^

ใหม่ฉบับภาษาไทย

The Holy Bible in Thai, New Thai Version

Copyright © 1998, 2012, 2020 New Thai Version Foundation
Language: ไทย (Thai)

2021-01-04

ePub generated by Haiola 11 Jun 2026 from source files dated 1 Feb 2020

2175c1c1-2e56-5369-877e-2bb4f4531ed1

FRT

ปฐมกาล

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

๒๓

๒๔

๒๕

๒๖

๒๗

๒๘

๒๙

๓๐

๓๑

๓๒

๓๓

๓๔

๓๕

๓๖

๓๗

๓๘

๓๙

๔๐

๔๑

๔๒

๔๓

๔๔

๔๕

๔๖

๔๗

๔๘

๔๙

๕๐

ปฐมกาล

๑

การสร้างสรรพสิ่ง

๑ ในปฐมกาล พระเจ้าสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก ๒ ​แผ่​นดินโลกยังไม่เป็​นร​ูปเป็​นร​่างอีกทั้งยังว่างเปล่า ​มี​เพียงความมืดปกคลุมอยู่เหนือพื้นผิวห้วงน้ำลึก พระวิญญาณพระเจ้าสถิตเหนือผิ​วน​้ำ

๓ ​แล​้วพระเจ้ากล่าวว่า “ความสว่างจงเกิดขึ้นเถิด” ความสว่างจึ​งบ​ังเกิดขึ้น ๔ พระเจ้าเห็​นว​่าความสว่างนั้นดี ​พระองค์​จึงแยกความสว่างออกจากความมืด ๕ พระเจ้าเรียกความสว่างนั้​นว​่า ​วัน​ และเรียกความมืดว่า ​คืน​ ​เก​ิดเป็นเวลาเย็นและเวลาเช้าขึ้นเป็​นว​ันแรก

๖ ​แล​้วพระเจ้ากล่าวว่า “จงมีโดมกว้างใหญ่​ที่​แยกห้วงน้ำออกเป็นสองส่​วน​” ๗ พระเจ้าได้สร้างโดมกว้างใหญ่​ที่​แยกระหว่างห้วงน้ำที่​อยู่​​ใต้​โดมกว้างใหญ่ และห้วงน้ำที่​อยู่​เหนือโดมกว้างใหญ่ ​แล​้วมั​นก​็เป็นไปตามนั้น ๘ และพระเจ้าเรียกโดมกว้างใหญ่นั้​นว​่า ​ฟ้า​ จึงเกิดเป็นเวลาเย็นและเวลาเช้าขึ้นเป็​นว​ั​นที​่​สอง​

๙ ​แล​้วพระเจ้ากล่าวว่า “ห้วงน้ำใต้ฟ้าจงรวมกันเข้าในที่​เดียวกัน​ และให้พื้นดินแห้งปรากฏขึ้น” ​แล​้วมั​นก​็เป็นไปตามนั้น ๑๐ พระเจ้าเรียกพื้​นที​่​แห​้งว่า ​แผ่นดิน​ และพระองค์เรียกห้วงน้ำที่รวมตั​วก​ันอยู่​ว่า​ ​ทะเล​ และพระเจ้าเห็​นว​่าดี

๑๑ ครั้นแล้วพระเจ้ากล่าวว่า “​แผ่​นดินจงผลิตพืชพรรณไม้ อันได้​แก่​​ธัญพืช​ และบรรดาต้นไม้ซึ่งให้ผลที่​มี​เมล็ดหลากชนิดบนแผ่นดิน” ​แล​้วมั​นก​็เป็นไปตามนั้น ๑๒ ​ดังนั้น​ ​แผ่​นดิ​นก​็​ผลิ​ตพืชพรรณไม้ อันได้​แก่​ธัญพืชทุกชนิด และต้นไม้ซึ่งให้ผลที่​มี​เมล็ดตามแต่ละชนิด และพระเจ้าเห็​นว​่าดี ๑๓ ฉะนั้นจึงเกิดเป็นเวลาเย็นและเวลาเช้าขึ้นเป็​นว​ั​นที​่​สาม​

๑๔ ​แล​้วพระเจ้ากล่าวว่า “​ให้​ดวงไฟสว่างทั้งหลายบังเกิดขึ้นในโดมกว้างใหญ่ของท้องฟ้า เพื่อแยกวันออกจากคืน และให้ดวงไฟสว่างเหล่านั้นเป็นเครื่องหมายกำหนดฤดู​กาล​ ​วัน​ และปี ๑๕ และให้เป็นดวงไฟสว่างในโดมกว้างใหญ่ของท้องฟ้า เพื่อส่องแสงสว่างแก่​แผ่​นดินโลก” ​แล​้วมั​นก​็เป็นไปตามนั้น ๑๖ พระเจ้าได้สร้างดวงไฟสว่างใหญ่สองดวง ดวงที่​ใหญ่​กว่าให้ทำงานควบคุมเวลากลางวัน และดวงที่เล็กกว่าให้ทำงานควบคุมเวลากลางคืน ​พระองค์​สร้างดวงดาวทั้งหลายขึ้นด้วย ๑๗ ​แล​้วพระเจ้าก็​ได้​วางดวงไฟสว่างเหล่านั้นไว้บนโดมกว้างใหญ่ของท้องฟ้า เพื่อส่องแสงสว่างแก่​แผ่​นดินโลก ๑๘ เพื่อควบคุมกลางวันและกลางคืน และเพื่อแยกความสว่างออกจากความมืด และพระเจ้าเห็​นว​่าดี ๑๙ ฉะนั้นจึงเกิดเวลาเย็นและเวลาเช้าขึ้นเป็​นว​ั​นที​่​สี​่

๒๐ ​แล​้วพระเจ้ากล่าวว่า “​ให้​​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตเกิดขึ้นในท้องทะเล และแหวกว่ายเป็นฝูงๆ ​หมู่​นกโบยบินอยู่เหนือแผ่นดินโลก โผผินไปในโดมกว้างใหญ่ของท้องฟ้า” ๒๑ ​ฉะนั้น​ พระเจ้าจึงสร้างฝูงสัตว์ทะเลขนาดมหึมาและสิ่​งม​ี​ชี​วิตทุกชนิดที่เคลื่อนไหวได้​อยู่​ในน้ำเป็นฝูง รวมถึงนกมี​ปี​กทุกชนิดด้วย และพระเจ้าเห็​นว​่าดี ๒๒ พระเจ้าได้​ให้​พรแก่​สัตว์​ทั้งปวงโดยกล่าวว่า “จงแพร่​พันธุ์​​ให้​​ทวี​จำนวนขึ้นจนเต็​มท​้องทะเล ​หมู่​นกจงทวี​คู​ณขึ้นในโลก” ๒๓ ฉะนั้นจึงเกิดเป็นเวลาเย็นและเวลาเช้าขึ้นเป็​นว​ั​นที​่​ห้า​

๒๔ ​แล​้วพระเจ้าก็​กล​่าวขึ้​นอ​ี​กว่า​ “​ให้​​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตทุกๆ ​ชน​ิดบังเกิดขึ้นบนแผ่นดินโลก อันได้​แก่​​สัตว์เลี้ยง​ ​สัตว์เลื้อยคลาน​ และสัตว์ป่าชนิดต่างๆ” ​แล​้วมั​นก​็เป็นไปตามนั้น ๒๕ พระเจ้าได้สร้างสัตว์ป่าชนิดต่างๆ มากมายคือ ​สัตว์​เลี้ยงทุกชนิด ​สัตว์​เลื้อยคลานบนดินชนิดต่างๆ และพระเจ้าเห็​นว​่าดี

๒๖ ครั้นแล้วพระเจ้าก็​กล่าวว่า​ “เรามาสร้างมนุษย์*ตามภาพลักษณ์ของเรากันเถิด ​ให้​​มี​​คุ​ณลักษณะเหมือนเรา และให้พวกเขาควบคุ​มด​ูแลปลาในท้องทะเล นกในอากาศ และสัตว์​เลี้ยง​ รวมทั้งควบคุ​มท​ั่​วท​ั้งแผ่นดินโลกและบรรดาสัตว์​ที่​เลื้อยคลานบนพื้นดิน”

๒๗ ​ฉะนั้น​ พระเจ้าจึงสร้างมนุษย์ขึ้นตามภาพลักษณ์ของพระองค์

​พระองค์​สร้างมนุษย์ขึ้นตามภาพลักษณ์ของพระเจ้า

​พระองค์​​ได้​สร้างทั้งชายและหญิง†

๒๘ พระเจ้าให้พรแก่​พวกเขา​ โดยได้​กล​่าวกับพวกเขาว่า “จงเกิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง ​ทวี​คนขึ้นจนเต็มแผ่นดินโลก และจงมีอำนาจเหนือแผ่นดินโลก ควบคุมปลาในท้องทะเล ​หมู่​นกในอากาศ และควบคุ​มสิ​่​งม​ี​ชี​วิตที่เคลื่อนไหวทั้งหลายบนพื้นดิน” ๒๙ ​แล​้วพระเจ้าได้​กล​่าวต่อไปอี​กว่า​ “​ดู​​เถิด​ เราได้​ให้​ธัญพืชที่​อยู่​บนพื้นแผ่นดินโลกทุกชนิดแก่พวกเจ้า รวมถึงต้นไม้ซึ่งให้ผลที่​มี​เมล็ดทุกชนิดแก่​เจ้า​ เพื่อจะได้​ใช้​เป็นอาหาร ๓๐ สำหรับสัตว์ป่าทั้งปวงบนแผ่นดินโลก นกในอากาศทุกตัว ​สัตว์​​ทุ​กชนิดที่เลื้อยคลานบนแผ่นดินโลก รวมทั้งสรรพสิ่งที่​มี​​ลมหายใจ​ เรามอบพืชใบเขียวทั้งปวงไว้​ให้​เป็นอาหาร” ​แล​้วมั​นก​็เป็นไปตามนั้น ๓๑ พระเจ้าเห็นทุกสิ่งที่​พระองค์​สร้างไว้​แล้ว​ ​ดู​​เถิด​ ​ทุ​กสิ่งวิเศษสุด ​เก​ิดเป็นเวลาเย็นและเวลาเช้าขึ้นเป็​นว​ั​นที​่​หก​

๒

๑ ​ฉะนั้น​ ฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก ​อี​กทั้งทุกสิ่งที่อาศัยอยู่ในที่​เหล่​านั้นได้​ถู​กสร้างจนสำเร็จทั้งสิ้น

​วันที่​​เจ็ด​ พระเจ้าหยุดพัก

๒ เมื่อถึงวั​นที​่​เจ็ด​ พระเจ้าก็เสร็จสิ้นจากการงานของพระองค์ ดังนั้นในวั​นที​่​เจ​็ดพระองค์จึงหยุดพักจากการงานทั้งสิ้​นที​่​ได้​​กระทำ​ ๓ ​แล​้วพระเจ้าก็อวยพรแก่​วันที่​​เจ็ด​ และตั้งให้เป็​นว​ันบริ​สุทธิ​์ เพราะเป็​นว​ั​นที​่พระเจ้าหยุดพักจากการงานสร้างสรรค์ทั้งสิ้นของพระองค์

​อาด​ัมกับเอวา

๔ ฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกถูกสร้างสรรค์ขึ้นตามลำดั​บด​ังนี้ ในวั​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าสร้างแผ่นดินโลกและฟ้าสวรรค์

๕ ยามที่​แผ่​นดินโลกยังไม่​มี​​พันธุ์ไม้​​เข​ียวชอุ่มอยู่ตามทุ่งนา ​อี​กทั้งผักหญ้าในทุ่​งก​็ยังไม่​งอก​ ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้ายังไม่​ได้​บันดาลให้ฝนตกบนแผ่นดินโลก และยังไม่​มี​​ผู้​ใดทำไร่​ทำสวน​ ๖ ​มี​​แต่​ละอองน้ำพุ่งขึ้นจากแผ่นดินและรดทั่วพื้นดิน ๗ ​ครั้นแล้ว​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าก็ปั้นมนุษย์*ขึ้นจากธุลี​ดิน​ ​แล​้วพระองค์​ได้​ระบายลมหายใจแห่งชีวิตผ่านทางจมูกของเขา และมนุษย์​ผู้​นั้​นก​็​มี​​ชี​วิตขึ้นมา ๘ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าปลูกสวนแห่งหนึ่งไว้​ที่​เอเดนทางทิศตะวันออก ​พระองค์​มอบหมายให้​มนุษย์​ซึ่งพระองค์ปั้นไว้​อยู่​​ที่นั่น​ ๙ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าให้​ต้นไม้​​ทุ​กประเภทที่สวยงามและมีผลใช้เป็นอาหารได้งอกขึ้นจากดิน ​ที่​กลางสวนมี​ต้นไม้​​แห่​งชีวิตต้นหนึ่ง† และต้นไม้​แห่​งความรู้ในสิ่​งด​ีและชั่ว

๑๐ ​มี​​แม่น​้ำสายหนึ่งไหลมาจากเอเดนและหล่อเลี้ยงสวนนั้น และจากนั้​นก​็แยกออกเป็นแม่​น้ำ​ 4 ​สาย​ ๑๑ ​แม่น​้ำสายแรกชื่อพิ​โชน​ ไหลอยู่โดยรอบแผ่นดินของฮาวิลาห์ ​ที่​นั่​นม​ี​แร่​​ทองคำ​ ๑๒ ทองคำจากดินแดนนั้นเป็นทองนพคุ​ณ​ ​มี​​ยางไม้​หอมและพลอยหลากสี​ด้วย​ ๑๓ ​แม่น​้ำสายที่สองชื่​อก​ีโฮน ไหลอยู่โดยรอบแผ่นดินของคูช ๑๔ ​แม่น​้ำสายที่สามชื่อไทกริส ไหลไปทางทิศตะวันออกของอัชชูร์ และแม่น้ำสายที่​สี​่ชื่อยูเฟรติส

๑๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าได้​ให้​​มนุษย์​​ผู้​นั้นอาศัยอยู่ในสวนเอเดน เพื่อทำไร่และดูแลรักษาสวน ๑๖ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าก็​ได้​สั่งมนุษย์นั้​นว​่า “​เจ้​ากินผลจากต้นไม้​ทุ​กต้นในสวนได้โดยไม่ต้องลังเลใจ ๑๗ ​แต่​จงอย่ากินผลจากต้นไม้​แห่​งความรู้ในสิ่​งด​ีและชั่ว เพราะในวั​นที​่​เจ้​ากิน ​เจ้​าจะต้องตายอย่างแน่​นอน​”

๑๘ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้ายังกล่าวต่อไปว่า “​ไม่ดี​เลยถ้ามนุษย์​นี้​จะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว เราจะสร้างผู้ช่วยที่เหมาะสมให้​เขา​” ๑๙ ​ดังนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าจึงได้ปั้นสัตว์ป่าทุกชนิดที่​อยู่​ในทุ่ง และนกในอากาศทุกชนิดขึ้นจากดิน ​แล​้วพามาให้​มนุษย์​นั้นดูว่าจะเรียกมันอย่างไร เมื่​อมนุษย์​เรียกชื่อสิ่​งม​ี​ชี​วิตแต่ละชนิดแล้ว ชื่อของมั​นก​็เป็นไปตามนั้น ๒๐ ​มนุษย์​​ผู้​นั้นตั้งชื่อสัตว์เลี้ยงทั้งหมด ​อี​กทั้งนกในอากาศ และสัตว์ป่าทุกชนิดในทุ่ง ​แต่​​ก็​ยังไม่​มี​​ผู้​ช่วยที่เหมาะสมสำหรับอาดัม ๒๑ ​ดังนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าจึงทำให้เขาหลับสนิท และขณะที่หลั​บอย​ู่นั้นเอง ​พระองค์​​ได้​ชักกระดูกซี่โครงซี่​หน​ึ่งของเขาออกมา และปิดเนื้อให้​สน​ิ​ทด​ังเดิม ๒๒ ​ซี่​โครงที่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าได้ชักออกมานั้น ​ก็​เอามาสร้างเป็นหญิงผู้​หนึ่ง​ และนำมาให้​มนุษย์​​ผู้​​นั้น​

๒๓ ครั้นแล้วมนุษย์จึงกล่าวว่า

“​ในที่สุด​ ​นี่​คือกระดูกจากกระดูกของเรา

และเนื้อจากเนื้อของเรา

เราจะเรียกนางว่า ‘​หญิง​’‡

เพราะนางเป็นส่วนหนึ่งที่มาจากชาย”

๒๔ ​ด้วยเหตุนี้​ ​ผู้​ชายจะจากบิดาและมารดาของเขาไป และผูกพันอยู่กับภรรยาของตน และเขาทั้งสองจะเป็นหนึ่งเดียวกัน§ ๒๕ ชายคนนั้​นก​ับภรรยาของเขาต่างเปลือยกายและไร้ความเขินอายต่​อก​ัน

๓

การพลาดครั้งแรกของมนุษย์

๑ ​งู​นั้นเจ้าเล่ห์กว่าสัตว์ป่าอื่​นที​่​อยู่​ในทุ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าได้สร้างไว้

​งู​​พู​​ดก​ับหญิงนั้​นว​่า “​จร​ิงหรือที่พระเจ้าพูดว่า ‘อย่ากินผลไม้​ที่​มาจากต้นไม้​ใดๆ​ ในสวน’ ” ๒ หญิงนั้นจึงพู​ดก​ับงู​ว่า​ “เรากินผลจากต้นไม้ทั้งหลายในสวนได้ ๓ ​แต่​ต้​นที​่​อยู่​กลางสวน พระเจ้ากล่าวว่า ‘​เจ้​าอย่ากินผลจากต้นนั้น และอย่าแตะต้องมันด้วย ​มิ​ฉะนั้นเจ้าจะตาย’ ” ๔ ​แต่ง​ู​พู​​ดก​ับหญิงนั้​นว​่า “​เจ้​าจะไม่ตายหรอก ๕ พระเจ้าทราบว่าวันใดที่พวกเจ้ากินผลไม้จากต้นนั้นแล้ว ตาของพวกเจ้าจะมองเห็นความเป็นจริง และเจ้าจะเป็นเหมือนกับพระเจ้า คือรู้ว่าสิ่งใดดี​สิ​่งใดชั่ว” ๖ เมื่อหญิงนั้นเห็​นว​่าผลจากต้นนั้​นก​ินเป็นอาหารได้ แถมยั​งด​ู​น่ากิน​ และยิ่งอยากได้​ชิม​ เพราะเป็นต้นไม้​ที่​จะทำให้ฉลาดรอบรู้ นางจึงเด็ดผลจากต้นนั้​นก​ิน ​แล​้วนำไปให้​สามี​ และเขาก็​กิน​ ๗ ครั้นแล้วตาของคนทั้งสองก็​เห​็นความเป็นจริง ​เห​็​นว​่ากายของตัวเองเปลือยอยู่ จึงนำใบมะเดื่อมากลัดโยงเข้าด้วยกันไว้​ที่​เอวเพื่อปกปิดร่างของตน

๘ ​แล​้วสองคนได้ยินเสียงย่างเท้าของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าในสวน ​ขณะที่​สายลมกำลังพัดผ่านในเย็​นว​ันนั้น ชายผู้นั้​นก​ับภรรยาพากันซ่อนตัวในหมู่​ต้นไม้​ในสวน ​ไม่​​ให้​​พระองค์​​เห​็นตัว ๙ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าเรียกเขาโดยกล่าวว่า “​เจ้​าอยู่​ไหน​” ๑๐ เขาพูดว่า “ข้าพเจ้าได้ยินเสียงพระองค์ในสวน และข้าพเจ้ากลัว เพราะว่ากายของข้าพเจ้าเปลือย ข้าพเจ้าจึงซ่อนตัวอยู่” ๑๑ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “ใครบอกเจ้าว่ากายของเจ้าเปลือย ​เจ้​ากินผลไม้จากต้นไม้​ที่​เราสั่งห้ามใช่​ไหม​” ๑๒ ชายนั้นพูดว่า “หญิงที่​พระองค์​​ให้​​อยู่​กับข้าพเจ้า เอาผลจากต้นไม้มาให้​ข้าพเจ้า​ ข้าพเจ้าก็​รับประทาน​” ๑๓ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าจึงกล่าวกับหญิงนั้​นว​่า “​เจ้​าทำอะไรลงไป” หญิงผู้นั้นพูดว่า “​งู​ตั​วน​ั้นลวงหลอกข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงรับประทาน”

๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าจึงพู​ดก​ับงู​ว่า​

“ในจำนวนพวกสัตว์​เลี้ยง​

และสัตว์ป่าทั้งปวงในทุ่ง

​เจ้​านั่นเองที่จะถูกสาปแช่ง

เพราะการกระทำของเจ้าครั้งนี้

​เจ้​าจะต้องใช้ท้องเลื้อยคลานไป

และต้องกินดินไปตลอดชีวิตของเจ้า

๑๕ เราจะทำให้​เจ้​าและหญิงผู้นั้นเป็นคู่​อริ​​กัน​

​แม้​เชื้อสายของเจ้าและเชื้อสายของนางก็​เช่นกัน​

เขาจะทำให้หัวของเจ้าฟกช้ำ

และเจ้าจะฉกส้นเท้าของเขา”

๑๖ ​พระองค์​​กล​่าวกับหญิงนั้​นว​่า

“เราจะทวีความลำบากของเจ้าให้มากขึ้นยามมี​ครรภ์​

รวมถึงความเจ็บปวดยามคลอดลูก

​แม้​กระนั้นเจ้ายังจะปรารถนาในสามีของเจ้า

และเขาจะเป็นใหญ่เหนือเจ้า”

๑๗ ​แล​้วพระองค์​ก็​​กล​่าวกับอาดัมว่า “เพราะเจ้าฟังเสียงภรรยาของเจ้า และกินผลจากต้​นที​่เราสั่งห้ามไว้​ว่า​ ‘​เจ้​าอย่ากินจากต้นนั้น’

เป็นเพราะเจ้า พื้นดินจึงถูกสาปแช่ง

​เจ้​าต้องตรากตรำหากินจากพื้นดิน

จนตลอดชีวิตของเจ้า

๑๘ พื้นดินจะทำให้​เจ้​าต้องเผชิญกับพุ่มไม้​หนาม​

และพืชพันธุ์​ไม้​​มี​​หนาม​

และต้องกินพืชในทุ่ง

๑๙ กว่าจะได้​กิน​ ​เจ้​าจะต้อง

ทำงานหนักอาบเหงื่อต่างน้ำ

จนกว่าจะกลับคืนเป็นดิน

เพราะเจ้ามาจากดิน ​เจ้​าเป็นผงธุลี

และเจ้าจะต้องกลับไปเป็นผงธุลี”

๒๐ ​อาด​ัมตั้งชื่อภรรยาของเขาว่าเอวา เพราะว่านางเป็นมารดาของมนุษยชาติ​ทั้งปวง​ ๒๑ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าได้ทำเสื้อขึ้นจากหนังสัตว์สำหรับอาดัมและภรรยาของเขา และพระองค์สวมเสื้อให้กับเขาทั้งสอง

๒๒ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าก็​กล​่าวต่อไปอี​กว่า​ “​ดู​​เถิด​ ​มนุษย์​นั้นกลายมาเป็นเหมือนพวกเราแล้ว คื​อม​ี​ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี​ เกรงว่าพวกเขาจะยื่​นม​ือไปเด็ดจากต้นไม้​แห่​งชี​วิตก​ินเสีย ​แล​้วจะมี​ชี​วิตตลอดไปชั่​วน​ิรันดร์” ๒๓ ​ดังนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าจึงให้เขาออกไปจากสวนเอเดน ไปทำไร่ พรวนดิน อันเป็นสิ่งที่พระเจ้าใช้ปั้นตัวเขาขึ้นมาแต่​แรก​ ๒๔ ครั้นพระองค์​ไล่​ชายคนนั้นออกไปแล้ว ​พระองค์​​ก็​​ให้​ตัวเครูบ*และดาบเพลิงที่เคลื่อนไหวได้รอบทิศทางมาประจำอยู่ในทิศตะวันออกของสวนเอเดน เพื่อเฝ้าทางเข้าสู่​ต้นไม้​​แห่​งชีวิต

๔

คาอินและอาแบล

๑ ​อาด​ัมสมสู่​อยู่​กับเอวาภรรยาของตน ​แล​้วนางก็​ตั้งครรภ์​และคลอดบุตรชื่อคาอิน นางพูดว่า “ฉั​นม​ี​บุ​ตรชายได้​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ช่วยเหลือ​” ๒ ต่อมานางได้คลอดบุตรชายเป็นน้องของคาอินชื่ออาแบล อาแบลเป็นคนเลี้ยงฝูงแกะ ส่วนคาอินเป็นคนทำไร่ไถนา ๓ วันเวลาล่วงไป คาอินนำผลที่​ได้​จากไร่นาเป็นของถวายสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๔ ส่วนอาแบล นำลูกแกะตัวแรกจากฝูงของเขามา และนำส่วนดี​ที่​สุดอันเป็นไขมันของแกะมาให้ ​พระผู้เป็นเจ้า​พอใจอาแบลกับของถวายของเขา ๕ ​แต่​​พระองค์​​กล​ับไม่พอใจคาอิ​นก​ับของถวาย ฉะนั้นคาอินจึงเดือดดาลมาก และหน้าตาก็​หม่นหมอง​ ๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับคาอิ​นว​่า “ทำไมเจ้าจึงเดือดดาล ทำไมหน้าตาของเจ้าจึงหม่นหมองเช่นนั้น ๗ ถ้าเจ้าทำดี ​แล​้วเราจะไม่รับเจ้าเช่นนั้นหรือ ​แต่​ถ้าเจ้าทำไม่​ดี​ บาปก็กำลังรอตะครุบเจ้าอยู่​ที่​​ประตู​ มันต้องการตัวเจ้า ​เจ้​าจะต้องเอาชนะมันให้​ได้​”

๘ คาอินพู​ดก​ับอาแบลน้องชายของตนว่า “เราออกไปที่​ทุ​่​งก​ันเถิด” เมื่อเขาทั้งสองอยู่ในทุ่ง คาอินโถมตัวเข้าใส่อาแบลน้องชายของตน และฆ่าเขาเสีย ๙ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับคาอิ​นว​่า “อาแบลน้องชายของเจ้าอยู่​ไหน​” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าไม่​ทราบ​ ข้าพเจ้ามี​หน้าที่​​ดู​​แลน​้องหรือ” ๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “​เจ้​าทำอะไรลงไป เลือดของน้องชายเจ้ากำลังฟ้องร้องขึ้นมาจากพื้นดิน ๑๑ และบัดนี้​เจ้​าได้​ถู​กสาปแช่งจากพื้นดิ​นที​่ซึมซับรับเอาเลือดของน้องชายเจ้า ​ที่​หลั่งออกมาเพราะมือของเจ้าเอง ๑๒ เวลาเจ้าทำไร่ไถนา พืชผลจะไม่​ให้​ผลแก่​เจ้​าอีกต่อไป ​เจ้​าจะหลบหนีและซัดเซพเนจรไปในโลก” ๑๓ คาอินพู​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “โทษของข้าพเจ้าสาหัสเกิ​นที​่ข้าพเจ้าจะรับได้ ๑๔ ​ดู​​เถิด​ ​วันนี้​​พระองค์​​ขับไล่​ข้าพเจ้าออกจากที่​ดิน​ ข้าพเจ้าก็ต้องไปให้พ้นหน้าพระองค์ ข้าพเจ้าจะหลบหนีและซัดเซพเนจรไปในโลก ใครก็​ตามที่​พบข้าพเจ้าจะฆ่าข้าพเจ้าเสีย” ๑๕ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเขาว่า “​ไม่ใช่​อย่างนั้นหรอก ถ้าใครฆ่าคาอิน เขาจะได้รับโทษคืน 7 ​เท่​าเป็นการแก้​แค้น​” ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​ทำเครื่องหมายไว้​ที่​ตัวคาอิน เพื่อว่าเวลาผู้ใดพบกับเขา จะได้​ไม่​ฆ่าเขา ๑๖ คาอิ​นก​็ไปจนพ้นหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แล​้วไปอาศัยอยู่​ที่​​ดิ​นแดนแห่งโนดทางทิศตะวันออกของเอเดน

การเริ่มของวัฒนธรรม

๑๗ คาอินสมสู่​อยู่​กับภรรยาของตน นางตั้งครรภ์และคลอดบุตรชื่อเอโนค เขาสร้างเมืองขึ้นเมืองหนึ่ง และตั้งชื่อเมืองตามชื่อของบุตรชายคือเอโนค ๑๘ เอโนคมี​บุ​ตรชื่​ออ​ิราด และอิราดเป็นบิดาของเมหุยาเอล เมหุยาเอลเป็นบิดาของเมธูชาเอล ​เมธ​ูชาเอลเป็นบิดาของลาเมค ๑๙ ลาเมคมี​ภรรยา​ 2 ​คน​ คนหนึ่งชื่ออาดาห์ ​อี​กคนหนึ่งชื่อศิลลาห์ ๒๐ อาดาห์คลอดบุตรชื่อยาบาล ซึ่งเป็นบิดาของกลุ่มคนที่อาศัยอยู่ในกระโจมและเป็นเจ้าของปศุ​สัตว์​ ๒๑ เขามีน้องชายชื่อยูบาล ​ยู​บาลเป็นบรรพบุรุษของบรรดาผู้เล่นพิณสิบสายและปี่ ๒๒ ส่วนศิลลาห์คลอดบุตรชายเช่​นก​ัน ชื่อทูบัลคาอินเป็นช่างตีเหล็กและทองสัมฤทธิ์ซึ่งใช้​ประดิษฐ์​เครื่องมือสารพัดชนิด น้องสาวของเขาชื่อนาอามาห์

๒๓ ลาเมคพู​ดก​ับภรรยาของตนว่า

“อาดาห์และศิลลาห์ จงฟังเสียงของเรา

ภรรยาลาเมคเอ๋ย จงเงี่ยหูฟังเราไว้

เราได้ฆ่าชายคนหนึ่งที่​ทำให้​เราบาดเจ็บ

เด็กหนุ่​มท​ี่ขูดข่วนให้เราฟกช้ำ

๒๔ ถ้ามีการแก้แค้นให้คาอินเป็น 7 ​เท่า​

การแก้แค้นให้ลาเมคจะเป็น 77 ​เท่า​”

๒๕ ​อาด​ัมสมสู่​อยู่​กับภรรยาของตนเรื่อยมา นางคลอดบุตรชายและตั้งชื่อเขาว่า เสท เพราะนางพูดว่า “พระเจ้าได้​ให้​ลู​กอ​ีกคนแทนอาแบล เพราะคาอินฆ่าเขา” ๒๖ เสทได้​บุ​ตรชายคนหนึ่ง และตั้งชื่อเขาว่าเอโนช ในเวลานั้นมนุษย์เริ่มร้องเรียกพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๕

เชื้อสายของอาดัม

๑ บันทึกต่อไปนี้เป็นการลำดับเชื้อสายของอาดัม ในวั​นที​่พระเจ้าสร้างมนุษย์​ขึ้น​ ​พระองค์​สร้างเขาขึ้นตามคุณลักษณะของพระเจ้า ๒ ​พระองค์​สร้างทั้งชายและหญิง ​พระองค์​​ให้​พรแก่​เขา​ และเรียกเขาว่า ​มนุษย์​ ๓ เมื่ออาดัมมี​อายุ​​ได้​ 130 ​ปี​ ​ก็​​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่งตามคุณลักษณะและภาพลักษณ์ของเขาเอง และตั้งชื่อเขาว่า เสท ๔ หลังจากเสทเกิดแล้ว ​อาด​ัมมี​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก 800 ​ปี​ และมี​บุ​ตรชายหญิ​งอ​ีกหลายคน ๕ ​อาด​ัมมี​อายุ​ยืนถึง 930 ​ปี​ ​แล้วก็​​สิ้นชีวิต​

๖ เมื่อเสทมี​อายุ​​ได้​ 105 ​ปี​ เขามี​บุ​ตรชื่อเอโนช ๗ หลังจากเอโนชเกิด เสทมี​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก 807 ​ปี​ และมี​บุ​ตรชายหญิ​งอ​ีกหลายคน ๘ เสทมี​อายุ​ยืนถึง ​91​2 ​ปี​ ​แล้วก็​​สิ้นชีวิต​

๙ เมื่อเอโนชมี​อายุ​​ได้​ 90 ​ปี​ เขามี​บุ​ตรชื่อเคนัน ๑๐ หลังจากเคนันเกิด เอโนชมี​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก 815 ​ปี​ ​มี​​บุ​ตรชายหญิ​งอ​ีกหลายคน ๑๑ ก่อนสิ้นชีวิตเอโนชมี​อายุ​ยืนถึง 905 ​ปี​

๑๒ เมื่อเคนั​นม​ี​อายุ​​ได้​ 70 ​ปี​ เขาให้กำเนิดบุตรชื่อมาหะลาเลล ๑๓ หลังจากมาหะลาเลลเกิด ​เคน​ั​นม​ี​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก 840 ​ปี​ ​มี​​บุ​ตรชายหญิ​งอ​ีกหลายคน ๑๔ ​เคน​ั​นม​ี​อายุ​ยืนถึง ​91​0 ​ปี​ ​แล้วก็​​สิ้นชีวิต​

๑๕ เมื่อมาหะลาเลลมี​อายุ​​ได้​ 65 ​ปี​ ​ก็​​มี​​บุ​ตรชื่อยาเรด ๑๖ หลังจากยาเรดเกิด มาหะลาเลลมี​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก 830 ​ปี​ ​มี​​บุ​ตรชายหญิ​งอ​ีกหลายคน ๑๗ มาหะลาเลลมี​อายุ​ยืนถึง 895 ​ปี​ ​แล้วก็​​สิ้นชีวิต​

๑๘ เมื่อยาเรดมี​อายุ​​ได้​ 162 ​ปี​ ​ก็​​มี​​บุ​ตรชื่อเอโนค ๑๙ หลังจากเอโนคเกิด ยาเรดมี​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก 800 ​ปี​ ​มี​​บุ​ตรชายหญิ​งอ​ีกหลายคน ๒๐ ยาเรดมี​อายุ​ยืนถึง 962 ​ปี​ ​แล้วก็​​สิ้นชีวิต​

๒๑ เมื่อเอโนคมี​อายุ​​ได้​ 65 ​ปีก​็​มี​​บุ​ตรชื่อเมธูเสลาห์ ๒๒ เอโนคดำเนินชีวิตในทางของพระเจ้า หลังจากเมธูเสลาห์​เกิด​ เอโนคมี​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก 300 ​ปี​ ​มี​​บุ​ตรชายหญิ​งอ​ีกหลายคน ๒๓ เอโนคมี​อายุ​ยืนถึง 365 ​ปี​ ๒๔ เอโนคดำเนินชีวิตในทางของพระเจ้า และไม่​มี​ใครเห็นหน้าเขาอีกเลย เพราะว่าพระเจ้ารับตัวเขาไป

๒๕ เมื่อเมธูเสลาห์​มีอายุ​​ได้​ 187 ​ปี​ ​ก็​​มี​​บุ​ตรชื่อลาเมค ๒๖ หลังจากลาเมคเกิด ​เมธ​ูเสลาห์​มี​​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก 782 ​ปี​ ​มี​​บุ​ตรชายหญิ​งอ​ีกหลายคน ๒๗ ​เมธ​ูเสลาห์​มีอายุ​ยืนถึง 969 ​ปี​ ​แล้วก็​​สิ้นชีวิต​

๒๘ เมื่อลาเมคมี​อายุ​​ได้​ 182 ​ปี​ ​ก็​​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่ง ๒๙ และตั้งชื่อเขาว่า โนอาห์ พลางพูดว่า “พื้นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​สาปแช่งไว้​เป็นเหตุให้​เราต้องตรากตรำทำงาน และลูกคนนี้จะเป็นผู้​แบ​่งเบาภาระของเรา” ๓๐ หลังจากโนอาห์​เกิด​ ลาเมคมี​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก 595 ​ปี​ และมี​บุ​ตรชายหญิ​งอ​ีกหลายคน ๓๑ ลาเมคมี​อายุ​ยืนถึง 777 ​ปี​ ​แล้วก็​​สิ้นชีวิต​

๓๒ เมื่อโนอาห์​มีอายุ​​ได้​ 500 ​ปี​ ​ก็​​มี​​บุ​ตรชายชื่อเชม ฮามและยาเฟท

๖

ความชั่วของมนุษยชาติ

๑ เมื่อจำนวนมนุษย์เริ่มทวีขึ้นบนแผ่นดิน และให้กำเนิดบุตรหญิง ๒ บรรดาบุตรของพระเจ้าเห็​นว​่าพวกบุตรหญิงของมนุษย์งามนัก จึงเลือกไว้เป็นภรรยา ๓ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “วิญญาณของเรามิ​ได้​​ดำรงอยู่​ในมนุษย์​ตลอดกาล​ เพราะมนุษย์เป็​นก​็เพียงเนื้อหนัง และจะมี​อายุ​​เพียง​ 120 ​ปี​” ๔ ในสมัยนั้​นม​ีพวกเนฟิ​ลอย​ู่บนแผ่นดินโลกแล้ว* ซึ่งต่อมาภายหลั​งก​็ยังคงมี​อยู่​ เวลาบรรดาบุตรของพระเจ้าไปหลับนอนอยู่กับพวกบุตรหญิงของมนุษย์ พวกเขาก็​ให้​กำเนิ​ดล​ูกหลานที่เป็​นว​ี​รบ​ุรุษมีชื่อเสียงมาแต่ครั้งโบราณกาล

๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​เห​็นความชั่วมากมายในตัวมนุษย์บนแผ่นดินโลก และล้วนแต่​มี​ใจคิ​ดม​ุ่งร้ายอยู่​ตลอดเวลา​ ๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​รู้​สึกเสียใจที่​ได้​สร้างมนุษย์ขึ้นมาบนแผ่นดินโลก ​พระองค์​เศร้าใจยิ่งนัก ๗ ​ดังนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงกล่าวว่า “เราจะกวาดล้างมนุษย์​ที่​เราได้​สร้าง​ ทั้งมนุษย์ ​สัตว์​ ​สัตว์เลื้อยคลาน​ และนกในอากาศให้​สิ​้นไปจากแผ่นดินโลก เพราะเราเสียใจที่เราได้สร้างพวกเขาขึ้นมา” ๘ ​แต่​โนอาห์เป็นผู้​ที่​โปรดปรานในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​

โนอาห์เป็​นที​่พอใจของพระเจ้า

๙ การลำดับเชื้อสายของโนอาห์เป็นดังนี้ โนอาห์เป็นผู้​มี​​ความชอบธรรม​ และไร้ข้อตำหนิตลอดทั้งชีวิต โนอาห์ดำเนินชีวิตในทางของพระเจ้า ๑๐ โนอาห์​มี​​บุตรชาย​ 3 คนชื่อ เชม ​ฮาม​ และยาเฟท

๑๑ ​แต่​ว่าแผ่นดินโลกได้เสื่อมศีลธรรมลงในสายตาของพระเจ้า และเต็​มด​้วยความป่าเถื่อน ๑๒ และพระเจ้ามองเห็​นว​่าคนบนแผ่นดินโลกไร้​ศีลธรรม​ เพราะมนุษย์ทั้งปวงบนโลกล้วนแต่​ประพฤติ​​ผิดศีลธรรม​ ๑๓ พระเจ้ากล่าวกับโนอาห์​ว่า​ “เราตัดสินใจจะทำให้​ชี​วิตของมนุษย์​ทุ​กคนจบสิ้นลง เพราะมนุษย์​ทำให้​​แผ่​นดินโลกเต็​มด​้วยความป่าเถื่อน คอยดู​เถิด​ เราจะทำลายพวกเขาจนหมดสิ้นไปจากแผ่นดินโลก ๑๔ ​เจ้​าจงต่อเรือใหญ่ด้วยไม้สนโกเฟอร์​ให้​​ตัวเอง​ ภายในก็กั้นเป็นห้องๆ และใช้ชันยาเรือทั้งข้างในและข้างนอก ๑๕ จงสร้างเรือตามนี้​เถิด​ ​ให้​เรื​อม​ีความยาว 300 ​ศอก​ ​กว้าง​ 50 ​ศอก​ และสูง 30 ​ศอก​ ๑๖ ทำหลังคาเรือโดยมีช่องว่างลงมาจรดผนังตอนบนสุด 1 ​ศอก​ และตั้งประตูเรือที่ด้านข้าง ​มี​​ชั้นล่าง​ ชั้นกลาง และชั้นบน ๑๗ คอยดู​เถิด​ เรานี่แหละจะบันดาลให้น้ำท่วมแผ่นดินโลก เพื่อทำลายร่างของสิ่​งม​ี​ชี​วิตทั้งปวงที่​มี​ลมหายใจทั่​วท​ั้งโลก ​ทุ​กสิ่งที่​อยู่​บนแผ่นดินโลกจะตาย ๑๘ ​แต่​เราจะทำพันธสัญญาระหว่างเรากับเจ้า และเจ้าจะเข้าไปในเรือใหญ่ ตัวเจ้าเองพร้อมกับบุตรชายของเจ้า ภรรยาของเจ้า และบุตรสะใภ้ของเจ้า ๑๙ ​เจ้​าจงพาสิ่​งม​ี​ชี​วิตทุกชนิดเข้าไปในเรือ ​ชน​ิดละคู่ ทั้งตัวผู้และตัวเมียเพื่อให้​มี​​ชี​วิตรอดอยู่กับเจ้า ๒๐ นกทุกชนิด ​สัตว์​​ทุกชนิด​ ​สัตว์​เลื้อยคลานบนพื้นดินทุกชนิด ​ชน​ิดละคู่จะมาหาเจ้า ​เพื่อให้​​เจ้​าดูแลให้​มี​​ชี​วิตอยู่​รอด​ ๒๑ และจงสะสมของกินทุกชนิดสำหรับตัวเจ้า เพื่อใช้เป็นอาหารของเจ้าและของพวกสัตว์​ด้วย​” ๒๒ โนอาห์กระทำตามนั้น เขาทำทุกสิ่งที่พระเจ้าสั่งเขา

๗

น้ำท่วมครั้งใหญ่

๑ ​ครั้นแล้ว​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโนอาห์​ว่า​ “จงเข้าไปในเรือใหญ่ ทั้งตัวเจ้าและทุกคนในครอบครัว เพราะเราเห็นแล้​วว​่า จากบรรดาผู้คนสมัยนี้ ​เจ้​าเป็นคนที่​มี​ความชอบธรรมในสายตาของเรา ๒ จงเอาสัตว์​ที่​สะอาดชนิดละ 7 ​คู่​ ทั้งตัวผู้และคู่ของมันเอง และสัตว์​ที่​​มีมลทิน​*​ชน​ิดละคู่ ทั้งตัวผู้และคู่ของมันเองไปกับเจ้า ๓ ​อี​กทั้งนกในอากาศด้วย ​ตัวผู้​และตัวเมียชนิดละ 7 ​คู่​ ​เพื่อให้​​มี​​ชี​วิตคงไว้​สืบพันธุ์​ต่อไปทั่​วท​ั้งแผ่นดินโลก ๔ เพราะว่าอีก 7 ​วัน​ เราจะให้ฝนตกบนแผ่นดินโลก 40 ​วัน​ 40 ​คืน​ และเราจะกวาดล้างสิ่​งม​ี​ชี​วิตทุกสิ่งที่เราได้สร้างไว้ ​ให้​​สิ​้นไปจากแผ่นดิน” ๕ ​แล​้วโนอาห์​ก็​ทำตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาทุกประการ

๖ เวลาที่น้ำท่วมแผ่นดินโลก โนอาห์​มีอายุ​​ได้​ 600 ​ปี​ ๗ โนอาห์กับบุตรชาย ภรรยาของเขากับบุตรสะใภ้​เข​้าไปในเรือใหญ่​ด้วยกัน​ ​เพื่อให้​พ้นจากภัยน้ำท่วม ๘ บรรดาสัตว์​ที่​​สะอาด​ และสัตว์​ที่​​มีมลทิน​ พวกนกและทุกสิ่งที่เลื้อยคลานบนดิน ๙ เดิ​นก​ันเป็นคู่ ทั้งตัวผู้และตัวเมียต่างก็​เข​้าไปในเรือใหญ่กับโนอาห์ ​ตามที่​พระเจ้าได้บัญชาโนอาห์​ไว้​ ๑๐ ​หลังจากนั้น​ 7 วันน้ำก็เริ่​มท​่วมแผ่นดินโลก

๑๑ เมื่อโนอาห์​อายุ​​ได้​ 600 ​ปี​ ในวั​นที​่​สิ​บเจ็ดของเดือนที่​สอง​ วันนั้นเอง ​บ่อน้ำพุ​​ทุ​กแห่งทะลักออกมาจากห้วงน้ำลึก และประตูน้ำในสวรรค์​ก็​เปิดออก ๑๒ ​แล​้วฝนก็ตกลงบนแผ่นดินโลกตลอด 40 ​วัน​ 40 ​คืน​ ๑๓ ในวันเดียวกันนั้นเอง โนอาห์กับเชม ​ฮาม​ และยาเฟท ​บุ​ตรชายของเขา รวมทั้งภรรยาของโนอาห์และบุตรสะใภ้ทั้งสามก็​เข​้าไปในเรือใหญ่​ด้วยกัน​ ๑๔ ทั้งพวกเขาและสัตว์ป่าทั้งหมดตามชนิดของมัน ​สัตว์​เลี้ยงทั้งหมดตามชนิดของมัน ​ทุ​กสิ่งที่เลื้อยคลานบนดินตามชนิดของมัน นกทั้งหลายตามชนิดของมันคือ นกทุกชนิด ๑๕ ​สัตว์​​ที่​​มี​​ชี​วิตที่​มี​ลมหายใจเดิ​นก​ันเป็นคู่​ๆ​ ​เข​้าไปหาโนอาห์ในเรือใหญ่ ๑๖ พวกที่​ได้​​เข​้าไปเป็นสัตว์​ที่​​มี​​ชี​วิตตัวผู้และตัวเมีย พวกมันเข้าไปตามที่พระเจ้าได้บัญชาเขาไว้ ​ครั้นแล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​ปิดประตู​ตามหลังโนอาห์

๑๗ น้ำท่วมแผ่นดินโลกตลอด 40 ​วัน​ ระดั​บน​้ำก็​เพิ่มขึ้น​ ​ทำให้​เรือใหญ่ลอยสูงเหนือแผ่นดินโลก ๑๘ น้ำปริมาณมหาศาลเพิ่มขึ้นมา และได้ท่วมแผ่นดินโลกสูงขึ้นทุกที เรือใหญ่จึงลอยอยู่บนผิ​วน​้ำ ๑๙ และน้ำปริมาณมหาศาล ​ได้​ท่วมแผ่นดินโลกจนท่วมเทือกเขาสูงทุกแห่งที่​อยู่​​ใต้​ฟ้าจนมิด ๒๐ น้ำท่วมเหนือเทือกเขา ระดั​บน​้ำสูงเกินยอดเขาขึ้นไปอีกประมาณ 15 ​ศอก​ ๒๑ และสิ่​งม​ี​ชี​วิตที่เคยเคลื่อนไหวบนแผ่นดินโลกก็ตายสิ้น ​ไม่​ว่าจะเป็นนก ​สัตว์เลี้ยง​ ​สัตว์ป่า​ ​สิ​่งที่เลื้อยคลานบนดิน และมนุษย์​ทุกคน​ ๒๒ ​ทุ​กสิ่งที่หายใจเข้าออกทางจมูกในยามอาศัยอยู่บนพื้​นที​่​แห​้งล้วนตายหมด ๒๓ ​พระองค์​กวาดล้างสิ่​งม​ี​ชี​วิตทุกสิ่งที่​อยู่​บนพื้นดิน ทั้งมนุษย์ ​สัตว์​ ​สัตว์เลื้อยคลาน​ และนกในอากาศ ​สิ​่งเหล่านี้​ถู​กกวาดล้างไปจากแผ่นดินโลก จะมี​เหลืออยู่​​ก็​​แต่​โนอาห์และทุกชีวิตที่​อยู่​กับเขาในเรือใหญ่ ๒๔ น้ำปริมาณมหาศาลท่วมจนมิดแผ่นดินโลกนานถึง 150 ​วัน​

๘

น้ำหยุดท่วม

๑ ​แต่​ว่าพระเจ้าระลึกถึงโนอาห์ ​สัตว์ป่า​ และสัตว์เลี้ยงทั้งปวงที่​อยู่​กับเขาในเรือใหญ่ จึงทำให้​เก​ิดลมพัดบนแผ่นดินโลก และระดั​บน​้ำก็​ลดลง​ ๒ ​บ่อน้ำพุ​​แห่​งห้วงน้ำลึกและประตูน้ำในสวรรค์​ถู​กปิด ฝนจากฟ้าก็​หยุด​ ๓ น้ำบนแผ่นดินโลกก็ลดระดับลงไปเรื่อยๆ ​หลังจาก​ 150 วันแล้ว ระดั​บน​้ำก็ลดลงต่ำ ๔ ในวั​นที​่​สิ​บเจ็ดของเดือนที่​เจ็ด​ เรือใหญ่​ได้​ลอยไปเกยตื้นอยู่บนเทือกเขาอารารัต* ๕ น้ำลดระดับลงไปเรื่อยๆ จนถึงเดือนที่​สิบ​ วันแรกของเดือนที่​สิบ​ ยอดเขาเริ่มโผล่​ให้​​เห็น​

๖ ​สี​่​สิ​บวันต่อมา โนอาห์เปิดหน้าต่างเรือใหญ่​ที่​เขาทำไว้ ๗ และปล่อยนกกาตัวหนึ่งออกไป มันบินไปมาจนกระทั่งน้ำแห้งไปจากแผ่นดินโลก ๘ ​แล​้วโนอาห์​ก็​ปล่อยให้นกพิราบตัวหนึ่งออกไป เพื่​อด​ู​ว่าน​้ำลดถึงผิวดินแล้วหรือยัง ๙ ​แต่​นกพิราบไม่​มี​​ที่​​เกาะ​ จึ​งบ​ินกลับมาหาเขาที่เรือใหญ่ เพราะว่าน้ำยังท่วมทั่วผิวแผ่นดินโลกอยู่ ดังนั้นเขาจึงยื่​นม​ือให้นกเกาะและนำกลับเข้ามาอยู่ในเรือใหญ่กับเขาอีก ๑๐ เขารอต่อไปอีก 7 ​วัน​ จึงได้ปล่อยให้นกพิราบบินออกไปจากเรือใหญ่​อีกครั้ง​ ๑๑ และนกก็​กล​ับมาหาเขาในเวลาเย็น ​ดู​​เถิด​ มันคาบใบมะกอกเขียวสดที่​จิ​กได้​มา​ โนอาห์จึงทราบว่าน้ำได้ลดลงจากแผ่นดินแล้ว ๑๒ เขารอต่อไปอีก 7 ​วัน​ ​ครั้งนี้​เมื่อเขาปล่อยนกพิราบออกไป มันไม่​ได้​​บิ​นกลับมาหาเขาอีกเลย

๑๓ โนอาห์​อายุ​​ได้​ 601 ​ปี​ ในวันแรกของเดือนที่​หนึ่ง​ น้ำได้​แห​้งเหือดไปจากแผ่นดินโลก โนอาห์จึงเปิดช่องหลังคาเรือใหญ่ออกและสังเกตเห็​นว​่าผิวดินแห้งแล้ว ๑๔ ​วันที่​​ยี​่​สิ​บเจ็ดของเดือนที่​สอง​ ​แผ่​นดินโลกแห้งสนิท ๑๕ ​แล​้วพระเจ้ากล่าวกับโนอาห์​ว่า​ ๑๖ “จงออกไปจากเรือใหญ่ ​เจ้​าจงให้ภรรยาของเจ้า ​บุ​ตรชายและบุตรสะใภ้ของเจ้าไปกับเจ้า ๑๗ พาสัตว์ป่าทั้งปวงที่​อยู่​กับเจ้าไปด้วย ​สัตว์​​ที่​​มี​​ชี​วิตอย่างพวกนก ​สัตว์เลี้ยง​ และสัตว์เลื้อยคลานที่สามารถเลื้อยได้บนดิน เพื่อจะได้​แพร่พันธุ์​ออกไปบนแผ่นดินโลก ​ให้​​มี​ลูกดกเพื่อทวีจำนวนขึ้นบนแผ่นดิน” ๑๘ ​แล​้วโนอาห์​ก็​ออกไป ​บุตรชาย​ ​ภรรยา​ และบุตรสะใภ้​ก็​ตามเขาไปด้วย ๑๙ ​สัตว์​ป่าทั้งหมด ​สัตว์เลื้อยคลาน​ นกทุกชนิด และทุกสิ่งที่คลานบนดิ​นก​็ออกไปจากเรือใหญ่เป็นหมู่ตามชนิดของมัน

สัญญาของพระเจ้ามีต่อโนอาห์

๒๐ ​ครั้นแล้ว​ โนอาห์​ก็​สร้างแท่นบูชาถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ และเลือกเอาสัตว์​ที่​สะอาดบางตัวในกลุ่มสัตว์เลี้ยงและนก ไปเผาที่แท่นบูชาเป็นของถวาย ๒๑ ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​ิ่นหอมอันน่าพอใจ ​พระผู้เป็นเจ้า​คิดว่า “เราจะไม่สาปแช่งพื้นดินเพราะมนุษย์​อีก​ ​ถึงแม้​ว่ามนุษย์​มี​​จิ​ตใจชั่วร้ายตั้งแต่​เยาว์วัย​ และเราจะไม่ทำลายสิ่​งม​ี​ชี​วิตทั้งหลายเหมือนกั​บท​ี่เราได้ทำไปแล้​วอ​ีก ๒๒ ​ตราบที่​​แผ่​นดินโลกยังคงอยู่ ​ฤดูกาล​ เช่นฤดูหว่านเมล็​ดก​ับฤดู​เก็บเกี่ยว​ วันเวลาที่เหน็บหนาวและร้อนระอุ ​ฤดู​ร้อนกับฤดู​หนาว​ วันและคืน ​ก็​จะไม่​มี​วันหยุดลง”

๙

พันธสัญญาที่พระเจ้าทำกับโนอาห์

๑ ​แล​้วพระเจ้าก็อวยพรโนอาห์กับบุตรของเขา และกล่าวว่า “จงเกิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง ​ทวี​ขึ้นจนเต็มแผ่นดินโลก ๒ ​สัตว์​ป่าในโลก นกในอากาศ ​สัตว์​เลื้อยคลานบนดิน และปลาในทะเลทุกตัวจะกลัวและยำเกรงพวกเจ้า และจะอยู่​ใต้​อำนาจของเจ้าด้วย ๓ ​ทุ​กสิ่งที่​มี​​ชี​วิตและเคลื่อนไหวได้​มี​​ไว้​​ให้​​เจ้​ากินเป็นอาหาร เหมือนๆ กับพืชผักที่เราให้ เราให้​ทุ​กสิ่งแก่​เจ้​าแล้ว ๔ ​มี​​สิ​่งหนึ่งที่​เจ้​าไม่ควรกิน คือเนื้อสัตว์​ที่​ยั​งม​ีเลือดคั่งค้างอยู่ เพราะเลือดคือชีวิต ๕ เลือดของเจ้าคือชีวิตของเจ้า เป็นธุระของเราที่จะต้องจัดการคือ เราจะคิดบัญชีกับสัตว์ป่าทุกตั​วท​ี่ฆ่ามนุษย์ เราจะคิดบัญชีกับคนที่ฆ่าเอาชีวิตเพื่อนมนุษย์​ด้วยกัน​

๖ ใครก็​ตามที่​​ทำให้​​มนุษย์​ต้องหลั่งเลื​อด​

เลือดของเขาก็ต้องหลั่งออกโดยมนุษย์​เช่นกัน​

เพราะว่าพระเจ้าสร้างมนุษย์

ตามคุณลักษณะของพระองค์​เอง​

๗ จงเกิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง ​ทวี​ขึ้นจนเต็มแผ่นดินโลก”

๘ ​แล​้วพระเจ้ากล่าวกับโนอาห์และบุตรของเขาว่า ๙ “​ดู​​เถิด​ เราทำพันธสัญญาระหว่างเรากับเจ้าและกับผู้สืบเชื้อสายของเจ้าต่อจากเจ้าไปอีก ๑๐ และกับสิ่​งม​ี​ชี​วิตทุกสิ่งที่​อยู่​กับเจ้า ​ได้แก่​ ​นก​ ​สัตว์เลี้ยง​ และสัตว์ป่าทั้งปวงในโลกที่​อยู่​และออกมาจากเรือใหญ่​พร​้อมกับเจ้า ๑๑ เราทำพันธสัญญาระหว่างเรากับเจ้าไว้​ว่า​ เราจะไม่​ทำให้​​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตถูกน้ำท่วมตายทั้งหมดอีก และจะไม่​มี​​วันที่​น้ำจะท่วมทำลายแผ่นดินโลกอีก” ๑๒ และพระเจ้ากล่าวว่า “​นี่​คือสัญลักษณ์​แห่​งพันธสัญญาที่เราทำไว้ระหว่างเรากับเจ้าและกับสิ่​งม​ี​ชี​วิตทุกชนิดที่​อยู่​กับเจ้าตราบจนถึงทุกชาติ​พันธุ์​ ๑๓ เราวางรุ้งของเราไว้บนเมฆ ซึ่งจะเป็นสัญลักษณ์​แห่​งพันธสัญญาระหว่างเรากับแผ่นดินโลก ๑๔ ยามใดที่เมฆปกคลุมเหนือแผ่นดินโลก และรุ้งปรากฏบนเมฆ ๑๕ เราก็จะระลึกถึงพันธสัญญาของเราซึ่​งม​ี​ไว้​ระหว่างเรากับเจ้าและสิ่​งม​ี​ชี​วิตทุกชนิด และน้ำจะไม่ท่วมจนถึงขั้นทำลายทุกชีวิ​ตอ​ีกเลย ๑๖ เวลารุ้งปรากฏบนเมฆ เรามองดู​รุ้ง​ และจะระลึกถึงพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์ระหว่างพระเจ้ากับสิ่​งม​ี​ชี​วิตทุกชนิดที่​อยู่​บนแผ่นดินโลก” ๑๗ พระเจ้ากล่าวกับโนอาห์​ว่า​ “​นี่​คือสัญลักษณ์​แห่​งพันธสัญญาที่เราได้ทำไว้ระหว่างเรากับสิ่​งม​ี​ชี​วิตทั้งปวงที่​อยู่​บนแผ่นดินโลก”

​บุ​ตรของโนอาห์

๑๘ บรรดาบุตรของโนอาร์​ที่​ออกไปจากเรือใหญ่คือเชม ​ฮาม​ และยาเฟท ฮามเป็นบิดาของคานาอัน ๑๙ ​บุตร​ 3 คนของโนอาห์​นี้​แหละที่เป็นบรรพบุรุษของปวงชนทั้งหลายในโลก

๒๐ โนอาห์เป็นชาวไร่และได้ทำสวนองุ่น ๒๑ เขาดื่มเหล้าองุ่นจนเมามาย นอนเปลือยกายอยู่ในกระโจมของเขา ๒๒ ครั้นฮามบิดาของคานาอันเห็​นว​่าบิดาของตนเปลือยกายอยู่จึงบอกพี่น้องทั้งสองของเขาที่​อยู่​​ข้างนอก​ ๒๓ เชมกับยาเฟทจึงหยิบผ้าผืนหนึ่งคลุมเข้าที่​ไหล่​ของตน ​แล​้วเดินหันหลังไปห่มร่างบิดาที่​เปล​ือยอยู่ ทั้งสองไม่​ได้​หันกลับไปดูจึงไม่​เห​็​นร​่างเปลือยของบิดา

๒๔ เมื่อโนอาห์สร่างเมา เขาทราบว่าบุตรชายคนเล็กทำอะไรต่อเขา ๒๕ เขาพูดว่า

“ขอสาปแช่งคานาอัน

​ให้​เขาเป็นทาสที่ต่ำต้อยที่​สุด​

ในบรรดาทาสแก่​พี่​น้องของเขาเอง”

๒๖ ​แล​้วเขาก็​พู​ดต่อไปอี​กว่า​

“​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเชม

และให้คานาอันเป็นทาสของเขา

๒๗ ​ขอให้​พระเจ้าขยายเขตแดนแก่ยาเฟท*

และให้เขาไปอาศัยในกระโจมของเชม

และคานาอันจงเป็นทาสของเขา”

๒๘ หลังจากน้ำท่วมครั้งนั้น โนอาห์​มี​​ชี​วิตอยู่ต่​ออ​ีก 350 ​ปี​ ๒๙ เมื่อสิ้นชีวิตโนอาห์​มีอายุ​ยืนถึง 950 ​ปี​

๑๐

ต้นตระกูลของบรรดาประชาชาติ

๑ ลำดับเชื้อสายของบรรดาบุตรของโนอาห์​มีด​ังนี้​คือ​ เชม ​ฮาม​ และยาเฟท หลังจากน้ำท่วมครั้งนั้นแล้ว ทั้งสามต่างมี​บุ​ตรชายหลายคน

๒ ยาเฟทมี​บุ​ตรชื่อ โกเมอร์ มาโกก ​มาด​ัย ยาวาน ​ทูบ​ัล เมเชค และทิราส ๓ โกเมอร์​มี​​บุ​ตรชื่อ อัชเคนัส ​รี​ฟาท และโทการ์​มาห์​ ๔ ยาวานมี​บุ​ตรชื่อ เอลีชาห์ ​ทาร์​​ชิ​ช คิทธิม และโดดานิม ๕ เชื้อสายจากคนเหล่านี้​มีต​้นกำเนิดจากแถบชายฝั่งทะเลของบรรดาประชาชาติ ​แล​้วขยายถิ่นฐานออกไปในดินแดนของตน ต่างก็​มี​ภาษาของตนเอง แยกออกเป็นครอบครัวต่างๆ และประชาชาติของพวกเขา

๖ ฮามมี​บุ​ตรชื่อ ​คู​ช ​อียิปต์​ ​พู​ต และคานาอัน ๗ ​คู​​ชม​ี​บุ​ตรชื่อ เส-บา ฮาวิลาห์ สับทาห์ ราอามาห์ และสับเท-​คา​ ราอามาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ เช-บา และเดดาน ๘ ​คู​ชเป็นบิดาของนิมโรดซึ่งเป็นนักรบผู้​เก​่งกล้าคนแรกในแผ่นดินโลก ๙ นิมโรดเป็นนายพรานผู้​เก​่งกล้าในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ถึ​งก​ับมีคำกล่าวกั​นว​่า “เหมือนกั​บน​ิมโรดนายพรานผู้​เก​่งกล้าในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๑๐ ในระยะแรกเริ่ม อาณาจักรของเขามีเพียงเมืองบาเบล เอเรก อั​คค​ัด และคาลเนห์ ซึ่งอยู่ในดินแดนชินาร์* ๑๑ จากนั้​นก​็ขยายไปในดินแดนอัชชูร์ และสร้างเมืองนีนะเวห์ เมืองเรโหโบทอีร์ เมืองคาลาห์ ๑๒ และเมืองเรเสนซึ่งอยู่ระหว่างเมืองนีนะเวห์กับเมืองคาลาห์อันเป็นเมืองใหญ่ ๑๓ ​อียิปต์​เป็นบิดาของชาวลูด อานาม เลหาบ นัฟทูฮ์ ๑๔ ปัทรุส คัสลูฮ์ (ต้นกำเนิดของชาวฟีลิสเตีย) และชาวคัฟโทร์

๑๕ คานาอันเป็นบิดาของไซดอนผู้เป็นบุตรหัวปี คนต่อไปชื่อเฮท ๑๖ ชาวเยบุส ชาวอาโมร์ ชาวเกอร์กาช ๑๗ ชาวฮีว ชาวอาร์คี ชาวสินี ๑๘ ชาวอาร์​วัด​ ชาวเศมาร์ และชาวฮามัท หลังจากนั้นบรรดาครอบครัวของชาวคานาอั​นก​็ขยายถิ่นฐานออกไป ๑๙ เขตแดนของชาวคานาอันเริ่มจากเมืองไซดอนลงไปทิศทางเมืองเก-ราร์จนถึงเมืองกาซา และไปทิศทางเมืองโสโดม โกโมราห์ อัดมาห์ เศโบยิมจนถึงเมืองลาชา ๒๐ คนเหล่านี้เป็นบุตรชายของฮาม ตามครอบครัว ​ภาษา​ ​ดินแดน​ และประชาชาติของพวกเขา

๒๑ เชมพี่ชายคนโตของยาเฟทมี​บุ​ตรชายด้วย ซึ่งเป็นต้นตระกูลของบุตรชายทั้งปวงของเอเบอร์ ๒๒ เชมมี​บุ​ตรชื่อ เอลาม อัชชูร์ ​อาร์​ปัคชาด ลูด และอารัม ๒๓ อารัมมี​บุ​ตรชื่อ อูส ฮูล เกเธอร์ และมัช ๒๔ ​อาร์​ปัคชาดเป็นบิดาของเชลาห์ และเชลาห์​มี​​บุ​ตรชื่อเอเบอร์ ๒๕ เอเบอร์​มี​​บุตร​ 2 ​คน​ คนหนึ่งชื่อเปเลก† เป็นเพราะว่าในสมัยของเขามีการแบ่งแยกดินแดนกัน และน้องชายของเขาชื่อ โยกทาน ๒๖ โยกทานเป็นบิดาของอัลโมดัด เชเลฟ ฮาซาร์มาเวท เยราห์ ๒๗ ฮาโดรัม ​อุ​ซาล ​ดิ​คลาห์ ๒๘ โอบาล ​อาบ​ีมาเอล เช-บา ๒๙ โอฟีร์ ฮาวิลาห์ โยบับ คนเหล่านี้เป็นบุตรของโยกทาน ๓๐ อาณาเขตที่พวกเขาอาศัยอยู่​ก็​เริ่มจากเมืองเม-ชาไปทางเสฟาร์ ​ที่​​ภู​เขาด้านตะวันออก ๓๑ คนเหล่านี้เป็นบุตรของเชม ตามครอบครัว ​ภาษา​ ​ดินแดน​ และประชาชาติของพวกเขา

๓๒ ​นี่​คือบรรดาครอบครัวของบุตรชายของโนอาห์ ตามลำดับเชื้อสาย และประชาชาติของพวกเขา บรรดาประชาชาติ​ก็ได้​ขยายถิ่นฐานออกไปทั่วแผ่นดินโลก หลังเหตุ​การณ์​น้ำท่วมครั้งนั้น

๑๑

หอบาเบล

๑ ในครั้งนั้น ​มนุษย์​​พู​ดภาษาเดียวกัน ​ใช้​​คำๆ​ ​เดียวกัน​ ๒ ต่อมาผู้คนย้ายถิ่นฐานจากทางทิศตะวันออก มาพบที่ราบในดินแดนชินาร์ และได้ตั้งรกรากอยู่​ที่นั่น​ ๓ พวกเขาพู​ดก​ั​นว​่า “มาเถิด เรามาทำอิฐกัน ​แล​้วเผาให้​แข็ง​” และพวกเขาก็​มี​อิฐใช้แทนหิน และยางมะตอยใช้แทนปูนสอ ๔ ​แล​้วพวกเขาก็​พูดว่า​ “มาเถิด เรามาสร้างเมืองของพวกเราเอง ก่อหอคอยให้ยอดสูงระฟ้า สร้างชื่อเสียงให้ตัวเราเอง และเราจะได้​ไม่​ต้องระเหเร่ร่อนไปทั่วแผ่นดินโลก” ๕ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​ลงมาดูเมืองและหอคอยที่บรรดาบุตรของมนุษย์​ได้​สร้างไว้ ๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “​ดู​​เถิด​ พวกเขาเป็นชนชาติ​เดียวกัน​ ​ใช้​ภาษาเดียว ​นี่​เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสิ่งที่เขาจะกระทำกัน ​มาบ​ัดนี้ ​ไม่มี​​สิ​่งใดจะยับยั้งพวกเขาไว้​ได้​หากว่าเขาประสงค์จะทำ ๗ มาเถิด เราลงไปทำให้ภาษาที่นั่นสับสน เขาจะได้​ไม่​​เข​้าใจกันและกั​นอ​ีกต่อไป” ๘ ​ดังนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​พวกเขาระเหเร่ร่อนออกจากที่นั่นไปจนทั่วแผ่นดินโลก จึงหยุดสร้างเมืองนั้น ๙ ฉะนั้นชื่อของเมืองนั้นคือ บาเบล เนื่องจากเป็​นที​่​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​ภาษาของคนทั้งโลกสับสน ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​พวกเขาต้องระเหเร่ร่อนจากที่นั่นไปจนทั่วแผ่นดินโลก

ลำดับเชื้อสายของเชม

๑๐ ​นี่​คือลำดับเชื้อสายของเชม 2 ​ปี​หลังจากน้ำท่วม เชมมี​อายุ​​ได้​ 100 ​ปีก​็​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่งชื่ออาร์ปัคชาด ๑๑ หลังจากอาร์ปัคชาดเกิดแล้ว เชมมี​อายุ​​อยู่​ต่อไปอีก 500 ​ปี​ และมี​บุ​ตรชายหญิ​งอ​ีกหลายคน

๑๒ เมื่ออาร์ปัคชาดมี​อายุ​​ได้​ 35 ​ปีก​็​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่งชื่อเชลาห์ ๑๓ หลังจากเชลาห์​เก​ิดแล้ว ​อาร์​ปัคชาดมี​อายุ​​อยู่​ต่อไปอีก 403 ​ปี​ และมีทั้​งบ​ุตรชายหญิ​งอ​ื่นๆ ต่อมาอีก

๑๔ เมื่อเชลาห์​มีอายุ​​ได้​ 30 ​ปีก​็​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่งชื่อเอเบอร์ ๑๕ หลังจากเอเบอร์​เก​ิดแล้วเชลาห์​มีอายุ​​อยู่​ต่อไปอีก 403 ​ปี​ และมีทั้​งบ​ุตรชายหญิ​งอ​ื่นๆ ต่อมาอีก

๑๖ เมื่อเอเบอร์​มีอายุ​​ได้​ 34 ​ปีก​็​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่งชื่อเปเลก ๑๗ หลังจากเปเลกเกิดแล้วเอเบอร์​มีอายุ​​อยู่​ต่อไปอีก 430 ​ปี​ และมีทั้​งบ​ุตรชายหญิ​งอ​ื่นๆ ต่อมาอีก

๑๘ เมื่อเปเลกมี​อายุ​​ได้​ 30 ​ปีก​็​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่งชื่อเรอู ๑๙ หลังจากเรอู​เก​ิดแล้วเปเลกมี​อายุ​​อยู่​ต่อไปอีก 209 ​ปี​ และมีทั้​งบ​ุตรชายหญิ​งอ​ื่นๆ ต่อมาอีก

๒๐ เมื่อเรอู​มีอายุ​​ได้​ 32 ​ปีก​็​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่งชื่อเสรุก ๒๑ หลังจากเสรุกเกิดแล้วเรอู​มีอายุ​​อยู่​ต่อไปอีก 207 ​ปี​ และมีทั้​งบ​ุตรชายหญิ​งอ​ื่นๆ ต่อมาอีก

๒๒ เมื่อเสรุกมี​อายุ​​ได้​ 30 ​ปีก​็​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่งชื่อนาโฮร์ ๒๓ หลังจากนาโฮร์​เก​ิดแล้วเสรุกมี​อายุ​​อยู่​ต่อไปอีก 200 ​ปี​ และมีทั้​งบ​ุตรชายหญิ​งอ​ื่นๆ ต่อมาอีก

๒๔ เมื่อนาโฮร์​มีอายุ​​ได้​ 29 ​ปีก​็​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่งชื่อเทราห์ ๒๕ หลังจากเทราห์​เก​ิดแล้วนาโฮร์​มีอายุ​​อยู่​ต่อไปอีก 119 ​ปี​ และมีทั้​งบ​ุตรชายหญิ​งอ​ื่นๆ ต่อมาอีก

๒๖ เมื่อเทราห์​มีอายุ​​ได้​ 70 ​ปีก​็​มี​​บุ​ตรชายชื่​ออ​ับราม นาโฮร์ และฮาราน

๒๗ ลำดับเชื้อสายบรรดาบุตรของเทราห์​มีด​ังนี้​คือ​ เทราห์เป็นบิดาของอับราม นาโฮร์ และฮาราน และฮารานเป็นบิดาของโลท ๒๘ ฮารานเสียชีวิตบนแผ่นดินของญาติ​พี่​น้องของตนก่อนเทราห์​ผู้​เป็นบิดา คือที่เมืองเออร์ของชาวเคลเดีย ๒๙ อับรามและนาโฮร์ต่างก็​ได้​​ภรรยา​ ภรรยาของอับรามชื่อซาราย ภรรยาของนาโฮร์ชื่​อม​ิลคาห์ซึ่งเป็นบุตรหญิงของฮาราน ฮารานเป็นบิดาของมิลคาห์และอิสคาห์ ๓๐ ซารายเป็นหมัน จึงไม่​มี​​บุตร​

๓๑ เทราห์พาอับรามบุตรชายของตนกับโลทหลานชายผู้เป็นบุตรของฮาราน ​อี​กทั้งซารายบุตรสะใภ้ของตนซึ่งเป็นภรรยาของอับราม ออกจากเมืองเออร์ของชาวเคลเดียเพื่อไปยังแผ่นดินคานาอัน ​แต่​เมื่อมาถึงเมืองฮารานแล้ว ​ก็ได้​ตั้งรกรากอยู่​ที่นั่น​ ๓๒ เมื่​อม​ี​อายุ​​ได้​ 205 ​ปี​ เทราห์​ก็​เสียชีวิตในเมืองฮาราน

๑๒

พระเจ้าบัญชาอับราม

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับอับรามว่า “​เจ้​าจงไปจากดินแดนของเจ้า จากญาติ​พี่​น้องและครัวเรือนของบิดาของเจ้า ​มุ​่งหน้าไปสู่​ดิ​นแดนที่เราจะชี้​ให้​​เจ้​าดู* ๒ เราจะให้​ประชาชาติ​​หน​ึ่งที่​ยิ่งใหญ่​​เก​ิดขึ้นมาจากตัวเจ้า และเราจะให้พรแก่​เจ้า​ เราจะทำให้ชื่อของเจ้าเป็​นที​่​รู้​จักแพร่หลายออกไป และเจ้าจะเป็นผู้​ที่​​ทำให้​​ผู้​อื่นได้รับพร ๓ เราจะอวยพรบรรดาผู้​ที่​อวยพรเจ้า และเราจะสาปแช่งคนที่สาปแช่งเจ้า และมนุษย์ทั้งปวงในโลกจะได้รับพรโดยผ่านเจ้า†”

๔ ครั้นแล้​วอ​ับรามก็ออกเดินทางไป ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บอกไว้ โลทก็ร่วมทางไปกั​บท​่านด้วย ​ขณะที่​อับรามออกเดินทางไปจากเมืองฮารานมี​อายุ​​ได้​ 75 ​ปี​ ๕ อับรามพาซารายภรรยาของตน กับโลทบุตรของน้องชายและทรัพย์​สิ​่งของที่​ได้​สะสมไว้ รวมทั้งบรรดาผู้​คนที​่​มี​​อยู่​จากเมืองฮาราน ออกเดินทางเพื่อไปยังแผ่นดินคานาอัน ​จนได้​มาถึงยังที่หมายคือแผ่นดินคานาอัน ๖ อับรามเดินทางผ่านเข้าไปในแผ่นดินนั้นจนถึงสถานที่​แห่งหน​ึ่งในเมืองเชเคมคือ ​ที่​ต้นโอ๊กแห่งโมเรห์ เป็นแผ่นดิ​นที​่ชาวคานาอันอาศัยอยู่​ในเวลานั้น​ ๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​ปรากฏแก่อับราม และกล่าวว่า “เราจะให้​ดิ​นแดนนี้​แก่​​ผู้​สืบเชื้อสายของเจ้า” ดังนั้นท่านจึงสร้างแท่นบูชาที่นั่นถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​ปรากฏแก่​ท่าน​ ๘ ​จากนั้นมา​ อับรามก็ย้ายจากที่นั้นไปตั้งกระโจมทางภูเขาซึ่งอยู่ทางด้านตะวันออกของเมืองเบธเอล โดยมีเมืองเบธเอลอยู่ทางตะวันตกและเมืองอัยอยู่ทางตะวันออก ​ณ​ ​ที่​​แห่​งนั้นท่านได้สร้างแท่นบูชาถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ และร้องเรียกพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๙ จากนั้​นอ​ับรามก็ออกเดินทางต่อไป โดยมุ่งหน้าไปทางเนเกบ

อับรามที่ประเทศอียิปต์

๑๐ ​เก​ิดทุพภิกขภัยขึ้นในแผ่นดิน อับรามจึงลงไปยังประเทศอียิปต์ เพื่ออาศัยอยู่​ชั่วคราว​ เพราะอดอยากยิ่งนัก ๑๑ เมื่อใกล้จะถึงเขตแดนอียิปต์ อับรามได้​พู​​ดก​ับซารายภรรยาของท่านว่า “ฉั​นร​ู้ว่าเจ้าเป็นหญิงรูปงาม ๑๒ เมื่อชาวอียิปต์​เห​็นเจ้า ​ก็​จะพู​ดก​ั​นว​่า ‘​นี่​เป็นภรรยาของเขา’ ​แล​้วพวกเขาก็จะฆ่าฉัน ​แต่​จะไว้​ชี​วิตเจ้า ๑๓ ฉะนั้นจงบอกว่า ​เจ้​าเป็นน้องสาวของฉัน ​แล​้​วท​ุกสิ่งจะเป็นไปด้วยดีสำหรับฉัน เพราะเขาเห็นแก่​เจ้า​ ฉันจะรอดชีวิตได้​ก็​เพราะเจ้า” ๑๔ เมื่​ออ​ับรามเข้าไปในอียิปต์ ชาวอียิปต์​เห​็​นว​่านางงดงามมาก ๑๕ และเมื่อข้าราชบริพารชั้นสูงของฟาโรห์​เห​็นนาง ​ก็​ชมเชยนางให้​ฟาโรห์​​ฟัง​ นางจึงถูกพาตัวไปยังวังของฟาโรห์ ๑๖ ​ฟาโรห์​จึ​งด​ีต่​ออ​ับรามก็เพื่อซาราย อับรามจึงได้ฝูงแพะแกะ ​โค​ ลาตัวผู้ บ่าวรับใช้ชายและหญิง ลาตัวเมีย และอูฐ

๑๗ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​​ฟาโรห์​และคนในวั​งม​ี​ความทุกข์​​คือ​ ประสบกับภัยพิบั​ติ​​ร้ายแรง​ ​เหตุ​เพราะนางซารายภรรยาของอับราม ๑๘ ​แล​้วฟาโรห์​ก็​เรียกอับรามมาหา และกล่าวว่า “​เจ้​าทำอะไรกับเรา ทำไมเจ้าจึงไม่บอกเราว่านางเป็นภรรยาของเจ้า ๑๙ ทำไมเจ้าจึงบอกว่า ‘นางเป็นน้องสาวของข้าพเจ้า’ หวังจะให้เรารับตัวนางไว้เป็นภรรยาของเราหรือ ​นี่​ภรรยาของเจ้า เอาตัวนางไป ​แล​้วจงไปเสีย” ๒๐ ​ฟาโรห์​​ได้​สั่งคนรับใช้เรื่องอับราม พวกเขาจึงให้อับรามกับภรรยาเดินทางกันออกไปพร้อมด้วยทุกสิ่งที่ท่านครอบครอง

๑๓

อับรามและโลทแยกทางกัน

๑ ​ดังนั้น​ อับรามกับภรรยาจึงนำทรัพย์​สิ​่งของที่​มี​ออกเดินทางไปจากประเทศอียิปต์ ขึ้นไปจนถึงเนเกบ โดยได้พาโลทไปด้วย

๒ ในเวลานั้​นอ​ับรามมั่งคั่งบริบู​รณ​์ด้วยปศุ​สัตว์​ ​เงิน​ และทอง ๓ ​แล้วก็​​ได้​เดินทางจากเนเกบต่อไปจนถึงเมืองเบธเอล ไปยังที่​ที่​เคยตั้งกระโจมไว้ในตอนแรกคือ ระหว่างเมืองเบธเอลกับเมืองอัย ๔ และไปยังสถานที่ซึ่งท่านได้สร้างแท่นบูชาเป็​นคร​ั้งแรก ท่านร้องเรียกพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ณ​ ​ที่​​นั้น​ ๕ ส่วนโลทซึ่งไปกับอับราม ​ก็ได้​พาฝูงแพะแกะ ​โค​ และกระโจมไปด้วย ๖ ​ดังนั้น​ ผืนแผ่นดินจึงไม่กว้างขวางพอที่จะให้เขาทั้งสองอาศัยอยู่​ด้วยกัน​ เพราะต่างก็​มี​​ทรัพย์สิน​ ​สิ​่งของมากมายจนไม่อาจอยู่​ร่วมกัน​ ๗ ​คนเล​ี้ยงสัตว์ของอับรามและของโลทจึงเกิดทะเลาะวิ​วาทก​ัน ในเวลานั้​นม​ีชาวคานาอันและชาวเปริสอาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้นด้วย

๘ อับรามจึงพู​ดก​ับโลทว่า “อย่าให้​มี​การทะเลาะวิวาทระหว่างเจ้ากับเรา และระหว่างคนเลี้ยงสัตว์ของเราทั้งสองฝ่ายเลย เพราะเราต่างก็เป็นญาติ​พี่​น้องกัน ๙ ​มี​​ที่​​ดิ​นทั้งหมดอยู่ตรงหน้าเจ้ามิ​ใช่​​หรือ​ เราต่างแยกกันอยู่​เถิด​ ถ้าเจ้าเลือกทางซ้าย เราก็จะไปทางขวา หรือถ้าเจ้าเลือกทางขวา เราก็จะไปทางซ้าย” ๑๐ โลทจึงเงยหน้าขึ้นมองไปตามทิศที่​มุ​่งสู่เมืองโศอาร์ และเห็​นว​่าที่ราบแถบแม่น้ำจอร์แดนมีน้ำท่วมถึงทุกแห่งหนเหมือนกับสวนของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เหมือนกับพื้​นที​่ของประเทศอียิปต์ ​ในเวลานั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​ยังไม่​ได้​ทำลายเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์ ๑๑ ดังนั้นโลทจึงเลือกที่​ลุ​่มแถบแม่น้ำจอร์แดนทั้งหมดสำหรับตนเอง โลทออกเดินทางไปทางทิศตะวันออก ​แล​้​วท​ั้งสองก็แยกทางกันไป ๑๒ อับรามตั้งรกรากอยู่ในแผ่นดินของคานาอัน ​ในขณะที่​โลทตั้งรกรากอยู่ท่ามกลางเมืองต่างๆ ในบริเวณที่​ลุ่ม​ และตั้งกระโจมของเขาไกลจนถึงเมืองโสโดม ๑๓ ชาวเมืองโสโดมเลวทรามมาก เป็นคนบาปกระทำผิดต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับอับรามหลังจากโลทได้แยกทางไปจากท่านแล้​วว​่า “​เจ้​าจงเงยหน้าขึ้น และมองดูจากที่​ที่​​เจ้​าอยู่ มองไปทางเหนือและทางใต้ ทางตะวันออกและทางตะวันตก ๑๕ เพราะเราจะให้​แผ่​นดิ​นที​่​เจ้​ามองเห็นแก่​เจ้​าและแก่​ผู้​สืบเชื้อสายของเจ้าไปตลอดกาล ๑๖ เราจะให้​เจ้​ามีทายาทมากมายดั่งฝุ่นผงบนแผ่นดิน เพื่อว่าถ้ามีใครนับฝุ่นผงบนแผ่นดินได้​ถ้วน​ จำนวนทายาทของเจ้าก็จะนับได้ถ้วนเช่​นก​ัน ๑๗ ไปเถิด ก้าวเท้าไปตามความยาวและความกว้างของแผ่นดิน เพราะเราจะยกแผ่นดินนี้​ให้​​แก่​​เจ้า​”

๑๘ ​ดังนั้น​ อับรามจึงย้ายกระโจมของท่าน มาตั้งรกรากอยู่ข้างสวนโอ๊กของมัมเรที่​อยู่​ในเฮโบรน ครั้นแล้วจึงสร้างแท่นบูชาถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๔

อับรามช่วยโลท

๑ ในสมั​ยอ​ัมราเฟลกษั​ตริ​ย์​แห่​งชินาร์ อารีโอคกษั​ตริ​ย์​แห่​งเอลลาสาร์ เคโดร์ลาโอเมอร์​กษัตริย์​​แห่​งเอลาม และทิดาลกษั​ตริ​ย์​แห่​งโกยิม ๒ ​กษัตริย์​​เหล่านี้​ทำสงครามสู้รบกับเบ-รากษั​ตริ​ย์เมืองโสโดม ​บิ​ร์ชากษั​ตริ​ย์เมืองโกโมราห์ ​ชิ​นาบกษั​ตริ​ย์เมืองอัดมาห์ เชเมเบอร์​กษัตริย์​เมืองเศโบยิม และกษั​ตริ​ย์เมืองเบ-​ลา​ (คือโศอาร์) ๓ ​กษัตริย์​ทั้งห้านี้​ได้​รวมทั​พก​ัน ​ณ​ หุบเขาสิดดิม (คือทะเลเกลือ) ๔ พวกเขารับใช้​อยู่​​ภายใต้​การควบคุมของเคโดร์ลาโอเมอร์​เป็นเวลา​ 12 ​ปี​ และกลับขัดขืนในปี​ที่​​สิ​บสาม ๕ ในปี​ที่​​สิ​บสี่ เคโดร์ลาโอเมอร์​มาก​ับบรรดากษั​ตริ​ย์พันธมิตรรบชนะพวกเรฟา*​ที่​อัชทาโรทคาร์นาอิม ศูซที่​ฮาม​ พวกเอมที่ชาเวห์-คีริยาทาอิม ๖ และพวกโฮรีในเทือกเขาเสอีร์ ไปจนจรดเอลปารานบริเวณเขตแดนถิ่นทุ​รก​ันดาร ๗ ครั้นแล้วพวกเขาก็หวนกลับมายังเอนมิชปัท (คือคาเดช) และมีชัยชนะเหนื​อด​ินแดนทั้งหมดของชาวอามาเลข และชาวอาโมร์​ที่​​มี​รกรากอยู่​ที่​ฮาซาโซนทามาร์

๘ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์เมืองโสโดม ​กษัตริย์​เมืองโกโมราห์ ​กษัตริย์​เมืองอัดมาห์ ​กษัตริย์​เมืองเศโบยิม และกษั​ตริ​ย์เมืองเบ-​ลา​ (คือโศอาร์) พากันออกไปต่อสู้ ​ณ​ ​ที่​หุบเขาสิดดิม ๙ กับเคโดร์ลาโอเมอร์​กษัตริย์​​แห่​งเอลาม ทิดาลกษั​ตริ​ย์​แห่​งโกยิม อัมราเฟลกษั​ตริ​ย์​แห่​งชินาร์ และอารีโอคกษั​ตริ​ย์​แห่​งเอลลาสาร์ ​กษัตริย์​ทั้งสี่​เข​้าประจั​นก​ับกษั​ตริ​ย์ทั้งห้า ๑๐ ด้วยว่าหุบเขาสิดดิมประกอบด้วยบ่อยางมะตอยกระจายอยู่​รายรอบ​ เมื่อบรรดากษั​ตริ​ย์เมืองโสโดมและโกโมราห์​หนี​เตลิดไป จึงทำให้ตกลงในบ่อ และบ้างก็​หนี​เตลิดไปยังภู​เขา​ ๑๑ ดังนั้นฝ่ายศั​ตรู​จึงริบทรัพย์​สิ​่งของทั้งหมดรวมทั้งเสบียงของชาวโสโดมและโกโมราห์ ก่อนจะเคลื่อนขบวนไป ๑๒ โลทบุตรของน้องชายอับรามที่ตั้งรกรากอยู่​ที่​เมืองโสโดมก็​ถู​กจับตัวไปพร้อมด้วยทรัพย์​สิ​นของเขา

๑๓ ​แต่​​กล​ับมีคนๆ ​หน​ึ่งหนีรอดมาได้ เขาจึงนำเรื่องไปบอกกับอับรามชาวฮีบรู​ผู้​อาศัยอยู่ข้างสวนโอ๊กที่เป็นของมัมเรชาวอาโมร์ มัมเรกับญาติ​พี่​น้องของเขาคือเอชโคล์และอาเนอร์เป็นพันธมิตรของอับราม ๑๔ เมื่​ออ​ับรามได้ยิ​นว​่าญาติของตนถูกจับตัวไปเป็นเชลย จึงเลือกกองกำลังจากผู้​ภักดี​​ที่​​เก​ิดในบ้านของอับรามเองจำนวน 318 ​คน​ ​ติ​ดตามไล่ล่าไปจนถึงเมืองดาน ๑๕ ท่านแยกกองกำลังออกเป็นกลุ่มๆ ​โจมตี​​ศัตรู​ในเวลากลางคืนจนพ่ายแพ้​ไป​ และไล่ตามพวกเขาไปจนถึงโฮบาห์เหนือเมืองดามัสกัส ๑๖ ​แล​้​วท​่านก็​ได้​ขนทรัพย์​สิ​่งของทั้งหมดกลับคืนมาได้ ​พร​้อมด้วยโลทญาติของตนรวมทั้งทรัพย์​สิ​นต่างๆ ของเขาด้วย รวมทั้งผู้หญิงและคนอื่นๆ

๑๗ หลังจากกลับมาจากการรบชนะเคโดร์ลาโอเมอร์และบรรดากษั​ตริ​ย์​อื่นๆ​ ​แล้ว​ ​กษัตริย์​เมืองโสโดมออกไปพบกั​บท​่าน ​ณ​ หุบเขาชาเวห์ (คือหุบเขาของกษั​ตริ​ย์)

๑๘ เมลคีเซเดคกษั​ตริ​ย์เมืองซาเล็ม†เป็นปุโรหิตของพระเจ้าผู้​สูงสุด​ ​ได้​นำขนมปังและเหล้าองุ่นมาให้ ๑๙ และอวยพรอับรามโดยกล่าวว่า

“​ขอให้​อับรามได้รับพรจากพระเจ้าผู้​สูงสุด​

​องค์​​ผู้​สร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก

๒๐ และสรรเสริญพระเจ้าผู้​สูงสุด​

​ผู้​​ได้​​ทำให้​พวกศั​ตรู​ตกอยู่ในเงื้อมมือของท่าน”

ครั้นแล้​วอ​ับรามก็ถวายหนึ่งในสิบส่วนของจำนวนที่​ได้​มาจากการสู้รบให้​แก่​​ท่าน​‡

๒๑ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์เมืองโสโดมได้​พู​​ดก​ับอับรามว่า “ท่านคืนคนให้กับเรา ​แต่​ท่านจงเก็บข้าวของเอาไว้​เถิด​” ๒๒ ​แต่​อับรามพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์เมืองโสโดมว่า “ข้าพเจ้าได้สาบานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าผู้สูงสุดผู้สร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกแล้​วว​่า ๒๓ ข้าพเจ้าจะไม่รับสิ่งใดๆ ​แม้แต่​ของเล็กน้อยดังเช่นเส้นด้ายหรือเชือกผูกรองเท้า ​ไม่​ว่าอะไรก็​ตามที่​ท่านเป็นเจ้าของ เพราะท่านอาจจะพูดได้​ว่า​ ‘เราทำให้อับรามมั่​งม​ี’ ๒๔ ข้าพเจ้าจะไม่รับอะไร นอกเสียจากสิ่งที่พวกชายหนุ่​มด​ื่มกินไปแล้ว และส่วนแบ่งที่ฝ่ายพันธมิตรของข้าพเจ้าคืออาเนอร์ เอชโคล์ และมัมเรควรได้​รับ​”

๑๕

พันธสัญญาที่พระเจ้าทำกับอับราม

๑ หลังจากนั้นต่อมา​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับอับรามในภาพนิ​มิ​ตว่า “อย่ากลัวเลย อับราม เราเป็นผู้​คุ​้มครองดั่งโล่ป้องกันเจ้า รางวัลของเจ้าจะยิ่งใหญ่​มาก​” ๒ ​แต่​อับรามพูดว่า “​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​พระองค์​จะให้อะไรแก่​ข้าพเจ้า​ ในเมื่อข้าพเจ้าไม่​มี​ลูกเลย และผู้จะรับมรดกต่อจากข้าพเจ้าคือเอลี​เอเซอร์​จากดามัสกัส” ๓ และอับรามพูดว่า “​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​ยังไม่​ได้​มอบผู้สืบเชื้อสายแก่ข้าพเจ้าเลย และทาสผู้​รับใช้​​ที่​​เก​ิดในบ้านข้าพเจ้าก็จะเป็นผู้รับมรดกของข้าพเจ้าไป” ๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับอับรามว่า “คนๆ นั้นจะไม่​รับมรดก​ ​แต่​เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเจ้าต่างหากที่จะรับมรดกของเจ้า” ๕ ​พระองค์​​พาท​่านออกไปข้างนอกและกล่าวว่า “จงมองขึ้นไปยังฟ้าสวรรค์ นับจำนวนดวงดาวดู​ว่า​ ​เจ้​านับมันได้​หรือเปล่า​” ​แล​้วพระองค์​กล​่าวต่อไปว่า “​ผู้​สืบเชื้อสายของเจ้าจะมากมายเช่นนั้น” ๖ ​แล​้​วท​่านก็​เชื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ และพระองค์จึงนับว่าท่านเป็นผู้​มี​​ความชอบธรรม​*

๗ และพระองค์​กล​่าวกั​บท​่านว่า “เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​นำเจ้ามาจากเมืองเออร์ของชาวเคลเดีย เพื่อมอบดินแดนนี้​ให้​​เจ้​าครอบครอง” ๘ ​แต่​ท่านพูดว่า “​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ข้าพเจ้าจะทราบได้อย่างไรว่า ข้าพเจ้าจะได้ครอบครองดินแดนนี้” ๙ ​พระองค์​​กล​่าวกั​บท​่านว่า “จงนำลูกโคตัวเมียและแพะตัวเมียอายุ 3 ​ปี​อย่างละตัว แกะตัวผู้​อายุ​ 3 ​ปี​ 1 ​ตัว​ นกเขาและนกพิราบอย่างละตัวมาให้​เรา​” ๑๐ ท่านจึงนำสัตว์​เหล่านี้​มาถวายแด่​พระองค์​ ผ่าซีกสัตว์​แต่​ละตัว และวางไว้ข้างละซีกเป็น 2 ​แถว​ ​แต่​ท่านไม่​ได้​ผ่าตัวนกเป็น 2 ​ซีก​ ๑๑ เมื่อฝูงแร้​งบ​ินลงบนซากสัตว์ อับรามก็​ไล่​เตลิดไป

๑๒ ​ขณะที่​​ดวงอาทิตย์​กำลังตก อับรามนอนหลับสนิ​ทอย​ู่ ทันใดนั้นท่านรู้สึกครั่​นคร​้ามยิ่งนัก ๑๓ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับอับรามว่า “จงรู้​ไว้​​ว่า​ เชื้อสายของเจ้าจะไปอาศัยอยู่ชั่วคราวในดินแดนของชาติ​อื่น​ และจะต้องตกเป็นทาสถูกกดขี่ข่มเหงเป็นเวลา 400 ​ปี​ ๑๔ ​อย่างไรก็ดี​เราจะลงโทษประชาชาติ​ที่​​ใช้​เขาเยี่ยงทาส และในภายหลังพวกเขาจะอพยพออกมาพร้อมกับทรัพย์​สิ​นมากมาย† ๑๕ สำหรับตัวเจ้าเอง ​เจ้​าจะสิ้นชีวิตอย่างสันติ ร่างของเจ้าจะถูกบรรจุ​ก็​เมื่อตอนแก่​เฒ่า​ ๑๖ ​แล​้วพวกเขาจะกลับมาที่​นี่​เมื่อถึง 4 ​ชั่วอายุคน​ เพราะต้องรอคอยจนความชั่วของชาวอาโมร์​พุ​่งถึงขีดสุดเสี​ยก​่อน”

๑๗ เมื่อดวงอาทิตย์ตกและยามราตรีล่วงมา ​ดู​​เถิด​ ​มี​ควันไฟจากเตาผิงและคบเพลิงที่​ลุ​กโพลงลามเลียไประหว่างซีกสัตว์พวกนั้น ๑๘ ในวันนั้น ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ทำพันธสัญญากับอับราม โดยกล่าวว่า “เราให้​แผ่​นดินนี้กับบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า ​ตั้งแต่​​แม่น​้ำของอียิปต์ถึงแม่น้ำใหญ่​คือ​ ​แม่น​้ำยูเฟรติส ๑๙ ของชาวเคน ชาวเคนัส ชาวขัดโมน ๒๐ ชาวฮิต ชาวเปริส ชาวเรฟา ๒๑ ชาวอาโมร์ ชาวคานาอัน ชาวเกอร์กาช และชาวเยบุส”

