Hulubaton.
8.
Ang kaalam kag pag-intiendi pareho sa tawo nga nagawali. 
Nagatindog siya sa mataas nga mga lugar sa kilid sang dalan, sa mga ginsang-an sang mga dalan, 
sa mga puwertahan sang siyudad, kag sa mga alagyan. Kag nagawali siya sing mabaskog, 
“Tanan kamo nga katawhan, nagapakighambal ako sa inyo. 
Kamo nga mga wala sing alam, magmaalamon kamo. Kamo nga mga buang-buang, maghangop kamo. 
Pamati kamo sa akon ginahambal, kay mapuslanon ini kag husto. 
Matuod gid ang akon ginahambal kag ginakangil-aran ko ang maghambal sing malain. 
Matarong ang tanan ko nga ginahambal kag wala ako nagahambal sang binutig ukon dinaya. 
Maathag ini tanan kag wala sing sala sa mga tawo nga may pag-intiendi. 
Palabiha ang kaalam kag ang pagtadlong ko sa imo pamatasan sang sa pilak kag bulawan. 
Kay ang kaalam mas bilidhon pa sang sa malahalon nga mga bato kag wala gid sing bisan ano nga butang nga imo ginahandom nga makatupong sini. 
Ako, nga amo ang kaalam, nakahibalo magtimbang-timbang kon diin ang husto ukon indi, kag nahibaluan ko magdesisyon sing husto. 
Ang nagatahod sa Ginoo nagakaugot sa malain. Ginakaugtan ko ang pagpabugal, ang pagpakamatinaas-taason, ang malain nga pagginawi, kag ang pagbinutig. 
Maayo ako maglaygay kag may husto nga kaalam. May pag-intiendi ako kag gahom. 
Paagi sa akon makadumala ang mga hari, kag makahimo ang mga pangulo sang matarong nga mga kasuguan. 
Paagi sa akon makadumala ang mga manugdumala kag mga opisyal—ang tanan nga nagadumala sing matarong. 
Ginahigugma ko ang mga nagahigugma sa akon; ang mga nagapangita sa akon makakita sa akon. 
Makahatag ako sang manggad, dungog, kauswagan kag kadalag-an nga nagapadayon. 
Ang makuha sa akon mas malahalon pa sang sa puro gid nga bulawan ukon pilak. 
Ginasunod ko ang matarong kag husto. 
Ang nagahigugma sa akon hatagan ko sang manggad; pun-on ko ang ginataguan nila sang manggad. 
Sang una pa nga daan, kaupod na ako sang Ginoo antes niya gintuga ang tanan. 
Ginbuot niya nga ara na ako halin pa sang una. Ara na ako sang wala pa ang kalibutan: ang dagat, ang mga tuburan, ang mga bukid, ang mga kaumahan, kag bisan pa ang mga yab-ok. 
Ara na ako sang pagtuga niya sang langit, sang pagbutang niya sang daw tinabuan sang langit kag sang duta, 
sang pagtuga niya sang mga panganod, sang pagpatubod niya sang mga tuburan sa kadadalman, 
sang pagbutang niya sang dulunan sang dagat para indi ini maglapaw, kag sang pagbutang niya sang mga pundasyon sang kalibutan. 
Pareho ako sa isa ka arkitekto sa tupad sang Ginoo. Ako ang iya kalipayan adlaw-adlaw, kag malipayon ako permi sa iya presensya. 
Nagakalipay ako sa kalibutan nga iya gintuga kag sa mga katawhan. 
Gani karon mga anak, pamatii ninyo ako, kay bulahan ang mga nagasunod sa akon mga ginasiling. 
Pamatii ninyo ang mga pagtadlong ko sa inyo pamatasan para mangin maalamon kamo; kag indi gid ninyo ini pagkalimti. 
Bulahan ang tawo nga permi nagabantay kag nagahulat sa pagpamati sa akon. 
Kay ang tawo nga nagapangita sa akon makaangkon sang maayo kag malawig nga kabuhi, kag pakamaayuhon siya sang Ginoo. 
Pero ang tawo nga wala nagapangita sa akon, ginahalitan lang niya ang iya kaugalingon. Ang tanan nga akig sa akon naluyag sang kamatayon.” 
