रोमियों.
13.
हर ऊंद मंळसा शासकीय अधिकारीगोळ हात्‍ती ईरूल, यतिकी यातोदु अधिकार हिंग हैलेच जो परमेश्वर उन दी टु ईला ईतीदाद; अदिक जो अधिकार आद, अद परमेश्वर उन दी टु ठहरूस्कु आव. 
इदुरसाटी जो यावारा अधिकार इन विरोध माळतान, आव परमेश्वर उन विधी इन विरोध माळतान, अदिक विरोध माळावाळेरी दण्ड सिक्‍कीत. 
यतिकी शासक वळ्लीद क्याल्सा नोर हैलेच, लेकीन बेकार क्याल्सा अन साटी अंज्क इन कारण आर; इदुरसाटी अगर नी शासक से निडर ईरोद चाहासत्या, रा वळ्लीद क्याल्सा माळ, अदिक आऊन दी टु नीन बळाई आदीत; 
यतिकी आव नीन भलाई इन साटी परमेश्वर उन सेवक आन. लेकीन अगर नी बुराई माळ्या, रा अंज, यतिकी आव तलवार बेकार हुळकु हैलेच; अदिक परमेश्वर उन सेवक हुन कि आऊन सिट्ट इन अनुसार बेकार क्याल्सा माळावाळा अक दण्ड कोळुल. 
इदुरसाटी नीव अधिकारीगोळ्द आग्या मान्सी, सिर्फ परमेश्वर उन दण्ड इन कारण ईला, लेकीन नाम मन इन कारण देल. 
इदुरसाटी कर भी कोळी यतिकी शासन माळावाळेर परमेश्वर उन सेवक उर अदिक हमेशा ईदा क्याल्सा दा हतकु ईरतार. 
इदुरसाटी हर ऊंद मंळसा अन हक्‍क चुक्ता माळी; यारी कर पायजे, आऊक कर कोळी; यारी महसूल पायजे, आऊक महसूल कोळी; यारी मान पायजे, आऊक मान कोळी; यार्द आदर माळ पायजे, आऊन आदर माळी. 
आपस इन प्यार इक बिटकु अदिक यातोदु मात दा यारदु कर्जदार आगबाळी; यतिकी जो दुसरा से प्यार ईटतान, आवा व्यवस्था अन पालन माळ्यान. 
यतिकी ईद कि “व्यभिचार माळबाळेतीर, कोन्न बाळेतीर, चोरी माळबाळेतीर, लालच माळबाळेतीर,” अदिक इवरी बिटकु अदिक यातोद भी आग्या ईतीदाद रा सप्पा अन सारांश ई आग्या दा सिकतद, “तान मान्ना हात्‍तीवाळेर से तान घाई प्यार ईट.” 
प्यार तान संगी इन यागलु बुरा माळाल्द, इदुरसाटी प्यार माळोद ईद व्यवस्था अन पालन माळोद हुन. 
समय इक अरूकु हिंग अच माळी, इदुरसाटी कि ईग नीम साटी जप्प दा टु येळोद समय होट बंदाद; यतिकी याता समय नाव विश्वास माळीदेव, आ समय इन विचार देल ईग नाम उद्धार हात्‍ती आव. 
ईळ्लक हापाळ आगेग्याद, अदिक व्हातुर आगदुर मा आद; इदुरसाटी नाव अंधकार इन क्याल्सागोळी त्यागस्कु ज्योति इन हथियार कट कोंडेव. 
ह्यांग हागुल इक शोभा कोळतद, हांग अच नाव सीधा चाल ईट्टेव, ना कि कामवासना अदिक पियक्‍कळपन दा, ना व्यभिचार अदिक लुचपन दा, अदिक ना झगळा अदिक डाह दा. 
लेकीन प्रभु यीशु मसीह अन हथियार हुडु कोमी, अदिक तान मानव स्वभाव इन शरीर इन अभिलाषागोळी पुरा माळदुर दा हतकु ईरबाळी. 
