Salmo.
21.
Ang kanta nga ginsulat ni David. Sa direktor sang manugkanta. Nagakalipay ang hari, Ginoo, tungod kay ginhatagan mo siya sang kusog. Puwerte ang iya kalipay tungod kay ginpadaog mo siya. 
Ginhatag mo sa iya ang iya ginahandom; wala mo siya pagdaluki sa iya ginapangayo. 
Ginbaton mo siya kag ginhatagan sang maayo nga mga butang. Ginkoronahan mo siya sang korona nga puro gid bulawan. 
Nangayo siya sa imo sang dugang nga kabuhi, kag ginhatagan mo siya sang malawig gid nga kabuhi. 
Tungod sang imo pagpadaog sa iya nangin bantog kag dungganon gid siya. 
Ginhatagan mo siya sang mga pagpakamaayo nga magapadayon hasta san-o. Ginlipay mo gid siya sang imo presensya, 
kay nagasalig siya sa imo, Ginoo, nga Labing Mataas nga Dios. Kag tungod sang imo paghigugma sa iya indi siya matay-og. 
Ang imo gahom amo ang magapierdi sang tanan mo nga mga kaaway. 
Kon magpakita ka na laglagon mo sila kag mangin pareho sila sa nagadabadaba nga hurnohan. Sa imo nga kaakig ipalamon mo sila sa kalayo. 
Pamatyon mo ang tanan nila nga kaliwat, kag wala gid sing may mabilin sa ila. 
Nagaplano sila sing malain kontra sa imo, pero indi gid sila magmadinalag-on. 
Kay magapalalagyo sila kon makita nila nga handa ka na sa pagsilot sa ila, nga daw ginabinat mo kag ginapuntirya sa ila ang imo pana. 
Dalayawon ka, Ginoo, tungod sang imo kusog. Magakanta kami sang mga pagdayaw tungod sang imo gahom. 