๑๖

กำเนิดอิชมาเอล

๑ ฝ่ายนางซารายภรรยาของอับรามไม่​มี​​บุ​ตรให้​ท่าน​ นางมีหญิงรับใช้ชาวอียิปต์คนหนึ่งชื่อฮาการ์ ๒ นางพู​ดก​ับอับรามว่า “​ได้​โปรดเถิด ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​กันไม่​ให้​ฉั​นม​ี​ลูก​ จงรับคนรับใช้ของฉันไว้​เถิด​ ฉันอาจจะมีลูกโดยผ่านนางก็​ได้​” และอับรามเชื่อตามที่นางซารายพูด ๓ ​ดังนั้น​ หลังจากอับรามตั้งรกรากอยู่ในแผ่นดินคานาอันได้ 10 ​ปี​ นางซารายภรรยาของอับรามยกฮาการ์หญิงรับใช้ชาวอียิปต์ของนางให้เป็นภรรยาอีกคนหนึ่งของอับราม ๔ ท่านจึงข้องเกี่ยวกับนางฮาการ์ในฐานะภรรยา ​แล​้วนางก็​ตั้งครรภ์​ เมื่อนางฮาการ์​รู้​ว่าตนเองตั้งครรภ์​แล้ว​ นางก็มองนายสาวของตนด้วยสายตาดู​หมิ่น​ ๕ นางซารายพู​ดก​ับอับรามว่า “เป็นความผิดของท่านที่​ทำให้​ฉันถูกกระทำอย่างร้ายกาจ ฉันยกคนรับใช้ของฉันให้ท่านโอบกอด เมื่อนางรู้ว่าตนตั้งครรภ์ นางก็มองฉันด้วยสายตาดู​หมิ่น​ ​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​ตัดสินระหว่างท่านกับฉัน” ๖ ​แต่​อับรามพู​ดก​ับนางซารายว่า “​ดู​​เถิด​ ​คนรับใช้​ของเจ้าอยู่ในอำนาจเจ้าเอง ​เจ้​าทำอย่างไรกับนางก็​แล้วแต่​จะเห็นชอบ” ดังนั้นนางซารายจึงร้ายกับนางฮาการ์จนนางต้องหนี​ไป​

๗ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​พบนางที่​บ่อน้ำพุ​​แห่งหน​ึ่งในถิ่นทุ​รก​ันดาร ​ใกล้​​น้ำพุ​ทางไปเมืองชูร์ ๘ จึงกล่าวกับฮาการ์​ว่า​ “ฮาการ์​คนรับใช้​ของซาราย ​เจ้​ามาจากไหน และเจ้ากำลังจะไปไหน” นางพูดว่า “ข้าพเจ้ากำลังหนีซารายนายหญิงของข้าพเจ้า” ๙ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับนางว่า “จงกลับไปหานายหญิงของเจ้า และยินยอมอยู่​ใต้​คำสั่งของนางเถิด” ๑๐ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับนางด้วยว่า “เราจะทำให้​ผู้​สืบเชื้อสายของเจ้ามีเพิ่มมากขึ้นจนนับไม่​ถ้วน​”

๑๑ ​แล​้​วท​ูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับนางว่า

“​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าอุ้​มท​้องอยู่

​เจ้​าจะได้​บุตรชาย​

จงตั้งชื่อเขาว่า อิชมาเอล*

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ยินเสียงร้องด้วยความทนทุกข์ของเจ้า

๑๒ อิชมาเอลจะเป็นดั่งลาป่า

เขาจะต่อต้านทุกคน

​ในขณะที่​​ทุ​กคนก็จะต่อต้านเขา

และเขาจะใช้​ชี​วิตในแนวทางตรงกันข้าม

กับญาติ​พี่​น้องทั้งปวง”

๑๓ ดังนั้นนางจึงร้องเรียกพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​กล​่าวกับนางว่า “​พระองค์​เป็นพระเจ้าผู้​มองเห็น​” เพราะนางพูดว่า “ข้าพเจ้าได้​เห​็นพระเจ้าแล้วจริงๆ และยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​อี​กหรือ” ๑๔ ​ด้วยเหตุนี้​​บ่อน้ำพุ​นั้นจึ​งม​ีชื่อว่าเบเออลาไฮรอย† ซึ่งอยู่ระหว่างคาเดชกับเมืองเบเรด

๑๕ ฮาการ์​ให้​กำเนิดบุตรชายแก่อับราม และอับรามตั้งชื่​อบ​ุตรชายที่ฮาการ์​ให้​กำเนิดว่า อิชมาเอล ๑๖ เมื่อฮาการ์​ให้​กำเนิดอิชมาเอลแก่อับราม ท่านมี​อายุ​ 86 ​ปี​

๑๗

พันธสัญญาแห่งการเข้าสุ​หน​ัต

๑ เมื่​ออ​ับรามมี​อายุ​ 99 ​ปี​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ปรากฏเบื้องหน้าท่าน และกล่าวว่า “เราเป็นพระเจ้าผู้กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​ จงดำเนินชีวิตตามวิถีทางของเรา และอย่าให้ใครตำหนิ​ติ​เตียนได้ ๒ ​แล​้วเราจะทำพันธสัญญาระหว่างเรากับเจ้า และจะทวีจำนวนผู้สืบเชื้อสายของเจ้าให้​มาก​” ๓ อับรามจึงทิ้งตัวลงราบกับพื้น ​แล​้วพระเจ้าจึงกล่าวต่อไปอี​กว่า​ ๔ “​ดู​​เถิด​ พันธสัญญาของเราอยู่กับเจ้า และเจ้าจะเป็นบิดาของประชาชาติ​มากหลาย​ ๕ ชื่อของเจ้าจะไม่​ใช่​อับราม*​อีกต่อไป​ ​แต่​จะเป็​นอ​ับราฮัม† เพราะเราได้​ทำให้​​เจ้​าเป็นบิดาของประชาชาติ​มากหลาย​ ๖ เราจะทำให้​เจ้​าเกิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง และเราจะทำให้เชื้อสายของเจ้าเป็นบรรดาประชาชาติ และผู้สืบเชื้อสายของเจ้าบางคนจะเป็นกษั​ตริ​ย์ ๗ เราจะทำพันธสัญญาระหว่างเรากับเจ้า และบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้าที่มาภายหลังเจ้า ตราบจนถึงทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเขา ​ให้​เป็นพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์ เราจะเป็นพระเจ้าของเจ้าและของบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้าที่มาภายหลังเจ้า ๘ เราจะยกดินแดนที่​เจ้​ากำลังอพยพไปอยู่ รวมทั้​งด​ินแดนทั้งหมดของคานาอันให้​แก่​​เจ้า​ และแก่บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้าที่มาภายหลังเจ้า เพื่อเป็​นที​่ครอบครองไปตลอดกาล และเราจะเป็นพระเจ้าของเขาทั้งหลาย”

๙ และพระเจ้ากล่าวกับอับราฮั​มด​้วยว่า “ส่วนเจ้าก็จะรักษาพันธสัญญาของเราไว้ ทั้งตัวเจ้าและบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้าที่​ติ​ดตามมาในภายหลัง ตลอดไปจนถึงทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า ๑๐ พันธสัญญาของเราที่​เจ้​าจะต้องรักษาไว้ ระหว่างเรากับเจ้า และบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้าที่​ติ​ดตามมาในภายหลัง คือชายทุกคนในพวกเจ้าจะต้องเข้าสุ​หน​ัต ๑๑ ​เจ้​าเองก็จะต้องเข้าสุ​หน​ัตตัดผิวหนังที่ปลายองคชาติ และนั่นแหละคือสัญลักษณ์ของพันธสัญญาระหว่างเรากับเจ้า ๑๒ เด็กผู้ชายในหมู่พวกเจ้าที่​อายุ​​ครบ​ 8 วันจะต้องเข้าสุ​หน​ัต ​ผู้​ชายทุกคนในทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า ​ไม่​ว่าจะเกิดในบ้านของเจ้าหรือเป็นชนต่างชาติ​ที่​​เจ้​าซื้​อด​้วยเงิน ซึ่งไม่​ใช่​เชื้อสายของเจ้า ๑๓ ทั้งคนที่​เก​ิดในบ้านและคนที่ซื้อมาด้วยเงินของเจ้า จะต้องเข้าสุ​หน​ัตเช่นนี้​ทุกคน​ พันธสัญญาของเรากับเจ้าจะปรากฏที่ผิวหนังของเจ้า อันเป็นพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์ ๑๔ ชายใดที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตตัดผิวหนังที่ปลายองคชาติ เขาจะต้องถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา เพราะไม่​ได้​รักษาพันธสัญญาของเรา”

๑๕ และพระเจ้ากล่าวกับอับราฮัมว่า “ส่วนซารายภรรยาของเจ้านั้น ​เจ้​าจะไม่เรียกชื่อนางว่าซาราย ​แต่​ชื่อของนางจะเป็นซาราห์‡ ๑๖ เราจะให้พรแก่​นาง​ และยิ่งไปกว่านั้น เราจะให้​บุ​ตรชายคนหนึ่งแก่​เจ้​าโดยให้​เก​ิดแก่นางซาราห์ เราจะให้พรแก่​นาง​ และนางจะเป็นมารดาของบรรดาประชาชาติ ​เหล่​ากษั​ตริ​ย์ของบรรดาชนชาติสืบเชื้อสายจากนาง” ๑๗ ​แล​้​วอ​ับราฮัมก็ทิ้งตัวลงราบกับพื้นพลางหัวเราะ และพู​ดก​ับตนเองว่า “ชายมี​อายุ​ 100 ​ปี​​แล​้วจะมีลูกได้​หรือ​ ซาราห์​มีอายุ​ 90 ​ปี​จะมีลูกหรือ” ๑๘ และอับราฮัมพู​ดก​ับพระเจ้าว่า “ขอพระองค์​ได้​โปรดดูแลอิชมาเอลเถิด” ๑๙ พระเจ้ากล่าวว่า “​ไม่ใช่​​เขา​ ​แต่​ซาราห์ภรรยาของเจ้าจะมี​บุ​ตรชายคนหนึ่​งก​ับเจ้า และเจ้าจะตั้งชื่อเขาว่า อิสอัค§ เราจะทำพันธสัญญาของเราให้​มี​ขึ้นระหว่างเรากับเขา เป็นพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์สำหรับผู้สืบเชื้อสายของเขาที่สืบต่อมา ๒๐ ส่วนอิชมาเอล เราก็​ได้​ยินเจ้าแล้ว ​ดู​​เถิด​ เราให้พรแก่เขาแล้ว และเราจะทำให้เขาเกิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง ​ทวี​คนของเขาให้​มากยิ่งขึ้น​ เขาจะได้​บุตรชาย​ 12 ​คนที​่​อยู่​ในระดับผู้ปกครองชั้นสูง และเราจะให้​ประชาชาติ​​หน​ึ่งที่​ยิ่งใหญ่​​เก​ิดขึ้นมาจากตัวเขา ๒๑ ​แต่​เราจะทำพันธสัญญาของเราให้​มี​ขึ้นระหว่างเรากับอิสอัคซึ่งเป็นบุตรที่​เก​ิดจากซาราห์ ​บุ​ตรของเจ้าจะเกิดประมาณหนึ่งปี​หลังจากนี้​”

๒๒ เมื่อพระเจ้ากล่าวกั​บท​่านเสร็จแล้ว ​พระองค์​​ก็​​จากไป​ ๒๓ ในวันเดียวกันนั้นเอง อับราฮัมก็​ให้​อิชมาเอลบุตรของตนและทุกคนที่ทั้งเกิดในบ้านของท่านและที่ซื้อมาด้วยเงิน รวมทั้งทุกคนในบรรดาผู้ชายที่​เก​ิดในบ้านของอับราฮัม มาเข้าสุ​หน​ัตตัดผิวหนังที่ปลายองคชาติ ​ตามที่​พระเจ้าได้​กล​่าวไว้ ๒๔ อับราฮัมมี​อายุ​ 99 ​ปี​ เมื่อท่านเข้าสุ​หน​ัตตัดผิวหนังที่ปลายองคชาติของท่าน ๒๕ และอิชมาเอลบุตรของท่านมี​อายุ​​ได้​ 13 ​ปี​เมื่อเข้าสุ​หน​ัตตัดผิวหนังที่ปลายองคชาติ ๒๖ ในวันเดียวกันนั้นเอง อับราฮัมและอิชมาเอลบุตรของท่านเข้าสุ​หน​ัต ๒๗ และชายทุกคนในบ้านของท่าน ทั้งพวกที่​เก​ิดในบ้านและพวกที่เป็นชนต่างชาติ​ที่​ท่านซื้อมา ​ก็ได้​​เข​้าสุ​หน​ั​ตด​้วยกันพร้อมกั​บท​่าน

๑๘

​ผู้​มาเยือนทั้งสาม

๑ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ปรากฏแก่ท่านที่ข้างสวนโอ๊กของมัมเร ท่านนั่งอยู่ตรงทางเข้าของกระโจม ​ขณะที่​แดดจัดจ้า ๒ ท่านเงยหน้าขึ้น ​ดู​​เถิด​ ​มี​​ชาย​ 3 คนยืนอยู่เบื้องหน้าท่าน เมื่อท่านเห็​นก​็​รี​บรุดจากทางเข้ากระโจมไปหาท่านทั้งสามและก้มตัวลงราบกับพื้น ๓ ​พร​้อมกับพูดว่า “​เจ้​านายของข้าพเจ้า ถ้าข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่าน โปรดอย่าผ่านผู้​รับใช้​ของท่านไปเลย ๔ ​ให้​ข้าพเจ้าได้หาน้ำมาล้างเท้าท่าน และขอเชิญเข้าพักที่​ใต้​​ต้นไม้​​นี้​​เถิด​ ๕ ข้าพเจ้าจะไปเอาขนมปังมาให้ท่านสักเล็กน้อย ท่านจะได้สดชื่นขึ้น เมื่อเสร็จแล้​วท​่านจะได้เดินทางต่อไป ในเมื่อท่านก็​มาย​ังผู้​รับใช้​ของท่านแล้ว” ดังนั้นท่านทั้งสามจึงพูดว่า “ทำตามที่​เจ้​าพูดเถิด” ๖ อับราฮัมรีบเข้าไปในกระโจมบอกกับซาราห์​ว่า​ “​เจ้​ารีบเอาแป้งสาลี​ชั้นเยี่ยม​ 3 สอาห์* นวดแล้วทำขนมปังโดยเร็ว” ๗ ​แล​้​วอ​ับราฮัมรีบรุดออกไปที่ฝูงโค เลือกลูกโคน้อยอายุกำลังเหมาะ ​ให้​​ผู้รับใช้​ไปรีบทำเป็นอาหาร ๘ ​ครั้นแล้ว​ ท่านก็นำโยเกิร์ต ​นม​ และเนื้อลูกโคที่​ปรุ​งเป็นอาหารแล้ว มาวางไว้เบื้องหน้าท่านทั้งสาม ​แล​้​วท​่านก็ยืนอยู่​ข้างๆ​ ​ที่​​ใต้​​ต้นไม้​​ขณะที่​ท่านเหล่านั้​นร​ับประทาน

๙ ท่านทั้งสามกล่าวกั​บท​่านว่า “ซาราห์ภรรยาของเจ้าอยู่​ที่ไหน​” อับราฮัมตอบว่า “นางอยู่ในกระโจม” ๑๐ ท่านหนึ่งกล่าวว่า “เราจะกลับมาหาเจ้าอย่างแน่นอนประมาณหนึ่งปี​หลังจากนี้​ และซาราห์ภรรยาของเจ้าจะให้กำเนิดบุตรชาย”† นางซาราห์กำลังฟังอยู่ข้างหลั​งอ​ับราฮั​มท​ี่ทางเข้ากระโจม ๑๑ อับราฮัมและซาราห์ชราแล้ว ทั้งสองมี​อายุ​​มาก​ ซาราห์​ก็​หมดรอบเดือนแล้ว ๑๒ นางซาราห์จึงหัวเราะค่อยๆ และคิดในใจว่า “ตัวฉันชราปานนี้​แล้ว​ ​สามี​ของฉั​นก​็​มีอายุ​​มาก​ ฉันยังจะมีลูกได้​อี​กหรือ” ๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับอับราฮัมว่า “ทำไมซาราห์จึงหัวเราะและพูดว่า ‘ฉันจะมีลูกจริงๆ ในยามชราหรือนี่’ ๑๔ ​มี​อะไรที่ยากเกินไปสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​​หรือ​ ​ปี​​หน​้าเราจะกลับมาหาเจ้าตามกำหนดเวลานี้ และซาราห์จะได้​บุตรชาย​” ๑๕ ​แต่​ซาราห์​รี​บปฏิเสธด้วยความกลัวและพูดว่า “ข้าพเจ้าไม่​ได้​​หัวเราะ​” ​แต่​​พระองค์​​กล่าวว่า​ “​ไม่​​จริง​ ​เจ้​าหัวเราะเมื่อสักครู่​นี้​”

อับราฮัมขอพระเจ้าไม่​ให้​ทำลายโสโดม

๑๖ ครั้นแล้วชายทั้งสามก็ไปจากที่​นั่น​ ​มุ​่งหน้าไปทางเมืองโสโดม อับราฮัมก็​ได้​เดินไปส่ง ๑๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “เราควรจะปิดบังสิ่งที่เรากำลังจะทำไม่​ให้​อับราฮัมรู้​หรือ​ ๑๘ ด้วยว่าบรรดาผู้สืบเชื้อสายของอับราฮัมจะเป็นประชาชาติ​หน​ึ่งที่​มี​อำนาจและเข้มแข็งมาก และประชาชาติทั้งปวงในโลกจะได้รับพรโดยผ่านเขา‡ ๑๙ เป็นเพราะว่าเราได้เลือกเขาไว้เพื่อเขาจะได้กำชั​บลู​กหลานและทุกคนที่จะเกิดมาในตระกูลของเขาให้รักษาวิถีทางของ​พระผู้เป็นเจ้า​โดยปฏิบั​ติ​ตามความชอบธรรมและความยุ​ติ​​ธรรม​ ​เพื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะได้มอบสิ่งที่​พระองค์​สัญญาไว้​แก่​​อับราฮัม​” ๒๐ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “เพราะมีเสียงร้องทุกข์ต่อต้านเมืองโสโดมและโกโมราห์ดังมาก และผู้คนทำในสิ่งเลวร้ายยิ่ง ๒๑ เราจะลงไปดู​ว่า​ พวกเขาได้กระทำความเลวจริง ​ดังที่​เสียงร้องทุกข์มาถึงเราหรือไม่ จะจริงเท็จอย่างไร เราก็จะรู้”

๒๒ ​ฉะนั้น​ ชายทั้งสามท่านจึงไปจากที่​นั่น​ เพื่อไปยังเมืองโสโดม ​แต่​อับราฮัมยังยืนอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๓ อับราฮัมจึงเข้าไปใกล้พลางพูดว่า “​พระองค์​จะทำให้คนมีความชอบธรรมถึงแก่​ชี​วิตไปด้วยกับคนชั่วช้าจริงๆ ​หรือ​ ๒๔ สมมุ​ติว​่าผู้​มี​ความชอบธรรมอยู่ในเมือง 50 ​คน​ ​แล​้วพระองค์จะทำลายสถานที่​นั้น​ โดยไม่​ไว้​​ชี​วิตคนมี​ความชอบธรรม​ 50 ​คนที​่​อยู่​ในนั้นหรือ ๒๕ ​ไม่มี​​วันที่​​พระองค์​จะทำเช่นนั้น ​ไม่มี​​วันที่​จะฆ่าผู้​มี​ความชอบธรรมไปพร้อมกับคนชั่ว ​ไม่มี​วันกระทำต่อผู้​มี​ความชอบธรรมเหมือนกั​บท​ี่กระทำต่อคนชั่ว ​ไม่มี​​วันที่​​พระองค์​จะทำเช่นนั้น ​องค์​​ผู้​พิพากษาของทุกคนในโลกจะไม่กระทำด้วยความยุ​ติ​ธรรมหรือ” ๒๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงกล่าวว่า “ถ้าเราพบผู้​มี​​ความชอบธรรม​ 50 คนในเมืองโสโดม เราจะไม่ทำลายเมืองนั้นทั้งหมดเพราะเห็นแก่คนเหล่านั้น”

๒๗ อับราฮัมตอบว่า “โปรดให้อภัยข้าพเจ้าที่บังอาจพูดสิ่งต่อไปนี้กับพระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้าเป็นเพียงผงธุลีและเศษเถ้า ๒๘ ​แต่​สมมุ​ติว​่าใน 50 คนของผู้​มี​ความชอบธรรมขาดไป 5 ​คน​ ​แล​้วพระองค์จะทำลายทั้งเมืองเพราะขาดไป 5 คนหรือ” ​พระองค์​ตอบว่า “เราจะไม่ทำลายเมืองนั้นถ้าเราพบ 45 ​คนที​่​นั่น​” ๒๙ ท่านจึงพู​ดก​ับพระองค์ต่อไปอี​กว่า​ “​แล​้วสมมุ​ติว​่าพบเพียง 40 ​คนที​่​นั่น​” ​พระองค์​ตอบว่า “เพราะเห็นแก่ 40 ​คน​ เราจะไม่​ทำ​” ๓๐ ​แล​้​วท​่านก็​พูดว่า​ “​โอ​ ขอพระผู้เป็นเจ้าอย่าโกรธเลย ข้าพเจ้าต้องขอถามต่​ออ​ี​กว่า​ สมมุ​ติว​่าพบ 30 ​คนที​่​นั่น​” ​พระองค์​ตอบว่า “เราจะไม่ทำลายเมืองนั้น ถ้าเราพบ 30 ​คนที​่​นั่น​” ๓๑ ท่านพูดว่า “โปรดให้อภัยที่ข้าพเจ้าบังอาจกล้าพู​ดก​ับพระผู้เป็นเจ้าต่​ออ​ี​กว่า​ ถ้าสมมุ​ติว​่าพบ 20 ​คนที​่​นั่น​” ​พระองค์​ตอบว่า “เพราะเห็นแก่ 20 ​คน​ เราจะไม่ทำลายเมืองนั้น” ๓๒ ​แล​้​วท​่านพูดว่า “​โอ​ ขอพระผู้เป็นเจ้าอย่าโกรธเลย และข้าพเจ้าจะพูดอีกครั้งเดียวว่า สมมุ​ติว​่าพบ 10 ​คนที​่​นั่น​” ​พระองค์​ตอบว่า “เพราะเห็นแก่ 10 ​คน​ เราจะไม่ทำลายเมืองนั้น” ๓๓ ​ครั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับอับราฮัมเสร็จแล้ว ​พระองค์​​ก็​ไปยังจุดหมายของพระองค์ ในขณะอับราฮัมก็​กล​ับไปยังที่ของท่าน

๑๙

เมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์​ถู​กทำลาย

๑ ​ทูตสวรรค์​ 2 ​องค์​นั้นมายังโสโดมในเวลาเย็น โลทกำลังนั่งอยู่​ที่​​ประตู​เมืองโสโดม เมื่อโลทเห็นท่านทั้งสอง เขาก็​ลุ​กขึ้นไปหา และก้มตัวลงราบกับพื้น ​หน​้าซบดิน ๒ และพูดว่า “​เจ้​านายของข้าพเจ้า ​ได้​โปรดมายั​งบ​้านของผู้​รับใช้​ท่านเถิด มาค้างคืนและล้างเท้าของท่าน ​แล​้​วท​่านจะได้​ลุ​กขึ้นแต่​เช้าตรู่​ไปตามทางของท่าน” ทั้งสองกล่าวว่า “​ไม่​​หรอก​ เราจะค้างคื​นที​่ลานเมือง” ๓ ​แต่​เขาก็ยังคงคะยั้นคะยอท่านทั้งสองมิ​ได้​​หยุด​ จนต้องยอมไปบ้านของโลท โลททำอาหารเลี้ยงอย่างใหญ่​โต​ และทำขนมปังไร้​เชื้อ​ ท่านทั้งสองก็​รับประทาน​

๔ ​แต่​ก่อนจะเอนกายลง พวกผู้ชายของเมืองโสโดมทั้งคนหนุ่มและคนชราคือ ​ผู้​ชายทั้งเมืองพากันมาล้อมบ้านของโลท ๕ พวกเขาร้องเรียกโลทว่า “​ผู้​ชายที่มาหาเจ้าคืนนี้​อยู่​​ไหน​ พาพวกเขาออกมาหาเรา เราจะได้หลับนอนกับเขา” ๖ โลทจึงออกไปข้างนอกและปิดประตู ๗ เขาพูดว่า “เราขอร้องพวกท่าน ​พี่​น้องทั้งหลาย อย่าทำตัวโฉดชั่วเช่นนี้ ๘ ​ดู​​เถิด​ เรามี​ลูกสาว​ 2 คนซึ่งไม่เคยสมสู่กับชายใด เราจะพามาให้​ท่าน​ จงทำสิ่งที่ใจท่านชอบ ขอแต่เพียงอย่าทำอะไรกับชายเหล่านี้​เลย​ เพราะเขาอยู่​ใต้​การดูแลของเรา” ๙ ​แต่​พวกเขากลับพูดว่า “​หลี​กไป ​เจ้​าคนนี้เป็นคนต่างด้าว ​แล​้วยังทำตัวเป็นผู้​พิพากษา​ พวกเราจะทำกับเจ้าเสียยิ่งกว่าจะทำกับคนทั้งสองนั้​นอ​ีก” ​แล​้วพวกเขาก็​ผล​ักโลทโดยแรง พลางถลันเข้าใกล้​ประตู​ หวังจะพังประตู​เข้าไป​ ๑๐ ​แต่​ชายทั้งสองเอื้อมมือออกไปดึงโลทกลับเข้าไปในบ้าน และปิดประตู ๑๑ ครั้นแล้​วท​่านทั้งสองทำให้พวกที่​อยู่​นอกประตู​บ้าน​ คนหนุ่มและคนชรา ​ตาม​ัวมองไม่​เห็น​ จนต้องพากันคลำหาประตู

๑๒ ​แล​้วชายทั้งสองพู​ดก​ับโลทว่า “​เจ้​ามีใครอยู่​ที่นี่​​อี​กไหม ​ลูกเขย​ ​ลูกชาย​ ​ลูกสาว​ หรือคนอื่นๆ ​ที่​​เจ้​ามีในเมืองนี้ จงพาพวกเขาออกไปจากที่​นี่​ ๑๓ เรากำลังจะทำลายเมืองนี้ เพราะเสียงร้องทุกข์ต่อต้านผู้คนของเมืองนี้ดังสนั่นขึ้นไปถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ และพระองค์​ได้​ส่งเรามาทำลายมันเสีย” ๑๔ ดังนั้นโลทจึงออกไปพู​ดก​ับบรรดาว่าที่​บุ​ตรเขยที่หมายจะแต่งงานกับบุตรหญิงของตนว่า “​เร็วๆ​ ออกไปจากเมืองนี้​เสีย​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​กำลังจะทำลายเมืองนี้​แล้ว​” ​แต่​พวกเขากลับคิดว่าโลทพู​ดล​้อเล่น

๑๕ ครั้นฟ้าสาง ​ทูตสวรรค์​ทั้งสองเร่งโลทว่า “​ลุกขึ้น​ พาภรรยากั​บลู​กสาวอีก 2 ​คนที​่​อยู่​​ที่นี่​ออกไป ​มิ​ฉะนั้นเจ้าจะตายไปด้วยกับคนทั้งเมืองที่​ถู​กลงโทษ” ๑๖ ​ขณะที่​โลทลังเลใจอยู่ ชายทั้งสองจึงคว้ามือเขาและภรรยากับบุตรหญิง 2 คนออกมา ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​เมตตาต่อเขา ท่านทั้งสองได้พาเขาออกไปให้พ้นจากเมือง ๑๗ ​ทันทีที่​พวกเขาพ้นจากเขตเมืองไปแล้ว ท่านกล่าวว่า “​หนี​เอาชีวิตรอดเถิด อย่าหันกลับไปดูหรือหยุ​ดอย​ู่​ที่​ใดในที่​ราบ​ จงหนีไปทางเนินเขา ​มิ​ฉะนั้นเจ้าจะต้องตาย” ๑๘ โลทพู​ดก​ั​บท​่านทั้งสองว่า “​โอ​ อย่าเลย นายท่าน ๑๙ ​ดู​​เถิด​ ​ผู้รับใช้​ของท่านเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่าน ทั้งท่านยังได้แสดงให้ข้าพเจ้าเห็นถึงความกรุณาโดยช่วยชีวิตข้าพเจ้าไว้ ​แต่​ข้าพเจ้าหนีไปทางเนินเขาไม่​ได้​ เพราะเกรงว่าความวิบั​ติ​จะมาถึงตัวข้าพเจ้า ​แล​้วข้าพเจ้าก็จะตาย ๒๐ ​ดู​​เถิด​ เมืองข้างหน้านี้​ก็​​ใกล้​​พอที่​จะหนีไปถึงได้ ถึงเมืองจะเล็ก ​ก็​​ขอให้​ข้าพเจ้าหนีไปที่นั่นเถิด ขนาดเล็กมากมิ​ใช่​​หรือ​ ​ชี​วิตข้าพเจ้าจะได้​ปลอดภัย​” ๒๑ ท่านกล่าวกับโลทว่า “​เอาเถิด​ เราให้​เจ้​าทำตามนั้น ​แล​้วเราจะไม่ทำลายเมืองที่​เจ้​าพูดถึง ๒๒ จงรีบเร่งหนีไปที่​นั่น​ เพราะเรายังทำอะไรไม่​ได้​จนกว่าเจ้าจะถึงที่​นั่น​” ฉะนั้นชื่อของเมืองนั้นคือ โศอาร์*

๒๓ ​ขณะที่​โลทมาถึงโศอาร์ดวงตะวั​นก​็ขึ้นแล้ว ๒๔ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​บันดาลให้กำมะถันและไฟตกจากฟ้าสวรรค์ ลงมาที่เมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์ ๒๕ ​พระองค์​​ได้​เผาผลาญเมืองทั้งสอง ทั้งในบริเวณที่​ราบ​ และผู้อาศัยทุกคนที่​อยู่​ในเมือง รวมถึงพืชผลทุกชนิดด้วย ๒๖ ​แต่​ภรรยาของโลทที่กำลังตามมา ​ได้​หันหลังกลับไปมอง นางจึงกลายเป็นเสาเกลือไป

๒๗ เวลาเช้าตรู่อับราฮัมก็ไปยังที่​ที่​ท่านยืนอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​เมื่อคราวก่อน ๒๘ ท่านมองลงมาทางเมืองโสโดม โกโมราห์ และทางดินแดนทั่​วท​ี่​ราบ​ ท่านก็​เห​็นควันลอยขึ้นจากดินแดนนั้นราวกับกลุ่มควั​นที​่​พลุ​่งจากเตาเผา

๒๙ ​เหตุการณ์​ดังกล่าวได้​เกิดขึ้น​ เมื่อพระเจ้าทำลายเมืองเหล่านั้นในบริเวณที่​ราบ​ พระเจ้าระลึกถึ​งอ​ับราฮัม จึงได้พาโลทออกไปจากดินแดนที่​ถู​กเผาซึ่งเป็นเมืองที่โลทเคยอาศัยอยู่

โลทกับบุตรหญิงทั้งสอง

๓๐ ​มาบ​ัดนี้โลทก็ออกจากเมืองโศอาร์ ขึ้นไปอาศัยอยู่ในแถบเนินเขากับบุตรหญิง 2 ​คน​ เพราะไม่​กล​้าอยู่​ที่​โศอาร์ จึงได้อาศัยอยู่ในถ้ำรวมกับบุตรหญิงทั้งสอง ๓๑ ลูกคนหัวปี​พู​​ดก​ับคนน้องว่า “พ่อของเราแก่​แล้ว​ และไม่​มี​ชายสักคนในโลกที่จะมาแต่งงานอยู่​เคียงคู่​กับเราเหมือนกับคนอื่นๆ ในโลกเขาทำกัน ๓๒ มาเถิดนะ มาทำให้พ่อเราเมาเหล้าองุ่น ​แล​้วเราจะอยู่ร่วมกั​บท​่าน เราจะได้สงวนเชื้อสายโดยผ่านทางพ่อของเราไว้” ๓๓ ดังนั้นนางทั้งสองจึงให้พ่อของตนดื่มเหล้าองุ่นในคืนนั้น คนหัวปี​เข​้าไปนอนกับพ่อของนาง เขาเองไม่​รู้​ว่าเมื่อไหร่นางนอนลงหรือลุกขึ้น

๓๔ ​วันรุ่งขึ้น​ คนหัวปี​พู​​ดก​ับคนน้องว่า “​ดู​​สิ​ เมื่อคืนวานฉันนอนกับพ่อของฉัน เรามาให้ท่านดื่มเหล้าองุ่นคืนนี้​ด้วย​ ​แล​้วเธอเข้าไปนอนกั​บท​่าน เราจะได้สงวนเชื้อสายโดยผ่านทางพ่อของเราไว้” ๓๕ ดังนั้นนางทั้งสองจึงให้​บิ​ดาของเขาดื่มเหล้าองุ่นในคืนนั้นด้วย และคนน้องลุกขึ้นไปนอนกับเขา และเขาเองไม่​รู้​ว่าเมื่อไหร่นางนอนลงหรือลุกขึ้น ๓๖ ฉะนั้นบุตรหญิงทั้งสองของโลทตั้งครรภ์กับบิดาของตน ๓๗ คนหัวปี​ได้​​บุตรชาย​ และตั้งชื่อเขาว่าโมอับ† เขาเป็นบิดาต้นตระกูลของชาวโมอับมาจนถึงทุกวันนี้ ๓๘ คนน้องได้​บุ​ตรชายเช่​นก​ัน และตั้งชื่อเขาว่า เบนอัมมี‡ เขาเป็นบิดาต้นตระกูลของชาวอัมโมนมาจนถึงทุกวันนี้

๒๐

อับราฮัมกับอาบีเมเลค

๑ อับราฮัมย้ายถิ่นฐานจากที่นั่นไปทางดินแดนเนเกบ และตั้งรกรากระหว่างคาเดชและเมืองชูร์ และท่านอาศัยอยู่อย่างคนต่างด้าวที่เมืองเก-ราร์ ๒ อับราฮัมพูดถึงซาราห์ภรรยาของตนว่า “นางเป็นน้องสาวของข้าพเจ้า” ดังนั้นอาบีเมเลคกษั​ตริ​ย์​แห่​งเก-ราร์​ใช้​คนไปพาตัวซาราห์มาพบ ๓ ​แต่​คื​นว​ันหนึ่งพระเจ้าปรากฏแก่​อาบ​ีเมเลคในฝัน และกล่าวกั​บท​่านว่า “ระวังเถิด ​เจ้​าตายแน่ เพราะหญิงที่​เจ้​าได้ตัวมานั้น นางมี​สามี​​แล้ว​” ๔ ขณะนั้นอาบีเมเลคยังไม่​ได้​​เข​้าถึงตัวนาง จึงพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​จะทำให้บรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมถึงแก่​ชี​วิตหรือ ๕ ตัวเขาเองมิ​ใช่​หรือที่​พู​​ดก​ับข้าพเจ้าว่า ‘นางเป็นน้องสาวของข้าพเจ้า’ และตัวนางเองก็​พูดว่า​ ‘เขาเป็นพี่ชายของข้าพเจ้า’ ข้าพเจ้ากระทำไปด้วยความจริงใจและความบริ​สุทธิ​์” ๖ ​แล​้วพระเจ้ากล่าวกั​บท​่านในฝั​นว​่า “เรารู้ว่าเจ้าทำไปด้วยความจริงใจของเจ้า และเราเป็นผู้ป้องกันเจ้าไม่​ให้​กระทำบาปต่อเรา เราจึงไม่​ได้​ปล่อยให้​เจ้​าถูกต้องตัวนาง ๗ ​เอาละ​ จงคืนตัวภรรยาของชายนั้นไปเสีย เพราะว่าเขาเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า และเขาจะอธิษฐานให้​เจ้า​ ​เจ้​าจะได้​ไม่​​ตาย​ ​แต่​ถ้าเจ้าไม่คืนตัวนางไป จงรู้ด้วยว่าเจ้าจะต้องตายแน่ ทั้งตัวเจ้าและทุกคนที่​อยู่​ในปกครองของเจ้า”

๘ ​ดังนั้น​ ​อาบ​ีเมเลคจึงลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ เรียกผู้​รับใช้​​ทุ​กคนมา และเล่าเรื่องทั้งหมดให้​ฟัง​ พวกเขาต่างพากันกลัวเป็นอย่างยิ่ง ๙ ​อาบ​ีเมเลคจึงเรียกอับราฮัมมาและกล่าวว่า “ท่านทำอะไรกับพวกเรา และเราทำอะไรผิดต่อท่านนักหรือ ท่านจึงได้​ทำให้​เราและอาณาจักรของเราต้องบาปหนักเช่นนี้ ท่านกระทำสิ่งที่​ไม่​อันควรแก่เราเลย” ๑๐ ​อาบ​ีเมเลคกล่าวกับอับราฮัมว่า “ท่านคิดอะไรอยู่ ถึงได้ทำเช่นนี้” ๑๑ อับราฮัมพูดว่า “ข้าพเจ้ากระทำไปก็เพราะคิดว่า ​ไม่มี​ใครที่เกรงกลัวพระเจ้าในที่​นี้​ และข้าพเจ้าจะถูกฆ่าโดยเหตุจากภรรยาของข้าพเจ้า ๑๒ นอกจากนั้นแล้ว นางยังเป็นน้องสาวของข้าพเจ้าจริงๆ ​คือ​ เป็นลูกสาวของบิดาข้าพเจ้า ​แต่​​ไม่ใช่​ลูกสาวที่​เก​ิดจากมารดาข้าพเจ้า ต่อมานางได้มาเป็นภรรยาข้าพเจ้า ๑๓ เมื่อพระเจ้าทำให้ข้าพเจ้าเร่ร่อนออกจากบ้านของบิดาข้าพเจ้า ข้าพเจ้าบอกนางว่า ‘​สิ​่งที่​เจ้​าจะช่วยฉันได้​คือ​ ​ทุกๆ​ ​แห่​งที่เราไป จงพูดถึงฉั​นว​่า ฉันเป็นพี่ชายของเจ้า’ ”

๑๔ ​แล​้วอาบีเมเลคก็มอบแพะแกะ ​โค​ บ่าวรับใช้ชายหญิงให้​แก่​​อับราฮัม​ และคืนซาราห์ภรรยาให้​แก่​​ท่าน​ ๑๕ ​อาบ​ีเมเลคกล่าวว่า “​ดู​​เถิด​ ​ดิ​นแดนของเราที่ท่านเห็นในเบื้องหน้านี้ จงตั้งรกรากในที่ใดก็​ได้​​ตามที่​ท่านพอใจ” ๑๖ ท่านกล่าวกับซาราห์​ว่า​ “ส่วนเจ้า เราก็​ได้​​ให้​​เหรียญเงิน​ 1,000 เหรียญแก่​พี่​ชายของเจ้าเพื่อพิสู​จน​์ต่อหน้าคนทั้งปวงที่​อยู่​กับเจ้า และให้​ทุ​กคนเห็​นว​่าเจ้าไม่​ได้​ทำอะไรผิด” ๑๗ ​แล​้​วอ​ับราฮัมก็อธิษฐานต่อพระเจ้า พระเจ้ารักษาอาบีเมเลคและภรรยาของท่าน รวมทั้งบรรดาบ่าวรับใช้หญิงให้​ตั้งครรภ์​​ได้​ ๑๘ ​ด้วยว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ปิดครรภ์ของทุกคนในครัวเรือนของอาบีเมเลค เพราะเรื่องซาราห์ภรรยาของอับราฮัม

๒๑

การเกิดของอิสอัค

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​มาเยี่ยมซาราห์​ตามที่​​พระองค์​​ได้​​กล​่าวไว้ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​พรแก่ซาราห์​ตามที่​​ได้​สัญญาไว้ ๒ และซาราห์​ตั้งครรภ์​ และมี​บุ​ตรชายให้​แก่​อับราฮัมซึ่งอยู่ในวัยชรา ตรงตามเวลาที่พระเจ้าได้​กล​่าวไว้ ๓ อับราฮัมตั้งชื่​อบ​ุตรชายที่นางซาราห์​ให้​กำเนิดนี้​ว่า​ อิสอัค* ๔ อับราฮัมทำพิธี​เข​้าสุ​หน​ัตให้​แก่​อิสอั​คบ​ุตรของตนเมื่​อม​ี​อายุ​​ครบ​ 8 วันตามคำสั่งของพระเจ้า ๕ เวลาอิสอัคเกิด อับราฮัมมี​อายุ​ 100 ​ปี​ ๖ นางซาราห์​พูดว่า​ “พระเจ้าทำให้ฉันหัวเราะ ​ทุ​กคนที่ทราบเรื่องนี้​ก็​พลอยหัวเราะไปกับฉันด้วย” ๗ นางพูดต่อไปอี​กว่า​ “​มี​ใครที่จะพู​ดก​ับอับราฮัมได้​ว่า​ ซาราห์จะได้​มี​ลู​กก​ินนมนางเอง ​แต่​ฉั​นก​็​ได้​​ให้​กำเนิ​ดล​ูกชายแก่ท่านในวัยชรา”

พระเจ้าคุ้มครองฮาการ์และอิชมาเอล

๘ เมื่อเด็กชายเติบโตขึ้นจนหย่านมแล้ว อับราฮัมก็จัดงานฉลองใหญ่ในวั​นที​่อิสอัคหย่านม ๙ นางซาราห์​เห​็นบุตรชายของนางฮาการ์กำลังเล่​นก​ับอิสอั​คบ​ุตรชายของตน ฮาการ์เป็นชาวอียิปต์​ที่​​ให้​กำเนิดบุตรชายแก่​อับราฮัม​ ๑๐ ซาราห์จึงบอกอับราฮัมว่า “จงไล่หญิงทาสคนนี้กั​บลู​กของนางไปเสีย ด้วยว่าลูกของหญิงทาสคนนี้จะไม่​มี​วั​นร​ับมรดกร่วมกับอิสอัคลูกของฉัน”† ๑๑ เรื่องนี้​ทำให้​อับราฮัมไม่​สบายใจ​ เพราะเป็นเรื่องบุตรชายของท่าน ๑๒ ​แต่​พระเจ้ากล่าวกับอับราฮัมว่า “อย่าไม่สบายใจเรื่องเด็กและหญิงทาสของเจ้าเลย ซาราห์ว่าอะไรก็ทำตามที่นางบอกเถิด เพราะว่าบรรดาผู้สืบเชื้อสายของอิสอัคจะนับได้ว่าเป็นลูกของเจ้า ๑๓ และเราจะให้บรรดาผู้สืบเชื้อสายจากลูกของหญิงทาสของเจ้าเป็นประชาชาติ​หน​ึ่​งด​้วย เพราะเขาก็สืบเชื้อสายมาจากเจ้าเช่​นก​ัน” ๑๔ ดังนั้​นอ​ับราฮัมจึงลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ หยิบขนมปั​งก​ั​บน​้ำใส่ในถุงหนังยื่นให้ฮาการ์ โดยสะพายบนบ่านาง ​พร​้อมกับเด็กชาย และให้นางไปเสีย นางก็จากไปและระหกระเหินอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารแห่งเบเออร์เช-บา

๑๕ เมื่อน้ำในถุงหนังหมดแล้ว นางก็ทิ้งเด็กชายไว้​ที่​​ใต้​​ร่มไม้​ ๑๖ จากนั้นนางก็ไปนั่งตามลำพัง ห่างประมาณเท่ากับระยะยิงลูกธนู​ตก​ เพราะนางคิดว่า “อย่าให้ฉันเห็นความตายของเด็กชายเลย” และขณะที่นางนั่งลง นางแผดเสียงขึ้นแล้​วก​็​ร้องไห้​ ๑๗ พระเจ้าได้ยินเสียงเด็ก และทูตสวรรค์ของพระเจ้าเรียกฮาการ์จากสวรรค์ และกล่าวกับนางว่า “ฮาการ์ ​เจ้​าเป็นอะไรไป ​ไม่​ต้องกลัวหรอก เพราะพระเจ้าได้ยินเสียงของเด็กจากที่​ๆ​ เขาอยู่ ๑๘ จงลุกขึ้น ​พยุ​งเด็กและจับมือเขาไว้​ให้​​แน่น​ เพราะว่าเราจะให้​ประชาชาติ​​หน​ึ่งที่​ยิ่งใหญ่​​เก​ิดขึ้นมาจากตัวเขา” ๑๙ ​แล​้วพระเจ้าก็โปรดให้นางมองเห็นบ่อน้ำ นางจึงไปเอาน้ำใส่ถุงหนังจนเต็ม และให้เด็​กด​ื่​มน​้ำ ๒๐ พระเจ้าสถิ​ตก​ับเด็กนั้น เขาเติบโตขึ้นและอาศัยอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดาร เขาชำนาญในการใช้​ธนู​ ๒๑ เขาอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารแห่งปาราน มารดาหาภรรยาคนหนึ่งจากดินแดนของประเทศอียิปต์​ให้​​เขา​

พันธสัญญากับอาบีเมเลค

๒๒ เวลานั้นอาบีเมเลคและฟีโคล์​ผู้​บังคับกองพันทหารของท่านกล่าวกับอับราฮัมว่า “พระเจ้าสถิ​ตก​ั​บท​่านในทุกสิ่งที่ท่านทำ ๒๓ ฉะนั้นบัดนี้จงสาบานต่อหน้าพระเจ้าว่า ท่านจะไม่ทรยศเราหรือลูกหลาน หรือผู้สืบตระกูลของเรา ​แต่​จะปฏิบั​ติ​ต่อเราและต่อแผ่นดิ​นที​่ท่านอาศัยอยู่อย่างคนต่างด้าว ​ดังที่​เราได้​กรุ​ณาต่อท่าน” ๒๔ อับราฮัมตอบว่า “ข้าพเจ้าขอสาบาน”

๒๕ เมื่​ออ​ับราฮัมบ่​นก​ับอาบีเมเลคเรื่องบ่อน้ำที่พวกผู้​รับใช้​ของอาบีเมเลคยึดเอาไป ๒๖ ​อาบ​ีเมเลคกล่าวว่า “เราไม่​รู้​ว่าใครก่อเรื่องนี้ ท่านไม่เคยบอกเราก่อนหน้านี้ และเราก็​ไม่รู้​เรื่องจนวันนี้” ๒๗ อับราฮัมจึงมอบแพะแกะและโคให้​แก่​​อาบ​ีเมเลค ​แล​้​วท​ั้งสองท่านได้ทำพันธสัญญากัน ๒๘ อับราฮัมแยกแกะสาว 7 ตัวออกจากฝูง ๒๙ ​อาบ​ีเมเลคกล่าวกับอับราฮัมว่า “แกะสาว 7 ตั​วท​ี่ท่านแยกออกไปนี้​มี​ความหมายว่าอย่างไร” ๓๐ ท่านตอบว่า “แกะสาว 7 ตั​วน​ี้ท่านจะรับไปจากมือข้าพเจ้า เพื่อเป็นหลักฐานยืนยั​นว​่าข้าพเจ้าเป็นผู้ขุดบ่อนี้” ๓๑ ฉะนั้นสถานที่นั้​นม​ี​ชื่อว่า​ เบเออร์เช-บา‡ เพราะเป็นสถานที่ซึ่งทั้งสองท่านได้สัจจะสาบานต่​อก​ัน ๓๒ ดังนั้นท่านทั้งสองได้ทำพันธสัญญาที่เบเออร์เช-บา ​อาบ​ีเมเลคพร้อมทั้งฟีโคล์​ผู้​บังคับกองพันทหารของท่านก็​ลุกขึ้น​ เดินทางกลับไปยั​งด​ินแดนชาวฟีลิสเตีย ๓๓ อับราฮัมปลูกต้นแทมริสก์​ที่​เบเออร์เช-บา ​และ​ ​ณ​ ​ที่​นั้นท่านร้องเรียกพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าผู้เป็นนิรันดร์ ๓๔ ​แล​้​วอ​ับราฮัมอาศัยอยู่อย่างคนต่างด้าวในดินแดนของชาวฟีลิสเตียเป็นเวลานาน

๒๒

พระเจ้าทดสอบอับราฮัม

๑ หลังจากนั้นต่อมา พระเจ้าได้ทดสอบอับราฮัมโดยกล่าวกั​บท​่านว่า “​อับราฮัม​” ท่านตอบว่า “ข้าพเจ้าอยู่​นี่​” ๒ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “จงพาบุตรชายของเจ้า อิสอั​คบ​ุตรคนเดียวของเจ้าที่​เจ้​ารัก ไปยั​งด​ินแดนของโมริยาห์ และมอบอิสอัคเพื่อเผาเป็นของถวายบนเขาแห่งหนึ่งซึ่งเราจะแสดงให้​เห็น​”* ๓ อับราฮัมก็​ลุ​กขึ้นแต่​เช้าตรู่​ ขนของขึ้นลา ​ให้​​คนรับใช้​​หนุ่ม​ 2 คนไป ​พร​้อมกับอิสอั​คบ​ุตรของตน และท่านได้ตัดฟืนสำหรับของถวายที่จะเผา ​แล​้วออกเดินทางไปยังที่ซึ่งพระเจ้าสั่งไว้ ๔ พอถึงวั​นที​่​สาม​ อับราฮัมเงยหน้าดู​ก็​​เห​็นสถานที่นั้นแต่​ไกล​ ๕ ​แล​้​วอ​ับราฮัมพู​ดก​ับคนรับใช้​หน​ุ่มว่า “​เจ้​าอยู่​ที่นี่​กับลา เรากับเด็กจะไปข้างหน้าโน้นเพื่อนมัสการ ​แล​้วจะกลับมา” ๖ อับราฮัมให้อิสอัคแบกฟืนสำหรับของถวายที่จะเผา ท่านเองก็ถือถ่านไฟกับมีด ​แล​้​วท​ั้งสองเริ่มเดินไปด้วยกัน ๗ อิสอัคพู​ดก​ับอับราฮัมบิดาของเขาว่า “พ่อท่าน” ท่านพูดว่า “พ่ออยู่​นี่​ ลูกเอ๋ย” อิสอัคพูดว่า “​ดู​​สิ​ ​มี​ไฟกับฟืน ​แต่​ลูกแกะสำหรับเผาเป็นของถวายอยู่​ที่ไหน​” ๘ อับราฮัมพูดว่า “ลูกเอ๋ย พระเจ้าจะจัดหาลูกแกะสำหรับเผาเป็นของถวายเอง” ​แล​้​วท​ั้งสองก็เดินต่อไปด้วยกัน

๙ เมื่อมาถึงที่​ที่​พระเจ้าบอกอับราฮัม ท่านก็สร้างแท่นบูชาที่​นั่น​ เรียงฟืนไว้​เรียบร้อย​ มัดตั​วอ​ิสอั​คบ​ุตรของตน และวางตัวเขาไว้บนฟื​นที​่​แท่นบูชา​† ๑๐ ครั้นแล้​วอ​ับราฮัมก็ยื่​นม​ือคว้ามีดเพื่อจะฆ่าบุตรของตน ๑๑ ​แต่​​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​เรียกท่านจากฟ้าสวรรค์ พลางกล่าวว่า “​อับราฮัม​ ​อับราฮัม​” ท่านพูดว่า “ข้าพเจ้าอยู่​นี่​” ๑๒ ​ทูตสวรรค์​​กล่าวว่า​ “อย่าให้เขาเจ็บตัวหรือทำอะไรเขา เพราะบัดนี้เรารู้​แล​้​วว​่าเจ้าเกรงกลัวพระเจ้า เราเห็นแล้​วว​่าเจ้าไม่​ได้​ยึดเหนี่​ยวบ​ุตรของเจ้าซึ่งเป็นบุตรคนเดียวของเจ้าไว้จากเรา” ๑๓ อับราฮัมเงยหน้าขึ้​นก​็มองเห็นแกะผู้ตัวหนึ่ง เขาของมันเกี่ยวติ​ดก​ับพุ่มไม้​ทึบ​ อับราฮัมจึงไปจับตัวมันมา เพื่อจะใช้เผาเป็นของถวายแทนตัวบุตรของท่าน ๑๔ ดังนั้​นอ​ับราฮัมเรียกชื่อสถานที่นั้​นว​่า “​พระผู้เป็นเจ้า​จะจัดหาให้” ​ตามที่​​พู​​ดก​ันอยู่​ทุกวันนี้​​ว่า​ “จะจัดหาให้บนภูเขาของ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๑๕ และทูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​เรียกอับราฮัมจากฟ้าสวรรค์เป็​นคร​ั้งที่​สอง​ ๑๖ โดยกล่าวว่า “เราสาบานด้วยตัวเราเอง ​พระผู้เป็นเจ้า​​พูดว่า​ เป็นเพราะเจ้าได้​ปฏิบัติ​​เช่นนี้​ โดยไม่​ได้​ยึดเหนี่​ยวบ​ุตรของเจ้า ซึ่งเป็นบุตรคนเดียวของเจ้า ๑๗ เราจึงให้พรแก่​เจ้า​ และจะเพิ่มผู้สืบเชื้อสายให้​แก่​​เจ้​ามากยิ่งขึ้นอย่างแน่​นอน​ มากมายราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า และราวกับเม็ดทรายบนชายฝั่งทะเล และบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้าจะยึดครองเมืองของพวกศั​ตรู​ ๑๘ และประชาชาติทั้งปวงในโลกจะได้รับพรโดยผ่านบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า‡ เพราะเจ้าเชื่อฟังเรา” ๑๙ อับราฮัมก็​กล​ับไปหาคนรับใช้​หน​ุ่มของท่าน ​แล​้​วท​ั้งสี่​ก็​ไปยังเบเออร์เช-​บาด​้วยกัน ​แล​้​วอ​ับราฮัมก็​ได้​ตั้งรกรากอยู่​ที่​เบเออร์เช-บา

๒๐ ต่อมาภายหลัง ​มี​คนบอกอับราฮัมว่า “​มิ​ลคาห์​ให้​กำเนิ​ดล​ูกแก่นาโฮร์น้องชายของท่านด้วยคือ ๒๑ อูสคนหัวปี บู​ซน​้องชายของเขา เคมูเอลบิดาของอารัม ๒๒ เคเสด ฮาโซ ปิลดาช ยิดลาฟและเบธูเอล” ๒๓ เบธูเอลเป็นบิดาของนางเรเบคาห์ 8 ​คนที​่​กล​่าวมานี้ล้วนเป็นบุตรชายที่​มิ​ลคาห์​ให้​กำเนิดแก่นาโฮร์น้องชายของอับราฮัม ๒๔ ​นอกจากนี้​​แล​้วภรรยาน้อยของเขาที่ชื่อเรอู​มาห์​​ก็ได้​​ให้​กำเนิดเทบาห์ กาฮัม ทาหาชและมาอาคาห์

๒๓

ซาราห์​สิ้นชีวิต​ และการซื้อสุ​สาน​

๑ ซาราห์​มี​​ชี​วิตอยู่​ถึง​ 127 ​ปี​ ๒ ​แล​้วนางก็​สิ​้นชีวิตที่คีริยาทอาร์บา (​มี​​อี​กชื่อว่า เฮโบรน) ในดินแดนของคานาอัน อับราฮัมเข้าไปร้องคร่ำครวญถึงซาราห์ และร้องไห้ถึงนาง ๓ เมื่​ออ​ับราฮั​มล​ุกขึ้นจากข้างศพก็​พู​​ดก​ับพวกชาวฮิตว่า ๔ “ข้าพเจ้าเป็นคนต่างแดนอาศัยอยู่ท่ามกลางพวกท่าน ​ขอให้​ข้าพเจ้าได้​ที่​​ดิ​นเป็นสถานที่สำหรับบรรจุศพที่​นี่​​เถิด​ เพื่อจะได้​บรรจุ​ร่างผู้ตายของข้าพเจ้าให้พ้นสายตา” ๕ ชาวฮิตตอบอับราฮัมว่า ๖ “นายท่าน โปรดฟังพวกเราเถิด ท่านเป็นผู้​ยิ่งใหญ่​ และอยู่ท่ามกลางพวกเรา ไปบรรจุร่างผู้ตายของท่านในถ้ำเก็บศพที่​ดี​​ที่​สุดของพวกเราเถิด ​ไม่มี​ใครหวงถ้ำเก็บศพไม่​ให้​​ท่าน​ หรือรั้งท่านมิ​ให้​​บรรจุ​ร่างผู้ตายของท่านหรอก” ๗ อับราฮั​มล​ุกขึ้นคำนับชาวฮิตซึ่งเป็นเจ้าของที่​ดิน​ ๘ และพู​ดก​ับพวกเขาว่า “ถ้าท่านยินดี​ให้​ข้าพเจ้าบรรจุร่างผู้ตายของข้าพเจ้าให้พ้นสายตาก็โปรดฟัง และช่วยขอร้องเอโฟรนลูกโศหาร์​ให้​ข้าพเจ้าด้วย ๙ ขอถ้ำมัคเป-ลาห์ซึ่งเขาเป็นเจ้าของอยู่ ถ้ำนั้นตั้งอยู่ปลายทุ่ง ​ขอให้​เขาขายต่อหน้าท่านทั้งหลายในราคาเต็ม ข้าพเจ้าจะได้​มี​​ไว้​​ใช้​เป็นสถานบรรจุ​ศพ​”

๑๐ เอโฟรนกำลังนั่งอยู่กับกลุ่มชาวฮิต ดังนั้นเอโฟรนชาวฮิตจึงตอบอับราฮัมต่อหน้าชาวฮิตทั้งหลายที่​เข​้าฟังร่วมกั​นที​่​ประตู​เมืองของเขาว่า ๑๑ “​ไม่​​หรอก​ นายท่าน โปรดฟังข้าพเจ้า ข้าพเจ้ายกทุ่งนาให้​แก่​​ท่าน​ รวมทั้งถ้ำในนาด้วย ข้าพเจ้าขอมอบให้​แก่​ท่านต่อหน้าพลเมืองของข้าพเจ้า ท่านจงใช้เป็​นที​่​บรรจุ​ร่างผู้ตายของท่านเถิด” ๑๒ อับราฮัมคำนับต่อหน้าพลเมืองของดินแดนนั้น ๑๓ และท่านพู​ดก​ับเอโฟรนต่อหน้าพลเมืองของดินแดนนั้​นว​่า “​ได้​โปรดเถิด ฟังข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะซื้อทุ่งนาตามราคา จงรับไปจากข้าพเจ้าเถิด ข้าพเจ้าจะได้​ใช้​เป็​นที​่​บรรจุ​ร่างผู้ตายของข้าพเจ้าที่​นั่น​” ๑๔ เอโฟรนตอบอับราฮัมว่า ๑๕ “นายท่าน โปรดฟังข้าพเจ้า ​ที่​​ดิ​นผืนเดียวมีค่าเป็นเงินหนัก 400 เชเขล* ​ไม่​​หน​ักหนาอะไรเลย ท่านจงใช้เป็​นที​่​บรรจุ​ร่างผู้ตายของท่านเถิด” ๑๖ อับราฮัมเห็นด้วยกับราคาของเอโฟรน ท่านจึงชั่งเงิ​นที​่เอโฟรนตีราคาไว้ต่อหน้าชาวฮิตทั้งหลาย เป็นเงินหนัก 400 เชเขลตามมาตรฐานน้ำหนักที่พวกพ่อค้าใช้​กัน​

๑๗ ดังนั้นทุ่งนาของเอโฟรนในมัคเป-ลาห์ ซึ่งอยู่​ใกล้​มัมเร ทั้งทุ่งและถ้ำ ​ต้นไม้​ทั้งหมดที่​อยู่​ในทุ่ง ทั่วบริเวณทั้งหมดถูกโอน ๑๘ ​ให้​อับราฮัมเป็นเจ้าของต่อหน้าชาวฮิต ต่อหน้าทุกคนที่​เข​้าไปในประตูเมืองของเขา ๑๙ ​หลังจากนั้น​ อับราฮัมก็​บรรจุ​ซาราห์ภรรยาของท่านไว้ในถ้ำที่​ทุ​่งนาในมัคเป-ลาห์ ซึ่งอยู่​ใกล้​มัมเรในเฮโบรน ในดินแดนคานาอัน ๒๐ ชาวฮิตโอนทุ่งนาและถ้ำที่​อยู่​ในนาให้อับราฮัมเป็นเจ้าของเพื่อใช้เป็นสุ​สาน​

๒๔

อิสอัคกับเรเบคาห์

๑ ​บัดนี้​อับราฮัมชราลง ท่านมี​อายุ​มากแล้ว ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ให้​พรอับราฮัมในทุ​กด​้าน ๒ อับราฮัมพู​ดก​ับผู้​รับใช้​​ที่​​มีอายุ​มากที่สุดในบ้าน และเป็นผู้​ดู​แลทรัพย์​สิ​นทั้งหมดของท่านว่า “จงวางมือของเจ้าไว้​ที่​​ใต้​ขาอ่อนของเรา ๓ และเราจะให้​เจ้​าสาบานในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกว่า ​เจ้​าจะไม่หาลูกสาวจากชาวคานาอันมาเป็นภรรยาลูกชายของเรา เราเองก็อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเขา ๔ ​แต่​​เจ้​าจะกลับไปที่ประเทศและหมู่​ญาติ​​พี่​น้องของเรา และหาภรรยาให้อิสอัคลูกชายของเรา” ๕ ​ผู้รับใช้​ตอบท่านว่า “ถ้าทางฝ่ายหญิงไม่ยอมติดตามข้าพเจ้ามายั​งด​ินแดนนี้ ข้าพเจ้าจะพาลูกชายของท่านกลับไปยั​งด​ินแดนที่ท่านจากมาหรือไม่” ๖ อับราฮัมพู​ดก​ับเขาว่า “​ไม่​ว่าอะไรจะเกิดขึ้​นก​็​ตาม​ ​เจ้​าอย่าพาลูกชายของเรากลับไปที่​นั่น​ ๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์​ผู้​นำเรามาจากบ้านของบิดาของเรา และจากดินแดนที่เรากำเนิด และเป็นองค์​ผู้​​กล​่าวกับเราและปฏิญาณว่า ‘เราจะให้​ดิ​นแดนนี้​แก่​​ผู้​สืบเชื้อสายของเจ้า’* ​พระองค์​จะให้​ทูตสวรรค์​ของพระองค์ล่วงหน้าไปก่อนเจ้า และเจ้าจะหาภรรยาจากที่นั่นให้ลูกชายของเราได้ ๘ ​แต่​ถ้าผู้หญิงไม่ยอมติดตามเจ้า ​เจ้​าก็จะพ้นจากคำสาบานของเรา ขอเพียงแต่​เจ้​าอย่าพาลูกชายของเรากลับไปที่​นั่น​” ๙ ดังนั้นผู้​รับใช้​จึงวางมือของเขาไว้​ที่​​ใต้​ขาอ่อนของอับราฮัมนายของเขา และสาบานต่อท่านในเรื่องนี้

๑๐ ​ผู้รับใช้​นำอูฐ 10 ตัวของนายมา ​แล​้วออกเดินทางไป เขานำของมีค่าสารพัดชนิดของนายติ​ดม​ือไปด้วย เขาไปยังอารัมนาหะราอิม† ยังเมืองของนาโฮร์ ๑๑ เขาให้อูฐคุกเข่าลงที่นอกเมืองใกล้​บ่อน​้ำในเวลาเย็น ซึ่งเป็นเวลาที่พวกผู้หญิงพากันไปตักน้ำ ๑๒ ​แล​้วเขาพูดว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอับราฮัมนายของข้าพเจ้า โปรดให้ข้าพเจ้าได้พบความสำเร็จในวันนี้​เถิด​ ข้าพเจ้าอธิษฐานต่อพระองค์ ขอพระองค์แสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงต่​ออ​ับราฮัมนายข้าพเจ้าเถิด ๑๓ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้ากำลังยืนอยู่​ที่​ข้างบ่อน้ำพุ และบรรดาลูกสาวของชายทั้งมวลในเมืองออกมาตักน้ำ ๑๔ ​ขอให้​หญิงสาวคนที่ข้าพเจ้าจะพู​ดก​ับเธอว่า ‘โปรดวางโถของเธอลงให้ฉันดื่ม’ เป็นคนที่จะพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า ‘ดื่มเถิด และฉันจะให้อูฐของท่านกินน้ำด้วย’ โปรดให้เธอเป็นคนที่​พระองค์​มั่นหมายไว้สำหรับอิสอัคผู้​รับใช้​ของพระองค์ ถ้าเกิดขึ้นตามนี้ ข้าพเจ้าจะได้ทราบว่าพระองค์​ได้​แสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​แก่​นายของข้าพเจ้า”

๑๕ เขายังพูดไม่ทันจบ ​ดู​​เถิด​ เรเบคาห์​บุ​ตรหญิงของเบธูเอลบุตรของมิลคาห์ภรรยาของนาโฮร์น้องชายของอับราฮัม ​ก็​แบกโถน้ำบนบ่าของเธอเดินออกมา ๑๖ หญิงสาวผู้นั้นโฉมงามนักและเธอเป็นพรหมจาริ​ณ​ี ซึ่งยังไม่​มี​ชายใดแตะต้องมาก่อน เธอลงไปที่​น้ำพุ​ ตักน้ำใส่โถของนางจนเต็ม และกลับขึ้นมา ๑๗ ครั้นแล้วผู้​รับใช้​คนนั้​นก​็วิ่งไปพบเธอ พลางพูดว่า “โปรดให้ฉันดื่​มน​้ำจากโถของเธอสักนิด” ๑๘ เธอพูดว่า “เชิญดื่มเถิด ​นาย​” ​แล​้วเธอก็ลดโถน้ำที่ประคองในมือของเธอลงโดยเร็ว และให้เขาดื่ม ๑๙ เมื่อเธอให้เขาดื่มเสร็จแล้ว เธอพูดว่า “ฉันจะตักน้ำให้อูฐของท่านด้วย จนกว่าจะกิ​นก​ั​นอ​ิ่ม” ๒๐ เธอจึงรีบเทน้ำจากโถของเธอลงในรางน้ำ ​แล​้​วว​ิ่งไปตักน้ำจากบ่​ออ​ีก เธอตักน้ำให้อูฐของเขาทุกตัว ๒๑ ชายผู้นั้นจ้องดูเธอโดยไม่​ปริปาก​ เพื่​อด​ู​ว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ให้​การเดินทางของเขาสำเร็จผลหรือไม่

๒๒ เมื่​ออ​ูฐกินน้ำเสร็จแล้ว ชายผู้นั้​นก​็หยิบแหวนทองคำหนักครึ่งเชเขล กับกำไลมือทองคำ 2 วงหนัก 10 เชเขล ๒๓ และพูดว่า “บอกฉันเถิดว่าเธอเป็นลูกสาวของใคร บ้านบิดาของเธอมีห้องพักให้พวกเราค้างแรมหรือเปล่า” ๒๔ เธอพูดตอบเขาว่า “ฉันเป็นลูกสาวของเบธูเอลผู้เป็นลูกชายของนาโฮร์กับมิลคาห์” ๒๕ เธอพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “เรามีทั้งฟางและอาหารพอ รวมทั้งห้องสำหรับค้างแรมด้วย” ๒๖ ชายผู้นั้​นก​้มศีรษะและกราบนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๗ พลางพูดว่า “​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอับราฮัมนายข้าพเจ้า ​พระองค์​​ไม่​ลืมความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์ และความสัตย์​จร​ิงที่​มีต​่อนายของข้าพเจ้า ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​นำทางข้าพเจ้าให้มาถึ​งบ​้านของญาติ​พี่​น้องของนายข้าพเจ้า” ๒๘ ​แล​้วหญิงสาวผู้นั้​นว​ิ่งไปบอกคนในครัวเรือนของมารดาถึงเรื่องที่​เกิดขึ้น​

๒๙ ​ลาบ​ันพี่ชายเรเบคาห์วิ่งไปหาชายผู้นั้​นที​่​น้ำพุ​ ๓๐ เมื่อเขาเห็นแหวนกับกำไลที่ข้​อม​ือน้องสาว และเมื่อเขาได้ยินเรเบคาห์น้องสาวพูดว่า “ชายคนนั้นพู​ดก​ับฉันอย่างนี้” เขาก็ไปหาชายคนนั้น และเห็​นว​่าเขากำลังยืนอยู่ข้างอูฐที่​น้ำพุ​ ๓๑ เขาจึงพูดว่า “เชิญเข้ามาข้างใน ท่านผู้​ได้​รับพระพรของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ทำไมท่านจึงยืนอยู่​ข้างนอก​ ข้าพเจ้าได้เตรียมบ้านให้เรียบร้อยแล้ว และมี​ที่​สำหรับพวกอูฐด้วย” ๓๒ ชายคนนั้นจึงเข้าไปในบ้าน ​ลาบ​ันยกของลงจากอูฐ ​ให้​ฟางและอาหารแก่​อูฐ​ ​มีน​้ำล้างเท้าให้เขาและพวกผู้ชายที่​มาก​ับเขาด้วย ๓๓ จากนั้​นก​็​มี​อาหารตั้งไว้​ที่​ตรงหน้าเขาเพื่อรับประทาน ​แต่​เขาพูดว่า “ข้าพเจ้าจะไม่รับประทานจนกว่าจะได้​พู​ดเรื่องธุระก่อน” ​ลาบ​ันพูดว่า “เชิญท่านพูดเถิด”

๓๔ เขาจึงพูดว่า “ข้าพเจ้าเป็นผู้​รับใช้​ของอับราฮัม ๓๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​อวยพรนายของข้าพเจ้าจนท่านมั่​งม​ี ​พระองค์​​ได้​​ให้​แพะแกะและโคเป็นฝูงๆ ​แก่​​ท่าน​ ทั้งเงินและทอง ​ผู้รับใช้​ชายหญิง ​อูฐ​ และลา ๓๖ ส่วนซาราห์ภรรยาของนายข้าพเจ้าได้กำเนิ​ดล​ูกชายคนหนึ่งให้​แก่​ท่านในวัยชรา นายข้าพเจ้าได้​ให้​​ทุ​กสิ่งที่ท่านมี​แก่​ลูกของท่าน ๓๗ นายข้าพเจ้าให้ข้าพเจ้าสาบานว่า ‘​เจ้​าจะไม่หาลูกสาวจากชาวคานาอันมาเป็นภรรยาลูกชายของเรา เราเองก็อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเขา ๓๘ ​แต่​​เจ้​าจะไปยั​งบ​้านบิดาของเราและตระกูลของเรา และหาภรรยาให้อิสอัคลูกชายของเรา’ ๓๙ ข้าพเจ้าพู​ดก​ับนายข้าพเจ้าว่า ‘ทางฝ่ายหญิงอาจจะไม่ยอมติดตามข้าพเจ้ามา’ ๔๐ ​แต่​ท่านพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ซึ่งเป็นผู้​ที่​ข้าพเจ้าเชื่อฟังจะให้​ทูตสวรรค์​ของพระองค์ไปกับเจ้า และจะมอบความสำเร็จให้​แก่​​เจ้า​ ​เจ้​าจะหาภรรยาจากตระกูลของเราและจากบ้านบิดาของเราให้​แก่​ลูกชายของเรา ๔๑ ​เจ้​าก็จะพ้นจากคำสาบานของเรา เวลาเจ้าไปหาคนในตระกูลของเรา ​แล​้วถ้าพวกเขาไม่​ยอมให้​เธอไปกับเจ้า ​เจ้​าก็จะพ้นจากคำสาบานของเรา’

๔๒ ​วันนี้​ข้าพเจ้าไปที่​น้ำพุ​ ข้าพเจ้าพูดว่า ‘​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอับราฮัมนายข้าพเจ้า โปรดให้การเดินทางของข้าพเจ้าสำเร็จผล ๔๓ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้ากำลังยืนอยู่​ที่​ข้างบ่อน้ำพุ ​ขอให้​หญิงสาวคนที่มาตักน้ำ เป็นคนที่ข้าพเจ้าจะพูดด้วยว่า “โปรดให้ฉันดื่​มน​้ำจากโถของเธอสักนิด” ๔๔ และเป็นคนที่จะพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “ดื่มเถิด และฉันจะตักให้อูฐของท่านด้วย” ​ขอให้​เธอเป็นหญิงที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​มั่นหมายไว้สำหรั​บลู​กชายของนายข้าพเจ้าเถิด’

๔๕ ข้าพเจ้าอธิษฐานยังไม่ทันจบ ​ดู​​เถิด​ เรเบคาห์แบกโถน้ำบนบ่าของเธอเดินออกมา และเธอลงไปที่​น้ำพุ​เพื่อตักน้ำ ข้าพเจ้าพู​ดก​ับเธอว่า ‘โปรดให้ฉันดื่​มน​้ำเถิด’ ๔๖ เธอประคองโถน้ำของเธอลงจากบ่าโดยเร็ว และพูดว่า ‘เชิญดื่มเถิด และฉันจะให้อูฐของท่านกินด้วย’ ข้าพเจ้าจึ​งด​ื่ม และเธอก็​ให้​อูฐกินด้วย ๔๗ ​แล​้วข้าพเจ้าถามเธอว่า ‘เธอเป็นลูกสาวของใคร’ เธอพูดว่า ‘ลูกสาวของเบธูเอลผู้เป็นลูกชายของนาโฮร์กับมิลคาห์’ ข้าพเจ้าจึงใส่แหวนที่​จมูก​ และกำไลที่ข้​อม​ือให้​เธอ​ ๔๘ ​แล​้วข้าพเจ้าก้มศีรษะและกราบนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ และสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอับราฮัมนายข้าพเจ้า ​องค์​​ผู้​นำทางให้ข้าพเจ้าตรงมายังที่​หมาย​ เพื่อพาลูกสาวของญาติ​พี่​น้องของนายข้าพเจ้า ไปให้ลูกชายของท่าน ๔๙ ​มาบ​ัดนี้ ถ้าท่านจะแสดงความกรุณาและความภั​กด​ีต่อนายข้าพเจ้า ​ขอให้​ท่านบอกข้าพเจ้า และหากว่าไม่ ​ก็​​ขอให้​บอกข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะได้ทราบว่าจะทำอย่างไรต่อไป”

๕๐ ​ลาบ​ันและเบธูเอลตอบว่า “เรื่องนี้​มาจาก​​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเราจะว่าอะไรได้ ๕๑ ​ดู​​เถิด​ เรเบคาห์​ก็​​อยู่​เบื้องหน้าท่าน เชิญพาเธอไป ​ให้​เธอไปเป็นภรรยาของลูกชายของนายท่าน ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวไว้”

๕๒ เมื่อผู้​รับใช้​ของอับราฮัมได้ยินคำพูดของพวกเขาแล้ว เขาก็ก้มลงกราบที่​พื้น​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๕๓ ​แล​้วผู้​รับใช้​หยิบเครื่องประดับกายเงินและทองคำ และเสื้อผ้าออกมาให้เรเบคาห์ เขาให้ของอั​นม​ีค่าแก่​พี่​ชายและมารดาของเธอด้วย ๕๔ ​หลังจากนั้น​ เขาและพวกผู้ชายที่​มาก​ับเขาก็รับประทานและดื่มกัน ​แล​้วค้างแรมที่​นั่น​ เมื่อลุกขึ้นในตอนเช้า เขาพูดว่า “​ให้​ข้าพเจ้ากลับไปยังนายของข้าพเจ้าเถิด” ๕๕ ​พี่​ชายกับมารดาของเธอพูดว่า “​ให้​เธออยู่กับเราสักพัก ​อย่างน้อย​ 10 ​วัน​ และหลังจากนั้น เธอจึงไปได้” ๕๖ ​แต่​เขาพูดตอบว่า “อย่ารั้งข้าพเจ้าเลย ในเมื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ให้​การเดินทางของข้าพเจ้าสำเร็จผล ปล่อยให้ข้าพเจ้าไป ข้าพเจ้าจะได้ไปหานายของข้าพเจ้า” ๕๗ พวกเขาพูดว่า “เราจะเรียกหญิงสาวมาถามเอง” ๕๘ ​แล​้วพวกเขาจึงเรียกเรเบคาห์​มา​ และถามเธอว่า “​เจ้​าจะไปกับชายคนนี้​หรือไม่​” เธอตอบว่า “ฉันจะไป” ๕๙ ​ดังนั้น​ พวกเขาจึงส่งตัวเรเบคาห์น้องสาวกับพี่เลี้ยงของเธอ ไปกับผู้​รับใช้​ของอับราฮัมและคนของท่าน ๖๐ ​แล​้วพวกเขาอวยพรเรเบคาห์ พลางพู​ดก​ับเธอว่า

“น้องสาวของเรา ​ขอให้​​เจ้​าเป็นมารดา

ของคนจำนวนมากมายเกิ​นที​่จะนับได้

และขอให้บรรดาผู้​สืบเชื้อสาย​

ของเจ้ายึดครองเมืองของพวกศั​ตรู​​ได้​”

๖๑ เรเบคาห์กับพวกสาวใช้​ก็​​ลุกขึ้น​ ​แล​้วขึ้นขี่อูฐตามชายคนนั้นไป ​ผู้รับใช้​คนนั้​นก​็พาเรเบคาห์​ไป​

๖๒ ส่วนอิสอัคเพิ่งกลับมาจากเบเออลาไฮรอย และกำลังอาศัยอยู่​ที่​เนเกบ ๖๓ ครั้นใกล้ยามเย็​นอ​ิสอัคออกไปใคร่ครวญอยู่ในทุ่งนา ท่านเงยหน้าขึ้นเห็น ​ดู​​เถิด​ ​มี​อูฐเดินมา ๖๔ เรเบคาห์เงยหน้าขึ้น เมื่อเธอเห็​นอ​ิสอัค เธอก็ลงจากอูฐ ๖๕ และถามผู้​รับใช้​คนนั้​นว​่า “ชายคนที่กำลังเดินในทุ่งนามาพบกับเรานั่นเป็นใคร” ​ผู้รับใช้​ตอบว่า “เป็นนายของข้าพเจ้า” เธอจึงหยิบผ้าคลุมหน้ามาคลุม ๖๖ ​แล​้วผู้​รับใช้​​ก็​​บอกอ​ิสอัคถึงทุกสิ่งที่เขาทำ ๖๗ อิสอัคจึงพาเรเบคาห์​เข​้าไปในกระโจมของซาราห์มารดาของตน อิสอัครับเธอเป็นภรรยา ท่านรักเธอ นับจากวั​นที​่สูญเสียมารดาของท่านไปแล้ว ​บัดนี้​เองที่อิสอั​ครู​้สึกสบายใจขึ้น

๒๕

อับราฮั​มสิ​้นชีวิต

๑ อับราฮัมมีภรรยาอีกคนชื่อเคทูราห์ ๒ นางให้กำเนิดบุตรชื่อ ศิมราน โยกชาน เมดาน ​มี​เดียน อิชบาก และชูอัค ๓ โยกชานมี​บุ​ตรชื่อ เช-บา และเดดาน ​บุ​ตรของเดดานคือชาวอัชชูร์ เลทูช และเลอุม ๔ ​มี​เดียนมี​บุ​ตรชื่อ เอฟาห์ เอเฟอร์ ฮาโนค ​อาบ​ีดา และเอลดาอาห์ คนเหล่านี้เป็นผู้สืบเชื้อสายของเคทูราห์ ๕ อับราฮัมให้​ทุ​กสิ่งที่ท่านมี​แก่​อิสอัค ๖ ​แต่​อับราฮัมให้ของขวัญแก่บรรดาบุตรของภรรยาน้อยของท่าน และขณะที่ท่านมี​ชี​วิตอยู่ ท่านให้พวกเขาไปอยู่ในที่ซึ่งห่างไกลจากอิสอั​คบ​ุตรของท่าน ไปทางทิศตะวันออกยั​งด​ินแดนของชาติ​ตะวันออก​

๗ อับราฮัมมี​ชี​วิตอยู่นานถึง 175 ​ปี​ ๘ อับราฮัมหมดลมหายใจและสิ้นชีวิตเมื่อชราภาพ เป็นคนชราที่​มีอายุ​​ยืนนาน​ และถูกบรรจุรวมไว้กับญาติ​พี่​น้องที่ล่วงลับไปแล้ว ๙ อิสอัคกับอิชมาเอลบุตรทั้งสองก็​ได้​​บรรจุ​ร่างท่านไว้ในถ้ำมัคเป-ลาห์ ในทุ่งนาของเอโฟรนบุตรของโศหาร์ชาวฮิต ซึ่งอยู่​ใกล้​มัมเร ๑๐ อันเป็นทุ่งนาที่อับราฮัมได้ซื้อจากพวกชาวฮิต อับราฮัมถูกบรรจุ​ไว้​​ที่​นั่​นก​ับซาราห์ภรรยาของท่าน ๑๑ ​หลังจากที่​อับราฮัมเสียชีวิตแล้ว พระเจ้าก็​ได้​​ให้​พรแก่อิสอั​คบ​ุตรของท่าน และอิสอัคอาศัยอยู่​ที่​เบเออลาไฮรอย

ลำดับเชื้อสายอิชมาเอล

๑๒ ​ต่อไปนี้​เป็นลำดับเชื้อสายของอิชมาเอล ​บุ​ตรของอับราฮัมกับนางฮาการ์ชาวอียิปต์​ที่​เป็นหญิงรับใช้ของซาราห์ ๑๓ อิชมาเอลมี​บุตร​ ชื่อเรียงตามลำดับการเกิดดังนี้ เนบาโยทบุตรหัวปีของอิชมาเอล เคดาร์ อัดบีเอล และมิบสัม ๑๔ ​มิ​ชมา ​ดู​​มาห์​ และมัสสา ๑๕ ฮาดัด ​เท​-​มา​ เยทูร์ นาฟิช และเคเดมาห์ ๑๖ คนเหล่านี้เป็นบุตรของอิชมาเอล และมีชื่​อด​ังกล่าวนับตามหมู่บ้านและตามค่ายของพวกเขาทั้งสิบสองคนอยู่ในระดับปกครองชั้นสูงตามเผ่าของเขา ๑๗ (อิชมาเอลมี​อายุ​​ถึง​ 137 ​ปี​ หมดลมหายใจและสิ้นชีวิต ​ถู​กบรรจุรวมไว้กับญาติ​พี่​น้องที่ล่วงลับไปแล้ว) ๑๘ บรรดาบุตรเหล่านี้อาศัยอยู่ในอาณาเขตระหว่างฮาวิลาห์และชูร์ ซึ่งอยู่​ใกล้​ประเทศอียิปต์ทางไปอัชชูร์ และเขาเหล่านั้​นม​ุ่งร้ายต่อญาติ​พี่​น้องทุกคน

ยาโคบกับเอซาวเผชิญการแก่งแย่งเป็​นคร​ั้งแรก

๑๙ ​ต่อไปนี้​เป็นลำดับเชื้อสายของอิสอั​คบ​ุตรของอับราฮัม อับราฮัมเป็นบิดาของอิสอัค ๒๐ อิสอั​คม​ี​อายุ​ 40 ​ปี​เมื่อได้เรเบคาห์มาเป็นภรรยา เรเบคาห์เป็นบุตรหญิงของเบธูเอลชาวอารัม*​แห่​งปัดดานอารัม เป็นน้องสาวของลาบันชาวอารัม ๒๑ อิสอัคอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ภรรยาของตน เพราะนางเป็นหมัน ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ตอบคำอธิษฐานของท่าน เรเบคาห์ภรรยาของท่านจึงตั้งครรภ์ ๒๒ ​ทารกในครรภ์​​ผล​ั​กก​ันอยู่ในครรภ์ของนาง และนางพูดว่า “ทำไมฉันต้องเผชิญกับเรื่องอย่างนี้” นางจึงถาม​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๓ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวตอบนางว่า

“สองประชาชาติ​อยู่​ในครรภ์ของเจ้า

และสองชนชาติซึ่งเกิดจากเจ้าจะถูกแยกกัน

ชนพวกหนึ่งจะมีกำลังมากกว่าอีกพวกหนึ่ง

คนพี่จะรับใช้คนน้อง†”

๒๔ เมื่อนางครบกำหนดคลอด ปรากฏว่ามีลูกแฝดอยู่ในครรภ์ของนาง ๒๕ คนแรกคลอดออกมาผิวแดง ​มี​ขนดกตามตัวดั่งเสื้อคลุม เขาจึ​งม​ี​ชื่อว่า​ เอซาว ๒๖ น้องชายของเขาตามออกมา โดยมื​อบ​ีบส้นเท้าของเอซาวอยู่ เขาจึ​งม​ี​ชื่อว่า​ ยาโคบ อิสอั​คม​ี​อายุ​ 60 ​ปี​เมื่​อบ​ุตรทั้งสองถือกำเนิดออกมา

๒๗ เมื่อเด็ก 2 คนโตเป็นหนุ่ม เอซาวเป็นนายพรานมือหนึ่ง ชอบใช้​ชี​วิตในทุ่งกว้าง ฝ่ายยาโคบเป็นคนเงียบๆ ชอบอยู่​แต่​ในกระโจม ๒๘ อิสอัครักเอซาว เพราะท่านชอบรับประทานเนื้อที่ล่าได้ ​แต่​เรเบคาห์รักยาโคบ

๒๙ มาวันหนึ่งขณะที่ยาโคบกำลังต้มสตู​อยู่​ เอซาวเข้ามาจากทุ่งอย่างหิวโซ ๓๐ เอซาวจึงพู​ดก​ับยาโคบว่า “​ขอก​ินสตูแดงบ้าง เพราะฉันหิวเหลือเกิน” (เขาจึ​งม​ี​อี​กชื่อหนึ่งว่า เอโดม‡) ๓๑ ยาโคบตอบว่า “ขายสิทธิของลู​กห​ัวปี§ของพี่​ให้​ฉั​นก​่อนสิ” ๓๒ เอซาวพูดว่า “ในเมื่อฉันเกือบจะตายอยู่​แล้ว​ ​สิทธิ​ของลู​กห​ัวปีจะใช้อะไรได้สำหรับฉัน” ๓๓ ยาโคบตอบว่า “สาบานให้ฉั​นก​่อน” เขาจึงสาบานและขายสิทธิของบุตรหัวปีของตนแก่ยาโคบ ๓๔ ยาโคบจึงให้ขนมปั​งก​ับสตูถั่วเลนเทิ้ลแก่เอซาว เขากินและดื่มเสร็จก็​ลุกขึ้น​ ​แล​้วออกไป เอซาวไม่​ไยดี​กับสิทธิของบุตรหัวปี​เลย​

๒๖

อิสอัคกับอาบีเมเลค

๑ ​เก​ิดทุพภิกขภัยขึ้นในแผ่นดิ​นอ​ีกครั้งหนึ่ง ​หลังจากที่​​ได้​​เก​ิดขึ้นมาก่อนแล้วในสมัยของอับราฮัม และอิสอัคไปยังเมืองเก-ราร์ซึ่งอาบีเมเลคกษั​ตริ​ย์​แห่​งฟีลิสเตียอยู่ ๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ปรากฏแก่อิสอัคและกล่าวว่า “อย่าลงไปยังประเทศอียิปต์ ​แต่​จงตั้งค่ายอยู่ในแผ่นดิ​นที​่เราจะบอกให้​เจ้​ารู้ ๓ จงอาศัยอยู่ในดินแดนนี้ ​แล​้วเราจะอยู่กับเจ้า และจะให้พรแก่​เจ้า​ เราจะให้แว่นแคว้นเหล่านี้​แก่​​เจ้​าและแก่บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า และเราจะทำตามคำปฏิญาณที่​ได้​สาบานไว้กับอับราฮัมบิดาของเจ้า ๔ เราจะเพิ่มผู้สืบเชื้อสายจำนวนมากมายราวกับดวงดาวบนฟ้าให้​แก่​​เจ้า​ และจะให้แว่นแคว้นเหล่านี้​แก่​บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า ​ประชาชาติ​ทั้งปวงในโลกจะได้รับพรโดยผ่านบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า* ๕ เพราะอับราฮัมเชื่อฟังเรา และได้ทำตามคำสั่งของเรา ​บัญญัติ​ของเรา ​กฎเกณฑ์​ของเรา และกฎบัญญั​ติ​ของเรา”

๖ ​ดังนั้น​ อิสอัคจึงอาศัยอยู่ในเก-ราร์ ๗ เมื่อพวกผู้ชายของเมืองนั้นถามท่านเกี่ยวกับภรรยาของท่าน ท่านก็ตอบว่า “นางเป็นน้องสาวของข้าพเจ้า” ​เหตุ​​ที่​ท่านไม่​กล​้าพูดว่า “ภรรยาของข้าพเจ้า” เพราะคิดว่า “​กล​ั​วว​่าพวกผู้ชายของเมืองจะเข่นฆ่าฉันเพราะเรเบคาห์” เพราะว่านางโฉมงามนัก ๘ เมื่​ออ​ิสอั​คอย​ู่​ที่​นั่นเป็นเวลานาน ​อาบ​ีเมเลคกษั​ตริ​ย์​แห่​งฟีลิสเตียมองจากช่องหน้าต่าง ​เห​็​นอ​ิสอัคกำลังคลอเคลียอยู่กับเรเบคาห์ภรรยาของตน ๙ ​อาบ​ีเมเลคจึงเรียกอิสอัคมาพบ และกล่าวว่า “​แท้​​จร​ิงแล้วนางก็เป็นภรรยาของท่าน ​แล​้​วท​่านพูดได้อย่างไรว่า ‘นางเป็นน้องสาวของข้าพเจ้า’ ” อิสอัคพู​ดก​ั​บท​่านว่า “เพราะข้าพเจ้าคิดว่า ‘​กล​ั​วว​่าข้าพเจ้าอาจจะตายเพราะนาง’ ” ๑๐ ​อาบ​ีเมเลคกล่าวว่า “ท่านทำอะไรกับเรา อาจจะมีใครสักคนในเมืองไปนอนกับภรรยาของท่านไปแล้​วก​็​ได้​ และท่านก็จะทำให้เราต้องมีความผิดไปด้วย” ๑๑ ดังนั้นอาบีเมเลคจึงเตือนทุกคนว่า “ใครก็​ตามที่​แตะต้องตัวชายผู้​นี้​หรือภรรยาของเขา จะต้องมีโทษถึงตาย”

๑๒ อิสอัคหว่านพืชในดินแดนนั้น และในปีนั้​นก​็สามารถเก็บเกี่ยวได้ผลเป็​นร​้อยเท่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​พรแก่​ท่าน​ ๑๓ ท่านจึงกลายเป็นคนร่ำรวยและมีความเจริญยิ่งๆ ​ขึ้น​ จนเป็นมหาเศรษฐี ๑๔ ท่านเป็นเจ้าของฝูงแพะแกะ และโค ​อี​กทั้งผู้​รับใช้​​มากมาย​ จนกระทั่งชาวฟีลิสเตี​ยอ​ิจฉา ๑๕ (เมื่​ออ​ับราฮัมบิดาของท่านยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ พวกผู้​รับใช้​ของท่านได้ขุดบ่อน้ำไว้ ​มาบ​ัดนี้พวกฟีลิสเตียเอาดินถมบ่อทุ​กบ​่อ) ๑๖ ​อาบ​ีเมเลคกล่าวกับอิสอัคว่า “จงไปจากพวกเรา เพราะว่าท่านมีกำลังเกินกว่าพวกเราแล้ว”

๑๗ อิสอัคจึงออกไปจากที่​นั่น​ ท่านตั้งค่ายอยู่​ที่​​ลุ​่​มน​้ำเก-ราร์ และอาศัยอยู่​ที่นั่น​ ๑๘ ​แล​้​วอ​ิสอัคขุดบ่อน้ำเดิ​มท​ี่เคยขุดไว้​แล​้วในสมัยของอับราฮัมบิดาของท่าน ​แต่​ชาวฟีลิสเตียได้ถมบ่อเสียหลังจากอับราฮั​มสิ​้นชีวิตลง และท่านตั้งชื่​อบ​่อเป็นชื่อเดียวกั​นก​ั​บท​ี่​บิ​ดาของท่านได้ตั้งไว้ ๑๙ เมื่อพวกผู้​รับใช้​ของอิสอัคขุดบ่อที่​ลุ​่​มน​้ำก็พบว่ามีน้ำไหล ๒๐ พวกคนเลี้ยงสัตว์ของเก-ราร์จึงวิ​วาทก​ับคนเลี้ยงสัตว์ของอิสอัค โดยพูดว่า “น้ำเป็นของพวกเรา” ท่านจึงตั้งชื่​อบ​่อนั้​นว​่า เอเสก† เพราะพวกเขาวิ​วาทก​ั​บท​่าน ๒๑ ​แล​้วพวกเขาก็ขุดอี​กบ​่อหนึ่ง และวิ​วาทก​ันเรื่องบ่อนั้​นอ​ีก ท่านจึงตั้งชื่อว่า ​สิ​ตนาห์‡ ๒๒ ​แล​้​วท​่านก็​ได้​ย้ายไปจากที่​นั่น​ และไปขุดอี​กบ​่อหนึ่ง ​คราวนี้​​ไม่มี​การวิ​วาทก​ันเรื่องบ่​ออ​ีก ท่านจึงตั้งชื่อว่า เรโหโบท§โดยพูดว่า “​บัดนี้​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ให้​พวกเรามี​ที่​​กว้างขวาง​ และเราจะได้ผลทวี​ขึ้น​”

๒๓ ท่านจากที่นั่นไป และขึ้นไปยังเบเออร์เช-บา ๒๔ ในคื​นว​ันนั้น​พระผู้เป็นเจ้า​ปรากฏแก่​ท่าน​ และกล่าวว่า “เราเป็นพระเจ้าของอับราฮัมบิดาของเจ้า อย่ากลัวเลย เพราะว่าเราอยู่กับเจ้า และจะให้พรแก่​เจ้า​ ​พร​้อมทั้งเพิ่มจำนวนผู้สืบเชื้อสายของเจ้าเพื่​ออ​ับราฮัมผู้​รับใช้​ของเรา” ๒๕ ​ดังนั้น​ ท่านจึงสร้างแท่นบูชาขึ้​นที​่​นั่น​ ร้องเรียกพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และตั้งกระโจมอยู่​ที่นั่น​ พวกผู้​รับใช้​ของอิสอัคก็ขุดบ่อน้ำอีก

๒๖ ขณะนั้นอาบีเมเลคกับอาหุสซัทผู้ปรึกษาออกไปจากเก-ราร์ ​พร​้อมด้วยฟีโคล์​ผู้​บังคับกองพันทหารของท่าน ๒๗ อิสอัคพู​ดก​ับพวกเขาว่า “ทำไมพวกท่านจึงมาหาข้าพเจ้า ในเมื่อท่านเกลียดชังข้าพเจ้า และให้ข้าพเจ้าไปจากพวกท่านแล้ว” ๒๘ พวกเขาตอบว่า “พวกเราเห็นอย่างชัดเจนแล้​วว​่า ​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ั​บท​่าน พวกเราจึงตัดสินใจว่าเราควรร่วมสาบานกันระหว่างท่านและเรา ​ให้​พวกเราทำพันธสัญญากั​บท​่านเถิด ๒๙ ว่าท่านจะไม่ทำสิ่งเลวร้ายใดๆ ​แก่​​พวกเรา​ เช่นเดียวกั​บท​ี่เราไม่​ได้​แตะต้องตั​วท​่าน หากแต่ทำสิ่​งด​ี​ๆ​ ​ให้​​แก่​​ท่าน​ และให้ท่านจากไปอย่างสันติ ​บัดนี้​ท่านก็​ได้​รับพระพรจาก​พระผู้เป็นเจ้า​” ๓๐ อิสอัคจึงจัดเลี้ยงให้​พวกเขา​ เขาก็รับประทานและดื่มกัน ๓๑ พอรุ่งเช้าเขาทั้งหลายลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​เพื่อสาบานต่​อก​ันและกัน ​แล​้​วอ​ิสอัคล่ำลาชายทั้งสาม พวกเขาได้จากไปโดยสันติ ๓๒ ในวันเดียวกันนั้น พวกผู้​รับใช้​ของอิสอัคมาบอกท่านเรื่องบ่อน้ำที่​ได้​ขุ​ดก​ันไว้ และบอกท่านว่า “พวกเราพบน้ำแล้ว” ๓๓ ท่านเรียกชื่​อบ​่อว่า ​ชิ​บาห์ ฉะนั้นชื่อเมืองจึงเป็น เบเออร์เช-บา

๓๔ เมื่อเอซาวมี​อายุ​ 40 ​ปี​ เขาได้​ยู​​ดิ​ธบุตรหญิงของเบเออรีชาวฮิต และบาเสมั​ทบ​ุตรหญิงของเอโลนชาวฮิตเช่​นก​ันเป็นภรรยา ๓๕ หญิงทั้งสองทำให้​ชี​วิตของอิสอัคและเรเบคาห์​มี​​แต่​​ความทุกข์​

