उत्पत्ति.
19.
द्‍याव मुळकास ताका आ येढ्‍ढ स्वर्गदूत सदोम पोहचुसदुर. ई समय लूत सदोम इन प्रवेश दरवाजा मा अच कुर्तकु ईरोन. स्‍वर्गदूतगोळ मा नजर बीळतेला अच लोत आंदुर से मुलाकात माळोरसाटी नीदुरदुन अदिक आंदरी नमस्‍कार माळदुर. 
अदिक अंदुन, “हे नानोर प्रभुगोळा, नीव तान सेवक उन मान्‍या बरी. नीव तान काल तोळकु ईळ्‍ल्‍की ईल ईरी अदिक व्हातर्‍या तान यात्रा मा मुंद होगी.” लेकीन आंदुर उत्‍तर कोट्‍टुर, “ईला, ईळ्‍ल्‍क रा नाव ईल नगर इन चौक दा व्‍यतीत माळेव.” 
अदिक लोत आंदुर से हापाळ विनती माळकु आंदरी राजी माळदुन; इदुरसाटी आंदुर आऊन सांगुळ नळुकु आऊन मान्‍या बंदुर; अदिक लोत आंदुर साटी भोजन तैयार माळदुन, अदिक बिना खमीर इन रोट्‍टी माळकु आंदरी तीन्‍सदुन. 
आंदुर मींगा से पयले, सदोम नगर इन मंळसागोळ, हारोदोर से हाळाबाट्‍टुर ताका, बल्‍की नाकु दिकळोर सप्‍पा लॉकुर बंदकु आ मान्‍ना अक घेर्स कोंडुर; 
अदिक लूत उक कारूकु अनली कुरतुर, “जो मंळसा ईंद ईळ्‍ल्‍की नीन हाती बंदार आंदुर येल आर? आंदरी नाम हाती व्‍हार्या तर, कि नाव आंदुर से संभोग माळेव.” 
आग लूत आंदुर हाती व्‍हार्या होदुन, अदिक दरवाजा अक तान हिंद बंद माळकु अंदुन, 
“हे नान वार्टुरा, हिंग बुराई माळबाळी. 
केळी, नानोर येढ्‍ढ पोरगोळ आर अदिक आंदुर ईगासताका यातोदु मंळसा अन बाय नोळीदील, इच्‍छा ईतीदाद रा ना आंदरी नीम हाती व्‍हार्या तराईन, अदिक नीमी ह्‍यांग वळ्‍लीद हततद हांग व्‍यवहार आंदुर से माळी: लेकीन ई मंळसागोळ से येनु माळबाळी; यतिकी ईंदुर नान मान्‍या बंदार.” 
आंदुर अंदुर, “सरकुसेग!” बाक आंदुर अनली कुरतुर, “नी ऊंद परदेशी आगकु ईल ईरोर साटी बंद्‍या लेकीन इग न्‍यायी भी बन्सकु कुरत्‍या; इदुरसाटी ईग नाव आंदुर से भी वाळुसकु नीन सांगुळ बुराई माळेव.” अदिक आंदुर आ मंळसा लूत उक हापाळ दब्सली कुरतुर, अदिक दरवाजा मुरोरसाटी हाती बंदुर. 
आग आ पावनागोळ कय वाळुसकु लूत उक तान हाती मान्‍या जेळदूर, अदिक दरवाजा अक बंद माळ कोंडुर. 
अदिक आंदुर येन स्‍याणेर, येन धोड्‍डेर, सप्‍पा मंळसागोळी जो मान्‍या अन दरवाजा मा ईरोर कुढ्‍ढ माळ बुट्‍टुर, अत: आंदुर दरवाजा अक ताळुत ताळुत थकसेदुर. 
बाक आ पावनागोळ लूत से केळदुर, “ईल नीनोर अदिक यार यार आर? जवाई, पारगोळ, पोरगोळ, अदिक नगर दा नीन यावारा ईतीदान, आ सप्‍पा अक हुळकु ई जागा टु होटबुळ. 
यतिकी नाव आ जागा अक नाश माळोर आयेव, इदुरसाटी कि ईदुर्द चिल्‍ळासोद यहोवा अन हाती वाळुसीग्‍याद; अदिक यहोवा नामी ईदुर्द सत्‍यानाश माळोर साटी कळ्‍यान.” 
आग लूत होटकु तान जवाईगोळी, यार सांगुळ आऊन पोरगोळ्‍द सगाई आगेगीत, समझुसकु अंदुन, “येळी, ई जागा टु नळी; यतिकी यहोवा ई नगर इक नाश माळावाळा आन.” आऊन जवाईगोळ आऊन मज्‍याक हार्सली कुरतुर. 
याग व्‍हातुर आगली कुर्त, आग दूतगोळ लूत उक हिंग माळली अंदुर, “येळ, तान हिंग्‍स अदिक येढ्‍ढु पोरगोळी जो ईल आर वोय: ईलारा नी भी ई नगर इन अधर्म दा भस्‍म आगेद्‍या.” 
लेकीन आव विलम्‍ब माळतेला ईत्‍तुन, ईदुर मा आ मंळसागोळ आऊक अदिक आऊन हिंग्‍स, अदिक येढ्‍ढु पोरगोळ कय हुळदुर; यतिकी यहोवा अन दया आऊन मा ईरोद; अदिक आऊक तेगुकु नगर इन व्‍हार्या माळदुर. 
अदिक हिंग आत कि याग आंदुर आंदरी व्‍हार्या तेगदुर, आग आव अंदुन, “तान जीव हुडुकु ओळेग; हिंद नोळ बाळेत, अदिक तराई दा थाम्‍सबाळेत; आ पहाळी मा ओळेगेत, ईलारा नी भी भस्‍म आगेद्‍या.” 
