मत्ती.
24.
याग यीशु मंदिर टु होटकु होगोन, रा आऊन चेलागोळ आऊक मंदिर इन रचना तोरसोर साटी आऊन हात्‍ती बंदुर. 
यीशु आंदुर से अंदुन, “नीव ईद सप्पा नोळेतीर ना! ना नीम से खरा माताळतीन, ईल कल्ल मा कल्ल भी ईला बिळतीदील जो मंळ्सकु आगतीदील.” 
याग यीशु जैतून पहाळी मा कुर्तकु ईरोन, रा चेलागोळ आबना अंदा आऊन हात्‍ती बंदकु अंदुर, “नामी हेळ कि ई सब मातगोळ याग आदव? नीन बरोद अदिक दुनिया अन्द आखरी इन येन चमत्कार ईत्‍तीत?” 
यीशु आंदरी उत्‍तर कोट्टुन, “सावधान ईरी! याऊ नीमी भरमुस बाळुल, 
यतिकी हापाळ सा लॉकुर हिंग ईत्‍तार जो नान हेसुर देल बंदकु अंदार, ‘ना मसीह हुईन,’ अदिक हापाळ मुंदरी भरमुस्यार. 
नीव लळाईगोळ मातचीत केळीर अदिक लळाईगोळ्द बारा दा अफवाह केळीर, रा घबरूस बाळेतीर यतिकी इदुर्द आगोद जरूरी आद, लेकीन आ समय दा अन्त आगतीदील. 
यतिकी द्याश मा द्याश, अदिक राज्य मा राज्य चढ़ाई माळेव, अदिक हर जागा दा अकाल बिद्दव, अदिक भूकम्प आदव. 
ईव सप्पा मातगोळ दुखगोळ्द सुरूवात माळेव.” 
आग आंदुर क्लेश कोळोर साटी नीमी हुळसुस्कु सोपस्यार, अदिक नीमी कोंद बुट्टार, अदिक नान हेसुर इन कारण सप्पा जातीगोळ लॉकुर नीम से दुश्मनी ईट्यार. 
आग हापाळ सा लॉकुर ठोकर तिंदार, अदिक आबुर दाबुर हुळसुस्यार, अदिक आबुर दाबुर से दुश्मनी ईट्यार. 
हापाळ सा ख्वाटा भविष्यवक्तागोळ बंदार, अदिक हापाळ मुंदरी भरमुस्यार. 
अन्याय इन वाळुसदुर देल हापाळ मुंदुर्द प्यार ठंडा बिदोदीत, 
लेकीन जो आखरी ताका धीरज हुळकु ईत्‍तान, आऊंदा उद्धार आदीत. 
अदिक राज्य इन ईद खुशखबरी पुरा दुनिया दा प्रचार माळकु आदीत, कि सप्पा जातीगोळ मा गवाही आगुल, आग अन्त होट्ट बंदीत. 
“इदुरसाटी याग नीव आ उजुळसावाळा बेकार वस्तुगोळ्द यदुर्द चर्चा दानिय्येल भविष्यवक्ता अन्द द्वारा आगीत, पवित्र जागा दा नीदुरकु आद हिंग नोळी, वाचुसावाळा खुद अच समसुल कि ईदुर येन मतलब आद. 
आग जो यहूदिया प्रदेश दा ईतीदार आंदुर पहाळगोळ मा ओळेगुल. 
जो छत मा ईतीदार, आव तान मान्ना दा टु सामान ताकोमली ईळुबाळुल; 
अदिक जो केई दा ईतीदार, आंदुर तान कपळा ताकोमली हिंद होगबाळुल. 
आ आर्तेर साटी हाय जो आ दिनगोळ दा व्हाट्या दी ईत्‍तार अदिक जो हाल कुळ्सतेला ईत्‍तार! 
प्रार्थना माळतेला ईरी कि नीमी सोळ इन दिनगोळ दा या आराम इन दिन ओळोद बिळबाळुल. 
यतिकी आ समय दा हिंग भारी क्लेश आदीत, जसा न रा दुनिया अन्द सुरूवात टु ईग ताका आगिदील अदिक न यागलु आदीत. 
अदिक अगर परमेश्वर आ दिनगोळी घटुसोद निश्चय ईला माळायदुन रा ऊंद भी जीव ईला ऊळाईत, लेकीन तान निवळुस्द लॉकुर साटी आव दिनगोळी गोर्त माळ्यान. 
“आ समय अगर यावारा नीम से अनुल, ‘नोळी, मसीह इल आन’ या ‘आव अल आन,’ रा विश्वास माळबाळेतीर. 
यतिकी ख्वाटा मसीह अदिक ख्वाटा भविष्यवक्ता यदकु निदर्‍यार, अदिक धोळ्द चिन्ह, अदिक लॉकुरी ध्वाका कोळोर साटी अदभुत क्याल्सा तोरस्यार की अगर आग सकुल रा निवळुसकु आग्यार आंदरी भी बैकुश बुळुल. 
नोळी, ना नीमी सप्पा मातगोळ पयले टु ना हेळ बुटीन.” 
“इदुरसाटी अगर आंदुर नीम से अनुल, ‘नोळी, आव आळी दा आन,’ रा व्हार्या होळबाळेतीर; या ‘नोळी, आव कोठरीगोळ दा आन,’ रा विश्वास माळबाळेतीर. 
