kag wala sing sala? 
Kay permi mo ako ginapaantos, O Dios; halos kada aga ginasilutan mo ako. 
Kon ginyaguta ko man ikaw pareho sang ginhambal sang mga malain, mahimo nga ginluiban ko ang imo katawhan. 
Karon gintinguhaan ko gid nga intiendihon ini nga mga butang pero binudlayan ako, 
hasta nga nagkadto ako sa imo templo, kag dayon naintiendihan ko kon ano ang matabo sa mga malain. 
Matuod gid man nga ginabutang mo sila sa indi sigurado nga kahimtangan, kag laglagon mo sila. 
Gulpi lang sila nga malaglag; magakalamatay sila tanan sa ila makahaladlok nga dangatan. 
Pareho sila sa damgo nga pagkaaga wala na. Indi na sila madumduman pa kon silutan mo na sila, O Ginoo. 
Sang naglain sadto ang akon buot kag nasakitan ang akon balatyagon, 
nangin pareho ako sa sapat sa imo panulok nga balingag kag wala nakaintiendi. 
Pero sa gihapon nagapalapit ako sa imo kag ginatuytuyan mo ako. 
Ginatuytuyan mo ako paagi sa imo mga paglaygay, kag sa ulihi dal-on mo ako sa maayo gid nga kahimtangan. 
Wala na sing iban pa sa langit nga akon ginakinahanglan kundi ikaw lang. Tungod kay ikaw ari sa akon, wala na ako sing iban pa nga ginahandom sa kalibutan. 
Bisan magluya ang akon lawas kag hunahuna, ikaw, O Dios, amo ang akon kusog. Ikaw lang gid ang akon ginakinahanglan hasta san-o. 
Sigurado gid nga magakawala ang mga tawo nga nagapalayo sa imo; laglagon mo sila nga indi matutom sa imo. 
Pero ako ya, kabigon ko nga maayo ang pagpalapit sa imo, O Dios. Ikaw Ginoong Dios ang ginhimo ko nga akon manugprotektar, para masugid ko ang tanan mo nga binuhatan. 
