Salmo.
145.
Kanta sa pagdayaw nga ginsulat ni David. Dayawon ko ikaw, akon Dios nga Hari. Dayawon ko ikaw hasta san-o. 
Adlaw-adlaw dayawon ko ikaw, kag himuon ko ina hasta san-o. 
Gamhanan ka, Ginoo, kag takos gid nga dayawon. Ang imo pagkagamhanan indi gid matungkad. 
Ang kada henerasyon magasugid sa masunod nga henerasyon sang imo gamhanan nga mga binuhatan. 
Pamalandungan ko ang imo pagkahalangdon kag pagkagamhanan, kag ang imo makatilingala nga mga binuhatan. 
Ipanugid sang mga tawo ang pagkagamhanan sang imo makatilingala nga mga binuhatan, kag isugid ko man ang imo pagkagamhanan. 
Ipanugid nila ang pagkabantog sang imo dako nga kaayo, kag magakanta sila parte sa imo pagkamatarong. 
Ginoo, maluluy-on ka kag mabinalak-on; mahigugmaon ka kag indi dali mangakig. 
Maayo ka, Ginoo, sa tanan; mabinalak-on ka sa tanan mo nga ginhimo. 
Pasalamatan ka, Ginoo, sang tanan mo nga ginhimo; dayawon ka sang imo matutom nga katawhan. 
Ipanugid nila ang pagkagamhanan sang imo paghari kag ang imo gahom, 
para mahibaluan sang tanan nga katawhan ang imo gamhanan nga mga binuhatan kag ang pagkagamhanan sang imo paghari. 
Ang imo paghari wala sing katapusan. Matutom ka gid, Ginoo, sa imo mga promisa, kag mahigugmaon ka sa tanan mo nga ginhimo. 
Ginabuligan mo ang tanan nga ara sa kalisod kag ginapabakod ang tanan nga maluya. 
Ang tanan nga buhi nga tinuga nagasalig sa imo, kag ginahatagan mo sila sang ila pagkaon sa tion nga kinahanglan nila. 
Ginahatagan mo sila sing husto kag nagakabusog sila. 
Matarong ka, Ginoo, sa tanan mo nga pamaagi, kag mahigugmaon ka sa tanan mo nga ginahimo. 
Malapit ka, Ginoo, sa tanan nga nagapanawag sa imo sing sinsero. 
Ginahatag mo ang ginahandom sang mga nagatahod sa imo; ginapamatian mo ang ila pagpanawag, kag ginaluwas mo sila. 
Ginabantayan mo ang tanan nga nagahigugma sa imo, pero ang tanan nga malain laglagon mo. 
Dayawon ko ikaw, Ginoo. Ang tanan nga tinuga magdayaw sa imo hasta san-o. 