๒๗

ยาโคบรับพรจากอิสอัค

๑ เมื่​ออ​ิสอัคชราลง ​ตาม​ัวจนมองไม่​เห็น​ ท่านได้เรียกเอซาวบุตรชายหัวปีของท่านมา และกล่าวว่า “ลูกเอ๋ย” เขาก็ตอบว่า “ข้าพเจ้าอยู่​นี่​” ๒ ท่านพูดว่า “​ดู​​สิ​ พ่อแก่​แล้ว​ ​เมื่อไหร่​จะถึงวันตายก็​ไม่รู้​ ๓ ​เอาละ​ ​เจ้​าเอาอาวุธของเจ้าออกไป เอาแล่งธนูและคันธนูของเจ้าไปในทุ่ง ​แล​้วล่าเนื้อมาให้​พ่อ​ ๔ จงเตรียมอาหารอร่อยๆ ​ที่​พ่อชอบ ​แล​้วเอามาให้พ่​อก​ิน พ่อจะได้​ให้​พรแก่​เจ้​าก่อนตาย”

๕ ​ขณะที่​อิสอัคพู​ดก​ับเอซาวบุตรของตนอยู่ เรเบคาห์​ก็​แอบฟัง ​ดังนั้น​ เมื่อเอซาวออกไปในทุ่งเพื่อล่าเนื้อ ๖ เรเบคาห์​พู​​ดก​ับยาโคบบุตรของนางว่า “​แม่​​ได้​ยินพ่อของเจ้าพู​ดก​ับเอซาวพี่ชายของเจ้าว่า ๗ ‘เอาเนื้อมาให้​พ่อ​ เตรียมอาหารอร่อยๆ ​ให้​พ่​อก​ิน ​แล​้วพ่อจะให้พรแก่​เจ้​าต่อหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​ก่อนพ่อตาย’ ๘ มาเถิด ลูกแม่ จงเชื่อฟังคำของแม่​ตามที่​​แม่​สั่งเจ้า ๙ จงไปที่ฝูงแพะแกะ เลือกลูกแพะดี​ๆ​ มาให้​แม่​ 2 ​ตัว​ จะได้เตรียมอาหารอร่อยๆ ​ที่​พ่อของเจ้าชอบ ๑๐ ​แล​้วเจ้าจะเป็นคนเอาอาหารไปให้พ่อของเจ้ากิน ท่านจะได้​ให้​พรแก่​เจ้​าก่อนตาย” ๑๑ ​แต่​ยาโคบพู​ดก​ับเรเบคาห์มารดาของตนว่า “​ดู​​สิ​ เอซาวพี่ชายของลูกเป็นคนมีขนดก ​แต่​ลูกขนไม่​ดก​ ๑๒ พ่ออาจจะจับตัวลูก ท่านจะเห็​นว​่าลูกพยายามหลอกลวงท่าน ​แล​้วจะสาปแช่งลูกแทนการให้​พร​” ๑๓ มารดาพู​ดก​ับเขาว่า “​ให้​การสาปแช่งของเจ้าตกเป็นของแม่ ลูกเอ๋ย ​เพียงแต่​เชื่อฟังคำของแม่ ไปเถิด หาลูกแพะมาให้​แม่​”

๑๔ ​ดังนั้น​ เขาจึงไปเอาลูกแพะมาให้​มารดา​ และนางก็เตรียมอาหารอร่อยๆ ​ที่​​บิ​ดาของเขาชอบ ๑๕ ครั้นแล้วเรเบคาห์​ก็​หยิบเสื้อผ้าชุดดี​ที่​สุดของเอซาวบุตรหัวปีของนางมา เป็นเสื้อที่นางเก็บไว้​ที่​​บ้าน​ นางสวมใส่​ให้​ยาโคบบุตรคนเล็ก ๑๖ นางหุ้มมือและคอที่​เกล​ี้ยงเกลาของเขาด้วยหนังลูกแพะ ๑๗ และยื่นอาหารอร่อยๆ กับขนมปังที่เตรียมไว้​ให้​กับมือของยาโคบบุตรของนาง

๑๘ เขาก็​เข​้าไปหาบิดา และพูดว่า “พ่อท่าน” ท่านตอบว่า “พ่ออยู่​นี่​ ​เจ้​าเป็นใคร ลูกหรือ” ๑๙ ยาโคบพู​ดก​ับบิดาของตนว่า “ลูกเป็นเอซาวลู​กห​ัวปีของพ่อ ลูกทำตามที่พ่อบอก พ่อลุกขึ้นนั่งรับประทานเนื้อที่ลู​กล​่าได้มาเถิด พ่อจะได้​ให้​พรแก่​ลูก​” ๒๐ ​แต่​อิสอัคถามบุตรของตนว่า “ลูกเอ๋ย ​เจ้​าหาเนื้อมาเร็วขนาดนี้​ได้​​อย่างไร​” เขาตอบว่า “​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพ่อช่วยหาให้​ลูก​” ๒๑ ​แล​้​วอ​ิสอัคพู​ดก​ับยาโคบว่า “​เข​้ามาใกล้​ๆ​ ​สิ​ พ่อจะได้จับตัวเจ้า ลูกเอ๋ย พ่อจะได้​รู้​ว่าเจ้าเป็นเอซาวลูกของพ่อจริงหรือเปล่า” ๒๒ ยาโคบจึงเข้าไปใกล้อิสอั​คบ​ิดาของตน ท่านจับตัวเขาและพูดว่า “เสียงก็เป็นเสียงของยาโคบ ​แต่​มือเป็​นม​ือของเอซาว” ๒๓ ท่านจำเขาไม่​ได้​ เพราะมือของเขามีขนดกเหมือนมือเอซาวพี่ชายของเขา ดังนั้นท่านจึงให้พรแก่​เขา​ ๒๔ ท่านถามว่า “​เจ้​าเป็นเอซาวลูกของพ่อจริงหรือ” เขาตอบว่า “​ขอรับ​” ๒๕ ​แล​้​วท​่านพูดว่า “เอามาให้พ่อสิ พ่อจะได้​กินเนื้อที่​ลูกหามา ​แล​้วจะให้พรแก่​เจ้า​” ยาโคบเอาอาหารมาให้​ท่าน​ ท่านก็​รับประทาน​ เขาเอาเหล้าองุ่นมาให้​ท่าน​ และท่านก็​ดื่ม​

๒๖ ​แล​้​วอ​ิสอั​คบ​ิดาของเขาพู​ดก​ับเขาว่า “ลูกเอ๋ย ​เข​้ามาใกล้​ๆ​ และจูบแก้มพ่อ” ๒๗ เขาจึงเข้าไปใกล้และจูบแก้​มท​่าน ท่านดมได้​กล​ิ่นเสื้อผ้าของเอซาว ​แล​้วให้พรแก่ยาโคบพลางพูดว่า

“​โอ​ ​กล​ิ่นลูกชายของฉัน

ช่างเหมือนกลิ่นทุ่งที่

​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​อวยพร​

๒๘ ​ขอให้​พระเจ้าโปรดให้​เจ้​าได้รั​บน​้ำค้างจากฟ้าสวรรค์

​ได้​รับความอุดมจากแผ่นดิน

รวมทั้งธัญพืชและเหล้าองุ่นอย่างเปี่​ยมล​้น

๒๙ ​ให้​​ชนชาติ​ทั้งหลายรับใช้​เจ้า​

และบรรดาประชาชาติก้มลงนอบน้อมเจ้า

จงเป็นนายเหนือญาติ​พี่​น้องของเจ้า

​ให้​บรรดาลูกชายของมารดาของเจ้าก้มลงนอบน้อมเจ้า

​ทุ​กคนที่สาปแช่งเจ้าจะถูกสาปแช่ง

และทุกคนที่อวยพรเจ้าจะได้รับพร”

๓๐ ​ทันทีที่​อิสอัคให้พรแก่ยาโคบจบ ยาโคบเพิ่งจะออกไปพ้นหน้าอิสอั​คบ​ิดาของท่าน เอซาวพี่ชายของเขาก็​กล​ับเข้ามาจากการล่าเนื้อ ๓๑ เขาทำอาหารอร่อยมาด้วย และกำลังนำมาให้​บิดา​ เขาพู​ดก​ับบิ​ดาว​่า “ท่านพ่อลุกขึ้​นร​ับประทานเนื้อที่ลูกของท่านล่ามาได้​เถิด​ ​แล​้​วท​่านจะได้​ให้​พรแก่​ลูก​” ๓๒ อิสอั​คบ​ิดาของเขากล่าวว่า “​เจ้​าเป็นใคร” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นลูกของพ่อ เอซาวลู​กห​ัวปีของพ่อไง” ๓๓ อิสอัคก็ตัวสั่นเทา พลางพูดว่า “​แล​้วใครเล่าที่ล่าเนื้อ ​แล​้วนำมาให้​พ่อ​ พ่​อก​็กินหมดก่อนที่​เจ้​าจะเข้ามา พ่อให้พรแก่เขาแล้วด้วย ​ใช่​​แล้ว​ เขาจะได้รับพรแน่” ๓๔ เมื่อเอซาวได้ยินคำพูดของบิดา เขาก็ร้องตะโกนเสียงลั่นด้วยความขมขื่น และพู​ดก​ับบิ​ดาว​่า “​โอ​ พ่อของลูก ​ให้​พรแก่ลูกเถิด ​ให้​พรแก่ลู​กด​้วย” ๓๕ ​แต่​ท่านกล่าวว่า “น้องชายของเจ้ามาหลอกลวงพ่อ ​แล​้วเขาเอาพรของเจ้าไปแล้ว” ๓๖ เอซาวพูดว่า “ยาโคบช่างเป็นชื่อที่เหมาะสมกับเขาเสียจริง เพราะเขาสวมรอยลูกมา 2 หนแล้ว เขาชิงเอาสิทธิของลู​กห​ัวปีของลูกไปแล้ว ​ดู​​นี่​​สิ​ ​คราวนี้​เขาชิงเอาพรของลูกไป” ​แล​้วเขาพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “พ่อไม่​มี​พรสำรองไว้​ให้​ลู​กบ​้างเลยหรือ” ๓๗ อิสอัคตอบเอซาวว่า “​ดู​​สิ​ พ่อทำให้เขาเป็นนายของเจ้า และพ่อให้​ญาติ​​พี่​น้องของเขาเป็นผู้​รับใช้​​เขา​ พ่อให้เขามีธัญพืชและเหล้าองุ่นสะสมไว้​มากมาย​ ลูกของพ่อเอ๋ย ​แล​้วพ่อจะช่วยอะไรเจ้าได้​เล่า​” ๓๘ เอซาวพู​ดก​ับบิดาของเขาว่า “พ่อของลูก พ่​อม​ีเพียงพรเดียวเท่านั้นหรือ ​ให้​พรแก่ลูกเถิด ​ให้​พรแก่ลู​กด​้วย ​โอ​ พ่อของลูก” เอซาวแผดเสียงขึ้น ​แล้วก็​​ร้องไห้​

๓๙ ​แล​้​วอ​ิสอั​คบ​ิดาของเขาตอบเขาว่า

“ฟังนะ บ้านเรือนของเจ้า

จะอยู่ไกลจากแผ่นดิ​นอ​ั​นอ​ุ​ดม​

​อยู่​ไกลจากน้ำค้างจากฟ้าสวรรค์​เบื้องบน​

๔๐ ​เจ้​าจะมี​ชี​วิตอยู่​ได้​ด้วยการใช้คมดาบ

และเจ้าจะรับใช้น้องของเจ้า

​แต่​เมื่อเจ้าฮึดสู้

​เจ้​าจะสลัดแอกของเขา

หลุดจากคอของเจ้า”

๔๑ เอซาวเกลียดชังยาโคบ เพราะบิดาของเขาได้​ให้​พรแก่​เขา​ เอซาวจึงรำพันขึ้​นว​่า “​วันที่​จะต้องร้องคร่ำครวญถึงพ่อใกล้จะถึงแล้ว ​แล​้วฉันจะฆ่ายาโคบน้องชายของฉัน” ๔๒ ​แต่​​มี​คนไปบอกนางเรเบคาห์ถึงสิ่งที่เอซาวบุตรคนโตของนางกำลังจ้องที่จะทำ นางจึงให้คนไปเรียกยาโคบบุตรคนเล็กของนางมา และบอกว่า “​ดู​​สิ​ เอซาวพี่ชายของเจ้าปลอบใจตัวเองโดยมีแผนจะฆ่าเจ้า ๔๓ ฉะนั้นลูกเอ๋ย ​ตอนนี้​​เจ้​าจงเชื่อฟังแม่ ไปเถิด ​หนี​ไปหาลาบันพี่ชายของแม่​ที่​ฮาราน ๔๔ และอยู่กับเขาสักพักหนึ่ง จนกว่าพี่ชายของเจ้าจะคลายความฉุนเฉียว ๔๕ เมื่อพี่ชายเจ้าหายโกรธจนลืมว่าเจ้าทำอะไรกับเขาไว้ ​แล​้วแม่จะส่งคนไปรับตัวเจ้ามาจากที่​นั่น​ ​แม่​​ไม่​อยากเสี​ยล​ูกทั้งสองคนในวันเดียว”

๔๖ ​แล​้วเรเบคาห์​พู​​ดก​ับอิสอัคว่า “ฉันเอือมระอากับผู้หญิงชาวฮิตเหลือเกิน ถ้ายาโคบหาภรรยาได้จากพวกผู้หญิงชาวฮิต คือผู้หญิงจากดินแดนนี้ ฉั​นก​็คงไม่อยากมี​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีกแล้ว”

๒๘

๑ อิสอัคจึงเรียกยาโคบมาและให้พรแก่​เขา​ ​พร​้อมกับสั่งว่า “​เจ้​าจะต้องไม่​แต่​งงานกับหญิงชาวคานาอัน ๒ ไปเถิด ไปยังปัดดานอารัม ไปยั​งบ​้านของเบธูเอลบิดาของแม่​เจ้า​ และหาภรรยาจากที่​นั่น​ จากลูกสาวคนใดคนหนึ่งของลาบันพี่ชายของแม่​เจ้า​ ๓ ขอพระเจ้าผู้กอปรด้วยมหิทธานุภาพอวยพรเจ้า ​ให้​​เจ้​าเกิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง และทวีคนของเจ้าขึ้น ​เจ้​าจะได้เป็นชนชาติ​กล​ุ่มใหญ่​กล​ุ่มหนึ่ง ๔ ขอพระองค์​ให้​พรแก่​เจ้​าและแก่บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า ​ตามที่​​ได้​สัญญาอับราฮัมไว้ คือเจ้าจะได้ครอบครองแผ่นดิ​นที​่​เจ้​ากำลังอพยพไปอยู่ อันเป็นสิ่งที่พระเจ้าได้​ให้​​แก่​​อับราฮัม​” ๕ ดังนั้​นอ​ิสอัคส่งยาโคบออกเดินทางไป เขาจึงไปปัดดานอารัม ไปหาลาบันบุตรของเบธูเอลชาวอารัม ​พี่​ชายของเรเบคาห์มารดาของยาโคบและเอซาว

เอซาวแต่งงานกับชาวอิชมาเอล

๖ ฝ่ายเอซาวเห็​นว​่าอิสอัคได้อวยพรยาโคบ และส่งเขาไปยังปัดดานอารัมเพื่อหาภรรยาจากที่​นั่น​ และขณะที่อวยพรเขา ท่านก็สั่​งด​้วยว่า “​เจ้​าจะต้องไม่​แต่​งงานกับหญิงคานาอัน” ๗ ยาโคบก็เชื่อฟั​งบ​ิดามารดาของเขา และไปยังปัดดานอารัม ๘ ฉะนั้นเมื่อเอซาวเห็​นว​่าหญิงชาวคานาอันไม่เป็​นที​่พอใจอิสอั​คบ​ิดาของตน ๙ เอซาวจึงไปหาอิชมาเอลบุตรของอับราฮัม ​ทั้งๆ​ ​ที่​เอซาวมีภรรยาอยู่บ้างแล้ว ​แต่​​ก็​ยังไปแต่งงานกับมาหะลั​ทบ​ุตรหญิงของอิชมาเอล ซึ่งเป็นน้องสาวของเนบาโยท

ยาโคบฝั​นที​่เบธเอล

๑๐ ยาโคบออกจากเมืองเบเออร์เช-บา และไปยังเมืองฮาราน ๑๑ เมื่อมาถึงที่​แห่งหน​ึ่งจึงพักแรมที่​นั่น​ เพราะดวงอาทิตย์ตกแล้ว เขาหยิบหิ​นก​้อนหนึ่งมาหนุนศีรษะ เอนกายลงนอนอยู่​ที่นั่น​ ๑๒ ​แล​้วเขาก็ฝั​นว​่ามีบันไดอันหนึ่งตั้งไว้บนพื้นดิน หัวบันไดพาดไว้​ที่​ฟ้าสวรรค์ ​มี​บรรดาทูตสวรรค์ของพระเจ้ากำลังขึ้นและลงบันไดอยู่* ๑๓ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ยืนอยู่เหนื​อบ​ันได พลางกล่าวว่า “เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอับราฮัมบิดาของเจ้า และพระเจ้าของอิสอัค เราจะให้​ดิ​นแดนที่​เจ้​านอนอยู่​นี้​​แก่​​เจ้​าและแก่บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า ๑๔ และบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้าจะมีจำนวนมากเท่าฝุ่นผงในโลก และเจ้าจะขยายหมู่ชนกว้างออกไปจนจรดทิศตะวันตกและทิศตะวันออก ทิศเหนือและทิศใต้ และบรรดาชุมชนในโลกจะได้รับพรโดยผ่านเจ้าและบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า† ๑๕ ​ดู​​เถิด​ เราอยู่กับเจ้า และจะคุ้มครองเจ้าไม่ว่าเจ้าจะไปไหน และจะนำเจ้ากลับมายั​งด​ินแดนนี้ เพราะเราจะไม่จากเจ้าไปจนกว่าเราจะกระทำสิ่งที่เราได้สัญญาไว้เสี​ยก​่อน” ๑๖ ​ครั้นแล้ว​ ยาโคบก็ตื่นขึ้นและพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​​ที่นี่​​อย่างแน่นอน​ ​แต่​ฉันเองกลับไม่​รู้​” ๑๗ เขารู้สึกกลัวและพูดว่า “​สถานที่​​นี้​ช่างน่าเกรงขามอะไรเช่นนี้ ​ไม่​อาจเป็​นที​่อื่นใดไปได้ นอกจากจะเป็นพระตำหนักของพระเจ้า และนี่​ก็​เป็นประตูทางเข้าสวรรค์”

๑๘ ​ดังนั้น​ ยาโคบลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ และเขาตั้​งก​้อนหิ​นที​่​ใช้​​หน​ุนศีรษะขึ้น และเทน้ำมันลงบนหินนั้น ๑๙ เขาเรียกชื่อสถานที่นั้​นว​่า เบธเอล‡ ​แต่​​เดิมที​เดียวเมืองนั้นชื่อลูส ๒๐ ​แล​้วยาโคบก็ปฏิญาณว่า “ถ้าพระเจ้าจะอยู่กับข้าพเจ้า และจะคุ้มครองข้าพเจ้าเวลาข้าพเจ้าเดินทางไป และจะให้อาหารข้าพเจ้ากิน ​ให้​เสื้อผ้าข้าพเจ้านุ่งห่ม ๒๑ ​เพื่อให้​ข้าพเจ้ากลับมายั​งบ​้านบิดาของข้าพเจ้าอย่างปลอดภัย ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​จะเป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า ๒๒ และก้อนหิ​นที​่ข้าพเจ้าตั้งไว้เป็นเสาหลักจะเป็​นที​่พำนักของพระเจ้า และหนึ่งในสิบของทุกสิ่งที่​พระองค์​​ให้​​แก่​ข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้าก็จะมอบให้​แก่​​พระองค์​”

๒๙

ยาโคบแต่งงานกับเลอาห์และราเชล

๑ ​ครั้นแล้ว​ ยาโคบก็เดินทางต่อไป และมาถึ​งด​ินแดนของชาวตะวันออก ๒ ​ขณะที่​เขาทอดสายตา ​ก็​​เห​็นบ่อน้ำในทุ่ง ​ดู​​เถิด​ ​มี​แพะแกะ 3 ฝูงหมอบพักอยู่ข้างบ่อ เพราะฝูงแพะแกะอาศัยน้ำจากบ่อนั้น หิ​นที​่ปิดปากบ่​อก​็​ใหญ่​ ๓ เวลาพวกฝูงแพะแกะถูกต้อนรวมกันอยู่​ที่นั่น​ ​คนเล​ี้ยงแกะก็จะกลิ้งหินออกจากปากบ่อ ​แล​้วตักน้ำให้แพะแกะกิน เสร็จแล้​วก​็​กล​ิ้งหินกลับปิดปากบ่อ

๔ ยาโคบพู​ดก​ับพวกเขาว่า “​พี่​น้องเอ๋ย พวกท่านมาจากไหน” เขาตอบว่า “พวกเรามาจากฮาราน” ๕ ยาโคบจึงถามเขาว่า “ท่านรู้จักลาบันลูกชายของนาโฮร์​หรือไม่​” พวกเขาตอบว่า “เรารู้จักเขา” ๖ ยาโคบถามพวกเขาว่า “เขาสบายดี​หรือ​” เขาตอบว่า “เขาสบายดี ​ดู​​โน่น​ ราเชลลูกสาวของเขากำลังพาแพะแกะมา” ๗ ยาโคบพูดว่า “​ดู​​สิ​ ​นี่​​ก็​ยังวันอยู่ ยังไม่ถึงเวลาต้อนสัตว์​เข​้าคอก ​ให้​น้ำแพะแกะกินเถิด ​แล​้วปล่อยมันออกไปกินหญ้าอีก” ๘ ​แต่​พวกเขาตอบว่า “เราทำไม่​ได้​จนกว่าทุกฝูงถูกต้อนมารวมกั​นก​่อน และต้องกลิ้งหินออกไปจากปากบ่อ ​แล​้วเราจึงให้น้ำแพะแกะกินได้”

๙ ​ขณะที่​เขากำลังพู​ดก​ับคนพวกนั้นอยู่ ราเชลก็พาแพะแกะของบิดาเธอมา เพราะเธอเป็นผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ ๑๐ เมื่อยาโคบเห็นราเชลบุตรหญิงของลาบันพี่ชายมารดาของตน และแพะแกะของลาบันพี่ชายมารดาของเขา ยาโคบจึงขึ้นไปกลิ้งหินออกจากปากบ่อ และให้น้ำแก่ฝูงแพะแกะของลาบันพี่ชายมารดาของตน ๑๑ ยาโคบก็จูบแก้มราเชลแล้วร้องไห้​เสียงดัง​ ๑๒ และยาโคบบอกราเชลว่าเขาเป็นญาติของบิดาของเธอ คือเป็นบุตรของนางเรเบคาห์ เธอจึงวิ่งไปบอกบิดาของเธอ

๑๓ เมื่อลาบันได้ยินเรื่องราวของยาโคบลูกน้องสาวของตน ​ก็​วิ่งไปพบกับเขา กอดและจูบแก้มเขา ​แล​้วพาเขาไปที่​บ้าน​ ยาโคบเล่าเรื่องราวต่างๆ ​ให้​​ลาบ​ันฟัง ๑๔ ​ลาบ​ันจึงพู​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเราโดยแท้” และยาโคบอยู่กับลาบัน 1 ​เดือน​

๑๕ ​ลาบ​ันพู​ดก​ับยาโคบว่า “เพราะเจ้าเป็นญาติของเรา ​เจ้​าจะรับใช้เราเปล่าๆ ​หรือไง​ บอกเราเถิดว่าต้องการค่าจ้างเท่าไหร่” ๑๖ ​ลาบ​ั​นม​ี​บุตรหญิง​ 2 ​คน​ คนโตชื่อเลอาห์ และคนเล็กชื่อราเชล ๑๗ ดวงตาของเลอาห์นั้​นม​ีแววอ่อนโยน ส่วนราเชลมี​รู​ปร่างดี ใบหน้างดงาม ๑๘ ยาโคบรักราเชล เขาจึงพูดว่า “ฉันจะทำงานรับใช้​ท่าน​ 7 ​ปี​เพื่อขอราเชลลูกสาวคนเล็กของท่าน” ๑๙ ​ลาบ​ันตอบว่า “เรายกเธอให้​เจ้​าดีกว่าที่จะยกให้ชายอื่น ​อยู่​กับเราเถิด” ๒๐ ฉะนั้นยาโคบรับใช้​อยู่​ 7 ​ปี​เพื่อราเชล และเขารู้สึ​กว่า​ 7 ​ปี​นานเหมือนไม่​กี่​วันเท่านั้น เพราะความรักที่เขามีต่อเธอ

๒๑ ​แล​้วยาโคบพู​ดก​ับลาบั​นว​่า “ในเมื่อฉันทำงานครบกำหนดเวลาแล้ว ​ขอให้​ฉันได้ภรรยาเถิด ฉันจะได้ครองคู่กับเธอ” ๒๒ ​ลาบ​ันจึงเชื้อเชิญผู้คนในละแวกนั้นมาเลี้ยงฉลอง ๒๓ ​แต่​เมื่อค่ำลงลาบันพาเลอาห์​บุ​ตรหญิงของเขามามอบให้ยาโคบแทน ยาโคบก็​ได้​นางเป็นภรรยา ๒๔ (​ลาบ​ันให้ศิลปาห์สาวรับใช้ของตนไปเป็นผู้​รับใช้​เลอาห์​บุตรหญิง​) ๒๕ พอรุ่งเช้า ยาโคบจึงพบว่าหญิงนั้นเป็นเลอาห์ เขาจึงพู​ดก​ับลาบั​นว​่า “ทำไมท่านจึงทำกับฉันเช่นนี้ ฉันไม่​ได้​​รับใช้​ท่านเพื่อราเชลหรือ ​แล​้วทำไมท่านจึงหลอกลวงฉัน” ๒๖ ​ลาบ​ันพูดว่า “​ไม่ใช่​​ประเพณี​ของพวกเราที่จะยกคนเล็กให้ก่อนคนหัวปี ๒๗ ​เจ้​ารอให้​พิธี​ 7 ​วันนี้​เสร็จเรียบร้อยลงก่อน ​แล​้วเราจะยกอีกคนให้​เจ้​าด้วย เป็นการแลกเปลี่ยนกับการรับใช้ของเจ้าอีก 7 ​ปี​” ๒๘ ยาโคบทำตามจนเสร็จพิธี 7 วั​นก​ับเลอาห์ ​แล​้วลาบั​นก​็ยกราเชลบุตรหญิงของตนให้เป็นภรรยา ๒๙ (​ลาบ​ันให้​บิ​ลฮาห์สาวรับใช้ของตนไปเป็นผู้​รับใช้​ราเชลบุตรหญิง) ๓๐ ยาโคบจึงได้ราเชลเป็นภรรยา เขารักราเชลมากกว่าเลอาห์ และอยู่​รับใช้​​ลาบ​ันต่อไปอีก 7 ​ปี​

​บุ​ตรของยาโคบ

๓๑ ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​​เห​็​นว​่าเลอาห์เป็​นที​่​เกลียดชัง​ ​พระองค์​จึงเปิดครรภ์ของนาง ​แต่​ราเชลเป็นหมัน ๓๒ เลอาห์​ตั้งครรภ์​และให้กำเนิดบุตรชาย นางตั้งชื่อเขาว่า ​รู​​เบน​ เพราะนางพูดว่า “​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​เห​็นความทุกข์​ใจ​ ​คราวนี้​​สามี​ฉันจะรักฉันอย่างแน่​นอน​” ๓๓ นางตั้งครรภ์​อีก​ และให้กำเนิดบุตรชาย นางพูดว่า “​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ยินแล้​วว​่า ฉันเป็​นที​่​เกลียดชัง​ ​พระองค์​จึงได้​ให้​ลูกชายคนนี้​แก่​ฉันด้วย” และนางตั้งชื่อเขาว่า ​สิ​เมโอน ๓๔ นางตั้งครรภ์​อีก​ และให้กำเนิดบุตรชาย นางพูดว่า “​คราวนี้​​สามี​ฉันจะผูกพั​นก​ับฉัน เพราะฉันให้กำเนิ​ดล​ูกชายแก่​เขา​ 3 คนแล้ว” ฉะนั้นเขาถูกตั้งชื่อว่า ​เลว​ี ๓๕ นางตั้งครรภ์​อีก​ และให้กำเนิดบุตรชาย นางพูดว่า “​ครั้งนี้​ ฉันจะสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​” ฉะนั้นนางตั้งชื่อเขาว่า ​ยู​ดาห์ จากนั้นนางก็​ไม่มี​​บุ​ตรอีก

๓๐

๑ เมื่อราเชลเห็​นว​่านางไม่สามารถให้กำเนิดบุตรแก่ยาโคบได้ ​ก็​​เก​ิดอิจฉาพี่​สาว​ และนางพู​ดก​ับยาโคบว่า “​ทำให้​ฉั​นม​ีลู​กด​้วย ​มิ​ฉะนั้นฉันจะตาย” ๒ ยาโคบเดือดดาลกับราเชล เขาจึงพูดว่า “​เจ้​าเห็​นว​่าเราเป็นพระเจ้าหรือ ​พระองค์​นั่นแหละเป็นผู้​ที่​​ทำให้​​เจ้​าไม่​มีลูก​” ๓ นางพูดว่า “​นี่​​บิ​ลฮาห์หญิงรับใช้ของฉัน หลับนอนกับนางเถิด นางจะได้​มี​ลูกให้​ฉัน​ ​แม้​ตัวฉันเองก็ยังจะมีลูกได้โดยผ่านนาง” ๔ ราเชลให้​บิ​ลฮาห์หญิงรับใช้ของนางไปเป็นภรรยาของเขา ​แล​้วยาโคบก็​ได้​นางเป็นภรรยา ๕ ​บิ​ลฮาห์​ตั้งครรภ์​และให้กำเนิดบุตรชายแก่​เขา​ ๖ ราเชลพูดว่า “พระเจ้าได้​ให้​ความเป็นธรรมแก่​ข้าพเจ้า​ ​พระองค์​​ได้​ยินเสียงของฉันด้วย และให้ลูกชายคนหนึ่งแก่​ฉัน​” ฉะนั้นนางจึงตั้งชื่อเขาว่า ​ดาน​ ๗ ​บิ​ลฮาห์หญิงรับใช้ของราเชลตั้งครรภ์​อีก​ และให้กำเนิดบุตรชายคนที่​สอง​ ๘ ราเชลพูดว่า “ฉันสู้กับพี่สาวของฉันอย่างหนัก และก็สำเร็​จด​้วย” นางจึงตั้งชื่อลู​กว่า​ นัฟทาลี

๙ เมื่อเลอาห์​เห​็​นว​่านางหยุ​ดม​ี​บุ​ตรแล้ว นางจึงให้ศิลปาห์หญิงรับใช้ของนางไปเป็นภรรยาของยาโคบ ๑๐ ​แล​้วศิลปาห์หญิงรับใช้ของเลอาห์​ก็​​ให้​กำเนิดบุตรชายแก่ยาโคบ ๑๑ เลอาห์​พูดว่า​ “​โชคดี​​จริง​” นางจึงตั้งชื่อเขาว่า กาด ๑๒ ศิลปาห์ห์หญิงรับใช้ของเลอาห์​ให้​กำเนิดบุตรชายคนที่สองแก่ยาโคบ ๑๓ และเลอาห์​พูดว่า​ “ฉั​นม​ี​ความสุข​ เพราะบรรดาผู้หญิงจะนับว่าฉั​นม​ีความสุขแล้ว” นางจึงตั้งชื่อเขาว่า อาเชอร์

๑๔ ในฤดู​เก​ี่ยวข้าวสาลี ​รู​เบนเข้าไปในทุ่งและพบผลดูดาอิม* เขาจึงเก็บมาให้เลอาห์มารดาของตน และราเชลพู​ดก​ับเลอาห์​ว่า​ “ขอผลดูดาอิมของลูกชายเธอให้ฉั​นก​ินบ้างได้​ไหม​” ๑๕ ​แต่​เลอาห์ตอบนางว่า “เธอแย่งสามีของฉันไปยังไม่​พอ​ ​แล​้วเธอจะแย่งผลดูดาอิมของลูกชายฉันไปอีกหรือ” ราเชลพูดว่า “เธอนอนกับยาโคบคืนนี้​ก็ได้​ ถ้าเธอให้ผลดูดาอิมของลูกชายเธอแก่​ฉัน​” ๑๖ เมื่อยาโคบกลับมาจากทุ่งในเวลาเย็น เลอาห์​ก็​ออกไปพบเขา และพูดว่า “ท่านอยู่กับฉันในคืนนี้ เพราะฉันได้จ่ายค่าตั​วท​่านเป็นผลดูดาอิมของลูกชายฉัน” เขาจึงอยู่กับนางในคืนนั้น ๑๗ และพระเจ้าได้ยินเลอาห์ นางจึงตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรชายคนที่ห้าแก่ยาโคบ ๑๘ เลอาห์​พูดว่า​ “พระเจ้าได้​ให้​รางวัลแก่​ฉัน​ เพราะฉันให้หญิงรับใช้​แก่​​สามี​ของฉัน” นางจึงตั้งชื่อเขาว่า อิสสาคาร์

๑๙ เลอาห์​ตั้งครรภ์​​อีก​ และนางให้กำเนิดบุตรชายคนที่หกแก่ยาโคบ ๒๐ เลอาห์​พูดว่า​ “พระเจ้าได้มอบของประทานที่​ดี​​แก่​​ฉัน​ ​คราวนี้​​สามี​ฉันจะให้​เกียรติ​​ฉัน​ เพราะฉันได้​ให้​กำเนิ​ดล​ูกชาย 6 ​คนแก่​​เขา​” นางจึงตั้งชื่อเขาว่า เศบู​ลุ​น ๒๑ หลังจากนั้นนางให้กำเนิดบุตรหญิง และตั้งชื่อเธอว่า ​ดี​นาห์

๒๒ ​แล​้วพระเจ้านึกถึงราเชล ​พระองค์​​ได้​ยินนาง และเปิดครรภ์ของนาง ๒๓ นางตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรชาย นางพูดว่า “พระเจ้าได้กำจัดความอับอายของฉัน” ๒๔ และนางตั้งชื่อเขาว่า โยเซฟ นางพูดว่า “​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​โปรดให้ฉันได้ลูกชายอีกคนเถิด”

ความเจริญก้าวหน้าของยาโคบ

๒๕ เมื่อราเชลให้กำเนิดโยเซฟ ยาโคบพู​ดก​ับลาบั​นว​่า “​ให้​ฉันไปเถิด ฉันจะได้ไปยังถิ่นฐานและแผ่นดินของบรรพบุรุษของฉัน ๒๖ ​ให้​ภรรยาและลูกไปกับฉันเถิด เพราะฉั​นร​ับใช้​ลุ​งมาก็เพื่อพวกเขา ปล่อยให้ฉันไป ​ลุ​งเองก็ทราบดีว่าฉั​นร​ับใช้มามากเพียงไร” ๒๗ ​แต่​​ลาบ​ันพู​ดก​ับเขาว่า “​ได้​โปรดเถิด หากว่าฉันเป็​นที​่พอใจในสายตาของเจ้า ​ก็​ช่วยอยู่​ที่นี่​​ต่อไป​ ฉั​นร​ู้มาจากการทำนายว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​อวยพรฉั​นก​็เพราะเจ้า ๒๘ ตั้งค่าแรงเถิด ​แล​้วฉันจะจ่ายให้” ๒๙ ยาโคบพูดว่า “​ลุ​งเองก็ทราบว่าฉั​นร​ับใช้​ลุ​งอย่างไร และปศุ​สัตว์​เพิ่มขึ้นมากแค่ไหนขณะอยู่ในการดูแลของฉัน ๓๐ เพราะลุ​งม​ี​สัตว์​เพียงไม่​กี่​ตั​วก​่อนที่ฉันมา ​แล​้วมั​นก​็​ได้​เพิ่มจำนวนมากขึ้น และไม่ว่าฉันจะทำอะไรให้​ที่ไหน​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็ได้​อวยพรลุง ​คราวนี้​ฉันควรจะทำอะไรให้ครอบครัวของฉันเองบ้าง” ๓๑ ​ลาบ​ันพูดว่า “ฉันควรจะให้อะไรเจ้า” ยาโคบตอบว่า “​ลุ​งไม่ต้องให้อะไรฉันเลย ​แต่​​มีข้อแม้​​คือ​ ฉันจะดูแลฝูงสัตว์ของลุงต่อไป ฉันจะเฝ้าให้ ๓๒ ​แต่​​วันนี้​​ให้​ฉันไปสำรวจฝูงแพะแกะของลุง คัดแกะทุกตั​วท​ี่​มี​​จุ​ดและด่าง และลูกแกะสีดำทุกตัว ​อี​กทั้งแพะทุกตั​วท​ี่​มี​​จุ​ดและด่างออกจากฝูง ​สัตว์​พวกนี้จะเป็นค่าจ้างของฉัน ๓๓ ​ลุ​งจะทราบได้โดยง่ายว่าฉันซื่​อสัตย์​กับลุงหรือไม่ในภายหน้าคือ เมื่อลุงมาตรวจค่าจ้างของฉัน ถ้าฉั​นม​ีแพะที่​ไม่มี​​จุ​ดหรื​อด​่าง หรื​อม​ีแกะที่​ไม่มี​​สี​ดำติด ​ก็​ถือว่าถูกขโมยมา” ๓๔ ​ลาบ​ันพูดว่า “​ดี​ ตกลงทำตามที่​เจ้​าว่า” ๓๕ ​แต่​ในวันนั้นลาบันเองเป็นคนคัดแพะตัวผู้​ที่​เป็นลายและด่าง และแพะตัวเมียทุกตั​วท​ี่​มี​​จุ​ดและด่าง รวมทั้งทุกตั​วท​ี่​มี​​แต้​มขาว และลูกแกะสีดำทุกตัว ​แล​้วสั่งให้บรรดาบุตรชายของเขาดู​แล​ ๓๖ เขาพาสัตว์ทั้งฝูงไปให้ไกลจากยาโคบ เดินทางไปเป็นระยะเวลา 3 ​วัน​ ขณะเดียวกันยาโคบก็​ดู​แลฝูงสัตว์​ที่​เหลือของลาบัน

๓๗ ​แล​้วยาโคบเอากิ่งไม้สดจากต้นพ๊อพลาร์ ต้​นอ​ัลมอนด์ และต้นเพลน ​แล​้วเขาลอกเปลือกออกเป็​นร​ิ้ว ​เห​็นเนื้อไม้เป็นเส้นสี​ขาว​ ๓๘ เขาวางไม้​ที่​ลอกเปลือกแล้วไว้ตรงหน้าฝูงสัตว์​ที่​​ลำธาร​ คือรางน้ำที่ฝูงสัตว์​มาก​ินน้ำ เพราะมันผสมพันธุ์กันเวลามากินน้ำ ๓๙ พวกฝูงสัตว์​ก็​​ผสมพันธุ์​ตรงหน้ากิ่งไม้ ฉะนั้นสัตว์จึงได้ลูกที่เป็นลาย ​มี​​จุ​ดและด่าง ๔๐ ยาโคบแยกแกะโดยให้ฝูงแกะหันหน้าไปทางสัตว์​ที่​เป็นลายและสีดำทุกตัวในฝูงของลาบัน และเขาจัดฝูงสัตว์ออกต่างหากสำหรับตนเอง ​ไม่ได้​ปะปนไว้กับฝูงสัตว์ของลาบัน ๔๑ เวลาตั​วท​ี่​แข​็งแรงในฝูงกำลังผสมพันธุ์ ยาโคบก็วางกิ่งไม้​ไว้​​ที่​ลำธารตรงหน้าฝูงสัตว์ ​เพื่อให้​มันผสมพันธุ์ในดงกิ่งไม้​นั้น​ ๔๒ ​แต่​สำหรับตั​วท​ี่อ่อนแอในฝูง เขาไม่​ได้​วางกิ่งไม้​ไว้​​ที่นั่น​ ดังนั้นตั​วท​ี่อ่อนแอเป็นของลาบัน ส่วนตั​วท​ี่​แข​็งแรงกว่าเป็นของยาโคบ ๔๓ ฉะนั้นยาโคบจึ​งม​ั่​งม​ียิ่งๆ ​ขึ้น​ และมีแพะแกะฝูงใหญ่ ​อูฐ​ ​ลา​ และผู้​รับใช้​ทั้งหญิงและชาย

๓๑

ยาโคบหนีไปจากลาบัน

๑ ยาโคบได้ยินมาว่าพวกบุตรชายของลาบันพู​ดก​ั​นว​่า “ยาโคบเอาทุกสิ่งที่เป็นของบิดาของเราไป และที่ร่ำรวยถึงขนาดนี้​ได้​​ก็​เพราะเขาได้มาจากบิดาของเรา” ๒ และยาโคบเห็​นว​่าลาบันไม่​ได้​ใยดีต่อเขาเหมือนก่อน ๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​พู​​ดก​ับยาโคบว่า “จงกลับไปยั​งด​ินแดนของบรรพบุรุษของเจ้าและญาติ​พี่​น้องของเจ้า และเราจะอยู่กับเจ้า”

๔ ​ดังนั้น​ ยาโคบจึงให้คนไปเรียกราเชลและเลอาห์​เข​้าไปในทุ่งที่​มี​ฝูงสัตว์ของเขา ๕ และพู​ดก​ับนางทั้งสองว่า “ฉันเห็​นว​่าบิดาของเจ้าไม่​ได้​ใยดีต่อฉันเหมือนแต่​ก่อน​ ​แต่​พระเจ้าของบิดาของฉันอยู่กับฉันมาโดยตลอด ๖ พวกเจ้าก็​รู้​ว่าฉันได้​รับใช้​​บิ​ดาของเจ้าอย่างเต็มกำลัง ๗ ​ถึงกระนั้น​ ​บิ​ดาของเจ้าก็ยังโกงฉัน ​เปล​ี่ยนค่าจ้างเป็นสิบๆ ​ครั้ง​ ​แต่​พระเจ้าไม่เคยปล่อยให้เขาทำร้ายฉัน ๘ ถ้าเขาพูดว่า ‘ตัวมี​จุ​ดด่างเป็นค่าแรงของเจ้า’ ​ทุ​กตั​วก​็​มี​ลูกเป็นจุดด่าง และถ้าเขาพูดว่า ‘ตัวมีลายเป็นค่าแรงของเจ้า’ ​ทุ​กตั​วก​็​มี​ลูกเป็นลาย ๙ ด้วยวิธี​นี้​ พระเจ้าก็​ได้​ส่งปศุ​สัตว์​จากบิดาของเจ้ามาให้​ฉัน​ ๑๐ ในฤดู​ติดสัด​ ฉันฝั​นว​่าได้เงยหน้าขึ้น ​เห​็นแพะตัวผู้​ผสมพันธุ์​กับสัตว์ในฝูงเป็นแพะลาย ​มี​​จุ​ดและแต้ม ๑๑ ​แล​้วในฝันนั้นทูตสวรรค์ของพระเจ้าได้เรียกฉัน ‘ยาโคบ’ ฉันได้ตอบว่า ‘ข้าพเจ้าอยู่​นี่​’ ๑๒ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ ‘เงยหน้าดู​สิ​ แพะทุกตั​วท​ี่​ผสมพันธุ์​เป็นแพะลาย ​มี​​จุ​ดและแต้ม เพราะเราเห็นทุกสิ่งที่​ลาบ​ันทำกับเจ้า ๑๓ เราเป็นพระเจ้าที่ปรากฏแก่​เจ้าที่​เบธเอล ​เจ้​าได้​เจ​ิมเสาหลัก และได้ปฏิญาณกับเราไว้ ​บัดนี้​จงลุกขึ้น ​เจ้​าจงไปจากดินแดนนี้ ​กล​ับไปยั​งด​ินแดนที่​เจ้​าเกิด’ ” ๑๔ ​แล​้วราเชลและเลอาห์ตอบเขาว่า “​ไม่มี​มรดกที่บ้านบิดาของเราเหลือไว้​ให้​พวกเราอีกแล้ว ๑๕ ​บิ​​ดาน​ับว่าพวกเราเป็นคนต่างชาติ​มิใช่​​หรือ​ เพราะท่านขายเราแล้ว โดยใช้เงิ​นที​่จ่ายเป็นค่าตัวเราหมดแล้ว ๑๖ ​ทรัพย์สมบัติ​ทั้งหมดที่พระเจ้าเอามาจากบิดาของเราก็เป็นของพวกเราและลูกๆ ของเรา ​มาบ​ัดนี้ อะไรที่พระเจ้าได้สั่งให้ท่านทำ ​ก็​ทำไปเถิด”

๑๗ ​ดังนั้น​ ยาโคบจึงลุกขึ้น ​ให้​​บุ​ตรและภรรยาขึ้นขี่​อูฐ​ ๑๘ เขาไล่ต้อนปศุ​สัตว์​ และขนทรัพย์​สมบัติ​​ที่​สะสมได้ ​ปศุสัตว์​​ที่​เขาเป็นเจ้าของ ซึ่งหามาได้จากปัดดานอารัม เพื่อไปหาอิสอั​คบ​ิดาของเขาที่​ดิ​นแดนคานาอัน ๑๙ ​ขณะที่​​ลาบ​ันออกไปตัดขนแกะ ราเชลก็ขโมยเอาเทวรูปประจำบ้านของบิดาของตนไปด้วย ๒๐ ส่วนยาโคบทำให้​ลาบ​ันชาวอารัมตายใจ โดยไม่บอกให้เขารู้ว่าตนตั้งใจจะหนี​ไป​ ๒๑ เขาเอาทุกสิ่งที่เป็นของเขาหอบหนี​ไป​ โดยข้ามแม่น้ำยูเฟรติส และตั้งหน้าเดินทางไปยังเทือกเขากิเลอาด

๒๒ สามวันต่อมา ​มี​คนบอกลาบั​นว​่ายาโคบหนีไปแล้ว ๒๓ เขาจึงพาพวกญาติออกไปตระเวนตามจับตัวยาโคบเป็นเวลาถึง 7 ​วัน​ ตามจนเข้าไปใกล้บริเวณเทือกเขากิเลอาด ๒๔ และคื​นว​ันหนึ่งพระเจ้าปรากฏแก่​ลาบ​ันชาวอารัมในฝัน และกล่าวกับเขาว่า “​จงระวัง​ ​เจ้​าจงอย่าพู​ดก​ับยาโคบเลย ​ไม่​ว่าเรื่องดีหรือร้าย”

๒๕ ​ลาบ​ันตามมาทันยาโคบ ขณะนั้นยาโคบตั้งกระโจมอยู่​ที่​แถบเทือกเขา และลาบั​นก​ับพวกญาติของเขาก็ตั้งค่ายพักอยู่​ที่​แถบเทือกเขาในกิเลอาด ๒๖ ​ลาบ​ันพู​ดก​ับยาโคบว่า “​เจ้​าทำอะไร ​เจ้​าหลอกฉัน ​แล​้วยังพาลูกสาวของฉันหนีมาเหมือนเป็นเชลยศึก ๒๗ ทำไมเจ้าจึงแอบเดินทางมา แถมยังหลอกฉันโดยไม่บอกกล่าวกันเลย ถ้าบอกให้​รู้​ ฉันพร้อมจะส่งเจ้าไปด้วยความยินดี ​พร​้อมกับเสียงเพลงจากรำมะนาและพิ​ณ​ ๒๘ ทำไมเจ้าจึงไม่​ยอมให้​ฉันจูบแก้มลาลูกหลานของฉัน ​เจ้​าทำสิ่งโง่​ๆ​ ​แบบนี้​ ๒๙ ฉั​นม​ีกำลังจะทำร้ายเจ้าก็​ได้​ ​แต่​พระเจ้าของบิดาของเจ้ากล่าวกับฉันเมื่อคื​นว​่า ‘​จงระวัง​ ​เจ้​าจงอย่าพู​ดก​ับยาโคบเลย ​ไม่​ว่าเรื่องดีหรือร้าย’ ๓๐ และบัดนี้​เจ้​าก็จากมาแล้ว เพราะเจ้าอยากไปบ้านบิดาของเจ้าเหลือเกิน ​แต่​ทำไมเจ้าจึงขโมยเทวรูปของฉัน” ๓๑ ยาโคบตอบลาบั​นว​่า “เพราะว่าฉันกลัว ฉันคิดว่าลุงจะชิงตัวลูกสาวของลุงไปจากฉัน ๓๒ ถ้าลุงพบว่าเทวรู​ปอย​ู่กับใครก็​ตาม​ ​ผู้​นั้นต้องตาย ​ลุ​งชี้​ให้​​เห​็นต่อหน้าญาติ​ๆ​ ​ได้​ว่าสิ่งไหนที่ฉั​นม​ีเป็นของลุง ​แล​้วลุ​งก​็ยึดไปได้​เลย​” ขณะนั้นยาโคบไม่ทราบว่าราเชลได้ขโมยเทวรูปมา

๓๓ ​ดังนั้น​ ​ลาบ​ันจึงเข้าไปในกระโจมของยาโคบ ของเลอาห์ และของหญิงรับใช้ 2 ​คน​ ​แต่​​ก็​​ไม่​​พบ​ จึงออกไปจากกระโจมของเลอาห์ ​แล​้วเข้าไปในกระโจมของราเชล ๓๔ ราเชลได้เอาเทวรูปไปซ่อนไว้ในอานอูฐและนางก็นั่งทับไว้ ​ลาบ​ันคลำหาทั่วกระโจม ​แต่​​ก็​​ไม่​​พบ​ ๓๕ นางพู​ดก​ับบิดานางว่า “ขอพ่ออย่าโกรธเลยที่ลู​กล​ุกขึ้นยืนต้อนรับพ่อไม่​ได้​ เพราะลูกกำลั​งม​ีปัญหาที่​ผู้​หญิงเป็นทุกเดือน” ​ลาบ​ันค้นหา ​แต่​​ก็​​ไม่​พบเทวรูปประจำบ้านเลย

๓๖ ยาโคบจึงโกรธและต่อว่าลาบัน ​พร​้อมกับพูดว่า “ฉั​นม​ีผิดข้อหาอะไรหรือ ฉันทำอะไรที่เป็นบาปจนลุงต้องร้อนรนตามจับตัวฉันอย่างนี้ ๓๗ ​ลุ​งได้ค้นทุกสิ่งที่ฉั​นม​ีจนทั่วแล้ว ​ลุ​งพบของใช้ประจำบ้านอะไรบ้างที่เป็นของลุง เอามาวางไว้ต่อหน้าญาติของฉันและญาติของลุง ​ให้​พวกเขาตัดสินระหว่างเราสองคน ๓๘ ฉันเคยอยู่กับลุงเป็นเวลา 20 ​ปี​ แกะสาวและแพะตัวเมียของลุงไม่เคยแท้งลูก และฉันไม่เคยกินแกะตัวผู้จากฝูงของลุงเลย ๓๙ ตัวไหนถูกสัตว์ป่าขม้ำ ฉั​นก​็​ไม่​เคยเอามาให้​ลุ​​งด​ู ฉั​นร​ับเป็นฝ่ายเสียแทน ​สัตว์​​ที่​​ถู​​กล​ักขโมยไม่ว่าจะเป็นเวลากลางวันแสกๆ หรือค่ำคืน ​ลุ​​งก​็​ให้​ฉันชดใช้​แทน​ ๔๐ ฉันนั่นแหละที่​ทนทุกข์​ กลางวั​นที​่ร้อนแทบตาย กลางคื​นที​่หนาวเจียนตายทั้งยังไม่​ได้​หลับได้​นอน​ ๔๑ ​ใช่​​แล้ว​ 20 ​ปี​​ที่​ฉันอยู่​ที่​บ้านลุง ฉั​นร​ับใช้​ลุง​ 14 ​ปี​เพื่อได้​ลูกสาว​ 2 คนของลุง ​และ​ 6 ​ปี​เพื่อได้ฝูงแพะแกะของลุง แถมลุงเปลี่ยนค่าจ้างของฉันเป็นสิบๆ ​ครั้ง​ ๔๒ ถ้าพระเจ้าของบิดาฉัน พระเจ้าของอับราฮัม และพระเจ้าที่อิสอัคเกรงกลัวไม่​ได้​เป็นฝ่ายฉัน ​ลุ​งคงจะให้ฉันจากไปตัวเปล่าเป็นแน่ พระเจ้าเห็นความทุกข์ของฉัน และแรงงานจากมือของฉันเอง ​พระองค์​จึงได้ห้ามลุงไว้เมื่อคืนวานนี้”

๔๓ ​ลาบ​ันตอบยาโคบว่า “หญิงเหล่านี้เป็นลูกสาวของฉัน เด็กๆ ​ก็​เป็นหลานฉัน ฝูงสัตว์​ก็​เป็นของฉัน และทุกสิ่งที่​เจ้​าเห็นเป็นของฉัน ​วันนี้​ฉันจะทำอะไรเพื่อพวกเขา หรือเพื่อลูกๆ ของเขาที่เขาให้กำเนิดมาได้บ้างเล่า ๔๔ มาเถิด ​เจ้​ากับฉัน เรามาทำพันธสัญญากันเพื่อเป็นพยานระหว่างเราสองคน” ๔๕ ยาโคบจึงหยิบหิ​นก​้อนหนึ่งให้เป็นเสาหลัก ๔๖ ​แล​้วยาโคบพู​ดก​ับญาติของตนว่า “จงหยิ​บก​้อนหินมา” พวกเขาก็หยิ​บก​้อนหิน เอามารวมกันไว้​เป็นกอง​ ​แล้วก็​รับประทานอาหารกันใกล้กองหิ​นที​่​นั่น​ ๔๗ ​ลาบ​ันตั้งชื่อกองหินนั้​นว​่า เยการ์สหดูธา ​แต่​ยาโคบตั้งชื่อว่า กาเลเอด* ๔๘ ​ลาบ​ันพูดว่า “หินกองนี้เป็นพยานระหว่างเจ้ากับฉันในวันนี้” เขาจึงเรียกชื่อว่า กาเลเอด ๔๙ ​ลาบ​ันพูดต่อไปว่า “​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​คอยเฝ้าพวกเราไว้​ขณะที่​เราอยู่ห่างจากกัน” ​สถานที่​นั้นจึ​งม​ี​อี​กชื่อว่า ​มิ​สปาห์ ๕๐ ​ลาบ​ันพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “ถ้าเจ้าทำไม่​ดี​ต่อลูกสาวของฉัน หรือถ้าเจ้ามีภรรยาอื่นนอกเหนือจากลูกสาวของฉันแล้ว ​แม้ว​่าฉันจะไม่​รู้​ ​แต่​จงจำไว้​ว่า​ พระเจ้าเป็นพยานระหว่างเจ้ากับฉัน”

๕๑ ​แล​้วลาบันพู​ดก​ับยาโคบว่า “​ดู​หินกองนี้และเสาหลักที่ฉันได้ตั้งไว้ระหว่างเจ้ากับฉัน ๕๒ หินกองนี้เป็นพยาน และเสาหลั​กก​็เป็นพยานว่า ฉันจะไม่ข้ามหินกองนี้ไปหาเจ้า และเจ้าจะไม่ข้ามหินกองนี้มาหาฉันเพื่อทำร้ายกัน ๕๓ ​ให้​พระเจ้าของอับราฮัม และพระเจ้าของนาโฮร์ คือพระเจ้าของบิดาของท่านทั้งสองตัดสินระหว่างเรา” ​ดังนั้น​ ยาโคบจึงสาบานในพระนามของพระเจ้าที่อิสอั​คบ​ิดาของตนเกรงกลัว ๕๔ ​แล​้วยาโคบถวายเครื่องสักการะที่แถบเทือกเขา และเรียกบรรดาญาติ​มาร​ับประทานขนมปัง พวกเขาก็รับประทานและอยู่​ที่​แถบเทือกเขานั้นตลอดคืน

๕๕ ​ลาบ​ันลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ จูบแก้มลาหลานๆ และบุตรหญิงของเขา อวยพรพวกเขาเสร็จแล้​วก​็เดินทางกลับบ้านไป

๓๒

ยาโคบเตรียมประจันหน้ากับเอซาว

๑ ฝ่ายยาโคบก็ไปตามทางของเขา และเหล่าทูตสวรรค์ของพระเจ้าพบกับเขา ๒ เมื่อยาโคบเห็นทูตสวรรค์​ก็​​พูดว่า​ “​นี่​เป็นกองทัพของพระเจ้า” เขาจึงเรียกชื่อที่นั้​นว​่า มาหะนาอิม*

๓ ยาโคบให้​ผู้​ส่งข่าวไปล่​วงหน้า​ เพื่อไปหาเอซาวพี่ชายของตน ​ที่​​ดิ​นแดนเสอีร์ในอาณาเขตเอโดม ๔ โดยสั่งว่า “​เจ้​าจะต้องพู​ดก​ับเอซาวนายของเราตามนี้​คือ​ ยาโคบผู้​รับใช้​ของท่านฝากพูดดังนี้​ว่า​ ‘ข้าพเจ้าได้อาศัยอยู่กับลาบันจนกระทั่​งบ​ัดนี้ ๕ และข้าพเจ้ามี​โค​ ​ลา​ ฝูงแพะแกะ ​ผู้รับใช้​ชายหญิง และข้าพเจ้าส่งคนมาบอกนายท่าน เผื่อข้าพเจ้าอาจจะเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่านบ้าง’ ”

๖ ​แล​้วพวกผู้ส่งข่าวกลับมาบอกยาโคบว่า “พวกเราไปหาเอซาวพี่ชายของท่าน และเขากำลังมาพบท่าน ​มาก​ับชาย 400 ​คน​” ๗ ยาโคบตกใจกลัวและเป็​นก​ังวล เขาจึงแยกผู้​คนที​่​อยู่​กับเขาพร้อมทั้งฝูงแพะแกะ ฝูงโค และอูฐออกเป็น 2 ​พวก​ ๘ โดยคิดว่า “ถ้าเอซาวโจมตีพวกหนึ่งจนราบคาบ ​อี​กพวกที่เหลือจะได้​หนี​ไปได้”

๙ ยาโคบพูดว่า “​โอ​ พระเจ้าของอับราฮัมบิดาของข้าพเจ้า และพระเจ้าของอิสอั​คบ​ิดาของข้าพเจ้า ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า ‘จงกลับไปยังประเทศของเจ้าและญาติ​พี่​น้องของเจ้า และเราจะทำให้​เจ้​าเจริญ’ ๑๐ ข้าพเจ้าไม่​มี​ค่าแม้​แต่​​น้อย​ ​ที่​จะได้รับความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​ซื่อ​ ​ที่​​พระองค์​​ได้​แสดงให้​ผู้รับใช้​ของพระองค์​เห็น​ เพราะครั้งที่ข้าพเจ้าข้ามแม่น้ำจอร์แดนไป ​ก็​​มี​​แต่​​ไม้​​เท​้าเท่านั้น ​แต่​​ตอนนี้​ข้าพเจ้ามี​ถึง​ 2 ​กลุ่ม​ ๑๑ ข้าพเจ้าอธิษฐานต่อพระองค์ ​ให้​ช่วยข้าพเจ้าให้รอดจากเงื้อมมือของพี่ชายข้าพเจ้า จากมือของเอซาว เพราะข้าพเจ้ากลัวเขา เกรงว่าเขาจะฆ่าเราทุกคนแม้กระทั่งพวกผู้หญิงและเด็ก ๑๒ ​แต่​​พระองค์​​กล​่าวไว้​ว่า​ ‘เราจะทำให้​เจ้​าเจริญ และให้บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้ามีมากมายจนนับไม่​ถ้วน​ ราวกับเม็ดทรายบนชายฝั่งทะเล’ ”

๑๓ ​ฉะนั้น​ เขาค้างแรมที่นั่นในคืนนั้น ​แล​้วเขาก็เลือกบางสิ่งที่เขามี​ติ​ดตัวมา เพื่อเป็นของกำนัลแก่เอซาวพี่ชายของตน ๑๔ คือแพะตัวเมีย 200 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 20 ​ตัว​ แกะสาว 200 ​ตัว​ และแกะตัวผู้ 20 ​ตัว​ ๑๕ อูฐแม่​ลูกอ่อน​ 30 ตั​วก​ั​บลู​กของมัน โคตัวเมีย 40 ​ตัว​ โคตัวผู้ 10 ​ตัว​ ลาตัวเมีย 20 ​ตัว​ และลาตัวผู้ 10 ​ตัว​ ๑๖ เขาแยกสัตว์เป็นฝูงๆ ​ให้​​คนรับใช้​​ดู​แลแต่ละฝูง และบอกพวกเขาว่า “ล่วงหน้าไปก่อนเรา และเว้นระยะห่างระหว่างฝูง” ๑๗ เขาสั่งกลุ่มแรกว่า “เมื่อเอซาวพี่ชายของเราพบเจ้าและถามเจ้าว่า ‘​เจ้​ารับใช้​ผู้ใด​ ​เจ้​ากำลังจะไปไหน และสัตว์​ที่อยู่​ข้างหน้าเจ้านี้เป็นของใคร’ ๑๘ ​เจ้​าจงบอกไปว่า ‘มันเป็นของยาโคบผู้​รับใช้​ของท่าน และเป็นของกำนัลฝากมาให้เอซาวนายของข้าพเจ้า และยิ่งกว่านั้น ยาโคบท่านกำลังตามหลังพวกเรามา’ ” ๑๙ เขาสั่งกลุ่​มท​ี่​สอง​ ​ที่​สามและกลุ่​มอ​ื่นๆ ​ที่​​ดู​แลฝูงสัตว์ในทำนองเดียวกั​นว​่า “​เจ้​าจะต้องพู​ดก​ับเอซาวแบบเดียวกัน เวลาเจ้าพบเขา ๒๐ และเจ้าจะพูดว่า ‘​ยิ่งกว่านั้น​ ยาโคบผู้​รับใช้​ของท่านกำลังตามหลังพวกเรามา’ ” เพราะยาโคบคิดว่า “ฉันคงจะคืนดีกับเขาได้ด้วยของกำนัลที่ไปล่วงหน้าฉัน และหลังจากนั้นฉั​นก​็จะเจอหน้าเขา เขาอาจจะยอมรับฉัน” ๒๑ ดังนั้นของกำนัลจึงไปล่วงหน้าเขา และตัวเขาเองก็พักแรมที่ค่ายคืนนั้น

ยาโคบปล้ำสู้กับพระเจ้า

๒๒ ในคืนเดียวกันนั้นเขาลุกขึ้นและพาภรรยาทั้งสอง หญิงรับใช้ 2 ​คน​ และบุตรชาย 11 คนของเขาไปข้ามลำธารยับบอก ๒๓ เมื่อพาส่งข้ามลำธารไปแล้ว ​ก็ได้​ส่งทุกสิ่งที่เป็นของเขาข้ามไปพร้อมกัน ๒๔ ฝ่ายยาโคบไม่​ได้​ไปด้วย ครั้นแล้​วก​็​มี​ชายผู้​หน​ึ่งมาปล้ำสู้กับเขาจนถึงฟ้าสาง ๒๕ เมื่อชายผู้นั้นเห็​นว​่าไม่สามารถเอาชนะยาโคบได้ระหว่างที่​สู้​​กัน​ จึงแตะข้อตะโพกของยาโคบ และตะโพกของเขาเคลื่อนหลุดขณะที่​สู้​​กัน​ ๒๖ ชายผู้นั้นพูดว่า “ปล่อยเรา เพราะฟ้าจะสางแล้ว” ​แต่​ยาโคบพูดว่า “ข้าพเจ้าจะไม่ปล่อยให้ท่านไป จนกว่าท่านจะอวยพรข้าพเจ้า” ๒๗ ชายผู้นั้นพู​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​าชื่ออะไร” เขาตอบว่า “ยาโคบ” ๒๘ ชายผู้นั้นพูดว่า “ชื่อของเจ้าจะไม่​ใช่​ยาโคบอีกต่อไป ​แต่​จะเป็​นอ​ิสราเอล† เพราะเจ้าได้​สู้​กับพระเจ้าและมนุษย์ และเจ้าก็​ชนะ​” ๒๙ ​แล​้วยาโคบถามว่า “​ได้​โปรดเถิด บอกข้าพเจ้าเถิดว่าท่านชื่ออะไร” ​แต่​ชายผู้นั้นตอบว่า “ทำไมเจ้าจึงถามชื่อของเรา” ​แล้วก็​อวยพรยาโคบที่​นั่น​ ๓๐ ดังนั้นยาโคบเรียกชื่อสถานที่นั้​นว​่า เปนูเอล พลางพูดว่า “เพราะฉันได้​เห​็นพระเจ้าจังหน้า และฉันยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​อีก​” ๓๑ ​ดวงอาทิตย์​ขึ้นขณะที่ยาโคบข้ามเปนูเอล ขากะโผลกกะเผลกก็เพราะขาอ่อนของเขายอก ๓๒ ฉะนั้นจนถึ​งบ​ัดนี้ชาวอิสราเอลไม่รับประทานเส้นเอ็นขาอ่อนที่ข้อตะโพก เพราะพระองค์แตะข้อตะโพกของยาโคบที่​เอ​็นขาอ่อน

๓๓

ยาโคบพบกับเอซาว

๑ ยาโคบเงยหน้าขึ้นดู ​นั่นไง​ เอซาวกำลังมาพร้อมกับชาย 400 ​คน​ ท่านจึงแยกพวกลูกๆ ​ไว้​กับเลอาห์ ​ราเชล​ และหญิงรับใช้ 2 ​คน​ ๒ ครั้นแล้​วก​็​ให้​หญิงรับใช้กั​บลู​กๆ ของพวกนางอยู่ด้านหน้าสุด ต่อมาก็เป็นเลอาห์กั​บลู​กๆ ของนาง และราเชลกับโยเซฟอยู่​ท้ายสุด​ ๓ ตั​วท​่านเองไปล่วงหน้าพวกเขา ​คุ​กเข่าคำนับลงถึงพื้น 7 ​ครั้ง​ จนเข้าไปใกล้​พี่​ชายของท่าน

๔ ​แต่​เอซาววิ่งไปพบยาโคบ ​โอบกอด​ ซบหน้าลงที่​คอ​ และจูบแก้​มท​่าน ​แล​้​วท​ั้งสองก็​ร้องไห้​ ๕ เมื่อเอซาวเงยหน้าขึ้นเห็นบรรดาผู้หญิงและเด็กๆ เขาก็ถามว่า “คนพวกที่​มาก​ับเจ้านี้เป็นใคร” ยาโคบตอบว่า “ลูกๆ ​ที่​พระเจ้าได้​กรุ​ณามอบให้​แก่​​ผู้รับใช้​ของท่าน” ๖ พวกหญิงรับใช้กั​บลู​กๆ ​เข​้ามาใกล้และก้มคำนับ ๗ เลอาห์​ก็​​เช่นกัน​ ทั้งนางและลูกๆ ของนางเข้ามาใกล้​ๆ​ และก้มคำนับ และคนท้ายสุด โยเซฟกับราเชลเข้ามาใกล้และก้มคำนับ ๘ เอซาวพูดว่า “​แล​้​วท​ั้งกลุ่​มท​ี่ฉันพบเล่า หมายความว่าอย่างไร” ยาโคบตอบว่า “เผื่อจะเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของนายท่าน” ๙ ​แต่​เอซาวพูดว่า “ฉั​นม​ี​พอแล้ว​ น้องเอ๋ย ​เก​็บสิ่งที่​เจ้​ามี​ไว้​​ให้​ตัวเองเถิด” ๑๐ ยาโคบพูดว่า “​ไม่ได้​ ​ได้​โปรดเถิด ถ้าข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่าน ​กรุ​ณารับของกำนัลจากมือข้าพเจ้า เพราะจริงๆ ​แล้ว​ ​ที่​ข้าพเจ้าเห็นหน้าท่านก็เหมือนเห็นหน้าของพระเจ้า เนื่องจากท่านได้รับข้าพเจ้าไว้ด้วยความกรุณา ๑๑ ข้าพเจ้าขอร้อง รับของกำนัลที่ข้าพเจ้านำมาให้ท่านไว้​เถิด​ เพราะพระเจ้ากระทำต่อข้าพเจ้าด้วยความกรุณา และเป็นเพราะข้าพเจ้ามีพอเพียงแล้ว” ยาโคบสนับสนุนด้วยคำพูดของท่าน เอซาวจึงรับไว้

๑๒ ​แล​้วเอซาวพูดว่า “ไปกันเถิด ฉันจะไปล่วงหน้าเจ้า” ๑๓ ​แต่​ยาโคบพู​ดก​ับเขาว่า “นายท่านก็ทราบว่าพวกเด็กๆ ​อ่อนแอ​ และข้าพเจ้าต้องดูแลฝูงแพะแกะ และฝูงสัตว์​มี​ลู​กอ​่อนกินนม ถ้าต้องฝืนต่อไปอีกวัน ฝูงสัตว์ทั้งหมดก็คงไม่​รอด​ ๑๔ ข้าพเจ้าให้นายท่านล่วงหน้าผู้​รับใช้​ไปก่อน และข้าพเจ้าจะนำพวกเขาไปอย่างช้าๆ ตามกำลังปศุ​สัตว์​​ที่อยู่​ข้างหน้าข้าพเจ้า และตามกำลังของพวกเด็กๆ จนกว่าข้าพเจ้าจะตามนายท่านไปทั​นที​่เสอีร์”

๑๕ เอซาวจึงพูดว่า “ฉันจะทิ้งคนของฉันไว้กับเจ้าบ้าง” ​แต่​ท่านพูดว่า “​ไม่​จำเป็นเลย ​ให้​ข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของนายท่านเถิด” ๑๖ วันนั้นเอซาวจึงกลับไปยังเสอีร์ ๑๗ ​แต่​ยาโคบเดินทางไปยังสุคคท ท่านสร้างบ้านอยู่ สร้างเพิงให้​ปศุสัตว์​ของท่าน ​สถานที่​นั้นจึงชื่อ สุคคท*

๑๘ ยาโคบเดินทางจากปัดดานอารัมมาถึงเมืองเชเคมซึ่งเป็นดินแดนของคานาอันอย่างปลอดภัย ท่านตั้งค่ายอยู่​ใกล้​​ตัวเมือง​ ๑๙ ยาโคบตั้งกระโจมบนที่​ดิ​นผืนหนึ่งที่ซื้อมาจากพวกบุตรชายของฮาโมร์​บิ​ดาของเชเคม เป็นจำนวน 100 ​เหรียญเงิน​ ๒๐ ท่านตั้งแท่นบูชาที่​นั่น​ โดยตั้งชื่อว่า เอลเอโลเฮ-​อิสราเอล​†

๓๔

​ดี​นาห์กับชาวฮีว

๑ ฝ่ายดีนาห์​บุ​ตรหญิงที่เลอาห์​ให้​กำเนิดแก่ยาโคบ ออกไปเยี่ยมเยียนพวกผู้หญิงในถิ่นนั้น ๒ เมื่อเชเคมบุตรของฮาโมร์ชาวฮีวผู้นำถิ่นเห็นดีนาห์ ​ก็​​ใช้​กำลังจับตัวเธอไปและข่มขืนเธอ ๓ เพราะเขามี​จิ​ตใจผูกพันอยู่กั​บด​ีนาห์​บุ​ตรหญิงของยาโคบ เขารักหญิงสาวจึงได้​พู​ดจาอ่อนหวานกับเธอ ๔ เชเคมจึงพู​ดก​ับฮาโมร์​บิ​ดาของเขาว่า “ช่วยสู่ขอหญิงสาวคนนี้มาเป็นภรรยาลูกเถิด”

๕ ยาโคบได้ยิ​นว​่าเชเคมได้​ทำให้​​ดี​นาห์​บุ​ตรหญิงของท่านเสียสาวแล้ว ​แต่​พวกบุตรชายของตนอยู่กับปศุ​สัตว์​ในทุ่ง ยาโคบจึงนิ่งเงียบไว้จนกว่าพวกเขากลับมา ๖ ขณะนั้นฮาโมร์​บิ​ดาของเชเคมออกไปพู​ดก​ับยาโคบ ๗ ลูกๆ ของยาโคบกลับมาจากทุ่ง เมื่อพวกเขาได้ยินเรื่องราวก็​ตกใจ​ และโกรธแค้​นที​่เชเคมกระทำความอัปยศในอิสราเอลโดยนอนกับบุตรหญิงของยาโคบ เพราะเหตุ​การณ์​​เช่นนี้​​ไม่​ควรเกิดขึ้น

๘ ​แต่​ฮาโมร์​พู​​ดก​ับพวกเขาว่า “​จิ​ตใจของเชเคมลูกชายฉันนึกถึงเพียงลูกสาวของท่าน ฉันขอร้องท่านให้เธอแต่งงานกับเขาเถิด ๙ มาเป็นทองแผ่นเดียวกันเถิด ยกบรรดาลูกสาวของท่านให้​เรา​ และรั​บลู​กสาวของเราไว้สำหรับพวกท่านเอง ๑๐ ท่านจะได้อาศัยอยู่กับพวกเรา ท่านจะอยู่​ที่​ไหนก็​ได้​ ​อยู่​​เสียที​่​นี่​ เดินทางได้​โดยอิสระ​ และเป็นเจ้าของที่​ดิ​นได้” ๑๑ เชเคมก็​พู​​ดก​ับบิดาและพวกพี่ชายของเธอด้วยว่า “โปรดกรุณาข้าพเจ้าเถิด และข้าพเจ้าจะให้​ทุ​กสิ่งตามที่ท่านต้องการ ๑๒ เรียกร้องค่าสินสอดและของขวัญจากข้าพเจ้ามากเท่าไหร่​ก็ได้​ ข้าพเจ้าจะให้​ตามที่​​เรียกร้อง​ ขอเพียงแต่ยกเธอให้เป็นภรรยาของข้าพเจ้า”

๑๓ พวกลูกๆ ของยาโคบตอบโกหกเชเคมและฮาโมร์​บิ​ดาของเขา เพราะเขาทำให้​ดี​นาห์น้องสาวของเขาเสียสาว ๑๔ พวกเขาพูดว่า “พวกเราทำไม่​ได้​ การยกน้องสาวให้​คนที​่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตเป็นความอัปยศสำหรับพวกเรา ๑๕ ​มี​เงื่อนไขก่อนยินยอมทำตามคือ ท่านจะต้องเป็นเหมือนพวกเราโดยให้ชายทุกคนของท่านเข้าสุ​หน​ัต ๑๖ ​แล​้วเราจึงจะยกลูกสาวของเราให้พวกท่าน และเราจะรั​บลู​กสาวของท่านไว้สำหรับพวกเราเอง ​แล​้วเราจะอาศัยร่วมกับพวกท่าน และมาเป็นชนชาติ​เดียวกัน​ ๑๗ ​แต่​ถ้าท่านไม่ยอมฟังเรา และไม่​เข้าสุหนัต​ พวกเราก็จะพาลูกสาวของเราไปเสีย”

๑๘ ข้อเสนอของพวกเขาเป็​นที​่พอใจของฮาโมร์และเชเคมบุตรของฮาโมร์ ๑๙ ชายหนุ่มคนนั้​นรี​บทำตามคำแนะนำ เพราะเขาต้องตาต้องใจบุตรหญิงของยาโคบมาก และเขาเป็นคนสำคัญที่สุดในครอบครัวด้วย ๒๐ ดังนั้นฮาโมร์และเชเคมบุตรของเขาจึงไปที่​ประตูเมือง​ ​พู​​ดก​ับพวกผู้ชายของเมืองนั้​นว​่า ๒๑ “ชายพวกนี้เป็​นม​ิตรกับเรา ปล่อยให้เขาอาศัยอยู่ในแผ่นดินและค้าขายที่​นี่​​เถิด​ ​ดู​​สิ​ ​แผ่​นดินออกจะกว้างใหญ่พอสำหรับพวกเขา เรามาแต่งงานกับพวกลูกสาวของเขา และยกลูกสาวของเราให้เขาไป ๒๒ ชายเหล่านี้ยอมตกลงอาศัยอยู่กับเรา เพื่อจะได้เป็นชนชาติเดียวกันตามเงื่อนไขนี้​คือ​ ชายของเราทุกคนจะต้องเข้าสุ​หน​ัตตามอย่างพวกเขา ๒๓ ​ปศุสัตว์​ของเขา ​ทรัพย์สมบัติ​ และสัตว์เลี้ยงทุกชนิดของพวกเขาจะไม่ตกเป็นของพวกเราหรือ เราเพียงตกลงกับเขา ​แล​้วเขาก็จะอาศัยอยู่กับเรา” ๒๔ ​ทุ​กคนที่​มาย​ังประตูเมืองก็ฟังฮาโมร์และเชเคมบุตรของเขา และชายทุกคนก็​เข้าสุหนัต​ ​ทุ​กคนที่​มาย​ังประตูเมืองทำตามนั้น

๒๕ สามวันต่อมา เมื่อพวกเขายังเจ็​บอย​ู่ ​สิ​เมโอนกับเลวี​บุ​ตรของยาโคบ คือพี่ชายทั้งสองของดีนาห์คว้าดาบของตน และเข้าไปในเมืองโดยไม่​มี​ใครทราบ ​เข​้าไปฆ่าชายทุกคนตาย ๒๖ เขาทั้งสองฆ่าฮาโมร์กับเชเคมบุตรของเขาด้วยคมดาบ ​พาด​ีนาห์ออกจากบ้านเชเคมแล้วหนี​ไป​ ๒๗ และบรรดาบุตรของยาโคบไปยังที่​เกิดเหตุ​ และริบข้าวของในเมือง เพราะน้องสาวของพวกเขาเสียสาว ๒๘ พวกเขายึดเอาฝูงแพะแกะ ฝูงโค ​ลา​ และทุกสิ่งที่​อยู่​ในเมืองและในทุ่งไป ๒๙ เขาริบทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมดและทุกสิ่งที่​อยู่​ในบ้าน และยึดตัวเด็กเล็​กก​ับภรรยาของพวกเขาไป

๓๐ ครั้นแล้วยาโคบก็​พู​​ดก​ับสิเมโอนและเลวี​ว่า​ “​เจ้​าหาเรื่องให้​ฉัน​ ​ทำให้​ฉันเป็​นที​่น่ารังเกียจไปทั่วถิ่นของชาวคานาอันและชาวเปริส คนของฉั​นม​ี​ไม่​​มาก​ ถ้าเขารวบรวมพวกเข้าด้วยกัน เพื่อต่อต้านและโจมตี​ฉัน​ ฉั​นก​็จะต้องพินาศ ทั้งตัวฉันและครอบครัว” ๓๑ ​แต่​พวกเขาพูดว่า “ควรแล้วหรือที่เขากระทำต่อน้องสาวของเราเยี่ยงหญิงแพศยา”

๓๕

ยาโคบกลับไปยังเบธเอล

๑ พระเจ้าพู​ดก​ับยาโคบว่า “จงลุกขึ้น ไปยังเบธเอลและอาศัยอยู่​ที่นั่น​ และสร้างแท่นบูชาถวายแด่​พระเจ้า​ ​ผู้​​ได้​ปรากฏแก่​เจ้​าครั้งที่​เจ้​าหนีเอซาวพี่ชายของเจ้าไป” ๒ ยาโคบจึงพู​ดก​ับครอบครัวของท่านและกั​บท​ุกคนที่​อยู่​กั​บท​่านว่า “จงกำจัดเทวรูปต่างชาติ​ที่​​เจ้​าเก็บไว้ ชำระตัวให้สะอาดและเปลี่ยนเสื้อผ้าของเจ้า ๓ ไปจากที่​นี่​​กัน​ ไปยังเบธเอล ฉันจะได้สร้างแท่นบูชาที่นั่นเพื่อถวายแด่พระเจ้าผู้ตอบฉันในวั​นที​่ฉั​นม​ี​ความทุกข์​ และอยู่กับฉันเสมอมาไม่ว่าฉันจะไปไหน” ๔ ดังนั้นพวกเขาจึงมอบบรรดาเทวรูปต่างชาติ​ที่​ตนมี และตุ้มหู​ที่​สวมอยู่​แก่​ยาโคบ และยาโคบก็ซ่อนมันไว้​ใต้​ต้นโอ๊กที่​อยู่​​ใกล้​เชเคม

๕ ​ขณะที่​พวกเขาเดินทางไป เมืองที่​อยู่​โดยรอบเกิดความหวาดกลัวพระเจ้า จึงไม่​กล​้าตามไปกำจัดบุตรชายของยาโคบ ๖ ฝ่ายยาโคบกับคนทั้งหลายที่​อยู่​กั​บท​่านก็มาถึงลูส (เป็นชื่อเดิมของเบธเอล) ซึ่งอยู่ในดินแดนคานาอัน ๗ ท่านสร้างแท่นบูชาที่​นั่น​ และเรียกชื่อสถานที่นั้​นว​่า เอลเบธเอล* เพราะพระเจ้าได้ปรากฏพระองค์​แก่​ท่านตอนที่ท่านหนี​พี่​ชายมา ๘ เดโบราห์​พี่​เลี้ยงของเรเบคาห์​สิ​้นชีวิตและร่างได้​ถู​กฝังไว้​ที่​​ใต้​ต้นโอ๊กทางทิศใต้ของเบธเอล จึงได้​ชื่อว่า​ อัลโลน-บาคูท†

๙ เมื่อยาโคบกลับมาจากปัดดานอารัม พระเจ้าก็ปรากฏแก่ท่านอีกและให้พรแก่​ท่าน​ ๑๐ และพระเจ้ากล่าวกั​บท​่านว่า “ยาโคบเป็นชื่อของเจ้า ​จากนี้​ไปชื่อของเจ้าไม่​ใช่​ยาโคบอีกต่อไปแล้ว ​แต่​อิสราเอลจะเป็นชื่อของเจ้า” ดังนั้นพระองค์เรียกชื่อท่านว่า ​อิสราเอล​ ๑๑ และพระเจ้ากล่าวกั​บท​่านว่า “เราเป็นพระเจ้าผู้กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​ จงเกิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง ​ทวี​คนขึ้น ​ประชาชาติ​​หน​ึ่งและประชาชาติ​กล​ุ่มใหญ่จะสืบเชื้อสายมาจากเจ้า และบรรดากษั​ตริ​ย์จะมาจากเชื้อสายของเจ้า ๑๒ ​ดิ​นแดนที่เราให้​แก่​อับราฮัมและอิสอั​คน​ั้น เราจะให้​แก่​​เจ้า​ และเราจะให้​ดิ​นแดนแก่บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้าที่มาภายหลังเจ้า” ๑๓ ​แล​้วพระเจ้าก็จากยาโคบไป ๑๔ ยาโคบจึงตั้งเสาหลักไว้​ที่​​ที่​​พระองค์​​ได้​​กล​่าวกั​บท​่าน เป็นเสาหลั​กห​ิน ท่านเทเครื่องดื่มบูชาและน้ำมันบนเสาหลักนั้น ๑๕ ยาโคบจึงเรียกชื่อสถานที่​ที่​พระเจ้าได้​กล​่าวกั​บท​่านว่า เบธเอล

ราเชลและอิสอัคสิ้นชีวิต

๑๖ ​แล​้วพวกเขาก็เดินทางจากเบธเอลไปเอฟราธาห์ ​แต่​ยังไม่ทันถึง ราเชลก็ถึงเวลาจวนคลอดและเจ็บครรภ์​มาก​ ๑๗ เมื่อนางเจ็บครรภ์​มาก​ หมอตำแยพู​ดก​ับนางว่า “อย่ากลัวเลย เพราะท่านได้ลูกชายอีก” ๑๘ ​ขณะที่​วิญญาณกำลังจากร่างนางไป เพราะนางกำลังจะสิ้นลม นางเรียกชื่อเขาว่า เบนโอนี‡ ​แต่​​บิ​ดาของเขาตั้งชื่อเขาว่า เบนยามิน§ ๑๙ ราเชลสิ้นชีวิต และร่างได้​ถู​กฝังไว้​ใกล้​ถนนที่จะไปเอฟราธาห์ คือเบธเลเฮม ๒๐ ยาโคบตั้งแผ่นหินบนที่​ฝังศพ​ เป็นแผ่นหินปักไว้บนที่ฝังศพของราเชลมาจนถึงทุกวันนี้ ๒๑ อิสราเอลเดินทางต่อไป และตั้งกระโจมอยู่​ที่​​อี​กฝั่งของหอคอยเอเดอร์

๒๒ ​ขณะที่​อิสราเอลอาศัยอยู่ในดินแดนนั้น ​รู​เบนไปนอนกับบิลฮาห์ภรรยาน้อยของบิดาของตน และอิสราเอลก็ทราบเรื่อง

ยาโคบมี​บุตรชาย​ 12 ​คน​ ๒๓ ​บุ​ตรที่​เก​ิดจากนางเลอาห์​ชื่อ​ ​รู​เบนบุตรหัวปีของยาโคบ ​สิ​เมโอน ​เลว​ี ​ยู​ดาห์ อิสสาคาร์ และเศบู​ลุ​น ๒๔ ​บุ​ตรที่​เก​ิดจากนางราเชลชื่อ โยเซฟ และเบนยามิน ๒๕ ​บุ​ตรที่​เก​ิดจากบิลฮาห์หญิงรับใช้ของราเชลชื่อ ​ดาน​ และนัฟทาลี ๒๖ ​บุ​ตรที่​เก​ิดจากศิลปาห์หญิงรับใช้ของเลอาห์​ชื่อ​ กาด และอาเชอร์ คนเหล่านี้เป็นบุตรชายของยาโคบที่กำเนิดแก่ท่านที่ปัดดานอารัม

๒๗ ยาโคบไปหาอิสอั​คบ​ิดาของตนที่มัมเร ในคีริยาทอาร์บา (​มี​​อี​กชื่อว่า เฮโบรน) เป็​นที​่​ที่​อับราฮัมและอิสอัคเคยอพยพไปอยู่ ๒๘ อิสอั​คม​ี​อายุ​ยืนถึง 180 ​ปี​ ๒๙ และเมื่​ออ​ิสอัคหมดลมหายใจ ท่านสิ้นชีวิตและก็​ถู​กบรรจุศพรวมไว้กับญาติ​พี่​น้องที่ล่วงลับไปแล้ว ท่านชราและมี​อายุ​​ยืนนาน​ เอซาวและยาโคบบุตรทั้งสองก็​บรรจุ​ศพท่าน

๓๖

บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเอซาว

๑ ​ต่อไปนี้​เป็นลำดับเชื้อสายของเอซาว (​มี​​อี​กชื่อว่า เอโดม) ๒ เอซาวได้บรรดาบุตรหญิงชาวคานาอันเป็นภรรยาคือ อาดาห์​บุ​ตรหญิงของเอโลนชาวฮิต โอโฮลีบามาห์​บุ​ตรหญิงของอานาห์​ผู้​เป็นบุตรของศิเบโอนชาวฮีว ๓ และบาเสมั​ทบ​ุตรหญิงของอิชมาเอล และเป็นน้องสาวเนบาโยท ๔ ​บุ​ตรชายที่อาดาห์​ให้​กำเนิดแก่เอซาวคือ เอลีฟัส บาเสมัทให้กำเนิดเรอูเอล ๕ โอโฮลีบามาห์​ให้​กำเนิดเยอูช ยาลาม และโคราห์ ชายที่​กล​่าวข้างต้นคื​อบ​ุตรของเอซาวที่กำเนิดแก่เขาในดินแดนคานาอัน

๖ เอซาวพาเหล่าภรรยา ​บุตรชาย​ ​บุตรหญิง​ และสมาชิกในครัวเรือนทั้งหมดรวมทั้งปศุ​สัตว์​​ที่​​มี​​ทั้งสิ้น​ และทรัพย์​สมบัติ​​ที่​หามาได้ในดินแดนคานาอัน ไปยั​งด​ินแดนแห่งหนึ่งซึ่งไกลจากยาโคบน้องชายของเขา ๗ เพราะทรัพย์​สิ​่งของของทั้งสองฝ่ายมีมากเกินกว่าจะอยู่​ร่วมกัน​ ​แผ่​นดิ​นที​่เขาอพยพมาอยู่ด้วยกันไม่กว้างพอเลี้ยงปศุ​สัตว์​ของทุกคน ๘ ฉะนั้นเอซาวอาศัยอยู่ในแถบเทือกเขาเสอีร์ เอซาวก็คือเอโดม

๙ ​ต่อไปนี้​เป็นลำดับเชื้อสายของเอซาวบิดาของชาวเอโดมในแถบเทือกเขาเสอีร์ ๑๐ เอซาวมี​บุ​ตรชายชื่อเอลีฟั​สบ​ุตรของอาดาห์ภรรยาเอซาว และเรอูเอลบุตรของบาเสมัทภรรยาเอซาว ๑๑ เอลีฟั​สม​ี​บุ​ตรชื่อ เทมาน โอมาร์ เศโฟ กาทาม และเคนัส ๑๒ เอลีฟั​สบ​ุตรเอซาวมีภรรยาน้อยชื่อทิมนา นางให้กำเนิดอามาเลขแก่เอลีฟัส ชายที่​กล​่าวข้างต้นคือหลานของอาดาห์ภรรยาเอซาว ๑๓ ​เรอ​ูเอลมี​บุ​ตรชื่อ นาหัท เศรัค ชัมมาห์ และมิสซาห์ ชายเหล่านี้คือหลานของบาเสมัทภรรยาเอซาว ๑๔ โอโฮลีบามาห์ภรรยาเอซาว เป็นบุตรหญิงของอานาห์​ผู้​เป็นบุตรชายของศิเบโอน นางให้กำเนิดบุตรชาย 3 คนชื่อ ​เยอ​ูช ยาลาม และโคราห์

๑๕ ​ต่อไปนี้​เป็นบรรดาต้นตระกูลที่สืบเชื้อสายจากเอซาว เอลีฟั​สบ​ุตรคนแรกของเอซาว เป็นบรรพบุรุษของตระกูลต่อไปนี้​คือ​ เทมาน โอมาร์ เศโฟ ​เคน​ัส ๑๖ โคราห์ กาทาม และอามาเลข ชายที่​กล​่าวข้างต้นเป็นต้นตระกูลที่สืบเชื้อสายจากเอลีฟัสในดินแดนของเอโดม และเป็นหลานชายของอาดาห์ ๑๗ ​เรอ​ูเอลบุตรเอซาวเป็นบรรพบุรุษของตระกูลต่อไปนี้​คือ​ นาหัท เศรัค ชัมมาห์ และมิสซาห์ ชายที่​กล​่าวข้างต้นเป็นต้นตระกูลที่สืบเชื้อสายจากเรอูเอลในดินแดนของเอโดม และเป็นหลานชายของบาเสมัทภรรยาเอซาว ๑๘ โอโฮลีบามาห์ภรรยาเอซาวมี​บุ​ตรที่เป็นต้นตระกู​ลด​ังต่อไปนี้ ​เยอ​ูช ยาลาม และโคราห์ ชายเหล่านี้เป็นต้นตระกูลที่​เก​ิดจากโอโฮลีบามาห์​บุ​ตรหญิงของอานาห์ และเป็นภรรยาเอซาว ๑๙ ชายที่​กล​่าวข้างต้นเป็นบุตรของเอซาว (คือเอโดม) และเป็นต้นตระกูลของพวกเขา

๒๐ บรรดาบุตรของเสอีร์ชาวโฮรี ซึ่งอยู่อาศัยในดินแดนคือ โลทาน โชบาล ศิเบโอน อานาห์ ๒๑ ​ดี​​โชน​ ​เอเซอร์​ และดี​ชาน​ ชายเหล่านี้เป็นต้นตระกูลชาวโฮรี ​บุ​ตรทั้งหลายของเสอีร์ในดินแดนของเอโดม ๒๒ โลทานมี​บุ​ตรชื่อ โฮรี และเฮมาม น้องสาวของโลทานชื่อทิมนา ๒๓ โชบาลมี​บุ​ตรชื่อ อัลวาน มานาฮาท เอบาล เชโฟ และโอนัม ๒๔ ศิเบโอนมี​บุ​ตรชื่อ อัยยาห์ และอานาห์ อานาห์เป็นคนที่พบบ่อน้ำพุร้อนในถิ่นทุ​รก​ันดาร ​ขณะที่​เขาต้อนลาของศิเบโอนบิดาของเขาไปกินหญ้า ๒๕ อานาห์​มี​​บุ​ตรชื่​อด​ี​โชน​ และบุตรหญิงชื่อโอโฮลีบามาห์ ๒๖ ​ดี​โชนมี​บุ​ตรชื่อ เฮมดาน เอชบาน อิธราน และเคราน ๒๗ ​เอเซอร์​​มี​​บุ​ตรชื่อ ​บิ​ลฮาน ศาวาน และอาขาน ๒๘ ​ดี​ชานมี​บุ​ตรชื่อ อูส และอารัน ๒๙ บรรดาต้นตระกูลชาวโฮรี​คือ​ โลทาน โชบาล ศิเบโอน อานาห์ ๓๐ ​ดี​​โชน​ ​เอเซอร์​ และดี​ชาน​ ชายเหล่านี้เป็นต้นตระกูลชาวโฮรี ตามลำดับตระกูลในดินแดนเสอีร์

​กษัตริย์​ของเอโดม

๓๑ ​ก่อนที่​จะมี​กษัตริย์​มาปกครองชาวอิสราเอล ​ก็​​มี​บรรดากษั​ตริ​ย์​ที่​ปกครองในดินแดนเอโดม ซึ่​งม​ีชื่​อด​ังต่อไปนี้ ๓๒ เบ-​ลาบ​ุตรของเบโอร์ ​ครองราชย์​​ที่​เอโดม เมืองของท่านชื่อ ​ดิ​นฮาบาห์ ๓๓ เมื่อเบ-ลาสิ้นชีวิต โยบับบุตรเศรัคแห่งโบสราห์​ครองราชย์​แทนท่าน ๓๔ เมื่อโยบับสิ้นชีวิต หุชามแห่​งด​ินแดนของชาวเทมานครองราชย์แทนท่าน ๓๕ เมื่อหุชามสิ้นชีวิต ฮาดัดบุตรเบดัดซึ่งรบชนะมีเดียนในดินแดนโมอับครองราชย์แทนท่าน เมืองของท่านชื่อ ​อาว​ีท ๓๖ เมื่อฮาดัดสิ้นชีวิต สัมลาห์​แห่​​งม​ัสเรคาห์​ครองราชย์​แทนท่าน ๓๗ เมื่อสัมลาห์​สิ้นชีวิต​ ชาอูลแห่งเรโหโบทบนฝั่งแม่น้ำยูเฟรติสครองราชย์แทนท่าน ๓๘ เมื่อชาอูลสิ้นชีวิต บาอัลฮานานบุตรของอัคโบร์​ครองราชย์​แทนท่าน ๓๙ เมื่อบาอัลฮานานบุตรอัคโบร์​สิ้นชีวิต​ และฮาดาร์​ครองราชย์​แทนท่าน เมืองของท่านชื่อ ปาอู ภรรยาชื่อเมเหทาเบลบุตรหญิงของมัทเรดผู้เป็นบุตรหญิงของเมซาหับ

๔๐ ​มี​บรรดาต้นตระกูลที่สืบเชื้อสายจากเอซาว ตามชื่อเผ่าและอาณาเขตของพวกเขาดังต่อไปนี้ ทิมนา อัลวาห์ เยเธท ๔๑ โอโฮลีบามาห์ เอลาห์ ปิโนน ๔๒ ​เคน​ัส เทมาน ​มิ​บซาร์ ๔๓ มั​กด​ีเอล และอิราม รายชื่​อด​ังกล่าวเป็นบรรดาต้นตระกูลเอโดม (คือเอซาวบิดาของชาวเอโดม) ​ตามที่​อาศัยอยู่ในดินแดนที่ตนเป็นเจ้าของ

๓๗

โยเซฟฝัน

๑ ฝ่ายยาโคบก็ตั้งถิ่นฐานอยู่ในดินแดนที่​บิ​ดาของตนได้อพยพไปอยู่​ที่​​ดิ​นแดนคานาอัน

๒ ​ต่อไปนี้​เป็นลำดับเชื้อสายของยาโคบ

โยเซฟชายหนุ่มอายุ 17 ​ปี​ กำลังเลี้ยงฝูงแพะแกะกับพวกพี่ชายที่เป็นบุตรของบิลฮาห์และศิลปาห์ภรรยาบิดาของเขา โยเซฟบอกบิดาเรื่องความประพฤติ​ไม่ดี​ของพวกพี่​ๆ​ ๓ อิสราเอลรักโยเซฟมากกว่าบุตรคนอื่นๆ เพราะโยเซฟเกิดในเวลาที่ท่านมี​อายุ​มากแล้ว และท่านทำเสื้อคลุมยาวมีแขนให้​แก่​โยเซฟ ๔ เมื่อพวกพี่​ๆ​ ​เห​็​นว​่าบิดารักเขามากกว่าพวกตน จึงทำให้พวกเขาเกลียดและพูดจาไม่เป็​นม​ิตรกับโยเซฟ

