Job.
18.
Dayon nagsabat si Bildad nga taga-Shua, 
“Job, san-o mo pa bala untatan inang imo ginapanghambal? Kay-uha bala ang imo ginapanghambal kag maestorya kami sa imo. 
Ginakabig mo bala kami nga pareho sa mga baka nga wala sing pag-intiendi? 
Ginahalitan mo lang ang imo kaugalingon sa imo kaakig. Nagahunahuna ka bala nga tungod lang sa imo, pabay-an sang Dios ang kalibutan ukon sayluhon niya ang mga bato sa ila sini nahamtangan? 
“Sa pagkamatuod, ang malain nga tawo sigurado gid nga mapatay. Pareho siya sang suga nga indi na magsiga. 
Mangin madulom ang iya tolda kay mapatay ang suga sa iya tupad. 
Sang una sigurado ang iya mga tikang, pero subong nagakatumba na siya. Ang iya mismo padihot amo ang nagalaglag sa iya. 
Siya mismo ang naglakat pakadto sa siod, kag nasiod siya. 
Indi na makahalin ang iya tiil. 
Ginbutang ini nga siod sa iya alagyan, kag natago ini sa duta. 
Nalibutan siya sang mga butang nga nagapahadlok sa iya kag daw sa nagalagas ini sa iya. 
Ang kalamidad daw sa gutom nga tawo nga gusto maglamon sa iya. Ang kalaglagan handa sa paglaglag sa iya. 
Ang iya panit ginaut-ot sang makamamatay nga balatian kag nagakadunot ang iya mga tiil kag kamot. 
Ginapahalin siya sa iya elistaran nga nagaprotektar sa iya, kag ginadala siya sa makahaladlok nga hari. 
Madula ang iya elistaran tungod masunog ini sang nagadabadaba nga asupre. 
Mangin pareho siya sang kahoy nga malaya ang mga gamot kag mga sanga sini. 
Wala na sing may magdumdom sa iya diri sa kalibutan. Kalimtan na gid siya. 
Tabugon siya sa sining kalibutan nga masanag pakadto sa lugar sang mga patay nga madulom. 
Wala siya sing mga anak ukon mga kaliwat, kag wala gid sing may mabilin nga buhi sa iya pamilya. 
Ang mga tawo sa bisan diin nga lugar nagakatingala kag nagakahadlukan sa natabo sa iya. 
Matuod gid nga amo ina ang dangatan sang malain nga tawo, nga wala nagakilala sa Dios.” 