लूत आंदुर से अंदुन, “हे प्रभु, हिंग माळबाळ! 
नोळ, नीन दास मा नींद अनुग्रह अन नजर आद, अदिक नी ईदुर्दा हापाळ कृपा तोर्स्‍द, कि नान जीव इक ऊळ्‍सद; लेकीन ना पहाळी मा ओळ सकालीन, कि हिंग आगबाळुल, कि यातोदारा परेशानी नान मा बंदकु बिळुल, अदिक ना सोतोगाईन. 
नोळ, अद नगर हिंग हाती आद कि ना अल ओळ सकतीन, अदिक अद स्यांळ्द भी आद. नानी अल अच ओळगोळी, येन आ नगर स्यांळ्द हैलेच? अदिक नान जीव ऊळदोदीत.” 
आव आऊन से अंदुन, “नोळ, ना ई बारा दा भी नीन विनती स्‍वीकार माळीन, कि याता नगर इन चर्चा नी माळ्‍द, अदरी ना नाश माळतीदील. 
जल्‍दी अल ओळतेला होटोग; यागासताका नी अल होगाल आगासताका ना येनु माळ सकतीदिल.” ईदा कारण आ नगर इन हेसुर सोअर बीत्‍त. 
लूत उन सोअर इन हाती पोहचुसतेला अच सूर्य पृथ्‍वी मा उदय आत. 
आग यहोवा तान दी टु सदोम अदिक गमोरा मा आकाश टु गन्‍धक अदिक बेक्‍की बरसुसदुन; 
अदिक आ नगरगोळी अदिक पुरा तराई, अदिक नगर दाकळोर सप्‍पा ईरावाळेर इक, जमीन इन सप्‍पा ऊपज सांगुळ नाश माळ बुट्‍टुन. 
लूत उन हिंग्‍स जो आऊन हिंद ईरोर हिंद पलटुसकु नोळदुर, अदिक आक ऊप्‍प इन खंबा बनसेदुर. 
व्हातर्‍या का येदकु अब्राहम आ जागा मा होदुन, येल आव यहोवा अन हाती नीदुरकु ईरोन; 
अदिक सदोम, अदिक गमोरा, अदिक आ तराई इन सप्‍पा द्‍याशगोळ दी कण्‍ण नेगुकु येन नोळदुन कि आ द्‍याश दा टु धधकुसतेला भट्‍टी घाई धुंगा येळेत्‍याद. 
अदिक हिंग आत कि याग परमेश्वर आ तराई इन नगरगोळी, यदुर दा लूत ईरतोगोन, उलटा पुलटा माळकु नाश माळदुन, आग आव अब्राहम उक याद माळकु लूत उक आ घटना देल उळ्स बुट्‍टुन. 
लूत सोअर इक बिट बुट्‍टुन, अदिक पहाळी मा तान येढ्‍ढु पोरगोळ सांगुळ ईरली कुरतुन; यतिकी आव सोअर दा ईरोर से अंजोन; इदुरसाटी आव अदिक आऊन येढ्‍ढु पोरगोळ अल ऊंद गुफा दा ईरली कुरतुर. 
आग धोळ पोर स्‍याण पोर से अंदुर, “नाम आप्‍पा हाळाबाट्‍ट आन, अदिक पृथ्‍वी तीम दा हिंग याऊ मंळसा हैलेच जो दुनिया अन रीति इन अनुसार नाम हाती बरूल, अदिक नाव आंदुर से चिकोर पैदा माळेव. 
इदुरसाटी बर, नाव तान आप्‍प उक अंगुर इन रास्सा कुळ्‍सकु, आऊन सांगुळ मींगाता, यदुर देल कि नाव तान आप्‍प उन वंश इक उळ्‍सकु ईट्‍टेव.” 
अत: आंदुर अदा दिशी ईळ्‍लकी इन वती तान आप्‍प उक अंगुर इन रास्सा कुळ्‍सदुर, आग धोळ पोर होगकु तान आप्‍प उन हाती मींगेदुर; लेकीन आक जानसीदिल, कि आक याग मींगदुर, अदिक याग येदोदुर. 
अदिक हिंग आत कि दुसरा दिशी धोळ पोर स्‍याण पोर से अंदुर, “नोळ, नीन ईळ्‍लकी ना तान आप्‍प उन सांगुळ मींगदीन; इदुरसाटी ईंद भी ईळ्‍लकी नाव आऊक अंगुर इन रास्सा कुळसाता; आग नी आऊन सांगुळ मींगेत कि नाव तान आप्‍प उन द्वारा वंश पैदा माळेव.” 
अत: आंदुर आ दिशी भी ईळ्‍ल्‍क इन वती तान आप्‍प उक अंगुर इन रास्सा कुळ्‍सदुर, अदिक स्‍याण पोर होगकु आऊन हाती मींगेदुर; लेकीन आकी भी मींगोद अदिक येळोद ग्‍यान ईला ईरोद. 
ई प्रकार देल लूत इन येढ्‍ढु पोरगोळ तान आप्‍प उन दी टु व्‍हाट्‍यादी आदुर. 
धोळ पोर ऊंद पार उक हाळदुर, अदिक आऊन हेसुर मोआब ईटदुर; आव मोआब हेसुर इन जाती इन जो ईंद ताका आद मूल आप्‍प मान्सकु आदुन. 
अदिक स्‍याणेर पोर भी ऊंद पार उक हाळदुर, अदिक आऊंद हेसुर बेनअम्‍मी ईटदुर; आव अम्मोन वंशिगोळ जो ईंद ताका आर मूल आप्‍प आदुन. 