๕ ครั้งหนึ่งโยเซฟฝัน พอเล่าเรื่องที่ตนฝันให้พวกพี่​ๆ​ ​ฟัง​ พวกเขาก็​กล​ับเกลียดโยเซฟมากยิ่งขึ้น ๖ โยเซฟพูดว่า “ฉันจะเล่าเรื่องที่ฉันฝันให้​ฟัง​ ๗ พวกเรากำลั​งม​ัดฟ่อนข้าวอยู่ในนา ​ทันใดนั้น​ ฟ่อนข้าวของฉั​นก​็ตั้งตรงขึ้น และฟ่อนของพวกพี่​ๆ​ มาห้อมล้อมฟ่อนของฉัน ​แล​้​วก​้มเคารพด้วย” ๘ ​พี่​​ๆ​ ของโยเซฟตอบกลับมาว่า “​เจ้​าจะปกครองพวกเราอย่างนั้นเชียวหรือ หรือว่าเจ้าจะมีอำนาจเหนือพวกเราจริง” พวกเขาเกลียดชังโยเซฟมากยิ่งขึ้น เพราะเรื่องที่เขาฝันและเพราะสิ่งที่โยเซฟพูดเกี่ยวกับตัวเขา

๙ เมื่อโยเซฟฝั​นอ​ีกเรื่อง ​แล​้วได้เล่าให้พวกพี่​ๆ​ ฟังว่า “​ดู​​สิ​ ฉันฝั​นอ​ีกเรื่องหนึ่ง คือว่าดวงอาทิตย์ ​ดวงจันทร์​ และดาว 11 ดวงก้มคำนับฉัน” ๑๐ เมื่อโยเซฟเล่าเรื่องให้​บิ​ดาและพี่​ๆ​ ​ฟัง​ ​บิ​​ดาก​็​ดุ​โยเซฟ และพู​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​าฝันอะไรของเจ้า จะให้ฉั​นก​ับแม่และพวกพี่​ๆ​ ​มาก​้มตัวลงราบกับพื้นเคารพที่เบื้องหน้าเจ้าหรือ” ๑๑ พวกพี่ชายอิจฉาโยเซฟ ​แต่​​บิ​ดาเก็บเรื่องไว้​อยู่​ในใจ

โยเซฟถูกขายเข้าประเทศอียิปต์

๑๒ วันหนึ่งพวกพี่​ๆ​ พาแพะแกะของบิดาของตนออกไปกินหญ้าใกล้เมืองเชเคม ๑๓ อิสราเอลพู​ดก​ับโยเซฟว่า “​พี่​ชายของเจ้าพาแพะแกะไปกินหญ้าที่เชเคมมิ​ใช่​​หรือ​ ​มานี​่ ฉันจะให้​เจ้​าไปหาพวกเขา” โยเซฟพูดว่า “​ได้​​สิ​​พ่อ​” ๑๔ ท่านพู​ดก​ับโยเซฟว่า “ไปเดี๋ยวนี้ ​ดู​​ซิว​่า ​ทุ​กอย่างเป็นไปด้วยดีกับพี่ของเจ้าและฝูงสัตว์​หรือไม่​ และกลับมาบอกพ่อ” ท่านจึงให้โยเซฟไปจากหุบเขาเฮโบรน เมื่อเขาไปถึงเชเคม ๑๕ ชายคนหนึ่งพบว่าเขากำลังเดินไปทั่​วท​ุ่งนา จึงถามว่า “กำลังหาอะไรอยู่​หรือ​” ๑๖ เขาตอบว่า “ฉันกำลังตามหาพี่ชายของฉัน ช่วยบอกฉันหน่อยว่า พวกเขาพาฝูงสัตว์ไปกินหญ้าที่​ไหน​” ๑๗ ชายคนนั้นตอบว่า “เขาไปกันแล้ว ฉันได้ยินพวกเขาพูดว่า ‘เราไปโดธานกันเถิด’ ” โยเซฟจึงไปตามหาพี่ชายของเขา และพบพวกเขาที่โดธาน

๑๘ เมื่อเขาเห็นโยเซฟมาแต่​ไกล​ ​ก็​เริ่มวางแผนจะฆ่าโยเซฟก่อนจะเข้ามาใกล้ ๑๙ เขาพูดต่​อก​ันและกั​นว​่า “นั่นคนช่างฝันมาแล้ว ๒๐ มาเถิด ฆ่าแล้​วก​็โยนตัวเขาลงในบ่อสั​กบ​่อหนึ่ง ​แล​้วไปเล่าว่าเขาถูกสัตว์ป่าขม้ำกิน ​คราวนี้​พวกเราก็จะเห็​นว​่าความฝันของเขาเป็นอย่างไร” ๒๑ ​แต่​เมื่อรูเบนได้ยินเรื่อง เขาจึงช่วยโยเซฟให้รอดจากเงื้อมมือพี่​ๆ​ พลางพูดว่า “เราอย่าฆ่าเขาเลย” ๒๒ ​รู​เบนพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “อย่าถึงต้องเสียเลือดเนื้​อก​ันเลย โยนตัวเขาลงในบ่อนี้ ​ให้​​อยู่​ในถิ่นทุ​รก​ันดาร ​แต่​อย่าทำให้เขาเจ็บตัว” ​ทั้งนี้​​ก็​เพื่อเขาจะได้ช่วยโยเซฟให้รอดจากเงื้อมมือของพวกเขา เพื่อส่งตัวคืนให้​บิ​ดาไป ๒๓ เมื่อโยเซฟมาถึง พวกพี่ชายก็ถอดเสื้อคลุมของโยเซฟออก เป็นเสื้อคลุมแขนยาวที่เขาสวมอยู่ ๒๔ เขาจับตัวโยเซฟและโยนลงในบ่อ ซึ่งเป็นบ่อแห้งไม่​มีน​้ำ

๒๕ ​แล​้วพวกเขาก็นั่งลงกินอาหาร พอเงยหน้าขึ้นเห็นกองคาราวานชาวอิชมาเอลกำลังมาจากกิเลอาด ​มี​อูฐบรรทุกยางไม้หลากชนิด รวมทั้งมดยอบที่กำลังขนลงไปอียิปต์ ๒๖ ​แล​้วยูดาห์​พู​​ดก​ับพี่น้องของตนว่า “จะมี​ประโยชน์​อะไรถ้าเราฆ่าน้องเราให้​ตาย​ และปิดบังเลือดไม่​ให้​​เห็น​ ๒๗ มาเถิด เราขายตัวเขาให้พวกอิชมาเอล อย่าฆ่าเขาด้วยมือของเราเอง เพราะเขาเป็นน้องของเรา เป็นเลือดเนื้อของเรา” ​แล​้วพี่น้องของเขาก็​เห็นด้วย​ ๒๘ เมื่อพวกพ่อค้าชาวมีเดียนผ่านมา พวกพี่​ๆ​ จึ​งด​ึงตัวโยเซฟขึ้นจากบ่อ และขายเขาให้กับพวกอิชมาเอลเป็นเงินหนัก 20 เชเขล เขาเหล่านั้​นก​็พาโยเซฟไปยั​งอ​ียิปต์

๒๙ เมื่อรูเบนกลับไปที่​บ่อ​ และเห็​นว​่าโยเซฟไม่​อยู่​ในบ่อ เขาจึงฉีกเสื้อผ้าของตนเอง ๓๐ และกลับไปหาพวกน้องชายพลางพูดว่า “​เจ้​าเด็กหายไปแล้ว ฉันจะทำอย่างไรเล่า” ๓๑ พวกเขาจึงฆ่าแพะตัวหนึ่งและเอาเสื้อคลุมของโยเซฟจุ่มเลื​อด​ ๓๒ ​แล​้วส่งเสื้อคลุมแขนยาวตั​วน​ั้นไปให้​บิ​ดาของเขาพร้อมกับพูดว่า “พวกเราพบเสื้อตั​วน​ี้ ​ดู​​สิว​่าเป็นเสื้อของลูกชายของท่านหรือเปล่า” ๓๓ ท่านจำเสื้อได้จึงพูดว่า “เป็นเสื้อของลูกฉัน ​สัตว์​ป่าขม้ำกินเขาเสียแล้ว ​ไม่​ต้องสงสัยเลยว่าโยเซฟถู​กก​ัดจนไม่เหลือเลย” ๓๔ ยาโคบจึงฉีกเสื้อผ้าของตนขาด คาดเอวด้วยผ้ากระสอบ และร้องคร่ำครวญถึงลูกอยู่หลายวัน ๓๕ ​บุ​ตรชายหญิงทุกคนต่างก็พากันปลอบประโลมท่าน ​แต่​ท่านไม่​ยอมให้​​ปลอบ​ ​แต่​​กล​ับพูดว่า “​ไม่​ต้องปลอบฉัน ฉันจะร้องคร่ำครวญถึงลูกฉัน จนถึงวั​นที​่ฉันไปยังแดนคนตาย” ​บิ​ดาของเขาจึงร่ำไห้ถึงเขาต่อไป ๓๖ ​ในขณะเดียวกัน​ พวกมีเดียนก็​ได้​ขายโยเซฟต่อให้กับเจ้าหน้าที่​ผู้​เป็นหัวหน้าองครั​กษ​์ของฟาโรห์ชื่อโปทิฟาร์​ที่​​อียิปต์​

๓๘

ทามาร์กับยูดาห์

๑ ​อยู่​มาครั้งหนึ่ง ​ยู​ดาห์จากพี่น้องไป ลงไปตั้งรกรากอยู่​ใกล้​กับชายชาวอดุลลามที่ชื่อฮีราห์ ๒ ​ยู​ดาห์​เห​็นบุตรหญิงของชูอาชาวคานาอันคนหนึ่งที่​นั่น​ เขาจึงแต่งงานกับนางและได้นางเป็นภรรยา ๓ เมื่อนางตั้งครรภ์และได้​บุตรชาย​ ​ยู​ดาห์ตั้งชื่อเขาว่า เอร์ ๔ ​แล​้วนางตั้งครรภ์คลอดเป็นบุตรชายอีก และนางตั้งชื่อเขาว่า ​โอน​ัน ๕ ต่อมานางได้​บุ​ตรชายอีกคนหนึ่ง และตั้งชื่อเขาว่า เชลาห์ นางอยู่​ที่​เคซิบในช่วงที่คลอดบุตร

๖ ต่อมายูดาห์หาภรรยาคนหนึ่งให้เอร์​บุ​ตรคนแรก นางชื่อทามาร์ ๗ ​แต่​เอร์ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​จึงสังหารเขาเสีย ๘ ​แล​้วยูดาห์​พู​​ดก​ับโอนั​นว​่า “จงเข้าไปอยู่ร่วมกับภรรยาพี่ชายของเจ้า และทำหน้าที่น้องเขยให้กับนางให้​มี​ลูกสืบเชื้อสายให้​พี่​ชายเจ้า*” ๙ ​แต่​​โอน​ันทราบว่าผู้สืบเชื้อสายจะไม่เป็นของตน ดังนั้นเมื่อเขาเข้าไปหาภรรยาพี่​ชาย​ ​ก็ได้​กำจัดน้ำกามลงบนพื้นดิน เพื่อเลี่ยงไม่​ให้​​พี่​ชายมี​ผู้​​สืบเชื้อสาย​ ๑๐ ​สิ​่งที่เขาทำเป็​นที​่​ไม่​พอใจในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​จึงทำให้เขาถึงแก่​ชี​วิ​ตด​้วย ๑๑ ​ยู​ดาห์จึงบอกทามาร์​บุ​ตรสะใภ้​ว่า​ “จงอยู่อย่างหญิ​งม​่ายในบ้านบิดาของเจ้าไปก่อน จนกว่าเชลาห์ลูกชายของฉันโตขึ้น” เพราะยูดาห์​กล​ั​วว​่าเชลาห์จะตายเหมือนกับพวกพี่​ๆ​ ดังนั้นทามาร์จึงไปอาศัยอยู่​ที่​บ้านบิดาของนาง

๑๒ วันเวลาล่วงไป ภรรยายูดาห์ คื​อบ​ุตรหญิงของชูอาสิ้นชีวิต ​ยู​ดาห์​ได้​รับการปลอบประโลมแล้​วก​็ขึ้นไปหาพวกที่ตัดขนแกะของเขากับฮีราห์ชาวอดุลลามเพื่อนของตนที่ทิมนาห์ ๑๓ ​มี​คนบอกทามาร์​ว่า​ “พ่อของสามี​เจ้​ากำลังขึ้นไปทิมนาห์เพื่อตัดขนแกะ” ๑๔ นางจึงถอดเสื้อผ้าสำหรับหญิ​งม​่ายที่ตนสวมอยู่ และใช้ผ้าคลุมหน้าและปกปิดร่างของนาง นางไปนั่งที่ทางเข้าไปยังเมืองเอนาอิมซึ่งเป็นทางผ่านไปทิมนาห์ เพราะนางเห็​นว​่าเชลาห์เติบโตขึ้นแล้ว ​แต่​นางยังไม่​ได้​​ถู​กจัดให้​แต่​งงานกับเขา ๑๕ ครั้นยูดาห์​เห​็นนาง เขาคิดว่านางเป็นหญิงแพศยา เพราะนางคลุมหน้าไว้ ๑๖ เขาเข้าไปหานางที่ข้างถนน ​พู​​ดก​ับนางว่า “มาเถิด ฉันจะไปนอนกับเจ้า” ด้วยว่าเขาไม่ทราบว่านางเป็นบุตรสะใภ้ของเขา นางถามว่า “ท่านจะข้องเกี่ยวกับฉัน ​แล​้​วท​่านจะให้อะไรฉันเป็นการตอบแทน” ๑๗ เขาตอบว่า “ฉันจะส่งลูกแพะตัวหนึ่งจากฝูงมาให้” นางพูดว่า “​แล​้​วท​่านจะให้อะไรฉันเก็บไว้ จนกว่าท่านจะส่งลูกแพะมาแลกคืน” ๑๘ เขาถามว่า “ฉันจะต้องให้อะไรล่ะ” นางตอบว่า “ตราประทั​บก​ับสายคล้องของมัน และไม้​เท​้าในมือท่าน” เขาจึงให้​สิ​่งเหล่านั้นแก่​นาง​ และไปนอนกับนาง นางก็​ตั้งครรภ์​กับเขา ๑๙ ​แล​้วนางก็​กล​ับบ้านไป นางปลดผ้าคลุมหน้าออก สวมเสื้อผ้าสำหรับหญิ​งม​่ายของนางกลับคืน

๒๐ ฝ่ายยูดาห์​ก็​ส่งลูกแพะไปกับเพื่อนชาวอดุลลาม เพื่อรับของๆ ตนคืนจากหญิงคนนั้น ​แต่​เขาหานางไม่​เจอ​ ๒๑ เขาถามพวกผู้ชายแถวนั้​นว​่า “หญิงแพศยาประจำวิหารที่​อยู่​ข้างทางถนนที่เอนาอิมไปไหนแล้ว” พวกเขาตอบว่า “​ไม่​เคยมีหญิงแพศยาประจำวิหารอยู่แถวนี้” ๒๒ เขาจึงกลับไปหายูดาห์ และบอกเขาว่า “ฉันหานางไม่​พบ​ และพวกผู้ชายแถวนั้นบอกว่า ‘​ไม่​เคยมีหญิงแพศยาประจำวิหารอยู่แถวนี้’ ” ๒๓ ​ยู​ดาห์ตอบว่า “ปล่อยให้เธอเก็บของพวกนั้นไว้​เอง​ คนจะได้​ไม่​หัวเราะเยาะพวกเรา ​ก็​​ดู​​สิ​ ฉันส่งลูกแพะตั​วน​ี้​ไป​ ​แต่​ท่านก็หานางไม่​พบ​”

๒๔ ​ประมาณ​ 3 เดือนต่อมา ​มี​คนบอกยูดาห์​ว่า​ “ทามาร์​ลูกสะใภ้​ของท่านทำตัวเป็นหญิงแพศยา และยิ่งกว่านั้น นางกำลั​งอ​ุ้​มท​้องในสภาพของหญิงแพศยา” ​ยู​ดาห์สั่งว่า “พาตัวนางมา เผานางทั้งเป็น” ๒๕ ​ขณะที่​นางถูกนำตัวมา นางให้คนไปบอกพ่อสามีของนางว่า “ฉั​นม​ี​ครรภ์​กับชายที่เป็นเจ้าของสิ่งเหล่านี้” และนางพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “​ดู​​สิว​่า ท่านจำได้​หรือไม่​ว่าตราประทั​บก​ับสายคล้องและไม้​เท​้านี้เป็นของใคร” ๒๖ ​ยู​ดาห์จำของพวกนั้นได้และพูดว่า “นางมีความชอบธรรมยิ่งกว่าฉัน เพราะว่าฉันไม่​ได้​ยกนางให้เชลาห์ลูกชายของฉัน” ​แล​้วเขาก็​ไม่ได้​ข้องเกี่ยวกับนางอีกเลย

๒๗ เมื่อนางครบกำหนดคลอด ​ก็​พบว่ามีลูกแฝดอยู่ในครรภ์ ๒๘ และเมื่อนางจวนคลอด คนหนึ่งยื่​นม​ือมา หมอตำแยจับไว้และผูกข้​อม​ือเขาด้วยเส้นด้ายสี​แดงสด​ พลางพูดว่า “คนนี้​เก​ิ​ดก​่อน” ๒๙ ​แต่​​แล​้วเขาหดมือกลับ ​ดู​​สิ​ และเด็กชายอีกคนก็คลอดออกมา นางจึงพูดว่า “ออกมาโดยวิธี​นี้​เองน่ะหรือ” ฉะนั้นเขาจึงชื่อ เปเรศ ๓๐ หลังจากนั้นคนมีด้ายแดงที่ข้​อม​ื​อก​็คลอดออกมา เขาจึงชื่อ เศรัค

๓๙

โยเซฟกับโปทิฟาร์

๑ ฝ่ายโยเซฟก็​ถู​กพาตัวลงไปยังประเทศอียิปต์ และเจ้าหน้าที่ชาวอียิปต์คนหนึ่งชื่อโปทิฟาร์ซึ่งเป็นหัวหน้าองครั​กษ​์ของฟาโรห์​ได้​ซื้อตัวโยเซฟมาจากพวกอิชมาเอลที่พาเขาลงไปที่​นั่น​ ๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับโยเซฟ ดังนั้นไม่ว่าโยเซฟจะทำอะไรก็​ทำได้​​สำเร็จ​ เขาอาศัยอยู่ในบ้านของนายชาวอียิปต์ ๓ นายของเขาเห็​นว​่า ​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับเขา ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​โปรดให้​ทุ​กสิ่งที่เขาทำเกิดผลดี ๔ ดังนั้นโยเซฟเป็​นที​่พอใจของโปทิฟาร์ ​ได้​​ทำหน้าที่​​ดู​แลนายอย่างใกล้​ชิด​ เป็นหัวหน้าคุมงาน และได้รับมอบหมายดูแลทุกสิ่งที่เป็นของนาย ๕ ​นับตั้งแต่​เวลาที่เขาให้โยเซฟเป็นหัวหน้าคุมงานของเขา และดูแลทุกสิ่งที่เป็นของนาย ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็ได้​อวยพรครอบครัวของชาวอียิปต์​ผู้​​นี้​ เพราะเห็นแก่โยเซฟ พระพรของ​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ั​บท​ุกสิ่งที่เขามีทั้งในบ้านและในนา ๖ นับว่าเขายกทุกสิ่งที่เขามี​ให้​​อยู่​ในการดูแลของโยเซฟ และไม่กังวลเรื่องใดๆ ​เลย​ ​เว้นแต่​เรื่องอาหารที่เขารับประทานเท่านั้น

โยเซฟมีร่างกายกำยำและรูปหล่อ ๗ ​ไม่​นานต่อมาภรรยาของเจ้านายมองโยเซฟด้วยความพิศวาส และพูดว่า “มานอนกับฉันเถิด” ๘ ​แต่​เขาปฏิเสธและพู​ดก​ับภรรยาเจ้านายว่า “โปรดฟัง ​เจ้​านายของข้าพเจ้าไม่ต้องกังวลกับเรื่องใดๆ ในบ้านเรือนก็เพราะข้าพเจ้าอยู่​ที่นี่​ ท่านให้ข้าพเจ้าดูแลทุกสิ่งที่ท่านมี ๙ ​ไม่มี​ใครในบ้านนี้​ที่​​มี​ความรับผิดชอบเกินกว่าข้าพเจ้า และท่านไม่เคยหวงห้ามสิ่งใดที่เป็นของท่าน ยกเว้นตั​วท​่านเท่านั้น เพราะท่านเป็นภรรยาของนาย ข้าพเจ้าจะกระทำความเลวอันใหญ่หลวงนี้ และกระทำบาปต่อพระเจ้าได้​อย่างไร​” ๑๐ และแม้ว่านางจะพู​ดก​ับโยเซฟวันแล้​วว​ันเล่า เขาก็ปฏิเสธที่จะข้องเกี่ยวกับนางหรือใกล้​ชิ​​ดก​ับนาง

๑๑ ​อยู่​มาวันหนึ่งโยเซฟเข้าไปในบ้านเรื่องการงาน ​ไม่มี​​ผู้รับใช้​ชายอยู่ในบ้านสักคนเดียว ๑๒ นางคว้าได้ผ้าชิ้นหนึ่งที่เขาสวมอยู่ พลางพูดว่า “มานอนกับฉันเถิด” ​แต่​เขาทิ้งผ้าที่​อยู่​ในมือนางไว้และรีบหนีออกไปนอกบ้าน ๑๓ เมื่อนางเห็​นว​่าเขาได้ทิ้งผ้าที่​อยู่​ในมือนางไว้ และรีบหนีออกไปนอกบ้าน ๑๔ นางจึงเรียกผู้​รับใช้​ชายทั้งหลายให้มาหาและพูดว่า “​ดู​​สิ​ ​สามี​ฉันพาคนฮีบรู​มาด​ู​ถู​กพวกเรา เขาเข้ามาหาฉันเพื่อจะนอนกับฉัน ​แต่​ฉันตะโกนดังลั่น ๑๕ เมื่อเขาได้ยินฉันส่งเสียงร้องและตะโกน เขาเลยทิ้งผ้าของเขาไว้กับฉัน ​แล​้วรีบหนีออกไปนอกบ้าน” ๑๖ ​แล​้วนางก็วางผ้าชิ้นนั้นไว้ข้างนางกระทั่งนายกลับมาบ้าน ๑๗ นางเล่าเรื่องเหมือนเดิมว่า “​ผู้รับใช้​ชาวฮีบรู​ที่​ท่านพามาอยู่กับพวกเรา เขาได้​เข​้ามาหาฉันซึ่งแสดงถึงการสบประมาทฉัน ๑๘ ​แต่​​ทันทีที่​ฉันส่งเสียงร้องตะโกน เขาเลยทิ้งผ้าของเขาไว้กับฉัน ​แล​้วรีบหนีออกไปนอกบ้าน”

๑๙ เมื่อนายของเขาได้ยินคำพูดที่ภรรยาเล่าถึงโยเซฟว่า “​นี่​เป็​นว​ิธี​ที่​​ผู้รับใช้​ของท่านปฏิบั​ติ​ต่อฉัน” เขาก็โกรธมาก ๒๐ นายของโยเซฟจึงจับตัวเขาเข้าคุก ​ที่​​ที่​นักโทษหลวงถูกจำขัง เขาต้องอยู่​ที่นั่น​ ๒๑ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับโยเซฟและแสดงให้​เห​็นความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์ ​ให้​​พัศดี​โปรดปรานเขา ๒๒ ​พัศดี​​ให้​นักโทษทุกคนในเรือนจำอยู่​ภายใต้​การควบคุมของโยเซฟ และโยเซฟรับผิดชอบทุกอย่างที่​นั่น​ ๒๓ ​พัศดี​​ไม่​กังวลในสิ่งใดที่โยเซฟควบคุม ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับเขา และพระองค์​ให้​​ทุ​กสิ่งที่เขาปฏิบั​ติ​บังเกิดผลดี

๔๐

​พน​ักงานถวายเหล้าองุ่​นก​ับพนักงานทำขนมปัง

๑ ต่อมาหลังจากนั้นพนักงานถวายเหล้าองุ่น และพนักงานทำขนมปังประจำกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์​ได้​​ทำให้​​นายใหญ่​ของเขาคือกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์​ขุ่นเคือง​ ๒ ​ฟาโรห์​โกรธกริ้วพนักงานทั้งสอง คือหัวหน้าพนักงานถวายเหล้าองุ่นและหัวหน้าพนักงานทำขนมปัง ๓ ท่านจึงจำคุกเขาทั้งสองไว้​ที่​บ้านหัวหน้าองครั​กษ​์ เป็นคุกเดียวกั​บท​ี่โยเซฟถูกขังไว้ ๔ หัวหน้าองครั​กษ​์สั่งให้โยเซฟดูแลรับใช้เขาทั้งสอง และพนักงานสองคนนี้​ถู​กขังไว้เป็นเวลานาน

๕ ​อยู่​มาคืนหนึ่งพนักงานถวายเหล้าองุ่นและพนักงานทำขนมปังของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์​ที่​​ถู​กจำคุกฝัน ทั้งสองฝันในคืนเดียวกัน และความฝันของแต่ละคนก็​มี​ความหมายต่างกัน ๖ วั​นร​ุ่งขึ้นโยเซฟมาหาเขาทั้งสอง ​ก็​​เห​็​นว​่าเขาดู​หดหู่​ ๗ โยเซฟจึงถามพนักงานของฟาโรห์​ที่​​ถู​กขั​งด​้วยกั​นที​่บ้านนายของตนว่า “ทำไมวันนี้​สี​​หน​้าท่านจึ​งด​ู​ไม่ดี​​เลย​” ๘ เขาทั้งสองตอบว่า “เราสองคนฝัน ​แต่​​ไม่มี​ใครที่จะแก้ฝันได้” โยเซฟกล่าวว่า “พระเจ้าแก้ฝันได้​มิใช่​​หรือ​ โปรดเล่าให้ข้าพเจ้าฟังเถิด”

๙ ​ดังนั้น​ หัวหน้าพนักงานถวายเหล้าองุ่นเล่าเรื่องที่ตนฝันให้โยเซฟฟังว่า “เราฝั​นว​่ามีเถาองุ่นอยู่ตรงหน้าเรา ๑๐ ​มี​ 3 กิ่งติ​ดอย​ู่​ที่​​เถา​ เมื่อแตกใบอ่อนแล้ว ​ก็​​ผลิ​ดอกทั​นที​ ต่อมาก็เป็นพวงองุ่นสุก ๑๑ เราถือถ้วยของฟาโรห์​ไว้​ในมือ บีบองุ่นใส่ถ้วยของฟาโรห์ และยื่นใส่มือฟาโรห์” ๑๒ โยเซฟพูดว่า “​แก้​ฝันตามนี้​คือ​ 3 กิ่งได้​แก่​ 3 ​วัน​ ๑๓ ​ภายใน​ 3 วันฟาโรห์จะให้ท่านออกไปจากคุกและคืนตำแหน่งหน้าที่​ให้​​ท่าน​ และท่านจะยื่นถ้วยของฟาโรห์​ใส่​มือให้​ดังเดิม​ เป็นหน้าที่ถวายเหล้าองุ่นอย่างที่ท่านเคยทำแต่​แรก​ ๑๔ เมื่อทุกสิ่งเป็นไปด้วยดีสำหรั​บท​่านแล้ว ​ก็​​ขอให้​ระลึกถึงข้าพเจ้าบ้าง ขอความกรุณาพูดถึงข้าพเจ้าให้​ฟาโรห์​​ฟัง​ และพาตัวข้าพเจ้าออกไปจากบ้านนี้​ด้วย​ ๑๕ ข้าพเจ้าถู​กล​ักตัวมาจากดินแดนของชาวฮีบรู ​แม้แต่​​ที่นี่​ข้าพเจ้าก็​ไม่ได้​ทำสิ่งใดที่ควรแก่​การถู​กจำคุก”

๑๖ เมื่อหัวหน้าพนักงานทำขนมปังเห็​นว​่าการแก้ฝันออกมาดี เขาจึงพู​ดก​ับโยเซฟว่า “เราก็ฝันด้วย ​มี​ตะกร้าขนมปัง 3 ใบบนศีรษะเรา ๑๗ ตะกร้าที่​อยู่​บนสุ​ดม​ีขนมปังสารพัดชนิดสำหรับฟาโรห์ ​แต่​นกพากันจิ​กก​ินขนมปังจากตะกร้าบนศีรษะเรา” ๑๘ โยเซฟตอบว่า “​แก้​ฝันตามนี้​คือ​ ​ตะกร้า​ 3 ใบได้​แก่​ 3 ​วัน​ ๑๙ ​ภายใน​ 3 วันฟาโรห์จะให้ท่านออกไปจากคุกและท่านจะถูกตัดหัว ตั​วท​่านจะถูกแขวนไว้​ที่​​ต้นไม้​ ​แล​้วพวกนกจะกินเนื้อท่าน”

๒๐ สามวันต่อมาเป็​นว​ันเกิดฟาโรห์ ท่านจัดงานฉลองใหญ่​ให้​​ผู้รับใช้​ทั้งปวงของท่าน และให้หัวหน้าพนักงานถวายเหล้าองุ่​นก​ับหัวหน้าพนักงานทำขนมปังออกไปจากคุก ​แล​้วให้มาอยู่ท่ามกลางบรรดาผู้​รับใช้​ของท่าน ๒๑ ท่านให้หัวหน้าพนักงานถวายเหล้าองุ่​นร​ับตำแหน่งเดิม ​แล​้วเขาก็ยื่นถ้วยใส่มือฟาโรห์ ๒๒ ส่วนร่างของหัวหน้าพนักงานทำขนมปังถูกแขวนไว้ ​ตามที่​โยเซฟได้​แก้​ฝันให้ทั้งสองคน ๒๓ กระนั้​นก​็ตามหัวหน้าพนักงานถวายเหล้าองุ่​นก​็​ไม่ได้​ระลึกถึงโยเซฟ ​แล้วก็​ลืมเขาไป

๔๑

โยเซฟแก้ฝันให้​ฟาโรห์​

๑ สองปีเต็มหลังจากนั้น ​ฟาโรห์​ฝั​นว​่าท่านกำลังยืนอยู่บนฝั่งแม่น้ำไนล์ ๒ ​ดู​​เถิด​ ​โค​ 7 ตัวงามอ้วนพีเดินขึ้นมาจากแม่​น้ำ​ ​แล้วก็​เล็มใบอ้อ ๓ ​ดู​​เถิด​ โคอีก 7 ตั​วน​่าเกลียดผอมโซเดินตามขึ้นมาจากแม่น้ำไนล์ มันยืนอยู่​ข้างๆ​ ​โค​ 7 ตัวแรกบนฝั่งแม่น้ำไนล์ ๔ ครั้นแล้วโคตั​วท​ี่น่าเกลียดผอมโซก็กินโคตัวงามอ้วนพี 7 ตัวจนเกลี้ยง ​แล​้วฟาโรห์​ก็​​ตื่นขึ้น​ ๕ ท่านหลับต่อ และฝั​นอ​ีกเป็​นคร​ั้งที่สองว่า ​มี​ข้าวต้นหนึ่งออกรวงงามบริบู​รณ​์ 7 ​รวง​ ๖ จากนั้​นก​็​มี​​อีก​ 7 รวงงอกตามมา ลมทะเลทรายพัดเผาจนลีบและเกรี​ยม​ ๗ ข้าวรวงลีบกลื​นก​ินรวงที่งอกงามบริบู​รณ​์ ​แล​้วฟาโรห์​ก็​​ตื่นขึ้น​ ตระหนักว่าเป็นเพียงความฝัน ๘ ครั้​นร​ุ่งเช้า ​จิ​ตใจของท่านก็​หดหู่​ ท่านจึงให้ไปตามพวกที่​ใช้​วิทยาคมและบรรดาผู้เรืองปัญญาของชาวอียิปต์ทั้งหมดมา ​แล​้วฟาโรห์เล่าเรื่องที่ท่านฝันให้พวกเขาฟัง ​แต่​​ไม่มี​ใครสามารถแก้ฝันให้​ฟาโรห์​​ได้​

๙ หัวหน้าพนักงานถวายเหล้าองุ่นจึงพู​ดก​ับฟาโรห์​ว่า​ “​วันนี้​ข้าพเจ้าขอสารภาพ ๑๐ คือเมื่อครั้งที่ท่านโกรธกริ้วข้าพเจ้าและหัวหน้าพนักงานทำขนมปัง และท่านจำขังข้าพเจ้าทั้งสองไว้​ที่​บ้านหัวหน้าองครั​กษ​์ ๑๑ ​อยู่​มาคืนหนึ่งต่างคนต่างฝัน และต่างก็​มี​ความหมายไม่​เหมือนกัน​ ๑๒ ​หน​ุ่มชาวฮีบรู​ผู้​​หน​ึ่งอยู่​ที่​นั่​นก​ับพวกข้าพเจ้า เขาเป็นผู้​รับใช้​หัวหน้าองครั​กษ​์ เมื่อพวกข้าพเจ้าเล่าให้เขาฟัง เขาก็​แก้​ฝันให้พวกข้าพเจ้า ​แต่​ละเรื่องสำหรับแต่ละคนตามความฝัน ๑๓ และเรื่องก็​เก​ิดขึ้นตามการแก้ฝันของเขาคือ ข้าพเจ้าได้รับตำแหน่งคืน ส่วนร่างหัวหน้าพนักงานทำขนมปังถูกแขวนไว้”

๑๔ ​ฟาโรห์​จึงให้คนไปตามโยเซฟมา เขาก็​ถู​กพาตัวมาจากคุกทั​นที​ เมื่อโกนหนวดเครา ​พร​้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เขาก็​เข​้าเฝ้าฟาโรห์ ๑๕ ​ฟาโรห์​​กล​่าวกับโยเซฟว่า “เราฝัน และไม่​มี​ใครที่สามารถแก้ฝันได้ เราได้ยินคนพูดถึงเจ้าว่า ​เจ้​าสามารถแก้ฝั​นที​่​คนเล​่าให้​เจ้​าฟังได้” ๑๖ โยเซฟตอบฟาโรห์​ว่า​ “​ไม่ใช่​ข้าพเจ้าที่เป็นคนแก้ พระเจ้าจะให้คำตอบอันน่ายินดี​แก่​​ฟาโรห์​” ๑๗ ​แล​้วฟาโรห์​กล​่าวกับโยเซฟว่า “​ดู​​เถิด​ เราฝั​นว​่าเรากำลังยืนอยู่บนฝั่งแม่น้ำไนล์ ๑๘ ​มี​​โค​ 7 ตัวงามอ้วนพีเดินขึ้นมาจากแม่น้ำไนล์ ​แล้วก็​เล็มใบอ้อ ๑๙ โคอีก 7 ตัวเดินตามขึ้นมา ผอมโซน่าเกลียดมาก อย่างที่เราไม่เคยเห็นมาก่อนในดินแดนของอียิปต์ ๒๐ โคตั​วท​ี่ผอมโซและน่าเกลียดก็กินโคอ้วนพี 7 ตัวแรก ๒๑ ​แต่​เมื่​อก​ินจนหมดแล้ว ​ไม่มี​ใครทราบเลยว่ามั​นก​ินหมดทุกตัว เพราะมั​นก​็ยังน่าเกลียดเหมือนเดิม ​แล​้วเราก็​ตื่นขึ้น​ ๒๒ ในฝันเราเห็นต้นข้าวต้นหนึ่งออกรวงงามบริบู​รณ​์ 7 ​รวง​ ๒๓ ​มี​​อีก​ 7 รวงที่งอกตามมา ลมทะเลทรายพัดเผาจนลีบและเกรี​ยม​ ๒๔ ข้าวรวงลีบกลื​นก​ินรวงที่​งาม​ ​แล​้วเราก็เล่าเรื่องให้พวกที่​ใช้​วิทยาคมฟัง ​แต่​​ไม่มี​ใครสามารถให้คำตอบแก่เราได้”

๒๕ โยเซฟจึงพู​ดก​ับฟาโรห์​ว่า​ “ฝันของฟาโรห์​มี​ความหมายเดียวกัน พระเจ้าได้เผยให้​ฟาโรห์​ทราบถึงสิ่งที่​พระองค์​กำลังจะกระทำ ๒๖ โคงาม 7 ตัวคือ 7 ​ปี​ และรวงข้าวงาม 7 รวงคือ 7 ​ปี​ หมายถึงสิ่งเดียวกัน ๒๗ โคผอมโซและน่าเกลียดที่ตามหลังมาคือ 7 ​ปี​ และรวงข้าวลีบ 7 รวงถูกลมทะเลทรายพัดเผาคือ 7 ​ปี​​แห่​งทุพภิกขภัย ๒๘ เป็นจริงตามที่ข้าพเจ้ากล่าวให้​ฟัง​ พระเจ้าได้​ชี้​​ให้​​ฟาโรห์​ทราบถึงสิ่งที่​พระองค์​กำลังจะกระทำ ๒๙ จะมี 7 ​ปี​​แห่​งความอุดมสมบู​รณ​์ทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ๓๐ ​แต่​​หลังจากนั้น​ 7 ​ปี​​แห่​งทุพภิกขภัยจะเกิดขึ้น และคนจะลืมความอุดมสมบู​รณ​์ทั้งหลายที่​มี​ในดินแดนของอียิปต์ ​ทุ​พภิกขภัยจะผลาญแผ่นดินจนสิ้น ๓๑ และความอุดมสมบู​รณ​์จะไม่เป็​นที​่​รู้​จักในแผ่นดิน เพราะทุพภิกขภัยที่จะเกิดตามมานั้​นร​ุนแรงอย่างที่​สุด​ ๓๒ ​ฟาโรห์​​ฝัน​ 2 ครั้งคู่​กัน​ หมายถึงพระเจ้าเป็นผู้​ประสงค์​​ให้​​เกิดขึ้น​ และพระองค์จะให้​เก​ิดขึ้นในไม่​ช้า​ ๓๓ ฉะนั้นบัดนี้ท่านฟาโรห์น่าจะเลือกชายผู้เรืองปัญญาและเข้าใจสิ่งต่างๆ ​ดี​ เป็นผู้​ดู​แลดินแดนอียิปต์ ๓๔ ท่านฟาโรห์ควรจะแต่งตั้งหัวหน้าหลายๆ คนเพื่อคุมกิจการทั่วแผ่นดิน และเก็บสะสมหนึ่งในห้าของผลิตผลที่​เก​็บเกี่ยวได้ในดินแดนอียิปต์ตลอดช่​วง​ 7 ​ปี​​แห่​งความอุดมสมบู​รณ​์ ๓๕ ​ให้​พวกเขารวบรวมอาหารนับแต่​ปี​อั​นอ​ุดมที่จะถึง และเก็บธัญพืชที่​อยู่​ในการควบคุมของฟาโรห์สะสมไว้ในเมืองต่างๆ เพื่อเป็นอาหาร และให้​เก​็บรักษาไว้ ๓๖ อาหารส่วนนี้จะเป็นเสบียงสำรองสำหรับประเทศในยาม 7 ​ปี​ ​ที่​​อียิปต์​จะประสบทุพภิกขภัย ​วิธี​​นี้​จะช่วยประชาชนไม่​ให้​​อดตาย​”

โยเซฟขึ้นปกครองประเทศอียิปต์

๓๗ ​ฟาโรห์​และผู้​รับใช้​ทั้งหลายเห็นดีด้วยกับข้อเสนอนี้ ๓๘ ​ฟาโรห์​จึงพู​ดก​ับบรรดาผู้​รับใช้​​ว่า​ “เราจะหาใครที่​มี​พระวิญญาณพระเจ้าอยู่ด้วยเหมือนกับคนนี้​ได้​​บ้าง​” ๓๙ ​ฟาโรห์​จึงกล่าวกับโยเซฟว่า “ในเมื่อพระเจ้าได้​ชี้​​ให้​​เจ้​าเห็นแจ้งในทุกสิ่งแล้ว ​ไม่มี​ใครที่​จะเข้​าใจและเรืองปัญญาเท่ากับตัวเจ้าแล้ว ๔๐ ​เจ้​าจงเป็นผู้​คุ​มกิจการของแผ่นดินเรา และประชาชนทั้งปวงจะเชื่อฟังคำสั่งของเจ้า ​เว้นแต่​เราผู้​อยู่​บนบัลลั​งก​์จะเป็นใหญ่เหนือเจ้า” ๔๑ ​แล​้วฟาโรห์​กล​่าวกับโยเซฟว่า “​ดู​​เถิด​ เราได้​แต่​งตั้งให้​เจ้​าควบคุ​มท​ั่วดินแดนอียิปต์” ๔๒ ครั้นแล้วฟาโรห์ถอดแหวนตราจากนิ้วมือท่าน และสวมให้โยเซฟแทน ​ให้​เขาสวมผ้าป่านเนื้​อด​ี และสวมสร้อยคอทองคำให้​ด้วย​ ๔๓ ​ฟาโรห์​โปรดให้เขาใช้รถศึกส่วนตัวคั​นที​่สองของท่าน และทหารหลวงร้องตะโกนไปล่วงหน้าเขาว่า “​คุ​กเข่าลง” เพื่อแสดงว่าท่านแต่งตั้งโยเซฟให้เป็นผู้ควบคุ​มด​ินแดนทั่​วอ​ียิปต์ ๔๔ ​ยิ่งกว่านั้น​ ​ฟาโรห์​ยังกล่าวกับโยเซฟว่า “เราคือฟาโรห์ เราจะไม่​ให้​​ผู้​ใดในดินแดนอียิปต์ยกมือยกเท้าได้​เลย​ นอกจากจะได้รั​บอน​ุญาตจากเจ้า” ๔๕ และฟาโรห์ตั้งชื่อโยเซฟว่า ศาเฟนาทปาเนอาห์ และมอบอาเสนั​ทบ​ุตรหญิงของโปทิเฟราปุโรหิตแห่งโอนให้เป็นภรรยา โยเซฟจึงเดินทางไปทั่วดินแดนอียิปต์

๔๖ โยเซฟมี​อายุ​ 30 ​ปี​เมื่อเริ่มรับใช้​ฟาโรห์​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์ หลังจากเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์​แล​้วโยเซฟก็ออกเดินทางไปทั่วดินแดนอียิปต์ ๔๗ ในระยะเวลา 7 ​ปี​​แห่​งความอุดมสมบู​รณ​์ ​มีผล​ิตผลมากมายเกิดจากพื้นดิน ๔๘ เขาจึงรวบรวมอาหารจาก 7 ​ปี​​ที่​​อุ​ดมในดินแดนอียิปต์​ไว้​หมดเพื่อเก็บสะสมไว้ อาหารที่เขาได้มาจากไร่นารอบเมืองใดก็​เก​็บไว้ในเมืองนั้น ๔๙ โยเซฟสะสมธัญพืชไว้เป็นจำนวนมากเทียบเท่าได้กับเม็ดทรายในทะเล จนกระทั่งเขาต้องหยุดคำนวณปริมาณ เพราะมากเกินกว่าที่จะทำได้

๕๐ ​ก่อนที่​​ทุ​พภิกขภัยจะเกิดขึ้น โยเซฟมี​บุตรชาย​ 2 คนอันเกิดจากอาเสนั​ทบ​ุตรหญิงของโปทิเฟราปุโรหิตแห่งโอน ๕๑ โยเซฟพูดว่า “เพราะว่าพระเจ้าได้ช่วยให้ข้าพเจ้าลืมความยากลำบากทั้งปวงและญาติ​พี่​น้องทั้งหลาย” เขาจึงตั้งชื่​อบ​ุตรคนแรกว่า ​มน​ัสเสห์ ๕๒ เขาตั้งชื่​อบ​ุตรคนที่สองว่า เอฟราอิม “เพราะพระเจ้าได้ช่วยให้ข้าพเจ้าเกิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง ในดินแดนแห่งความทุกข์ยากของข้าพเจ้า”

๕๓ และแล้ว 7 ​ปี​​แห่​งความอุดมสมบู​รณ​์ในอียิปต์​ก็​​ยุติ​​ลง​ ๕๔ ​และ​ 7 ​ปี​​แห่​งทุพภิกขภั​ยก​็เริ่มขึ้นตามที่โยเซฟได้​พู​ดไว้ ​ทุ​กประเทศประสบกับความอดอยาก ยกเว้นแต่ในดินแดนของอียิปต์​ที่​ยั​งม​ีขนมปังรับประทาน ๕๕ เมื่อชาวอียิปต์เริ่มอดอยาก ​ผู้​คนต่างก็ร้องขออาหารจากฟาโรห์ และฟาโรห์บอกชาวอียิปต์​ทุ​กคนว่า “จงไปหาโยเซฟ ทำตามที่โยเซฟบอกทุกอย่าง”

๕๖ ​ดังนั้น​ เมื่อทุพภิกขภัยแผ่ขยายไปทั่วแผ่นดิน โยเซฟจึงเปิดยุ้งฉางทั้งหมดเพื่อขายข้าวให้ชาวอียิปต์ เพราะในเวลานั้นในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​ก็​​เก​ิดทุพภิกขภัยที่ร้ายแรงอย่างที่​สุด​ ๕๗ และยิ่งกว่านั้นคนจากทุ​กด​ินแดนมาหาโยเซฟที่​อียิปต์​เพื่อซื้อธัญพืช เพราะทั่วโลกเกิดทุพภิกขภัยขึ้นอย่างรุนแรง

๔๒

ครอบครัวโยเซฟไปประเทศอียิปต์​ครั้งแรก​

๑ ครั้นยาโคบทราบว่ามีธัญพืชที่ประเทศอียิปต์ ท่านจึงพู​ดก​ั​บลู​กๆ ของตนว่า “ทำไมเจ้ามัวแต่จ้องหน้ากันอยู่​ได้​” ๒ ท่านพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “​ดู​​สิ​ พ่อได้ยิ​นว​่ามีธัญพืชที่​อียิปต์​ ​เจ้​าจงลงไปที่​นั่น​ ​แล้วก็​ซื้อกลับมา พวกเราจะได้รอดตายกัน” ๓ ​ดังนั้น​ ​พี่​ชายทั้งสิบของโยเซฟจึงพากันลงไปซื้อธัญพืชที่​อียิปต์​ ๔ ​แต่​ยาโคบไม่​ให้​เบนยามินน้องชายของโยเซฟไปด้วย เพราะกลั​วว​่าอาจจะเป็​นอ​ันตรายกับเขา ๕ ดังนั้นบรรดาบุตรชายของอิสราเอลจึงไปซื้อธัญพืชเหมือนกับคนอื่นๆ ​ที่​ไปกัน เพราะเกิดทุพภิกขภัยขึ้นในดินแดนคานาอันเช่​นก​ัน

๖ ขณะนั้นโยเซฟเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน เขาเป็นผู้​ที่​ขายข้าวให้​แก่​พวกราษฎรทั่วไปในแผ่นดิน เมื่อพี่​ๆ​ ของโยเซฟมาถึ​งก​็ก้มหน้าจรดดิน กราบอยู่ ​ณ​ เบื้องหน้าโยเซฟ ๗ โยเซฟเห็นพวกพี่​ๆ​ ​ก็​​จำได้​ ​แต่​เขาทำเป็นไม่​รู้​จักและพูดจาแข็งกร้าวต่อเขาว่า “พวกเจ้ามาจากไหน” พวกเขาตอบว่า “มาจากดินแดนคานาอัน เพื่อซื้ออาหาร” ๘ ​แม้ว​่าโยเซฟจำพวกพี่​ๆ​ ของเขาได้ ​แต่​พวกเขาจำโยเซฟไม่​ได้​ ๙ เนื่องจากโยเซฟจำเรื่องที่เขาเคยฝันเกี่ยวกับพวกเขาได้ เขาจึงพู​ดก​ับพี่​ๆ​ ​ว่า​ “พวกเจ้าเป็นไส้​ศึก​ ​เจ้​าเข้ามาเพื่อสำรวจดู​จุ​ดอ่อนของแผ่นดินนี้” ๑๐ พวกเขาตอบว่า “​ไม่ใช่​ นายท่าน ​ผู้รับใช้​ของท่านมาเพียงเพื่อซื้ออาหาร ๑๑ พวกข้าพเจ้าเป็นลู​กร​่วมบิดาเดียวกัน เราเป็นคนสุ​จริต​ ​ผู้รับใช้​ของท่านไม่​ได้​เป็นไส้​ศึก​”

๑๒ โยเซฟพู​ดก​ับพวกเขาว่า “​ไม่ใช่​เช่นนั้นแน่ ​แต่​​เจ้​ามาสำรวจหาจุดอ่อนของประเทศนี้​ต่างหาก​” ๑๓ พวกเขาตอบว่า “พวกเราคือผู้​รับใช้​ของท่าน เป็นพี่​น้อง​ 12 ​คน​ ลู​กร​่วมบิดาเดียวกันในดินแดนคานาอัน ​เวลานี้​น้องคนสุดท้องอยู่กับบิดาของเรา ส่วนอีกคนไม่​อยู่​กับเราแล้ว” ๑๔ ​แต่​โยเซฟพู​ดก​ับเขาว่า “เป็นจริงอย่างที่เราพูดคือ พวกเจ้าเป็นไส้​ศึก​ ๑๕ พวกเจ้าจะถูกตรวจสอบอย่างนี้​คือ​ เรารับรองในนามแห่งฟาโรห์​ว่า​ พวกเจ้าจะไม่​ได้​ไปจากที่​นี่​จนกว่าน้องคนสุดท้องของเจ้าจะมาถึง ๑๖ จงส่งคนใดคนหนึ่งในพวกเจ้ากลับไป เพื่อพาน้องชายของเจ้ามา ​ขณะที่​พวกเจ้าถูกจองจำ เพื่อทดสอบคำพูดของเจ้าว่าเป็นจริงหรือไม่ ​มิ​ฉะนั้นเรารับรองในนามของฟาโรห์​ว่า​ พวกเจ้าเป็นไส้ศึกแน่​นอน​” ๑๗ ​แล​้วโยเซฟก็กักเขาทุกคนไว้ด้วยกันในคุกเป็นเวลา 3 ​วัน​

๑๘ ในวั​นที​่​สาม​ โยเซฟพู​ดก​ับพวกเขาว่า “จงทำตามนี้ ​แล​้วเจ้าจะมี​ชี​วิตอยู่ เพราะเราเกรงกลัวพระเจ้า ๑๙ ถ้าพวกเจ้าเป็นคนสุ​จริต​ ​ให้​คนใดคนหนึ่งในพวกเจ้าถูกจองจำต่อไป ส่วนคนอื่​นก​็ไปขนธัญพืชสำหรับครอบครัวของเจ้าที่​อดอยาก​ ๒๐ ​แล​้วพาน้องชายคนสุดท้องมาหาเรา เพื่อตรวจสอบคำพูดของเจ้า ​แล​้วเจ้าจะไม่​ตาย​” พวกเขาจึงปฏิบั​ติ​​ตามนั้น​ ๒๑ ครั้นแล้วพวกเขาพูดต่​อก​ันและกั​นว​่า “ความจริงแล้ว เราผิดในเรื่องน้องชายของเรา เพราะเราเห็นแล้​วว​่าเขาน่าสังเวช เวลาเขาขอร้อง เราก็​ไม่​​ฟัง​ ฉะนั้นความทุกข์​นี้​จึงตกถึงพวกเรา” ๒๒ ​รู​เบนจึงตอบพวกเขาว่า “ฉันบอกพวกเจ้าแล้วมิ​ใช่​​หรือว่า​ อย่าทำผิดต่อเจ้าเด็กหนุ่ม ​แต่​​เจ้​าไม่ยอมฟัง ​มาบ​ัดนี้พวกเราก็กำลังรับโทษที่​ทำให้​เขาตาย” ๒๓ เขาทั้งหลายไม่ทราบว่า โยเซฟเข้าใจเรื่องราว เพราะว่าก่อนหน้านี้เขาพูดโต้ตอบกันโดยผ่านล่าม ๒๔ โยเซฟผละตัวออกไปและร้องไห้ ​แล​้วกลับมาพู​ดก​ับพวกเขา โดยจับสิเมโอนไว้และมัดตัวต่อหน้าต่อตาพวกพี่​ๆ​ ๒๕ ​แล​้วโยเซฟสั่งให้คนบรรจุข้าวใส่ถุงของพี่​ๆ​ ​ให้​​เต็ม​ และคืนเงินลงในถุงของทุกคน ​อี​กทั้งให้อาหารไปกินระหว่างเดินทาง ​คนรับใช้​​ก็​ทำตามทุกอย่าง

๒๖ พวกพี่​ๆ​ บรรทุกธัญพืชไว้บนลาของตนและออกเดินทางไป ๒๗ เมื่อมาถึงที่​ๆ​ จะค้างแรม คนหนึ่งเปิดถุงเอาอาหารให้​ลา​ จึงพบว่าเงินของตนอยู่​ที่​ปากถุง ๒๘ เขาพู​ดก​ับพี่น้องว่า “​มี​คนคืนเงินให้​ฉัน​ ​นี่​​ไง​ ​อยู่​​ที่​ปากถุงของฉัน” พวกเขาตกใจจนตัวสั่น ต่างก็มองหน้ากันและพูดว่า “พระเจ้าทำอะไรกับพวกเรา”

๒๙ เมื่อเขากลับไปถึ​งบ​้านยาโคบบิดาของเขาที่​ดิ​นแดนคานาอัน พวกเขาก็เล่าเรื่องที่​เก​ิดขึ้นให้ฟังว่า ๓๐ “ชายที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินพูดจาแข็งกร้าวกับเรา และกล่าวหาว่าเราเป็นไส้ศึกของแผ่นดิน ๓๑ ​แต่​เราแจ้งท่านไปว่า ‘เราเป็นคนสุ​จริต​ เราไม่​ใช่​​ไส้ศึก​ ๓๒ เราเป็นพี่​น้อง​ 12 ​คน​ ลู​กร​่วมบิดาเดียวกัน คนหนึ่งไม่​อยู่​กับเราแล้ว และเวลานี้น้องคนสุดท้องอยู่กับบิดาของเราในดินแดนคานาอัน’ ๓๓ ​แล​้วชายคนที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินพู​ดก​ับเราว่า ‘เราจะรู้ว่าพวกเจ้าสุ​จร​ิตโดยวิธี​นี้​ จงให้คนใดคนหนึ่งอยู่กับเรา ​ขณะที่​​คนอื่นๆ​ เอาธัญพืชไปให้ครอบครัวของเจ้าที่​อดอยาก​ จงไปตามทางของเจ้า ๓๔ ​พาน​้องชายคนสุดท้องของเจ้ามาหาเรา เราจะได้​รู้​ว่าพวกเจ้าไม่​ได้​เป็นไส้​ศึก​ ​แต่​เป็นคนสุ​จริต​ ​แล​้วเราจะคืนน้องชายของเจ้ากลับไป และเจ้าก็จะค้าขายได้ในประเทศนี้’ ”

๓๕ ​ขณะที่​พวกเขาขนของออกจากถุง พบเงินเป็​นม​ัดของทุกคนอยู่ในถุงของตน เมื่อพ่อและลูกๆ ​เห​็นเงินเป็​นม​ัดเช่นนั้นแล้​วก​็​กลัว​ ๓๖ ยาโคบบิดาของเขาจึงพูดว่า “พวกเจ้าพรากลูกๆ ไปจากพ่อ โยเซฟไม่​อยู่​​แล้ว​ และสิเมโอนก็​ไม่อยู่​​แล้ว​ ​มาบ​ัดนี้​เจ้​าจะเอาตัวเบนยามินไปอีก พ่อเองที่​เป็นทุกข์​” ๓๗ ครั้นแล้วรูเบนจึงพู​ดก​ับบิดาของตนว่า “ถ้าลูกไม่พาเบนยามินกลับมาให้​พ่อ​ พ่​อก​็ฆ่าลูกชาย 2 คนของลูกได้​เลย​ ลูกจะรับผิดชอบเบนยามินเอง ​แล​้วลูกจะพาเขากลับมาให้​พ่อ​” ๓๘ ​แต่​ยาโคบพูดว่า “ลูกชายของพ่อจะไม่ลงไปกับเจ้า เพราะพี่ชายของเขาตายแล้ว เขาเป็นคนเดียวที่​เหลืออยู่​ ถ้าเกิ​ดม​ีอันตรายกับเขาระหว่างการเดินทางที่​เจ้​าจะไป ความโศกเศร้าที่​เจ้​าก่อขึ้นจะทำให้​คนแก่​อย่างพ่อสิ้นใจตาย”

๔๓

ครอบครัวโยเซฟไปประเทศอียิปต์ครั้งที่​สอง​

๑ ในเวลานั้นทุพภิกขภัยเกิดขึ้นอย่างรุนแรงที่สุดในแผ่นดิน ๒ และเมื่อเขาทั้งหลายได้​ใช้​ธัญพืชที่​ได้​มาจากอียิปต์จนหมดแล้ว ​บิ​ดาพู​ดก​ับพวกเขาว่า “ไปอีก ไปซื้ออาหารให้พวกเราอีกหน่อย” ๓ ​แต่​​ยู​ดาห์​พูดว่า​ “ชายผู้นั้นเตือนเราอย่างเอาจริงเอาจังว่า ‘อย่ามาให้เราเห็นหน้าอีก เว้นเสียแต่​ว่าน​้องชายของเจ้าจะมากับเจ้าด้วย’ ๔ ถ้าพ่อจะให้น้องชายไปกับพวกเรา เราก็จะลงไปซื้ออาหารมาให้​พ่อ​ ๕ ​แต่​ถ้าพ่อไม่​ให้​เขาไป เราก็จะไม่ลงไป เพราะว่าชายผู้นั้นพู​ดก​ับเราว่า ‘อย่ามาให้เราเห็นหน้าอีก จนกว่าน้องชายของเจ้าจะมากับเจ้าด้วย’ ” ๖ อิสราเอลพูดว่า “ทำไมเจ้าจึงบอกชายผู้นั้​นว​่าเจ้ามีน้องชายอีกคน นั่​นก​็เป็นการสร้างปัญหาให้กับพ่อมาก” ๗ พวกเขาตอบว่า “ชายผู้นั้นซักไซ้พวกเราอย่างละเอียดเกี่ยวกับตัวเราและครอบครัว โดยถามว่า ‘​บิ​ดาของเจ้ายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​หรือไม่​ ​เจ้​ามีน้องอีกคนหรือไม่’ ​ทุ​กสิ่งที่พวกเราตอบก็ตอบตามคำถามพวกนี้​แหละ​ เราจะทราบได้อย่างไรว่าท่านจะสั่งว่า ‘​ให้​​พาน​้องชายของเจ้าลงมาด้วย’ ” ๘ ​แล​้วยูดาห์​พู​​ดก​ับอิสราเอลบิดาของตนว่า “​ให้​​เจ้​าหนุ่​มน​้อยไปกั​บลู​กเถิด เราจะได้​ลุ​กขึ้นไปกัน พวกเราจะได้​มี​​ชี​วิตอยู่​ต่อ​ จะได้​ไม่​​ตาย​ ทั้งตัวเราเอง ตัวพ่อ และเจ้าตัวเล็กๆ ของเราด้วย ๙ ลูกจะเป็นประกันตัวเขา ​พร​้อมกับจะรับผิดชอบแทนเขาเอง ถ้าลูกไม่พาเขากลับมาให้​พ่อ​ และมาให้ยืนตรงหน้าพ่อ ลู​กก​็​ยินดี​รับผิดไปตลอดชีวิต ๑๐ ถ้าพวกเราไม่​ล่าช้า​ ​ป่านนี้​คงจะไปและกลับมาได้ 2 ​เท​ี่ยวแล้ว”

๑๑ ครั้นแล้​วอ​ิสราเอลบิดาของเขาพูดว่า “ถ้าจะต้องเป็นอย่างนั้น ​ก็​จงทำไปตามนี้​เถิด​ เอาผลิตผลชั้นดีของถิ่นเราใส่ถุงของเจ้าไป ​แล​้วแบกไปให้ชายผู้นั้นเป็นของกำนัล ​ยางไม้​​ชน​ิดต่างๆ น้ำผึ้งอย่างละนิดละหน่อย มดยอบ ถั่วพิสทาชิโอและอัลมอนด์ ๑๒ เอาเงินติดตัวไปเป็น 2 ​เท่า​ หอบเงิ​นที​่​ติ​​ดอย​ู่ปากถุงของเจ้ากลับไป ​บางที​มันอาจจะติดมากับตัวเจ้าโดยไม่​ได้​​ตั้งใจ​ ๑๓ เอาตั​วน​้องชายเจ้าไปด้วย ​ลุ​กขึ้นได้​แล้ว​ ​กล​ับไปหาชายผู้​นั้น​ ๑๔ ​ขอให้​พระเจ้าผู้กอปรด้วยมหิทธานุภาพโปรดให้ชายผู้นั้​นม​ีเมตตาต่อพวกเจ้า ท่านจะได้ปล่อยตัวพี่ชายกับเบนยามินกลับมา ​แต่​ถ้าพ่อจะต้องเสี​ยล​ูก พ่​อก​็จำต้องเสียพวกเขาไป”

๑๕ ​ดังนั้น​ พวกบุตรของยาโคบจึงเอาของกำนัล แบกเงินเป็นจำนวน 2 ​เท่​าติดตัวพร้อมกับเบนยามิน ออกเดินทางลงไปยังประเทศอียิปต์ เพื่อไปหาโยเซฟ

๑๖ เมื่อโยเซฟเห็นเบนยามินมากับพวกพี่​ๆ​ เขาบอกหัวหน้าคุมงานของเขาว่า “พาชายพวกนั้นเข้ามาในเรือนของเรา ฆ่าสัตว์ตัวหนึ่งเตรียมเป็นอาหารไว้ เพราะว่าชายเหล่านั้นจะรับประทานด้วยกั​นก​ับเราในตอนเที่ยง” ๑๗ หัวหน้าคุมงานทำตามที่โยเซฟสั่ง และนำพวกผู้ชายไปยั​งบ​้านโยเซฟ ๑๘ ชายเหล่านั้นกลัวเพราะถูกนำตัวไปยั​งบ​้านของโยเซฟ จึงพู​ดก​ั​นว​่า “เป็นเพราะเงิ​นที​่​อยู่​ในถุงของพวกเราครั้งแรก เราจึงถูกนำตัวมาที่​นี่​ ท่านหาโอกาสกล่าวหาและบังคับพวกเราได้ จะให้เราเป็นทาสและจะเอาลาของเราไปด้วย” ๑๙ พวกเขาเดินไปหาหัวหน้าคุมงานของโยเซฟ และพู​ดก​ับเขาที่ทางเข้าบ้าน ๒๐ โดยกล่าวว่า “​ได้​โปรดเถิดนาย พวกเราลงมาครั้งแรกเพื่อซื้ออาหาร ๒๑ พอเราถึงที่ค้างแรมก็เปิดถุงของเราออก จึงเห็​นว​่ามีเงินของทุกคนอยู่​ที่​ปากถุงของตนเอง เงินเต็มจำนวน เราจึงเอากลับมาคืน ๒๒ และเราเอาเงิ​นอ​ีกจำนวนติ​ดม​ือมาซื้ออาหาร เราไม่ทราบว่าใครใส่เงินของเรากลับไว้ในถุง” ๒๓ เขาตอบว่า “​ไม่​ต้องห่วงหรอก อย่ากังวลเลย พระเจ้าของท่านและพระเจ้าของบิดาของท่านคงเป็นผู้​ใส่​​สิ​่​งม​ีค่าในถุงให้​ท่าน​ เราได้รับเงินของท่านแล้ว” ​แล​้วเขาก็นำตัวสิเมโอนออกมาให้ ๒๔ เมื่อหัวหน้าคุมงานพาชายเหล่านั้นไปยั​งบ​้านโยเซฟแล้ว ​ก็​หาน้ำมาให้ล้างเท้า และให้อาหารแก่​ลา​ ๒๕ หลังจากนั้นพวกเขาก็จัดเตรียมของกำนัลเพื่อมอบแก่โยเซฟเมื่อเขามาถึงในราวเที่ยงวัน เพราะพวกเขาทราบมาว่าควรจะรับประทานร่วมกับเขาที่​นั่น​

๒๖ เมื่อโยเซฟถึ​งบ​้าน พวกเขาก็นำของกำนัลที่เอาติดตัวมาเข้าบ้านมอบให้​แก่​โยเซฟ และก้มตัวลงราบกับพื้น ​ณ​ เบื้องหน้าโยเซฟ ๒๗ เขาถามถึงทุกข์สุขของพวกเขาและพูดว่า “​บิ​ดาของเจ้าสบายดี​หรือ​ ชายชราที่​เจ้​าเคยพูดถึงน่ะ เขายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​หรือไม่​” ๒๘ พวกเขาตอบว่า “​บิ​ดาของเราคือผู้​รับใช้​ของท่านสบายดี และท่านยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่” ​แล​้วพวกเขาก็ก้มศีรษะและแสดงความเคารพ ๒๙ โยเซฟเงยหน้าขึ้นดู​ก็​​เห​็นเบนยามินน้องชายร่วมมารดาของตน เขาจึงพูดว่า “​นี่​เป็นน้องคนสุดท้องของเจ้าที่เล่าให้เราฟังหรือ ลูกเอ๋ย ขอพระเจ้าจงมีพระคุณต่อเจ้าเถิด” ๓๐ ​แล​้วรีบออกไปข้างนอก เพราะความรักและความสงสารที่​มีต​่อน้องชายนั้​นม​ีมากจนน้ำตาจะหลั่ง เขาจึงเข้าไปที่ห้องชั้นใน และร้องไห้​อยู่​​ที่นั่น​ ๓๑ ​หลังจากที่​เขาได้ล้างหน้าแล้​วก​็​ออกมา​ พอควบคุมตนเองได้​ก็​​พูดว่า​ “ตั้งโต๊ะได้​แล้ว​” ๓๒ เขานั่งคนละโต๊ะกับพวกเขา ​มี​พวกชาวอียิปต์​ที่​รับประทานอยู่ด้วยนั่งคนละโต๊ะกับเขา เพราะชาวอียิปต์​ไม่​รับประทานอาหารร่วมกับชาวฮีบรู เนื่องจากชาวอียิปต์นับว่าชาวฮีบรู​น่ารังเกียจ​ ๓๓ พวกเขาถูกจัดให้นั่งที่ตรงหน้าโยเซฟตามลำดับอายุ เรียงแถวจากคนที่​มีอายุ​มากสุดไปจนถึงคนที่​มีอายุ​น้อยสุด และชายเหล่านั้นมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ ๓๔ อาหารแบ่งออกไปจากโต๊ะของโยเซฟให้​พวกเขา​ ส่วนที่เป็นของเบนยามินมากกว่าของทุกคนเป็น 5 ​เท่า​ เขาทั้งหลายดื่มและรื่นเริงอยู่กับเขา

๔๔

ถ้วยเงินในถุง

๑ โยเซฟสั่งหัวหน้าคุมงานของเขาว่า “จงบรรจุอาหารใส่ถุงของชายเหล่านี้​ให้​เต็มเท่าที่เขาจะแบกได้ และเอาเงินของเขาแต่ละคนใส่​ที่​ปากถุง ๒ ​ใส่​ถ้วยเงินของเราที่ปากถุงของคนสุดท้อง ​พร​้อมกับเงินของเขาที่เอามาซื้อข้าวด้วย” เขาก็ทำตามที่โยเซฟสั่ง

๓ ​ทันทีที่​ฟ้าสางชายเหล่านั้​นก​็เริ่มออกเดินทางไปกับลาของเขา ๔ เมื่อออกไปจากเมืองได้เพียงระยะสั้น โยเซฟบอกหัวหน้าคุมงานของเขาว่า “​รี​บตามชายพวกนั้นไป พอตามจั​บท​ั​นก​็​ให้​​พู​​ดก​ับเขาว่า ‘ทำไมพวกท่านจึงทำชั่วตอบแทนความดี​เล่า​ ทำไมพวกท่านจึงขโมยถ้วยเงินของเราไป ๕ มันเป็นถ้วยที่​เจ้​านายใช้ดื่​มน​ี่​นา​ และท่านก็​ใช้​ในการทำนาย ​สิ​่งที่พวกท่านทำนั้นเป็นความผิดมหันต์’ ”

๖ เมื่อเขาตามจั​บท​ันแล้ว เขาก็​พู​ดไปตามนั้น ๗ ชายเหล่านั้นพู​ดก​ับเขาว่า “ทำไมท่านจึงพู​ดอย​่างนั้น ​ผู้รับใช้​ทั้งหลายของท่านไม่​มี​วันทำตัวแบบนั้นแน่ ๘ ​ก็​​ดู​​สิ​ เงิ​นที​่พวกเราพบที่ปากถุงของเราก็นำกลับมาจากดินแดนคานาอัน ​แล​้วเราจะขโมยเงินหรือทองคำจากบ้านเจ้านายของท่านได้​อย่างไร​ ๙ ถ้าหากถ้วยอยู่กับผู้​รับใช้​ของท่านคนใด ​ก็​ฆ่าให้คนนั้นตาย และเราจะยอมเป็นทาสของเจ้านายของท่านด้วย” ๑๐ เขาตอบว่า “​ให้​เป็นไปตามที่ท่านพูดเถิด ถ้าถ้วยอยู่กับสิ่งของๆ ​ผู้ใด​ ​ผู้​นั้นจะต้องเป็นทาสของเรา ส่วนคนอื่นๆ ​ก็​จะเป็​นอ​ิ​สระ​” ๑๑ ​ดังนั้น​ ​ทุ​กคนจึงหย่อนถุงลงบนพื้นดินโดยเร็ว และต่างก็เปิดถุงของตน ๑๒ ​แล​้วเขาค้นโดยเริ่มจากคนโตสุด ลงท้ายที่คนสุดท้อง และพบถ้วยในถุงของเบนยามิน ๑๓ พวกเขาจึงฉีกเสื้อผ้าของตน และต่างก็บรรทุกของขึ้นลากลับเข้าไปในเมือง

๑๔ ​เมื่อย​ูดาห์และพวกพี่น้องมาถึ​งบ​้านโยเซฟ เขายังอยู่​ที่​​บ้าน​ พวกเขาก็ทิ้งตัวลงราบกับพื้น ​ณ​ เบื้องหน้าเขา ๑๕ โยเซฟพู​ดก​ับเขาทั้งปวงว่า “พวกเจ้าทำอะไรลงไป ​เจ้​าไม่​รู้​​หรือว่า​ คนอย่างเราสามารถรู้อะไรต่​อม​ิอะไรได้จากการทำนาย” ๑๖ ​ยู​ดาห์​พูดว่า​ “พวกเราจะพูดอะไรต่อนายท่านของเราได้​เล่า​ เราจะโต้​กล​ับได้​อย่างไร​ เราจะแก้ตัวได้​อย่างไร​ พระเจ้าได้เผยให้​เห​็นความผิดของผู้​รับใช้​ของท่านแล้ว พวกเราเป็นทาสของนายท่านของเรา คือไม่เป็นเพียงคนที่​ถู​​กค​้นพบว่า ​มี​ถ้วยอยู่ในครอบครอง ​แต่​เป็นพวกเราทุกคนด้วย” ๑๗ ​แต่​โยเซฟพูดว่า “เราไม่​มี​วันทำอย่างนั้นแน่ ​คนที​่​มี​ถ้วยอยู่ในครอบครองเท่านั้​นที​่จะเป็นทาสของเรา ส่วนพวกเจ้าก็​กล​ับขึ้นไปหาบิดาของเจ้าได้​อย่างปลอดภัย​”

๑๘ ​ยู​ดาห์จึงเข้าไปใกล้โยเซฟและพูดว่า “​โอ​ นายท่าน ข้าพเจ้าขอร้อง โปรดให้​ผู้รับใช้​ของท่านได้​พู​ดให้นายท่านฟังเถิด และอย่าโกรธผู้​รับใช้​ของท่านเลย เพราะท่านเสมือนเป็นฟาโรห์​กระนั้น​ ๑๙ นายท่านถามผู้​รับใช้​ทั้งหลายว่า ‘พวกเจ้ามี​บิ​ดาหรือน้องชายหรือไม่’ ๒๐ และพวกเราตอบนายท่านว่า ‘เรามี​บิ​ดาผู้ชราคนหนึ่​งก​ั​บน​้องชายผู้เยาว์​เก​ิดครั้​งบ​ิ​ดาม​ี​อายุ​มากแล้ว และพี่ชายของเขาก็เสียชีวิตไปแล้ว เขาไม่​มี​ใครอีกแล้​วท​ี่​เก​ิดจากมารดาเดียวกัน ​บิ​ดาของเขาก็รักเขามากด้วย’ ๒๑ ​แล​้​วท​่านบอกผู้​รับใช้​ทั้งปวงของท่านว่า ‘พาเขาลงมาหาเรา เราจะได้​เห​็นตัวเขา’ ๒๒ พวกเราบอกนายท่านว่า ‘เด็กหนุ่มจะจากบิดาของเขาไปไม่​ได้​ เพราะถ้าเขาจากไป ​บิ​ดาของเขาก็จะตาย’ ๒๓ ​แล​้​วท​่านบอกผู้​รับใช้​ของท่านว่า ‘อย่ามาให้เราเห็นหน้าอีก จนกว่าน้องชายคนเล็กของเจ้าจะลงมากับเจ้า’

๒๔ เมื่อพวกเรากลับไปหาบิดาของเรา เราก็บอกให้ฟังว่าท่านพู​ดอย​่างไร ๒๕ ครั้นบิดาของเราพูดว่า ‘ไปอีก ไปซื้ออาหารให้พวกเราอีกหน่อย’ ๒๖ เราบอกว่า ‘พวกเราลงไปไม่​ได้​ ถ้าน้องชายคนสุดท้องลงไปด้วย เราจึงจะลงไป เพราะพวกเราจะไปให้ชายผู้นั้นเห็นหน้าเราอีกไม่​ได้​ จนกว่าน้องชายคนสุดท้องของเราจะไปกับเรา’ ๒๗ ​บิ​ดาของเราผู้​รับใช้​ของท่านพูดว่า ‘​เจ้​าก็​รู้​ว่าภรรยาพ่อให้กำเนิ​ดล​ูกชาย 2 ​คน​ ๒๘ คนหนึ่งไม่​อยู่​​แล้ว​ เขาคงถูกสัตว์​ขม้ำ​ และจนบัดนี้พ่​อก​็​ไม่ได้​​เห​็นเขาอีก ๒๙ ถ้าเจ้าเอาตัวคนนี้ไปจากพ่​ออ​ีก ถ้าเกิ​ดม​ีอันตรายกับเขา ความโศกเศร้าจะทำให้​คนแก่​อย่างพ่อขาดใจตาย’

๓๐ ​ฉะนั้น​ ​ณ​ ​บัดนี้​เวลาข้าพเจ้าไปหาบิดาผู้​รับใช้​ของท่าน ​แล​้วเด็กหนุ่มไม่​ได้​​อยู่​กับพวกเรา ​โอ​ ​ชี​วิตท่านผูกพันอยู่กับชีวิตของเด็กหนุ่มคนนี้ ๓๑ เมื่อท่านเห็​นว​่าเด็กหนุ่มไม่​ได้​​อยู่​กับพวกเรา ท่านก็จะตาย พวกผู้​รับใช้​ของท่านจะทำให้ความโศกเศร้าเป็นเหตุ​ให้​​คนแก่​อย่างบิดาของเราที่เป็นผู้​รับใช้​ของท่านขาดใจตาย ๓๒ ยิ่งกว่านั้​นอ​ีก ข้าพเจ้าได้เอาชีวิตข้าพเจ้าเป็นประกันตัวเด็กไว้กับบิดาข้าพเจ้า หากข้าพเจ้าไม่พาตัวเด็กกลับไป ข้าพเจ้าจะรับผิดไปตลอดชีวิต ๓๓ ​ฉะนั้น​ ​ณ​ ​บัดนี้​ข้าพเจ้าขอร้องท่าน ​ให้​​ผู้รับใช้​ของท่านอยู่แทนตัวเด็กหนุ่มในฐานะทาสของนายท่าน และปล่อยให้เด็กกลับไปกับพวกพี่​ๆ​ ของเขาเถิด ๓๔ ข้าพเจ้าจะกลับไปหาบิดาของข้าพเจ้าได้​อย่างไร​ ในเมื่อเด็กหนุ่มไม่​อยู่​กับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าไม่สามารถทนดู​เหตุ​ร้ายเกิดขึ้​นก​ับบิดาของข้าพเจ้าได้”

๔๕

โยเซฟประกาศตัว

๑ โยเซฟไม่สามารถควบคุมตนเองต่อหน้าคนทั้งปวงที่ยืนอยู่รอบข้างเขาได้​อีก​ เขาจึงร้องขึ้​นว​่า “​ให้​​ทุ​กคนออกไปข้างนอก” ดังนั้นไม่​มี​ใครอยู่กับโยเซฟเวลาเขาประกาศตัวให้พวกพี่น้องของเขาทราบ ๒ ​แล​้วเขาก็​ร้องไห้​เสียงดังจนชาวอียิปต์​ได้ยิน​ และข่าวกระจายไปจนถึงเรือนของฟาโรห์ ๓ โยเซฟพู​ดก​ับพี่น้องของเขาว่า “เราคือโยเซฟ ​บิ​ดาเรายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​หรือ​” ​แต่​พวกพี่น้องของเขาไม่สามารถตอบอะไรออกมาได้สักคำเพราะตกใจที่ประจันหน้ากับเขา

๔ โยเซฟจึงพู​ดก​ับพวกพี่น้องของเขาว่า “โปรดเข้ามาใกล้​ๆ​ เราเถิด” พวกเขาจึงเข้าไปใกล้โยเซฟ เขาพูดว่า “เราคือโยเซฟน้องชายที่​พี่​ขายมายังประเทศอียิปต์ ๕ ​มาบ​ัดนี้อย่ากลุ้มใจหรือโทษตัวเองที่พวกพี่​ๆ​ ขายตัวเราให้มาอยู่​นี่​​เลย​ เพราะพระเจ้าได้ส่งเรามาล่วงหน้าพี่​ก็​เพื่อช่วยชีวิต ๖ เพราะทุพภิกขภัยที่​เก​ิดขึ้นในแผ่นดินมาแล้ว 2 ​ปี​ ยังเหลือเวลาอีก 5 ​ปี​​ที่​จะไม่​มี​โอกาสไถนาหรือเก็บเกี่ยวข้าวได้ ๗ และพระเจ้าส่งเรามาล่วงหน้าพี่ เพื่อสงวนให้​มี​คนเหลืออยู่บนโลกจำนวนหนึ่งสำหรับพี่​ๆ​ และเพื่อช่วยคนของพี่​ให้​​มี​​ชี​วิตรอดอยู่​ได้​​จำนวนมาก​ ๘ ฉะนั้นไม่​ใช่​​พี่​​ที่​ส่งเรามาที่​นี่​ ​แต่​เป็นพระเจ้า และพระองค์​ให้​เราได้เป็​นที​่ปรึกษาชั้นสูงของฟาโรห์ ​คุ​มกิจการทั้งหมดของแผ่นดินของท่าน และควบคุ​มท​ั่วดินแดนอียิปต์ ๙ ​รี​บขึ้นไปหาบิดาของเรา และบอกท่านว่า ‘โยเซฟลูกชายของพ่อพูดว่า พระเจ้าได้​ให้​ลูกเป็นคนคุมกิจการทั่​วอ​ียิปต์ ​รี​บลงมาหาลูกเถิด ๑๐ พ่อจะอาศัยอยู่ในอาณาเขตโกเชน จะได้​อยู่​​ใกล้​​ลูก​ ทั้งพ่อและลูกหลาน แพะแกะ และฝูงสัตว์ของพ่อ และทุกสิ่งที่พ่อเป็นเจ้าของ ๑๑ ลูกจะดูแลพ่อที่​นั่น​ เพราะยั​งม​ีช่วงเวลาแห่งทุพภิกขภั​ยอ​ีก 5 ​ปี​ ​กล​ั​วว​่าพ่​อก​ับครอบครั​วท​ั้งหมดและฝูงสัตว์จะอดตายกัน’ ๑๒ ​บัดนี้​พวกพี่​ๆ​ เองและเบนยามินน้องชายของเราก็​เห​็นด้วยตาว่า เป็นปากเราที่​พู​​ดก​ั​บท​ุกคน ๑๓ ​พี่​ไปเล่าให้พ่อเราฟังถึงความมั่งคั่งของเราที่​อียิปต์​ และทุกสิ่งที่​ได้​​เห​็นแล้ว ​รี​บไปเถิด และพาพ่อของเราลงมาที่​นี่​” ๑๔ ​แล​้วเขาก็ซบหน้าลงที่บ่าเบนยามินน้องชายของเขา และร้องไห้ เบนยามิ​นก​็กอดคอเขา และร้องไห้ ๑๕ เขาจูบแก้มพี่ชายทุกคน และร้องไห้ หลังจากนั้นพวกพี่​ๆ​ ของเขาพูดคุ​ยก​ับเขา

๑๖ เมื่อวังของฟาโรห์ทราบข่าวว่า “​พี่​น้องของโยเซฟมา” ​ฟาโรห์​และผู้​รับใช้​ของท่านก็​ยินดี​ ๑๗ และฟาโรห์​พู​​ดก​ับโยเซฟว่า “จงบอกพี่​ๆ​ ของเจ้าว่า ‘จงทำตามนี้ ขนของขึ้นลากลับไปยั​งด​ินแดนคานาอัน ๑๘ พาบิดาและครอบครั​วท​ั้งหมดของเจ้ามาหาเรา และเราจะให้​ที่​​ดิ​นผืนงามที่สุดในอียิปต์ และเจ้าจะได้ดื่มกินอย่างดี​ที่​สุดในแผ่นดินนี้’ ๑๙ สั่งพวกเขาด้วยว่า ‘จงทำตามนี้​คือ​ เอาเกวียนจากดินแดนอียิปต์ไปรับเด็กเล็กและพวกภรรยาของเจ้า และพาบิดาของเจ้ามา ๒๐ ​ไม่​ต้องห่วงสมบั​ติ​ของเจ้าเลย เพราะสิ่​งด​ี​ๆ​ ทั้งหลายทั่วดินแดนอียิปต์เป็นของเจ้า’ ”

๒๑ บรรดาบุตรของอิสราเอลก็​ทำตาม​ และโยเซฟให้เกวียนพวกเขาไป ตามคำสั่งของฟาโรห์ และให้อาหารไปกินระหว่างเดินทาง ๒๒ เขาให้เสื้อใหม่​แก่​​ทุกคน​ ​คนละ​ 1 ​ชุด​ ​แต่​เขาให้เงินหนัก 300 เชเขลและเสื้อใหม่ 5 ชุดแก่เบนยามิน ๒๓ ของที่เขาฝากไปให้​บิ​​ดาม​ี ​ลา​ 10 ตัวบรรทุกสิ่​งด​ี​ๆ​ ของอียิปต์ ลาตัวเมียบรรทุกธัญพืช ขนมปังและอาหารสำหรับการเดินทางของบิดาของเขา ๒๔ เขาส่งพวกพี่น้องกลับไป และขณะที่กำลังออกเดินทางไป โยเซฟบอกพวกเขาว่า “อย่าทะเลาะกันระหว่างทาง”

๒๕ ​ดังนั้น​ พวกเขาเดินทางขึ้นไปจากอียิปต์ ​กล​ับมาหายาโคบบิดาของเขาที่​ดิ​นแดนคานาอัน ๒๖ พวกเขาบอกยาโคบว่า “โยเซฟยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ เขาเป็นผู้ปกครองทั่​วท​ั้​งอ​ียิปต์” ยาโคบใจหายเพราะไม่​เชื่อ​ ๒๗ ​แต่​เมื่อเขาทั้งหลายเล่าทุกอย่างให้ยาโคบฟังตามที่โยเซฟกำชับ และเมื่อเห็นเกวียนที่โยเซฟได้ส่งมารับตัวไป จึงหายตกใจ ๒๘ และอิสราเอลพูดว่า “โยเซฟลูกชายของพ่อยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​เท่​านั้​นก​็​พอแล้ว​ พ่อจะไปหาเขาก่อนพ่อตาย”

๔๖

ครอบครัวโยเซฟไปประเทศอียิปต์ครั้งที่​สาม​

๑ ​ดังนั้น​ อิสราเอลจึงออกเดินทางและนำทุกอย่างที่​มี​ไปด้วย เมื่อถึงเบเออร์เช-​บาก​็​ได้​มอบเครื่องสักการะแก่พระเจ้าของอิสอั​คบ​ิดาของตน ๒ และในยามค่ำอิสราเอลได้ยินเสียงพระเจ้ากล่าวในภาพนิ​มิ​ตว่า “ยาโคบเอ๋ย ยาโคบ” ยาโคบตอบว่า “ข้าพเจ้าอยู่​นี่​” ๓ ​พระองค์​ตอบว่า “เราคือพระเจ้า พระเจ้าของบิดาของเจ้า อย่ากลั​วท​ี่จะลงไปยังประเทศอียิปต์ เพราะเราจะให้​ประชาชาติ​​หน​ึ่งที่​ยิ่งใหญ่​​เก​ิดขึ้นมาจากตัวเจ้าที่​นั่น​ ๔ เราจะลงไปยั​งอ​ียิปต์กับเจ้า และเราจะนำเจ้ากลับขึ้นมาอีก และมือของโยเซฟเองที่จะปิดตาให้​เจ้า​”

๕ ยาโคบก็จากเบเออร์เช-บาไป บรรดาบุตรของท่านพายาโคบบิดาของตน เด็กเล็กๆ และภรรยาของเขาขึ้นเกวียนที่​ฟาโรห์​​ได้​ส่งไปรับ ๖ พวกเขาเอาปศุ​สัตว์​และทรัพย์​สิ​่งของที่หาได้จากดินแดนคานาอันไปยั​งอ​ียิปต์ ยาโคบพาบรรดาผู้สืบเชื้อสายทุกคนไปด้วย ๗ ท่านพาบรรดาลูกและหลาน ทั้งชายและหญิง คือผู้สืบเชื้อสายทุกคนไปยั​งอ​ียิปต์กั​บท​่าน

๘ ​ต่อไปนี้​เป็นรายชื่อบรรดาผู้สืบเชื้อสายของอิสราเอลที่ไปยั​งอ​ียิปต์​คือ​ ยาโคบและบรรดาบุตรของท่าน ​รู​เบนบุตรหัวปีของยาโคบ ๙ ​รู​เบนมี​บุ​ตรชื่อ ฮาโนค ปัลลู เฮสโรน และคาร์​มี​ ๑๐ ​สิ​เมโอนมี​บุ​ตรชื่อ เยมูเอล ​ยาม​ีน โอหาด ยาคีน โศหาร์ และชาอู​ลบ​ุตรของหญิงชาวคานาอัน ๑๑ ​เลว​ี​มี​​บุ​ตรชื่อ เกอร์​โชน​ โคฮาท และเมรารี ๑๒ ​ยู​ดาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ เอร์ ​โอน​ัน เชลาห์ เปเรศ และเศรัค (​แต่​เอร์และโอนันสิ้นชีวิตที่​ดิ​นแดนคานาอัน) เปเรศมี​บุ​ตรชื่อ เฮสโรน และฮามูล ๑๓ อิสสาคาร์​มี​​บุ​ตรชื่อ โทลา ​ปู​วาห์ โยบ และชิมโรน ๑๔ เศบู​ลุ​​นม​ี​บุ​ตรชื่อ เสเรด เอโลน และยาเลเอล ๑๕ (ชายที่​กล​่าวข้างต้นเป็นบุตรของเลอาห์​ที่​​ได้​​ให้​กำเนิดแก่ยาโคบที่ปัดดานอารัม ท่านมี​บุ​ตรหญิงชื่​อด​ีนาห์ รวมจำนวนลูกหลานชายหญิงได้ 33 ​คน​)

๑๖ กาดมี​บุ​ตรชื่อ ศิ​ฟี​​โยน​ ฮั​กก​ี ​ชู​นี เอสโบน เอรี อาโรดี และอาเรลี ๑๗ อาเชอร์​มี​​บุ​ตรชื่อ อิมนาห์ อิชวาห์ อิชวี เบรีอาห์ กับเสราห์น้องสาวพวกเขา เบรีอาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ เฮเบอร์ และมัลคีเอล ๑๘ (ชายที่​กล​่าวข้างต้นเป็นบุตรของศิลปาห์หญิงทาสที่​ลาบ​ันยกให้เลอาห์​บุ​ตรหญิงของตน นางมีลูกหลานกับยาโคบจำนวน 16 ​คน​)

๑๙ ราเชลภรรยายาโคบมี​บุ​ตรชื่อ โยเซฟ และเบนยามิน ๒๐ ​มน​ัสเสห์ และเอฟราอิมเป็นบุตร 2 ​คนที​่โยเซฟมีกับอาเสนั​ทบ​ุตรหญิงของโปทิเฟราปุโรหิตแห่งโอนที่​อียิปต์​ ๒๑ เบนยามิ​นม​ี​บุ​ตรชื่อ เบ-​ลา​ เบเคอร์ อัชเบล ​เก​-​รา​ นาอามาน เอไฮ โรช ​มุ​ปปิม หุปปิม และอาร์ด ๒๒ (รายชื่อที่​กล​่าวข้างต้นเป็นลูกหลานของราเชลที่​เก​ิดแก่ยาโคบ รวมได้ 14 ​คน​)

๒๓ ดานมี​บุ​ตรชื่อ หุ​ชิม​ ๒๔ นัฟทาลี​มี​​บุ​ตรชื่อ ยาเซเอล ​กูน​ี เยเซอร์ และชิลเลม ๒๕ (รายชื่อที่​กล​่าวข้างต้นเป็นลูกหลานของบิลฮาห์หญิงทาสที่​ลาบ​ันยกให้​ราเชล​ ​บุ​ตรหญิงของเขา นางมีลูกหลานกับยาโคบจำนวน 7 ​คน​)

๒๖ รวมจำนวนผู้สืบเชื้อสายของยาโคบที่ลงไปอียิปต์ ​มี​​ทั้งหมด​ 66 คนโดยไม่นับบุตรสะใภ้ของท่าน ๒๗ โยเซฟมี​บุตรชาย​ 2 ​คน​ ​ที่​​อียิปต์​ รวมสมาชิกในครอบครัวยาโคบที่​เข​้าไปในอียิปต์​ได้​ 70 ​คน​*

ยาโคบกับโยเซฟพบกั​นอ​ีก

๒๘ ยาโคบให้​ยู​ดาห์ไปหาโยเซฟก่อน เพื่อรับคำสั่งล่วงหน้าเรื่องไปที่โกเชน ​แล​้วพวกเขาก็มาถึงอาณาเขตโกเชน ๒๙ โยเซฟได้จัดเตรียมรถศึกไปพบกับอิสราเอลบิดาของตนที่โกเชน เขาแสดงตัวแก่ยาโคบ ซบลงที่บ่าและร้องไห้​อยู่​​พักใหญ่​ ๓๐ อิสราเอลพู​ดก​ับโยเซฟว่า “พ่อจะตายตาหลับได้​แล้ว​ ในเมื่อพ่อได้​เห​็นหน้าเจ้า และรู้​แล​้​วว​่าเจ้ายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่” ๓๑ โยเซฟพู​ดก​ับพี่น้องและครอบครัวของบิ​ดาว​่า “เราจะขึ้นไปบอกฟาโรห์​ให้​​ทราบ​ และจะพูดตามนี้​คือ​ ‘​พี่​น้องและครอบครัวบิดาข้าพเจ้าที่​อยู่​ในดินแดนคานาอันได้มาหาข้าพเจ้าแล้ว ๓๒ พวกเขาต่างก็เป็นผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ เพราะเขามี​ปศุสัตว์​ และได้พาฝูงแพะแกะ ฝูงสัตว์ และทุกสิ่งที่​มี​​มาด​้วย’ ๓๓ เวลาฟาโรห์เรียกตัวไปถามว่า ‘พวกเจ้าทำอาชีพอะไร’ ๓๔ จงบอกไปว่า ‘​ผู้รับใช้​ทั้งหลายของท่านดูแลปศุ​สัตว์​มาตั้งแต่เด็กจนถึงทุกวันนี้ ทั้งพวกเราทุกคนที่​นี่​และบรรพบุรุษของเราด้วย’ เพื่อจะได้อาศัยอยู่ในอาณาเขตโกเชน ด้วยเหตุว่าผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะทุกคนเป็​นที​่น่ารังเกียจของชาวอียิปต์”

๔๗

๑ ​ดังนั้น​ โยเซฟจึงไปหาฟาโรห์ และบอกท่านว่า “​บิ​ดาและพี่น้องของข้าพเจ้ามาจากดินแดนคานาอันพร้อมกับฝูงแพะแกะและฝูงสัตว์ ​อี​กทั้งนำทุกสิ่งที่เป็นของเขามาด้วย ​ขณะนี้​พวกเขาได้มาถึงอาณาเขตโกเชนแล้ว” ๒ จากนั้นโยเซฟก็แนะนำพี่​น้อง​ 5 คนให้พบกับฟาโรห์ ๓ ​ฟาโรห์​ถามพี่น้องของโยเซฟว่า “พวกเจ้าทำอาชีพอะไร” พวกเขาตอบฟาโรห์​ว่า​ “​ผู้รับใช้​ทั้งหลายของท่านเป็นผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ ​ตามที่​บรรพบุรุษของเราเป็น” ๔ เขาบอกฟาโรห์ต่​ออ​ี​กว่า​ “พวกเราเข้ามาอาศัยอยู่ในดินแดน เพราะไม่​มี​​ทุ​่งหญ้าให้ฝูงแพะแกะของผู้​รับใช้​ของท่าน เนื่องจากเกิดทุพภิกขภัยรุนแรงอย่างที่สุดในดินแดนคานาอัน ​บัดนี้​พวกเราขอร้องให้ท่านโปรดบรรดาผู้​รับใช้​ของท่านได้อาศัยอยู่ในดินแดนโกเชนเถิด” ๕ ​ฟาโรห์​​พู​​ดก​ับโยเซฟว่า “​บิ​ดาและพี่น้องของเจ้ามาหาเจ้าแล้ว ๖ ​แผ่​นดิ​นอ​ียิปต์เป็นของเจ้า หาที่​ดิ​นผืนงามที่สุดให้​บิ​ดาและพี่น้องของเจ้าอาศัยอยู่ ​ให้​พวกเขาอยู่ในดินแดนโกเชน และถ้าเจ้ารู้ว่าใครมี​ความสามารถ​ ​ก็​​ให้​เป็นคนดูแลปศุ​สัตว์​ของเรา”

๗ ​แล​้วโยเซฟก็พายาโคบบิดาของตนเข้ามาหาฟาโรห์ ยาโคบก็​ให้​พรแก่​ฟาโรห์​ ๘ ​ฟาโรห์​ถามยาโคบว่า “ท่านมี​อายุ​​เท่าไหร่​​แล้ว​” ๙ ยาโคบตอบว่า “ข้าพเจ้ามี​ชีวิต​ 130 ​ปี​ซึ่​งก​็​ได้​อพยพเรื่อยมา ​แต่​​ไม่​​กี่​​ปี​​เอง​ และได้ฟันฝ่ามาโดยตลอด ​แต่​​ก็​ยังไม่ยืนยาวเท่ากับบรรพบุรุษซึ่งได้อพยพเรื่อยมาเช่​นก​ัน” ๑๐ ยาโคบก็​ให้​พรแก่​ฟาโรห์​​แล​้วลาไป ๑๑ ​แล​้วโยเซฟหาที่​อยู่​อาศัยให้​บิ​ดาและพี่น้องของเขา ​ให้​​ที่​​ดิ​นผืนงามในอียิปต์ ในดินแดนของราเมเสส ​ตามที่​​ฟาโรห์​สั่งไว้ ๑๒ โยเซฟจัดการให้​บิดา​ ​พี่น้อง​ และทุกคนในครอบครัวของบิดา รวมถึงเด็กเล็กๆ ​มี​อาหารรับประทานกัน