यतिकी जसा सुर्य अन्द किरण पूर्व टु होटकु पश्चिम ताका चमकुसतद, हांग अच मंळसा अन पार उन भी बरोद आदीत.” 
“यल लाश ईत्‍तीत, अल्या गीधाळ जमा आदव.” 
अचानक आ दिनगोळ दा क्लेश इन तुरन्त बाद्दा सुर्य अन्धकारमय आगेदीत, अदिक चन्द्रमा अन्द प्रकाश होगतेला ईत्‍तीत, अदिक तारा आकाश टु बीळतेला ईत्‍तव अदिक आकाश इन शक्तिगोळी हालुस्कु आदीत. 
आग ना मंळसा अन पार उन चिन्ह आकाश दा कांळ्सीत, अदिक आग पृथ्वी इन सप्पा कुलगोळ लॉकुर याद्दा पीटस्यार; अदिक मंळसा अन पार उक धोळ्द सामर्थ्य अदिक महिमा अन सांगुळ आकाश इन बादलगोळ मा बरतेला नोळ्यार. 
आव तुरही इन धोळ्द आवाज इन सांगुळ तान स्वर्गदूतगोळी कळ्यान, अदिक आंदुर आकाश इन ईद छोर टु आ छोर ताका, नाकु क्वाना टु आऊन निवळुस्द लॉकुरी जमा माळ्यार. 
“अंजीर इन मार्र देल ईद शिक्षा ताकोमी: याग अदुर्द डगाली मुलायम आगताव अदिक याल्ला होळली कुरताव, रा नीव जान्स कोमतीर की बिसुल इन दिन हात्‍ती आद. 
ईदा रीति देल याग नीव ईव मातगोळी आगतेला नोळीर, रा जान्स कोमी की अद दरवाजा मा का आद, अदिक अद दरवाजा मा का आद. 
ना नीम से खरा अनतीन की यागासताका इव सप्पा मातगोळ पुरा आगालव, आगासताका ईद पीढ़ी इन अन्त आगतीदील. 
आकाश अदिक पृथ्वी टलुसेदित, लेकीन नान मात्‍तगोळ यागलु टलुसतीदिल.” 
“लेकीन आ दिन अदिक आ समय इन बारा दा यारू जान्सालुर, न स्वर्गदूतगोळ अदिक ना मंळसा अन पार, लेकीन सिर्फ आप्प जान्सतान.” 
“ह्यांग नूह अन दिन ईरव, हांग अच मंळसा अन पार उन भी बरोद आदीत. 
ह्यांग नीर इन बाळ बरा से पयला अन्द दिनगोळ ताका लॉकुर तिंत-कुडुत ईत्‍तुर, अदिक मदा माळ्त ईत्‍तुर यागासताका नूह जहाज मा येरीदिल. 
अदिक यागासताका जल प्रलय बंदकु आ सप्पा मुंदरी वाहुसकु ओतीदिल, आगासताका आंदरी येनु उच पता नळदिदील; हांग अच मंळसा अन पार उन भी बरोद आदीत. 
आ समय दा येढ्ढ मुंदुर केई दा क्याल्सा माळ्त ईत्‍तार, ऊंद नेगुकु आदान अदिक दुसरा बिटकु आदान. 
येढ्ढ आर्तेर जाता दा पीसुसतेला ईत्‍तार, ऊंद नेगुकु आदार अदिक दुसरा बिटकु आदार” 
“इदुरसाटी जाग्सतेला ईरी, यतिकी नीव जान्सालीर कि नीम प्रभु याता दिशी बंदान. 
लेकीन ईद जान्स कोमी कि अगर मान्ना अन्द स्वामी जान्स कोमायदुन कि चोर यास मुरा बंदान रा च्याता ईरायदुन, अदिक तान मान्ना अन काळ्लपनी ईला आग गोळायदुन. 
इदुरसाटी नीव भी तयार ईरी, यतिकी याता घळी आऊन बरोद बारा दा नीव सोच भी सकालीर, अदा घळी मंळसा अन पार होट बंदान.” 
“इदुरसाटी आव विश्वासयोग्य अदिक बुद्धिमान दास याव हुन, यारी स्वामी तान नौकर-चाकरगोळ मा अधिकारी ठहरूसदुन कि समय मा आंदरी ऊमली कोळुल? 
धन्य आन आव दास, यारी आऊन स्वामी बंदकु हिंग अच माळतेला नोळुल. 
ना नीम से खरा अनतीन, आ स्वामी आऊक तान सप्पा संपत्‍ती मा अधिकारी नियुक्त माळ्यान.” 
लेकीन अगर आ दुष्ट दास ईद सोचुल कि नान स्वामी इक बरली समय आद, 
अदिक तान संगी दासगोळी बडुली हतुल, अदिक सारा कुडावाळेर सांगुळ तिनुल-कुडुल. 
रा आ दास उन स्वामी ईत्‍ता दिन दा बंदान, याग आव आऊन हादी ईला कायतीदान, अदिक हिंग समय यदरी आव जान्सालुन, 
आग स्वामी आऊक कठोर दण्ड कोट्टान अदिक आऊन पापगोळी कपटीगोळ सांगुळ आळदान: यल लॉकुर सिर्फ वर्लतोदार अदिक हल्ल कचतोदार. 
