PESALEM.
137.
Gêdêŋ taŋ aêac aŋgôŋ Babelnêŋ bu naŋ, aêac taêŋ gêjam Sion ma ataŋ. 
Aêac akêŋ ma gêŋ wêŋa geŋ kaleŋ ka siuŋ, taŋ kêkô tonaŋ naŋ, 
gebe lau, taŋ sêkôc aêac tôŋ naŋ, sêkac aêac gebe anam ma wê, ma lau, taŋ sêlêsu aêac naŋ, sêkac aêac gebe amoa toôndugeŋ ma sêsôm gebe “Anam nêm wê Sionŋa teŋ aêac aŋô.” 
Mago aêacmêŋ oc anam Apômtaunê wê aŋga gamêŋ jaba amboac ondocgeŋ. 
O Jerusalem, aê embe jaliŋ aôm siŋ, oc lemoc anôŋa êtu toŋ. 
Aê embe taêc ênam aôm atom ma embe jatoc Jerusalem sa êlêlêc ŋoc gêŋ samob, taŋ gêgôm aê têtac ŋajam naŋ atom, oc imbeloc êsap lôcboam tôŋ. 
O Apômtau, taêm ênam bêc, taŋ lau Edom sêgôm gêŋwapac gêdêŋ Jerusalem naŋ. Êsêac sêmôêc gedeŋ tôŋgeŋ gebe “Anseŋ êliŋ-êliŋ êsêp e êndêŋ nombaŋ.” 
O Babel, aôm kalomtênao. Aêac aweŋ êôc ŋac, taŋ êkêŋ gêŋ, taŋ gôgôm gêdêŋ aêac naŋ, êmu wacêpi aôm êtiam. 
Aêac aweŋ êôc ŋac, taŋ êôc nêm ŋapalê dedec sa ma êmakiŋ êsêac sêpi poc naŋ. 