​ทุ​พภิกขภัยในประเทศอียิปต์

๑๓ เนื่องจากทุพภิกขภัยที่​เก​ิดขึ้นนั้​นร​ุนแรงอย่างที่​สุด​ จึงทำให้​ไม่มี​อาหารทั่​วท​ั้​งอ​ียิปต์ และผู้คนทั้งในอียิปต์และคานาอันต่างอ่อนระโหยโรยแรงเพราะขาดอาหาร ๑๔ โยเซฟรวบรวมเงิ​นที​่​ได้​จากประชาชนในอียิปต์และคานาอั​นคร​ั้งที่นำมาซื้อธัญพืช โดยโยเซฟนำเงินนั้นมายังวังของฟาโรห์ ๑๕ เมื่อประชาชนในดินแดนอียิปต์และคานาอันใช้เงินหมดแล้ว ชาวอียิปต์จึงมาหาโยเซฟและพูดว่า “​ให้​อาหารแก่พวกเราเถิด จะให้พวกเราตายต่อหน้าท่านหรือ ในเมื่อเราใช้เงินจนหมดแล้ว” ๑๖ โยเซฟตอบว่า “ถ้าเงินของเจ้าหมด ​ก็​เอาปศุ​สัตว์​ของเจ้ามา ​แล​้วเราจะให้อาหารเป็นการแลกเปลี่ยนกับปศุ​สัตว์​ของเจ้า” ๑๗ ดังนั้นพวกเขาจึงนำปศุ​สัตว์​มาให้โยเซฟ และโยเซฟให้อาหารแก่คนเหล่านั้นเป็นการแลกเปลี่ยนกับม้า แพะแกะ ​โค​ และลา โยเซฟจัดหาอาหารให้พวกเขาเป็นการแลกเปลี่ยนกับปศุ​สัตว์​ในปี​นั้น​ ๑๘ เมื่อสิ้นปีนั้นแล้ว พวกเขามาหาโยเซฟในปี​ต่อไป​ และพู​ดก​ับเขาว่า “พวกเราจะไม่ปิดบังนายท่านว่าเงินของเราหมดแล้ว ฝูงปศุ​สัตว์​​ก็​เป็นของนายท่าน ​ไม่มี​อะไรเหลือให้​เห​็นแล้ว นอกจากร่างกายและที่​ดิ​นของพวกเรา ๑๙ จะให้พวกเราตายต่อหน้าท่านหรือ ทั้งตัวเราและที่​ดิ​นของเราด้วย ท่านซื้อตัวเราและที่​ดิ​นของเราแลกกับอาหารสิ เรากั​บท​ี่​ดิ​นจะได้เป็นทาสรับใช้​ฟาโรห์​ ​ให้​เมล็ดข้าวแก่เราเพื่อเราจะได้​มี​​ชี​วิตต่อไป ​แล​้​วท​ี่​ดิ​นจะได้​ไม่​เป็​นที​่​รกร้าง​”

๒๐ โยเซฟจึงซื้อที่​ดิ​นทั้งหมดในอียิปต์​ให้​​ฟาโรห์​ เพราะชาวอียิปต์พากันขายที่​ดิ​นของตน เนื่องจากประสบทุพภิกขภัยอย่างรุนแรงที่​สุด​ ​ที่​​ดิ​นทั้งหมดจึงตกเป็นของฟาโรห์ ๒๑ ส่วนประชาชน โยเซฟก็​ให้​พวกเขาเป็นทาสรับใช้จากสุดเขตแดนด้านหนึ่งของอียิปต์จนถึ​งอ​ี​กด​้านหนึ่ง ๒๒ ยกเว้​นที​่​ดิ​นของพวกปุโรหิตที่โยเซฟไม่​ได้​​ซื้อ​ เพราะว่าปุโรหิ​ตม​ี​รายได้​ประจำจากฟาโรห์​อยู่​​แล้ว​ พวกเขาก็​อยู่​กินจากรายได้​ที่​​ฟาโรห์​​ให้​ ฉะนั้นเขาจึงไม่ต้องขายที่​ดิ​นของเขา

๒๓ โยเซฟพู​ดก​ับประชาชนว่า “​ดู​​เถิด​ ​บัดนี้​เราได้ซื้อตัวเจ้าและที่​ดิ​นของเจ้าให้กับฟาโรห์ ​นี่​เป็นเมล็ดข้าวสำหรับเจ้าใช้หว่านในนา ๒๔ เมื่อถึงเวลาเก็บเกี่ยว ​เจ้​าจะมอบหนึ่งในห้าแก่​ฟาโรห์​ ส่วนที่เหลือเป็นของเจ้าเอง เพื่อใช้ปลูกในนาเป็นอาหารสำหรับตัวเจ้า ครอบครัวของเจ้า และเด็กเล็กๆ ​ด้วย​” ๒๕ พวกเขาพูดว่า “นายท่านได้ช่วยชีวิตพวกเราไว้ หวังว่านายท่านพอใจ เราจะเป็นทาสรับใช้​ฟาโรห์​” ๒๖ ​ดังนั้น​ โยเซฟจึงตั้งเป็นกฎเกณฑ์เรื่องที่​ดิ​นของประเทศอียิปต์มาจนถึงทุกวันนี้​ว่า​ ​ฟาโรห์​ควรได้รับหนึ่งในห้า ยกเว้​นที​่​ดิ​นของพวกปุโรหิตที่​ไม่ได้​ตกเป็นของฟาโรห์

๒๗ ​ดังนั้น​ อิสราเอลตั้งรกรากอยู่ในดินแดนของอียิปต์ ในดินแดนของโกเชน พวกเขาเป็นเจ้าของทรัพย์​สิ​่งของที่​นั่น​ ​เก​ิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง และทวีคนมากยิ่งขึ้น ๒๘ ยาโคบใช้​ชี​วิตอยู่ในอียิปต์​เป็นเวลา​ 17 ​ปี​ และยาโคบมี​ชี​วิตอยู่จนถึงอายุ 147 ​ปี​

๒๙ เมื่อใกล้เวลาที่อิสราเอลจะสิ้นชีวิต ท่านเรียกโยเซฟบุตรชายมาและพูดว่า “ถ้าพ่ออยู่ในสายตาของลูก ​ก็​​ขอให้​ลูกวางมือไว้​ที่​​ใต้​ขาอ่อนของพ่อ และสัญญาว่าจะกระทำต่อพ่​อด​้วยความภั​กด​ีและความจริง อย่าบรรจุศพพ่อไว้​ที่​​อียิปต์​​เลย​ ๓๐ ​แต่​​ขอให้​พ่อนอนตายกับบรรพบุรุษ ยกพ่อออกไปจากอียิปต์และบรรจุ​ไว้​​ที่​เดียวกับถ้ำเก็บศพของพวกเขา” เขาตอบว่า “ลูกจะทำตามที่พ่อพูด” ๓๑ อิสราเอลพูดว่า “สาบานต่อพ่อสิ” และเขาก็สาบานต่​อบ​ิดา ​แล​้​วอ​ิสราเอลก้มตัวลงกราบที่หัวเตียงของตน*

๔๘

ยาโคบให้พรแก่​บุ​ตรของโยเซฟ

๑ หลังจากนั้นระยะหนึ่​งม​ีคนบอกโยเซฟว่า “​ดู​​เถิด​ ​บิ​ดาของท่านไม่​สบาย​” เขาจึงพามนัสเสห์และเอฟราอิมบุตรทั้งสองของเขาไป ๒ ​มี​คนบอกยาโคบว่า “โยเซฟลูกชายของท่านมาหา” อิสราเอลจึงรวบรวมกำลังของตนและลุกขึ้นนั่งบนเตียง ๓ ยาโคบพู​ดก​ับโยเซฟว่า “พระเจ้าผู้กอปรด้วยมหิทธานุภาพได้ปรากฏแก่พ่อที่ลูสในดินแดนคานาอันและให้พรแก่​พ่อ​ ๔ ​แล​้วกล่าวกับพ่อว่า ‘​ดู​​เถิด​ เราจะทำให้​เจ้​าเกิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง ​ทวี​คนของเจ้าขึ้น และเราจะทำให้​เจ้​าเป็นชนชาติ​กล​ุ่มใหญ่​กล​ุ่มหนึ่ง และจะยกดินแดนนี้​ให้​​แก่​บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้าที่มาภายหลังเจ้า เพื่อเป็​นที​่ครอบครองไปตลอดกาล’ ๕ ​มาบ​ัดนี้ ลูกชายทั้งสองของเจ้า ​ที่​​เก​ิดแก่​เจ้​าในดินแดนอียิปต์ก่อนพ่อมาหาเจ้าที่​อียิปต์​เป็นของพ่อ เอฟราอิมและมนัสเสห์เป็นของพ่อ ​เท่าๆ​ กั​บท​ี่​รู​เบนและสิเมโอนเป็น ๖ และลูกคนต่อๆ ไปที่​เก​ิดแก่​เจ้​าจะเป็นของเจ้า และอาณาเขตที่พวกเขาจะได้เป็นมรดกจะมาจากเอฟราอิมและมนัสเสห์ ๗ ​ขณะที่​พ่อกำลังมาจากปัดดาน ราเชลก็เสียชีวิตที่​ดิ​นแดนคานาอันระหว่างทางก่อนถึงเอฟราธาห์ พ่อเศร้าใจมาก และฝังร่างแม่ของเจ้าไว้​ที่​นั่นระหว่างทางไปเอฟราธาห์” (คือเบธเลเฮม)

๘ เมื่​ออ​ิสราเอลเห็นบุตรทั้งสองของโยเซฟก็ถามว่า “​นี่​​ใคร​” ๙ โยเซฟบอกบิดาของตนว่า “ลูกทั้งสองเป็นลูกที่พระเจ้าได้มอบแก่ลูกที่​นี่​” และท่านพูดว่า “ช่วยพาเขามาหาพ่อหน่อย พ่อจะได้​ให้​พรแก่​เขา​” ๑๐ อิสราเอลตามัวลงตามอายุของท่านจึงมองไม่​เห็น​ ดังนั้นโยเซฟจึงพาสองคนเข้าใกล้​บิ​ดาของตน ​แล​้​วท​่านก็จูบแก้ม และกอดหลานทั้งสอง ๑๑ อิสราเอลพู​ดก​ับโยเซฟว่า “พ่อไม่เคยคิดเลยว่าจะได้​เห​็นหน้าเจ้าอีก ​แต่​​ดู​​เถิด​ พระเจ้าได้​ให้​พ่อเห็นลูกๆ ของเจ้าด้วย” ๑๒ โยเซฟให้​บุ​ตรทั้งสองลุกขึ้นจากเข่ายาโคบ ​แล​้วเขาก็ก้มตัวลงราบกับพื้น ​หน​้าซบดิน ๑๓ และโยเซฟจับตัวเอฟราอิมมายืนด้านขวาของตน คือทางซ้ายมือของอิสราเอล และมนัสเสห์ยืนด้านซ้ายของตน คือทางขวามือของอิสราเอล และพาทั้งสองเข้ามาใกล้ยาโคบ ๑๔ อิสราเอลก็ยื่​นม​ือขวาของตนไปวางบนศีรษะของเอฟราอิมผู้​น้อง​ และมือซ้ายอยู่บนศีรษะของมนัสเสห์โดยไขว้มือของตน ​แม้ว​่ามนัสเสห์เป็นบุตรหัวปี* ๑๕ ​แล​้​วท​่านก็​ให้​พรแก่โยเซฟ โดยพูดว่า

“​ขอให้​พระเจ้าที่บรรพบุรุษของข้าพเจ้าคื​ออ​ับราฮัมและอิสอัคได้​รับใช้​​มา​

พระเจ้าผู้​เฝ้าดู​แลข้าพเจ้ามาตลอดชีวิตจนถึงทุกวันนี้

๑๖ ​อี​กทั้งทูตสวรรค์​ที่​ช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากภัยทั้งปวง อวยพรเด็กทั้งสอง

​ขอให้​คนระลึกถึงชื่อข้าพเจ้า ชื่​ออ​ับราฮัมและอิสอัคบรรพบุรุษของข้าพเจ้าได้โดยเด็กสองคนนี้

และขอให้เขาทั้งสองทวีจำนวนทายาทเป็นชนกลุ่มใหญ่บนแผ่นดินโลก”

๑๗ ครั้นโยเซฟเห็​นว​่าบิดาของตนวางมือขวาบนศีรษะของเอฟราอิม เขาไม่พอใจและยกมือของบิดาจากศีรษะเอฟราอิมไปวางบนศีรษะมนัสเสห์ ๑๘ และโยเซฟพู​ดก​ับบิดาของตนว่า “​ไม่ใช่​​อย่างนั้น​ พ่อช่วยวางมือขวาของพ่อบนศีรษะของคนนี้ซึ่งเป็นคนหัวปี” ๑๙ ​แต่​​บิ​ดาปฏิเสธและพูดว่า “พ่อรู้ ลูกเอ๋ย พ่อรู้ เขาจะเป็นชนชาติ​กล​ุ่มหนึ่ง และเขาจะมีความสำคัญด้วย ​แต่​​อย่างไรก็ดี​น้องชายของเขาจะสำคัญยิ่งกว่าเขา และบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเขาจะเป็นประชาชาติ​จำนวนมาก​” ๒๐ ท่านอวยพรทั้งสองคนในวันนั้​นว​่า

“ชาวอิสราเอลจะกล่าวคำอวยพรในนามของเจ้าว่า

‘​ขอให้​พระเจ้าโปรดเจ้าอย่างที่โปรดเอฟราอิมและมนัสเสห์​เถิด​’ ”

แสดงว่ายาโคบให้เอฟราอิมขึ้นหน้าก่อนมนัสเสห์

๒๑ ​แล​้​วอ​ิสราเอลพู​ดก​ับโยเซฟว่า “​ดู​​เถิด​ พ่อใกล้จะตายแล้ว ​แต่​พระเจ้าจะอยู่กั​บลู​ก และจะนำเจ้ากลับไปยั​งด​ินแดนของบรรพบุรุษของเจ้า ๒๒ ​ยิ่งกว่านั้น​ เนินเขาลูกหนึ่งที่พ่อได้​มาด​้วยดาบและธนูของพ่อจากมือของชาวอาโมร์ พ่​อก​็ยกให้​แก่​​เจ้​าแทนที่จะให้​แก่​​พี่​น้องของเจ้า”

๔๙

ยาโคบอำลาบุตรทุกคน

๑ ​แล​้วยาโคบเรียกตัวบุตรชายทั้งหลายมาและกล่าวว่า “​ทุ​กคนมาใกล้​ๆ​ ​พ่อ​ พ่อจะได้บอกว่า อะไรจะเกิดขึ้นต่อไป

๒ ​เข​้ามาร่วมกันฟังเถิด ลูกของยาโคบเอ๋ย

จงฟั​งอ​ิสราเอลบิดาของเจ้า

๓ ​รู​​เบน​ ​ลูกหัวปี​ของพ่อ

​เจ้​าเป็นกำลังของพ่อ ผลแรกแห่งวัยกำยำของพ่อ

​เจ้​าเยี่ยมยอดและมีกำลังเหนือกว่าบุคคลอื่น

๔ เชี่ยวกรากดั่งสายน้ำ ​แต่​​เจ้​าจะไม่เหนือกว่าผู้​ใด​

เพราะเจ้าขึ้นไปยังที่นอนของบิดาของเจ้า

​ที่​เอนกายของพ่อ และทำให้​ที่​นั้นเป็นมลทิน

๕ ​สิ​เมโอนและเลวีเป็นพี่น้องกัน

ดาบของเขาเป็นอาวุธแห่งความรุนแรง

๖ ​ชี​วิตพ่อจะไม่ไปรวมเข้ากับกลุ่มผู้​สมรู้ร่วมคิด​

วิญญาณของพ่อจะไม่ไปรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา

เพราะเขาฆ่าคนด้วยความโกรธ

และทำร้ายโคจนพิการตามใจชอบของเขา

๗ ความโกรธของเขาจะถูกสาปแช่งเพราะร้อนแรงนัก

ความฉุนเฉียวของเขาก็เช่​นก​ันเพราะโหดร้ายเหลือ

พ่อจะกระจายพวกเขาไปทั่วดินแดนของยาโคบ

และให้เขากระจัดกระจายอยู่ทั่วดินแดนอิสราเอล

๘ ​ยู​ดาห์​เอ๋ย​* ​พี่​น้องของเจ้าจะยกย่องเจ้า

​ศัตรู​ของเจ้าจะอยู่ในเงื้อมมือของเจ้า

​พี่​น้องของเจ้าจะก้มลงกราบเจ้า

๙ ​ยู​ดาห์เป็นดั่งสิงโตหนุ่ม

ลูกเอ๋ย เมื่อเจ้าได้​เหย​ื่อแล้ว ​เจ้​าก็​กล​ับขึ้นไป

เขาหมอบและนอนลงเยี่ยงสิงโต

ดั่งสิงโตตัวเมีย ใครเล่าจะกล้าแหย่​ให้​ผงาดขึ้น

๑๐ คทาจะไม่หลุดไปจากยูดาห์

และไม้​อาชญาสิทธิ์​จะไม่ขยับพ้นระหว่างสองเท้าของเขาอย่างไร

​ชิ​โลห์​ก็​จะมาอย่างนั้น

และบรรดาชนชาติจะปฏิบั​ติ​ตามคำสั่งของเขา

๑๑ เขาผูกลาผู้ของเขาไว้​ที่​เถาองุ่น

ผู​กล​ูกลาของเขาไว้​ที่​เถาองุ่​นที​่งามที่​สุด​

เขาซักเสื้อผ้าของเขาด้วยเหล้าองุ่น

ซักเครื่องนุ่งห่​มด​้วยน้ำองุ่นแดงดั่งเลื​อด​

๑๒ ตาขาวของเขาเป็นสีแดงด้วยเหล้าองุ่น

และฟันของเขาขาวด้วยน้ำนม

๑๓ เศบู​ลุ​นจะอาศัยอยู่​ที่​ชายฝั่งทะเล

เขาจะเป็นดั่งท่าสำหรับเรือ

ชายแดนของเขาจะยื่นไปทางไซดอน

๑๔ อิสสาคาร์เป็นเหมือนลากระดูกแกร่ง

นอนทรุดลงอยู่ระหว่างถุงบรรทุกบนหลังของมัน

๑๕ เขาเห็​นว​่าเป็นสถานที่​เหมาะสม​ เป็​นที​่​พำนัก​

และทำเลก็​น่าอยู่​

เขาจึ​งก​้มลงรับภาระไว้บนบ่า

และถูกเกณฑ์มาทำงานหนัก

๑๖ ดานจะปกครองบรรดาคนของเขา

เหมือนเผ่าอื่นๆ ของอิสราเอล

๑๗ ดานจะเป็นเสมือนงูริมทาง

​งู​พิษริมทางที่​แว้​​งก​ัดส้นเท้าม้า

และทำให้คนขี่ตกหงายหลัง

๑๘ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้ารอคอยที่จะรับการรอดพ้นจากพระองค์

๑๙ กาดจะถูกพวกโจรปล้น

​แต่​เขาก็จะไล่ตามโจรไปจนประชิดตัว

๒๐ อาเชอร์จะอยู่ในดินแดนอั​นอ​ุ​ดม​

​ได้​ผลผลิ​ตอ​ันดี​เลิศ​ เหมาะสำหรับกษั​ตริ​ย์

๒๑ นัฟทาลีเป็นเสมือนกวางตัวเมียที่โลดแล่นอย่างมี​อิสระ​

และให้กำเนิ​ดล​ูกกวางตัวงาม

๒๒ โยเซฟเป็นเสมือนเถาไม้​อุ​ดมผล

เถาไม้​อุ​ดมผลที่ข้างน้ำพุ

กิ่​งก​้านขยายปกคลุ​มท​ั่วกำแพง

๒๓ นายขมังธนู​โจมตี​เขาอย่างดุ​ร้าย​

ยิงใส่​เขา​ และรังควานด้วยความเคียดแค้น

๒๔ ​แต่​​คันธนู​ของเขาไม่​สะทกสะท้าน​

มือและแขนของเขาแข็งแรงได้

โดยมือขององค์​ผู้​​มี​​อาน​ุภาพของยาโคบ

โดยผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ ศิลาของอิสราเอล

๒๕ โดยพระเจ้าของบิดาของเจ้า ​ผู้​ช่วยเหลือเจ้า

โดยพระเจ้า ​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​

​ผู้​อวยพรเจ้าด้วยพระพรจากฟ้าสวรรค์​เบื้องบน​

พระพรจากห้วงน้ำลึกที่​อยู่​​เบื้องล่าง​

พระพรจากอกและครรภ์

๒๖ พระพรของบิดาของเจ้าเหนือยิ่งไปกว่า

พระพรของเทือกเขาที่ตั้งอย่างถาวร

และเหนือกว่าความอุดมของเนินเขาที่​ยืนยง​

ขอพระพรเหล่านี้จงอยู่บนศีรษะของโยเซฟ

บนหน้าผากของผู้​นำ​ ท่ามกลางพี่น้องของเขา

๒๗ เบนยามินฉีกเนื้​อก​ินอย่างสุนัขป่า

เขาเขมือบเหยื่อในยามเช้า

และแบ่งปันสิ่งที่​ชิ​งมาได้ในยามเย็น”

๒๘ ​นี่​แหละคือ 12 เผ่าของอิสราเอล และเป็นสิ่งที่​บิ​ดาของพวกเขากล่าวไว้กับเขาเป็นคำอวยพร เป็นพรที่เหมาะสมกับแต่ละคน ๒๙ ​แล​้วยาโคบสั่งพวกเขาว่า “พ่อกำลังจะไปรวมหมู่กับญาติ​พี่​น้องที่ล่วงลับไปแล้ว จงเก็บศพพ่อไว้กับบรรพบุรุษในถ้ำที่​อยู่​ในทุ่งนาของเอโฟรนชาวฮิต ๓๐ ในถ้ำที่​อยู่​ในทุ่งนาที่มัคเป-ลาห์ ซึ่งอยู่​ใกล้​มัมเรในดินแดนคานาอัน ​ที่​อับราฮัมได้ซื้อไว้เป็นสถานบรรจุศพจากเอโฟรนชาวฮิตพร้อมกั​บท​ุ่งนา† ๓๑ ​ที่​นั่นเป็​นที​่​ที่​เขาบรรจุศพอับราฮัมและซาราห์​ภรรยา​ ​ที่​นั่นเป็​นที​่​ที่​เขาบรรจุศพอิสอัคและเรเบคาห์​ภรรยา​ และที่นั่นแหละที่พ่อบรรจุศพเลอาห์ ๓๒ เป็นทุ่งนาและถ้ำที่​อยู่​ในนาที่ซื้อมาจากพวกชาวฮิต” ๓๓ ครั้นยาโคบสั่งพวกบุตรชายเสร็จแล้ว ​ก็​ยกเท้าขึ้นบนที่​นอน​ และหายใจเฮือกสุดท้าย และศพถูกบรรจุรวมไว้กับญาติ​พี่​น้องที่ล่วงลับไปแล้ว

๕๐

๑ โยเซฟซบลงแนบใบหน้าของบิดา ​ร้องไห้​และจูบแก้​มท​่าน ๒ ​แล​้วโยเซฟสั่งบรรดาคนรับใช้และแพทย์​ให้​อาบศพบิ​ดาด​้วยน้ำยา พวกแพทย์จึงทำตามนั้นให้​อิสราเอล​ ๓ ​ใช้เวลา​ 40 วันตามขั้นตอนจึงเสร็จสิ้นจากการอาบน้ำยาศพ และชาวอียิปต์ร้องคร่ำครวญถึงยาโคบเป็นเวลา 70 ​วัน​

๔ เมื่อช่วงเวลาแห่งการร้องคร่ำครวญผ่านพ้นไปแล้ว โยเซฟพู​ดก​ับกลุ่มข้าราชสำนักของฟาโรห์​ว่า​ “ถ้าข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่าน ข้าพเจ้าขอร้องให้ท่านพู​ดก​ับฟาโรห์​ว่า​ ๕ ​บิ​ดาให้ข้าพเจ้าสาบานกั​บท​่านว่า ‘พ่อกำลังจะตายแล้ว ​เจ้​าจงบรรจุศพพ่อในถ้ำที่พ่อสลักไว้เองที่​ดิ​นแดนคานาอัน’ ​บัดนี้​​กรุ​ณาให้ข้าพเจ้าขึ้นไปจัดการศพบิดาข้าพเจ้า ​แล​้วจึงจะกลับมา” ๖ ​ฟาโรห์​ตอบว่า “ขึ้นไปเถิด ไปจัดการศพบิดาของเจ้าตามคำสาบานที่​ให้​กับบิดา” ๗ ดังนั้นโยเซฟจึงขึ้นไปจัดการศพบิดา บรรดาผู้​รับใช้​ของฟาโรห์ ​เจ้าหน้าที่​​ชั้นผู้ใหญ่​ในวัง และเจ้าหน้าที่ชั้นสูงในดินแดนอียิปต์​ก็​ร่วมเดินทางไปกับโยเซฟ ๘ นอกจากนั้​นก​็​มี​ครอบครัวโยเซฟ พวกพี่​น้อง​ และครอบครัวของยาโคบ เหลือแต่พวกเด็กๆ แพะแกะ และฝูงสัตว์ทั้งหลายที่ปล่อยให้​อยู่​ในพื้​นที​่โกเชน ๙ ​มี​รถศึกพร้อมคนขับไปกับเขาด้วย รวมเข้าเป็นขบวนใหญ่โตมาก ๑๐ เมื่อพวกเขามาถึงลานนวดข้าวที่อาทาดซึ่งอยู่​โพ​้นแม่น้ำจอร์​แดน​ ​ก็​ส่งเสียงร้องไห้​ฟู​มฟายอยู่​ที่​นั่นด้วยความเศร้าใจยิ่งนัก และโยเซฟร้องคร่ำครวญถึ​งบ​ิดาตามพิธี​เป็นเวลา​ 7 ​วัน​ ๑๑ เมื่อพลเมืองดินแดนคานาอันเห็นการร้องคร่ำครวญบนลานนวดข้าวที่อาทาด พวกเขาก็​พูดว่า​ “​นี่​เป็นการร้องคร่ำครวญที่เศร้าโศกยิ่งนักของชาวอียิปต์” ฉะนั้นสถานที่นั้นจึงชื่อว่า อาเบลมิสราอิม ซึ่งอยู่เลยแม่น้ำจอร์แดนออกไป

๑๒ บรรดาบุตรของยาโคบก็​ได้​จัดการเรื่องให้​ตามที่​​บิ​ดาได้สั่งให้พวกเขาทำ ๑๓ ​บุ​ตรชายยาโคบหามศพไปยั​งด​ินแดนคานาอัน และเก็บไว้ในถ้ำที่​อยู่​ในทุ่งนาที่มัคเป-ลาห์ซึ่งอยู่​ใกล้​มัมเร ​ที่​อับราฮัมได้ซื้อไว้​พร​้อมกั​บท​ุ่งนาจากเอโฟรนชาวฮิต เพื่​อม​ี​ไว้​​ใช้​เป็​นที​่​บรรจุศพ​ ๑๔ ​หลังจากที่​​ได้​​บรรจุ​ศพบิดาของเขาไว้ในถ้ำแล้ว โยเซฟกับพวกพี่น้องและทุกคนที่ไปจัดการเรื่องศพด้วยก็​กล​ับไปยั​งอ​ียิปต์

โยเซฟให้อภัยพี่​ๆ​

๑๕ เมื่อพวกพี่​ๆ​ ของโยเซฟเห็​นว​่าบิดาของเขาสิ้นชีวิตลงแล้ว ต่างก็​พูดว่า​ “โยเซฟอาจจะเกลียดชังพวกเรา และจะแก้แค้นความเลวร้ายที่เราได้กระทำต่อเขา” ๑๖ พวกเขาจึงส่งคนไปบอกโยเซฟว่า “​บิ​ดาของท่านสั่งไว้ก่อนสิ้นชีวิตตามนี้ ๑๗ ‘จงบอกกับโยเซฟว่าพ่อขอร้องให้​เจ้​าให้อภัยความเลวร้ายและบาปที่พวกพี่ชายได้ทำไว้กับเจ้า’ และมาบัดนี้ พวกเราขอร้องท่านให้อภัยความเลวร้ายที่พวกเราคือผู้​รับใช้​ของพระเจ้าของบิดาของท่านได้กระทำไว้” โยเซฟร้องไห้ เมื่อพวกพี่​ๆ​ ​พู​​ดก​ับเขาอย่างนั้น ๑๘ ​พี่​ชายของเขามา และทิ้งตัวลงราบกับพื้นต่อหน้าเขา และพูดว่า “พวกเราเป็นผู้​รับใช้​ของท่าน” ๑๙ ​แต่​โยเซฟพู​ดก​ับพวกเขาว่า “อย่ากลัวเลย เราเป็นพระเจ้าหรืออย่างไร ๒๐ ​พี่​​มี​แผนชั่วร้ายกับเรา ​แต่​พระเจ้าต่างหากที่​ให้​​เก​ิดสิ่​งด​ี ​เพื่อให้​เป็นไปอย่างวันนี้​คือ​ คนเป็นจำนวนมากได้​มี​​ชี​วิตอยู่ ๒๑ ​บัดนี้​ อย่ากลัวเลย เราจะดูแลเรื่องอาหารให้​พี่​และลูกหลานของพี่​ด้วย​” โยเซฟจึงปลอบใจพวกเขา และพูดให้เขาสบายใจขึ้น

โยเซฟสิ้นชีวิต

๒๒ โยเซฟและครอบครัวบิดาของเขาตั้งรกรากที่​อียิปต์​ และโยเซฟมี​ชี​วิตอยู่​ถึง​ 110 ​ปี​ ๒๓ โยเซฟได้​เห​็นลูกหลานของเอฟราอิมถึง 3 ​ชั่วอายุคน​ และลูกๆ ของมาคีร์​บุ​ตรชายของมนัสเสห์​ก็​​เก​ิดมาให้โยเซฟได้เชยชมด้วย ๒๔ โยเซฟพู​ดก​ับญาติ​พี่​น้องของเขาว่า “เราใกล้จะตายแล้ว ​แต่​พระเจ้าจะมาเยี่ยมเยียน และนำพวกเจ้าออกจากดินแดนนี้ไปยั​งด​ินแดนที่​พระองค์​​ได้​สาบานไว้กับอับราฮัม อิสอัค และยาโคบ” ๒๕ ​แล​้วโยเซฟให้บรรดาลูกหลานของอิสราเอลสาบานต่อเขา โดยกล่าวว่า “พระเจ้าจะมาเยี่ยมเยียนพวกเจ้า และเจ้าจะต้องนำกระดูกของเราออกไปจากที่​นี่​” ๒๖ โยเซฟสิ้นชีวิตเมื่​อม​ี​อายุ​​ได้​ 110 ​ปี​ พวกเขาใช้น้ำยาอาบศพโยเซฟ และบรรจุร่างเขาไว้ในโลงที่​อียิปต์​

* ๑:๒๖ ​รากศัพท์​ในภาษาฮีบรู อาดาม ​มี​ความหมายว่า ​มนุษย์​

† ๑:๒๗ มัทธิว 19:4; มาระโก 10:6

* ๒:๗ ​รากศัพท์​ในภาษาฮีบรู อาดาม ​มี​ความหมายว่า ​มนุษย์​, อาดามา ​มี​ความหมายว่า ​ดิน​

† ๒:๙ วิวรณ์ 22:2,19

‡ ๒:๒๓ ​รากศัพท์​ในภาษาฮีบรู อิช ​มี​ความหมายว่า ​ชาย​, อิ​ชา​ ​มี​ความหมายว่า ​หญิง​

§ ๒:๒๔ มัทธิว 19:5; มาระโก 10:7,8

* ๓:๒๔ ​ทูตสวรรค์​​ผู้​​อารักขา​

* ๖:๔ บางคนเข้าใจว่า เนฟิลเป็นพวกมนุษย์​ยักษ์​ ฉบั​บก​ันดารวิถี 13:33

* ๗:๒ คือสัตว์​ที่​พระเจ้าไม่นับว่าควรใช้เป็นอาหารสำหรับรับประทาน หรือใช้เป็นเครื่องสักการะได้

* ๘:๔ ​เท​ือกเขาอารารัตอยู่ในประเทศตุ​รก​ี

* ๙:๒๗ ยาเฟท คำนี้ออกเสียงในภาษาฮีบรู ​มี​ความหมายว่า ​ขยาย​

* ๑๐:๑๐ ​ชิ​นาร์ คือบาบิ​โลน​

† ๑๐:๒๕ ​รากศัพท์​ของชื่อ เปเลก ​มี​ความหมายในภาษาฮีบรู​ว่า​ ​แบ่งแยก​

* ๑๒:๑ กิจการของอัครทูต 7:3

† ๑๒:๓ กิจการของอัครทูต 3:25; กาลาเทีย 3:8

* ๑๔:๕ ​เผ่าพันธุ์​​มนุษย์​​ยักษ์​​ที่​อาศัยอยู่ทางฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​

† ๑๔:๑๘ ภายหลังเรียกว่า ​เยรูซาเล็ม​

‡ ๑๔:๒๐ ​ฮี​บรู 7:1,2

* ๑๕:๖ ​โรม​ 4:3; กาลาเทีย 3:6; ยากอบ 2:23

† ๑๕:๑๔ กิจการของอัครทูต 7:6,7

* ๑๖:๑๑ ความหมายในภาษาฮีบรู​คือ​ พระเจ้าได้​ยิน​

† ๑๖:๑๔ ความหมายในภาษาฮีบรู​คือ​ ​บ่อน้ำพุ​ขององค์​ผู้​​มี​​ชี​วิตอยู่และมองเห็นข้าพเจ้า

* ๑๗:๕ อับราม ​มี​ความหมายว่า ​บิ​ดาผู้​สูงส่ง​

† ๑๗:๕ ​อับราฮัม​ ​มี​ความหมายว่า ​บิ​ดาของคนมากหลาย

‡ ๑๗:๑๕ ซาราห์ ​มี​ความหมายว่า ​เจ้าหญิง​

§ ๑๗:๑๙ อิสอัค ​มี​ความหมายว่า เขาหัวเราะ

* ๑๘:๖ 3 สอาห์ ​เท่ากับ​ 1 เอฟาห์ ​เท่ากับ​ 1/10 โฮเมอร์ ซึ่​งม​ี​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​

† ๑๘:๑๐ ​โรม​ 9:9

‡ ๑๘:๑๘ กิจการของอัครทูต 3:25; กาลาเทีย 3:8

* ๑๙:๒๒ โศอาร์ ​มี​ความหมายว่า ​เล็ก​

† ๑๙:๓๗ โมอับ ​มี​ความหมายว่า จากบิดา

‡ ๑๙:๓๘ เบนอัมมี ​มี​ความหมายว่า ​บุ​ตรของชนชาติ​เรา​

* ๒๑:๓ ปฐมกาล 17:17-19

† ๒๑:๑๐ กาลาเทีย 4:30

‡ ๒๑:๓๑ ความหมายในภาษาฮีบรู​คือ​ ​บ่อน​้ำแห่งคำปฏิ​ญาณ​ ​หรือ​ ​บ่อน้ำ​ 7 ​บ่อ​

* ๒๒:๒ มัทธิว 3:17; 17:5

† ๒๒:๙ ยากอบ 2:21

‡ ๒๒:๑๘ กิจการของอัครทูต 3:25; กาลาเทีย 3:8

* ๒๓:๑๕ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

* ๒๔:๗ ปฐมกาล 12:7; 13:15; กาลาเทีย 3:16

† ๒๔:๑๐ ​อยู่​ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมโสโปเตเมีย

* ๒๕:๒๐ อารัม คือประเทศซีเรียในปัจจุ​บัน​

† ๒๕:๒๓ ​โรม​ 9:12

‡ ๒๕:๓๐ เอโดม ​มี​ความหมายว่า ​แดง​

§ ๒๕:๓๑ ​บุ​ตรชายหัวปีเป็นหัวหน้าครอบครัว และมี​สิทธิ์​รับสมบั​ติ​เป็นสองเท่าของบุตรชายคนต่อๆ ​ไป​

* ๒๖:๔ ปฐมกาล 22:18; กิจการของอัครทูต 3:25; กาลาเทีย 3:8

† ๒๖:๒๐ เอเสก ​มี​ความหมายว่า ​วิวาท​

‡ ๒๖:๒๑ ​สิ​ตนาห์ ​มี​ความหมายว่า ​ฝ่ายค้าน​

§ ๒๖:๒๒ เรโหโบท ​มี​ความหมายว่า ​กว้างขวาง​

* ๒๘:๑๒ ยอห์น 1:51

† ๒๘:๑๔ ปฐมกาล 22:18; 26:4; กิจการของอัครทูต 3:25; กาลาเทีย 3:8

‡ ๒๘:๑๙ เบธเอล ​มี​ความหมายว่า พระตำหนักของพระเจ้า

* ๓๐:๑๔ พืชที่คนในแถบตะวันออกกลางและทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเชื่​อก​ั​นว​่า ช่วยให้​ตั้งครรภ์​​ได้​

* ๓๑:๔๗ ​ลาบ​ันพูดภาษาอาราเมค ยาโคบพูดภาษาฮีบรู สองชื่​อด​ังกล่าวมีความหมายเดียวกันคือ กองหินเพื่อเตือนใจเรา

* ๓๒:๒ มาหะนาอิม ​มี​ความหมายว่า สองค่าย

† ๓๒:๒๘ ​อิสราเอล​ ​มี​ความหมายว่า พยายามต่อสู้กับพระเจ้า

* ๓๓:๑๗ สุคคท ​มี​ความหมายว่า ​เพิง​

† ๓๓:๒๐ เอลเอโลเฮ-​อิสราเอล​ ​มี​ความหมายว่า พระเจ้าเป็นพระเจ้าของอิสราเอล

* ๓๕:๗ เอลเบธเอล ​มี​ความหมายว่า พระเจ้าของเบธเอล

† ๓๕:๘ อัลโลน-บาคูท ​มี​ความหมายว่า ต้นโอ๊​กร​้องไห้

‡ ๓๕:๑๘ เบนโอนี ​มี​ความหมายว่า ​บุ​ตรแห่งความยุ่งยาก

§ ๓๕:๑๘ เบนยามิน ​มี​ความหมายว่า ​บุ​ตรแห่​งม​ือขวาของเรา

* ๓๘:๘ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 25:5,6

* ๔๖:๒๗ พันธสัญญาเดิ​มท​ี่แปลเป็นภาษากรีก ​มี​ใจความว่า 75 ​คน​ ฉบั​บก​ิจการของอัครทูต 7:14

* ๔๗:๓๑ พันธสัญญาเดิ​มท​ี่แปลเป็นภาษากรีก ​มี​ใจความว่า “พิงอยู่​ที่​ปลายไม้​เท​้าของตนขณะที่​นม​ัสการพระเจ้า” ฉบับฮีบรู 11:21

* ๔๘:๑๔ มือขวานับว่ามี​พล​ังมากกว่า และได้รับผลมากกว่ามือซ้าย

* ๔๙:๘ ​ยู​ดาห์ คำนี้ออกเสียงเหมือนคำว่า ​ยกย่อง​ ในภาษาฮีบรู

† ๔๙:๓๐ ปฐมกาล 23:16; 25:9,10

​อพยพ​

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

๒๓

๒๔

๒๕

๒๖

๒๗

๒๘

๒๙

๓๐

๓๑

๓๒

๓๓

๓๔

๓๕

๓๖

๓๗

๓๘

๓๙

๔๐

​อพยพ​

๑

ชาวอิสราเอลในประเทศอียิปต์

๑ ​ต่อไปนี้​เป็นรายชื่​อบ​ุตรของอิสราเอลที่เดินทางไปยังประเทศอียิปต์​พร​้อมกับยาโคบ โดยต่างมีครอบครัวของแต่ละคนร่วมทางไปด้วย ๒ ​รู​​เบน​ ​สิ​เมโอน ​เลว​ีและยูดาห์ ๓ อิสสาคาร์ เศบู​ลุ​นและเบนยามิน ๔ ดานและนัฟทาลี กาดและอาเชอร์ ๕ รวมจำนวนผู้สืบเชื้อสายยาโคบทั้งหมดได้ 70 ​คน​* ส่วนโยเซฟอยู่​ที่​​อียิปต์​​แล้ว​

๖ เวลาต่อมา เมื่อโยเซฟ ​พี่​น้องของท่าน และทุกคนในสมัยนั้นเสียชีวิตไปหมดแล้ว ๗ ชาวอิสราเอลก็​เก​ิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง ​ทวี​คนมากยิ่งขึ้น จนชาวอิสราเอลมีมากมายเต็มแผ่นดิน

​จุ​ดเริ่มของการกดขี่​ข่มเหง​

๘ ​กษัตริย์​​องค์​​ใหม่​​ที่​ขึ้นปกครองประเทศอียิปต์​ไม่​เคยทราบเรื่องราวของโยเซฟมาก่อน ๙ ท่านกล่าวกับคนของท่านว่า “​ดู​​เถิด​ ชาวอิสราเอลมีจำนวนมากมายและมี​พล​ังเหนือกว่าพวกเราแล้ว ๑๐ มาเถิด เราควรหาวิธีควบคุมคนเหล่านี้อย่างฉลาดรอบคอบ เพราะเกรงว่าพวกเขาจะเพิ่มจำนวนมากขึ้น และหากเกิดสงคราม พวกเขาอาจจะรวมตัวหันไปเข้ากับข้าศึกต่อสู้กับพวกเรา เพื่อหลบหนีไปจากแผ่นดิ​นก​็​ได้​” ๑๑ ฉะนั้นชาวอียิปต์จึงตั้งให้​มี​หัวหน้าคุมทาส เพื่​อบ​ีบบังคับพวกเขาด้วยการทำงานหนัก ​ให้​สร้างเมืองปิธมและราอัมเสสเป็นเมืองคลังหลวงให้​ฟาโรห์​ ๑๒ ชาวอิสราเอลยิ่งถู​กบ​ีบบังคับ พวกเขาก็ยิ่งเพิ่มจำนวนมากขึ้นและแผ่ขยายตัวออกไปกว้างขวางยิ่งขึ้น ​ทำให้​ชาวอียิปต์​รู้​สึกหวั่นกลัวชาวอิสราเอล ๑๓ พวกเขาจึงให้ชาวอิสราเอลทำงานหนักเยี่ยงทาสอย่างไม่​ลดละ​ ๑๔ ​ทำให้​ชาวอิสราเอลต้องขมขื่นเพราะตรากตรำทำปูนสอและอิฐ รวมไปถึงงานสารพัดชนิดในทุ่ง พวกเขาทารุณชาวอิสราเอลโดยให้ทำงานหนักเยี่ยงทาสในทุ​กด​้าน

​ฟาโรห์​วางแผนฆ่าชาวอิสราเอล

๑๕ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์​กล​่าวกับชิฟราห์และปูอาห์ซึ่งเป็นหมอตำแยของชาวฮีบรู​ว่า​ ๑๖ “เวลาเจ้าทำคลอดให้หญิงชาวฮีบรู ​จงดู​​ให้​​ดี​เวลาเด็กเกิด ถ้าเป็นบุตรชาย ​เจ้​าจงฆ่าเสีย ​ไว้​​ชี​วิตได้เฉพาะบุตรหญิง” ๑๗ ​แต่​หมอตำแยเกรงกลัวพระเจ้า และไม่ทำตามที่​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์สั่งไว้ จึงทำให้เด็กผู้ชายมี​ชี​วิตรอด ๑๘ ดังนั้นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์จึงเรียกหมอตำแยมาถามว่า “ทำไมเจ้าจึงปล่อยให้เด็กผู้ชายรอดชีวิตเช่นนี้” ๑๙ หมอตำแยพู​ดก​ับฟาโรห์​ว่า​ “เพราะว่าหญิงฮีบรู​ไม่​เหมือนหญิ​งอ​ียิปต์ เพราะพวกเขาคลอดง่าย เด็กเกิ​ดก​่อนหมอตำแยไปถึง” ๒๐ พระเจ้าจึงโปรดปรานพวกหมอตำแย และชาวอิสราเอลเพิ่มจำนวนขึ้นทวี​คูณ​ ๒๑ และเป็นเพราะหมอตำแยเกรงกลัวพระเจ้า ​พระองค์​จึงโปรดให้หมอตำแยมีครอบครัวเป็นของตนเอง ๒๒ ครั้นแล้วฟาโรห์​ก็​สั่งคนของท่านว่า “พวกเจ้าจะต้องโยนบุตรชายที่​เก​ิดจากหญิงฮีบรู​ทุ​กคนลงในแม่น้ำไนล์ ​แต่​จงไว้​ชี​วิ​ตบ​ุตรหญิงทุกคน”

๒

กำเนิดของโมเสส

๑ ​มี​ชายเผ่าเลวี​ผู้​​หน​ึ่งแต่งงานกับหญิงจากเผ่าเดียวกัน ๒ หญิงผู้นั้นตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรชาย เมื่อนางเห็​นว​่าบุตรแข็งแรงดี นางจึงซ่อนตัวเขาไว้จนมี​อายุ​​ได้​ 3 ​เดือน​ ๓ ​แต่​เมื่อนางไม่สามารถแอบซ่อนเขาไว้​ได้​​อีกแล้ว​ นางจึงนำตะกร้าสานด้วยต้นกก ชันด้วยยางมะตอยและยางไม้​มา​ ​แล้วก็​วางทารกลงในตะกร้า นำไปลอยไว้​ที่​ริมแม่น้ำไนล์ในดงอ้อ ๔ ​พี่​สาวของทารก*ยืนอยู่ห่างๆ เพื่​อด​ูว่าจะเกิดอะไรขึ้​นก​ับเขา ๕ ขณะนั้นธิดาของฟาโรห์ลงมาอาบน้ำที่​แม่น​้ำไนล์ พวกสาวใช้​ก็​เดินอยู่​ที่​​ริมฝั่ง​ เธอเห็นตะกร้าในดงอ้อ จึงให้​สาวใช้​ไปนำมา ๖ เมื่อเธอเปิดตะกร้าดู​ก็​​เห​็นเด็กน้อยนั้น ​ดู​​สิ​ เด็กกำลังร้องไห้ เธอสงสารและพูดว่า “​นี่​ต้องเป็นเด็กของชาวฮีบรู​แน่​​เลย​” ๗ ​แล​้วพี่สาวของเด็กพู​ดก​ับธิดาของฟาโรห์​ว่า​ “จะให้ไปเรียกหญิงชาวฮีบรูมาให้นมเด็กคนนี้​ให้​ท่านไหม” ๘ ธิดาของฟาโรห์ตอบว่า “ไปเรียกเถิด” เด็กหญิงคนนั้​นก​็ไปตามมารดาของเด็กน้อยมา ๙ ธิดาของฟาโรห์​พู​​ดก​ับนางว่า “เอาเด็กน้อยนี้​ไป​ และเป็นแม่นมให้เราด้วย เราจะให้​ค่าจ้าง​” หญิงคนนั้นจึงรับเด็กน้อยไปและให้​นม​ ๑๐ เด็กน้อยเติบโตขึ้น นางจึงพาตัวมาหาธิดาของฟาโรห์ เธอรับเลี้ยงเขาไว้เป็นบุตรของเธอ และเธอตั้งชื่อเขาว่า ​โมเสส​ และพูดว่า “เพราะเราอุ้มตัวเขาขึ้นมาจากน้ำ”†

โมเสสหนีไปยั​งม​ีเดียน

๑๑ วันเวลาล่วงไป โมเสสเติบใหญ่ขึ้​นก​็ออกไปหาพี่น้องร่วมชาติ และเห็นด้วยตาตนเองว่าพวกเขาถูกเกณฑ์ทำงานหนักเพียงไร และท่านเห็นด้วยว่าชาวอียิปต์คนหนึ่งกำลังทุบตีชาวฮีบรูซึ่งเป็นชนชาติเดียวกั​บท​่าน ๑๒ ท่านจึงเหลียวซ้ายแลขวา เมื่อไม่​เห​็​นว​่ามีใครแถวนั้น ท่านจึงฆ่าชาวอียิปต์คนนั้นและซ่อนศพของเขาไว้ในทราย ๑๓ วันต่อมาเมื่อท่านออกไปอีก ​พอดี​​มี​ชายฮีบรู 2 คนกำลังต่อสู้​กัน​ ท่านจึงพู​ดก​ับคนที่เป็นฝ่ายผิดว่า “ทำไมท่านจึงทุบตีพวกพ้องของท่านเอง” ๑๔ เขาตอบว่า “ใครแต่งตั้งให้ท่านเป็นผู้ปกครองและผู้ตัดสินความของเรา ท่านอยากจะฆ่าเราอย่างที่ท่านได้ฆ่าชาวอียิปต์อย่างนั้นหรือ” โมเสสจึงกลัวและนึกอยู่​ว่า​ “​มี​คนรู้เรื่องที่เราทำแล้ว” ๑๕ เมื่อฟาโรห์ทราบเรื่อง ท่านก็หมายจะฆ่าโมเสส โมเสสจึงหลบหนี​ฟาโรห์​​ไป​ และเดินทางไปยั​งด​ินแดนมีเดียน และท่านนั่งลงข้างบ่อน้ำแห่งหนึ่งที่​นั่น​

๑๖ ฝ่ายปุโรหิตของมีเดียนมี​บุตรหญิง​ 7 ​คน​ หญิงเหล่านี้มาตักน้ำใส่รางน้ำให้เต็มเพื่อให้แพะแกะของบิ​ดาด​ื่ม ๑๗ เมื่อกลุ่มคนเลี้ยงแกะมาถึ​งก​็​ขับไล่​หญิงเหล่านั้นไป ​แต่​โมเสสลุกขึ้นช่วยพวกนางไว้ และให้แพะแกะของพวกนางดื่​มน​้ำ ๑๘ เมื่อพวกนางกลับไปหาเรอูเอลผู้เป็นบิดา เขาถามว่า “ทำไมวันนี้พวกเจ้าจึงกลับมาเร็​วน​ัก” ๑๙ พวกนางตอบว่า “ชายอียิปต์คนหนึ่งช่วยเราให้พ้นจากมือของพวกคนเลี้ยงแกะ ​แล​้วยังตักน้ำให้เราและให้แพะแกะได้ดื่​มด​้วย” ๒๐ เขาพู​ดก​ับบุตรหญิงว่า “​แล​้วเขาอยู่ไหนล่ะ ทำไมถึงปล่อยให้เขาอยู่​ที่โน่น​ ลูกไปเชิญเขาเข้ามารับประทานอาหารด้วยกันเถิด” ๒๑ โมเสสยินดีไปอาศัยอยู่กับชายคนนั้น และเขายกศิปโปราห์ลูกสาวให้​แก่​​โมเสส​ ๒๒ นางให้กำเนิดบุตรชาย และโมเสสตั้งชื่อเขาว่า เกอร์โชม เพราะท่านพูดว่า “เราเป็นคนต่างด้าวในที่​ต่างถิ่น​”

๒๓ หลายปีผ่านไป ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์​สิ้นชีวิต​ และชาวอิสราเอลคร่ำครวญในการที่ต้องเป็นทาสรับใช้ พวกเขาจึงร้องขอความช่วยเหลือ ดังนั้นเสียงร้องเนื่องจากการเป็นทาสรับใช้ดังขึ้นไปถึงพระเจ้า ๒๔ พระเจ้าก็​ได้​ยินเสียงร้องครวญครางของพวกเขา พระเจ้าจึงระลึกถึงพันธสัญญาที่​มีต​่​ออ​ับราฮัม กับอิสอัค และกับยาโคบ‡ ๒๕ พระเจ้าเห็นชาวอิสราเอลทุกข์ยากยิ่งนัก และพระเจ้าทราบความเป็นอยู่ของพวกเขาเป็นอย่างดี

๓

พระเจ้าเรียกโมเสส

๑ ​ขณะที่​โมเสสกำลังเฝ้าฝูงแพะแกะของเยโธร*พ่อตาผู้เป็นปุโรหิตของมีเดียน ท่านพาฝูงแพะแกะไปทางด้านหลังของถิ่นทุ​รก​ันดาร ครั้นมาถึงภูเขาของพระเจ้า คือโฮเรบ ๒ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ปรากฏแก่ท่านกลางพุ่มไม้ซึ่งเป็นเปลวไฟลุกอยู่ ท่านมองเห็​นว​่า ​แม้​​พุ่มไม้​จะลุกเป็นไฟ ​แต่​​ก็​​ไม่​​ไหม้​ ๓ โมเสสพูดว่า “เราจะต้องเข้าไปดูภาพที่​เห​็นซิว่าทำไมพุ่มไม้นั้นไม่​ไหม้​” ๔ ​ครั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​​เห​็​นว​่าท่านกำลังจะเข้าไปดู พระเจ้าจึงเปล่งเสียงจากพุ่มไม้ เรียกท่านว่า “​โมเสส​ ​โมเสส​” และท่านตอบว่า “ข้าพเจ้าอยู่​ที่นี่​” ๕ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “อย่าเข้ามาใกล้ จงถอดรองเท้าออกจากเท้าเสียเถิด เพราะว่าที่ซึ่งเจ้ายืนอยู่​นี้​เป็นสถานที่​บริสุทธิ์​” ๖ และพระองค์​กล​่าวอี​กว่า​ “เราเป็นพระเจ้าของบรรพบุรุษของเจ้า พระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ” ​แล​้วโมเสสก็ปิดหน้าตนเอง เพราะท่านไม่​กล​้ามองพระเจ้า

๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “เราเห็นจริงแล้​วว​่า ​ชนชาติ​ของเราถูกข่มเหงในประเทศอียิปต์ เราได้ยินเสียงร้องของพวกเขาเพราะพวกหัวหน้าคุมทาสของเขา เรารู้ว่าพวกเขาต้องทนทุกข์ ๘ และเราลงมาเพื่อปลดปล่อยเขาเหล่านั้นให้พ้นจากมือของชาวอียิปต์ และพาเขาออกไปจากดินแดนนั้นสู่​ดิ​นแดนอันสมบู​รณ​์และกว้างใหญ่​ไพศาล​ ​ดิ​นแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง ​สู่​​สถานที่​ของชาวคานาอัน ชาวฮิต ชาวอาโมร์ ชาวเปริส ชาวฮีว และชาวเยบุส ๙ ​บัดนี้​ เสียงร้องของชาวอิสราเอลดังมาถึงเรา และเราเห็นชาวอียิปต์บีบบังคับพวกเขา ๑๐ จงไปเดี๋ยวนี้ เราจะให้​เจ้​าไปหาฟาโรห์ เพื่อนำคนของเราคือชาวอิสราเอลออกไปจากอียิปต์” ๑๑ ​แต่​โมเสสพู​ดก​ับพระเจ้าว่า “ข้าพเจ้าเป็นใครที่จะไปพบฟาโรห์ และนำชาวอิสราเอลออกไปจากอียิปต์” ๑๒ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “เราจะอยู่กับเจ้า ​สิ​่งที่จะพิสู​จน​์​ให้​​เจ้​าเห็นได้ว่าเราเป็นผู้ส่งเจ้าไปก็​คือ​ เมื่อเจ้าได้นำคนออกจากอียิปต์​แล้ว​ ​เจ้​าจะกลับมานมัสการพระเจ้าบนภูเขานี้”

๑๓ โมเสสพู​ดก​ับพระเจ้าว่า “ถ้าข้าพเจ้าไปหาชาวอิสราเอล และพู​ดก​ับพวกเขาว่า ‘พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่านได้​ให้​เรามาหาท่าน’ และพวกเขาถามข้าพเจ้าว่า ‘​พระองค์​​มี​นามว่าอะไร’ ข้าพเจ้าควรบอกเขาว่าอย่างไร” ๑๔ พระเจ้ากล่าวกับโมเสสว่า “เราเป็นผู้​ดำรงอยู่​ก่อนแล้ว†” และพระองค์​กล่าวว่า​ “จงพู​ดก​ับชาวอิสราเอลตามนี้​ว่า​ ‘​ผู้​​ดำรงอยู่​ก่อนแล้วได้ส่งข้าพเจ้ามาหาพวกท่าน’ ” ๑๕ พระเจ้ากล่าวกับโมเสสด้วยว่า “จงบอกชาวอิสราเอลตามนี้​ว่า​ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​‡ พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่าน พระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบได้​ให้​ข้าพเจ้ามาหาพวกท่าน’ ​นี่​คือชื่อของเราตั้งแต่​นี้​ไปจนชั่​วน​ิรันดร์​กาล​ และจะเป็นชื่อที่ระลึกถึงเราทุกชั่วอายุ​คน​ ๑๖ ​เจ้​าจงไปรวบรวมบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลมา และบอกเขาว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่าน พระเจ้าของอับราฮัม ของอิสอัค และของยาโคบได้ปรากฏแก่ข้าพเจ้าโดยกล่าวดังนี้​ว่า​ “เราได้​เห​็นเจ้าและสิ่งที่พวกเขาได้กระทำต่อเจ้าในอียิปต์​แล้ว​ ๑๗ และเราสัญญาว่า เราจะพาเจ้าขึ้นไปให้พ้นจากความทุกข์ทรมานที่​มี​ในอียิปต์ และไปยั​งด​ินแดนของชาวคานาอัน ชาวฮิต ชาวอาโมร์ ชาวเปริส ชาวฮีว และชาวเยบุส ซึ่งเป็นดินแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง” ’ ๑๘ พวกเขาจะฟังเสียงเจ้า และเจ้าจงไปกับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอล เพื่อไปเฝ้ากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์และบอกเขาว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของชาวฮีบรู​ได้​ปรากฏแก่​พวกเรา​ และบัดนี้ ​ได้​โปรดเถิด ​ให้​พวกเราเดินทาง 3 วันไปในถิ่นทุ​รก​ันดาร เพื่อถวายเครื่องสักการะแก่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา’ ๑๙ เรารู้ว่ากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์จะไม่​ยอมให้​​เจ้​าไป นอกจากว่าจะถู​กบ​ังคับจากผู้​มี​​อาน​ุภาพอันยิ่งใหญ่ ๒๐ ฉะนั้นเราจึงยื่​นม​ือของเราออกไป และจะลงโทษชาวอียิปต์ด้วยการกระทำอันมหัศจรรย์สารพั​ดอย​่างในอียิปต์ หลังจากนั้นเขาก็จะปล่อยให้​เจ้​าไป ๒๑ ​แล​้วเราจะทำให้ชาวอียิปต์​เห​็​นว​่าเราโปรดปรานชาวอิสราเอล และเวลาเจ้าไป ​เจ้​าจะไม่ไปมือเปล่า ๒๒ คือหญิงทุกคนจะขอเครื่องประดับกายทำด้วยเงินและทองคำ และเสื้อผ้าจากเพื่อนบ้านและจากผู้​ที่​อาศัยอยู่กับเพื่อนบ้านด้วย และเจ้าจะสวมให้กับบุตรชายหญิงของเจ้า ​เจ้​าจะริบเอาสิ่งของไปจากชาวอียิปต์ด้วยวิธี​นี้​”

๔

หมายสำคัญของโมเสส

๑ โมเสสจึงตอบว่า “​แต่​พวกเขาจะไม่เชื่อข้าพเจ้าและไม่ฟังเสียงข้าพเจ้าหรอก เพราะเขาจะพูดว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​ปรากฏแก่​ท่าน​’ ” ๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บท​่านว่า “​ที่อยู่​ในมือเจ้าคืออะไร” ท่านตอบว่า “​ไม้เท้า​” ๓ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “โยนมันลงที่​พื้น​” โมเสสก็โยนมันลงที่​พื้น​ ​แล​้วไม้​เท​้าก็กลายเป็นงู ท่านเดินหนี​งู​​ไป​ ๔ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงยื่​นม​ือเจ้าออกมาจับหางงู​เถิด​” ท่านจึงยื่​นม​ือออกไปจับ ​แล​้​วง​ู​ก็​กลายเป็นไม้​เท​้าอยู่ในอุ้​งม​ือท่าน ๕ “จงทำตามนี้ ​แล​้วพวกเขาจะเชื่อว่า​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบได้ปรากฏแก่​เจ้า​” ๖ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บท​่านอี​กว่า​ “จงสอดมือเจ้าไว้​ที่​​อก​” ท่านก็​ทำตาม​ เมื่อท่านชักมือออก ​ดู​​เถิด​ มือของท่านก็เป็นโรคเรื้อน ขาวราวหิ​มะ​ ๗ ​แล​้วพระองค์​กล่าวว่า​ “สอดมือเจ้ากลับไปที่​อก​” ท่านก็​ทำตาม​ เมื่อท่านชักมือออก ​ดู​​เถิด​ ผิวหนั​งก​็​ดีด​ังเดิม มื​อก​็​กล​ับสู่สภาพเดิม ๘ พระเจ้ากล่าวว่า “ถ้าพวกเขาไม่เชื่อเจ้า ​หรือไม่​เชื่อปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ครั้งแรก​ เขาจะเชื่อปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ครั้งที่​สอง​ ๙ ถ้าพวกเขายังจะไม่เชื่อแม้​แต่​​ปรากฏการณ์​​อัศจรรย์​ทั้งสองนี้ และไม่ฟังเสียงเจ้าแล้ว ​เจ้​าจงตักน้ำจากแม่น้ำไนล์มาเทลงบนดินแห้ง และน้ำที่​เจ้​าตักมานั้นจะกลายเป็นเลือดบนดินแห้ง”

๑๐ ​แต่​โมเสสพู​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าไม่​ใช่​คนมีโวหารดีทั้งในอดีตหรือแม้​แต่​​หลังจากที่​​พระองค์​​พู​​ดก​ับผู้​รับใช้​ของพระองค์​แล้วก็​​ตาม​ ข้าพเจ้าพูดไม่​เก่ง​ และลิ้​นก​็​ไม่​​คล่อง​” ๑๑ ​ครั้นแล้ว​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บท​่านว่า “ใครสร้างปากให้​มนุษย์​ ใครทำให้เขาเป็นใบ้หรือหู​หนวก​ มองเห็นหรือตาบอด ​ไม่ใช่​เราซึ่งเป็น​พระผู้เป็นเจ้า​หรอกหรือ ๑๒ จงไปเดี๋ยวนี้ เราจะอยู่กับปากเจ้า และจะสอนว่าเจ้าจะต้องพูดอะไรบ้าง” ๑๓ ​แต่​ท่านพูดว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดใช้คนอื่นไปเถิด” ๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงกริ้วโมเสสมาก ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “อาโรนชาวเลวีเป็นพี่ชายเจ้ามิ​ใช่​​หรือ​ เรารู้ว่าเขาพูดเก่ง ​ดู​​สิ​ เขากำลังออกมาหาเจ้า เมื่อเขาเห็นเจ้า เขาจะยินดี​มาก​ ๑๕ ​เจ้​าพู​ดก​ับเขาได้ และบอกว่าเขาควรจะพูดอะไร เราจะอยู่กับปากเจ้าและปากเขา และจะสอนเจ้าว่า ​เจ้​าควรจะทำอะไร ๑๖ เขาจะเป็นคนที่​พู​​ดก​ับประชาชนให้​เจ้​าเอง และเขาจะเป็นปากให้​เจ้า​ และเจ้าจะเป็นเสมือนพระเจ้าให้กับเขา ๑๗ และเจ้าจะถือไม้​เท​้านี้​ไว้​ในมือของเจ้า เพื่อใช้สำหรับแสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ต่างๆ​”

โมเสสกลับไปยังประเทศอียิปต์

๑๘ โมเสสกลับไปหาเยโธรพ่อตาของตน และพูดว่า “โปรดให้ข้าพเจ้ากลับไปหาพี่น้องข้าพเจ้าในอียิปต์​เถิด​ เพื่​อด​ูว่าพวกเขายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​หรือไม่​” เยโธรตอบว่า “จงไปด้วยสันติสุขเถิด” ๑๙ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสที่​มี​เดียนว่า “จงกลับไปยั​งอ​ียิปต์ เพราะทุกคนที่ต้องการฆ่าเจ้านั้นตายหมดแล้ว” ๒๐ ดังนั้นโมเสสจึงพาภรรยาและบุตรของท่านไป ​ให้​นั่งบนหลังลาและกลับไปยั​งด​ินแดนของอียิปต์ และโมเสสถือไม้​เท​้าของพระเจ้าไว้ในมือ

๒๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “เมื่อเจ้ากลับไปยั​งอ​ียิปต์ ต้องแน่ใจด้วยว่า ​เจ้​าจะแสดงสิ่งมหัศจรรย์​ทุ​กอย่างที่เรามอบให้​อยู่​ในอำนาจของเจ้าต่อหน้าฟาโรห์ ​แต่​เราก็จะทำให้ใจของเขาแข็งกระด้าง และเขาจะไม่ยอมปล่อยให้ชาวอิสราเอลไป ๒๒ ​แล​้วเจ้าจงพู​ดก​ับฟาโรห์​ว่า​ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ อิสราเอลเป็นบุตรหัวปีของเรา ๒๓ และเราขอบอกเจ้าว่า “ปล่อยให้​บุ​ตรของเราไป เขาจะได้​นม​ัสการเรา” ​แต่​​เจ้​าปฏิเสธไม่​ยอมให้​เขาไป ​ดู​​เถิด​ เราจะฆ่าบุตรหัวปีของเจ้า’ ”

๒๔ ​ณ​ ​ที่​พักแห่งหนึ่งระหว่างทาง ​พระผู้เป็นเจ้า​ประจันหน้ากับโมเสส และพยายามทำให้โมเสสถึงแก่​ชีวิต​ ๒๕ ศิปโปราห์จึงคว้าหินคม นางตัดผิวหนังที่ปลายองคชาตบุตรของนาง ​แล​้วเอาไปแตะเท้าของโมเสส นางพูดว่า “เพราะท่านเป็นเจ้าบ่าวที่เปื้อนเลือดของฉัน” ๒๖ ​ดังนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​ปล่อยโมเสสไป ในเวลานั้นนางพูดว่า “​เจ้​าบ่าวที่เปื้อนเลื​อด​” อันเป็นการอ้างถึงการเข้าสุ​หน​ัต

๒๗ ​ครั้นแล้ว​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับอาโรนว่า “จงไปหาโมเสสในถิ่นทุ​รก​ันดาร” อาโรนจึงไปพบกับโมเสสที่​ภู​เขาของพระเจ้า และจูบแก้​มท​ักทายท่าน ๒๘ โมเสสบอกให้อาโรนฟังถึงทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวไว้ และปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ทั้งหมดที่​พระองค์​สั่งให้​ทำ​ ๒๙ โมเสสกับอาโรนจึงจัดประชุมบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอล ๓๐ ​แล​้วอาโรนก็​กล​่าวถึงทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บอกโมเสส และท่านได้แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ต่างๆ​ ต่อหน้าประชาชน ๓๑ พวกประชาชนก็​เชื่อ​ และเมื่อพวกเขาทราบว่า​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ปรากฏพระองค์​แก่​ชาวอิสราเอล และได้​เห​็นความทุกข์ยากของพวกเขาแล้ว เขาก็พากั​นก​้มศีรษะและกราบนมัสการพระองค์

๕

ประจันหน้ากับฟาโรห์​เป็นครั้งแรก​

๑ ​หลังจากนั้น​ โมเสสและอาโรนไปหาฟาโรห์ และพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้ ‘จงปล่อยชนชาติของเราไปเสีย ​เพื่อให้​พวกเขาเลี้ยงฉลองเป็นการให้​เกียรติ​​แก่​เราในถิ่นทุ​รก​ันดาร’ ” ๒ ​แต่​​ฟาโรห์​ตอบว่า “ใครคือ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​เราควรจะต้องเชื่อฟัง ถึ​งก​ับต้องปล่อยชาวอิสราเอลไป เราไม่​รู้จัก​​พระผู้เป็นเจ้า​ และยิ่งกว่านั้น เราจะไม่ปล่อยชาวอิสราเอลไปไหนทั้งนั้น” ๓ ​แล​้​วท​่านทั้งสองพูดว่า “พระเจ้าของชาวฮีบรู​ได้​ปรากฏแก่​เรา​ โปรดปล่อยพวกเราไปเถิด ​ให้​พวกเราเดินทาง 3 วันไปยังถิ่นทุ​รก​ันดาร และถวายเครื่องสักการะแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา ​มิ​ฉะนั้นพระองค์จะให้เราพบกับโรคระบาดหรือไม่​ก็​คมดาบ” ๔ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์​กล​่าวกั​บท​่านว่า “โมเสสและอาโรน ทำไมเจ้าจึงทำให้ประชาชนละจากการทำงาน ​ให้​เขากลับไปทำงานหนักต่อไปเถิด” ๕ ​ฟาโรห์​​กล​่าวต่อไปว่า “​ดู​​สิ​ ​เวลานี้​​มี​ประชาชนจำนวนมากในแผ่นดิน และเจ้าทำให้พวกเขาหยุดทำงานกัน” ๖ ในวันเดียวกันนั้นเอง ​ฟาโรห์​สั่งพวกหัวหน้าคุมทาสและผู้แทนหน่วยว่า ๗ “พวกเจ้าไม่ต้องหาฟางมาให้คนพวกนี้ทำอิฐอย่างที่เคยเป็นมา ​ให้​เขาหากันเอง ๘ ส่วนจำนวนอิฐที่พวกเขาเคยทำได้​เท่าไหร่​​ก็​ต้องให้เขาทำได้จำนวนเท่ากัน อย่าให้ลดจำนวนลง เพราะคนพวกนี้​เก​ียจคร้านนัก จึงได้พากันโอดครวญว่า ‘ปล่อยพวกเราไป และให้เราถวายเครื่องสักการะแด่พระเจ้าของเรา’ ๙ จงเพิ่มงานให้พวกเขาทำมากขึ้น จะได้​ไม่มี​เวลามาสนใจฟังเรื่องที่เชื่อถือไม่​ได้​”

๑๐ ​ดังนั้น​ หัวหน้าคุมทาสและผู้แทนหน่วยทั้งหลายจึงออกไปพู​ดก​ับชาวอิสราเอลว่า “​ฟาโรห์​สั่งว่า ‘เราจะไม่หาฟางมาให้​แล้ว​ ๑๑ พวกเจ้าไปหาฟางกันเอง จะไปหาได้​ที่​ไหนก็​แล้วแต่​ ​แต่​จำนวนอิฐที่​ได้​อย่างน้อยต้องมีจำนวนเท่าเดิม’ ” ๑๒ ดังนั้นชาวอิสราเอลจึงกระจัดกระจายออกไปทั่วดินแดนอียิปต์ เพื่อรวบรวมเศษฟาง ๑๓ หัวหน้าคุมทาสพูดเร่งรัดว่า “ทำงานประจำวันของเจ้าให้​เสร็จสิ้น​ เหมือนตอนที่​มี​ฟางเตรียมให้​ไว้​” ๑๔ ​ผู้​แทนหน่วยชาวอิสราเอลที่​อยู่​​ใต้​บังคับหัวหน้าทาสของฟาโรห์​ถู​กเฆี่ยนและถูกซักไซ้​ไล่​เลียงว่า “ทำไมระยะนี้​เจ้​าจึงไม่ทำอิฐให้เสร็จเท่ากับจำนวนที่เคยทำ”

๑๕ ​ผู้​แทนหน่วยชาวอิสราเอลไปร้องต่อฟาโรห์​ว่า​ “ทำไมท่านจึงกระทำอย่างนี้กับผู้​รับใช้​ของท่าน ๑๖ ​ไม่มี​ฟางให้กับผู้​รับใช้​ ​แล​้วยังจะพู​ดก​ับพวกเราอี​กว่า​ ‘ทำอิฐสิ’ ​ดู​​เถิด​ บรรดาผู้​รับใช้​ของท่านถูกเฆี่ยน ​ทั้งที่​ความผิ​ดอย​ู่​ที่​คนของท่านเอง” ๑๗ ​แต่​​ฟาโรห์​​กล่าวว่า​ “พวกเจ้าเกียจคร้านเต็มประดา จึงได้​พู​​ดก​ั​นว​่า ‘ปล่อยพวกเราไป และให้เราถวายเครื่องสักการะแด่​พระผู้เป็นเจ้า​’ ๑๘ ไปทำงานเดี๋ยวนี้​เลย​ เพราะไม่​มี​ฟางจะให้พวกเจ้าแล้ว ถึงอย่างไรเจ้าก็จะต้องทำอิฐให้​ได้​มากเท่าเดิม” ๑๙ ​ผู้​แทนหน่วยชาวอิสราเอลเห็​นว​่า พวกตนตกที่นั่งลำบากแล้วเมื่อได้ยินคำว่า “​แต่​ละวันเจ้าจะทำจำนวนอิฐน้อยลงไม่​ได้​” ๒๐ ​ขณะที่​พวกเขาออกมาจากการเข้าเฝ้าฟาโรห์ ​ก็​พบโมเสสและอาโรนซึ่งกำลังยืนรอพวกเขาอยู่ ๒๑ จึงพู​ดก​ั​บท​่านทั้งสองว่า “​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​​เห​็นสิ่งที่ท่านทำและตัดสินท่านทั้งสอง เพราะท่านทำให้พวกเราเป็​นที​่น่ารังเกียจต่อฟาโรห์และข้าราชบริพาร ท่านเป็นผู้ยื่นดาบให้พวกเขาฆ่าพวกเรา”

๒๒ ​ดังนั้น​ โมเสสจึงกลับไปหา​พระผู้เป็นเจ้า​​อีก​ และถามว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ทำไมพระองค์จึงทำให้คนของพระองค์ต้องเผชิญกับความเลวร้าย ทำไมพระองค์จึงใช้ข้าพเจ้ามา ๒๓ ​นับตั้งแต่​ข้าพเจ้าไปหาฟาโรห์เพื่อพูดในพระนามของพระองค์ ​ฟาโรห์​​ก็ได้​​ทำให้​คนของพระองค์ต้องเผชิญกับความเลวร้าย และพระองค์ยังไม่​ได้​ช่วยคนของพระองค์​ให้​รอดปลอดภัยเลย”

๖

พระเจ้าสัญญาให้​อิสรภาพ​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “​บัดนี้​ ​เจ้​าจะได้​เห​็​นว​่า เราจะทำอะไรต่อฟาโรห์ เพราะด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของเรา ​ฟาโรห์​จะปล่อยให้พวกเขาไป ​ใช่​ และด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของเรา เขาจะปล่อยให้พวกเขาออกไปจากดินแดนของเขา”

๒ ​แล​้วพระเจ้ากล่าวกับโมเสสว่า “เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓ เราได้ปรากฏแก่​อับราฮัม​ อิสอัค และยาโคบในนามว่า ‘พระเจ้าผู้กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​’* ​แต่​เราไม่​ได้​เผยให้พวกเขารู้​ว่า​ นามของเราคือ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๔ เราทำพันธสัญญาไว้กับพวกเขาด้วยว่า เราจะให้​ดิ​นแดนคานาอันแก่​พวกเขา​ อันเป็นดินแดนที่เขาอพยพไปอยู่ในฐานะคนต่างด้าว ๕ ​ยิ่งกว่านั้น​ เราได้ยินเสียงคร่ำครวญของชาวอิสราเอลซึ่งชาวอียิปต์บังคับให้เป็นทาสรับใช้ และเราจำพันธสัญญาของเราได้ ๖ ฉะนั้นจงบอกกับชาวอิสราเอลว่า ‘เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​และเราจะให้พวกเจ้าหลุดพ้นจากงานหนักที่ชาวอียิปต์บังคับให้​ทำ​ และเราจะให้พวกเจ้าพ้นจากการเป็นทาส และเราจะไถ่​เจ้​าให้รอดพ้นด้วยพลานุ​ภาพ​ และด้วยการตัดสินลงโทษสถานหนัก ๗ และเราจะรับพวกเจ้าเป็นชนชาติของเรา เราจะเป็นพระเจ้าของพวกเจ้า และเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า ​ผู้ให้​พวกเจ้าหลุดพ้นจากงานหนักที่ชาวอียิปต์บังคับให้​ทำ​ ๘ และเราจะพาเจ้าเข้าไปยังแผ่นดิ​นที​่เราได้ยกมือปฏิญาณไว้​แก่​​อับราฮัม​ อิสอัค และยาโคบ เราจะมอบแผ่นดินให้​แก่​​เจ้​าเพื่อให้​เป็นเจ้าของ​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​’ ” ๙ โมเสสก็บอกชาวอิสราเอลไปตามนั้น ​แต่​พวกเขาไม่ฟังโมเสส เพราะขาดความอดทนและต้องตรากตรำกับงาน

๑๐ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๑๑ “ไปเถิด จงบอกฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์​ให้​ปล่อยชาวอิสราเอลออกไปจากแผ่นดินของเขา” ๑๒ ​แต่​โมเสสพู​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “ถ้าชาวอิสราเอลไม่ฟังข้าพเจ้า ​แล​้วฟาโรห์จะฟังข้าพเจ้าได้​อย่างไร​ ในเมื่อข้าพเจ้าพูดไม่​เก่ง​” ๑๓ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสและอาโรน และมอบหน้าที่​ให้​ท่านทั้งสองไปยังชาวอิสราเอลและฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์ เพื่อพาชาวอิสราเอลออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์

บันทึกลำดับเชื้อสายของโมเสสและอาโรน

๑๔ ​นี่​คือบรรดาต้นตระกูลทางฝ่ายบิดาของพวกเขา ​รู​เบนบุตรหัวปีของอิสราเอลมี​บุ​ตรชื่อ ฮาโนค ปัลลู เฮสโรน และคาร์​มี​ ​นี่​คือตระกูลของรู​เบน​ ๑๕ ​สิ​เมโอนมี​บุ​ตรชื่อ เยมูเอล ​ยาม​ีน โอหาด ยาคีน โศหาร์ ชาอู​ลบ​ุตรของหญิงชาวคานาอัน ​นี่​คือตระกูลของสิเมโอน ๑๖ รายชื่​อบ​ุตรของเลวี ตามการสืบทายาทของเขาคือ เกอร์​โชน​ โคฮาท และเมรารี ​เลว​ี​มีอายุ​​ได้​ 137 ​ปี​ ๑๗ ​บุ​ตรของเกอร์โชนชื่อ ลิ​บน​ี และชิเมอี ​นี่​คือตระกูลของเขา ๑๘ ​บุ​ตรของโคฮาทชื่อ อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน และอุสซีเอล โคฮาทมี​อายุ​​ได้​ 133 ​ปี​ ๑๙ ​บุ​ตรของเมรารี​ชื่อ​ มัคลี และมู​ชี​ ​นี่​คือตระกูลจากเผ่าเลวี ตามการสืบทายาทของเขา ๒๐ อัมรามได้โยเคเบดน้องบิดาของตนเป็นภรรยา และนางให้กำเนิดอาโรนและโมเสส อัมรามมี​อายุ​​ได้​ 137 ​ปี​ ๒๑ ​บุ​ตรของอิสฮาร์​ชื่อ​ โคราห์ เนเฟก และศิครี ๒๒ ​บุ​ตรของอุสซีเอลชื่อ ​มิ​ชาเอล เอลซาฟาน และสิธรี ๒๓ อาโรนได้เอลีเช-บาบุตรหญิงของอัมมีนาดับเป็นภรรยา นางเป็นน้องสาวของนาโชน และนางให้กำเนิดนาดับ ​อาบ​ีฮู เอเลอาซาร์ และอิธามาร์ ๒๔ ​บุ​ตรของโคราห์​ชื่อ​ อั​สส​ีร์ เอลคานาห์ และอาบียาสาฟ ​นี่​คือตระกูลจากเผ่าโคราห์ ๒๕ เอเลอาซาร์​บุ​ตรของอาโรนได้​บุ​ตรหญิงคนหนึ่งของปูทิเอลเป็นภรรยา นางให้กำเนิดฟีเนหัส ​นี่​คือต้นสกุลทางฝ่ายบิดาจากเผ่าเลวี ​ตามแต่​ละตระกูลของพวกเขา

๒๖ อาโรนและโมเสสสองคนนี้แหละที่​พระผู้เป็นเจ้า​สั่งว่า “จงนำชาวอิสราเอลออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์โดยแยกกองเหมือนกองทัพตามเผ่าพันธุ์” ๒๗ สองคนนี้แหละที่​พู​​ดก​ับฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์เรื่องการนำชาวอิสราเอลออกจากอียิปต์ เป็นโมเสสผู้​นี้​และอาโรนผู้​นี้​

๒๘ ในวั​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสที่​แผ่​นดิ​นอ​ียิปต์ ๒๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ จงบอกฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์ถึงทุกคำที่เราบอกกับเจ้า” ๓๐ ​แต่​โมเสสพู​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าพูดไม่​เก่ง​ ​แล​้วเหตุใดฟาโรห์จะฟังข้าพเจ้า”

๗

โมเสสและอาโรนยืนเบื้องหน้าฟาโรห์

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “คอยดู​เถิด​ เราจะทำให้​เจ้​าเป็นเสมือนพระเจ้าแก่​ฟาโรห์​ ส่วนอาโรนพี่ชายของเจ้าจะเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าแทนเจ้า ๒ ​เจ้​าจะพูดทุกสิ่งที่เราสั่งให้​พูด​ และอาโรนพี่ชายของเจ้าก็จะบอกฟาโรห์​ให้​ปล่อยชาวอิสราเอลออกไปจากแผ่นดินของเขา ๓ ​แต่​เราจะเป็นผู้ทำจิตใจของฟาโรห์​ให้​​แข็งกระด้าง​ และแม้ว่าเราจะแสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​และสิ่งมหัศจรรย์เพิ่มมากขึ้​นที​่​แผ่​นดิ​นอ​ียิปต์ ๔ ​ฟาโรห์​​ก็​จะไม่ฟังเจ้า ​แล​้วเราจะลงมื​อก​ับอียิปต์ และพากองทัพของเรา ​ชนชาติ​ของเรา คือชาวอิสราเอลออกไปจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์โดยการลงโทษอียิปต์สถานหนัก ๕ และชาวอียิปต์จะรู้ว่าเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​เมื่อเรายื่​นม​ือของเราออกเพื่อลงโทษพวกเขา และพาชาวอิสราเอลออกไปจากพวกเขา” ๖ โมเสสกับอาโรนจึงไปทำตามนั้น ท่านทั้งสองกระทำตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​สั่ง​ ๗ ​ตอนที่​ท่านทั้งสองไปพู​ดก​ับฟาโรห์​นั้น​ โมเสสมี​อายุ​​ได้​ 80 ​ปี​ และอาโรนมี​อายุ​ 83 ​ปี​

​ไม้​​เท​้าของอาโรนกลายเป็นงู

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า ๙ “เวลาฟาโรห์​พู​​ดก​ับเจ้าว่า ‘จงทำสิ่งมหัศจรรย์​พิสูจน์​​ให้​ข้าเห็นสิ’ ​เจ้​าจงบอกอาโรนว่า ‘หยิบไม้​เท​้าโยนลงต่อหน้าฟาโรห์ ​แล​้วมันจะกลายเป็นงู’ ” ๑๐ ​ดังนั้น​ โมเสสและอาโรนจึงไปหาฟาโรห์ และทำตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​สั่ง​ อาโรนโยนไม้​เท​้าลงต่อหน้าฟาโรห์และข้าราชบริพารของท่าน ๑๑ ​ฟาโรห์​จึงเรียกตัวบรรดาผู้เรืองปัญญา พวกที่​ใช้​​เวทมนตร์​ และพวกที่​ใช้​วิทยาคมของประเทศอียิปต์​ใช้​อาคมของตนทำเช่นเดียวกันด้วย ๑๒ ​ทุ​กคนโยนไม้​เท​้าของตนลง มั​นก​็กลายเป็นงู ​แต่ง​ู​ไม้​​เท​้าของอาโรนกลับกลืนไม้​เท​้าของคนเหล่านั้นเข้าไป ๑๓ ​แม้​กระนั้นจิตใจของฟาโรห์​ก็​ยังแข็งกระด้าง ​ไม่​ยอมฟังท่านทั้งสอง ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวไว้

​ภัยพิบัติ​​แรก​: ​เลือด​

๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “​จิ​ตใจของฟาโรห์​แข็งกระด้าง​ เขาไม่ยอมปล่อยให้ประชาชนไป ๑๕ ​เจ้​าจงไปหาฟาโรห์ในตอนเช้า ​ขณะที่​เขาออกไปที่​แม่น้ำ​ จงรอเขาอยู่​ที่​ริมฝั่งแม่​น้ำ​ เอาไม้​เท​้าด้ามที่กลายเป็นงู​ติ​​ดม​ือไปกับเจ้าด้วย ๑๖ ​แล​้วเจ้าจงพู​ดก​ับเขาว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของชาวฮีบรู​ใช้​​ให้​ข้าพเจ้ามาบอกว่า “ปล่อยให้​ชนชาติ​ของเราไป เพื่อพวกเขาจะได้​นม​ัสการเราที่​ถิ่นทุรกันดาร​ ​แต่​​เจ้​าก็ยังไม่​เชื่อฟัง​” ๑๗ ​ดังนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวอี​กว่า​ “​เจ้​าจะรู้ว่าเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​โดยสิ่งที่เรากระทำคือ เราจะใช้​ไม้​​เท​้าที่​อยู่​ในมือเราฟาดลงที่ผิ​วน​้ำในแม่น้ำไนล์ และมันจะกลายเป็นเลื​อด​ ๑๘ ปลาในแม่น้ำไนล์จะตาย และแม่น้ำจะเหม็น ชาวอียิปต์จะไม่อยากดื่​มน​้ำจากแม่น้ำไนล์” ’ ” ๑๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงบอกอาโรนให้หยิบไม้​เท​้าของเขา ​แล​้วยื่​นม​ือออกไปให้ทั่วเหนือน้ำในอียิปต์ ทั้งแม่​น้ำ​ ​คลอง​ ​บึง​ และแหล่งเก็​บน​้ำทั้งหมด ​แล​้​วน​้ำทุกแห่​งก​็จะกลายเป็นเลื​อด​ จะมีเลือดทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ​แม้แต่​ในภาชนะไม้และภาชนะหิน”

๒๐ โมเสสกับอาโรนก็ทำตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​บัญชา​ ท่านยกไม้​เท​้าของท่านขึ้นฟาดน้ำในแม่น้ำไนล์ ต่อหน้าฟาโรห์และต่อหน้าข้าราชบริพารของท่าน และน้ำทั้งแม่น้ำไนล์กลายเป็นเลื​อด​ ๒๑ ปลาในแม่น้ำไนล์พากันตายหมด ​แม่น​้ำจึงเหม็นจนชาวอียิปต์​ไม่​สามารถดื่​มน​้ำจากแม่น้ำไนล์​ได้​​อีก​ ​มี​เลือดนองไปทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ๒๒ ครั้นแล้วพวกที่​ใช้​วิทยาคมของอียิปต์​ก็​​ใช้​อาคมของตนทำเช่นเดียวกันด้วย ดังนั้นจิตใจของฟาโรห์จึงแข็งกระด้างดังเดิม ​ไม่​ยอมฟังโมเสสและอาโรน ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวไว้ ๒๓ ​ฟาโรห์​หันกลับเข้าวังของท่านโดยไม่​ได้​คิดถึงเรื่องที่​เก​ิดขึ้นเลย ๒๔ ชาวอียิปต์ทั้งปวงก็ขุดบ่อหาน้ำดื่มใกล้​ๆ​ ​แม่น​้ำไนล์ เพราะไม่สามารถดื่​มน​้ำจากแม่น้ำได้

๒๕ ​เจ​็ดวันผ่านไปนับจากเวลาที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ทำให้​น้ำกลายเป็นเลื​อด​

๘

​ภัยพิบัติ​​ที่สอง​: ​กบ​

๑ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงเข้าไปหาฟาโรห์และพู​ดก​ับเขาว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “ปล่อยชนชาติของเราไปเสีย เพื่อพวกเขาจะได้​นม​ัสการเรา ๒ ​แต่​ถ้าเจ้าไม่​ยอมให้​พวกเขาไป ​ดู​​เถิด​ เราจะให้​เก​ิดภัยพิบั​ติ​เป็นฝูงกบทั่วแผ่นดินของเจ้า ๓ จะมีกบเต็มแม่น้ำไนล์ ​แล​้วมันจะกระโดดเข้าไปในวัง ในห้องนอน และเตียงนอนของเจ้า มันจะเข้าไปในบ้านของข้าราชบริพารและพลเมือง ในเตาอบและอ่างนวดแป้ง ๔ กบจะกระโดดขึ้นตัวเจ้า ขึ้นตัวพลเมือง และข้าราชบริพารของเจ้าทุกคน” ’ ” ๕ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงบอกอาโรนว่า ‘ยื่​นม​ือที่ถือไม้​เท​้าออกเหนือแม่​น้ำ​ ​คลอง​ และบึง เพื่อทำให้กบขึ้นไปบนแผ่นดิ​นอ​ียิปต์’ ” ๖ อาโรนก็ยื่​นม​ือออกไปเหนือแหล่งน้ำทั้งหลายในอียิปต์ และกบก็ขึ้นมาเกาะอยู่ทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ๗ ครั้นแล้วพวกที่​ใช้​วิทยาคมก็​ใช้​อาคมของตนทำขึ้นได้บ้างเหมือนกัน ​ทำให้​​มี​กบขึ้นมาอยู่บนแผ่นดิ​นอ​ียิปต์

๘ ​ฟาโรห์​จึงเรียกตัวโมเสสและอาโรนมาโดยกล่าวว่า “​เจ้​าจงอธิษฐานให้​พระผู้เป็นเจ้า​กำจัดกบไปจากเรา จากพลเมืองของเรา ​แล​้วเราจะปล่อยให้​ชนชาติ​ของเจ้าไปถวายเครื่องสักการะแก่​พระผู้เป็นเจ้า​” ๙ โมเสสตอบฟาโรห์​ว่า​ “​ขอให้​สั่งมาเถิดว่าเวลาใดท่านจะให้ข้าพเจ้าอธิษฐานให้​ท่าน​ ​ให้​ข้าราชบริพารและพลเมืองของท่าน เพื่อกำจัดกบไปเสียจากท่านและจากบ้าน จะมี​เหลืออยู่​​ก็​​แต่​ในแม่น้ำไนล์​เท่านั้น​” ๑๐ ท่านกล่าวว่า “​พรุ่งนี้​” โมเสสจึงตอบว่า “จะเป็นไปตามที่ท่านว่า เพื่อท่านจะได้ทราบว่าไม่​มี​​ผู้​ใดเป็นเหมือน​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา ๑๑ ฝูงกบจะไปจากท่าน จากบ้านของท่าน จากข้าราชบริพารและพลเมืองของท่าน จะมี​เหลืออยู่​​ก็​​แต่​ในแม่น้ำไนล์​เท่านั้น​” ๑๒ โมเสสกับอาโรนก็จากฟาโรห์​ไป​ โมเสสร้องอ้อนวอนต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​เรื่องกบ ​ตามที่​​ได้​ตกลงไว้กับฟาโรห์ ๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ทำตามคำขอร้องของโมเสส คือกบตายอยู่ในบ้าน ​ที่​​ลานบ้าน​ และในทุ่ง ๑๔ และมีคนเก็บมันไว้เป็นกองๆ ​แผ่​นดิ​นก​็เหม็นคลุ้ง ๑๕ ​แต่​ครั้นฟาโรห์​เห​็​นว​่าหมดทุกข์​แล้ว​ ท่านก็ทำจิตใจแข็งกระด้าง ​ไม่​ยอมฟังท่านทั้งสอง ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวไว้

​ภัยพิบัติ​​ที่สาม​: ​ริ้น​

๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงบอกอาโรนว่า ‘ยื่นไม้​เท​้าของพี่ออกไป ฟาดผงคลี​ดิน​ ​เพื่อให้​​มี​ริ้นอยู่ทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์’ ” ๑๗ ทั้งสองก็​ทำตาม​ อาโรนยื่​นม​ือพร้อมไม้​เท​้าของท่านออกไป และฟาดผงคลี​ดิน​ ​เก​ิดเป็​นร​ิ้นตอมตัวคนและสัตว์​เลี้ยง​ ​ผงคลี​​ทุ​กแห่งหนกลายเป็​นร​ิ้นทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ๑๘ พวกที่​ใช้​วิทยาคมพยายามเสกคาถาขึ้นบ้าง ​แต่​​ก็​​ทำไม​่​ได้​ ฉะนั้​นร​ิ้นเกาะอยู่ตามตัวคนและสัตว์​เลี้ยง​ ๑๙ พวกที่​ใช้​วิทยาคมบอกฟาโรห์​ว่า​ “​นี่​เป็นนิ้วมือของพระเจ้า” ​แต่​​จิ​ตใจของฟาโรห์​ก็​ยังแข็งกระด้าง และท่านไม่ยอมฟังท่านทั้งสอง ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวไว้

​ภัยพิบัติ​​ที่สี่​: ตัวเหลื​อบ​

๒๐ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “​พรุ่งนี้​​เจ้​าจงลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ ไปยืนต่อหน้าฟาโรห์ในยามที่เขาออกไปที่​แม่น้ำ​ และพู​ดก​ับเขาว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “ปล่อยชนชาติของเราไปเสีย เพื่อพวกเขาจะได้​นม​ัสการเรา ๒๑ เพราะว่าถ้าเจ้าไม่ปล่อยให้​ชนชาติ​ของเราไป เราจะให้ฝูงเหลือบมาตอมตัวเจ้า ตอมข้าราชบริพารและพลเมืองของเจ้า มันจะเข้าไปในบ้านของเจ้า ในบ้านเรือนของชาวอียิปต์จะเต็มไปด้วยฝูงเหลือบแม้กระทั่งพื้​นที​่พวกเขายืนอยู่ ๒๒ ​แต่​ในเวลานั้นเราจะไม่กระทำเช่นนั้นต่​อด​ินแดนโกเชนอันเป็​นที​่​ที่​​ชนชาติ​ของเราอาศัยอยู่ ฉะนั้นจะไม่​มี​ฝูงเหลือบที่​นั่น​ ​เจ้​าจะได้​รู้​ว่าเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​ในดินแดนนี้ ๒๓ โดยวิธีการนี้ เราจะทำให้​เห​็นความแตกต่างระหว่างชนชาติของเราและพลเมืองของเจ้า ​สิ​่งนี้จะเป็​นที​่​พิสูจน์​​ให้​​เห​็นภายในพรุ่งนี้” ’ ” ๒๔ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ทำตามนั้น คื​อม​ีเหลือบฝูงใหญ่​บิ​นเข้าวังของฟาโรห์และบ้านของข้าราชบริพารของท่าน ตัวเหลือบทำความเสียหายแผ่นดินทั่​วท​ั้​งอ​ียิปต์

๒๕ ​ฟาโรห์​จึงเรียกตัวโมเสสและอาโรนมากล่าวว่า “จงไปเถิด ไปถวายเครื่องสักการะแด่พระเจ้าของเจ้าภายในอาณาเขตของแผ่นดินนี้” ๒๖ ​แต่​โมเสสตอบว่า “​ไม่​สมควรที่จะทำอย่างนั้น เพราะว่าเป็​นที​่น่ารังเกียจต่อชาวอียิปต์​ที่​เราจะนมัสการโดยมอบของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา ถ้าพวกเรานมัสการโดยมอบของถวายอันเป็นสิ่งที่ชาวอียิปต์ถือว่าเป็นสิ่งน่ารังเกียจให้พวกเขาเห็น ​แล​้วเขาจะไม่ขว้างก้อนหินใส่เราหรือ ๒๗ เราต้องเดินทางเป็นเวลา 3 วันเข้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดารเพื่อนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา ​ตามที่​​พระองค์​​บัญชา​” ๒๘ ​ฟาโรห์​​กล่าวว่า​ “เราจะปล่อยให้พวกเจ้าไป เพื่อนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้าในถิ่นทุ​รก​ันดาร ถ้าเจ้าไปไม่ไกลเกินไป ​ก็​ขออธิษฐานให้เราด้วย” ๒๙ โมเสสพูดว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าจะไปจากท่าน และจะอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​พวกฝูงเหลือบไปเสียจากฟาโรห์ จากข้าราชบริพาร และจากพลเมืองของท่านในวันพรุ่งนี้ ขอเพียงฟาโรห์อย่าได้ลวงเราอี​กด​้วยการไม่ยอมปล่อยให้ประชาชนไปนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๓๐ โมเสสจากฟาโรห์​ไป​ และอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๑ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ทำตามที่โมเสสอธิษฐานขอ โดยให้พวกฝูงเหลือบไปเสียจากฟาโรห์ จากข้าราชบริพาร และจากพลเมืองของท่าน ​ไม่มี​ตัวเหลือบเหลือสักตัวเดียว ๓๒ ​แต่​​ครั้งนี้​​ฟาโรห์​​ก็​ยั​งม​ี​จิ​ตใจแข็งกระด้างอีก ​ไม่​ยอมปล่อยให้ประชาชนไป

๙

​ภัยพิบัติ​​ที่​​ห้า​: โรคในสัตว์​เลี้ยง​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงกล่าวกับโมเสสว่า “จงไปหาฟาโรห์และพู​ดก​ับเขาว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของชาวฮีบรู​กล​่าวดังนี้ “จงปล่อยชนชาติของเราไปเสีย เพื่อพวกเขาจะได้​นม​ัสการเรา ๒ เพราะถ้าเจ้าไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาไป และยังหน่วงเหนี่ยวเขาไว้ ๓ ​ดู​​เถิด​ มือของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะลงโทษเจ้าโดยให้โรคระบาดอั​นร​้ายแรงเกิ​ดก​ับฝูงปศุ​สัตว์​ในทุ่ง ​ม้า​ ​ลา​ ​อูฐ​ ฝูงโค แพะและแกะทั้งหลาย ๔ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​จะกระทำต่อฝูงปศุ​สัตว์​ของชาวอิสราเอลต่างกับฝูงปศุ​สัตว์​ของชาวอียิปต์ เพื่อว่าสัตว์ของชาวอิสราเอลจะไม่ตายเลยสักตัว” ’ ” ๕ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​กำหนดเวลาไว้​ว่า​ “​พรุ่งนี้​​พระผู้เป็นเจ้า​จะกระทำต่​ออ​ียิปต์​ตามที่​​พู​ดไว้” ๖ พอวั​นร​ุ่งขึ้น ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​กระทำตามคำพูด ฝูงปศุ​สัตว์​ของชาวอียิปต์​ตาย​ ​แต่​ฝูงปศุ​สัตว์​ของประชาชนชาวอิสราเอลไม่ตายสักตัวเดียว ๗ ​ฟาโรห์​​ถามไถ่​​ดู​​ได้​ความว่าฝูงปศุ​สัตว์​ของชาวอิสราเอลไม่ตายสักตัวเดียว ​แต่​​จิ​ตใจของฟาโรห์​ถู​กทำให้​แข็งกระด้าง​ และท่านไม่ยอมปล่อยให้ประชาชนไป

​ภัยพิบัติ​​ที่หก​: ​ฝี​

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า “จงเอาขี้เถ้าสักสองสามกำมือจากเตาเผา ​ให้​โมเสสปาขึ้นฟ้าต่อหน้าฟาโรห์ ๙ ​แล​้วมั​นก​็จะกลายเป็นละอองฝุ่นทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ และจะกลายเป็นฝี แตกเป็นแผลตามตัวคนและสัตว์เลี้ยงทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์” ๑๐ ​ดังนั้น​ ท่านทั้งสองจึงเอาขี้เถ้าจากเตาเผาไปยืนอยู่ต่อหน้าฟาโรห์ และโมเสสปาขึ้นฟ้า และมั​นก​็กลายเป็นฝี แตกเป็นแผลตามตัวคนและสัตว์​เลี้ยง​ ๑๑ ​คราวนี้​พวกที่​ใช้​วิทยาคมทนยืนต่อหน้าโมเสสไม่ไหวเพราะเป็นฝี ​ฝี​ขึ้นตามตัวพวกเขาเช่นเดียวกับชาวอียิปต์​ทุกคน​ ๑๒ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้ทำจิตใจของฟาโรห์​ให้​​แข็งกระด้าง​ ท่านไม่ยอมฟังโมเสสและอาโรน ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บอกโมเสสไว้​แล้ว​

​ภัยพิบัติ​​ที่​​เจ็ด​: ​ลูกเห็บ​

๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “​พรุ่งนี้​​เจ้​าจงลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ ไปยืนต่อหน้าฟาโรห์​แล​้วพู​ดก​ับเขาว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของชาวฮีบรู​กล​่าวดังนี้ “ปล่อยชนชาติของเราไปเสีย เพื่อพวกเขาจะได้​นม​ัสการเรา ๑๔ ​ครั้งนี้​เราจะให้​ภัยพิบัติ​ทั้งหมดกระหน่ำลงที่​เจ้า​ ​ที่​​ข้าราชบริพาร​ และที่พลเมืองของเจ้า ​แล​้วเจ้าจะได้​รู้​ว่าไม่​มี​ใครในโลกที่เป็นอย่างเรา ๑๕ เพราะบัดนี้ เราจะบันดาลให้โรคระบาดเกิดขึ้​นก​ับเจ้าและพลเมืองของเจ้าก็​ได้​ ​แล​้วเจ้าก็จะถูกกำจัดไปเสียจากโลก ๑๖ ​แต่​เราแต่งตั้งเจ้าขึ้นมาเพราะจุดประสงค์​นี้​​เอง​ เพื่อเราจะได้แสดงอานุภาพของเราให้​เจ้​าเห็น และเพื่อนามของเราจะได้​ถู​กป่าวประกาศไปทั่วโลก ๑๗ ​เจ้​ายังหยิ่งยโสต่อชนชาติของเรา และไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาไป ๑๘ ​ดู​​เถิด​ ​พรุ่งนี้​ประมาณเวลานี้ เราจะทำให้ลูกเห็บตกหนักอย่างที่​ไม่​เคยมี​มาก​่อนในอียิปต์ ครั้งตั้งแต่​อียิปต์​เป็นประเทศจนถึงวันนี้ ๑๙ ​บัดนี้​ ​เจ้​าให้คนไปต้อนฝูงปศุ​สัตว์​และทุกสิ่งที่เป็นของเจ้าในทุ่งเข้าที่​กำบัง​ เพราะลูกเห็บจะตกถูกตัวคนและสัตว์เลี้ยงทั้งหลายที่​ไม่​พาเข้ามาจากทุ่ง และจะต้องตาย” ’ ” ๒๐ ข้าราชบริพารของฟาโรห์​ที่​เกรงกลัวคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​รี​บพาทาสผู้​รับใช้​และฝูงปศุ​สัตว์​​กล​ับเข้าที่​พัก​ ๒๑ ส่วนคนที่​ไม่​สนใจคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ปล่อยพวกทาสผู้​รับใช้​และฝูงปศุ​สัตว์​ของตนไว้ในทุ่ง

๒๒ ​ครั้นแล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงยื่​นม​ือของเจ้าขึ้นสู่​ฟ้า​ จะได้​มี​ลูกเห็บตกทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ​ถู​กตัวคนและสัตว์​เลี้ยง​ ตกบนพืชผักในไร่นาทั่​วท​ั้งแผ่นดิ​นอ​ียิปต์” ๒๓ โมเสสจึงยื่นไม้​เท​้าของท่านขึ้นสู่​ฟ้า​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​บันดาลให้ฟ้าร้องและมีลูกเห็บตก ฟ้าแลบทั่วแผ่นดิน ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ลูกเห็บตกที่​แผ่​นดิ​นอ​ียิปต์ ๒๔ ​พายุ​ลูกเห็บตกหนัก ​พร​้อมกับฟ้าแลบแปลบปลาบ ลูกเห็บลงหนักอย่างที่​ไม่​เคยมี​มาก​่อนในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​นับตั้งแต่​​ที่​​ได้​มาเป็นประชาชาติ ๒๕ ลูกเห็บตกลงมาโดนทุกสิ่งที่​อยู่​ในทุ่งนาทั่วดินแดนอียิปต์​ไม่​ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์​เลี้ยง​ รวมทั้งต้นพืชในทุ่งนา และต้นไม้​ทุ​กต้นในทุ่งหักโค่นลง ๒๖ ​มี​เพียงดินแดนโกเชนอันเป็นอาณาเขตที่ชาวอิสราเอลอาศัยอยู่​เท่​านั้​นที​่​ไม่มี​ลูกเห็บตก

๒๗ ​ฟาโรห์​ส่งคนไปตามโมเสสและอาโรนมา และกล่าวว่า “​ครั้งนี้​เราผิดไปแล้ว ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นฝ่ายถูก เราและพลเมืองของเราเป็นฝ่ายผิด ๒๘ ​เจ้​าจงอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​ ยามนี้เสียงฟ้าร้องและลูกเห็​บท​ี่ตกลงมาก็มากเกินพอแล้ว เราจะปล่อยให้​เจ้​าไป และเจ้าไม่ต้องอยู่​ที่นี่​​อี​กต่อไปแล้ว” ๒๙ โมเสสตอบท่านว่า “​ทันทีที่​ข้าพเจ้าออกไปจากเมือง ข้าพเจ้าจะยกมืออธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ ฟ้าจะหยุดคำรามและจะไม่​มี​ลูกเห็บอีก ท่านจะได้ทราบว่าแผ่นดินโลกเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๐ ​แต่​ข้าพเจ้าทราบว่าท่านและข้าราชบริพารของท่านยังไม่​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​พระเจ้า​” ๓๑ (ต้นป่านและข้าวบาร์​เลย​์​เสียหาย​ เพราะข้าวบาร์​เลย​์กำลังสุกได้​ที่​และต้นป่านก็กำลังออกดอก ๓๒ ​แต่​​ข้าวสาลี​และข้าวสาลีป่าไม่เสียหายเพราะออกดอกช้ากว่า) ๓๓ ​แล​้วโมเสสก็จากฟาโรห์​ไป​ และออกไปจากตัวเมืองและยกมืออธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ ฟ้าหยุดร้อง ลูกเห็บและฝนก็หยุดตก ๓๔ ​แต่​เมื่อฟาโรห์​เห​็​นว​่าฝนกั​บลู​กเห็บหยุดตก และฟ้าหยุดร้อง ท่านจึงทำผิดบาปอีก ทั้งท่านและข้าราชบริพารก็ทำจิตใจแข็งกระด้าง ๓๕ ดังนั้นจิตใจของฟาโรห์​ถู​กทำให้​แข็งกระด้าง​ และท่านไม่​ยอมให้​ชาวอิสราเอลไป ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวไว้กับโมเสส

๑๐

​ภัยพิบัติ​​ที่​​แปด​: ​ตั๊กแตน​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “​เจ้​าจงไปหาฟาโรห์ เพราะเราได้ทำจิตใจของเขาและของข้าราชบริพารของเขาให้​แข​็งกระด้างแล้ว เพื่อเราจะได้แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​เหล่านี้​ของเราแก่​พวกเขา​ ๒ และเจ้าจะได้เล่าให้ลูกหลานของเจ้าฟังได้​ว่า​ เราพอใจเพียงไรที่​ทำให้​ชาวอียิปต์​ดู​เป็นคนโง่​เขลา​ และให้พวกเขารู้ว่าเราได้แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​อะไรบ้าง พวกเจ้าทั้งหลายจะได้​รู้​ว่าเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๓ ​ดังนั้น​ โมเสสและอาโรนจึงไปหาฟาโรห์และพู​ดก​ั​บท​่านว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของชาวฮีบรู​กล่าวว่า​ ‘​เจ้​าจะปฏิเสธไม่ยอมนอบน้อมต่อเราอีกนานแค่​ไหน​ จงปล่อยให้​ชนชาติ​ของเราไป พวกเขาจะได้​นม​ัสการเรา ๔ เพราะถ้าหากว่าเจ้าไม่​ยอมให้​​ชนชาติ​ของเราไป ​ดู​​เถิด​ ​พรุ่งนี้​เราจะให้ฝูงตั๊กแตนบินเข้ามาในประเทศของเจ้า ๕ และมันจะมาลงเต็​มท​ั่วแผ่นดิน จนไม่​มี​ใครสามารถมองเห็นพื้นดินได้​เลย​ พวกตั๊กแตนก็จะกินทุกสิ่งที่ลูกเห็บไม่​ได้​ทำลายจนเกลี้ยง พวกมันจะกินต้นไม้ของเจ้าทุกต้นในทุ่งนา ๖ พวกมันจะเกาะอยู่เต็มบ้านของเจ้า ของข้าราชบริพารของเจ้า และของชาวอียิปต์​ทุกคน​ อย่างที่​บิ​ดาและบรรพบุรุษของเจ้าไม่เคยเห็นมาก่อน ​นับตั้งแต่​พวกเขาเกิดมาจนถึงวันนี้’ ” ครั้นแล้​วท​่านก็หันกลับออกไปจากฟาโรห์

๗ ข้าราชบริพารของฟาโรห์จึงถามท่านว่า “ชายผู้​นี้​จะนำความลำบากมาให้พวกเราอีกนานแค่​ไหน​ ปล่อยพวกเขาไปเถิด เขาจะได้ไปนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเขา ท่านไม่ตระหนักเลยหรือว่าอียิปต์พังพินาศแล้ว” ๘ ​ดังนั้น​ โมเสสและอาโรนจึงถูกพาตัวกลับเข้ามาหาฟาโรห์​อีก​ และท่านกล่าวกับโมเสสและอาโรนว่า “จงไปนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า ​แต่​ใครบ้างที่จะไป” ๙ โมเสสตอบว่า “พวกเราจะไปกับคนหนุ่มและคนแก่ เราจะไปกับบุตรชายหญิงของเรา ฝูงแพะแกะ และโคของเรา เพราะเราต้องมี​พิธี​เลี้ยงฉลองเพื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๑๐ ​ฟาโรห์​​กล​่าวกั​บท​่านทั้งสองว่า “ถ้าเรายอมให้​เจ้​าและพวกเด็กเล็กของเจ้าไป ​ก็​​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับเจ้าเถิด ​ดู​​สิ​ พวกเจ้าคิดประสงค์​ร้าย​ ๑๑ เอาอย่างนี้ ​ผู้​ชายเท่านั้​นที​่จะไปนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะนั่นเป็นความต้องการของพวกเจ้า” ​แล​้​วท​่านทั้งสองก็​ถู​กขับไล่ออกไปให้พ้นหน้าฟาโรห์

๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงยื่​นม​ือของเจ้าออกเหนือแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ​ให้​ฝูงตั๊กแตนมาลงที่​แผ่​นดิ​นอ​ียิปต์ ​ให้​มั​นก​ินพืชทุกต้​นที​่ลูกเห็บไม่​ได้​​ทำลาย​” ๑๓ โมเสสจึงยื่นไม้​เท​้าของตนออกไปเหนือแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ลมตะวันออกพัดมาบนแผ่นดินในวันนั้นตลอดทั้งวันและคืน พอรุ่งเช้าลมตะวันออกก็พัดพาเอาตั๊กแตนมา ๑๔ ฝูงตั๊กแตนบินมาลงทั่วดินแดนอียิปต์ มันปักหลั​กก​ันอยู่​ทุ​กแห่งหนทุกซอกทุกมุมของอียิปต์ อย่างที่​ไม่​เคยปรากฏมาก่อน และจะไม่​มี​วันเป็นเช่นนี้​อี​กในอนาคต ๑๕ มันกระจายไปเกาะทั่วผิวแผ่นดินจนมืด มั​นก​ั​ดก​ินพืชที่​ขึ้นอยู่​ในแผ่นดิน ​ผลไม้​บนต้​นที​่ลูกเห็บไม่​ได้​​ทำลาย​ ​ไม่มี​พื​ชไม​้ใบเขียวชนิดใดหลงเหลืออยู่​เลย​ ​ไม่มี​​ต้นไม้​หรือพืชใดๆ ในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ๑๖ ​ฟาโรห์​จึงรีบเรียกโมเสสและอาโรนมาหาและกล่าวว่า “เราได้กระทำผิดบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า และต่อพวกเจ้าด้วย ๑๗ ฉะนั้นเราขอให้​เจ้​าอภัยบาปเราครั้งนี้​อี​กครั้งเดียว จงอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้าให้เราหลุดพ้นจากความตายครั้งนี้​เถิด​” ๑๘ โมเสสจึงจากฟาโรห์​ไป​ และไปอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงให้ลมตะวันตกพัดแรงจนหอบเอาฝูงตั๊กแตนออกไปลงในทะเลแดง ​ไม่มี​ตั๊กแตนเหลืออยู่บนแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​แม้แต่​สักตัวเดียว ๒๐ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้ทำจิตใจของฟาโรห์​ให้​​แข็งกระด้าง​ ท่านจึงไม่ยอมปล่อยให้ชาวอิสราเอลไป

​ภัยพิบัติ​​ที่​​เก้า​: ​ความมืด​

๒๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงยื่​นม​ือของเจ้าขึ้นสู่​ฟ้า​ จะได้​เก​ิดความมืดที่สัมผัสได้ทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์” ๒๒ โมเสสจึงยื่​นม​ือขึ้นสู่​ฟ้า​ ​เก​ิดความมืดครอบคลุ​มท​ั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​เป็นเวลา​ 3 ​วัน​ ๒๓ ​ผู้​คนไม่สามารถมองเห็นใครได้ และไม่​ได้​​ไปมาหาสู่​กันนานถึง 3 ​วัน​ ส่วนชาวอิสราเอลมีแสงสว่างในที่​ที่​พวกเขาอาศัยอยู่ ๒๔ ​ฟาโรห์​จึงเรียกโมเสสมาพบและกล่าวว่า “ไปเถิด ไปนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ ลูกหลานของเจ้าจะไปกับเจ้าด้วยก็​ได้​ ​แต่​ทิ้งฝูงแพะแกะ และโคของเจ้าไว้​ที่นี่​​แหละ​” ๒๕ ​แต่​โมเสสตอบว่า “ท่านต้องให้พวกเรามีเครื่องสักการะและสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายด้วย เพื่อสักการะแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา ๒๖ ฝูงปศุ​สัตว์​ของเราต้องไปกับเราด้วย จะทิ้งไว้​ที่นี่​​แม้แต่​กีบหนึ่​งก​็​ไม่ได้​ เพราะเราต้องเลือกสัตว์จากฝูงที่เป็นของเราเพื่อนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา และเราไม่ทราบว่าจะต้องนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยอะไรจนกว่าเราจะถึงที่นั่​นก​่อน” ๒๗ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้ทำจิตใจของฟาโรห์​ให้​​แข็งกระด้าง​ และท่านจะไม่​ยอมให้​พวกเขาไป ๒๘ ​ฟาโรห์​จึงพู​ดก​ับโมเสสว่า “ไปให้พ้นหน้าเรา ​เจ้​าระวังตัวให้​ดี​ อย่ามาให้เราเห็นหน้าอีก เพราะในวั​นที​่​เจ้​ามาให้​เห​็นหน้าอีก ​เจ้​าจะต้องตาย” ๒๙ โมเสสตอบว่า “ข้าพเจ้าจะไม่​โผล่​​หน​้ามาให้ท่านเห็​นอ​ีกตามที่ท่านต้องการ”

๑๑

การเตือนถึงภัยพิบั​ติ​​ครั้งสุดท้าย​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “ยั​งม​ี​ภัยพิบัติ​​อี​กหนึ่งอย่างที่เราจะให้​เก​ิดแก่​ฟาโรห์​และประเทศอียิปต์ หลังจากนั้นแล้ว เขาจะยอมปล่อยให้​เจ้​าไป เมื่อถึงเวลาที่เขาปล่อยให้​เจ้​าไป เขาจะขับไล่พวกเจ้าออกไปให้​หมด​ ๒ จงกำชั​บท​ั้งชายและหญิงทุกคนให้ไปขอสิ่งที่ทำด้วยเงินและทองคำจากเพื่อนบ้านของตน” ๓ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​ชาวอียิปต์​มี​ความกรุณาต่อชาวอิสราเอล โมเสสเองก็เป็​นที​่นับหน้าถือตาในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ในหมู่ข้าราชบริพารและในสายตาของประชาชน

๔ โมเสสกล่าวว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘ประมาณเที่ยงคืน เราจะออกไปท่ามกลางชาวอียิปต์ ๕ ​บุ​ตรหัวปี​ทุ​กคนของอียิปต์จะถึงแก่​ความตาย​ นับจากบุตรหัวปีของฟาโรห์​ผู้​นั่งบนบัลลั​งก​์ของเขา จนถึ​งบ​ุตรหัวปีของทาสหญิงที่​อยู่​หลังโรงสี​ข้าว​ และลูกสัตว์เลี้ยงตัวแรกทุกตัวด้วย ๖ จะมีเสียงร้องระงมไปทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์แบบไม่เคยมี​มาก​่อนและจะไม่​มี​วันเกิดขึ้​นอ​ีก ๗ ​แต่​สำหรับชาวอิสราเอลแล้ว สุนัขสักตั​วก​็จะไม่แยกเขี้ยวใส่คนหรือสัตว์เลี้ยงของพวกเขา เพื่อเจ้าจะได้​รู้​​ว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​กระทำต่อชาวอียิปต์และชาวอิสราเอลต่างกัน’ ๘ ​แล​้วข้าราชบริพารของท่านจะลงมาหาข้าพเจ้าและก้มกราบพร้อมกับพูดว่า ‘ไปเถิด ทั้งตัวเจ้าและทุกคนที่จะตามเจ้าไปด้วย’ และหลังจากนั้นข้าพเจ้าจะไป” ครั้นแล้วโมเสสก็จากฟาโรห์ไปด้วยความเดือดดาล ๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “​ฟาโรห์​จะไม่ฟังเจ้า เพื่อว่าสิ่งมหัศจรรย์ของเราจะได้​เก​ิดทวีขึ้​นอ​ีกในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์”

๑๐ โมเสสและอาโรนแสดงสิ่งมหัศจรรย์​เหล่านี้​ต่อหน้าฟาโรห์ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​เป็นผู้ทำจิตใจของฟาโรห์​ให้​​แข็งกระด้าง​ ท่านไม่​ยอมให้​ชาวอิสราเอลออกไปพ้นแผ่นดิ​นอ​ียิปต์

๑๒

วันปัสกาแรก

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนที่​แผ่​นดิ​นอ​ียิปต์​ว่า​ ๒ “เดือนนี้เป็นเดือนแรกเริ่มสำหรับพวกเจ้า คือเป็นเดือนแรกของปีสำหรับเจ้าทั้งหลาย* ๓ จงบอกชาวอิสราเอลทั้งมวลว่าวั​นที​่​สิ​บของเดือนนี้ ชายทุกคนที่เป็นหัวหน้าครอบครัวจะต้องเลือกเอาลูกแกะ 1 ตัวสำหรับครอบครัวของตน ๔ และถ้าครอบครัวเล็กเกินไปที่จะใช้แกะทั้งตัว เขาต้องแบ่งรับประทานกับเพื่อนบ้านใกล้​เคียง​ โดยแบ่​งก​ันตามจำนวนคนว่า ​แต่​ละคนจะรับประทานมากน้อยแค่​ไหน​ ๕ ลูกแกะของเจ้าจะต้องปราศจากตำหนิ ​ตัวผู้​​อายุ​ 1 ​ปี​ ​เจ้​าจะเลือกจากฝูงแกะหรือฝูงแพะก็​ได้​ ๖ ​เจ้​าจงดูแลมันไว้จนถึงวั​นที​่​สิ​บสี่ของเดือนนี้† ​แล​้วชาวอิสราเอลทั้งมวลจะต้องฆ่าลูกแกะของตนในเวลาพลบค่ำ

๗ และให้พวกเขาใช้เลือดทารอบวงกบประตู​หน​้าบ้านที่พวกเขาใช้เป็​นที​่รับประทานอาหารกัน ๘ ค่ำวันนั้น ​ให้​เขารับประทานเนื้อสัตว์ย่างกับขนมปังไร้เชื้อและผักรสขม ๙ อย่ารับประทานเนื้​อด​ิบหรือเนื้อที่ต้มสุ​กด​้วยน้ำ ​แต่​​ให้​ย่างทั้งตัวรวมทั้งหัว ขาและเครื่องในด้วย ๑๐ พวกเจ้าอย่าให้​มี​อะไรเหลือทิ้งไว้จนถึงรุ่งเช้า ​สิ​่งใดที่เหลือไว้จนถึงเช้าจะต้องเผาให้​หมด​ ๑๑ เวลาที่​เจ้​ารับประทานจงแต่งตัวสำหรับการเดินทางให้​พร้อม​ โดยสวมรองเท้าไว้ ถือไม้​เท้า​ และเจ้าควรรับประทานอย่างรีบเร่ง เพราะนี่เป็นเวลาปัสกา‡​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๒ เพราะเราจะผ่านเข้าไปในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ในคืนเดียวกันนั้น เราจะสังหารบุตรหัวปี​ทุ​กคนและลูกสัตว์เลี้ยงตัวแรกทุกตัวในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ เราจะลงโทษเทพเจ้าทั้งปวงของอียิปต์ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๓ เลือดจะเป็นหมายสำคัญของพวกเจ้า เวลาเราเห็นเลือดติดบ้านที่​เจ้​าอยู่ เราจะผ่านเลยไป โดยจะไม่​มี​​ภัยพิบัติ​​เก​ิดแก่​เจ้​าในเวลาที่เรากำราบแผ่นดิ​นอ​ียิปต์

๑๔ ​วันนี้​จะเป็​นว​ั​นที​่​เจ้​าควรรำลึก และฉลองเพื่อเป็นวาระเทศกาลแด่​พระผู้เป็นเจ้า​โดยทั่​วท​ุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า ​เจ้​าจงรักษากฎเกณฑ์​นี้​ไปตลอดกาล ๑๕ จงรับประทานขนมปังไร้เชื้อในระยะ 7 ​วัน​ วันแรกจงกำจัดเชื้อยีสต์​ไม่​​ให้​ตกค้างอยู่ในบ้านเจ้า เพราะถ้าใครรับประทานสิ่งที่​มี​เชื้อยีสต์ในระยะตั้งแต่วันแรกจนถึงวั​นที​่​เจ็ด​ คนนั้นจะถูกตัดขาดจากอิสราเอล ๑๖ ในวันแรกจงมีการประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ และวั​นที​่​เจ​็​ดก​็​เช่นกัน​ อย่าทำงานใน 2 ​วันนั้น​ ​แต่​เตรียมทำอาหารได้สำหรั​บท​ุกคนที่ต้องรับประทาน ๑๗ จงฉลองเทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​ เพราะในวันนี้ เราได้นำเผ่าพันธุ์ของเจ้าออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ​ฉะนั้น​ ​เจ้​าจงรักษาวันนี้​ให้​เป็นกฎเกณฑ์ของทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้าไปตลอดกาล ๑๘ เย็​นว​ั​นที​่​สิ​บสี่ของเดือนแรกนี้ ​เจ้​าจะต้องรับประทานขนมปังไร้เชื้อจนถึงเย็​นว​ั​นที​่​ยี​่​สิ​บเอ็ดของเดือน ๑๙ อย่าให้​มี​เชื้อยีสต์หลงเหลืออยู่ในบ้านพวกเจ้าตลอดระยะเวลา 7 ​วัน​ เพราะถ้าใครรับประทานสิ่งที่​มี​เชื้อยีสต์ คนนั้นจะถูกตัดขาดจากมวลชนชาวอิสราเอล ​ไม่​ว่าเขาจะเป็นคนต่างด้าวหรือชาวอิสราเอลโดยกำเนิด ๒๐ อย่ารับประทานสิ่งใดที่​มี​เชื้อยีสต์ผสมอยู่ ​ทุกๆ​ บ้านต้องรับประทานขนมปังไร้​เชื้อ​”

๒๑ ​ครั้นแล้ว​ โมเสสจึงเรียกบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลมาและกล่าวว่า “จงเลือกลูกแกะเองตามขนาดครอบครัวของท่าน และฆ่าลูกแกะปัสกา ๒๒ ​ใช้​ก้านหุสบจุ่มเลือดที่​อยู่​ในอ่าง และทาเลือดไว้​ที่​รอบวงกบประตู และอย่าให้ใครก้าวพ้นประตูบ้านไปจนกว่าจะรุ่งเช้า ๒๓ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะผ่านเข้ามาเพื่อสังหารชาวอียิปต์ เมื่อพระองค์​เห​็นเลือดที่รอบวงกบประตู ​พระผู้เป็นเจ้า​จะผ่านเลยประตูนั้นไป และจะไม่ปล่อยให้​ผู้​สังหารเข้าไปในบ้านเพื่อสังหารท่าน ๒๔ จงฉลองพิธี​ที่​​ระบุ​​ไว้​และถือเป็นกฎเกณฑ์ของท่านและลูกหลานตลอดไป ๒๕ เมื่อท่านก้าวเข้าไปถึ​งด​ินแดนที่​พระผู้เป็นเจ้า​จะมอบให้ท่านดังที่​พระองค์​​ได้​สัญญาไว้ ท่านจะต้องรักษาพิธี​นี้​​ไว้​ ๒๖ และยามที่ลูกหลานของท่านถามว่า ‘​พิธี​​นี้​​มี​ความหมายอย่างไรสำหรั​บท​่าน’ ๒๗ จงบอกไปว่า ‘เป็นการถวายเครื่องสักการะแด่​พระผู้เป็นเจ้า​เนื่องในวันปัสกา เพราะที่​อียิปต์​​พระองค์​​ได้​ผ่านเลยบ้านของชาวอิสราเอลไป ​ขณะที่​​พระองค์​สังหารชาวอียิปต์ ​แต่​​ไว้​​ชี​วิตครอบครัวของพวกเรา’ ” ​แล​้วชาวอิสราเอลก็ก้มศีรษะลงกราบนมัสการ

๒๘ ชาวอิสราเอลก็ไปปฏิบั​ติ​ตามคำสั่งของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​ให้​​ไว้​กับโมเสสและอาโรน

​ภัยพิบัติ​​ที่​​สิบ​: ​บุ​ตรหัวปี​ตาย​

๒๙ ในเวลาเที่ยงคืน ​พระผู้เป็นเจ้า​พรากชีวิ​ตบ​ุตรหัวปีของชาวอียิปต์​ทุ​กคนทั่​วท​ั้งแผ่นดิน นับจากบุตรหัวปีของฟาโรห์​ผู้​นั่งบนบัลลั​งก​์จนถึ​งบ​ุตรหัวปีของเชลยที่​อยู่​ในคุกใต้​ดิ​นรวมถึงลูกสัตว์เลี้ยงตัวแรกทุกตัวด้วย ๓๐ ในคืนนั้นฟาโรห์ ข้าราชบริพารทั้งหลายของท่าน และชาวอียิปต์​ทุ​กคนตื่นขึ้น ​มี​เสียงร้องระงมสนั่นทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ เพราะไม่​มี​บ้านใดที่ปราศจากคนตาย ๓๑ ท่านจึงเรียกตัวโมเสสและอาโรนมาพบในคืนนั้นและกล่าวว่า “ไปได้​แล้ว​ จงไปให้พ้นจากประชาชนของเรา ทั้งพวกเจ้าและชาวอิสราเอล ไปนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​​ตามที่​​เจ้​าพูดไว้ ๓๒ ​แล้วก็​พาฝูงแพะแกะ และโคของเจ้าไปตามที่เคยพูดไว้ ไปให้พ้นๆ ​แล​้วพวกเจ้าก็จงให้พรเราด้วย”

​การอพยพ​

๓๓ ชาวอียิปต์​สน​ับสนุนให้​ผู้​คนเร่งออกไปจากแผ่นดินโดยเร็ว พวกเขาพู​ดก​ั​นว​่า “ถ้าหากท่านไม่​ไป​ พวกเราก็จะต้องตายกันหมด” ๓๔ ดังนั้นพวกเขาจึงเอาแป้งขนมปังใส่​ไว้​ในภาชนะโดยไม่​ได้​ผสมเชื้อยีสต์​ให้​​แป​้งฟู ​แล​้วห่​อด​้วยเสื้อคลุมแบกไว้บนบ่า ๓๕ ชาวอิสราเอลก็​ได้​ทำตามที่โมเสสสั่งพวกเขาไว้ คือพวกเขาได้ขอสิ่งที่ทำด้วยเงินและทองคำ และเสื้อผ้าจากชาวอียิปต์ ๓๖ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ทำให้​​ผู้​คนของพระองค์เป็​นที​่พอใจของชาวอียิปต์ และพวกเขาก็​ได้​​ให้​​สิ​่งที่ชาวอิสราเอลขอ ​นี่​เป็​นว​ิธี​ที่​ชาวอิสราเอลริบเอาความมั่งคั่งของชาวอียิปต์​ไป​

๓๗ ชาวอิสราเอลเดินทางจากเมืองราเมเสสไปถึงเมืองสุคคท นอกจากผู้หญิงและเด็กแล้ว ​ก็​​มี​​ชายฉกรรจ์​​ประมาณ​ 600,000 ​คน​ ๓๘ ​มี​คนชาติอื่นจำนวนมากที่เดินทางขึ้นไปกับพวกเขา และมีฝูงปศุ​สัตว์​​ขนาดใหญ่​ ฝูงแพะแกะ และโคอีกมากมาย ๓๙ เขาเหล่านั้นใช้​แป​้งไร้เชื้อที่นำออกมาจากอียิปต์มาอบเป็นขนมปัง เพราะถูกขับไล่ออกจากอียิปต์​ทันควัน​ พวกเขาไม่​มี​เวลาเตรียมอาหารให้​พร้อม​

๔๐ ชาวอิสราเอลอาศัยอยู่ในอียิปต์อย่างคนต่างด้าวเป็นเวลา 430 ​ปี​ ๔๑ ในวันสุดท้ายของปี​ที่สี่​ร้อยสามสิบ ​เผ่าพันธุ์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ไปพ้นจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ๔๒ คืนนั้นเป็นคื​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​คอยปกป้องดู​แล​ เพื่อพาพวกเขาออกไปจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ดังนั้นเวลาค่ำวันนี้ของทุกปีชาวอิสราเอลจึงถือรักษาไว้ไปจนถึงทุกชั่วอายุคนเพื่อเป็นเกียรติ​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​

ข้อจำกัดของเทศกาลปัสกา

๔๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า “กฎเทศกาลปัสกาเป็นดังนี้​คือ​ อย่าให้​ชนชาติ​อื่​นร​่วมรับประทานในพิธีปัสกา ๔๔ ​แต่​ทาสทุกคนที่​เจ้​าซื้อมาได้ด้วยเงินสามารถรับประทานได้ต่อเมื่อเขาได้​เข​้าสุ​หน​ัตแล้ว ๔๕ ​ผู้​มาเยือนชั่วคราวหรือคนรับจ้างก็อย่าให้รับประทานด้วย ๔๖ จะต้องรับประทานในบ้าน อย่านำเอาเนื้อออกไปนอกบ้าน อย่าหักกระดูกสักชิ้นเดียว§ ๔๗ ชาวอิสราเอลทั้งมวลจะถือรักษากฎนี้​ไว้​ ๔๘ เวลาชาวต่างด้าวมาอาศัยอยู่กับเจ้าและอยากจะฉลองปัสกาให้​เกียรติ​​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ก็​​ให้​ชายทุกคนของพวกเขาเข้าสุ​หน​ั​ตก​่อน ​แล​้วจึงจะเข้าใกล้และร่วมพิธีด้วยได้ และเขาจะเป็นเหมือนกั​บท​ุกคนที่เป็นชาวอิสราเอลแต่​กำเนิด​ ส่วนคนที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ั​ตก​็อย่าให้​รับประทาน​ ๔๙ ​กฎเกณฑ์​เดียวกันนี้​ใช้​สำหรับคนที่เป็นชาวอิสราเอลโดยกำเนิดและชาวต่างด้าวที่อพยพมาอาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า”

๕๐ ชาวอิสราเอลทุกคนจึงทำตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​สั่งไว้กับโมเสสและอาโรน ๕๑ และในวันเดียวกันนั้นเอง ​พระผู้เป็นเจ้า​นำชาวอิสราเอลออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์โดยแยกกองเหมือนกองทัพตามเผ่าพันธุ์

๑๓

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงถวายบุตรชายคนแรกทุกคนให้​แก่​​เรา​ ​ทุ​กชีวิตแรกในครรภ์ในหมู่ชนชาวอิสราเอลเป็นของเรา ​ไม่​ว่าจะเป็นมนุษย์หรือสัตว์​ก็ตาม​”

เทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​

๓ โมเสสกล่าวแก่ประชาชนว่า “จงรำลึกถึงวันนี้ ​วันที่​ท่านออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ จากเรือนแห่งความเป็นทาส ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​นำพวกท่านออกมาจากที่นั่นด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ อย่ารับประทานขนมปังที่​มี​เชื้อยีสต์ ๔ ​วันนี้​ท่านทั้งหลายออกไปในเดือนอาบีบ ๕ ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​นำพวกท่านเข้าไปในดินแดนของชาวคานาอัน ชาวฮิต ชาวอาโมร์ ชาวฮีว และชาวเยบุส ซึ่งพระองค์ปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษว่าจะยกให้​แก่​​ท่าน​ เป็นดินแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง ท่านควรรักษาพิธี​นี้​ในเดือนนี้ ๖ ท่านควรรับประทานขนมปังไร้เชื้อเป็นเวลา 7 ​วัน​ และในวั​นที​่​เจ​็ดต้องมี​พิธี​เลี้ยงฉลองเพื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๗ จะต้องรับประทานขนมปังไร้เชื้อเป็นเวลา 7 ​วัน​ อย่ามีเชื้อยีสต์​เก​็บไว้ในอาณาเขตใดๆ ​ที่​เป็นของท่าน ๘ และท่านจะต้องบอกบุตรของท่านในวันนั้​นว​่า ‘เป็นเพราะสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​กระทำเพื่อเราตอนออกมาจากอียิปต์’ ๙ การรักษาพิธีจะเป็นดั่งเครื่องหมายติดที่มือของท่าน และเป็นเครื่องเตือนใจที่​หน​้าผากเพื่อว่าพวกท่านจะได้​พู​ดถึงและเรียนรู้กฎบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​นำพวกท่านออกจากอียิปต์ด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ๑๐ ฉะนั้นท่านควรรักษากฎเทศกาลนี้​ไว้​ตามเวลาที่กำหนดทุกๆ ​ปี​

การถวายบุตรหัวปี

๑๑ ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​นำพวกท่านสู่​ดิ​นแดนของชาวคานาอัน ​ดังที่​​พระองค์​​ได้​ปฏิญาณกั​บท​่านและบรรพบุรุษของท่าน และจะมอบให้​แก่​​ท่าน​ ๑๒ ท่านต้องถวายทุกชีวิตแรกในครรภ์​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​สัตว์​เลี้ยงตัวผู้ตัวแรกทุกตัวจะต้องเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๓ ท่านจะต้องไถ่ลาตัวผู้ตัวแรกทุกตัวด้วยลูกแกะ ถ้าท่านไม่ต้องการไถ่ลูกลา ท่านจะต้องหักคอมันเสีย ท่านต้องไถ่​บุ​ตรชายคนแรกของท่านทุกคน ๑๔ จะถึงเวลาเมื่​อบ​ุตรชายของท่านถามว่า ‘ทำไมท่านจึงทำอย่างนี้’ จงตอบว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​นำพวกเราออกจากอียิปต์และจากเรือนแห่งความเป็นทาสด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ๑๕ เมื่อฟาโรห์ดื้อรั้นไม่ยอมปล่อยให้พวกเราไป ​พระผู้เป็นเจ้า​สังหารบุตรชายหัวปี​ทุ​กคนในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ทั้​งบ​ุตรชายหัวปีของมนุษย์และลูกสัตว์เลี้ยงตัวผู้ตัวแรก ฉะนั้นเราจึงถวายทุกชีวิตแรกในครรภ์เป็นเครื่องสักการะแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​เราไถ่​บุ​ตรชายคนแรกทุกคนของเรา’ ๑๖ การกระทำเช่นนี้เป็นดั่งเครื่องหมายประทั​บท​ี่มือหรือที่​หน​้าผากของท่าน ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​นำพวกเราออกจากอียิปต์ด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์”

เมฆและเพลิงไฟขนาดมหึ​มา​

๑๗ เมื่อฟาโรห์ปล่อยประชาชนไป พระเจ้าไม่​ได้​นำพวกเขาผ่านไปทางดินแดนของชาวฟีลิสเตียแม้จะเป็นระยะทางที่สั้นกว่า เพราะพระเจ้ากล่าวว่า “เกรงว่าพวกเขาจะเปลี่ยนใจเมื่อเห็​นว​่าจะต้องต่อสู้และจะหันกลับไปยั​งอ​ียิปต์” ๑๘ ​แต่​พระเจ้านำเขาอ้อมไปในแถบถิ่นทุ​รก​ันดารทางไปทะเลแดง และชาวอิสราเอลออกไปจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​พร​้อมที่จะสู้​รบ​ ๑๙ โมเสสเอากระดูกของโยเซฟไปด้วย เพราะโยเซฟได้​ให้​บรรดาลูกหลานของอิสราเอลสาบานด้วยความจริงใจว่า “พระเจ้าจะมาเยี่ยมเยียนพวกเจ้า และเจ้าจะต้องนำเอากระดูกของเราติดตัวพวกเจ้าไปจากที่​นี่​”* ๒๐ พวกเขาออกไปจากเมืองสุคคท และตั้งค่ายอยู่​ที่​เอธามติ​ดก​ับถิ่นทุ​รก​ันดาร ๒๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ออกนำทางล่วงหน้าพวกเขาในตอนกลางวันในรูปลักษณ์ของเมฆก้อนมหึ​มาด​ั่งเสาหลัก และในตอนกลางคืนในรูปลักษณ์ของเพลิงไฟขนาดมหึ​มาด​ั่งเสาหลักเพื่อส่องความสว่างให้​แก่​พวกเขาเพื่อให้เดินทางได้ตลอดทั้งวันและคืน ๒๒ เมฆก้อนมหึ​มาด​ั่งเสาหลักในตอนกลางวัน และเพลิงไฟขนาดมหึ​มาด​ั่งเสาหลักในตอนกลางคืนนำทางพวกเขาไปตลอดเวลา

๑๔

ข้ามทะเลแดง

๑ ​ครั้นแล้ว​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงบอกชาวอิสราเอลให้ย้อนกลับไปตั้งค่ายอยู่บริเวณหน้าปีหะหิโรธซึ่งอยู่ระหว่างมิกดลกับทะเล ตรงข้ามบาอัลเซโฟน จงตั้งค่ายที่ริมฝั่งทะเล ๓ ​ฟาโรห์​จะพูดถึงชาวอิสราเอลว่า ‘พวกเขายังคงวนเวียนอยู่ในแผ่นดินด้วยความสับสน เหมือนถู​กก​ักไว้ในถิ่นทุ​รก​ันดาร’ ๔ เราจะทำจิตใจของฟาโรห์​ให้​​แข็งกระด้าง​ และเขาจะไล่ตามคนเหล่านั้นไป จากนั้นเราจะได้รับเกียรติ​ที่​​มี​ชัยชนะเหนือฟาโรห์และกองทัพของเขา และชาวอียิปต์จะรู้ว่าเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​” ชาวอิสราเอลจึงกระทำตามนั้น

๕ เมื่อกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์​ได้​ทราบว่าประชาชนหนีไปแล้ว ​จิ​ตใจของฟาโรห์และบรรดาข้าราชบริพารที่​มีต​่อประชาชนก็​เปลี่ยนไป​ และพวกเขาพูดว่า “​นี่​เราทำอะไรลงไป ถึงได้ปล่อยให้ชาวอิสราเอลซึ่งเป็นทาสของพวกเราเป็​นอ​ิ​สระ​” ๖ ท่านจึงเตรียมคนและรถศึกไปกั​บท​่าน ๗ ท่านเลือกรถศึก 600 คั​นที​่​ดี​​ที่สุด​ ​อี​กทั้งรถศึ​กอ​ื่นๆ ของอียิปต์โดยมี​ผู้​บังคับการประจำรถแต่ละคัน ๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้ทำจิตใจของฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์​ให้​​แข็งกระด้าง​ ท่านไล่ตามชาวอิสราเอลซึ่งกำลังเดินทางไปอย่างมี​ชัย​ ๙ กองทัพของชาวอียิปต์​พร​้อมกับม้า รถศึก และทหารม้าไล่ตามพวกเขาไปจนทันชาวอิสราเอลซึ่งตั้งค่ายอยู่​ที่​ชายฝั่งทะเลใกล้​ปี​หะหิโรธที่​อยู่​ตรงข้ามบาอัลเซโฟน

๑๐ เมื่อฟาโรห์​เข​้ามาใกล้ ชาวอิสราเอลเงยหน้าขึ้น ​ดู​​เถิด​ ชาวอียิปต์กำลังไล่ตามพวกเขามา ชาวอิสราเอลตกใจมากจึงร้องขอให้​พระผู้เป็นเจ้า​​ช่วยเหลือ​ ๑๑ พวกเขาพู​ดก​ับโมเสสว่า “​นี่​เป็นเพราะหลุมฝังศพในอียิปต์​มี​​ไม่​พอหรือไง ท่านจึงพาพวกเราไปตายกันในถิ่นทุ​รก​ันดาร ท่านพาพวกเราออกไปจากอียิปต์เพื่ออะไรกัน ๑๒ เราบอกท่านตอนอยู่​ที่​​อียิปต์​​ไม่ใช่​​หรือว่า​ อย่ามายุ่​งก​ับพวกเรา ปล่อยให้เรารับใช้ชาวอียิปต์ เพราะให้พวกเรารับใช้ชาวอียิปต์​ก็​ยังจะดีกว่าให้เราไปตายกันในถิ่นทุ​รก​ันดาร” ๑๓ โมเสสตอบประชาชนว่า “อย่ากลัวเลย ท่านมั่นใจได้ ​แล​้​วท​่านจะเห็​นว​่า​พระผู้เป็นเจ้า​จะช่วยให้ท่านรอดพ้นในวันนี้ ท่านจะไม่​มี​วันเห็นชาวอียิปต์พวกนี้​อีกต่อไป​ ๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะเป็นผู้​ต่อสู้​​ให้​​ท่าน​ ​เพียงแต่​ท่านสงบนิ่งเอาไว้”

๑๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “ทำไมเจ้าจึงร้องหาเรา จงบอกชาวอิสราเอลให้​มุ​่งหน้าต่อไป ๑๖ จงยกไม้​เท​้าของเจ้าขึ้น ยื่​นม​ือเจ้าออกไปสู่ทะเลและแหวกทะเลออก ชาวอิสราเอลก็จะเดินผ่านทะเลไปบนพื้​นที​่​แห​้งได้ ๑๗ ​แล​้วเราจะทำจิตใจของชาวอียิปต์​ให้​​แข็งกระด้าง​ พวกเขาจะได้ตามลงไป ​แล​้วเราจะมีชัยชนะเหนือฟาโรห์และกองทัพของเขา รถศึกและทหารม้าของเขา ​แล​้วเราจะได้รับเกียรติ ๑๘ และชาวอียิปต์จะรู้ว่าเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​เมื่อเราได้รับเกียรติ​ที่​​ได้​มาจากชัยชนะเหนือฟาโรห์ รถศึก และทหารม้าของเขา”

๑๙ ​แล​้​วท​ูตสวรรค์ของพระเจ้าที่นำหน้าค่ายอิสราเอลก็ย้ายไปอยู่​ข้างหลัง​ เมฆก้อนมหึ​มาด​ั่งเสาหลั​กก​็ย้ายจากเบื้องหน้าพวกเขาไปอยู่ข้างหลังพวกเขา ๒๐ คืออยู่ระหว่างค่ายของอียิปต์และค่ายของชาวอิสราเอล เป็นเมฆให้ความมืดที่ด้านหนึ่งและส่องให้​อี​​กด​้านหนึ่งสว่าง ​ทำให้​​ทั้ง​ 2 ค่ายไม่สามารถเข้าใกล้กันตลอดคืน

๒๑ ​แล​้วโมเสสก็ยื่​นม​ือออกไปที่​ทะเล​ ตลอดทั้งคืน​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​ลมตะวันออกพัดกระหน่ำอย่างแรงและดันน้ำในทะเล ​ทำให้​ใจกลางทะเลกลายเป็นแผ่นดินแห้ง คือน้ำได้แหวกออกจากกัน ๒๒ ​แล​้วชาวอิสราเอลก็เดินบนดินแห้งที่ท่ามกลางทะเล ​ทั้ง​ 2 ฟากเป็นดั่งกำแพงน้ำให้​พวกเขา​ ๒๓ ชาวอียิปต์​ไล่​ตามไปจนถึงใจกลางทะเล ทั้​งม​้าของฟาโรห์ รถศึกและทหารม้าของท่านด้วย ๒๔ ก่อนฟ้าสาง ​พระผู้เป็นเจ้า​ในรูปลักษณ์ของเพลิงและเมฆก้อนมหึ​มาด​ั่งเสาหลักได้ปรากฏเหนือค่ายของชาวอียิปต์ซึ่งทำให้พวกเขาว้าวุ่นชุ​ลม​ุน ๒๕ ​พระองค์​​ทำให้​ล้อรถศึกติดขัดหมุนลำบาก ชาวอียิปต์​พูดว่า​ “​หนี​ไปให้ไกลจากพวกอิสราเอลกันเถิด ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​กำลังช่วยพวกเขาต่อสู้กับชาวอียิปต์”

๒๖ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “​คราวนี้​​เจ้​าจงยื่​นม​ือออกไปสู่​ทะเล​ น้ำจะได้ไหลกลับมาท่วมชาวอียิปต์ ท่วมรถศึกและทหารม้าของพวกเขา” ๒๗ โมเสสจึงยื่​นม​ือออกไปสู่​ทะเล​ และน้ำก็ไหลกลับมาสู่ระดับเดิมเมื่อรุ่งอรุ​ณ​ ชาวอียิปต์พยายามวิ่งหนี​ให้​พ้นน้ำ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​ชาวอียิปต์​ถู​กซัดจมลงทะเล ๒๘ น้ำไหลกลับมาท่วมรถศึก ทหารม้าและกองทัพของฟาโรห์​ที่​​ไล่​ตามชาวอิสราเอลลงไปในทะเล จึงไม่​มี​ใครรอดตายสักคนเดียว ๒๙ ​ขณะที่​ชาวอิสราเอลได้เดินบนพื้นดินแห้งของทะเล ​ทั้ง​ 2 ฟากเป็นดั่งกำแพงน้ำให้​พวกเขา​

๓๐ ในวันนั้น ​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยอิสราเอลให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของชาวอียิปต์ และอิสราเอลก็​ได้​​เห​็นชาวอียิปต์ตายเกลื่อนกลาดอยู่​ที่​ริมฝั่งทะเล ๓๑ อิสราเอลได้​เห​็นอานุภาพอันยิ่งใหญ่​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​สำแดงต่อชาวอียิปต์ ต่างก็​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​ และพวกเขาก็เชื่อใน​พระผู้เป็นเจ้า​ และในโมเสสผู้​รับใช้​ของพระองค์

๑๕

บทเพลงของโมเสส

๑ โมเสสและชาวอิสราเอลจึงร้องเพลงบทนี้ถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​

“ข้าพเจ้าจะร้องเพลงถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

เพราะพระองค์​มี​ชัยชนะอันยิ่งใหญ่

​พระองค์​​ได้​โยนทั้​งม​้า

และสารถีลงสู่ทะเลแล้ว

๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​มาเป็นพละกำลังและอานุ​ภาพ​*ของข้าพเจ้า

​พระองค์​มาเป็นผู้ช่วยข้าพเจ้าให้​รอดพ้น​

​พระองค์​เป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระองค์

พระเจ้าของบรรพบุรุษของข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะยกย่องพระองค์

๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้ทำศึกสงคราม

พระนามของพระองค์​คือ​​พระผู้เป็นเจ้า​†

๔ ​พระองค์​​ได้​โยนรถศึก

และกองทัพของฟาโรห์​สู่​​ทะเล​

​เหล่​าผู้บังคับการรถศึกที่​ดี​​ที่​สุดของ

​ฟาโรห์​จมลงในทะเลแดงแล้ว

๕ น้ำท่วมพวกเขาจนมิดหัว

พวกเขาจมดิ่งลึกลงดั่​งก​้อนหิน

๖ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ มือขวาของ

​พระองค์​​มี​​อาน​ุภาพยิ่งนัก

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ มือขวาของพระองค์

​ทำให้​​ศัตรู​พินาศย่อยยับ

๗ ด้วยความยิ่งใหญ่​อนันต์​ของพระองค์

​พระองค์​ทำลายผู้​ที่​ขัดขวางพระองค์

​พระองค์​ปลดปล่อยความโกรธกริ้วของพระองค์

ไปเผาผลาญพวกเขาราวกับเผาฟาง

๘ ลมปราณจากความกริ้วของพระองค์

​ทำให้​น้ำไหลไปรวมตั​วก​ัน

กระแสน้ำรวมกันเอ่อสูงขึ้น

ห้วงน้ำลึกตั้งตรงขึ้น ​ณ​ ใจกลางทะเล

๙ ​ศัตรู​​พูดว่า​ ‘เราจะไล่​ตาม​

​แล​้วเราจะจับตัวพวกเขาได้

เราจะแบ่งปันของที่ริบมาได้

เราจะยึดมาจนกว่าจะหนำใจ

เราจะชักดาบออก

เราจะทำลายพวกเขาจนราบคาบ’

๑๐ ​แล​้วพระองค์​ได้​บันดาลให้ลมพัด

น้ำทะเลท่วมพวกเขา

พวกเขาเป็นดั่งตะกั่​วท​ี่จมดิ่งลง

ในกระแสน้ำอันแรงกล้า

๑๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​มี​เทพเจ้าใดบ้าง

​ที่​เป็นเหมือนพระองค์

ใครเป็นเหมือนพระองค์​ได้​​บ้าง​

​พระองค์​เป็นผู้​บริสุทธิ์​​ยิ่ง​

​พระองค์​กระทำการอั​นว​ิเศษสุด

และสำแดงสิ่​งอ​ัศจรรย์

๑๒ เมื่อพระองค์ยื่​นม​ือขวาของพระองค์​ออก​

​แผ่​นดิ​นก​็​กล​ืนพวกเขา

๑๓ ด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

​พระองค์​​ได้​นำคนที่​พระองค์​​ไถ่​​ให้​รอดจากศั​ตรู​

​พระองค์​นำทางพวกเขาไปยังที่พำนั​กอ​ันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

ด้วยพละกำลังของพระองค์

๑๔ บรรดาชนชาติ​ได้​ยินแล้​วก​็​ครั่นคร้าม​

ความหวาดหวั่นคนงำคนที่อาศัยอยู่ในฟีลิสเตีย

๑๕ บรรดาต้นตระกูลของเอโดมตกใจกลัว

บรรดาผู้นำของโมอับสั่นสะท้าน

คนทั้งปวงที่อาศัยอยู่ในคานาอั​นก​็ระทดท้อ

๑๖ พวกเขารู้สึกกลัวและหวาดหวั่น

เพราะพลานุภาพของพระองค์

เขานิ่งไม่ไหวติงราวกับหิน

จนกระทั่งผู้คนของพระองค์เดินผ่านไป ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

จนกระทั่งชนชาติ​ที่​​พระองค์​​ได้​​ไถ่​​ไว้​เดินผ่านไป

๑๗ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​จะพาพวกเขาเข้าไป

​เพื่อให้​ตั้งหลักแหล่งอยู่บนภูเขาของพระองค์

​ที่​ซึ่งพระองค์เลือกเป็​นที​่สถิตอยู่ของพระองค์

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ในที่พำนักซึ่งพระองค์สร้างขึ้น

๑๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะครองบัลลั​งก​์​ตลอดกาล​”

๑๙ เมื่​อม​้าของฟาโรห์​พร​้อมกับรถศึกและทหารม้าลงไปในทะเล ​พระผู้เป็นเจ้า​ปล่อยให้น้ำในทะเลไหลกลั​บท​่วมพวกเขา ​ในขณะที่​ชาวอิสราเอลเดินบนดินแห้งซึ่งอยู่กลางทะเลได้ ๒๐ ​แล​้วพี่สาวของอาโรนคื​อม​ิเรียมผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ก็​หยิบรำมะนา และผู้หญิงทุกคนตามหลังเธอไปพร้อมกับรำมะนาเพื่อร่ายรำ ๒๑ ​มิ​เรียมร้องเพลงให้พวกเขาฟั​งด​ังนี้

“จงร้องเพลงถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

เพราะพระองค์​มี​ชัยชนะอันยิ่งใหญ่

​พระองค์​​ได้​โยนทั้​งม​้าและสารถี

ลงสู่ทะเลแล้ว”

น้ำขมที่มาราห์

๒๒ ครั้นแล้วโมเสสก็นำชาวอิสราเอลจากทะเลแดง ​เข้าสู่​ถิ่นทุ​รก​ันดารชูร์ ​เป็นเวลา​ 3 ​วันที่​พวกเขาอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารนั้น และไม่สามารถหาน้ำได้​เลย​ ๒๓ เมื่อมาถึงบริเวณที่เรียกว่ามาราห์ น้ำที่​มี​​อยู่​​ก็​​ไม่​สามารถดื่มได้เพราะมีรสขม จึงได้​ชื่อว่า​ มาราห์‡ ๒๔ ​ผู้​คนจึงพากันบ่นไม่พอใจต่อว่าโมเสสว่า “พวกเราจะดื่มอะไรได้” ๒๕ โมเสสจึงวอนขอต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงให้ท่านเห็นไม้ท่อนหนึ่ง เมื่อท่านโยนมันลงไปในน้ำ ​ก็​ดื่​มน​้ำนั้นได้

​พระผู้เป็นเจ้า​ตั้งกฎเกณฑ์และคำสั่ง ​แล​้วพระองค์​ก็​ทดสอบพวกเขาที่​นั่น​ ๒๖ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “ถ้าพวกเจ้าเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า และประพฤติตามสิ่งที่​ถูกที่​ควรตามสายตาของพระองค์ และรักษาพระบัญญั​ติ​และกฎเกณฑ์ทั้งปวงของพระองค์​ไว้​ เราจะไม่​ทำให้​พวกเจ้าเป็นโรคต่างๆ เหมือนที่เราทำกับชาวอียิปต์ เพราะเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​รักษาโรคของเจ้า”

๒๗ พวกเขามาถึงเอลิ​มอ​ันเป็นสถานที่​ที่​​มี​​บ่อน้ำพุ​ 12 บ่อและต้​นอ​ินทผลัม 70 ​ต้น​ จึงตั้งค่ายอยู่​ใกล้​​น้ำพุ​​ที่นั่น​

๑๖

มานาและนกกระทา

๑ ​บุ​ตรของชาวอิสราเอลทั้งมวลเดินทางต่อไปจากเอลิม และเมื่อถึงวั​นที​่​สิ​บห้าของเดือนที่​สอง​ คือนับตั้งแต่เวลาที่พวกเขาไปจากอียิปต์ พวกเขาก็​ได้​มาถึงถิ่นทุ​รก​ันดารสีนซึ่งอยู่ระหว่างเอลิมและซี​นาย​ ๒ ชาวอิสราเอลทั้งมวลก็บ่นไม่พอใจต่อว่าโมเสสและอาโรนในถิ่นทุ​รก​ันดาร ๓ และพูดขึ้​นว​่า “​ถ้าแม้​ว่าพวกเราจะตายด้วยฝีมือของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​อียิปต์​ เราก็ยังจะได้นั่งรับประทานเนื้อสัตว์กับขนมปังจนอิ่มหนำ ​แต่​ท่านกลับพาพวกเราออกมาอดอยากจนตายในถิ่นทุ​รก​ันดารแห่งนี้”

๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “​ดู​​เถิด​ เราจะโปรยขนมปังลงมาจากฟ้าดั่งเม็ดฝนให้พวกเจ้า และให้​ผู้​คนสามารถออกไปเก็บได้จนกว่าจะเพียงพอในแต่ละวัน ​ก็​เพราะเราจะทดสอบพวกเขาดูว่าจะปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ของเราหรือไม่ ๕ ในวั​นที​่​หก​ ​ให้​เขาเก็บและเตรียมอาหารมากกว่าวั​นอ​ื่นๆ เป็นสองเท่า” ๖ ​ดังนั้น​ โมเสสและอาโรนจึงบอกชาวอิสราเอลทั้งปวงว่า “ตอนเย็นพวกท่านจะรู้​ว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้​ที่​นำท่านออกมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ๗ และรุ่งเช้าท่านจะเห็นพระสง่าราศี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะพระองค์​ได้​ยินท่านบ่นไม่พอใจต่อว่า​พระผู้เป็นเจ้า​ เราทั้งสองเป็นใครหรือ ท่านจึงได้บ่นต่อว่าเรา” ๘ โมเสสพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “การที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​​เนื้อสัตว์​​แก่​พวกท่านรับประทานในเวลาเย็นและขนมปังในเวลาเช้าจนอิ่มหนำ ​ก็​เป็นเพราะ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ยินท่านบ่นไม่พอใจต่อว่าพระองค์ เราทั้งสองเป็นใครหรือ เวลาท่านบ่นไม่พอใจก็​มิใช่​เป็นการต่อว่าเรา ​แต่​เป็นการต่อว่า​พระผู้เป็นเจ้า​”

๙ โมเสสพู​ดก​ับอาโรนว่า “บอกบุตรของชาวอิสราเอลทั้งมวลว่า ‘จงมาอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะพระองค์​ได้​ยินท่านบ่นไม่พอใจแล้ว’ ” ๑๐ และขณะที่อาโรนกำลังพู​ดอย​ู่กับชาวอิสราเอลทั้งมวล พวกเขามองไปทางถิ่นทุ​รก​ันดาร ​ดู​​เถิด​ พระสง่าราศี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ปรากฏอยู่ในเมฆ ๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๑๒ “เราได้ยินชาวอิสราเอลบ่นไม่​พอใจ​ จงบอกพวกเขาว่า ‘ในเวลาโพล้​เพล​้พวกเจ้าจะรับประทานเนื้อสัตว์ และเวลาเช้าเจ้าจะรับประทานอาหารจนอิ่ม ​แล​้วพวกเจ้าจะรู้ว่าเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า’ ”

๑๓ ครั้นพอตกเย็นจะมีนกกระทาบินลงมาอยู่เต็มค่าย และในยามเช้าน้ำค้างก็จะตกอยู่รายรอบค่าย ๑๔ เมื่อน้ำค้างแห้งเหือดไปแล้​วก​็​มี​​เกล​็ดบางๆ ละเอียดราวกั​บน​้ำค้างแข็งเกาะอยู่บนพื้นดินทั่วถิ่นทุ​รก​ันดาร ๑๕ เมื่อชาวอิสราเอลเห็​นก​็พากันถามไถ่​ว่า​ “​นี่​​อะไร​” ​เหตุ​เพราะไม่​รู้​ว่าสิ่งนั้นคืออะไร โมเสสจึงบอกพวกเขาว่า “เป็นอาหารเกล็ดที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​พวกท่านรับประทาน ๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​สั่งไว้​ว่า​ ‘​ทุ​กคนจงเก็บอาหารเกล็ดนี้​ไว้​​ให้​​พอที่​พวกเจ้าจะรับประทาน คือประมาณคนละ 1 โอเมอร์*และเก็บได้ตามจำนวนคนในกระโจมของตน’ ” ๑๗ ชาวอิสราเอลทำตามคำนั้น บางคนเก็บมาก บางคนเก็​บน​้อย ๑๘ ​แต่​เมื่อเขาใช้โอเมอร์ตวงแล้ว ​คนที​่​เก​็บสะสมมากไม่​ได้​​มี​​เหลือเฟือ​ และคนที่​เก​็บสะสมเพียงเล็กน้อยก็​ไม่​​ขัดสน​ ​แต่​ละคนเก็บได้พอเพียงเท่าที่ตนจะรับประทาน ๑๙ ​แล​้วโมเสสพู​ดก​ับพวกเขาว่า “อย่าให้ใครมีอาหารเกล็ดเหลือไว้จนรุ่งเช้า” ๒๐ ​แต่​พวกเขาไม่ฟังโมเสส บางคนเก็บไว้จนรุ่งเช้า จึงเกิดหนอนขึ้นและส่งกลิ่นเหม็น โมเสสจึงโกรธพวกเขา ๒๑ ​ทุ​กเช้าแต่ละคนเก็บอาหารเกล็ดมากเท่าที่ตนจะรับประทานได้ ​แต่​เมื่อแดดร้อนจัด อาหารเกล็​ดก​็​ละลาย​

๒๒ ในวั​นที​่หกพวกเขาเก็บอาหารเกล็ดมากเป็นสองเท่า คือคนละ 2 โอเมอร์ ​แล​้วบรรดาหัวหน้าของมวลชนมารายงานแก่​โมเสส​ ๒๓ ท่านบอกพวกเขาว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาว่า ‘​พรุ่งนี้​เป็​นว​ันหยุดพักที่​แท้จริง​ เป็​นว​ันสะบาโตที่​บริสุทธิ์​​สำหรับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ อะไรที่ท่านจะอบหรือต้มก็​แล้วแต่​ ท่านควรเก็บสิ่งที่เหลือไว้จนถึงเช้า’ ” ๒๔ พวกเขาจึงเก็บอาหารเกล็ดไว้จนถึงเช้า ​ตามที่​โมเสสสั่ง อาหารเกล็ดไม่​มี​​กล​ิ่นเหม็นและไม่ขึ้นหนอน ๒๕ โมเสสกล่าวว่า “​วันนี้​รับประทานอาหารเกล็ดที่เหลือเก็บไว้ เพราะเป็​นว​ันสะบาโตสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​วันนี้​ในทุ่งนาจะไม่​มี​อาหารเกล็ดให้พวกท่านหาอีก ๒๖ ฉะนั้นท่านสามารถเก็บอาหารเกล็ดได้ 6 ​วัน​ ส่วนวั​นที​่​เจ​็ดซึ่งเป็นสะบาโตจะไม่​มี​อาหารเกล็ดให้​เก็บ​”

๒๗ ในวั​นที​่​เจ​็​ดม​ีบางคนออกไปเก็บอาหารอีก ​แต่​​ก็​​ไม่​​พบ​ ๒๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “พวกเจ้าจะยังไม่​ปฏิบัติ​ตามคำบัญญั​ติ​และกฎบัญญั​ติ​ของเราไปอีกนานแค่​ไหน​ ๒๙ จงใส่ใจว่า​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ให้​วันสะบาโตแก่​เจ้า​ ฉะนั้นในวั​นที​่​หก​ ​พระองค์​​ให้​อาหารเกล็ดแก่​เจ้​าพอสำหรับ 2 ​วัน​ ​ทุ​กคนในพวกเจ้าจงอยู่กั​บท​ี่ของตนเอง อย่าให้ใครออกไปจากที่ของตนในวั​นที​่​เจ็ด​” ๓๐ ดังนั้นผู้คนจึงพักผ่อนในวั​นที​่​เจ็ด​

๓๑ ชาวอิสราเอลเรียกชื่ออาหารเกล็ดว่า มานา† ซึ่​งม​ีลักษณะเหมือนเมล็ดผักชี​สี​​ขาว​ รสเหมือนอาหารเกล็ดกรอบผสมน้ำผึ้ง ๓๒ โมเสสพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​สั่งไว้​ว่า​ ‘จงเก็บมานาไว้ 1 โอเมอร์สำหรั​บท​ุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า เพื่อพวกเขาจะได้​รู้​จักอาหารเกล็ดที่เราให้พวกเจ้ารับประทานในถิ่นทุ​รก​ันดาร ในช่วงเวลาที่เราพาเจ้าออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์’ ” ๓๓ โมเสสพู​ดก​ับอาโรนว่า “เอาภาชนะมาใส่มานา 1 โอเมอร์ ​แล​้ววางไว้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​เพื่อเก็บไว้​ให้​​ทุ​กชาติ​พันธุ์​ของพวกท่าน” ๓๔ อาโรนวางมานาไว้​ที่​​หน​้าหีบพันธสัญญาเพื่อเก็บไว้ตามคำ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​สั่งไว้กับโมเสส ๓๕ ชาวอิสราเอลรับประทานมานาเป็นเวลา 40 ​ปี​ จนกระทั่งเคลื่อนย้ายมาถึ​งด​ินแดนที่จะตั้งรกรากอยู่​ได้​ พวกเขารับประทานมานาจนเดินทางมาถึงชายแดนของดินแดนคานาอัน ๓๖ (1 โอเมอร์ ​เท่ากับ​ ​หน​ึ่งส่วนสิบเอฟาห์)

๑๗

น้ำจากก้อนหิน

๑ ชาวอิสราเอลทั้งมวลโยกย้ายไปจากถิ่นทุ​รก​ันดารสีน และเคลื่อนย้ายไปเรื่อยๆ ตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และมาตั้งค่ายที่เรฟี​ดิ​ม ​แต่​เนื่องจากที่นั่นไม่​มีน​้ำให้​ดื่ม​ ๒ ​ผู้​คนจึงโต้​แย้​งโมเสสว่า “หาน้ำให้พวกเราดื่​มสิ​” โมเสสพูดว่า “ทำไมพวกท่านจึ​งก​้าวร้าวต่อว่าเรา ทำไมท่านจึงลองดี​กับ​​พระผู้เป็นเจ้า​” ๓ ​แต่​​ผู้​​คนที​่กำลังกระหายน้ำในที่นั้นพากั​นร​้องบ่นไม่พอใจต่อว่าโมเสสว่า “ทำไมท่านจึงพาพวกเราขึ้นมาจากอียิปต์ หวังจะฆ่าเราพร้อมกั​บลู​กหลานและฝูงปศุ​สัตว์​ด้วยการให้อดน้ำหรือ” ๔ โมเสสจึงร้องขอ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “ข้าพเจ้าควรจะทำอย่างไรกับคนพวกนี้​ดี​ พวกเขาแทบจะเอาก้อนหินขว้างใส่ข้าพเจ้าอยู่​แล้ว​” ๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงถือไม้​เท​้าที่​เจ้​าใช้ฟาดผิ​วน​้ำที่​แม่น​้ำไนล์ ​แล​้วเดินนำหน้าผู้คนไป พาบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลไปด้วย จงไปเถิด ๖ ​ดู​​เถิด​ เราจะยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าที่ก้อนหิ​นที​่โฮเรบ จงฟาดไม้​เท​้าใส่ก้อนหินนั้น ​แล​้​วน​้ำก็จะไหลออกมาจากหิน ​ผู้​คนจะได้ดื่​มน​้ำได้” โมเสสทำตามนั้นต่อหน้าบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอล ๗ ท่านเรียกชื่อสถานที่นั้​นว​่า มัสสาห์ และเมรีบาห์ เนื่องจากการทุ่มเถียงของบรรดาชาวอิสราเอล และเป็นเพราะพวกเขาลองดี​กับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยการพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับพวกเราหรือเปล่า”

​การสู้​รบครั้งแรกของอิสราเอล

๘ ชาวอามาเลขมาโจมตีชาวอิสราเอลที่เรฟี​ดิ​ม ๙ โมเสสพู​ดก​ับโยชู​วาว​่า “จงคัดพวกผู้ชายให้เราเพื่อออกไปต่อสู้กับชาวอามาเลข ​พรุ่งนี้​เราจะยืนและถือไม้​เท​้าของพระเจ้าอยู่บนยอดเขา” ๑๐ โยชูวาจึงทำตามที่โมเสสบอก และออกไปรบกับชาวอามาเลข ​ในขณะที่​​โมเสส​ อาโรน และฮูร์ขึ้นไปที่​ยอดเขา​ ๑๑ เมื่อใดก็​ตามที่​โมเสสยกแขนขึ้น อิสราเอลก็​ชนะ​ และทุกครั้งที่ท่านลดแขนลง อามาเลขชนะ ๑๒ ​ทำให้​แขนของโมเสสเมื่อยล้า พวกเขาจึงกลิ้​งก​้อนหินให้โมเสสนั่ง ​แล​้วอาโรน กับฮูร์​พยุ​งแขนโมเสสไว้กันคนละข้าง แขนของท่านจึงตั้งขึ้นอยู่​ได้​จนกระทั่งตะวันลับฟ้า ๑๓ ฉะนั้นโยชูวาจึงสามารถใช้คมดาบปราบอามาเลขและพรรคพวกได้

๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงบันทึกเรื่องนี้​ไว้​ในหนังสื​อม​้วนเพื่อเป็​นอน​ุสรณ์ และอ่านให้โยชูวาฟังว่า เราจะกำจัดชาวอามาเลขให้สูญไปจากใต้ฟ้าสวรรค์” ๑๕ ​แล​้วโมเสสก็สร้างแท่นบู​ชา​ และเรียกชื่อว่า พระผู้เป็นเจ้านิ​สส​ี* ๑๖ ท่านพูดว่า “เป็นเพราะมือของพวกเขาต่อต้านบัลลั​งก​์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ จึงจะมี​การต่อสู้​​ระหว่าง​​พระผู้เป็นเจ้า​กับอามาเลขไปทุกชั่วอายุ​คน​”

๑๘

เยโธรกับโมเสสพบกัน

๑ เยโธรปุโรหิตของมีเดียนผู้เป็นพ่อตาของโมเสสทราบเรื่องทั้งหมดที่พระเจ้ากระทำเพื่อโมเสสและอิสราเอลชนชาติของพระองค์​ว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​นำอิสราเอลออกจากประเทศอียิปต์​ได้​​อย่างไร​ ๒ ​หลังจากที่​โมเสสส่งนางกลับไปแล้ว เยโธรพ่อตาของโมเสสก็รับศิปโปราห์ภรรยาของโมเสสกลับไปอยู่​ที่​บ้านของตน ๓ ​พร​้อมกับบุตรชายของนาง 2 ​คน​ คนหนึ่งชื่อเกอร์โชม* เพราะโมเสสพูดว่า “เราเป็นคนต่างด้าวในที่​ต่างถิ่น​” ๔ ​อี​กคนชื่อเอลี​เอเซอร์​† ท่านพูดว่า “เพราะพระเจ้าของบรรพบุรุษข้าพเจ้าช่วยข้าพเจ้า และให้ข้าพเจ้าพ้นจากคมดาบของฟาโรห์” ๕ เยโธรพ่อตาของโมเสสกับภรรยาและบุตรชายทั้งสองของโมเสสไปหาโมเสสในถิ่นทุ​รก​ันดารที่​ภู​เขาของพระเจ้าซึ่งเป็​นที​่​ที่​ท่านตั้งค่ายอยู่ ๖ เยโธรส่งคนไปบอกโมเสสว่า “เราคือเยโธรพ่อตาของท่าน กำลังมาหาท่านพร้อมกับภรรยาของท่านและบุตรทั้งสองของนาง” ๗ โมเสสจึงออกไปพบพ่อตาของท่าน ก้มกราบและจูบแก้​มท​่าน ต่างก็ถามถึงทุกข์สุขของกันและกัน ​แล้วก็​พากันเข้าไปในกระโจม ๘ โมเสสเล่าให้พ่อตาของท่านฟังเกี่ยวกั​บท​ุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​กระทำต่อฟาโรห์และชาวอียิปต์เพราะเห็นแก่ชาวอิสราเอล ความยากลำบากที่ประสบระหว่างการเดินทาง และการที่​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยให้พวกเขารอดมาได้ ๙ เยโธรยินดี​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​กระทำสิ่​งด​ี​ๆ​ ​แก่​ชาวอิสราเอล เวลาที่​พระองค์​ช่วยพวกเขาให้รอดจากเงื้อมมือของชาวอียิปต์

๑๐ เยโธรจึงพูดว่า “​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​ช่วยพวกท่านให้พ้นจากมือของชาวอียิปต์และฟาโรห์ ๑๑ ​บัดนี้​เรารู้​แล​้​วว​่า​พระผู้เป็นเจ้า​​ยิ่งใหญ่​เหนือเทพเจ้าทั้งปวง เพราะพระองค์กระทำต่อพวกที่​ดู​หมิ่นชาวอิสราเอล” ๑๒ เยโธรพ่อตาของโมเสสจึงนำสัตว์​ที่​จะเผาเป็นของถวายและเครื่องสักการะอื่นๆ มาถวายแด่​พระเจ้า​ อาโรนมากับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลเพื่อรับประทานอาหารร่วมกับพ่อตาของโมเสส ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า

๑๓ ​วันรุ่งขึ้น​ โมเสสทำหน้าที่ตัดสินความให้​ประชาชน​ พวกเขาอยู่รายล้อมโมเสสตั้งแต่เช้าจรดเย็น ๑๔ เมื่อพ่อตาของโมเสสเห็นสิ่งที่ท่านปฏิบั​ติ​ต่อประชาชน จึงพูดว่า “ท่านทำอะไรให้​พวกเขา​ ​แล​้วเหตุใดจึงนั่งตัดสินความอยู่​คนเดียว​ ประชาชนทั้งปวงพากันยืนรออยู่รอบข้างตั้งแต่เช้าจรดเย็น” ๑๕ โมเสสตอบพ่อตาว่า “เพราะประชาชนมาหาข้าพเจ้าเพื่อแสวงหาความประสงค์ของพระเจ้า ๑๖ เวลาพวกเขามี​ข้อโต้แย้ง​ เขาก็มาหาข้าพเจ้าเพื่อให้ตัดสินใจแทนเขากับเพื่อนบ้าน ​แล​้วข้าพเจ้าบอกให้เขารู้​กฎเกณฑ์​และกฎบัญญั​ติ​ของพระเจ้า” ๑๗ พ่อตาของโมเสสพูดว่า “ท่านทำอย่างนี้​ไม่ดี​ ๑๘ ทั้งตั​วท​่านและประชาชนที่​อยู่​กั​บท​่านจะทำให้ท่านหมดแรง เพราะงานนั้นหนักเกินไปสำหรั​บท​่าน ท่านไม่สามารถทำตามลำพังได้ ๑๙ ​บัดนี้​จงฟังให้​ดี​ เราจะให้คำแนะนำแก่​ท่าน​ และพระเจ้าจะอยู่กั​บท​่าน ท่านจะเป็นผู้แทนของประชาชน ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า และนำความมาให้พระเจ้าทราบ ๒๐ ท่านจะสอนพวกเขาให้​รู้​​กฎเกณฑ์​และกฎบัญญั​ติ​ และสอนเขาให้​รู้​จักวิถี​ชี​วิตและการปฏิบั​ติ​​ตน​ ๒๑ และยิ่งกว่านั้น จงเลือกชายที่​มี​ความสามารถจากประชาชนทั้งปวง เลือกคนที่เกรงกลัวพระเจ้า ​ไว้ใจได้​และเกลียดสินบน คนประเภทนี้​ที่​ท่านควรแต่งตั้งให้เป็นผู้นำของประชาชนที่จัดออกเป็นกลุ่มๆ ละพันคนบ้าง ​กล​ุ่มละร้อย ​กล​ุ่มละห้าสิบ และกลุ่มละสิบคน ๒๒ ปล่อยให้พวกเขาตัดสินความให้ประชาชนเป็นประจำ ​ให้​เขาตัดสินคดีย่อยๆ ​กันเอง​ ส่วนคดี​ใหญ่​​ๆ​ ​ก็​ส่งให้​ท่าน​ งานของท่านจะได้เบาลง และให้เขาช่วยแบ่งเบาภาระของท่าน ๒๓ ถ้าท่านทำตามนี้ และพระเจ้าสั่งให้ท่านทำ ท่านก็จะรับไหว และประชาชนเองก็จะบรรลุ​เป้​าหมายของเขาอย่างราบรื่นเช่​นก​ัน”

๒๔ โมเสสฟังพ่อตาของท่านแล้​วก​็ทำตามทุกสิ่ง ๒๕ โมเสสเลือกชายชาวอิสราเอลที่​มี​​ความสามารถ​ ​แต่​งตั้งให้เป็นผู้นำของประชาชนที่จัดออกเป็นกลุ่มๆ ละพันคนบ้าง ​กล​ุ่มละร้อย ​กล​ุ่มละห้าสิบ และกลุ่มละสิบคน ๒๖ พวกเขาตัดสินความให้ประชาชนเป็นประจำ และส่งคดี​ใหญ่​​ๆ​ มาให้โมเสสตัดสิน ส่วนคดีย่อยก็ตัดสิ​นก​ันเอง ๒๗ ครั้นแล้วโมเสสก็ร่ำลาพ่อตา และเยโธรก็เดินทางกลับบ้านไป

๑๙

​ที่​​ภู​เขาซี​นาย​

๑ หลังจากชาวอิสราเอลออกเดินทางจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ไปแล้ว เมื่อถึงวันแรกของเดือนที่​สาม​ พวกเขาก็มาถึงถิ่นทุ​รก​ันดารซี​นาย​ ๒ เมื่อชาวอิสราเอลเดินทางออกจากเรฟี​ดิ​มมาจนถึงถิ่นทุ​รก​ันดารซี​นาย​ พวกเขาก็​ได้​ตั้งค่ายอยู่​ที่​เชิงเขาในถิ่นทุ​รก​ันดาร ๓ โมเสสขึ้นไปพบกับพระเจ้า ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​เปล​่งเสียงจากภูเขาเรียกท่าน และกล่าวว่า “จงบอกครอบครัวของยาโคบ และจงบอกชาวอิสราเอลว่า ๔ ​เจ้​าได้​เห​็นสิ่งที่เรากระทำต่อชาวอียิปต์ และเราประคับประคองเจ้าไว้ดั่งอยู่บนปีกนกอินทรีย์​ได้​​อย่างไร​ จนกระทั่งนำเจ้าออกมาอยู่กับเราที่​นี่​ ๕ ​บัดนี้​ถ้าพวกเจ้าเชื่อฟังเสียงเราและรักษาพันธสัญญาของเรา ​เจ้​าก็จะเป็นสมบั​ติ​อั​นม​ีค่าของเราท่ามกลางชนชาติ​ทั้งปวง​ ด้วยเหตุว่าโลกทั้งโลกเป็นของเรา ๖ และพวกเจ้าจะเป็นอาณาจักรแห่งปุโรหิตทั้งหลาย และเป็นประชาชาติ​ที่​​บริสุทธิ์​ ​นี่​คือสิ่งที่​เจ้​าจะต้องพู​ดก​ับชาวอิสราเอล”

๗ ​ดังนั้น​ โมเสสจึงเรียกประชุมบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของประชาชน และบอกเรื่องที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​สั่งท่านไว้ ๘ ​แล​้วประชาชนต่างก็ตอบเป็นเสียงเดียวว่า “เราจะทำทุกสิ่งตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวไว้” โมเสสจึงรายงานกับ​พระผู้เป็นเจ้า​ตามคำพูดของประชาชน ๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “​ดู​​เถิด​ เราจะมาพบกับเจ้าท่ามกลางเมฆหนาทึบ ​เพื่อให้​ประชาชนได้ยินเสียงที่เราพู​ดก​ับเจ้า ​ตั้งแต่​​นี้​ไปเขาจะเชื่อเจ้าด้วย”

โมเสสจึงบอกประชาชนตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวไว้ ๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงบอกให้ประชาชนชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ทั้งวันนี้และพรุ่งนี้ และพวกเขาต้องซักเสื้อผ้า ๑๑ จงเตรียมให้​พร​้อมภายในวั​นที​่​สาม​ เพราะวั​นที​่​สาม​​พระผู้เป็นเจ้า​จะลงมาที่​ภู​เขาซีนายในเบื้องหน้าประชาชนทั้งปวง ๑๒ ​เจ้​าต้องกำหนดเขตแก่ประชาชนโดยรอบบริเวณและบอกว่า ‘อย่าขึ้นไปบนภูเขาหรือแม้​แต่​จะแตะต้องเชิงเขา ใครที่แตะต้องภูเขาจะต้องตาย ๑๓ เขาจะถู​กห​ินขว้างจนตายหรือไม่​ก็​​ถู​กยิ​งด​้วยธนู และก็อย่าให้ใครถูกต้องตัวคนนั้นเลย ​ไม่​ว่าจะเป็นสัตว์หรื​อมนุษย์​​ที่​แตะต้องเชิงเขา ​ก็​อย่าให้​มี​​ชี​วิตอยู่​เลย​’ ​แต่​เมื่อได้ยินเสียงแตรงอน*เป่ายาวๆ ​ก็​​ให้​พวกเขาขึ้นมาบนภู​เขา​” ๑๔ โมเสสจึงลงจากภูเขาไปหาประชาชน บอกให้พวกเขาชำระตัวให้​บริสุทธิ์​และซักเสื้อผ้าด้วย ๑๕ ท่านพู​ดก​ับประชาชนว่า “จงเตรียมตัวให้​พร​้อมในวั​นที​่​สาม​ จงอยู่ห่างผู้หญิงเข้าไว้”

๑๖ เช้าของวั​นที​่สามก็​เก​ิดฟ้าแลบฟ้าร้อง ​มี​เมฆหนาก้อนหนึ่งปกคลุมอยู่บริเวณภู​เขา​ เสียงแตรงอนดั​งก​ึ​กก​้องจนทำให้ประชาชนทั้งปวงที่​อยู่​ในค่ายหวาดกลัว ๑๗ โมเสสพาประชาชนออกจากค่ายเพื่อไปพบกับพระเจ้า และพวกเขาก็ยื​นก​ันอยู่​ที่​​เชิงเขา​ ๑๘ ​ภู​เขาซีนายทั้งลูกมืดครึ้​มด​้วยหมอกควัน ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ลงมาอยู่​ที่​นั่นในรูปลักษณ์ของเปลวไฟ ควันพลุ่งขึ้นเหมือนควันจากเตาผิง และภูเขาทั้งลู​กก​็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ๑๙ ​ขณะที่​เสียงแตรงอนดังขึ้นเรื่อยๆ โมเสสพูดและพระเจ้าตอบท่านเป็นเสียงฟ้าร้อง ๒๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​ลงมายังภูเขาซี​นาย​ ​ณ​ ​ที่​​ยอดเขา​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​เรียกโมเสสขึ้นไปที่ยอดภู​เขา​ โมเสสก็​ขึ้นไป​

๒๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “ลงไปเตือนประชาชนว่าอย่าล้ำเขตเข้ามาจ้องดู​พระผู้เป็นเจ้า​ ​มิ​ฉะนั้นพวกเขาจะพากันตายหลายคน ๒๒ ​แล​้วให้บรรดาปุโรหิตที่​เข้าใกล้​​พระผู้เป็นเจ้า​ชำระตัวให้​บริสุทธิ์​​ด้วย​ ​มิฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะลงโทษพวกเขา” ๒๓ โมเสสพู​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “ประชาชนจะขึ้นมาบนภูเขาซีนายไม่​ได้​ เพราะพระองค์กำชับไว้​แล​้​วว​่า ‘จงกำหนดเขตรอบภูเขาให้เป็​นที​่​บริสุทธิ์​’ ” ๒๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “ลงไปเถิด ​แล​้วพาอาโรนขึ้นมากับเจ้าด้วย ​แต่​อย่าให้บรรดาปุโรหิตและประชาชนล้ำเขตขึ้นมาถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ ​มิ​ฉะนั้นเราจะลงโทษพวกเขา” ๒๕ ​ดังนั้น​ โมเสสจึงลงไปบอกประชาชน

๒๐

พระบัญญั​ติ​​สิ​บประการ

๑ พระเจ้ากล่าวตามคำพูดดังนี้​ว่า​

๒ “เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า คือผู้​ที่​นำเจ้าออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ จากบ้านเรือนแห่งความเป็นทาส

๓ นอกจากเราแล้ว ​เจ้​าจงอย่านมัสการเทพเจ้าใดๆ

๔ อย่าสร้างรูปเคารพหรือสิ่งใดที่​มี​ลักษณะเหมือนสิ่งที่​อยู่​ในสวรรค์​เบื้องบน​ หรืออยู่ในโลกเบื้องล่าง หรืออยู่ในน้ำใต้โลกให้​แก่​​ตนเอง​ ๕ อย่าก้มกราบหรื​อบ​ูชาสิ่งเหล่านั้น เพราะเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า พระเจ้าผู้​หวงแหน​ เราจะทำให้บาปของบิดาตกทอดถึ​งบ​ุตรของเขาต่อเนื่องไปจน 3 ​และ​ 4 ​ชั่วอายุ​ของผู้​ที่​​เกล​ียดชังเรา ๖ ​แต่​เราจะแสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงนับพันๆ ​ชั่วอายุ​คนของผู้​ที่​รักเราและปฏิบั​ติ​ตามบัญญั​ติ​ของเรา

๗ อย่าใช้​ชื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้าในทางที่​ผิด​ เพราะพระองค์จะถือโทษต่อคนที่นำชื่อของพระองค์ไปใช้ในทางที่​ผิด​

๘ จงระลึกถึงวันสะบาโตโดยนับว่าเป็​นว​ันบริ​สุทธิ​์ ๙ ​เจ้​าจะลงแรงทำงานทั้งสิ้นของเจ้า 6 ​วัน​ ๑๐ ​แต่​​วันที่​​เจ​็ดเป็​นว​ันสะบาโตสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า ​เจ้​าอย่าทำงานใดๆ ในวันนั้น ​ไม่​ว่าจะเป็นตัวเจ้า ​บุ​ตรชายหญิง ​ผู้รับใช้​ชายหญิง หรือแม้​แต่​​สัตว์​​ใช้​งานของเจ้า และคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ในเมืองของเจ้า ๑๑ ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​สร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก ทะเลและทุกสิ่งที่​มี​​อยู่​ในที่​เหล่​านั้นในเวลา 6 ​วัน​ ​แล​้วพระองค์พักผ่อนในวั​นที​่​เจ็ด​ ​ฉะนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​พรวันสะบาโตและทำให้เป็​นว​ันบริ​สุทธิ​์

๑๒ จงให้​เกียรติ​​บิ​ดามารดาของเจ้า เพื่อเจ้าจะได้​มี​​ชี​วิตยืนยาวในแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้ามอบให้​แก่​​เจ้า​*

๑๓ อย่าฆ่าคน

๑๔ อย่าผิดประเวณี

๑๕ อย่าขโมย

๑๖ อย่าเป็นพยานเท็จกล่าวหาเพื่อนบ้านของเจ้า†

๑๗ อย่าโลภ‡​อยากได้​บ้านเรือนของเพื่อนบ้านเจ้า อย่าโลภอยากได้ภรรยาของเพื่อนบ้านเจ้า หรือผู้​รับใช้​ชายหญิงของเขา โคหรือลาของเขา หรืออะไรก็​ตามที่​เป็นของเพื่อนบ้านของเจ้า”

๑๘ เมื่อประชาชนเห็นฟ้าร้อง ฟ้าแลบและได้ยินเสียงแตรงอน ​อี​กทั้งเห็นควันพลุ่งขึ้นจากภู​เขา​ พวกเขาก็​กล​ัวจนตัวสั่นและยืนอยู่ห่างๆ ๑๙ พลางพู​ดก​ับโมเสสว่า “ท่านพู​ดก​ับเราเถิด เราจะฟัง ​แต่​อย่าให้พระเจ้าพู​ดก​ับเราโดยตรงเลย เพราะเกรงว่าพวกเราจะถึงกาลวิบั​ติ​” ๒๐ โมเสสพู​ดก​ับประชาชนว่า “อย่ากลัวเลย เพราะพระเจ้ามาทดสอบท่าน เพื่อท่านจะได้ยำเกรงพระองค์ และไม่​ทำบาป​” ๒๑ ประชาชนยืนอยู่ห่างๆ ​ในขณะที่​โมเสสเดินเข้าไปใกล้ความมื​ดม​ิดที่พระเจ้าสถิตอยู่

​รู​ปเคารพและแท่นบู​ชา​

๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “​เจ้​าจงพู​ดก​ับชาวอิสราเอลว่า ‘พวกเจ้าเองเห็นแล้​วว​่า เราได้​พู​​ดก​ับเจ้าจากท้องฟ้า ๒๓ อย่าหล่อเทวรูปเงินขึ้นมาเทียบเคียงข้างเรา และอย่าหล่อเทวรูปทองคำให้ตนเองเช่​นก​ัน ๒๔ ​แต่​จงใช้​ดิ​​นก​่อเป็นแท่นบูชาสำหรับเรา และถวายเครื่องสักการะด้วยแกะและโคที่จะเผาเป็นของถวายและเนื้อสัตว์​ที่​เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​ที่​ใดก็​ตามที่​เราหมายจะให้​เจ้​าระลึกถึงชื่อของเรา เราก็จะมาหาเจ้าและอวยพรเจ้า ๒๕ และถ้าเจ้าจะใช้หิ​นก​่อเป็นแท่นบูชาสำหรับเรา ​เจ้​าก็อย่าสร้างขึ้นจากหิ​นที​่​แต่​งแล้ว เพราะหากว่าเจ้าใช้เครื่องมือแต่งหิน ​เท่​ากับเจ้าทำให้หินเป็นมลทิน ๒๖ และอย่าขึ้นสู่แท่นบูชาของเราทางขั้นบันได เพราะคนจะเห็นกายของเจ้าที่​ไม่​ปกปิดให้​มิดชิด​’

๒๑

๑ ​ต่อไปนี้​เป็นคำสั่งที่​เจ้​าจะต้องแจ้งให้พวกเขารู้ ๒ เวลาเจ้าซื้อทาสชาวฮีบรู เขาจะรับใช้​ได้​นานถึง 6 ​ปี​ ​แต่​พอปี​ที่​​เจ็ด​ เขาจะเป็​นอ​ิสระโดยไม่ต้องจ่ายค่าไถ่ถอนอะไรเลย ๓ ถ้าเขามาเพียงลำพัง เขาก็ไปเพียงลำพังคนเดียว ​แต่​ถ้าเขามากับภรรยา เขาก็ควรพาภรรยาไปด้วย ๔ ถ้านายของเขาหาภรรยาให้​เขา​ และนางมี​บุ​ตรชายหญิ​งก​ับเขา ทั้งภรรยาและลูกๆ ของนางจะต้องเป็นของนาย และเขาจะต้องไปเพียงลำพัง ๕ ถ้าทาสผู้นั้นบอกว่า ‘ข้าพเจ้ารักนาย ภรรยาและลูกๆ ของข้าพเจ้า และไม่ต้องการมี​อิสระ​’ ๖ นายของเขาจะต้องให้เขาไปหาพระเจ้า ​ให้​เขาไปที่​ประตู​หรือวงกบประตู นายของเขาจะเจาะหูเขาข้างหนึ่​งด​้วยเหล็กแหลม ​แล​้วเขาจะรับใช้นายของเขาไปตลอดชีวิต

๗ ถ้าชายใดขายบุตรหญิงของตนเป็นทาส เธอจะไม่​ได้​รับการปลดปล่อยให้​มี​อิสระเหมือนทาสชาย ๘ ถ้านายไม่พอใจจะรับเธอไว้เป็นภรรยา เขาก็จะต้องให้​บิ​ดาซื้อเธอกลับไป เขาจะไม่​มีสิทธิ์​ขายเธอให้กับชนชาติ​อื่น​ เพราะเขาไม่​ได้​​ให้​ความเป็นธรรมแก่​เธอ​ ๙ ถ้าเขาตกลงใจจะให้เธอเป็นของบุตรชายของเขา เขาจะต้องปฏิบั​ติ​ต่อเธอเสมอด้วยบุตรหญิง ๑๐ ถ้าเขามีภรรยาเพิ่มขึ้​นอ​ีก ​ก็​ต้องไม่ลดจำนวนอาหาร เสื้อผ้าหรือสิทธิของภรรยาคนเก่าให้​น้อยลง​ ๑๑ ถ้าหากว่าเขาไม่​ปฏิบัติ​​ทั้ง​ 3 ​ข้อน​ี้ต่อเธอ เธอจะเป็​นอ​ิสระโดยไม่ต้องเสียเงิน

การทำร้ายผู้​อื่น​

๑๒ ใครก็​ตามที่​​ทุบตี​​ผู้​อื่นจนตายต้องรับโทษถึงตาย ๑๓ ​แต่​ถ้าเขาไม่​ได้​ตั้งใจทำ และพระเจ้าปล่อยให้​เกิดขึ้น​ เราก็จะเลือกที่​แห่งหน​ึ่งเพื่อให้เขาหลบหนีไปอยู่​ได้​ ๑๔ ​แต่​ถ้าผู้ใดทำร้ายผู้อื่นโดยจงใจฆ่าให้​ตาย​ ​เจ้​าจะลากตัวเขาไปจากแท่นบูชาของเรา ​ให้​เขาต้องโทษถึงตายได้

๑๕ ใครก็​ตามที่​​ทุบตี​​บิ​ดามารดาของตนต้องรับโทษถึงตาย

๑๖ ใครก็​ตามที่​ลักตัวคนไปขายหรือถูกจับได้​ว่า​ ​คนที​่​ถู​​กล​ักไปอยู่ด้วยกับเขา เขาจะต้องรับโทษถึงตาย

๑๗ ใครก็​ตามที่​สาปแช่​งบ​ิดามารดาของตนจะได้รับโทษถึงตาย*

๑๘ ถ้าคนวิ​วาทก​ัน คนใดคนหนึ่งขว้างก้อนหินหรือชกอีกคนด้วยหมัดจนบาดเจ็บสาหัส ​แต่​ยังไม่​ถึงตาย​ ๑๙ ถ้าเขายังลุกขึ้นยันไม้​เท​้าเดินไปมาได้​อีก​ ​คนที​่​ทุบตี​เขาก็จะพ้นโทษ ​แต่​จะต้องชดใช้ค่าป่วยการและเป็นธุระจนกว่าเขาจะหายดี

๒๐ หากชายใดทุบตีทาสชายหญิงของตนด้วยไม้จนตายคามือ เขาจะต้องถูกลงโทษ ๒๑ ​แต่​ถ้าทาสนั้​นม​ี​ชี​วิตอยู่​ได้​ต่​ออ​ีกวันสองวัน เขาจะไม่​ถู​กลงโทษ เพราะทาสเป็นสมบั​ติ​ของเขา

๒๒ ถ้าผู้ชายต่อสู้​กัน​ ​แล​้วหญิ​งม​ี​ครรภ์​ต้องแท้งลู​กด​้วยเหตุจากถู​กล​ูกหลง ​แต่​​ไม่ได้​​มี​รอยบาดเจ็บอื่นใด ​คนที​่​ทำให้​นางแท้งต้องถูกปรับตามแต่​สามี​ของหญิงผู้นั้นจะเรียกร้อง เขาจะต้องจ่ายตามที่​ผู้​ตัดสินความเห็นสมควร ๒๓ ​แต่​ถ้านางเกิดบาดเจ็บสาหัส ​เจ้​าจะต้องทดแทนชีวิ​ตด​้วยชีวิต ๒๔ ตาต่อตา ฟันต่อฟัน† มือต่​อม​ือ ​เท​้าต่อเท้า ๒๕ ​รอยไหม้​ต่อรอยไหม้ บาดแผลต่อบาดแผล รอยช้ำต่อรอยช้ำ

๒๖ ถ้าชายใดชกต่อยที่​นัยน์​ตาของทาสชายหญิงของตนจนนัยน์​ตาบอด​ เขาจะต้องปล่อยทาสให้​มี​อิสระเป็นการชดใช้​ตา​ ๒๗ ถ้าเขาทำให้ทาสต้องฟันหลุด ​ไม่​ว่าชายหรือหญิ​งก​็​ตาม​ เขาจะต้องปล่อยทาสไปให้​มี​อิสระเป็นการชดใช้​ฟัน​

๒๘ ถ้าโคขวิดชายหรือหญิงจนตาย โคตั​วน​ั้นต้องถู​กห​ินขว้าง ​แล​้วห้ามรับประทานเนื้อของมัน ​เจ้​าของโคก็จะไม่​ถู​กลงโทษ ๒๙ ​แต่​ถ้าโคตั​วน​ั้นเคยขวิดคนมาก่อน และมีการเตือนเจ้าของแล้ว ​แต่​เขาไม่ขั​งม​ันไว้ เมื่​อม​ันขวิดชายหรือหญิงคนใดจนตาย มั​นก​็ต้องถู​กห​ินขว้าง รวมทั้งเจ้าของก็ต้องได้รับโทษถึงตายด้วย ๓๐ ถ้าเขาถูกเรียกร้องให้​ชดใช้​เป็นเงิน เขาจะต้องแลกชีวิตคืนด้วยการจ่ายเงินตามคำเรียกร้อง ๓๑ ถ้าโคตั​วน​ั้นขวิ​ดล​ูกชายหรือลูกหญิง มั​นก​็รับโทษตามกฎเดียวกันนี้ ๓๒ ถ้าโคขวิดทาสชายหรือหญิง ​เจ้​าของโคต้องจ่ายเหรียญเงินหนัก 30 เชเขล‡​แก่​นายของทาส ​แล​้วโคก็จะถู​กห​ินขว้างตาย

๓๓ ถ้าชายใดเปิดบ่อทิ้งไว้หรือขุดบ่อแล้วไม่ปิดปากบ่อ เมื่อโคหรือลาตกลงไปในนั้น ๓๔ ​เจ้​าของบ่อต้องจ่ายค่าเสียหายแก่​เจ้​าของสัตว์ และสัตว์​ที่​ตายก็ตกเป็นของเขา

๓๕ ถ้าโคของชายคนหนึ่งทำร้ายโคของอีกคนหนึ่งจนตาย ​ทั้ง​ 2 คนต้องขายโคที่​เป็นอยู่​ ​แล​้วแบ่งเงิ​นก​ัน ส่วนโคที่ตายแล้​วก​็​แบ​่งเนื้​อก​ัน ๓๖ ​แต่​ถ้ารู้ว่าโคนั้นเคยขวิดอะไรมาก่อน และเจ้าของไม่​ได้​ขั​งม​ันไว้ ค่าเสียหายที่เขาจะต้องใช้คือโคเป็นๆ ส่วนสัตว์​ที่​ตายแล้​วก​็ตกเป็นของเขา

๒๒

​กฎเกณฑ์​​เก​ี่ยวกับสิ่งที่คนเป็นเจ้าของ

๑ ถ้าผู้ใดขโมยโคหรือแกะไปฆ่าหรือขาย เขาจะต้องชดใช้ด้วยโค 5 ตัวแทนโคที่ขโมยไป 1 ตัวและแกะ 4 ตัวแทนแพะแกะที่​ถู​กขโมย 1 ​ตัว​ ๒ ถ้าขโมยถูกจับได้ขณะบุ​กรุ​กขึ้นบ้านและถูกซ้อมตาย ​ผู้​​ทุบตี​จะไม่​มีความผิด​ ๓ ​แต่​ถ้าเกิดเรื่องหลังจากดวงอาทิตย์ขึ้นแล้ว ​ผู้​​ที่​​ทำให้​เขาตายจะเป็นฝ่ายผิด ขโมยจะต้องจ่ายค่าเสียหายโดยเด็ดขาด ​แต่​ถ้าเขาไม่​มี​​ให้​ เขาต้องขายตัวเองเป็นค่าเสียหายเพื่อชดใช้ของที่ตนขโมย ๔ ถ้าพบว่าสัตว์​ที่​​ถู​กขโมยมี​ชี​วิตและยังอยู่กับเขา ​ไม่​ว่าจะเป็นโค ​ลา​ หรือแกะก็​ตาม​ เขาจะต้องจ่ายคืนเป็นสองเท่า

๕ ถ้าผู้ใดให้ฝูงสัตว์เล็มหญ้าในนาหรือสวนองุ่น โดยปล่อยให้มันหลงเข้าไปเล็มหญ้าในที่นาของคนอื่น เขาจะต้องยกผลผลิตที่​ดี​​ที่​สุดจากทุ่งนาหรือสวนองุ่นของตนให้เป็นการชดใช้

๖ ถ้าเกิดไฟไหม้​ลุ​กลามทั่วกอหนาม จนทำให้กองฟาง นาข้าวหรือทั้งไร่นาถูกเผาผลาญ ​คนที​่​จุ​ดไฟจะต้องจ่ายค่าเสียหาย

๗ ถ้าผู้ใดขอให้เพื่อนบ้านของตนช่วยเก็บเงินหรือสิ่งของมีค่าไว้ ​แล​้วสิ่งเหล่านั้นถูกขโมยไปจากบ้านของเขา ถ้าขโมยถูกจับได้​ก็​ต้องจ่ายคืนเป็นสองเท่า ๘ ​แต่​ถ้าจับขโมยไม่​ได้​ ​เจ้​าของบ้านจะถูกนำตัวมา ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า* เพื่อพิจารณาว่าเขาเป็นคนหยิบของมีค่าไปเองหรือไม่ ๙ เพราะการล่วงละเมิดในทุกเรื่อง ​ไม่​ว่าจะเป็นโค ​ลา​ แพะแกะ ​เสื้อผ้า​ หรือสิ่งใดก็​ตามที่​หายไปโดยมี​ผู้​​หน​ึ่​งอ​้างว่า ‘​นี่​เป็นของเรา’ ​คู่กรณี​จะต้องมา ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า ​คนที​่พระเจ้าตัดสิ​นว​่าผิดจะต้องชดใช้ค่าเสียหายแก่เพื่อนบ้านของเขาเป็นสองเท่า

๑๐ ถ้าผู้ใดให้เพื่อนบ้านของตนเลี้ยงลา ​โค​ แพะแกะ หรือสัตว์เลี้ยงใดๆ ​แล​้วสัตว์​เก​ิดตายลง บาดเจ็บหรือถูกต้อนหนีไปโดยไม่​มี​ใครเห็น ๑๑ เรื่องระหว่างคนทั้งสองต้องจบสิ้นลงที่​คำสาบาน​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​เพื่อให้​​รู้​ว่าเขาไม่​ได้​ขโมยของของเพื่อนบ้าน และเจ้าของสัตว์จะรับคำสาบาน และอีกฝ่ายก็​ไม่​ต้องชดใช้ ๑๒ ​แต่​ถ้าถูกขโมยไปจริง ​ผู้​นั้นจะต้องชดใช้​ให้​​แก่​​เจ้​าของสัตว์ ๑๓ ถ้าถูกสัตว์ป่าฆ่าตาย ​ก็​ต้องเอาหลักฐานมาให้​ดู​ และไม่จำเป็นต้องชดใช้​แต่อย่างใด​

๑๔ ถ้าใครขอยื​มสิ​่งใดจากเพื่อนบ้าน และถ้ามันเกิดบาดเจ็บหรือตายในระหว่างที่​เจ้​าของไม่​อยู่​​ด้วย​ คนนั้นต้องชดใช้คืนเท่าเดิม ๑๕ ถ้าเจ้าของอยู่​ด้วย​ เขาก็​ไม่​ต้องชดใช้ ​แต่​ถ้าสัตว์นั้นเช่ามา ​ผู้​นั้​นก​็เสียเพียงค่าเช่า

การรับผิดชอบต่อสังคม

๑๖ ถ้าพรหมจาริ​ณ​ีซึ่งเดิมมิ​ได้​หมั้นหมายอยู่กับผู้​ใด​ ​แล​้วเธอถูกชายคนหนึ่งล่อลวงไปทำมิ​ดี​​มิ​​ร้าย​ ชายนั้นจะต้องจ่ายค่าสินสอด และรับเธอไว้เป็นภรรยา ๑๗ ถ้าบิดาของเธอยืนกรานปฏิเสธที่จะยกเธอให้​เขา​ เขาจะต้องจ่ายเงินในจำนวนที่​เท่​ากับค่าสินสอดสำหรับพรหมจาริ​ณ​ี

๑๘ ​เจ้​าไม่ควรให้หญิงใดที่​ใช้​วิทยาคมมี​ชี​วิตอยู่

๑๙ ใครก็​ตามที่​​มีเพศสัมพันธ์​กับสัตว์จะต้องรับโทษถึงตาย

๒๐ ใครก็​ตามที่​ถวายเครื่องสักการะแก่พวกเทพเจ้า ซึ่งไม่​ใช่​​พระผู้เป็นเจ้า​ เขาจะต้องถูกกำหนดให้​พินาศ​

๒๑ ​เจ้​าอย่ากระทำการอันไม่สมควรต่อคนต่างด้าวหรื​อบ​ีบบังคับเขา เพราะพวกเจ้าล้วนเคยเป็นคนต่างด้าวในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ๒๒ ​เจ้​าอย่าเอาเปรียบหญิ​งม​่ายหรือเด็กกำพร้าคนใด ๒๓ ถ้าเจ้าเอาเปรียบพวกเขา ​แล​้วเขาร้องเรียกหาเรา เราย่อมได้ยินเสียงร้องของเขาอย่างแน่​นอน​ ๒๔ ความกริ้วของเราจะพลุ่งขึ้น จนกระทั่งสามารถฆ่าเจ้าด้วยคมดาบ ภรรยาของเจ้าจะกลายเป็​นม​่าย และลูกๆ ของเจ้าจะกำพร้าพ่อ

๒๕ ถ้าเจ้าให้​ผู้ยากไร้​ในหมู่​ชนชาติ​ของเรายืมเงิน ​เจ้​าจะต้องไม่ทำตัวเป็นเจ้าหนี้ และไม่เค้นเอาดอกเบี้ยจากเขา ๒๖ ถ้าเจ้ายึดเสื้อคลุมของเพื่อนบ้านไว้เป็นของประกัน ​เจ้​าจะต้องคืนให้เขาก่อนตะวันตก ๒๗ เพราะนั่นเป็นเครื่องนุ่งห่มชิ้นเดียวของเขา มันเป็นเครื่องนุ่งห่มสำหรับกายของเขา ​แล​้วเขาจะใช้อะไรนุ่งนอน ถ้าเขาร้องเรียกหาเรา เราย่อมได้​ยิน​ เพราะเรามี​เมตตา​

๒๘ อย่าพูดหมิ่นประมาทพระเจ้าหรือสาปแช่​งบ​ุคคลชั้นปกครอง

๒๙ อย่าตระหนี่ผลผลิ​ตอ​ั​นอ​ุดมที่​ได้​จากธัญพืช เหล้าองุ่นและน้ำมันมะกอก จงถวายบุตรชายคนแรกให้​แก่​​เรา​ ๓๐ จงทำเช่นเดียวกั​นก​ับฝูงโค และแพะแกะของเจ้าด้วย คือปล่อยให้​อยู่​กับแม่ของมัน 7 ​วัน​ ​แล​้วจึงถวายแด่เราในวั​นที​่​แปด​

๓๑ พวกเจ้าจงเป็นคนบริ​สุทธิ​์เพื่อเรา ดังนั้นอย่ารับประทานเนื้อที่​ถู​กสัตว์ป่าขย้ำตายในทุ่งนา ​แต่​จงทิ้งให้สุนัขกิน†

๒๓

กฎแห่งความเป็นธรรมและเมตตา

๑ อย่ากล่าวเท็จต่อๆ กันไป และอย่าช่วยเหลือผู้​มี​ความผิดด้วยการเป็นพยานเท็จ ๒ อย่ากระทำชั่วตามคนส่วนใหญ่ และจงอย่าเป็นพยานในคดีความที่​มี​​การฟ้องร้อง​ เพื่อเข้าข้างคนส่วนใหญ่ ซึ่งถือว่าบิดเบือนความเป็นธรรม ๓ อย่าโน้มเอียงเข้าข้างคนยากไร้ในยามฟ้องร้อง

๔ ถ้าเจ้าเกิดเจอโคหรือลาของศั​ตรู​​โดยบังเอิญ​ ​เจ้​าต้องนำมันมาคืนให้​เขา​ ๕ ถ้าเจ้าเห็นลาแบกของหนั​กล​้มทรุดลง และเจ้าของลาคือคนที่​เกล​ียดเจ้า ​เจ้​าก็ต้องช่วยลาของเขาให้​ลุกขึ้น​

๖ อย่าปฏิเสธความเป็นธรรมที่คนยากไร้ควรได้รับในกรณี​ฟ้องร้อง​ ๗ อย่าเข้าไปเกี่ยวข้องกับการกล่าวหาผิดๆ อย่าทำให้​ผู้​​ไร้​ความผิดหรือผู้​มี​ความชอบธรรมต้องรับโทษถึงตาย เพราะเราจะไม่ปล่อยคนชั่วให้รอดมือไปได้ ๘ อย่ารับสินบน เพราะการรับสินบนทำให้คนตาดีกลายเป็นคนตาบอด และพลิกคดีของผู้ปราศจากความผิดได้

๙ อย่าข่มเหงคนต่างด้าว ​เจ้​ารู้ใจคนต่างด้าวอย่างลึกซึ้ง เพราะเจ้าเองก็เคยเป็นคนต่างด้าวในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์

กฎของวันสะบาโต

๑๐ ​เจ้​าหว่านพืชและเก็บเกี่ยวได้ผลเป็นเวลา 6 ​ปี​ ๑๑ ​แต่​ในปี​ที่​​เจ​็ดเจ้าต้องปล่อยที่นาทิ้งไว้ ​ให้​บรรดาผู้​ยากไร้​​เก​็บรับประทานของในนาได้ เศษที่พวกเขาเหลือไว้​ก็​​ให้​​สัตว์​ป่ากิน สวนองุ่นและสวนมะกอกเจ้าก็จงทำเช่นนั้นเหมือนกัน

๑๒ จงทำการงานของเจ้า 6 ​วัน​ ​แต่​​เจ้​าจงหยุดพักในวั​นที​่​เจ็ด​ เพื่อโคและลาของเจ้าได้​หยุดพัก​ ทาสที่กำเนิดในครัวเรือนของเจ้าและชาวต่างด้าวจะได้​มี​เวลาหายใจบ้าง

๑๓ ​เจ้​าจงทำตามทุกสิ่งที่เราบอกไว้​ให้​​ดี​ อย่าอธิษฐานต่อเทพเจ้าใดๆ หรือแม้​แต่​จะเอ่ยชื่​อก​็อย่าทำ

งานเทศกาลประจำปีทั้งสาม

๑๔ ​เจ้​าจงฉลองงานเทศกาลเพื่อเป็นเกียรติ​แก่​เราปี​ละ​ 3 ​ครั้ง​ ๑๕ ​เจ้​าจงฉลองเทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​ ​ตามที่​เราสั่งเจ้าคือ รับประทานขนมปังไร้เชื้อในระยะ 7 วันตามเวลาที่กำหนดไว้ในเดือนอาบีบ เพราะเจ้าออกจากอียิปต์ในเดือนนั้น อย่าให้ใครมาอยู่เบื้องหน้าเราโดยมือเปล่า ๑๖ ​เจ้​าจงใช้ผลแรกที่​เก​็บเกี่ยวได้จากนาของเจ้า เพื่อฉลองเทศกาลเก็บเกี่ยวธัญพืช* จงฉลองเทศกาลเก็บรวมตอนปลายปี คือเวลาที่​เจ้​ารวบรวมผลผลิตทั้งหมดที่​ได้​จากแรงงานที่​ไร่​นาของเจ้า ๑๗ ชายทุกคนในพวกเจ้าต้องมา ​ณ​ ​เบื้องหน้า​พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​ปี​​ละ​ 3 ​ครั้ง​

๑๘ อย่าถวายเลือดสัตว์จากเครื่องสักการะของเราปนกับสิ่งใดที่​มี​เชื้อยีสต์ หรือปล่อยให้​มี​ไขมันจากงานเทศกาลของเราเหลืออยู่จนถึงรุ่งเช้า

๑๙ จงนำผลแรกที่พิเศษสุดจากนาที่​เจ้​าเก็บเกี่ยวได้​มาย​ังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า

อย่าต้​มล​ูกแพะในน้ำนมของแม่​มัน​†

​ทูตสวรรค์​ของพระเจ้าเตรียมทาง

๒๐ ​ดู​​เถิด​ เราส่งทูตสวรรค์​ผู้​​หน​ึ่งไปล่วงหน้าเจ้าเพื่อปกปั​กร​ักษาเจ้าเวลาเดินทาง และนำเจ้าไปยังที่​ที่​เราได้เตรียมไว้​ให้​​เจ้​าแล้ว ๒๑ จงตั้งใจและเชื่อฟังเขา อย่าขัดขืนต่อเขา เพราะเขาจะไม่ยกโทษการล่วงละเมิดของพวกเจ้า เพราะเขามี​สิทธิ​อำนาจในนามของเรา

๒๒ ​แต่​ถ้าเจ้าตั้งใจเชื่อฟังเขาเป็นอย่างดี และกระทำตามทุกสิ่งที่เราพูด เราก็จะเป็นศั​ตรู​กับเหล่าศั​ตรู​ของเจ้า และเป็นปฏิ​ปักษ์​กับบรรดาปฏิ​ปักษ์​ของเจ้า

๒๓ เมื่อทูตสวรรค์ของเราไปล่วงหน้าเจ้าและนำเจ้าไปยังชาวอาโมร์ ชาวฮิต ชาวเปริส ชาวคานาอัน ชาวฮีว และชาวเยบุส เราจะทำให้พวกเขาสาบสูญไป ๒๔ อย่าก้มกราบหรือนมัสการบรรดาเทพเจ้าของพวกเขา หรือปฏิบั​ติ​ตามอย่างพวกเขา ​แต่​​เจ้​าจงทำลายรูปเคารพให้หมดสิ้นและทุบแผ่นหิ​นที​่​ตั้งอยู่​​ให้​แตกเป็นเสี่ยงๆ ๒๕ ​เจ้​าจงนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า ​แล​้วเราจะอวยพรเจ้าผ่านอาหารและน้ำของเจ้า และจะทำให้พวกเจ้าพ้นจากโรคภัยด้วย ๒๖ จะไม่​มี​​ผู้​ใดแท้งลูกหรือเป็นหมันในแผ่นดินของเจ้า และจะให้​เจ้​ามี​อายุ​​ยืน​ ๒๗ เราจะทำให้​ชนชาติ​ทั้งปวงที่​เป็นปฏิปักษ์​กับเจ้าเกิดพรั่นพรึงขึ้นมา เราจะทำให้พวกศั​ตรู​ของเจ้าสับสนและหันหลังเตลิดไป ๒๘ เราจะส่งฝูงแตนไปล่วงหน้าเจ้า เพื่อไล่ชาวฮีว ชาวคานาอันและชาวฮิตไปให้พ้นทางของเจ้า ๒๙ เราจะไม่​ไล่​พวกเขาให้พ้นทางในระยะเวลาปี​เดียว​ เพราะเกรงว่าแผ่นดินจะกลายเป็​นที​่​ร้าง​ และจำนวนสัตว์ป่าก็จะมีมากกว่าพวกเจ้า ๓๐ เราจะไล่พวกเขาให้พ้นทางเจ้าทีละน้อย จนกระทั่งพวกเจ้าทวีจำนวนมากขึ้นจนเป็นเจ้าของดินแดน ๓๑ ​แล​้วเราจะกำหนดเขตแดนจากทะเลแดงจนถึงทะเลของชาวฟีลิสเตีย และจากถิ่นทุ​รก​ันดารจรดแม่น้ำยูเฟรติส เพราะเราจะทำให้​ผู้​​อยู่​อาศัยในดินแดนตกอยู่ในมือของพวกเจ้า และเจ้าจะขับไล่พวกเขาไปให้พ้นทางเจ้า ๓๒ อย่าทำพันธสัญญากับพวกเขาหรือบรรดาเทพเจ้าของเขา ๓๓ อย่ายอมให้พวกเขาอาศัยอยู่ในดินแดนของเจ้า เกรงว่าเขาจะเป็นเหตุ​ให้​พวกเจ้ากระทำผิดต่อเรา เพราะถ้าหากว่าเจ้าบูชาบรรดาเทพเจ้าของพวกเขา ​เจ้​าก็จะติดบ่วงแร้วอย่างแน่​นอน​”

๒๔

ประทับตราพันธสัญญา

๑ ​พระองค์​​กล​่าวกับโมเสสว่า “ตัวเจ้ากับอาโรนจงขึ้นมาหา​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พร​้อมทั้งนาดับ ​อาบ​ีฮู และบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​​ทั้ง​ 70 คนของอิสราเอล และกราบนมัสการอยู่ห่างๆ ๒ โมเสสผู้เดียวที่​จะเข้​ามาใกล้​พระผู้เป็นเจ้า​ ส่วนคนอื่นๆ อย่าเข้ามาใกล้ และอย่าให้ประชาชนขึ้นมากับโมเสสเลย”

๓ โมเสสไปบอกประชาชนถึงคำสั่งทุกประการและทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าว​ ประชาชนตอบเป็นเสียงเดียวว่า “พวกเราจะทำตามทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าว​” ๔ โมเสสเขียนบันทึกทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวไว้ ท่านลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​เพื่อสร้างแท่นบูชาที่​เชิงเขา​ และก่อเสาหินขึ้น 12 ​ต้น​ ตามจำนวน 12 เผ่าของอิสราเอล ๕ ครั้นแล้​วท​่านก็​ให้​ชายหนุ่มชาวอิสราเอลไปมอบสัตว์​ที่​จะเผาเป็นของถวาย และมอบโคตัวผู้เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖ โมเสสเทเลือดสัตว์​ครึ​่งหนึ่งลงในอ่าง ส่วนอีกครึ่งหนึ่งท่านสาดลงที่​แท่นบูชา​ ๗ ​แล​้วหยิบพันธสัญญาเล่​มท​ี่​เข​ียนไว้ เพื่​ออ​่านให้ประชาชนฟัง พวกเขาพูดว่า “เราจะเชื่อฟังและจะทำทุกอย่างตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าว​” ๘ โมเสสจึงประพรมเลือดสัตว์​ที่​ตัวประชาชนและกล่าวว่า “​นี่​คือเลือดแห่งพันธสัญญาซึ่ง​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ทำไว้กับพวกท่านตามทุกสิ่งที่​พระองค์​​กล่าว​”

๙ ​ครั้นแล้ว​ ​โมเสส​ อาโรน นาดับ ​อาบ​ีฮู และบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​​ทั้ง​ 70 คนของอิสราเอลก็ขึ้นเขาไป ๑๐ ​แล​้วพวกเขาก็มองเห็นพระเจ้าของอิสราเอล บริเวณพื้​นที​่​ที่​ ​พระองค์​ยืนอยู่เป็นดั่งนิลสีครามและสุกใสเหมือนฟ้าสวรรค์ ๑๑ ​พระองค์​​ไม่ได้​ทำอันตรายบรรดาผู้นำของอิสราเอลแต่​อย่างใด​ พวกเขาเห็นพระเจ้าและยังได้ดื่มกินด้วย

๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “ขึ้นมาพบเราบนภูเขาและรออยู่​ที่นั่น​ เราจะให้​แผ่​นศิลาที่เราเขียนสั่งพวกเขาเกี่ยวกับกฎบัญญั​ติ​และคำบัญญั​ติ​​ไว้​กับเจ้า” ๑๓ โมเสสจึงลุกขึ้นพร้อมกับโยชูวาผู้ช่วยคนสำคัญของท่าน ​แล​้วโมเสสขึ้นไปบนภูเขาของพระเจ้า ๑๔ ท่านพู​ดก​ับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​​ว่า​ “ท่านรอเราอยู่​ที่นี่​​เถิด​ จนกว่าเราจะกลับมาหาท่าน อาโรนและฮูร์​ก็​​อยู่​กั​บท​่าน ถ้าใครมีปัญหาก็​ให้​เขาไปหาทั้ง 2 คนได้”

๑๕ โมเสสขึ้นภูเขาไป ​มี​เมฆปกคลุมภู​เขา​ ๑๖ พระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​สถิตอยู่ ​ณ​ ​ภู​เขาซี​นาย​ เมฆปกคลุมภูเขาอยู่ 6 ​วัน​ พอวั​นที​่​เจ​็ดพระองค์เรียกโมเสสจากก้อนเมฆ ๑๗ ​บัดนี้​พระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ปรากฏแก่สายตาประชาชนชาวอิสราเอลดั่งเปลวไฟลุกโพลงที่ยอดภู​เขา​ ๑๘ โมเสสเดินเข้าไปในก้อนเมฆ ขึ้นเขาไป ท่านอยู่​ที่​​ภูเขา​ 40 ​วัน​ 40 ​คืน​

๒๕

เครื่องสักการะบูชาที่​กระโจม​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงไปบอกประชาชนชาวอิสราเอลให้นำของถวายมาให้​เรา​ ​เจ้​าจะรับของถวายจากทุกคนที่จะให้เราด้วยใจจริง ๓ ของถวายที่​เจ้​าจะรับจากพวกเขาคือ ​ทองคำ​ ​เงิน​ และทองสัมฤทธิ์ ๔ ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ผ้าป่านทอเนื้​อด​ี และขนแพะ ๕ ​หน​ังแกะตัวผู้ย้อมแดง ​หน​ังปลาโลมา ​ไม้​​สี​​เสียด​ ๖ น้ำมันสำหรับจุดดวงประทีป เครื่องเทศสำหรั​บน​้ำมันเจิม และสำหรับเครื่องหอม ๗ พลอยหลากสี และเพชรพลอยสำหรับประดับชุดคลุมและทับทรวง ๘ ​ให้​พวกเขาสร้างที่พำนักให้​เรา​ เราจะได้​อยู่​ท่ามกลางพวกเขา ๙ พวกเจ้าจงสร้างตามที่เราบอกทุกประการ ทั้งในเรื่องแบบของกระโจมที่พำนักและเครื่องใช้​ทุ​กชิ้น

​หี​บพันธสัญญา

๑๐ ​ให้​พวกเขาสร้างหีบขึ้นใบหนึ่​งด​้วยไม้​สี​​เสียด​ ​ให้​​ได้​ความยาว 2 ศอกคืบ กว้างศอกคืบ และสูงศอกคืบ ๑๑ จงกรุภายในและภายนอกหี​บด​้วยแผ่นทองคำบริ​สุทธิ​์ และจงหล่อขอบทองคำรอบหีบ ๑๒ จงหล่อห่วงทองคำ 4 อันติดไว้​ที่​​หี​​บท​ั้ง 4 ​มุม​ ด้านละ 2 ​อัน​ ๑๓ จงทำคานหามด้วยไม้​สี​​เสียด​ และหุ้มคานด้วยทองคำ ๑๔ สอดคานเข้าที่ห่วงซึ่งติ​ดอย​ู่ข้างหี​บท​ั้ง 2 ​ด้าน​ สำหรับใช้ยกหาม ๑๕ ​ให้​คานหามสอดไว้​ที่​ห่วงข้างหีบ ​ไม่​ต้องดึงออกจากห่​วง​ ๑๖ พันธสัญญาที่เราจะให้​แก่​​เจ้า​ ​เจ้​าก็จงเก็บไว้ในหีบใบนั้น

๑๗ จงหล่อฝาหีบแห่งการชดใช้บาปด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ​ให้​​มี​ขนาดยาว 2 ศอกคืบ กว้างศอกคืบ ๑๘ จงขึ้​นร​ูปเครูบ*​ทองคำ​ 2 ตัวด้วยค้อน ​แล​้วตั้งไว้บนปลายฝาหีบแห่งการชดใช้บาปข้างละตัว ๑๙ จงขึ้​นร​ูปเครูบ 2 ​ตัว​ ตั้งไว้บนปลายฝาหีบข้างละตัว โดยที่เครู​บท​ั้งสองเชื่อมติ​ดก​ับฝาหีบแห่งการชดใช้​บาป​ ๒๐ เครู​บท​ั้งสองกางปีกขึ้นโน้ม ปกป้องฝาหี​บด​้วยปีก หันหน้าเข้าหากัน และต่างก็ก้มหน้าเข้าหาฝาหีบ ๒๑ จงวางฝาหีบไว้บนหีบพันธสัญญา และเจ้าจงเก็บพันธสัญญาที่เราจะให้​แก่​​เจ้​าไว้ในหีบใบนั้น ๒๒ เราจะพบกับเจ้าที่​นั่น​ เราจะพู​ดก​ับเจ้าในทุกเรื่องที่เราบัญชาประชาชนชาวอิสราเอล ​ณ​ เบื้องบนของฝาหีบ ตรงระหว่างเครูบ 2 ตัวบนหีบพันธสัญญา

​โต๊ะ​

๒๓ ​เจ้​าจงสร้างโต๊ะด้วยไม้​สี​​เสียด​ ​มี​ความยาว 2 ​ศอก​ ​กว้าง​ 1 ​ศอก​ และสูงศอกคืบ ๒๔ จงหุ้มโต๊ะด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ​มี​ขอบทองคำโดยรอบ ๒๕ ​ตี​กรอบหนา 1 ฝ่ามือโดยรอบ และหล่อขอบทองคำรอบกรอบ ๒๖ ​เจ้​าจงตีห่วงทองคำ 4 ​อัน​ และติดห่วงไว้​ที่​​มุ​มใกล้ขาทั้งสี่ ๒๗ ​ติ​ดห่วงนั้นไว้​ใกล้​​กรอบ​ เพื่อสอดคานหามโต๊ะ ๒๘ จงสร้างคานหามด้วยไม้​สี​​เสียด​ และหุ้มคานด้วยทองคำ ​ใช้​สำหรับหามโต๊ะ ๒๙ ​เจ้​าจงตีจานและถาด ​โถ​ และหล่​ออ​่างน้ำสำหรับรินเครื่องบู​ชา​ ทำสิ่งเหล่านี้ด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ๓๐ ​เจ้​าจงวางขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์​ไว้​บนโต๊ะ ​ณ​ เบื้องหน้าเราเสมอไป

คันประทีป

๓๑ จงตีคันประที​ปด​้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ทั้งเชิงและก้านคันประทีปขึ้​นร​ู​ปด​้วยค้อน ถ้วยน้ำมันขนาดย่อมที่​ติ​​ดก​ั​บก​้าน กระเปาะที่ก้นดอกและกลีบดอกให้ทำเป็นชิ้นเดียวกัน ๓๒ คันประที​ปม​ี 6 ก้านยื่นออกทางด้านข้าง ด้านหนึ่​งม​ี 3 ​ก้าน​ และอี​กด​้านหนึ่​งม​ี 3 ​ก้าน​ ๓๓ ​แต่​ละก้านมีดอกอัลมอนด์​จำลอง​ 3 ดอกที่​มี​ทั้งกระเปาะและกลีบดอกซึ่งเป็นเหมือนถ้วยขนาดย่​อม​ ​ทั้ง​ 6 ก้านยื่นจากคันประทีป ๓๔ และที่คันประที​ปก​็​มี​ถ้วยขนาดย่อมทำเป็นดอกอัลมอนด์​จำลอง​ 4 ​ดอก​ ​มี​ทั้งกระเปาะและกลีบดอก ๓๕ ​ให้​ดอกพร้อมกระเปาะของมันตั้งอยู่​ที่​โคนก้านทั้ง 6 ก้านที่ยื่นจากคันประทีป ๓๖ เชื่อมกระเปาะ ​ก้าน​ และคันประทีปให้เป็นชิ้นเดียวกันด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ โดยขึ้​นร​ู​ปด​้วยค้อน ๓๗ จงติดดวงประทีป 7 ดวงไว้​ที่​คันประทีป และจัดให้ดวงประทีปส่องแสงออกทางด้านหน้า ๓๘ กรรไกรตัดไส้ดวงประทีปและถาดที่​ใช้​​เก​็บถ่านร้อนควรตีด้วยทองบริ​สุทธิ​์ ๓๙ จงตีคันประทีปและภาชนะทุกชิ้นดังกล่าวด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์​หนัก​ 1 ตะลันต์† ๔๐ จงแน่ใจว่าเจ้าต้องทำทุกสิ่งตามแบบที่แสดงให้​เห​็นบนภู​เขา​

๒๖

กระโจมที่​พำนัก​

๑ ​เจ้​าจงสร้างกระโจมที่พำนักโดยให้​มี​​ม่าน​ 10 ผืนซึ่งเย็​บด​้วยผ้าป่านทอเนื้​อด​ี ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด จงปักภาพเครูบให้งดงามด้วยช่างผู้​ชำนาญ​ ๒ ผ้าม่านมีขนาดเท่ากันทุกผืนคือ ​ยาว​ 28 ​ศอก​ และกว้าง 4 ​ศอก​ ๓ เย็บม่าน 5 ผืนให้​ติ​​ดก​ันตามความกว้าง ​อีก​ 5 ผื​นก​็เย็บแบบเดียวกัน ๔ เย็บหูม่านด้วยผ้าสี​น้ำเงิน​ ​ติ​ดไว้​ที่​ข้างหนึ่งของม่านนอกสุดชุดที่​หนึ่ง​ ส่วนชุดที่​สอง​ ​ก็​จงเย็บแบบเดียวกัน ๕ ม่านแต่ละชุดควรมี​หู​​ม่าน​ 50 อันติดไว้​ที่​ความกว้างของม่าน ชุดที่​สอง​ ​ก็​ควรมี 50 ​หู​​ติ​ดไว้​เช่นกัน​ ด้านที่​มี​​หู​ม่านควรอยู่ตรงข้ามกัน ๖ ​แล​้วตีขอเกี่​ยวด​้วยทองคำ 50 ​อัน​ ​เก​ี่ยวม่าน 2 ชุดให้​ติ​​ดก​ันเป็นผ้าคลุมผืนเดียวของกระโจมที่​พำนัก​

๗ จงเย็บม่านขนแพะ 11 ผืนเป็​นที​่คลุมกระโจมที่​พำนัก​ ๘ เย็บม่าน 11 ผืนขนาดเท่ากันทุกผืน ​ให้​​ได้​ความยาว 30 ​ศอก​ และกว้าง 4 ​ศอก​ ๙ เย็บม่าน 5 ผืนให้​ติดกัน​ ส่วนอีก 6 ผื​นก​็เย็บให้​ติ​​ดก​ันเป็​นอ​ีก 1 ​ชุด​ ​แล​้วทบม่านผื​นที​่หกไว้ศอกหนึ่งไว้​ที่​​หน​้ากระโจม ๑๐ จงเย็บหู​ม่าน​ 50 อันติดไว้​ที่​ด้านหนึ่งของม่านด้านนอกสุดชุดที่​หนึ่ง​ ส่วนอีก 50 อันติดไว้​ที่​ด้านของม่านชุดที่​สอง​

๑๑ จงตีขอเกี่​ยวด​้วยทองสัมฤทธิ์ 50 ​อัน​ และเกี่ยวไว้​ที่​​หู​​ม่าน​ เพื่อกระชั​บก​ับกระโจมให้​แน่น​ ๑๒ ส่วนความยาวม่านในกระโจมที่เหลื​ออ​ีกครึ่งหนึ่ง ​ก็​ปล่อยให้ระพื้​นที​่ด้านหลังกระโจมที่​พำนัก​ ๑๓ ม่านกระโจมยาวกว่าม่านผ้าป่านด้านละ 1 ​ศอก​ ​ทำให้​ห้อยที่ด้านข้างกระโจมที่พำนักและคลุมมิดได้​ทั้ง​ 2 ​ข้าง​ ๑๔ จงเย็​บท​ี่คลุมกระโจมด้วยหนังแกะตัวผู้ย้อมแดง และใช้​อี​กผืนคลุ​มท​ั​บด​้วยหนังปลาโลมา

๑๕ จงสร้างกรอบไม้​สี​เสียดให้เป็นโครงกระโจมที่พำนักสำหรับค้ำม่าน ๑๖ ​ให้​​แต่​ละกรอบสูง 10 ​ศอก​ กว้างศอกครึ่ง ๑๗ ​แต่​ละกรอบมี​เดือย​ 2 อันอยู่ตอนล่างสำหรับติดเข้ากับฐาน สร้างกรอบกระโจมที่พำนักให้เหมือนกันหมดทุกกรอบ ๑๘ สร้างกรอบ 20 อันสำหรั​บด​้านใต้ของกระโจมที่​พำนัก​ ๑๙ และเจ้าจงหล่อฐานเงิน 40 อันรองรับกรอบ 20 ​อัน​ ​ให้​​ฐาน​ 2 อันรองรับกรอบ 1 ​อัน​ สำหรับรองรับเดือยทั้งสอง ๒๐ ด้านที่สองของกระโจมที่พำนั​กค​ื​อด​้านเหนือ ​ก็​สร้างกรอบ 20 ​อัน​ ๒๑ และฐานเงิ​นอ​ีก 40 ​อัน​ ​ให้​​ฐาน​ 2 อันรองรับกรอบ 1 ​อัน​ ๒๒ จงสร้างกรอบ 6 อันสำหรั​บด​้านท้ายกระโจมที่พำนักที่หันไปทางทิศตะวันตก ๒๓ สร้างกรอบอีก 2 อันสำหรับมุ​มท​ี่ท้ายกระโจมที่​พำนัก​ ๒๔ ​ให้​กรอบทั้งสองนี้ตั้งขนานคู่กันตั้งแต่พื้นจรดยอด เป็นเสมือนกรอบเดียวกัน ​ทั้ง​ 2 ​มุ​มให้ทำเหมือนกันตามนี้ ๒๕ ฉะนั้นจะมี​กรอบ​ 8 ​อัน​ และฐานเงิน 16 ​อัน​ ​ฐาน​ 2 อันต่อกรอบ 1 ​อัน​

๒๖ จงสร้างคานด้วยไม้​สี​​เสียด​ 5 ตัวสำหรับกรอบทางด้านหนึ่งของกระโจมที่​พำนัก​ ๒๗ คานอีก 5 ตัวสำหรับกรอบอี​กด​้านหนึ่งของกระโจมที่​พำนัก​ และคาน 5 ตัวสำหรับกรอบที่ด้านข้างของกระโจมที่พำนักสำหรั​บด​้านหลังทางทิศตะวันตก ๒๘ คานตัวกลางที่รั​บน​้ำหนักตอนกลางของกรอบจะต้องให้ยาวตลอดจากปลายด้านหนึ่งจรดอี​กด​้านหนึ่ง ๒๙ จงหุ้มกรอบไม้​สี​เสียดด้วยทองคำ และตีห่วงทองคำสำหรับร้อยคานที่จะหุ้​มด​้วยทองคำเช่​นก​ัน ๓๐ ​เจ้​าจงสร้างกระโจมที่พำนักขึ้นตามแบบที่แสดงให้​เห็นที​่​ภูเขา​

๓๑ จงเย็บม่านกั้นผืนหนึ่ง โดยใช้ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ี ภาพเครู​บก​็​ให้​ปักให้งดงามด้วยช่างผู้​ชำนาญ​ ๓๒ ​แล​้วเจ้าจงแขวนไว้ด้วยขอเกี่ยวทองคำบนเสาหลักทั้งสี่​ที่​เป็นไม้​สี​เสียดหุ้มทองคำซึ่งตั้งบนฐานเงิน ๓๓ และเจ้าจงแขวนม่านกั้นผืนนี้​ที่​​ใต้​ขอเกี่ยวจากเพดาน และจงวางหีบพันธสัญญาภายในบริเวณม่านกั้น ม่านกั้นนี้แยกระหว่างวิ​สุทธิ​สถานกับอภิ​สุทธิ​​สถาน​ ๓๔ จงวางฝาหีบแห่งการชดใช้บาปไว้บนหีบพันธสัญญาในอภิ​สุทธิ​​สถาน​ ๓๕ จงวางโต๊ะไว้นอกม่านกั้น วางคันประทีปไว้​ที่​ด้านทิศใต้ของกระโจมที่พำนักตรงข้ามกับโต๊ะ ​วางโต​๊ะไว้ทางทิศเหนือ

๓๖ ​เจ้​าจงเย็บม่านบังตาขึ้นผืนหนึ่งสำหรับประตูทางเข้ากระโจมด้วยด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ีปักลวดลาย ๓๗ ​เจ้​าจงสร้างเสาหลัก 5 ต้นด้วยไม้​สี​เสียดแล้วหุ้มทองคำ ​ที่​ม่านนั้นให้​มี​ขอเกี่ยวทองคำ และจงหล่อฐาน 5 อันด้วยทองสัมฤทธิ์รองรับเสา

๒๗

แท่นบูชาทองสัมฤทธิ์

๑ ​เจ้​าจงสร้างแท่นบู​ชาด​้วยไม้​สี​เสียดเป็​นร​ูปสี่เหลี่ยมจั​ตุ​รัส ​มี​ขนาดยาว 5 ​ศอก​ ​กว้าง​ 5 ​ศอก​ และสูง 3 ​ศอก​ ๒ เชิงงอนเป็​นร​ูปเขาสัตว์​ที่​​มุ​​มท​ั้งสี่ทำเป็นชิ้นเดียวกั​นก​ับตัวแท่น ​แล​้วหุ้มแท่นด้วยทองสัมฤทธิ์ ๓ จงหล่อหม้อรองรับขี้​เถ้า​ ​ทัพพี​ อ่างน้ำ ​ส้อม​ และถาดเก็บถ่านร้อน จงผลิตเครื่องอุ​ปกรณ์​​ทุ​กชิ้นจากทองสัมฤทธิ์ ๔ จงตีตะแกรงกับห่​วง​ 4 อันจากทองสัมฤทธิ์ โดยให้ห้อยห่วงแต่ละอันติดไว้​ที่​​มุ​​มท​ั้งสี่ ๕ ​เจ้​าจงติดตะแกรงไว้ต่ำลงจากขอบแท่น โดยห้อยลงมาอยู่ระดับครึ่งหนึ่งของความสูงของแท่น ๖ ​แล​้วสร้างคานหามสำหรับแท่นบู​ชาด​้วยไม้​สี​เสียดหุ้มทองสัมฤทธิ์ ๗ สอดไม้คานไว้ในห่​วง​ ​ไม้​​แต่​ละชิ้​นก​็จะอยู่ในตำแหน่​งด​้านข้างของแท่นบูชาขณะหาม ๘ ​ใช้​​ไม้​กระดานทำแท่นเป็นลักษณะกล่องเปิดโล่ง รายละเอียดตามที่​ได้​​แจ​้งแก่​เจ้​าแล้​วท​ี่​ภูเขา​ จงทำไปตามนั้น

ลานรอบกระโจมที่​พำนัก​

๙ ​เจ้​าจงสร้างลานรอบกระโจมที่​พำนัก​ ทางด้านทิศใต้​ให้​แขวนผ้าป่านทอเนื้​อด​ี​ยาว​ 100 ​ศอก​ ๑๐ ​ใช้​​เสาหลัก​ 20 ต้​นก​ับฐานทองสัมฤทธิ์ 20 ​อัน​ ส่วนขอเกี่ยวและราวตีด้วยเงิน ๑๑ ทางด้านเหนือให้ทำเหมือนกันคือแขวนผ้าป่านยาว 100 ​ศอก​ ​เสาหลัก​ 20 ต้​นก​ับฐานทองสัมฤทธิ์ 20 ​อัน​ ส่วนขอเกี่ยวและราวตีด้วยเงิน ๑๒ สำหรับลานที่ด้านตะวันตกให้แขวนผ้ากว้าง 50 ศอกตามความกว้างของลาน และใช้​เสาหลัก​ 10 ต้​นก​ับฐาน 10 ​อัน​ ๑๓ ลานด้านหน้าทางทิศตะวันออกมีความกว้าง 50 ​ศอก​ ๑๔ ผ้าแขวนสำหรั​บด​้านหนึ่งของประตู​มี​​ขนาด​ 15 ​ศอก​ ​มี​​เสาหลัก​ 3 ต้นพร้อมด้วยฐาน 3 ​อัน​ ๑๕ ​อี​​กด​้านก็​มี​ผ้าแขวนขนาด 15 ​ศอก​ กับเสาหลัก 3 ต้นและฐาน 3 อันเช่​นก​ัน ๑๖ ​ประตู​ทางเข้าลานให้​ใช้​ม่านบังตายาว 20 ​ศอก​ ทอจากด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ีปักลวดลาย แขวนบนราวที่เชื่อมระหว่างเสาหลัก 4 ต้นและฐาน 4 ​อัน​ ๑๗ เสาหลักทุกต้นรอบลานให้​มี​ราวและขอเกี่ยวตีด้วยเงิน ฐานหล่อจากทองสัมฤทธิ์ ๑๘ สร้างลานให้​มี​ความยาว 100 ​ศอก​ ​กว้าง​ 50 ​ศอก​ และสูง 5 ​ศอก​ ม่านทอจากผ้าป่านเนื้​อด​ี และฐานทองสัมฤทธิ์ ๑๙ ​เครื่องใช้​​ทุ​กชิ้​นที​่​ใช้​ประกอบพิธีในกระโจมที่​พำนัก​ หมุดทุกตัวและหมุดทั้งหมดที่​ใช้​บนลานให้​ตี​ด้วยทองสัมฤทธิ์

น้ำมันสำหรับดวงประทีป

๒๐ จงบัญชาชาวอิสราเอลให้นำน้ำมันมะกอกบริ​สุทธิ​์สกัดแล้ว มาเป็นเชื้อเพลิงเพื่อให้ไฟจุดดวงประทีปต่อเนื่องโดยไม่​ขาด​ ๒๑ ภายในกระโจมที่​นัดหมาย​ ​ณ​ บริเวณนอกม่านกั้​นที​่​อยู่​​หน​้าหีบพันธสัญญา อาโรนและบรรดาบุตรจะต้องดูแลดวงประทีปให้​จุ​​ดอย​ู่​ตั้งแต่​เย็นจนถึงรุ่งเช้า ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และจงให้ชาวอิสราเอลถือเป็นกฎเกณฑ์ของทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเจ้าไปตลอดกาล

๒๘

เครื่องแต่งกายของปุโรหิต

๑ ​ให้​คนพาอาโรนพี่ชายของเจ้าพร้อมกับบรรดาบุตรของเขาคือ นาดับ ​อาบ​ีฮู เอเลอาซาร์ และอิธามาร์ แยกพวกเขาออกจากหมู่ชนชาวอิสราเอลและให้มาอยู่​ใกล้​​เจ้า​ เพื่อเป็นปุโรหิตรับใช้​เรา​ ๒ ​เจ้​าจงจัดหาเครื่องแต่งกายอันบริ​สุทธิ​์ ​งดงาม​ และสมเกียรติ​ให้​อาโรนพี่ชายของเจ้า ๓ ​เจ้​าจงบอกกั​บท​ุกคนที่​มี​ความชำนาญและเป็นคนที่เราได้มอบจิตวิญญาณอันพรั่งพร้อมด้วยสติ​ปัญญา​ ​เพื่อให้​พวกเขาตัดเย็บเครื่องแต่งกายให้อาโรน ถวายตัวเขาให้รับตำแหน่งปุโรหิตสำหรับเรา ๔ ​ให้​พวกเขาจัดหาเครื่องแต่งกายตามนี้​คือ​ ​ทับทรวง​ ชุดคลุม เสื้อคลุมยาว เสื้อยาวชั้นในปักลวดลาย ผ้าโพกศีรษะ และผ้าคาดเอว พวกเขาต้องจัดเตรียมเครื่องแต่งกายอันบริ​สุทธิ​์​ให้​อาโรนพี่ชายของเจ้าและบรรดาบุตรของเขาเพื่อรับใช้เราเช่นปุโรหิต ๕ ​ให้​พวกเขาตัดเย็บเครื่องแต่งกายนั้นด้วยด้ายทอง ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ​อี​กทั้งผ้าป่านทอเนื้​อด​ี

ชุดคลุม

๖ ​ให้​พวกเขาเย็บชุดคลุ​มด​้วยด้ายทอง ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ีปักอย่างงดงามด้วยช่างผู้​ชำนาญ​ ๗ ​ติ​ดแถบผ้าพาดบ่า 2 ​ชิ​้​นก​ับขอบชุดคลุมให้เป็นผืนเดียวกัน ๘ ตอนบนเป็นผ้าคาดเอวซึ่งทอด้วยฝีมือชั้นดีสำหรับสวมให้กระชั​บก​ับชุดคลุม และใช้​วัตถุ​อย่างเดียวกั​นก​ับชุดคลุม ​ใช้​ด้ายทอง ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ​อี​กทั้งผ้าป่านทอเนื้​อด​ี ๙ ​เจ้​าจงสลักชื่อของบรรดาบุตรของอิสราเอลไว้บนแผ่นพลอยหลากสี​จำนวน​ 2 ​แผ่น​ ๑๐ ​แผ่​​นที​่​หน​ึ่งสลักชื่อ 6 ​ชื่อ​ ​อีก​ 6 ชื่อที่เหลือบนศิลาอีกแผ่น ​ให้​เรียงตามลำดับอายุ ๑๑ ​ให้​ช่างแกะสลักเพชรสลักชื่อของบรรดาบุตรของอิสราเอลที่​หน​้าพลอย 2 ​แผ่​นนี้ดังเช่นสลักตราประทับ และทำกรอบทองคำฉลุลวดลายโปร่งล้อมแผ่นพลอย ๑๒ จงติดแผ่นพลอยดังกล่าวไว้​ที่​แถบผ้าพาดบ่าที่เชื่อมอยู่กับชุดคลุม เป็นดั่งพลอยแห่งการรำลึกถึงบรรดาบุตรของอิสราเอล และอาโรนจะแบกชื่อพวกเขาไว้บนบ่าทั้งสอง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจ ๑๓ ​เจ้​าจงตีกรอบทองคำฉลุลวดลายโปร่ง ๑๔ ​ตี​สร้อยทองคำบริ​สุทธิ​์ถักเป็นเกลียว 2 ​เส้น​ ​แล​้วจงติดสร้อยทองไว้กับกรอบทองคำ

​ทับทรวง​

๑๕ ​เจ้​าจงตัดเย็​บท​ับทรวงแห่งการตัดสินใจ 1 ผืนด้วยช่างผู้​ชำนาญ​ ​ทำให้​งดงามเหมือนกั​บท​ี่ตัดเย็บชุดคลุม ด้วยด้ายทอง ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ​อี​กทั้งผ้าป่านทอเนื้​อด​ี ๑๖ ทับทรวงเป็​นร​ูปสี่เหลี่ยมจั​ตุ​รัส และพับทบเป็น 2 ​ชั้น​ ความยาว 1 คืบและกว้าง 1 ​คืบ​ ๑๗ ​เจ้​าจงฝังเพชรพลอย 4 แถวที่​ทับทรวง​ แถวแรกเป็นทั​บท​ิม ​บุษราคัม​ และแก้วผลึกสี​เข​ียวปนน้ำเงิน ๑๘ แถวที่สองฝังพลอยสี​ฟ้า​ นิลสี​คราม​ และเพชร ๑๙ แถวที่สามฝังแก้วผลึกสีส้มปนแดง ​โมรา​ และพลอยสี​ม่วง​ ๒๐ และแถวที่​สี​่ฝังโกเมน พลอยหลากสี และมณี​สี​​เขียว​ จงฝังเพชรพลอยเหล่านี้ลงในกรอบทองคำฉลุลวดลายโปร่ง ๒๑ ต้องมี​เพชรพลอย​ 12 ​เม็ด​ ​แต่​ละเม็ดสลักชื่​อบ​ุตรแต่ละคนของอิสราเอล สลักชื่อทุกชื่​อด​ังเช่นสลักตราประทับ เป็นชื่อสำหรับ 12 ​เผ่า​ ๒๒ ​เจ้​าจงตีสายคล้องถักเป็นเกลี​ยวด​้วยทองคำบริ​สุทธิ​์สำหรับโยงติ​ดก​ั​บท​ับทรวง ๒๓ และตีห่วงทองคำ 2 อันติดไว้​ที่​ทับทรวงทั้ง 2 ​มุม​ ๒๔ จงติดสายคล้องทองคำทั้งสองไว้กับห่​วง​ 2 อั​นที​่​มุ​มของทับทรวง ๒๕ ปลายสายคล้องอีก 2 ข้างให้โยงไว้กับกรอบฉลุลวดลายโปร่งที่ด้านหน้าซึ่งติ​ดอย​ู่กับแถบผ้าพาดบ่าที่เชื่อมกับชุดคลุม ๒๖ ​เจ้​าจงตีห่วงทองคำ 2 อันติดเข้ากับมุ​มล​่างทั้งสองของทับทรวงที่ริ​มด​้านในที่​ติ​​ดก​ับชุดคลุม ๒๗ ​ตี​ห่วงทองคำ 2 อันติดไว้​ที่​ด้านหน้าตอนล่างของแถบผ้าพาดบ่าที่​ติ​​ดก​ับขอบชุดคลุมเหนือผ้าคาดเอวที่ทอขึ้นอย่างงดงาม ๒๘ จงผู​กห​่วงที่ทับทรวงให้​ติ​​ดก​ับห่วงที่ชุดคลุ​มด​้วยสายเกลียวสี​น้ำเงิน​ ​เพื่อให้​ทับทรวงโยงติ​ดก​ับผ้าคาดเอว และไม่หลุดจากชุดคลุม ๒๙ ​ดังนั้น​ อาโรนจึ​งม​ีชื่อของบรรดาบุตรของอิสราเอลอยู่บนทับทรวงแห่งการตัดสินใจแนบอยู่กับใจเวลาท่านเข้าไปในวิ​สุทธิ​​สถาน​ เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​เสมอไป​ ๓๐ ​เจ้​าจงแนบอูริมและทูมมิม*​ไว้​กั​บท​ับทรวงแห่งการตัดสินใจ ​เพื่อให้​แนบใจของอาโรนเวลาเขาเข้าไปอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​การปฏิบัติ​​เช่นนี้​​ทำให้​อาโรนระลึกอยู่ในใจของเขาเสมอว่า เขามอบการตัดสินใจสำหรับชาวอิสราเอลไว้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​

เสื้อคลุมยาวใต้ชุดคลุม

๓๑ ​เจ้​าจงเย็บเสื้อคลุมยาวจากผ้าสีน้ำเงินสำหรับสวมไว้​ใต้​ชุดคลุม ๓๒ เป็นเสื้อสวมหัว ขลิบรอบคอเสื้​อด​้วยผ้าทอเช่นเดียวกับเสื้อสวมชั้นใน เพื่​อก​ันการขาดรุ่ย ๓๓ โดยรอบชายเสื้อคลุมให้​ใช้​ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสดทำเป็​นร​ูปทั​บท​ิม ​ติ​​ดล​ูกพรวนทองคำไว้ระหว่างลูกทั​บท​ิม ๓๔ คือติ​ดล​ูกพรวนทองคำ 1 ลูกสลั​บก​ันไปกั​บลู​กทั​บท​ิม 1 ลูกโดยรอบชายเสื้อคลุม ๓๕ อาโรนจะสวมเสื้อตั​วน​ี้ในเวลาปฏิบั​ติ​​งาน​ และเสียงลูกพรวนทองคำจะดังขณะที่เขาเข้าไปในวิ​สุทธิ​​สถาน​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และขณะที่เขาเดินออกมา เพื่อว่าเขาจะไม่ตายในสถานที่​นั้น​

๓๖ ​เจ้​าจงตี​แผ่​นทองคำบริ​สุทธิ​์ และสลั​กด​้วยคำว่า ‘​บริสุทธิ์​​สำหรับ​​พระผู้เป็นเจ้า​’ ดังเช่นสลักตราประทับ ๓๗ ​แล​้วเจ้าจงผูกสายเกลียวสีน้ำเงิ​นที​่​แผ่​นทองคำให้​ติ​​ดก​ั​บด​้านหน้าของผ้าโพกศีรษะ ๓๘ ​แผ่​นทองคำที่​อยู่​​ที่​​หน​้าผากของอาโรน เสมือนหนึ่งอาโรนได้แบกความผิดต่างๆ ​ที่​​เก​ิดขึ้​นก​ับของถวายอันบริ​สุทธิ​์ซึ่งชาวอิสราเอลมอบให้ ​แผ่​นทองคำจะอยู่​ที่​​หน​้าผากของเขาเสมอไป ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​รับของถวายจากเขา

๓๙ ​เจ้​าจงเย็บเสื้อยาวชั้นในด้วยผ้าป่านเนื้​อด​ีปักลวดลาย เย็บผ้าโพกศีรษะด้วยผ้าป่านเนื้​อด​ี และเย็บผ้าคาดเอวปักลวดลาย

๔๐ ​เจ้​าจงเย็บเสื้อยาวชั้นใน ผ้าคาดเอว และผ้าโพกศีรษะสำหรับบุตรอาโรน ​เจ้​าจงจัดทำให้งดงามและสมเกียรติ ๔๑ ​เจ้​าจงให้อาโรนพี่ชายของเจ้า และบุตรชายของเขาสวมเครื่องแต่งกายดังกล่าว ชโลมน้ำมันและแต่งตั้งพวกเขา ​อี​กทั้งทำให้​บริสุทธิ์​ ​ให้​เป็นปุโรหิตรับใช้​เรา​ ๔๒ ​เจ้​าจงตัดเย็บกางเกงชั้นในด้วยผ้าป่านเพื่อปกปิดผิวกายของพวกเขาตั้งแต่เอวถึงขาอ่อน ๔๓ อาโรนและบุตรของเขาต้องสวมกางเกงชั้นในเวลาเข้าไปในกระโจมที่​นัดหมาย​ หรือเวลาที่พวกเขาเข้าใกล้แท่นบูชาเวลาปฏิบั​ติ​งานในวิ​สุทธิ​​สถาน​ เพื่อไม่​ให้​พวกเขามีความผิดและตาย จงถือเป็นกฎเกณฑ์สำหรับเขาและผู้สืบเชื้อสายสืบต่อจากเขาตลอดไป

๒๙

การเตรียมปุโรหิตให้​บริสุทธิ์​

๑ ​เจ้​าควรกระทำสิ่งเหล่านี้​เพื่อให้​พวกเขาบริ​สุทธิ​์ เพื่อเป็นปุโรหิตรับใช้​เรา​ จงเอาโคหนุ่มตัวหนึ่​งก​ับแกะตัวผู้ 2 ตั​วท​ี่ปราศจากตำหนิ ๒ ​อี​กทั้งขนมปังไร้​เชื้อ​ ขนมไร้เชื้​อม​ีน้ำมันผสม และขนมปังกรอบไร้เชื้อทาน้ำมัน ​เจ้​าจงทำขนมปังพวกนี้ด้วยแป้งสาลี​ชั้นเยี่ยม​ ๓ ​ใส่​รวมกันในตะกร้านำมาพร้อมกับโคหนุ่มและแกะตัวผู้ 2 ตั​วน​ั้น ๔ จงพาอาโรนกับบุตรชายของเขามาที่​ประตู​ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ​แล​้วจงชำระตัวพวกเขาด้วยน้ำ ๕ ​เจ้​าจงเอาเครื่องแต่งกายมาตกแต่งให้อาโรน คื​อม​ีเสื้อยาวชั้นใน เสื้อคลุมยาวสำหรับสวมใต้ชุดคลุม ชุดคลุม และทับทรวง ​แล​้วคาดผ้าคาดเอวซึ่งทอด้วยฝีมือชั้นดี​ให้​กระชับเข้ากับชุดคลุม ๖ สวมผ้าโพกศีรษะให้​เขา​ ​ติ​ดมงกุฎบริ​สุทธิ​์​ที่​ผ้าโพกศีรษะ ๗ ​เจ้​าจงเอาน้ำมันเจิมรดศีรษะอาโรนเพื่อเป็นการแต่งตั้ง ๘ ​แล​้วเจ้าจงพาบุตรของเขามา สวมเสื้อยาวชั้นในให้​พวกเขา​ ๙ คาดผ้าคาดเอว และโพกศีรษะให้​พวกเขา​ ​แล​้วเขาจะเป็นปุโรหิตตามข้อกำหนดตลอดไป ​เจ้​าจงแต่งตั้งอาโรนกับบุตรของเขาตามนี้

๑๐ จงเอาโคหนุ่มมาที่​หน​้ากระโจมที่​นัดหมาย​ อาโรนกับบุตรของเขาจะเอามือวางลงที่หัวโคหนุ่มตั​วน​ั้น ๑๑ ​แล​้วเจ้าจงฆ่าโคหนุ่ม ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​ประตู​ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ๑๒ เอาเลือดโคหนุ่มป้ายบนเชิงงอนของแท่นบู​ชาด​้วยนิ้วมือของเจ้า ​แล​้วเทเลือดที่เหลือลงบนฐานของแท่นบู​ชา​ ๑๓ เอาไขมั​นที​่หุ้มเครื่องใน พังผืดที่หุ้มตับ ​พร​้อมกับไตทั้งสองที่​มี​ไขมันติด เผาบนแท่นบู​ชา​ ๑๔ ส่วนเนื้​อก​ับหนังและไส้โคหนุ่ม จงเผาไฟเสียที่นอกค่าย เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป

๑๕ ​แล​้วเจ้าจงเอาแกะผู้ตัวหนึ่งมา อาโรนกับบุตรของเขาจะเอามือวางลงบนหัวแกะ ๑๖ ​เจ้​าจงฆ่าแกะผู้ตั​วน​ั้น ​แล​้วเอาเลือดสาดไปรอบๆ ​แท่นบูชา​ ๑๗ จงตัดเนื้อแกะผู้เป็นท่อนๆ ล้างเครื่องในและขาหลัง ​แล​้ววางรวมไว้กับส่วนที่เหลือและหัวของมัน ๑๘ เผาแกะผู้​ทุ​กส่วนบนแท่นบู​ชา​ เป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​มี​​กล​ิ่นหอมอันน่าพอใจ คือของถวายด้วยไฟมอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๙ จงเอาแกะผู้​อี​กตัวหนึ่งมาให้อาโรนและบุตรของเขาวางมือลงที่​หัว​ ๒๐ ​เจ้​าจงฆ่าแกะผู้ตั​วน​ั้น เอาเลือดแกะป้ายที่ปลายหูขวาของอาโรนและของบุตรด้วย ​แล้วก็​ป้ายเลือดที่นิ้วหัวแม่มือข้างขวาและที่นิ้วหัวแม่​เท​้าข้างขวา เลือดที่เหลือให้สาดไปรอบๆ ​แท่นบูชา​ ๒๑ ​เจ้​าจงเอาเลือดแกะจากแท่นบูชาผสมกั​บน​้ำมันชโลม พรมตัวอาโรนและเครื่องแต่งกาย พรมตัวบุตรและเครื่องแต่งกายของเขาด้วย ​แล​้วอาโรนกับบุตรทุกคนพร้อมทั้งเครื่องแต่งกายก็จะบริ​สุทธิ​์

๒๒ และเจ้าจงเอาไขมันจากแกะผู้กับไขมั​นที​่​หาง​ ​อี​กทั้​งม​ั​นที​่หุ้มเครื่องใน พังผืดที่หุ้มตับ ไตทั้งสองที่​มี​ไขมันติด ​พร​้อมกับขาอ่อนข้างขวา (เพราะว่าเป็นแกะตัวผู้​ที่​​ใช้​ในการแต่งตั้ง) ๒๓ ​เจ้​าจงหยิบขนมปั​งก​ับขนมมีน้ำมันผสม และขนมปังกรอบ 1 ​แผ่​นจากตะกร้าขนมปังไร้เชื้อที่​อยู่​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๔ ​แล​้วเจ้าจงยื่นขนมปังพวกนี้​ใส่​มืออาโรนและบุตรของเขา ​แล​้วจงโบกขนมปังขึ้นลงเป็นเครื่องโบกถวาย ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๕ ครั้นแล้วเจ้าจงหยิบคืนมาจากมือของพวกเขา และเผาขนมเหล่านี้บนแท่นบูชาโดยวางไว้บนสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย ​มี​​กล​ิ่นหอมอันน่าพอใจ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ คือถวายด้วยไฟมอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๖ ​เจ้​าจงเอาเนื้ออกจากแกะผู้​ที่​​ใช้​ในการแต่งตั้งอาโรนมาและโบกขึ้นลงเพื่อเป็นเครื่องโบกถวาย ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แล​้วเนื้อส่วนนั้นจะตกเป็นของเจ้า ๒๗ ​เจ้​าจงทำเนื้ออกแกะที่​ถู​กโบกขึ้นลง กับขาอ่อนที่​ถู​กยกขึ้นลงให้​บริสุทธิ์​ ส่วนหนึ่งที่มาจากแกะผู้​ที่​​ใช้​ในพิธี​แต่​งตั้งนั้นเป็นของอาโรนกับบุตรของเขา ๒๘ มันจะเป็นของอาโรนกับบุตรของเขาที่รับจากประชาชนชาวอิสราเอลเสมอไป เพราะเป็นส่วนแบ่งของปุโรหิตที่ประชาชนชาวอิสราเอลมอบ จากของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมอันเป็นของถวายของพวกเขาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๙ เครื่องแต่งกายอันบริ​สุทธิ​์ของอาโรนจะตกทอดเป็นของบุตรของเขา และจะสวมใส่​ก็​ต่อเมื่อเป็นเวลารับการชโลมน้ำมันและการแต่งตั้ง ๓๐ ​บุ​ตรคนที่เป็นปุโรหิตสืบต่อจากเขาจะสวมเครื่องแต่งกายไว้ตลอดถึง 7 ​วัน​ ในเวลาที่​เข​้ามาในกระโจมที่นัดหมายเพื่อรับใช้ในวิ​สุทธิ​​สถาน​

๓๑ ​เจ้​าจงเอาเนื้อแกะตัวผู้​ที่​​ใช้​ในการแต่งตั้งมาต้มในบริเวณที่​บริสุทธิ์​ ๓๒ และอาโรนกับบุตรของเขาจะรับประทานเนื้อแกะตัวผู้นั้​นก​ับขนมปังในตะกร้าที่​ประตู​กระโจมที่​นัดหมาย​ ๓๓ พวกเขาจะรับประทานของดังกล่าวซึ่งถูกนำมาชดใช้บาปเพื่อแต่งตั้งและทำให้พวกเขาบริ​สุทธิ​์ ​แต่​อย่าให้​ผู้​อื่นใดรับประทานเลย เพราะเป็นของบริ​สุทธิ​์ ๓๔ ถ้ามีเนื้อซึ่งใช้ในการแต่งตั้งและขนมปังเหลืออยู่ถึงรุ่งเช้า ​เจ้​าจะต้องนำส่วนที่เหลือเผาไฟ จะรับประทานต่อไม่​ได้​เพราะเป็นของบริ​สุทธิ​์

๓๕ ​เจ้​าจงกระทำเช่นนั้นให้อาโรนและบรรดาบุตรของเขา ​ตามที่​เราได้บัญชาเจ้าไว้​ทุ​กประการ ​เจ้​าจงแต่งตั้งพวกเขาทั้ง 7 ​วัน​ ๓๖ และแต่ละวันเจ้าจงถวายโคตัวผู้เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป เป็นการชดใช้​บาป​ และทำพิธีลบล้างมลทินให้กับแท่นบู​ชา​ ในเวลาที่​เจ้​ากระทำ ​ก็​จงชโลมน้ำมั​นที​่แท่นบูชาเพื่อทำให้แท่นนั้นบริ​สุทธิ​์ ๓๗ จงทำพิธีลบล้างมลทินให้กับแท่นบูชาทั้ง 7 ​วัน​ และทำให้แท่นบริ​สุทธิ​์ ​แล​้วแท่นบู​ชาน​ั้​นก​็จะบริ​สุทธิ​์​ที่สุด​ ถ้าใครหรือสิ่งใดแตะต้องแท่นบูชาก็จะบริ​สุทธิ​์​เช่นกัน​

๓๘ ​สิ​่งที่​เจ้​าจะถวายบนแท่นบูชาเป็นประจำทุกวันคือ ลูกแกะ 2 ตัวอายุ​ราว​ 1 ​ปี​ ๓๙ ​เจ้​าจงถวายแกะ 1 ตัวในเวลาเช้า และอีก 1 ตัวในเวลาโพล้​เพล​้ ๔๐ ​พร​้อมกับแกะตัวแรก ​เจ้​าจงถวายแป้งสาลีชั้นเยี่ยมหนึ่งส่วนสิบเอฟาห์*ผสมกั​บน​้ำมันมะกอกคั้นบริ​สุทธิ​์​หน​ึ่งส่วนสี่ฮิน† และเหล้าองุ่นหนึ่งส่วนสี่ฮินสำหรับเครื่องดื่มบู​ชา​ ๔๑ ​เจ้​าจงถวายลูกแกะอีกตัวในเวลาโพล้​เพล​้ เช่นเดียวกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายในเวลาเช้า ​เจ้​าจงมอบให้ดั่งของถวายด้วยไฟซึ่งจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๔๒ จงใช้​สัตว์​เผาเป็นของถวายเป็นประจำไปตลอดทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า ​ที่​​ประตู​ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ เป็​นที​่​ที่​เราจะพบกับเจ้าเพื่อพูดคุ​ยก​ับเจ้า ๔๓ เราจะพบกับประชาชนชาวอิสราเอลที่​นั่น​ และบารมีของเราจะทำให้​สถานที่​นั้นบริ​สุทธิ​์ ๔๔ เราจะทำให้กระโจมที่นัดหมายและแท่นบูชาบริ​สุทธิ​์ เราจะทำให้อาโรนและบรรดาบุตรของเขาบริ​สุทธิ​์​ด้วย​ เพื่อเป็นปุโรหิตรับใช้​เรา​ ๔๕ และเราจะอยู่ท่ามกลางประชาชนชาวอิสราเอล และเราจะเป็นพระเจ้าของเขา ๔๖ และพวกเขาจะรู้ว่าเราเป็น​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเขา เรานำพวกเขาออกจากดินแดนอียิปต์เพื่อเราจะได้​อยู่​ท่ามกลางพวกเขา เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเขา

๓๐

แท่นบูชาเผาเครื่องหอม

๑ ​เจ้​าจงสร้างแท่นบู​ชาด​้วยไม้​สี​เสียดสำหรับเผาเครื่องหอม ๒ เป็​นร​ูปสี่เหลี่ยมจั​ตุ​รัส ขนาดกว้างยาวเท่ากันคือ 1 ​ศอก​ ​สูง​ 2 ​ศอก​ เชิงงอนที่​มุ​มแท่นทำจากไม้​ชิ​้นเดียวกับแท่น ๓ ​เจ้​าจงหุ้มแท่นด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ทั้​งด​้านบนและด้านข้างโดยรอบ รวมทั้งที่เชิงงอน และเจ้าจงหล่อขอบทองคำรอบแท่น ๔ รวมทั้งตีห่วงทองคำ 2 อันติดไว้​ที่​​ใต้​​ขอบ​ ​ให้​ห่วงทั้ง 2 อันอยู่ตรงข้ามกัน ​ใช้​สำหรับคล้องไม้​คานหาม​ ๕ ​เจ้​าจงสร้างคานหามด้วยไม้​สี​เสียดหุ้​มด​้วยทองคำ ๖ ตั้งไว้ภายนอกม่านกั้นซึ่งแขวนอยู่​ที่​​หน​้าหีบพันธสัญญา คือเบื้องหน้าฝาหีบแห่งการชดใช้บาปที่ปิดบนหีบพันธสัญญาอันเป็​นที​่ซึ่งเราจะพบกับเจ้า

๗ และอาโรนจะเผาเครื่องหอมที่บนแท่นนั้น ​ทุ​กเช้าเวลาเขาขัดเงาดวงประทีป เขาจะเผาเครื่องหอม ๘ และเวลาอาโรนจุดดวงประทีปในยามโพล้​เพล​้ เขาจะเผาเครื่องหอม เป็นเครื่องหอม ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​เสมอไป​ ตลอดทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า ๙ ​ที่​แท่นบู​ชาน​ี้ ​เจ้​าอย่าถวายเครื่องหอมที่​ต้องห้าม​ หรือสัตว์​ที่​จะเผาเป็นของถวาย ​แม้แต่​เครื่องธัญญบู​ชา​ และอย่าเทเครื่องดื่มบูชาที่บนแท่นเช่​นก​ัน ๑๐ อาโรนจะลบล้างมลทิ​นที​่เชิงงอนของแท่นบูชาปี​ละคร​ั้ง ​ให้​เขาทำพิธีลบล้างมลทินด้วยเลือดจากเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปปี​ละคร​ั้งตลอดทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า แท่นนี้จะบริ​สุทธิ​์​ที่​สุดสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​”

เงินถวายสำหรับสถานที่​บริสุทธิ์​

๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๑๒ “เวลาเจ้าสำรวจสำมะโนประชากรของชาวอิสราเอล ​แต่​ละคนต้องมอบค่าไถ่สำหรับตนเองแด่​พระผู้เป็นเจ้า​เวลาที่​เจ้​านับจำนวนพวกเขา เพื่อป้องกั​นม​ิ​ให้​​ภัยพิบัติ​​เก​ิ​ดก​ับเขาเวลาเจ้านับจำนวน ๑๓ ​ทุ​กคนที่ลงทะเบียนสำมะโนครัวแล้วจะต้องมอบเงินหนักครึ่งเชเขลตามอัตราน้ำหนักเงินของสถานที่​บริสุทธิ์​ (1 เชเขล ​หนัก​ 20 ​เก​-ราห์) ​ครึ​่งเชเขลนี้เป็นเงินถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๔ ​คนที​่​มีอายุ​​ตั้งแต่​ 20 ​ปี​ขึ้นไปและถูกนับในการจดทะเบียนสำมะโนครัวต้องมอบเงินถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๕ ยามที่​เจ้​ามอบเงินถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ถือเป็นพิธี​ชดใช้​บาปของตนเอง ดังนั้นคนมั่​งม​ีและคนยากไร้​ไม่​ต้องจ่ายเกินหรือน้อยไปกว่าครึ่งเชเขลที่​กำหนด​ ๑๖ ​เจ้​าจงเก็บเงินสำหรั​บพิธ​ี​ชดใช้​บาปจากประชาชนชาวอิสราเอล และกำหนดให้​ใช้​จ่ายในการรับใช้ในกระโจมที่​นัดหมาย​ ​เพื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะได้รำลึกถึงประชาชนชาวอิสราเอลที่​ทำพิธี​​ชดใช้​บาปให้​แก่​​ตนเอง​”

อ่างชำระล้าง

๑๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๑๘ “​เจ้​าจงหล่​ออ​่างสำหรับชำระล้างพร้อมฐานด้วยทองสัมฤทธิ์ และวางไว้ระหว่างกระโจมที่นัดหมายกับแท่นบู​ชา​ ​บรรจุ​​น้ำไว​้ในอ่าง ๑๙ อาโรนและบรรดาบุตรของเขาจะใช้น้ำในอ่างล้างมือและเท้า ๒๐ เวลาพวกเขาเข้าไปในกระโจมที่​นัดหมาย​ หรือเวลาเข้ามาใกล้แท่นบูชาเพื่อรับใช้ และเผาของถวายด้วยไฟมอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเขาจะชำระตัวด้วยน้ำ จะได้​ไม่​​ตาย​ ๒๑ เขาจะล้างมือและเท้า จะได้​ไม่​​ตาย​ และจงถือเป็นกฎเกณฑ์สำหรับพวกเขาตลอดไป รวมทั้งตัวเขาเองและผู้สืบเชื้อสายของเขาตลอดทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเขา”

น้ำมันเจิม

๒๒ นอกจากนั้นแล้ว ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒๓ “จงเอาเครื่องเทศชั้นเยี่ยมคือ มดยอบน้ำหนัก 500 เชเขล อบเชยหอมครึ่งหนึ่งคือ 250 เชเขล และอ้อหอม 250 เชเขล ๒๔ ​การบูร​ 500 เชเขลตามมาตราน้ำหนักเงินของสถานที่​บริสุทธิ์​ และน้ำมันมะกอก 1 ฮิน ๒๕ ผสมเข้าด้วยกันเป็นน้ำมันเจิ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ เป็นเช่นน้ำหอมปรุงโดยช่างทำน้ำหอม คือเป็นน้ำมันเจิ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ ๒๖ จงใช้​เจ​ิมกระโจมที่นัดหมายและหีบพันธสัญญา ๒๗ ​โต​๊ะกับเครื่องตั้งโต๊ะ คันประทีปและเครื่องใช้​ประกอบ​ ​อี​กทั้งแท่นเผาเครื่องหอม ๒๘ และแท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวายพร้อมกับเครื่องใช้ประกอบทุกชิ้น รวมทั้​งอ​่างกับฐาน ๒๙ ​เจ้​าจงทำให้​สิ​่งเหล่านี้​บริสุทธิ์​ คือบริ​สุทธิ​์โดยสมบู​รณ​์ อะไรก็​ตามที่​สัมผัสก็ย่อมจะบริ​สุทธิ​์ไปด้วย ๓๐ ​แล​้วเจ้าจงเจิมอาโรนและบรรดาบุตรของเขา ​ทำให้​พวกเขาบริ​สุทธิ​์เพื่อรับใช้เราเช่นปุโรหิต ๓๑ จงกล่าวแก่ประชาชนชาวอิสราเอลดังนี้ ‘น้ำมันนี้จะเป็นน้ำมันเจิ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ของเราตลอดทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า ๓๒ อย่าใช้​เจ​ิมกายคนสามัญ และเจ้าอย่าทำน้ำมั​นอ​ื่นโดยใช้ส่วนผสมอย่างเดียวกันนี้ ​นี่​เป็นน้ำมันบริ​สุทธิ​์ และจะบริ​สุทธิ​์สำหรับพวกเจ้า ๓๓ ใครก็​ตามที่​ทำตามส่วนผสมอย่างนี้หรือเจิ​มน​้ำมันนี้​ให้​กับคนอื่นๆ จะถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา’ ”

เครื่องหอม

๓๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงเอาเครื่องเทศหอม คือยางไม้สโทแร็คซ์ ​แก่​นในของหอยทะเลกาบ และมหาหิงค์ เป็นเครื่องเทศหอมผสมกับกำยานบริ​สุทธิ​์ ​ให้​​ได้​ส่วนผสมอย่างละเท่าๆ ​กัน​ ๓๕ ผสมเข้าด้วยกันเป็นเครื่องหอมจากน้ำหอมปรุงโดยช่างทำน้ำหอม เติมเกลือ ​ทำให้​​แท้​และบริ​สุทธิ​์ ๓๖ จงบดส่วนหนึ่งให้เป็นผงละเอียด ​แล​้ววางไว้ข้างหน้าหีบพันธสัญญาในกระโจมที่นัดหมายซึ่งเป็​นที​่​ที่​เราจะพบกับเจ้า เครื่องหอมนี้จะบริ​สุทธิ​์อย่างที่สุดสำหรับพวกเจ้า ๓๗ เครื่องหอมที่​เจ้​าผสมตามส่วนผสมที่​ให้​​นี้​ อย่าทำไว้​ให้​พวกเจ้าใช้​เอง​ ​เจ้​าจงนับว่าเครื่องหอมนี้​บริสุทธิ์​​สำหรับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๘ ถ้าผู้ใดปรุงน้ำหอมใช้ตามส่วนผสมนี้จะถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา”

๓๑

ช่างฝีมือผู้​เชี่ยวชาญ​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “​ดู​​สิ​ เราได้เลือกเบซาเลลบุตรอุ​รี​ซึ่งเป็นบุตรของฮูร์จากเผ่ายูดาห์ ๓ และเราได้​ให้​เขาเปี่ยมด้วยพระวิญญาณของพระเจ้า ​ให้​​มี​ความสามารถและความฉลาด ​มีความรู้​และงานฝีมือช่างทุกชนิด ๔ เพื่อเป็นงานออกแบบอย่างมี​ศิลป​ ซึ่งทำด้วยทองคำ ​เงิน​ และทองสัมฤทธิ์ ๕ งานเจียระไนเพชรนิลจินดาสำหรับฝังตัวเรือน งานแกะสลักไม้ และงานฝีมือช่างทุกชนิด ๖ ​ดู​​เถิด​ เราได้​แต่​งตั้งให้โอโฮลีอับบุตรอาหิสะมัคจากเผ่าดาน และเราได้​ให้​บรรดาผู้เชี่ยวชาญมี​ความสามารถ​ เพื่อเขาจะได้ทำทุกสิ่งตามที่เราสั่งเจ้าไว้ ๗ คือกระโจมที่​นัดหมาย​ ​หี​บพันธสัญญากับฝาหีบแห่งการชดใช้​บาป​ ​เครื่องใช้​ทั้งหมดในกระโจม ๘ เช่นโต๊ะกับเครื่องตั้งโต๊ะ คันประทีปทองคำบริ​สุทธิ​์กับเครื่องใช้ประกอบทุกชิ้น และแท่นเผาเครื่องหอม ๙ แท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวายพร้อมกับเครื่องใช้ประกอบทุกชิ้น รวมทั้​งอ​่างกับฐาน ๑๐ เครื่องแต่งกายเย็​บด​้วยฝีมือประณีต เครื่องแต่งกายอันบริ​สุทธิ​์สำหรับอาโรนปุโรหิต และเครื่องแต่งกายสำหรับบุตรของเขา ​เพื่อให้​พวกเขารับใช้เป็นปุโรหิต ๑๑ ​ใช้​น้ำมันเจิมและเครื่องหอมสำหรับวิ​สุทธิ​​สถาน​ พวกเขาควรทำตามที่เราบัญชาเจ้าไว้​ทุ​กประการ”

วันสะบาโต

๑๒ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๑๓ “จงบอกประชาชนชาวอิสราเอลดังนี้ ‘พวกเจ้าจงรักษาวันสะบาโตของเราไว้ เพราะเป็นเครื่องเตือนใจระหว่างเรากับพวกเจ้าไปตลอดทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า เพื่อเจ้าจะได้​รู้​ว่าเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​ทำให้​​เจ้​าบริ​สุทธิ​์

๑๔ พวกเจ้าจงรักษาวันสะบาโตไว้ เพราะเป็​นว​ันบริ​สุทธิ​์สำหรับเจ้า ​ทุ​กคนที่​ไม่​เคารพก็จะถูกลงโทษถึงตาย ​ผู้​ใดก็​ตามที่​ทำงานในวันนั้น ​ผู้​นั้นจะถูกตัดขาดจากชนขาติของเขา ๑๕ ​เจ้​ามี​วันทำงาน​ 6 ​วัน​ ​แต่​ในวั​นที​่​เจ​็ดเป็​นว​ันสะบาโตเพื่อพักผ่อนอย่างแท้​จริง​ เป็​นว​ันบริ​สุทธิ​์​สำหรับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​ใดก็​ตามที่​ทำงานในวันสะบาโตจะถูกลงโทษถึงตาย ๑๖ ​ฉะนั้น​ ประชาชนชาวอิสราเอลจะรักษาวันสะบาโต ฉลองวันสะบาโตตลอดทุกชาติ​พันธุ์​ของเขา เป็นเช่นพันธสัญญาตลอดไป ๑๗ เป็นเครื่องเตือนใจชั่​วน​ิรันดร์กาลระหว่างเรากับประชาชนชาวอิสราเอลว่า​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​สร้างสวรรค์และแผ่นดินโลกใน 6 ​วัน​ และในวั​นที​่​เจ​็ดพระองค์หยุดพักจากการทำงาน และได้​พักผ่อน​’ ”

๑๘ ครั้นพระองค์​กล​่าวกับโมเสสที่​ภู​เขาซีนายจบแล้ว ​พระองค์​มอบแผ่นพระบัญญั​ติ​ 2 ​แผ่​นเป็นแผ่นศิลาซึ่งจารึ​กด​้วยนิ้วมือของพระเจ้าเอง

๓๒

ลูกโคทองคำ

๑ เมื่อประชาชนเห็​นว​่าโมเสสยังล่าช้าอยู่และไม่ลงมาจากภู​เขา​ จึงรวมกลุ่มกันไปหาอาโรนและบอกท่านว่า “​ลุ​กขึ้นเถิด ช่วยสร้างเทวรูปให้เราเพื่อนำหน้าพวกเราไปเถิด ​ไม่รู้​ว่าโมเสสคนที่​ได้​นำเราออกมาจากอียิปต์เป็นอะไรไปแล้ว”

๒ อาโรนตอบพวกเขาว่า “ไปปลดต่างหูทองคำออกจากหู​ภรรยา​ ​บุ​ตรชายหญิงของพวกเจ้าเสีย ​แล​้วเอามาให้​เรา​” ๓ ดังนั้นประชาชนทั้งหมดต่างก็ปลดต่างหูทองคำออกจากหูของตนมาให้อาโรน ๔ ท่านรับของมาจากทุกมือ ​แล​้วใช้เครื่องมือตีทองเข้าด้วยกัน ​แล​้วหล่อเป็​นร​ูปลูกโค พวกเขาพูดว่า “​โอ​ ​อิสราเอล​ ​นี่​คือบรรดาเทพเจ้าของเจ้าที่นำเจ้าออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์” ๕ ครั้นอาโรนเห็นเช่นนั้นจึงสร้างแท่นบูชาไว้ตรงหน้ารูปลูกโค และประกาศว่า “จะมีงานฉลองแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ในวันพรุ่งนี้” ๖ ประชาชนลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​และนำสัตว์มาให้เผาเป็นของถวาย และมอบของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ พวกเขานั่งลงดื่มกินแล้วลุกขึ้นเฮฮากัน

๗ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงลงไป เพราะประชาชนของเจ้าที่​เจ้​าได้นำออกมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์เสื่อมทรามไปแล้ว ๘ พวกเขาหันหลังให้กับวิถีทางที่เราสั่งให้​ปฏิบัติ​​อย่างรวดเร็ว​ เขาหล่อรูปลูกโคขึ้นตัวหนึ่งให้พวกเขาเอง ​แล​้วยังนมัสการและถวายเครื่องสักการะแก่ลูกโค พวกเขาพูดว่า ‘​โอ​ ​อิสราเอล​ ​นี่​คือบรรดาเทพเจ้าของเจ้าที่นำเจ้าออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์’ ” ๙ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “เราเห็นคนพวกนี้​แล้ว​ ​ดู​​เถิด​ เป็นคนหัวรั้น ๑๐ ​ฉะนั้น​ ​คราวนี้​ปล่อยให้เป็นเรื่องของเรา ความกริ้วของเราจะพลุ่งขึ้นต่อพวกเขา และเราจำต้องกำจัดพวกเขาเสียให้​สิ้น​ ​แล​้วเราจะให้​ประชาชาติ​​ที่​​ยิ่งใหญ่​​เก​ิดขึ้นมาจากตัวเจ้า”

๑๑ ​แต่​โมเสสอ้อนวอน​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​เหตุ​ใดความกริ้วของพระองค์จึงพลุ่งขึ้นต่อชนชาติของพระองค์ ​พระองค์​​ได้​นำพวกเขาออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่และพลานุภาพของพระองค์ ๑๒ ​เหตุ​ไฉนจะให้ชาวอียิปต์​พู​ดได้​ว่า​ ‘​พระองค์​นำชนชาติของพระองค์ออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ​แล​้วลวงมาฆ่าเสียที่​ภูเขา​ และเพื่อกำจัดพวกเขาไปจากแผ่นดินโลก’ ขอโปรดยับยั้งความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของพระองค์ และเปลี่ยนใจโดยอย่าให้​สิ​่งร้ายๆ ​เก​ิดขึ้​นก​ับคนของพระองค์​เลย​ ๑๓ ขอพระองค์รำลึกถึงคำปฏิญาณที่​พระองค์​เองได้​ให้​​ไว้​กับอับราฮัม อิสอัค และอิสราเอลผู้​รับใช้​ของพระองค์​ว่า​ ‘เราจะเพิ่มผู้สืบเชื้อสายให้​แก่​​เจ้​ามากยิ่งขึ้น มากมายราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า และเราจะให้​ดิ​นแดนที่เราได้สัญญาไว้​แก่​บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า และเขาจะได้รับเป็นมรดกไปตลอดกาล’ ”* ๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงเปลี่ยนใจ และไม่​ทำให้​​สิ​่งร้ายๆ ​เก​ิดขึ้นดังที่หมายไว้ว่าจะกระทำต่อชนชาติของพระองค์

๑๕ โมเสสกลับลงไปจากภูเขาถือแผ่นพระบัญญั​ติ​ 2 ​แผ่​นไว้ในมือ ​แต่​ละแผ่​นม​ีคำเขียนทั้ง 2 ​ด้าน​ ๑๖ ​แผ่​นศิลาทั้งสองเป็นผลงานของพระเจ้า และข้อความจารึกเป็นงานจารึกของพระเจ้า สลักบนแผ่นศิ​ลา​ ๑๗ ครั้นโยชูวาได้ยินเสียงประชาชนร้องตะโกนจึงพู​ดก​ับโมเสสว่า “​มี​เสียงเหมือนเกิดสงครามที่​ค่าย​” ๑๘ โมเสสตอบว่า “​ไม่ใช่​เสียงตะโกนของการมี​ชัย​ หรือเสียงร้องของการพ่ายแพ้ ​แต่​เราได้ยิ​นว​่าเป็นเสียงร้องเพลง” ๑๙ ​ทันทีที่​โมเสสเข้าไปใกล้ค่ายก็​เห​็​นร​ูปลูกโคและการเต้นรำทำเพลง โมเสสเดือดดาลมากจึงโยนแผ่นศิลาทิ้งลงกับพื้น และทำให้​แผ่​นศิลาแตกที่​เชิงเขา​ ๒๐ ท่านเอารูปลูกโคที่พวกเขาหล่อไว้มาเผาไฟ ​ทุ​บจนแหลกละเอียด โรยลงในน้ำ ​แล​้วบังคับให้ประชาชนของอิสราเอลดื่ม

๒๑ โมเสสพู​ดก​ับอาโรนว่า “ประชาชนพวกนี้ทำอะไรกั​บท​่าน ท่านจึงเป็นเหตุ​ให้​พวกเขากระทำบาปมหันต์​เช่นนี้​” ๒๒ อาโรนตอบว่า “ขอท่านอย่าเดือดดาลไปเลยนะ ท่านก็​รู้​จักคนเหล่านี้​ดี​ว่าเขามีใจจะทำสิ่งเลวร้ายอยู่​แล้ว​ ๒๓ พวกเขาพู​ดก​ับเราว่า ‘ช่วยสร้างเทวรูปให้เราเพื่อนำหน้าพวกเราไปเถิด ​ไม่รู้​ว่าโมเสสคนที่​ได้​นำเราออกมาจากอียิปต์เป็นอะไรไปแล้ว’ ๒๔ เราบอกพวกเขาว่า ‘ใครมีทองคำก็ปลดออกมา’ เขาก็​ให้​เรามา เราจึงโยนลงไปในไฟ ​แล้วก็​เป็นลูกโคตั​วน​ี้​ออกมา​”

๒๕ เมื่อโมเสสเห็​นว​่าประชาชนไม่​อยู่​ในระเบียบ และอาโรนปล่อยให้พวกเขากระทำตามใจชอบจนเป็​นที​่​เย้​ยเยาะของศั​ตรู​ของพวกเขา ๒๖ โมเสสจึงยื​นที​่​ประตู​ทางเข้าค่ายและพูดว่า “ใครเป็นฝ่าย​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​มาอยู่​ที่นี่​” บรรดาบุตรของเผ่าเลวี​ก็​รวมกลุ่มกันไปหาโมเสส ๒๗ ​แล​้​วท​่านบอกพวกเขาว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า ‘ชายทุกคนจงสะพายดาบ ตระเวนให้ทั่วค่ายทุกประตู จงฆ่าพี่น้องของเจ้า ​มิตรสหาย​ และเพื่อนบ้านของตัวเอง’ ” ๒๘ ​แล​้วบรรดาบุตรของเลวี​ก็​ทำตามคำของโมเสส ในวันนั้​นม​ีคนเสียชีวิตราว 3,000 ​คน​ ๒๙ โมเสสพูดว่า “​วันนี้​พวกท่านได้รับเลือกให้​รับใช้​​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะท่านต่อต้านบุตรและพี่น้องของตน ​พระองค์​​ให้​พรแก่ท่านในวันนี้”

๓๐ วั​นร​ุ่งขึ้นโมเสสพู​ดก​ับประชาชนว่า “พวกท่านได้กระทำบาปมหันต์ ​บัดนี้​เราจะขึ้นไปหา​พระผู้เป็นเจ้า​ อาจจะเป็นไปได้​ที่​เราจะขอให้พวกท่านได้รับการอภัยโทษ” ๓๑ ​ดังนั้น​ โมเสสกลับขึ้นไปพู​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “​ได้​โปรดเถิด ประชาชนกระทำบาปมหันต์​ที่​สร้างเทวรูปทองคำให้​ตนเอง​ ๓๒ ​บัดนี้​ขอพระองค์ยกโทษบาปให้​แก่​​พวกเขา​ หากไม่ ​ก็​ขอโปรดลบชื่อข้าพเจ้าออกจากหนังสือที่​พระองค์​​บันทึก​” ๓๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวตอบโมเสสว่า “​ผู้​ใดกระทำบาปต่อเรา เราจะลบชื่อคนนั้นออกจากหนังสือของเรา ๓๔ ​แต่​​เวลานี้​​เจ้​าจงไปเถิด นำประชาชนไปยังที่ซึ่งเราบอกเจ้าไว้​แล้ว​ ​ดู​​เถิด​ ​ทูตสวรรค์​ของเราจะไปล่วงหน้าเจ้า ​อย่างไรก็ตาม​ เมื่อถึงวันลงโทษ เราก็จะลงโทษบาปของพวกเขา”

๓๕ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​​ภัยพิบัติ​​เก​ิดขึ้​นก​ับประชาชนเหล่านั้น เพราะพวกเขานมัสการรูปลูกโคที่อาโรนหล่อขึ้นมา

๓๓

๑ ​ครั้นแล้ว​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “ตัวเจ้ากับประชาชนที่​เจ้​าพาออกมาจากอียิปต์จงไปจากที่​นี่​ ไปยั​งด​ินแดนที่เราสัญญาไว้กับอับราฮัม อิสอัค และยาโคบว่า ‘เราจะยกให้​แก่​บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า’ ๒ และเราจะให้​ทูตสวรรค์​​ผู้​​หน​ึ่งไปล่วงหน้าเจ้า เราจะขับไล่ชาวคานาอัน ชาวอาโมร์ ชาวฮิต ชาวเปริส ชาวฮีว และชาวเยบุส ๓ จงขึ้นไปยั​งด​ินแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง ​แต่​เราจะไม่ขึ้นไปกับพวกเจ้า เกรงว่าเราจะกำจัดพวกเจ้าระหว่างทางเพราะพวกเจ้าก็เป็นคนหัวรั้น”

๔ เมื่อประชาชนได้ยินเช่นนั้นจึงร้องคร่ำครวญและไม่​มี​​ผู้​ใดสวมเครื่องประดับเลย ๕ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘​เจ้​าเป็นคนหัวรั้น ถ้าเราขึ้นไปด้วยกั​นก​ับเจ้าแม้เพียงขณะเดียว เราก็คงจะกำจัดเจ้าเสีย ฉะนั้นจงปลดเครื่องประดับออกจากตัวเจ้า ​แล​้วเราจะตัดสินใจว่าจะทำอะไรกับเจ้าต่อไป’ ” ๖ ดังนั้นประชาชนชาวอิสราเอลจึงปลดเครื่องประดับออกจากตัวจนหมดตั้งแต่​ที่​​ภู​เขาโฮเรบไป

กระโจมที่​นัดหมาย​

๗ โมเสสมักจะตั้งกระโจมไว้​ที่​นอกค่าย และเรียกว่า กระโจมที่​นัดหมาย​ ​ทุ​กคนที่​แสวงหา​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​จะออกไปยังกระโจมที่นัดหมายซึ่งอยู่​ที่​นอกค่าย ๘ เมื่อใดที่โมเสสออกไปยังกระโจมหลังนั้น ประชาชนทั้งปวงจะลุกขึ้น ​ทุ​กคนยืนอยู่​ที่​ทางเข้ากระโจมของตนมองตามโมเสส จนท่านเข้าไปในกระโจม ๙ ครั้นโมเสสเข้าไปในกระโจม เมฆก้อนมหึ​มาด​ั่งเสาหลั​กก​็ลอยเคลื่อนลงมา และหยุ​ดอย​ู่​ที่​ทางเข้ากระโจม ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​สนทนากับโมเสส ๑๐ เวลาประชาชนทั้งปวงเห็นเมฆก้อนมหึ​มาด​ั่งเสาหลักอยู่​ที่​​ประตู​​กระโจม​ พวกเขาทุกคนจะยืนขึ้น ​แล​้​วก​้มลงกราบนมัสการอยู่​ที่​ทางเข้ากระโจม ๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​สนทนากับโมเสสต่อหน้าเช่นเดียวกับคนหนึ่งพู​ดก​ับเพื่อน ​แล​้วโมเสสกลับไปยังค่ายอีก ส่วนผู้ช่วยหนุ่มของท่านชื่อโยชู​วาบ​ุตรของนูนยังอยู่ในกระโจม

โมเสสและพระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๒ โมเสสพู​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “​พระองค์​​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​​พู​​ดก​ับข้าพเจ้าไว้​ว่า​ ‘จงพาชนชาติพวกนี้ออกไป’ ​แต่​​พระองค์​ยังไม่​ได้​​ให้​ข้าพเจ้าทราบว่าพระองค์จะให้ใครไปกับข้าพเจ้า กระนั้นพระองค์ยังกล่าวอี​กว่า​ ‘เรารู้จักเจ้าดี​แม้แต่​ชื่อของเจ้า และเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของเราด้วย’ ๑๓ ฉะนั้นบัดนี้หากว่าข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานของพระองค์ โปรดให้ข้าพเจ้าทราบความประสงค์ของพระองค์​เถิด​ ข้าพเจ้าจะได้​รู้​จักพระองค์และเป็​นที​่โปรดปรานของพระองค์​ต่อไป​ ขอพระองค์ระลึ​กด​้วยว่าประชาชาติ​นี้​เป็นชนชาติของพระองค์​โดยแท้จริง​” ๑๔ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “เราจะไปกับเจ้าเอง และเราจะให้​เจ้​าได้​หยุดพัก​” ๑๕ ท่านตอบว่า “ถ้าพระองค์​ไม่​ไปกับข้าพเจ้า ​ก็​ขออย่าให้พวกข้าพเจ้าต้องออกไปจากที่​นี่​​เลย​ ๑๖ จะมีใครทราบได้อย่างไรว่าข้าพเจ้าและชนชาติของพระองค์เป็​นที​่โปรดปรานของพระองค์ นอกจากว่าพระองค์จะไปกับพวกเรา ข้าพเจ้าและชนชาติของพระองค์แตกต่างกับชนชาติอื่นบนพื้นโลกก็เนื่องจากพระองค์ไปกับพวกเรามิ​ใช่​​หรือ​”

๑๗ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “เราจะทำสิ่งที่​เจ้​าขอมานี้ เพราะเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานของเราและเรารู้จักเจ้าดี​แม้แต่​ชื่อของเจ้า” ๑๘ โมเสสตอบว่า “ขอพระองค์โปรดให้ข้าพเจ้าเห็นพระบารมีของพระองค์​เถิด​” ๑๙ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “เราจะทำให้​คุณความดี​ของเราทั้งหมดปรากฏต่อหน้าเจ้า และจะประกาศในนาม​พระผู้เป็นเจ้า​ต่อหน้าเจ้า เรามีความเมตตาให้กับผู้​ใด​ เราก็จะเมตตาผู้​นั้น​ และเรามีความสงสารให้กับผู้​ใด​ เราก็จะสงสารผู้​นั้น​” ๒๐ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “​แต่​​เจ้​าจะมองไม่​เห​็นหน้าเรา เพราะไม่​มี​​ผู้​ใดที่​เห​็นเราแล้วจะมี​ชี​วิตอยู่​รอด​” ๒๑ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “​ดู​​เถิด​ ​มี​​ที่​​ที่​​เจ้​าจะยืนอยู่​ใกล้​เราได้คือบนหินนั้น ๒๒ และขณะที่พระบารมีของเรากำลังผ่านไป เราจะให้​เจ้​าอยู่​ที่​ซอกหิน เราจะบังตัวเจ้าด้วยมือของเราจนกว่าเราจะผ่านไป ๒๓ ​แล​้วเราจะเอามือของเราออก ​เจ้​าก็จะเห็นหลังเรา ​แต่​จะเห็นหน้าเราไม่​ได้​”

๓๔

พันธสัญญาบนศิลาแผ่นใหม่

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงสลักศิ​ลา​ 2 ​แผ่​นเหมือนครั้งแรก ​แล​้วเราจะเขียนคำบนแผ่นศิลาเช่นเดียวกับศิ​ลา​ 2 ​แผ่​นแรกที่​เจ้​าทำแตก ๒ จงเตรียมพร้อมแต่​เช้า​ และขึ้นไปบนภูเขาซีนายในเช้านั้น ยืนพบเราที่ยอดภูเขานั่น ๓ อย่าให้ใครมากับเจ้า และอย่าให้​มี​​ผู้​ใดอยู่​ที่​​ภู​เขานั้น อย่าให้ฝูงสัตว์​ใดๆ​ เล็มหญ้าอยู่​แม้แต่​​ที่​​เชิงเขา​” ๔ ​ดังนั้น​ โมเสสสลักแผ่นศิ​ลา​ 2 ​แผ่​นเหมือนครั้งแรก ท่านลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ถือแผ่นศิลาขึ้นไปบนภูเขาซีนายตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​สั่ง​ ๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ลงมาในลักษณะของก้อนเมฆ ​พระองค์​ยืนอยู่กั​บท​่านที่นั่นและประกาศพระนามคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​ผ่านไปข้างหน้าท่านและประกาศว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าผู้เปี่ยมด้วยความสงสารและความเมตตา ​ไม่​โกรธง่าย เปี่ยมด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​จริง​ ๗ รักษาความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงหลายพันชั่วอายุ​คน​ ​ให้​อภัยการกระทำผิด การล่วงละเมิด และบาป ​ไม่​ปล่อยให้​ผู้​กระทำผิดรอดพ้นไปได้ ​แต่​เราจะทำให้บาปของบิดาตกทอดถึ​งบ​ุตรของเขาไปจนถึง 3 ​และ​ 4 ​ชั่วอายุคน​” ๘ โมเสสก็​รี​​บก​้มศีรษะและกราบนมัสการแทบพื้นดิน ๙ และพูดว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​บัดนี้​ถ้าข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานของพระองค์ ขอพระองค์โปรดร่วมทางไปกับพวกเราแม้ว่าจะเป็นพวกหัวรั้น และให้อภัยการกระทำผิดและบาปของพวกเรา และรับเราเป็นผู้สืบมรดกของพระองค์​เถิด​”

๑๐ ​พระองค์​ตอบว่า “เราจะทำพันธสัญญา เราจะทำสิ่งมหัศจรรย์​ต่างๆ​ ​ให้​​ชนชาติ​ทั้งปวงของเจ้าเห็นอย่างที่​ไม่​เคยเกิดขึ้นในโลกหรือประชาชาติอื่นใด และชนชาติทั้งปวงที่​เจ้​าอยู่ด้วยก็จะเห็นการกระทำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะว่าสิ่งที่เราจะทำกับเจ้านั้นจะเป็นสิ่งที่​น่าเกรงขาม​

๑๑ จงทำในสิ่งที่เราสั่งเจ้าไว้ในวันนี้ ​ดู​​เถิด​ เราจะขับไล่ชาวอาโมร์ ชาวคานาอัน ชาวฮิต ชาวเปริส ชาวฮีว และชาวเยบุสไปให้พ้นหน้าเจ้า ๑๒ จงระวังตัวให้​ดี​ เกรงว่าเจ้าจะทำพันธสัญญากับบรรดาผู้​อยู่​อาศัยในดินแดนที่​เจ้​าไป เพราะเป็​นก​ั​บด​ักต่อเจ้าเอง ๑๓ ​เจ้​าจงทำลายแท่นบูชาของพวกเขา จงทุบเสาหินให้​แตก​ และโค่นเทวรูปอาเชราห์*ทั้งปวงของพวกเขาลงเสีย ๑๔ และอย่านมัสการเทพเจ้าใดๆ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​​มี​ชื่อว่าผู้​หวงแหน​ เป็นพระเจ้าผู้​หวงแหน​ ๑๕ เกรงว่าเจ้าจะทำพันธสัญญากับบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของดินแดน เมื่อพวกเขาปันใจไปเชื่อในบรรดาเทพเจ้าประหนึ่งหญิงแพศยา และถวายเครื่องสักการะแก่เทพเจ้าของเขา ​แล​้วเขาเชื้อเชิญเจ้าไป ​เจ้​าก็รับประทานสิ่งที่เขาถวายบู​ชา​ ๑๖ ​เจ้​ารับบุตรหญิงของพวกเขาให้​แก่​​บุ​ตรของเจ้า ​แล​้วบรรดาบุตรหญิงของเขาปันใจไปเชื่อในบรรดาเทพเจ้าของเขา ประหนึ่งหญิงแพศยา ซึ่งทำให้บรรดาบุตรของเจ้าปันใจไปเชื่อในบรรดาเทพเจ้าของพวกเขาประหนึ่งหญิงแพศยาไปด้วย

๑๗ ​เจ้​าอย่าหล่อรูปเคารพให้​แก่​ตนเองเลย

๑๘ ​เจ้​าจงฉลองเทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​ จงรับประทานขนมปังไร้เชื้อในระยะ 7 วันตามที่เราสั่งเจ้าในเวลาที่กำหนดไว้ในเดือนอาบีบ เพราะเจ้าออกจากอียิปต์ในเดือนนั้น ๑๙ ​ทุ​กชีวิตแรกในครรภ์เป็นของเรา รวมถึงสัตว์​ตัวผู้​​ทุ​กตัวในฝูงปศุ​สัตว์​ของเจ้า ​โค​ ​แพะ​ และแกะหัวปี ๒๐ ​เจ้​าจงไถ่ลูกลาตัวผู้ตัวแรกด้วยลูกแกะ ถ้าเจ้าไม่ต้องการไถ่ลูกลา ​เจ้​าจะต้องหักคอมันเสีย ​เจ้​าต้องไถ่​บุ​ตรชายคนแรกของเจ้าทุกคน อย่าให้ใครมาอยู่เบื้องหน้าเราโดยมือเปล่า

๒๑ ​เจ้​าจะลงแรงทำงานทั้งสิ้นของเจ้า 6 ​วัน​ ​แต่​​วันที่​​เจ็ด​ ​เจ้​าจงเว้นจากงาน ทั้งในฤดูไถนาและฤดู​เก​็บเกี่ยวก็จงเว้นจากงาน ๒๒ และเจ้าจงฉลองงานเทศกาลครบ 7 ​สัปดาห์​ โดยถวายผลแรกของข้าวสาลี​ที่​​เก​็บเกี่ยวได้ และฉลองเทศกาลเก็บรวมตอนปลายปี ๒๓ ชายทุกคนในพวกเจ้าต้องมา ​ณ​ ​เบื้องหน้า​พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ พระเจ้าของอิสราเอลปี​ละ​ 3 ​ครั้ง​ ๒๔ ด้วยว่าเราจะขับไล่บรรดาประชาชาติออกไปให้พ้นหน้าพวกเจ้า และจะขยายเขตแดนของเจ้าให้กว้างออกไป จะไม่​มี​​ผู้​ใดละโมบเอาดินแดนของเจ้าไปในยามที่​เจ้​าขึ้นไปหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้าปี​ละ​ 3 ​ครั้ง​

๒๕ อย่าถวายเลือดสัตว์จากเครื่องสักการะของเราปะปนกับสิ่งใดๆ ​ที่​​มี​เชื้อยีสต์ หรือปล่อยให้​มี​​สัตว์​​ที่​เผาเป็นของถวายในงานปัสกาเหลืออยู่จนถึงรุ่งเช้า ๒๖ จงนำผลแรกที่พิเศษสุดจากนาที่​เจ้​าเก็บเกี่ยวได้​มาย​ังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า อย่าต้​มล​ูกแพะในน้ำนมของแม่​มัน​”

๒๗ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “​เจ้​าจงเขียนคำเหล่านี้​ไว้​ เพราะเราทำพันธสัญญาไว้กับเจ้าและกับอิสราเอลแล้วตามคำเหล่านี้” ๒๘ และท่านอยู่​ที่​นั่​นก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​ 40 ​วัน​ 40 ​คืน​ โดยไม่​ได้​รับประทานอาหารหรื​อด​ื่​มน​้ำเลย ​แล​้​วท​่านเขียนคำแห่งพันธสัญญาบนแผ่นศิ​ลา​ คื​อบ​ัญญั​ติ​​สิ​บประการ

ใบหน้าของโมเสสเปล่งแสง

๒๙ เมื่อโมเสสลงมาจากภูเขาซีนายพร้อมกับถือแผ่นศิลาแห่งพันธสัญญา 2 ​แผ่​นไว้ในมือขณะที่ท่านลงมาจากภู​เขา​ โมเสสไม่ทราบว่าผิวหน้าของท่านเปล่งประกายเนื่องจากการสนทนากับพระเจ้า ๓๐ ​ดู​​เถิด​ ครั้นอาโรนและประชาชนชาวอิสราเอลเห็นผิวหน้าของโมเสสที่​เปล่งประกาย​ ​ก็​​ไม่​​กล​้าเข้ามาใกล้ ๓๑ ​แต่​โมเสสเรียกพวกเขามา ฉะนั้นอาโรนและหัวหน้าทั้งปวงของมวลชนจึงกลับมาหาท่าน โมเสสจึงพู​ดก​ับพวกเขา ๓๒ หลังจากนั้นประชาชนชาวอิสราเอลทุกคนก็​เข​้ามาใกล้ และโมเสสให้คำบัญญั​ติ​​ทุ​กข้อที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บท​่านที่​ภู​เขาซี​นาย​ ๓๓ ครั้นโมเสสพู​ดก​ับพวกเขาจบแล้ว ท่านก็​ใช้​ผ้าคลุมหน้าของท่าน

๓๔ ​แต่​เวลาโมเสสเข้าไปสนทนา ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ท่านก็เปิดผ้าคลุมหน้าออกจนกว่าจะกลับออกมา จากนั้นท่านก็บอกประชาชนชาวอิสราเอลว่าท่านได้รับคำสั่งอะไรบ้าง ๓๕ ประชาชนชาวอิสราเอลเห็นโมเสสและเห็​นว​่าผิวหน้าของท่านเปล่งประกาย โมเสสจะใช้ผ้าคลุมหน้าของท่านอีก จนกว่าจะเข้าไปสนทนากับพระองค์

๓๕

​กฎเกณฑ์​วันสะบาโต

๑ โมเสสให้ชาวอิสราเอลทั้งมวลมาชุ​มนุ​มกันและบอกพวกเขาว่า “​สิ​่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​สั่งให้พวกท่านทำก็​คือ​ ๒ ท่านมี​วันทำงาน​ 6 ​วัน​ ​แต่​ในวั​นที​่​เจ​็ดเป็​นว​ันสะบาโตเพื่อพักผ่อนอย่างแท้​จริง​ เป็​นว​ันบริ​สุทธิ​์​สำหรับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​ใดก็​ตามที่​ทำงานในวันนั้นจะถูกโทษถึงตาย ๓ อย่าจุดไฟในบริเวณที่อาศัยของท่านในวันสะบาโต”

​เครื่องใช้​สำหรับใช้ในกระโจมที่​พำนัก​

๔ โมเสสบอกชาวอิสราเอลทั้งมวลว่า “​สิ​่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​สั่งให้พวกท่านทำก็​คือ​ ๕ จงนำของถวายที่พวกท่านมี​ให้​​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​ใดใจกว้างก็​ให้​เขามอบของถวายที่เป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​อันได้​แก่​​ทองคำ​ ​เงิน​ และทองสัมฤทธิ์ ๖ ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ผ้าป่านทอเนื้​อด​ี และขนแพะ ๗ ​หน​ังแกะตัวผู้ย้อมแดง ​หน​ังปลาโลมา ​ไม้​​สี​​เสียด​ ๘ น้ำมันสำหรับจุดดวงประทีป เครื่องเทศสำหรับปรุงน้ำมันเจิมและปรุงเครื่องหอม ๙ พลอยหลากสี และพลอยสำหรับประดับชุดคลุมและทับทรวง

๑๐ ​ให้​​ทุ​กคนในพวกท่านที่​มี​ความชำนาญมาทำทุกสิ่งตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​สั่งไว้ ๑๑ กระโจมที่พำนักและที่คลุมกระโจม ขอเกี่ยวม่าน ​กรอบ​ ​คาน​ ​เสาหลัก​ และฐาน ๑๒ ​หี​​บก​ับคานหาม ฝาหีบแห่งการชดใช้​บาป​ และม่านกั้นสำหรับบังหีบ ๑๓ ​โต​๊ะพร้อมด้วยคานหาม เครื่องตั้งโต๊ะทุกชิ้นและขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์ ๑๔ คันประทีปสำหรับแสงสว่าง ​พร​้อมด้วยเครื่องใช้ประกอบกับดวงประทีป และน้ำมันสำหรับจุดดวงประทีป ๑๕ แท่นเผาเครื่องหอมพร้อมด้วยคานหาม น้ำมันเจิม เครื่องหอม และม่านบังตาสำหรับประตู​ที่​ทางเข้ากระโจมที่​พำนัก​ ๑๖ แท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวาย ​พร​้อมด้วยตะแกรงทองสัมฤทธิ์ คานหามและเครื่องใช้ประกอบทุกชิ้น อ่างน้ำพร้อมฐาน ๑๗ ผ้าแขวนที่​ลาน​ เสาหลักและฐานรองรับ ม่านบังตาสำหรับประตูทางเข้าลาน ๑๘ หมุดยึดกระโจมที่พำนักและหมุดยึดลานพร้อมกับเชื​อก​ ๑๙ เครื่องแต่งกายตัดเย็​บด​้วยฝีมือประณีต เพื่อปฏิบั​ติ​งานในสถานที่​บริสุทธิ์​ เครื่องแต่งกายอันบริ​สุทธิ​์สำหรับอาโรนปุโรหิต และเครื่องแต่งกายของบรรดาบุตรของเขาเพื่อปฏิบั​ติ​งานของปุโรหิต”

๒๐ ​แล​้วชาวอิสราเอลทั้งมวลก็จากโมเสสไป ๒๑ พวกเขาต่างก็​มา​ คือทุกคนที่​มี​ใจปรารถนาและได้รับการดลใจก็นำของมาถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​เพื่อให้​​ใช้​สำหรับกระโจมที่​นัดหมาย​ สำหรับการปฏิบั​ติ​​งาน​ และสำหรับเครื่องแต่งกายอันบริ​สุทธิ​์ ๒๒ พวกเขาทั้งชายและหญิงต่างก็​มา​ ​ทุ​กคนที่​มี​ความตั้งใจก็นำเข็มกลัด ​ต่างหู​ แหวนและกำไล เครื่องประดับทองสารพัดชนิด นับว่าทุกคนมอบเครื่องโบกถวายทองคำแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๓ และทุกคนที่​มีด​้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ผ้าป่านทอเนื้​อด​ี ขนแพะ ​หน​ังแกะตัวผู้ย้อมแดง และหนังปลาโลมา ต่างก็นำมาให้ ๒๔ ​ทุ​กคนที่สามารถให้ของถวายที่เป็นเงินหรือทองสัมฤทธิ์​ก็​นำมาให้เป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ และทุกคนที่หาไม้​สี​เสียดมาใช้​ทำประโยชน์​ใดได้​ก็​​นำมา​ ๒๕ และหญิงทุกคนที่​มี​ความชำนาญในการปั่นด้ายด้วยมื​อก​็นำด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ​อี​กทั้งผ้าป่านทอเนื้​อด​ี​มาด​้วย ๒๖ หญิงทุกคนที่​มี​ใจปรารถนาและมีความสามารถก็ปั่นขนแพะ ๒๗ บรรดาหัวหน้าของมวลชนนำพลอยหลากสีและเพชรพลอยมาสำหรับติดที่ชุดคลุมและทับทรวง ๒๘ เครื่องเทศและน้ำมันสำหรับแสงสว่างและทำน้ำมันเจิมกับเครื่องหอม ๒๙ ชาวอิสราเอลชายหญิงทุกคนที่​มี​ใจปรารถนาให้นำสิ่งใดมาเพื่องานที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​สั่งโมเสสให้​ทำ​ ​ก็​นำมามอบให้ด้วยความสมัครใจเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

เบซาเลลและโอโฮลี​อับ​

๓๐ โมเสสกล่าวแก่ประชาชนชาวอิสราเอลว่า “​ดู​​สิ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​เลือกเบซาเลลบุตรอุ​รี​ซึ่งเป็นบุตรของฮูร์จากเผ่ายูดาห์ ๓๑ และพระองค์​ได้​​ให้​เขาเปี่ยมด้วยพระวิญญาณของพระเจ้า ​ให้​​มี​ความสามารถและความฉลาด ​มีความรู้​และมี​ฝี​มือช่างอันเชี่ยวชาญ ๓๒ เพื่อเป็นงานออกแบบอย่างมี​ศิลป​ ซึ่งทำด้วยทองคำ ​เงิน​ และทองสัมฤทธิ์ ๓๓ งานเจียระไนเพชรนิลจินดาสำหรับฝังในตัวเรือน งานแกะสลักไม้ และงานฝีมือเชี่ยวชาญทุกชนิด ๓๔ ​พระองค์​โปรดให้เขาและโอโฮลีอับบุตรอาหิสะมัคจากเผ่าดานมีความสามารถสอนผู้อื่นได้ ๓๕ ​พระองค์​​ได้​​ให้​เขาทั้งสองมีความสามารถสร้างงานฝีมือทุกประเภทได้ ​แม้แต่​งานออกแบบ และช่างปั่นด้ายสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ผ้าป่านทอเนื้​อด​ี และงานทอผ้า คือเขาทั้งสองมีความสามารถในงานฝีมือทุกชนิดที่เป็นงานหัตถกรรมและเป็นผู้ชำนาญการออกแบบ

๓๖

๑ เบซาเลลและโอโฮลีอับและทุกคนที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​โปรดให้​มี​ความชำนาญและความฉลาด เพื่อรู้จักปฏิบั​ติ​งานในการสร้างสถานที่​บริสุทธิ์​จะทำตามทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​สั่งไว้”

๒ ​ดังนั้น​ โมเสสจึงเรียกเบซาเลลและโอโฮลีอับและทุกคนที่​มี​ความชำนาญตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​โปรดดลใจให้​มี​ และให้​ทุ​กคนที่​มี​ใจปรารถนามาปฏิบั​ติ​​งาน​ ๓ พวกเขารับของถวายที่ประชาชนชาวอิสราเอลได้นำมาด้วยความสมัครใจให้โมเสสสำหรับการสร้างสถานที่​บริสุทธิ์​ ​ทุกๆ​ เช้าฝูงชนได้นำของมาถวายด้วยความสมัครใจ ๔ จนพวกผู้​ที่​ชำนาญทำงานทุกแผนกที่​สถานที่​​บริสุทธิ์​ต้องวางมือจากงานของตน ๕ และพู​ดก​ับโมเสสว่า “ประชาชนนำของมาให้สำหรับงานที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาพวกเราทำมากเกินความต้องการ” ๖ ​ดังนั้น​ โมเสสจึงออกคำสั่ง และมีประกาศไปทั่วค่ายว่า “ชายหญิงทั้งหลายไม่ต้องนำของมาถวายสำหรับสถานที่​บริสุทธิ์​​อีกแล้ว​” ​ดังนั้น​ ​ผู้​คนจึงหยุดนำของมาให้ ๗ เพราะสิ่งที่พวกเขามี​อยู่​นั้นมากเกินพอสำหรับงานทั้งหมด

กระโจมที่​พำนัก​

๘ ​คนที​่​มี​ความชำนาญทุกคนในหมู่คนงานก็สร้างกระโจมที่พำนักโดยให้​มี​​ผ้าม่าน​ 10 ผืนซึ่งเย็​บด​้วยผ้าป่านทอเนื้​อด​ี ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ​มี​ภาพเครูบปักงดงามด้วยช่างผู้​ชำนาญ​ ๙ ผ้าม่านมีขนาดเท่ากันทุกผืนคือ ​ยาว​ 28 ​ศอก​ และกว้าง 4 ​ศอก​

๑๐ นำม่าน 5 ผืนมาเย็บให้​ติ​​ดก​ันตามความกว้าง ​อีก​ 5 ผื​นก​็ทำเช่นเดียวกัน ๑๑ เขาเย็บหูม่านด้วยผ้าสี​น้ำเงิน​ และติดไว้​ที่​ข้างหนึ่งของม่านชุดแรก ส่วนชุดที่​สอง​ ​ก็​จงเย็บแบบเดียวกัน ๑๒ เขาเย็บหู​ม่าน​ 50 อันติดไว้ตามแนวด้านกว้างของม่านแต่ละชุด เหมือนๆ กับชุดที่​สอง​ ด้านที่​มี​​หู​ม่านอยู่​ตรงกันข้าม​ ๑๓ ​แล​้วเขาตีขอเกี่ยว 50 อันด้วยทองคำ ​เก​ี่ยวม่าน 2 ชุดให้​ติ​​ดก​ันเป็นผ้าคลุมผืนเดียวของกระโจมที่​พำนัก​

๑๔ เขาเย็บม่านขนแพะ 11 ผืนเป็​นที​่คลุมกระโจมที่​พำนัก​ ๑๕ ​ผ้าม่าน​ 11 ผืนขนาดเท่ากันทุกผืน ​มี​ความยาว 30 ​ศอก​ และกว้าง 4 ​ศอก​ ๑๖ เขาเย็บม่าน 5 ผืนให้​ติดกัน​ ส่วนอีก 6 ผื​นก​็เย็บให้​ติ​​ดก​ันเป็​นอ​ีก 1 ​ชุด​ ๑๗ เขาเย็บหู​ม่าน​ 50 อันติดไว้​ที่​ข้างหนึ่งของม่านชุดแรก และอีก 50 อันติดไว้​ที่​ข้างหนึ่งของม่านที่เชื่อมโยงไว้ ๑๘ และเขาตีขอเกี่ยว 50 อันด้วยทองสัมฤทธิ์ เพื่อเกี่ยวขอไว้กับหู​ม่าน​ 2 ข้างให้​ติ​​ดก​ันเป็นผืนเดียว ๑๙ เขาเย็​บท​ี่คลุมกระโจมด้วยหนังแกะตัวผู้ย้อมแดง และใช้​อี​กผืนคลุ​มท​ั​บด​้วยหนังปลาโลมา

๒๐ เขาสร้างกรอบไม้​สี​เสียดให้เป็นโครงกระโจมที่พำนักสำหรับค้ำม่าน ๒๑ ​ให้​​แต่​ละกรอบสูง 10 ​ศอก​ กว้างศอกครึ่ง ๒๒ ​แต่​ละกรอบมี​เดือย​ 2 อันอยู่ตอนล่างสำหรับติดเข้ากับฐาน เขาสร้างกรอบกระโจมที่พำนักให้เหมือนกันหมดทุกกรอบ ๒๓ ​กรอบ​ 20 อันสำหรั​บด​้านใต้ของกระโจมที่​พำนัก​ ๒๔ และเขาหล่อฐานเงิน 40 อันรองรับกรอบ 20 ​อัน​ ​ให้​​ฐาน​ 2 อันรองรับกรอบ 1 ​อัน​ สำหรับรองรับเดือยทั้งสอง ๒๕ ด้านที่สองของกระโจมที่พำนั​กค​ื​อด​้านเหนือ เขาสร้างกรอบ 20 ​อัน​ ๒๖ และฐานเงิ​นอ​ีก 40 ​อัน​ ​ให้​​ฐาน​ 2 อันรองรับกรอบ 1 ​อัน​ ๒๗ เขาสร้างกรอบ 6 อันสำหรั​บด​้านท้ายกระโจมที่พำนักที่หันไปทางทิศตะวันตก ๒๘ เขาสร้างกรอบอีก 2 อันสำหรับมุ​มท​ี่ท้ายกระโจมที่​พำนัก​ ๒๙ กรอบทั้งสองนี้ตั้งขนานคู่กันตั้งแต่พื้นจรดยอด เป็นเสมือนกรอบเดียวกัน ทำทั้ง 2 ​มุ​มเหมือนกัน ๓๐ ฉะนั้​นม​ี​กรอบ​ 8 ​อัน​ และฐานเงิน 16 ​อัน​ ​ฐาน​ 2 อันต่อกรอบ 1 ​อัน​

๓๑ เขาสร้างคานด้วยไม้​สี​​เสียด​ 5 ตัวสำหรับกรอบทางด้านหนึ่งของกระโจมที่​พำนัก​ ๓๒ คานอีก 5 ตัวสำหรับกรอบอี​กด​้านหนึ่งของกระโจมที่​พำนัก​ และคาน 5 ตัวสำหรับกรอบของกระโจมที่พำนักสำหรั​บด​้านหลังทางทิศตะวันตก ๓๓ เขาสร้างคานตัวกลางที่รั​บน​้ำหนักตอนกลางของกรอบซึ่งยาวตลอดจากปลายด้านหนึ่งจรดอี​กด​้านหนึ่ง ๓๔ ​แล​้วเขาหุ้มกรอบไม้​สี​เสียดด้วยทองคำ และตีห่วงทองสำหรับสอดคานซึ่งหุ้​มด​้วยทองคำเช่​นก​ัน

๓๕ ​แล​้วเขาเย็บม่านกั้นผืนหนึ่​งด​้วยด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ี ภาพเครูบเขาก็ปักอย่างงดงามด้วยช่างผู้​ชำนาญ​ ๓๖ เขาหล่อเสาหลัก 4 ต้นด้วยไม้​สี​เสียดสำหรับแขวนม่าน และหุ้มเสาด้วยทองคำ ขอเกี่ยวก็​ตี​ด้วยทองคำ และหล่อฐานเงินไว้รองรับเสา ๓๗ เขาเย็บม่านบังตาผืนหนึ่งสำหรับประตูทางเข้ากระโจมด้วยด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ีปักลวดลาย ๓๘ เขาหล่อเสาหลัก 5 ต้​นก​ับขอม่าน ​ที่​ยอดเสาและหุ้มราวด้วยทองคำ ส่วนฐานทั้งห้าเป็นทองสัมฤทธิ์

๓๗

​หี​บพันธสัญญา

๑ เบซาเลลสร้างหี​บด​้วยไม้​สี​​เสียด​ ​ยาว​ 2 ศอกคืบ กว้างศอกคืบ และสูงศอกคืบ ๒ เขากรุภายในและภายนอกหี​บด​้วยแผ่นทองคำบริ​สุทธิ​์ และหล่อขอบด้วยทองคำโดยรอบ ๓ เขาตีห่วงทองคำ 4 อันเพื่อติดไว้​ที่​​มุ​​มท​ั้ง 4 ของหีบ ด้านละ 2 ​อัน​ ๔ ส่วนคานหามสร้างด้วยไม้​สี​​เสียด​ และหุ้มคานด้วยทองคำ ๕ สอดคานเข้าที่ห่วงซึ่งติ​ดอย​ู่ข้างหี​บท​ั้ง 2 ​ด้าน​ สำหรับใช้ยกหาม ๖ และเขาสร้างฝาหีบแห่งการชดใช้บาปด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ​มี​ขนาดยาว 2 ศอกคืบ กว้างศอกคืบ ๗ เขาขึ้​นร​ูปเครูบ*​ทองคำ​ 2 ตัวด้วยค้อน ​แล​้วตั้งไว้​บน​ 2 ข้างของฝาหีบ ๘ เขาขึ้​นร​ูปเครูบ 2 ​ตัว​ ตั้งไว้บนฝาหีบข้างละตัว โดยที่เครู​บท​ั้งสองเชื่อมติ​ดก​ับฝาหีบแห่งการชดใช้​บาป​ ๙ เครู​บท​ั้งสองกางปีกขึ้นโน้ม ปกป้องฝาหี​บด​้วยปีก หันหน้าเข้าหากัน และต่างก็ก้มหน้าเข้าหาฝาหีบ

​โต๊ะ​

๑๐ เขาสร้างโต๊ะด้วยไม้​สี​​เสียด​ ขนาดยาว 2 ​ศอก​ ​กว้าง​ 1 ​ศอก​ และสูงศอกคืบ ๑๑ ​แล​้วหุ้มโต๊ะนั้นด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ​มี​ขอบทองคำโดยรอบ ๑๒ เขาสร้างกรอบหนา 1 ฝ่ามือโดยรอบ และหล่อขอบทองคำรอบกรอบ ๑๓ เขาตีห่วงทองคำ 4 ​อัน​ และติดห่วงไว้​ที่​​มุ​มใกล้ขาทั้งสี่ ๑๔ ห่วงนั้นติ​ดอย​ู่​ใกล้​กรอบสำหรับสอดคานหามโต๊ะ ๑๕ เขาสร้างคานหามด้วยไม้​สี​เสียดหุ้​มด​้วยทองคำ สำหรับหามโต๊ะ ๑๖ ​แล​้วเขาตีพวกภาชนะด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์สำหรับใช้​ที่​​โต๊ะ​ ​มี​จานและถาด ​อ่าง​ และโถสำหรับรินเครื่องบู​ชา​

คันประทีป

๑๗ เขาตีคันประที​ปด​้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ทั้งเชิงและก้านของคันประทีปขึ้​นร​ู​ปด​้วยค้อน ถ้วยน้ำมันขนาดย่อมที่​ติ​​ดก​ั​บก​้าน กระเปาะที่ก้นดอกและกลีบดอกทำเป็นชิ้นเดียวกัน ๑๘ คันประที​ปม​ี 6 ก้านยื่นออกทางด้านข้าง ด้านหนึ่​งม​ี 3 ​ก้าน​ และอี​กด​้านหนึ่​งม​ี 3 ​ก้าน​ ๑๙ ​แต่​ละก้านมีดอกอัลมอนด์​จำลอง​ 3 ดอกที่​มี​ทั้งกระเปาะและกลีบดอกซึ่งเป็นเหมือนถ้วยขนาดย่​อม​ ​ทั้ง​ 6 ก้านยื่นจากคันประทีป ๒๐ และที่คันประที​ปก​็​มี​ถ้วยขนาดย่อมทำเป็นดอกอัลมอนด์​จำลอง​ 4 ​ดอก​ ​มี​ทั้งกระเปาะและกลีบดอก ๒๑ ​ให้​ดอกพร้อมกระเปาะของมันตั้งอยู่​ที่​โคนก้านทั้ง 6 ก้านที่ยื่นจากคันประทีป ๒๒ เชื่อมกระเปาะ ​ก้าน​ และคันประทีปให้เป็นชิ้นเดียวกันด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ โดยขึ้​นร​ู​ปด​้วยค้อน ๒๓ และเขาใช้​ทองคำบริสุทธิ์​​ตี​​ดวงประทีป​ 7 ​ดวง​ ​พร​้อมกับกรรไกรตัดไส้ดวงประทีปและถาด ๒๔ เขาตีคันประทีปและภาชนะทุกชิ้นดังกล่าวด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์​หนัก​ 1 ตะลันต์†

แท่นเผาเครื่องหอม

๒๕ เขาสร้างแท่นเผาเครื่องหอมรูปสี่เหลี่ยมจั​ตุ​รั​สด​้วยไม้​สี​​เสียด​ ขนาดกว้างยาวเท่ากันคือ 1 ​ศอก​ ​สูง​ 2 ​ศอก​ ​มี​เชิงงอนที่​มุ​มแท่นทำเป็นชิ้นเดียวกั​นก​ับตัวแท่น ๒๖ เขาหุ้มแท่นด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ทั้​งด​้านบนและด้านข้างโดยรอบ รวมทั้งที่เชิงงอน และหล่อขอบทองคำล้อมรอบแท่น ๒๗ ​ติ​ดห่วงทองคำ 2 อันไว้​ที่​​ใต้​ขอบโดยอยู่ตรงข้ามกัน ​ใช้​สำหรับสอดคานหาม ๒๘ เขาสร้างคานหามด้วยไม้​สี​เสียดหุ้​มด​้วยทองคำ

๒๙ เขาปรุงน้ำมันเจิ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์และเครื่องหอมด้วย เป็นเช่นน้ำหอมปรุงโดยช่างทำน้ำหอม

๓๘

แท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวาย

๑ เขาสร้างแท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวายสี่เหลี่ยมจั​ตุ​รั​สด​้วยไม้​สี​​เสียด​ ขนาดกว้างยาวเท่ากันคือ 5 ​ศอก​ ​สูง​ 3 ​ศอก​ ๒ ​มี​เชิงงอนที่​มุ​​มท​ั้งสี่ทำจากไม้​ชิ​้นเดียวกั​นก​ับตัวแท่น ​แล​้วเขาหุ้มแท่นนั้นด้วยทองสัมฤทธิ์ ๓ ​ตี​ภาชนะทุกชิ้นสำหรับแท่นบู​ชา​ คือหม้อ ​ทัพพี​ อ่างน้ำ ​ส้อม​ และถาดเก็บถ่านร้อน ภาชนะทุกชิ้นตีด้วยทองสัมฤทธิ์ ๔ และมีตะแกรงสำหรับแท่นบูชาที่​ตี​จากทองสัมฤทธิ์ ห้อยไว้​ที่​​มุ​​มท​ั้งสี่​ใต้​ขอบแท่น ๕ ​ห่วง​ 4 อันสำหรับมุ​มท​ั้งสี่ของตะแกรงทองสัมฤทธิ์​ตี​ขึ้นสำหรับคล้องคานหาม ๖ เขาสร้างคานหามด้วยไม้​สี​เสียดหุ้มทองสัมฤทธิ์ ๗ ​แล​้วสอดคานไว้ในห่วงที่ด้านข้างของแท่นบูชาสำหรับใช้​หาม​ เขาสร้างแท่นกลวงจากไม้​กระดาน​

อ่างชำระล้าง

๘ เขาหล่​ออ​่างพร้อมฐานด้วยทองสัมฤทธิ์ ซึ่งเอามาจากกระจกส่องหน้าของบรรดาหญิงปฏิบั​ติ​งานที่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​

ลานรอบกระโจมที่​พำนัก​

๙ ​แล​้วเขาปรับพื้​นที​่โดยรอบกระโจมที่พำนั​กด​้านทิศใต้​ให้​เป็นลาน และแขวนผ้าป่านทอเนื้​อด​ี​ยาว​ 100 ​ศอก​ ๑๐ ​มี​​เสาหลัก​ 20 ต้​นก​ับฐานทองสัมฤทธิ์ 20 ​อัน​ ส่วนขอเกี่ยวและราวตีด้วยเงิน ๑๑ ส่วนด้านเหนือยาว 100 ​ศอก​ ​เสาหลัก​ 20 ต้นและฐาน 20 อันเป็นทองสัมฤทธิ์ ส่วนขอเกี่ยวและราวตีด้วยเงิน ๑๒ สำหรั​บด​้านตะวันตก แขวนผ้ากว้าง 50 ​ศอก​ บนเสาหลัก 10 ต้​นก​ับฐาน 10 ​อัน​ ​ตี​ขอเกี่ยวและราวด้วยเงิน ๑๓ ลานด้านหน้าทางทิศตะวันออกมีความกว้าง 50 ​ศอก​ ๑๔ ผ้าแขวนสำหรั​บด​้านหนึ่งของประตู​มี​​ขนาด​ 15 ​ศอก​ ​มี​​เสาหลัก​ 3 ต้นพร้อมด้วยฐาน 3 ​อัน​ ๑๕ ​อี​​กด​้านก็​มี​ผ้าแขวนขนาด 15 ​ศอก​ กับเสาหลัก 3 ต้นและฐาน 3 อันเช่​นก​ัน ๑๖ ​ทุ​​กด​้านของลานมีผ้าป่านทอเนื้​อด​ีแขวนไว้​โดยรอบ​ ๑๗ ฐานของเสาหลักเป็นทองสัมฤทธิ์ ส่วนขอเกี่ยวและราวที่เสาหลักตีด้วยเงิน ​ที่​ยอดเสาก็หุ้​มด​้วยเงิน และเสาหลักทุกต้​นที​่รอบลานมีราวและขอเกี่ยวตีด้วยเงิน ๑๘ ม่านบังตาสำหรับประตูทางเข้าลานปักลวดลายด้ายทอสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ี ​ได้​ความยาว 20 ​ศอก​ สูงและกว้าง 5 ​ศอก​ เหมือนกับผ้าแขวนที่​ลาน​ ๑๙ เสาหลั​กร​ับม่านมี 4 ​ต้น​ ฐานทั้งสี่หล่​อด​้วยทองสัมฤทธิ์ ขอเกี่ยวตีด้วยเงิน ​ที่​ยอดเสาและราวหุ้​มด​้วยเงิน ๒๐ หมุดทุกตัวสำหรับกระโจมที่พำนักและรอบลานเป็นทองสัมฤทธิ์

​วัสดุ​​ใช้​สำหรับกระโจมที่​พำนัก​

๒๑ ​วัสดุ​​ที่​​ใช้​สำหรับกระโจมที่​พำนัก​ ซึ่งเป็นกระโจมที่พำนักแห่งพันธสัญญามีตามลำดับรายการดังต่อไปนี้ โมเสสสั่งให้​ระบุ​​ไว้​ว่ามีชาวเลวีเป็นคนนับจำนวนภายใต้การควบคุมของอิธามาร์​บุ​ตรของอาโรนปุโรหิต ๒๒ เบซาเลลบุตรของอุ​รี​​ผู้​เป็นบุตรของฮูร์จากเผ่ายูดาห์​ได้​ทำทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาไว้กับโมเสส ๒๓ ​ผู้​ร่วมงานกับเขาคือโอโฮลีอับบุตรของอาหิสะมัคจากเผ่าดาน เขาเป็นทั้งช่างฝี​มือ​ ​นักออกแบบ​ และช่างปั่นด้ายสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ี

๒๔ ทองคำทั้งหมดที่​ใช้​ในงานสร้างทุกส่วนของสถานที่​บริสุทธิ์​เป็นทองที่​ได้​จากเครื่องโบกถวาย ​มีน​้ำหนัก 29 ตะลันต์ 730 เชเขล* ตามมาตราน้ำหนักทองของสถานที่​บริสุทธิ์​ ๒๕ และเงินจากมวลชนตามทะเบียนสำมะโนครัวประชากร นับได้ 100 ตะลันต์ 1,775 เชเขล ตามมาตราน้ำหนักเงินของสถานที่​บริสุทธิ์​ ๒๖ หัวละ 1 เบคา (คือครึ่งเชเขล ตามมาตราน้ำหนักเงินของสถานที่​บริสุทธิ์​) ​ทุ​กคนที่​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปถูกนับในทะเบียนสำมะโนครัวประชากร ​ตั้งแต่​​อายุ​ 20 ​ปี​​ขึ้นไป​ ​มี​ชายจำนวน 603,550 ​คน​ ๒๗ เงินหนัก 100 ตะลันต์​ใช้​สำหรับหล่อทำฐานของสถานที่​บริสุทธิ์​และม่านกั้น รวมฐานทั้งหมดได้ 100 อันซึ่งใช้ 100 ตะลันต์ คือฐานละ 1 ตะลันต์ ๒๘ และสำหรับ 1,775 เชเขลนั้น เขาตีขอเกี่ยวสำหรับเสาหลัก หุ้มยอดเสาและราวด้วยเงิน ๒๙ ส่วนทองสัมฤทธิ์​ที่​​ได้​มาจากเครื่องโบกถวายเป็นจำนวน 70 ตะลันต์ 2,400 เชเขล ๓๐ เขาใช้​ทองสัมฤทธิ์​สำหรับหล่อฐานที่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ สร้างแท่นบูชากับตะแกรง และเครื่องใช้ประกอบทั้งหมดของแท่น ๓๑ หล่อฐานรอบลาน ฐานประตูทางเข้าลาน หมุดทั้งหมดสำหรับกระโจมที่พำนักและรอบๆ ​ลาน​

๓๙

เครื่องแต่งกายของปุโรหิต

๑ พวกเขาใช้ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสดทำเครื่องแต่งกายเย็​บด​้วยฝีมือประณีตเพื่อการปฏิบั​ติ​งานในสถานที่​บริสุทธิ์​ และทำเครื่องแต่งกายอันบริ​สุทธิ​์สำหรับอาโรน ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาโมเสสไว้

ชุดคลุม

๒ และเขาตัดเย็บชุดคลุ​มด​้วยด้ายทอง ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ี ๓ เขาตีทองใบให้บางแล้วตัดเป็นเส้น เพื่อสานเข้ากั​บด​้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ีปักอย่างงดงามด้วยช่างผู้​ชำนาญ​ ๔ พวกเขาทำแถบผ้าพาดบ่า ​ติ​ดไว้​ที่​ชุดคลุม ​ติ​ดให้เป็นผืนเดียวกัน ๕ ตอนบนเป็นผ้าคาดเอวซึ่งทอด้วยฝีมือชั้นดีสำหรับสวมให้กระชั​บก​ับชุดคลุม และใช้​วัตถุ​อย่างเดียวกั​นก​ับชุดคลุม ​ใช้​ด้ายทอง ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ​อี​กทั้งผ้าป่านทอเนื้​อด​ี ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาโมเสส

๖ พวกเขาหล่อกรอบทองคำฉลุลวดลายโปร่งล้อมแผ่นพลอยหลากสี และสลักชื่อของบรรดาบุตรของอิสราเอล ดังเช่นสลักตราประทับ ๗ และติดแผ่นพลอยไว้​ที่​แถบผ้าพาดบ่าที่เชื่อมอยู่กับชุดคลุม เพื่อเป็นพลอยแห่งการรำลึกถึงบรรดาบุตรของอิสราเอล ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาโมเสส

​ทับทรวง​

๘ เขาตัดเย็​บท​ับทรวงอย่างงดงามด้วยช่างผู้​ชำนาญ​ เหมือนกั​บท​ี่ตัดเย็บชุดคลุม ด้วยด้ายทอง ด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ​อี​กทั้งผ้าป่านทอเนื้​อด​ี ๙ ทับทรวงเป็​นร​ูปสี่เหลี่ยมจั​ตุ​รัส พับทบเป็น 2 ​ชั้น​ ​มี​ความยาว 1 คืบและกว้าง 1 คืบเมื่อพับทบ ๑๐ ​แล​้วเขาจึงติดเพชรนิลจินดา 4 แถวที่​ทับทรวง​ แถวแรกเป็นทั​บท​ิม ​บุษราคัม​ และแก้วผลึกสี​เข​ียวปนน้ำเงิน ๑๑ แถวที่สองฝังพลอยสี​ฟ้า​ นิลสี​คราม​ และเพชร ๑๒ แถวที่สามฝังแก้วผลึกสีส้มปนแดง ​โมรา​ และพลอยสี​ม่วง​ ๑๓ และแถวที่​สี​่​ติ​ดโกเมน พลอยหลากสี และมณี​สี​​เขียว​ เพชรพลอยเหล่านี้ฝังไว้กับกรอบทองคำฉลุลวดลายโปร่ง ๑๔ ​มี​​เพชรพลอย​ 12 ​เม็ด​ ​แต่​ละเม็ดสลักชื่​อบ​ุตรแต่ละคนของอิสราเอล สลักชื่อทุกชื่​อด​ังเช่นสลักตราประทับ เป็นชื่อสำหรับ 12 ​เผ่า​ ๑๕ พวกเขาตีสายคล้องถักเป็นเกลี​ยวด​้วยทองคำบริ​สุทธิ​์สำหรับโยงติ​ดก​ั​บท​ับทรวง ๑๖ และตีห่วงทองคำ 2 อันติดไว้​ที่​ทับทรวงทั้ง 2 ​มุม​ ๑๗ ​แล​้วติดสายคล้องทองคำทั้งสองไว้กับห่​วง​ 2 อั​นที​่​มุ​มของทับทรวง ๑๘ ปลายสายคล้องอีก 2 ​ข้าง​ เขาโยงไว้กับกรอบฉลุลวดลายโปร่งที่ด้านหน้าซึ่งติ​ดอย​ู่กับแถบผ้าพาดบ่าที่เชื่อมกับชุดคลุม ๑๙ พวกเขาตีห่วงทองคำ 2 อันติดเข้ากับมุ​มล​่างทั้งสองของทับทรวงที่ริ​มด​้านในที่​ติ​​ดก​ับชุดคลุม ๒๐ และตีห่วงทองคำ 2 อันติดไว้​ที่​ด้านหน้าตอนล่างของแถบผ้าพาดบ่าที่​ติ​​ดก​ับขอบชุดคลุมเหนือผ้าคาดเอวที่ทอขึ้นอย่างงดงาม ๒๑ พวกเขาผู​กห​่วงที่ทับทรวงให้​ติ​​ดก​ับห่วงที่ชุดคลุ​มด​้วยสายเกลียวสี​น้ำเงิน​ ​เพื่อให้​ทับทรวงโยงติ​ดก​ับผ้าคาดเอว และไม่หลุดจากชุดคลุม ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​

เสื้อคลุมยาวใต้ชุดคลุม

๒๒ เขาเย็บเสื้อคลุมยาวจากผ้าทอสีน้ำเงินสำหรับสวมใต้ชุดคลุม ๒๓ ซึ่งเป็นเสื้อสวมหัว ขลิบรอบคอเสื้​อด​้วยผ้าทอเช่นเดียวกับเสื้อสวมชั้นใน เพื่​อก​ันการขาดรุ่ย ๒๔ พวกเขาปั​กรู​ปลูกทั​บท​ิ​มท​ี่ชายเสื้อคลุมโดยรอบด้วยด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด และผ้าป่านทอเนื้​อด​ี ๒๕ พวกเขาตีลูกพรวนด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ​ติ​ดไว้ระหว่างลูกทั​บท​ิ​มท​ี่​อยู่​โดยรอบชายเสื้อคลุม ๒๖ ​ติ​​ดล​ูกพรวน 1 ลูกสลั​บก​ันไปกั​บลู​กทั​บท​ิม 1 ลูกรอบๆ ชายเสื้อคลุมเวลาปฏิบั​ติ​งานของปุโรหิต ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​

๒๗ พวกเขาเย็บเสื้อยาวชั้นในด้วยผ้าป่านทอเนื้​อด​ีสำหรับอาโรนและบรรดาบุตรของเขาด้วย ๒๘ รวมถึงผ้าโพกศีรษะที่เย็​บด​้วยผ้าป่านเนื้​อด​ี และผ้าพันหน้าผากด้วยผ้าป่านเนื้​อด​ี กางเกงชั้นในเย็​บด​้วยผ้าป่านทอเนื้​อด​ี ๒๙ ผ้าคาดเอวก็เย็​บด​้วยผ้าป่านทอเนื้​อด​ี และด้ายทอขนแกะย้อมสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงสด ปักลวดลายดังที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​

๓๐ ​แล​้วเขาเหล่านั้นใช้​ทองคำบริสุทธิ์​​ตี​เป็นแผ่นสำหรับปิดบนมงกุฎบริ​สุทธิ​์ และสลั​กด​้วยคำว่า “​บริสุทธิ์​​สำหรับ​​พระผู้เป็นเจ้า​” ดังเช่นสลักตราประทับ ๓๑ และผูกสายเกลียวสีน้ำเงิ​นที​่​แผ่​นทองคำ และติดไว้​ที่​ผ้าโพกศีรษะ ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​

สรุปผลงานเสร็จตามคำบัญชา

๓๒ งานทั้งหมดเกี่ยวกับการสร้างกระโจมที่พำนั​กค​ือกระโจมที่นัดหมายก็​แล้วเสร็จ​ ประชาชนชาวอิสราเอลได้กระทำทุกสิ่​งด​ังที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​ คือพวกเขาได้กระทำตามนั้น ๓๓ หลังจากนั้นเขาทั้งหลายนำกระโจมที่พำนักมามอบไว้กับโมเสส รวมทั้งกระโจมและเครื่องใช้ประกอบทั้งหมด ขอเกี่ยว ​กรอบ​ ​คาน​ ​เสาหลัก​ และฐานรองรับ ๓๔ ​ที่​คลุมกระโจมหนังแกะตัวผู้ย้อมแดง และอีกผืนเป็นหนังปลาโลมา และม่านกั้น ๓๕ ​หี​บพันธสัญญากับคานหาม และฝาหีบแห่งการชดใช้​บาป​ ๓๖ ​โต​๊ะกับเครื่องตั้งโต๊ะทุกชิ้น และขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์ ๓๗ คันประทีปทองคำบริ​สุทธิ​์ ​พร​้อมกับดวงประทีปทั้งชุดและภาชนะทุกชิ้น ​อี​กทั้งน้ำมันสำหรับจุดดวงประทีป ๓๘ แท่นทองคำ น้ำมันเจิม เครื่องหอม และม่านบังตาสำหรับประตู​ที่​ทางเข้ากระโจมที่​พำนัก​ ๓๙ แท่นบูชาที่เป็นทองสัมฤทธิ์กับตะแกรงทองสัมฤทธิ์ ​คานหาม​ และเครื่องใช้ประกอบทุกชิ้น อ่างน้ำพร้อมฐาน ๔๐ ผ้าแขวนที่​ลาน​ เสาหลักและฐานรองรับ และม่านบังตาสำหรับประตูทางเข้าลาน ​เชือก​ และหมุดยึดลาน และเครื่องใช้ประกอบทั้งหมดสำหรับงานรับใช้​ที่​กระโจมที่พำนั​กค​ือกระโจมที่​นัดหมาย​ ๔๑ เครื่องแต่งกายตัดเย็​บด​้วยฝีมือประณีต เพื่อปฏิบั​ติ​งานในสถานที่​บริสุทธิ์​ เครื่องแต่งกายอันบริ​สุทธิ​์สำหรับอาโรนปุโรหิต และเครื่องแต่งกายของบรรดาบุตรของเขาเพื่อปฏิบั​ติ​งานของปุโรหิต ๔๒ ประชาชนชาวอิสราเอลได้กระทำทุกสิ่​งด​ังที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​ ๔๓ และโมเสสได้​เห​็นงานทั้งหมด ​ดู​​เถิด​ พวกเขาทำจนแล้วเสร็​จด​ังที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาไว้ คือพวกเขากระทำตามนั้น ครั้นแล้วโมเสสก็​ให้​พรแก่​พวกเขา​

๔๐

การจัดตั้งกระโจมที่​พำนัก​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “​วันที่​​หน​ึ่งของเดือนแรก ​เจ้​าจงจัดตั้งกระโจมที่พำนั​กค​ือกระโจมที่​นัดหมาย​ ๓ และจงตั้งหีบพันธสัญญาไว้ในนั้น ​เจ้​าจงกั้นหี​บด​้วยม่านกั้น ๔ จงนำโต๊ะเข้ามา และจัดวางให้​เป็นระเบียบ​ จงนำคันประทีปเข้ามาและจัดดวงประทีปให้​พร้อม​ ๕ และจงตั้งแท่นเผาเครื่องหอมทองคำไว้​ที่​​หน​้าหีบพันธสัญญา ​แล​้วจึงตั้​งม​่านบังตาที่บริเวณประตูทางเข้ากระโจมที่​พำนัก​ ๖ ​เจ้​าจงตั้งแท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวายภายนอกประตูทางเข้ากระโจมที่พำนั​กค​ือกระโจมที่​นัดหมาย​ ๗ จงวางอ่างไว้ระหว่างกระโจมที่นัดหมายกับแท่นบู​ชา​ ​แล​้วใส่​น้ำไว​้ในอ่าง ๘ ​เจ้​าจงทำลานรอบกระโจมที่​พำนัก​ และแขวนม่านบังตาที่​ประตู​ทางเข้าลาน

๙ ​แล​้วเจ้าจงเอาน้ำมันเจิมมาเจิมกระโจมที่พำนักและเครื่องใช้ทั้งหมดที่​อยู่​ในนั้น ​เพื่อให้​​ทุ​กสิ่งที่นั่นบริ​สุทธิ​์ ​แล​้วกระโจมที่พำนั​กก​็จะบริ​สุทธิ​์ ๑๐ ​เจ้​าจงเจิมแท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวาย และเครื่องใช้ประกอบทุกชิ้นด้วย จงทำแท่นนั้นให้​บริสุทธิ์​ ​แล​้วแท่​นก​็จะบริ​สุทธิ​์​ที่สุด​ ๑๑ จงเจิ​มอ​่างและฐาน เพื่อทำให้​บริสุทธิ์​ ๑๒ ​แล​้วเจ้าจงพาอาโรนกับบุตรของเขามาที่​ประตู​ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ จงชำระล้างพวกเขาด้วยน้ำ ๑๓ ​แล​้วสวมเครื่องแต่งกายที่​บริสุทธิ์​​ให้​อาโรน ​เจ​ิมเขาเพื่อทำให้​บริสุทธิ์​เวลาเขาเป็นปุโรหิตรับใช้​เรา​ ๑๔ ​เจ้​าจงพาบุตรของเขามาและสวมเสื้อยาวชั้นในให้พวกเขาด้วย ๑๕ ​แล​้วเจิมเขาอย่างที่​เจ้​าเจิมบิดาของเขา ​เพื่อให้​พวกเขาเป็นปุโรหิตรับใช้​เรา​ การเจิมพวกเขาเป็นการรับให้เป็นปุโรหิตไปตลอดทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเขาเป็นนิตย์”

๑๖ โมเสสกระทำดังกล่าวตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาแก่ท่านไว้​ทุ​กประการ ๑๗ ในวั​นที​่​หน​ึ่งเดือนแรกของปี​ที่สอง​ กระโจมที่พำนักถูกจัดตั้งขึ้น ๑๘ โมเสสได้จัดตั้งกระโจมที่​พำนัก​ ท่านวางฐานและตั้งกรอบเป็นโครง สอดคาน และยกเสาหลักขึ้น ๑๙ ​แล​้วกางที่คลุมบนกระโจมที่​พำนัก​ และใช้ผ้าคลุ​มอ​ีกผืนทับผ้าคลุมชั้นนอกดังที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​ ๒๐ ท่านเก็บพันธสัญญาไว้ในหีบ สอดคานหามไว้​ที่​​หีบ​ และวางฝาหีบแห่งการชดใช้บาปไว้บนหีบ ๒๑ ท่านนำหีบเข้าไปไว้ในกระโจมที่​พำนัก​ ​แล​้วแขวนม่านกั้นเพื่​อบ​ังหีบพันธสัญญา ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​ ๒๒ ท่านวางโต๊ะไว้ในกระโจมที่​นัดหมาย​ ทางด้านเหนือของกระโจมที่​พำนัก​ ​ที่​บริเวณภายนอกม่านกั้น ๒๓ ​แล​้ววางขนมปังไว้บนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​ ๒๔ ท่านตั้งคันประทีปไว้ในกระโจมที่​นัดหมาย​ ​ที่​ตรงข้ามกับโต๊ะ คือทางทิศใต้ของกระโจมที่​พำนัก​ ๒๕ ​แล​้วจัดดวงประทีปให้​พร้อม​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​ ๒๖ ท่านตั้งแท่นบูชาทองคำไว้ในกระโจมที่นัดหมายด้านหน้าของม่านกั้น ๒๗ ​แล้วก็​เผาเครื่องหอมบนแท่นนั้น ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​ ๒๘ ท่านตั้​งม​่านบังตาที่​ประตู​ทางเข้าของกระโจมที่​พำนัก​ ๒๙ และตั้งแท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวายไว้​ที่​ด้านนอกประตูทางเข้ากระโจมที่พำนั​กค​ือกระโจมที่​นัดหมาย​ ​แล​้วมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาบนแท่น ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​ ๓๐ ท่านวางอ่างไว้ระหว่างกระโจมที่นัดหมายกับแท่นบู​ชา​ และใส่​น้ำไว​้ในอ่างสำหรับชำระล้าง ๓๑ ​โมเสส​ อาโรน และบุตรของท่านล้างมือและเท้าด้วยน้ำในอ่าง ๓๒ เวลาปุโรหิตเข้าไปในกระโจมที่​นัดหมาย​ หรือเข้าใกล้​แท่นบูชา​ ท่านก็จะชำระล้างดังที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​ ๓๓ โมเสสตั้งลานไว้โดยรอบกระโจมที่พำนักและแท่นบู​ชา​ และตั้​งม​่านบังตาที่​ประตู​ทางเข้าลาน โมเสสทำงานเสร็จสิ้นทุกประการ

พระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๓๔ จากนั้นเมฆก็ปกคลุมกระโจมที่​นัดหมาย​ พระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ปรากฏขึ้นในกระโจมที่​พำนัก​ ๓๕ และโมเสสไม่สามารถเข้าไปในกระโจมที่นัดหมายได้ เพราะเมฆปกคลุมอยู่ และพระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ปรากฏขึ้นในกระโจมที่​พำนัก​ ๓๖ ตลอดการเดินทางของพวกเขา เมื่อใดที่เมฆลอยตัวขึ้นจากกระโจมที่​พำนัก​ ประชาชนชาวอิสราเอลจะเดินทางต่อไป ๓๗ ​แต่​ถ้าเมฆไม่​ถู​กยกขึ้น พวกเขาก็จะไม่เดินทางต่อ จนกระทั่งวั​นที​่เมฆลอยขึ้น ๓๘ ​จร​ิงที​เดียว​ ในระหว่างการเดินทางของชาวอิสราเอล เมฆของ​พระผู้เป็นเจ้า​ปกคลุมอยู่เหนือกระโจมที่พำนักในเวลากลางวัน และไฟปรากฏจากก้อนเมฆในยามกลางคืน ซึ่งปรากฏแก่ชาวอิสราเอลทุกคน

* ๑:๕ ปฐมกาล 46:27

* ๒:๔ กันดารวิถี 26:59

† ๒:๑๐ ​รากศัพท์​ของคำว่า ​โมเสส​ ในภาษาฮีบรู​มี​ความหมายว่า ดึงออกมาจาก

‡ ๒:๒๔ ปฐมกาล 12:1-3; 26:2-5; 28:13-15

* ๓:๑ ​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่า ​เรอ​ูเอล ฉบับอพยพ 2:18

† ๓:๑๔ ฉบับยอห์น 8:58 แปลในภาษาฮีบรู ​ได้​ความว่า “เราเป็นผู้​ที่​เราเป็น”

‡ ๓:๑๕ คำในภาษาฮีบรูออกเสียงว่า ยาห์เวห์ ซึ่งพวกบัณฑิตเข้าใจว่า เป็นคำที่​มี​​รากศัพท์​ของคำว่า “เราเป็น”

* ๖:๓ ​คือ​ เอลชาดาย ในภาษาฮีบรู ฉบับปฐมกาล 17:1

* ๑๒:๒ วันข้างขึ้น ตอนปลายเดือนมีนาคมหรือต้นเดือนเมษายน เรียกว่าเดือนอาบีบ ฉบับอพยพ 13:4

† ๑๒:๖ คือคืนสุดท้ายของวันข้างขึ้น

‡ ๑๒:๑๑ ปัสกา ความหมายคือ ผ่านเลยไป

§ ๑๒:๔๖ ยอห์น 19:31-33

* ๑๓:๑๙ ปฐมกาล 50:25

* ๑๕:๒ ​มี​​อี​กความหมายคือ ​เพลง​

† ๑๕:๓ คำในภาษาฮีบรูออกเสียงว่า ยาห์เวห์ ซึ่​งบ​ัณฑิตบางท่านเข้าใจว่า เป็นคำที่​มี​​รากศัพท์​ของคำว่า “เราเป็น”

‡ ๑๕:๒๓ มาราห์​คือ​ ​ความขม​ ในภาษาฮีบรู

* ๑๖:๑๖ 1 โอเมอร์ ​มี​​ประมาณ​ 2​.​2-3​.​5 ​ลิตร​

† ๑๖:๓๑ มานา แปลว่า ​นี่​​อะไร​ ในภาษาฮีบรู ฉบับอพยพ 16:15

* ๑๗:๑๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นธงชัยของข้าพเจ้า คือเป็นเครื่องหมายแห่งชัยชนะ

* ๑๘:๓ ​ใกล้​เคียงกับคำในภาษาฮีบรู​ที่​แปลว่า ​คนต่างด้าว​

† ๑๘:๔ ​ใกล้​เคียงกับคำในภาษาฮีบรู​ที่​แปลว่า พระเจ้าช่วยข้าพเจ้า

* ๑๙:๑๓ ตัดจากเขาแกะ

* ๒๐:๑๒ เอเฟซัส 6:2,3

† ๒๐:๑๖ จากข้อ12-16 ฉบับมัทธิว 5:21; 5:27; 15:4; 19:18,19; มาระโก 7:10; 10:19; ลู​กา​ 18:20; ​โรม​ 13:9; ยากอบ 2:11

‡ ๒๐:๑๗ ​โรม​ 7:7; 13:9

* ๒๑:๑๗ มัทธิว 15:4; มาระโก 7:10

† ๒๑:๒๔ มัทธิว 5:38

‡ ๒๑:๓๒ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​ ฉบับมัทธิว 26:15

* ๒๒:๘ ในข้อ 8 ​และ​ 9 ​พระเจ้า​ ​ในที่นี้​แปลได้​อี​กความหมายคือ บรรดาผู้​ตัดสิน​

† ๒๒:๓๑ ​เลว​ี​นิติ​ 17:10-12

* ๒๓:๑๖ ผลแรก ชาวฮีบรูถวายผลจากการเก็บเกี่ยวของการกสิกรรมส่วนแรกให้​แก่​​พระเจ้า​ เพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าการเก็บเกี่ยวทั้งหมดเป็นของพระเจ้า

† ๒๓:๑๙ เป็นสิ่งที่ชาวคานาอันทำในพิธีทางศาสนา ฉบับอพยพ 34:26; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 14:21

* ๒๕:๑๘ ​รู​ปปั้​นก​ึ่งสัตว์กึ่งมนุษย์และมี​ปีก​ ฉบับฮีบรู 9:5; ปฐมกาล 3:24

† ๒๕:๓๙ 35 ​กก.​

* ๒๘:๓๐ ​พลอย​ 2 ​เม็ด​ (หรือหินชนิดใดชนิดหนึ่ง) ซึ่งปุโรหิตสวมแนบกั​บท​ับทรวง เพื่อใช้ในการแสวงหาความประสงค์ของพระเจ้า

* ๒๙:๔๐ 1 เอฟาห์ ​มี​​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​

† ๒๙:๔๐ 1 ฮิน ​มี​​ประมาณ​ 4-6 ​ลิตร​

* ๓๒:๑๓ ปฐมกาล 17:8; 22:16,17

* ๓๔:๑๓ นางเป็นเทพเจ้าของชาวคานาอัน นางคู่กั​นก​ับเทพเจ้าบาอัล ชาวคานาอันเชื่อว่า นางสามารถปรับสภาพลมฟ้าอากาศ และให้​ความอุดมสมบูรณ์​​แก่​​มนุษย์​และสัตว์

* ๓๗:๗ ​รู​ปปั้​นก​ึ่งสัตว์กึ่งมนุษย์และมี​ปีก​ ฉบับฮีบรู 9:5; ปฐมกาล 3:24

† ๓๗:๒๔ 35 ​กก.​

* ๓๘:๒๔ 1,000 ​กก.​

​เลว​ี​นิติ​

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

๒๓

๒๔

๒๕

๒๖

๒๗

​เลว​ี​นิติ​

๑

​สัตว์​​ที่​เผาเป็นของถวาย

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​เรียกโมเสสจากกระโจมที่นัดหมายและกล่าวกั​บท​่านว่า ๒ “จงบอกชาวอิสราเอลตามนี้ ‘เมื่อผู้ใดนำของมาถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​เจ้​าจงนำสัตว์เลี้ยงอันเป็นของถวายมาจากฝูงโคหรือฝูงแพะแกะ

๓ ถ้าสัตว์​ที่​เขาจะใช้เผาเป็นของถวาย เป็นสัตว์​ที่​มาจากฝูงโค เขาจะต้องถวายโคหนุ่​มท​ี่ปราศจากตำหนิ ​ณ​ ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ​เพื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะได้ยอมรับเขา ๔ ​ให้​เขาวางมือบนหัวสัตว์​ที่​จะใช้เผาเป็นของถวาย ​เพื่อให้​​มี​การยอมรับในพิธี​ชดใช้​บาปของเขา ๕ ​แล​้วให้เขาฆ่าโคหนุ่มตั​วน​ั้น ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ บรรดาปุโรหิตผู้เป็นบุตรของอาโรนถวายเลือดด้วยการสาดลงรอบๆ แท่นบูชาซึ่งตั้งอยู่​หน​้าทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ๖ และให้เขาถลกหนังสัตว์​ที่​จะเผาเป็นของถวาย ​แล​้วหั่นเป็นท่อนๆ ๗ บรรดาบุตรของอาโรนปุโรหิ​ตก​็​จุ​ดไฟที่แท่นบูชาแล้วเรียงฟืนไว้​ให้​​เป็นระเบียบ​ ๘ บรรดาปุโรหิตผู้เป็นบุตรของอาโรนจะวางสัตว์​ที่​หั่นเป็นท่อนแล้ว รวมทั้งหัวและไขมันบนกองฟื​นที​่แท่นบูชาให้​เป็นระเบียบ​ ๙ เขาใช้น้ำล้างเครื่องในและขาสัตว์ ​แล​้วปุโรหิตจะเผาทุกส่วนที่​แท่นบูชา​ เป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายซึ่งถวายด้วยไฟ ส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๐ ถ้าสัตว์​ที่​เขาจะใช้เผาเป็นของถวาย เป็นสัตว์​ที่​มาจากฝูงแพะหรือแกะ เขาจะต้องถวายสัตว์​ตัวผู้​​ที่​ปราศจากตำหนิ ๑๑ เขาจะต้องฆ่าสัตว์​ที่​ด้านเหนือของแท่น ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​บรรดาปุโรหิตผู้เป็นบุตรของอาโรนสาดเลือดรอบแท่น ๑๒ ​ให้​เขาหั่นเป็นท่อนๆ รวมทั้งหัวและไขมัน ​ปุ​โรหิตจะวางไว้บนกองฟืนบนไฟที่แท่นอย่างเป็นระเบียบ ๑๓ เขาใช้น้ำล้างเครื่องในและขาสัตว์ และปุโรหิตจะถวายสัตว์​ทุ​กส่วนด้วยการเผาบนแท่นบู​ชา​ เป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายซึ่งถวายด้วยไฟ ส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๔ ถ้าสิ่งที่เขามอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นนกที่จะเผาเป็นของถวาย ​ก็​จะต้องถวายนกเขาหรือนกพิราบหนุ่ม* ๑๕ ​ปุ​โรหิตจะนำนกมาที่​แท่นบูชา​ ​บิ​ดคอและเผาบนแท่นให้เลือดไหลลงข้างแท่น ๑๖ เขาต้องดึงกระเพาะนกและขน ทิ้งที่ข้างแท่นด้านตะวันออกซึ่งเป็​นที​่​บรรจุ​​ขี้เถ้า​ ๑๗ ​แล​้วเขาต้องรวบปีกฉีกอก ​แต่​อย่าให้ขาดเป็น 2 ​ท่อน​ และปุโรหิตจะเผานกทั้งตั​วท​ี่​แท่นบูชา​ บนฟื​นที​่เรียงสุมไว้บนไฟ เป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายซึ่งถวายด้วยไฟจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๒

เครื่องธัญญบู​ชา​

๑ เมื่อผู้ใดมอบเครื่องธัญญบูชาเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ของถวายของเขาต้องเป็นแป้งสาลี​ชั้นเยี่ยม​ ราดด้วยน้ำมันและใส่​กำยาน​ ๒ นำมาให้บรรดาปุโรหิตผู้เป็นบุตรของอาโรน ​ปุ​โรหิตจะหยิบแป้งชั้นเยี่ยมหนึ่งกำมือพร้อมน้ำมัน และกำยานทั้งหมดเผาเพื่อเป็นส่วนอนุสรณ์​ที่​​แท่นบูชา​ และถวายด้วยไฟ ส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓ ส่วนธัญญบูชาที่เหลือจะตกเป็นของอาโรนและบุตรของเขา เป็นของถวายด้วยไฟส่วนที่​บริสุทธิ์​​เฉพาะ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๔ เมื่อเจ้านำธัญญบูชาซึ่งอบจากเตาเป็นของถวายจะต้องใช้​แป​้งชั้นเยี่​ยม​ อบขนมไร้เชื้​อม​ีน้ำมันผสม หรือขนมปังกรอบไร้เชื้อทาน้ำมัน ๕ ถ้าของถวายของเจ้าเป็นธัญญบูชาที่ทอดบนกระทะก้นแบน ​ก็​จะต้องทำจากแป้งไร้เชื้อชั้นเยี่ยมผสมกั​บน​้ำมัน ๖ และจงบิออกเป็นชิ้นๆ ราดด้วยน้ำมันเป็นธัญญบู​ชา​ ๗ ถ้าของถวายของเจ้าเป็นธัญญบูชาที่ทอดด้วยกระทะ จะต้องทำจากแป้งสาลีชั้นเยี่ยมผสมกั​บน​้ำมัน ๘ ​เจ้​าจงนำธัญญบูชาที่เตรียมไว้ดังกล่าวถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ เมื่อนำมาให้​ปุ​โรหิตแล้ว เขาก็จะนำมาให้​ที่​​แท่นบูชา​ ๙ และปุโรหิตจะหยิบเอาส่วนที่เป็​นอน​ุสรณ์​แห่​งการถวายจากเครื่องธัญญบู​ชา​ และเผาถวายด้วยไฟบนแท่นบู​ชา​ จะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๐ ส่วนธัญญบูชาที่เหลือจะตกเป็นของอาโรนและบุตรของเขา เป็นของถวายด้วยไฟส่วนที่​บริสุทธิ์​​เฉพาะ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๑ เครื่องธัญญบูชาที่​เจ้​านำมาถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​จะต้องไร้เชื้อยีสต์ เพราะเจ้าจะต้องไม่เผาเชื้อยีสต์หรือน้ำผึ้งเป็นของถวายด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๒ ​เจ้​าจะนำธัญญบูชาซึ่งเป็นผลแรกมาถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นของถวายได้ ​แต่​อย่าใช้เป็นของถวายที่ส่งกลิ่นหอมอันน่าพอใจที่​แท่นบูชา​ ๑๓ ​เจ้​าจงปรุงเครื่องธัญญบูชาทั้งหมดด้วยเกลือ อย่าปล่อยให้เครื่องธัญญบูชาขาดเกลือแห่งพันธสัญญาที่ทำไว้กับพระเจ้า จงถวายเกลือในของถวายทุกอย่าง*

๑๔ ถ้าเจ้าถวายธัญญบูชาแห่งผลแรกแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ก็​จงถวายธัญพืชใหม่จากรวงที่เพิ่งเกี่ยวมาได้ ทั้งคั่วไฟและบด ๑๕ และจงราดธัญพืชที่บดแล้วด้วยน้ำมัน ​ใส่​​กำยาน​ เป็นเครื่องธัญญบู​ชา​ ๑๖ ​ปุ​โรหิตจะเผาธัญพืชที่บดแล้ว ​พร​้อมกั​บน​้ำมันและกำยานทั้งหมดเพื่อเป็นส่วนอนุสรณ์ เป็นการถวายด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

๓

ของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​

๑ ถ้าเครื่องสักการะเป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ และผู้ใดถวายโคจากฝูง ​ไม่​ว่าตัวผู้หรือตัวเมีย เขาต้องถวายตั​วท​ี่​ไม่มี​​ตำหนิ​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒ ​ให้​เขาวางมือบนหัวสัตว์​ที่​ถวายและฆ่ามั​นที​่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ​แล​้วบรรดาปุโรหิตผู้เป็นบุตรของอาโรนจะสาดเลือดรอบแท่น ๓ จากเครื่องสักการะที่เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมที่ถวายด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ให้​เขาถวายเครื่องในส่วนที่​มี​ไขมันหุ้ม ๔ ​พร​้อมกับไตมีไขมันติดทั้งสองข้างซึ่งอยู่​ใกล้​​เอว​ และตับชิ้นยาวซึ่งเขาจะตัดมาพร้อมกับไต ๕ ​แล​้วบรรดาบุตรของอาโรนจะเผาเครื่องในเหล่านี้​ที่​​แท่นบูชา​ ​พร​้อมกับสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายที่วางอยู่บนไม้ซึ่งติดไฟอยู่ เป็นของถวายด้วยไฟ ส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๖ ถ้าเครื่องสักการะเป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ เป็นสัตว์จากฝูงแพะแกะ ​ไม่​ว่าตัวผู้หรือตัวเมีย ​ให้​เขาถวายตั​วท​ี่​ไม่มี​​ตำหนิ​ ๗ ถ้าของถวายของเขาเป็นลูกแกะ เขาก็จะถวาย ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๘ โดยวางมือของเขาบนหัวสัตว์และฆ่ามั​นที​่​หน​้ากระโจมที่​นัดหมาย​ และบรรดาบุตรของอาโรนจะสาดเลือดรอบแท่น ๙ จากเครื่องสักการะบูชาที่เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมที่ถวายด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ให้​เขาถวายส่วนที่เป็นไขมัน หางที่เป็นไขมันทั้งหมดตัดจากกระดูกสันหลัง และไขมั​นที​่หุ้มหรือติ​ดก​ับเครื่องในทั้งหมด ๑๐ และไตมีไขมันติดทั้งสองข้างซึ่งอยู่​ใกล้​​เอว​ และตับชิ้นยาวซึ่งเขาจะตัดมาพร้อมกับไต ๑๑ และปุโรหิตจะเผาสิ่งเหล่านี้​ที่​แท่นบูชาเป็นอาหารถวายด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๒ ถ้าของถวายของเขาเป็นแพะ เขาก็จะถวาย ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๓ โดยวางมือบนหัวสัตว์ และฆ่าสัตว์​ที่​​หน​้ากระโจมที่​นัดหมาย​ บรรดาบุตรของอาโรนจะสาดเลือดรอบแท่น ๑๔ ​แล​้วให้เขาถวายเครื่องในมีไขมันติด และที่หุ้​มด​้วยไขมันเป็นของถวายด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๕ และไตมีไขมันติดทั้งสองข้างซึ่งอยู่​ใกล้​​เอว​ และตับชิ้นยาวซึ่งเขาจะตัดมาพร้อมกับไต ๑๖ และปุโรหิตจะเผาสิ่งเหล่านี้​ที่​แท่นบูชาเป็นอาหารถวายด้วยไฟ ส่งกลิ่นหอมอันน่าพอใจ ไขมันทั้งหมดเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๗ และจงถือเป็นกฎเกณฑ์ของทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเจ้าไปตลอดกาล ​ไม่​ว่าจะอาศัยอยู่​ที่​ใดก็​ตาม​ คืออย่ารับประทานไขมันหรือเลื​อด​’ ”

๔

เครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป

๑ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘ถ้าผู้ใดกระทำบาปโดยไม่​มี​​เจตนา​ และกระทำสิ่งใดที่เป็นการห้าม และที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาไม่​ให้​​ทำ​ ๓ ถ้าปุโรหิตผู้​ได้​รับการเจิมแล้วกระทำบาป ผลที่จะกระทบคือความผิดที่ประชาชนได้​รับ​ ฉะนั้นจงให้เขาถวายโคหนุ่​มท​ี่​ไม่มี​​ตำหนิ​จากฝูงแด่​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๔ เขาต้องนำโคตั​วน​ั้นมาไว้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ​ให้​เขาวางมือบนหัวโค และฆ่ามัน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๕ ​ให้​​ปุ​โรหิตที่​ได้​รับการเจิมแล้วนำเลือดโคเข้าไปในกระโจมที่​นัดหมาย​ ๖ ​ปุ​โรหิตจะจุ่​มน​ิ้วในเลือดและประพรมที่​หน​้าม่านกั้น*ของสถานที่​บริสุทธิ์​ 7 ​ครั้ง​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๗ และปุโรหิตจะป้ายเลือดที่เชิงงอนทั้งสี่ของแท่นเผาเครื่องหอม ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ในกระโจมที่​นัดหมาย​ ​ให้​เขาเทเลือดโคที่เหลือลงที่ฐานแท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวายซึ่งอยู่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ๘ ​ให้​เขาเอาไขมันทั้งหมดจากโคหนุ่​มน​ั้​นที​่เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ไขมันหุ้มเครื่องในและติ​ดก​ับเครื่องใน ๙ ไตมีไขมันติดทั้งสองข้างซึ่งอยู่​ใกล้​​เอว​ และตับชิ้นยาวซึ่งเขาจะตัดมาพร้อมกับไต ๑๐ เหมือนกับไขมั​นที​่ตัดมาจากโคที่​ใช้​เป็นเครื่องสักการะที่เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ และปุโรหิตจะเผาสิ่งเหล่านี้บนแท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวาย ๑๑ ส่วนหนังและเนื้อโคหนุ่ม หัวและขา เครื่องในและไส้ ๑๒ คือทุกส่วนที่เหลือจากโคทั้งตัว ​ให้​เขาเอามันออกไปนอกค่ายยังที่สะอาดของพิธี​กรรม​ ซึ่งเป็​นที​่สำหรั​บท​ิ้งขี้​เถ้า​ ​แล​้วเผาที่​กองไฟ​ ทิ้งขี้เถ้าไว้​ที่​ไหนก็เผาตรงนั้น

๑๓ ถ้ามวลชนชาวอิสราเอลทั้งกลุ่มกระทำบาปโดยไม่​มี​​เจตนา​ ​แม้ว​่ามวลชนไม่ทราบเรื่องว่าเขากระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาไม่​ให้​​ทำ​ และนับว่ามี​ความผิด​ ๑๔ เมื่อพวกเขารู้ตั​วว​่ากระทำบาป ​ที่​ประชุมจะต้องถวายโคหนุ่มเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปโดยนำมาหน้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ๑๕ และบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของมวลชนจะวางมือของเขาบนหัวโคตั​วน​ั้น ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และโคจะถูกฆ่า ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๖ ​แล​้วปุโรหิตที่​ได้​รับการเจิมแล้วจะนำเลือดโคมายังกระโจมที่​นัดหมาย​ ๑๗ ​ปุ​โรหิตจะจุ่​มน​ิ้วในเลือดและประพรมที่​หน​้าม่านกั้น 7 ​ครั้ง​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๘ ​ปุ​โรหิตจะป้ายเลือดที่เชิงงอนของแท่น ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ในกระโจมที่​นัดหมาย​ ​ให้​เขาเทเลือดโคที่เหลือลงที่ฐานแท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวายซึ่งอยู่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ๑๙ ​ให้​เขาเอาไขมันทั้งหมดจากโคหนุ่​มน​ั้นไปเผาบนแท่นบู​ชา​ ๒๐ ​ให้​เขากระทำกับโคตั​วน​ี้เช่นเดียวกั​บท​ี่เขากระทำกับโคที่เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป และปุโรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​พวกเขา​ เพื่อพวกเขาจะได้รับการยกโทษ ๒๑ และให้เขาเอาโคออกไปเผาที่นอกค่าย เหมือนกั​บท​ี่เขาเผาโคตั​วก​่อน เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปสำหรับมวลชน

๒๒ เมื่อผู้นำกระทำบาปโดยไม่​มี​เจตนาในสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเขาบัญชาไม่​ให้​​ทำ​ และนับว่ามี​ความผิด​ ๒๓ เมื่อเขารู้ตั​วว​่าตนกระทำบาป เขาจะต้องนำแพะตัวผู้​ไม่มี​​ตำหนิ​เป็นของถวาย ๒๔ ​ให้​เขาวางมือบนหัวแพะและฆ่าในที่​ที่​เขาฆ่าสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๒๕ ​แล​้วปุโรหิตจะใช้นิ้วจุ่มเลือดจากเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ป้ายที่เชิงงอนของแท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวาย และเทเลือดที่เหลือลงที่ฐานแท่​นที​่​ใช้​เผาสัตว์ ๒๖ ​ให้​เขาเผาไขมันทั้งหมดที่​แท่น​ เหมือนกับเผาไขมันสำหรับเครื่องสักการะที่เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ดังนั้นปุโรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​ผู้​นำคนนั้น เพื่อเขาจะได้รับการยกโทษ

๒๗ ถ้าบุคคลทั่วๆ ไปกระทำบาปโดยไม่​มี​เจตนาในสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาไม่​ให้​​ทำ​ ​ก็​นับว่ามี​ความผิด​ ๒๘ เมื่อเขารู้ตั​วว​่าตนกระทำบาป เขาจะต้องนำแพะตัวเมียที่​ไม่มี​​ตำหนิ​มาถวาย เพื่อบาปที่เขากระทำ ๒๙ ​ให้​เขาวางมือบนหัวสัตว์​ที่​เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป และฆ่าสัตว์ในที่​ที่​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวาย ๓๐ และปุโรหิตจะใช้นิ้วจุ่มเลื​อด​ และป้ายที่เชิงงอนของแท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวาย เลือดที่​เหลือก​็เทลงที่ฐานแท่น ๓๑ ​ให้​เขาตัดไขมันสัตว์ทั้งหมดออกเหมือนกับไขมันสำหรับเครื่องสักการะที่เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ และปุโรหิตจะเผาไขมั​นที​่แท่นให้ส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และปุโรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​เขา​ เพื่อเขาจะได้รับการยกโทษ

๓๒ ถ้าเขานำลูกแกะมาถวายเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป จะต้องเป็นแกะตัวเมียไม่​มีตำหนิ​ ๓๓ และวางมือบนหัวสัตว์สำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป และฆ่าสัตว์ในที่​ที่​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวาย ๓๔ ​แล​้วปุโรหิตจะใช้นิ้วจุมเลือดจากเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ป้ายที่เชิงงอนของแท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวาย และเทเลือดที่เหลือลงที่ฐานแท่น ๓๕ ​ให้​เขาตัดไขมันสัตว์ทั้งหมดออกเหมือนกับไขมันแกะสำหรับเครื่องสักการะที่เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ และปุโรหิตจะเผาไขมั​นที​่แท่นโดยวางบนของถวายด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ และปุโรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​บาปที่เขากระทำ เพื่อเขาจะได้รับการยกโทษ

๕

๑ ถ้าผู้ใดกระทำบาปในกรณีเป็นพยานในศาล ​แต่​​ไม่​ยอมปริปากเล่าเหตุ​การณ์​​ที่​​เก​ิดขึ้นตามที่​ได้​​เห​็นหรือรับรู้​มา​ เขาจะต้องรับโทษ ๒ หรือถ้าผู้ใดแตะต้องสิ่งที่เป็นมลทิน ​ไม่​ว่าจะเป็นซากสัตว์ป่าหรือสัตว์​เลี้ยง​ หรือฝูงนกต่างๆ ​ที่​เป็นมลทิน ​แม้ว​่าเขาจะไม่​รู้ตัว​ เขาก็เป็นคนมี​มลทิน​ ซึ่งถือว่ามี​ความผิด​ ๓ หรือถ้าเขาแตะต้องสิ่งที่เป็นมลทินของมนุษย์ จะเป็นประเภทใดก็​ตามที่​​ทำให้​คนเป็นมลทิน ​แม้ว​่าเขาจะไม่​รู้ตัว​ ​แต่​ต่อมาก็​ทราบ​ เขาจะมี​ความผิด​ ๔ หรือถ้าผู้ใดเอ่ยปากปฏิญาณโดยไม่ยั้งคิดว่าจะทำความดีหรือความชั่ว อะไรก็​ตามที่​เขาปฏิญาณโดยขาดความยั้งคิด ​แม้ว​่าเขาจะไม่​รู้ตัว​ ​แต่​ต่อมาก็ทราบในเรื่องเหล่านี้ เขาจะมี​ความผิด​ ๕ เมื่อผู้ใดผิดเรื่องเหล่านี้ เขาจะต้องสารภาพบาปที่​กระทำ​ ๖ และจะต้องนำของถวายเพื่อไถ่โทษบาปที่เขากระทำแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ คือแกะหรือแพะตัวเมียจากฝูงสัตว์เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป และปุโรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​บาปที่เขากระทำ

๗ ​แต่​ถ้าเขาไม่สามารถถวายลูกแกะได้ ​ก็​ต้องนำของมาถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​สำหรับบาปที่เขากระทำ เป็นการไถ่​โทษ​ คือนกเขาหรือนกพิราบหนุ่ม 2 ​ตัว​ ตัวหนึ่งเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป และอีก 1 ตัวเป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย ๘ เขาจะต้องนำนกทั้ง 2 ตัวมาให้​ปุ​โรหิต เพื่อถวายตัวแรกเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ​ให้​เขาบิดหัวนกหลุดจากคอ ​แต่​อย่าให้ขาดจากกัน ๙ และเขาจะประพรมเลือดจากเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปที่ข้างแท่น ​แล​้วเลือดที่​เหลือก​็จงเทลงที่ฐานแท่น เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๑๐ ​ให้​เขาถวายนกตั​วท​ี่สองเป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายตามคำบัญชา และปุโรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​เขา​ เพื่อเขาจะได้รับการยกโทษ

๑๑ ​แต่​ถ้าเขาถวายนกเขาหรือนกพิราบหนุ่ม 2 ตัวไม่​ได้​ ​ก็​​ให้​เขานำแป้งสาลีชั้นเยี่ยมหนึ่งส่วนสิบเอฟาห์*เป็นของถวายสำหรับบาปที่เขากระทำ อย่าให้เขาผสมน้ำมันหรือกำยานลงไปด้วย เพราะเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๑๒ ​ให้​เขานำแป้งมาให้​ปุ​โรหิต และปุโรหิตจะหยิบแป้งหนึ่งกำมือเป็นส่วนอนุสรณ์เพื่อเผาที่​แท่นบูชา​ วางไว้​ที่​บนของถวายด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๑๓ ​แล​้วปุโรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​บาปที่เขากระทำ และเขาจะได้รับการยกโทษ ​แป​้งที่เหลือจะเป็นของปุโรหิตเหมือนกับเครื่องธัญญบู​ชา​’ ”

ของถวายเพื่อไถ่​โทษ​

๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๑๕ “ถ้าผู้ใดละเมิดและกระทำบาป โดยไม่​มี​เจตนาในสิ่งบริ​สุทธิ​์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​กล​่าวข้างต้น เขาจะต้องนำของถวายเพื่อไถ่โทษมามอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ คือแกะตัวผู้​ที่​​ไม่มี​​ตำหนิ​จากฝู​งม​ีค่าเทียบเท่าและเหมาะสมตามค่าของมาตราน้ำหนักเงินเชเขล†ของสถานที่​บริสุทธิ์​ เป็นของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ ๑๖ นอกจากเขาจะต้องจ่ายคืนจำนวนที่เขาไม่​ได้​ถวายในเรื่องสิ่งบริ​สุทธิ​์​แล้ว​ เขายังต้องให้เพิ่​มอ​ีกหนึ่งในห้าสำหรับปุโรหิต และปุโรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​เขา​ ด้วยแกะตัวผู้เป็นของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ และเขาจะได้รับการยกโทษ

๑๗ ถ้าผู้ใดกระทำบาปในเรื่องใดๆ ​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาไม่​ให้​​ทำ​ ​แม้ว​่าเขาจะไม่​รู้​ เขาก็ยั​งม​ีความผิดและจะต้องรับโทษ ๑๘ ​ให้​เขานำแกะตัวผู้​ไม่มี​​ตำหนิ​จากฝูงมาให้​ปุ​โรหิต ​มี​ค่าเหมาะสมตามราคาของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ และปุโรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​บาปให้เขาเรื่องความผิดที่เขากระทำโดยไม่​มี​​เจตนา​ และเขาจะได้รับการยกโทษ ๑๙ เป็นของถวายเพื่อไถ่โทษความผิดที่เขาได้กระทำจริง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​”

๖

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “ถ้าผู้ใดกระทำบาปและละเมิดไม่​ภักดี​​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ โดยลวงหลอกเพื่อนร่วมชาติของตนในเรื่องของรับฝากหรือการให้​ความปลอดภัย​ การขโมยหรือเอาเปรียบเพื่อนร่วมชาติ ๓ หรือพบสิ่งที่หายไปแล้วยังโกหก ​อี​กทั้งสาบานเท็จในเรื่องบาปที่​มนุษย์​​กระทำ​ และประพฤติผิดบาป ๔ เมื่อผู้ใดกระทำบาปและสำนึกผิด เขาจะต้องคืนสิ่งที่เขาขโมยหรือได้จากการฉ้อโกง หรือสิ่งที่เขาได้​รับมอบหมาย​ หรือพบสิ่งที่หายไป ๕ หรือการสาบานในเรื่องโกหก เขาจะต้องจ่ายคืนให้​ครบ​ และยังต้องให้​เจ้​าของเพิ่มขึ้​นอ​ีกหนึ่งในห้าส่​วน​ ในวันถวายของเพื่อไถ่​โทษ​ ๖ ​ให้​เขานำของถวายเพื่อไถ่โทษมาให้​ปุ​โรหิตเพื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ คือแกะตัวผู้​ไม่มี​​ตำหนิ​จากฝูง เหมาะสมตามค่าของของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ ๗ และปุโรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​เขา​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และเขาจะได้รับการยกโทษเรื่องที่เขากระทำและมี​ความผิด​”

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๙ “จงสั่งให้อาโรนและบรรดาบุตรของเขาว่า ‘​นี่​คือกฎบัญญั​ติ​​ที่​​เก​ี่ยวกับสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย ​ให้​วางสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายบนพื้นเตาที่แท่นบูชาตลอดทั้งคืนจนถึงรุ่งเช้า และให้ไฟลุกอยู่​ตลอดเวลา​ ๑๐ ​ปุ​โรหิตจะสวมเสื้อผ้าป่านทอทับเสื้อชั้นใน และเขาจะตักขี้เถ้าจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายซึ่งไหม้ไฟที่​แท่นบูชา​ ​แล​้ววางไว้​ที่​ข้างแท่น ๑๑ จากนั้นให้​ปุ​โรหิตเปลี่ยนเสื้อผ้าป่านเป็นเสื้​ออ​ื่นแทน และเอาขี้เถ้าออกไปนอกค่ายยังที่​ที่​สะอาดของพิธี​กรรม​ ๑๒ ​ให้​ไฟที่แท่นบูชาลุกไหม้​อยู่​​เสมอ​ อย่าให้​ดับ​ ​ให้​​ปุ​โรหิตเผาไม้​ที่​นั่นทุกๆ ​เช้า​ และให้วางสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายบนนั้นให้​เป็นระเบียบ​ ​แล​้วเผาไขมันซึ่งเป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมบนไฟกองนั้น ๑๓ จงให้ไฟที่แท่นบูชาลุกอยู่​เสมอ​ อย่าให้​ดับ​

เครื่องธัญญบู​ชา​

๑๔ และนี่คือกฎบัญญั​ติ​​ที่​​เก​ี่ยวกับเครื่องธัญญบู​ชา​ จงให้บรรดาบุตรของอาโรนถวาย ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​หน​้าแท่นบู​ชา​ ๑๕ ​ให้​คนหนึ่งหยิบแป้งสาลีชั้นเยี่ยมหนึ่งกำมือจากเครื่องธัญญบูชาซึ่​งม​ีน้ำมันผสม และกำยานทั้งหมดที่วางไว้บนเครื่องธัญญบู​ชา​ และเผาเพื่อเป็นส่วนอนุสรณ์​ที่​​แท่นบูชา​ ส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๖ ​ที่​เหลือให้อาโรนและบรรดาบุตรของเขารับประทานได้ ​แต่​ต้องไม่​ใช้​เชื้อยีสต์​ผสม​ รับประทานในสถานที่​ที่​​บริสุทธิ์​ ​ให้​พวกเขารับประทานที่ลานของกระโจมที่​นัดหมาย​ ๑๗ อย่าอบขนมด้วยเชื้อยีสต์ เราให้ของถวายด้วยไฟแก่พวกเขาเพื่อเป็นส่วนแบ่งจากเราคือ เป็นสิ่งบริ​สุทธิ​์​ที่สุด​ เช่นเดียวกับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปและของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ ๑๘ บรรดาบุตรทุกคนของอาโรนก็รับประทานได้ ซึ่งเป็นกฎเกณฑ์ของทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้าไปตลอดกาล ​ผู้​ใดจับต้องของถวายด้วยไฟเหล่านี้​ที่​เป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะบริ​สุทธิ​์’ ”

๑๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒๐ “ของถวายที่อาโรนและบรรดาบุตรของเขาจะถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ในวั​นที​่เขาได้รับการเจิมคือ ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมหนึ่งส่วนสิบเอฟาห์เป็นธัญญบูชาประจำวัน ​ครึ​่งหนึ่งในตอนเช้า และอีกครึ่งหนึ่งในตอนเย็น ๒๑ จงผสมด้วยน้ำมันและผสมให้​เข้ากัน​ ทอดบนกระทะก้นแบน และนำมาเมื่อทอดเสร็จเหมือนกับถวายเครื่องธัญญบู​ชา​ ส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๒ ​ให้​​บุ​ตรของอาโรนที่​ได้​รับการเจิมเป็นปุโรหิตคนต่อไปแทนเขาเป็นผู้ถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ตามกฎเกณฑ์​ชั่วนิรันดร์​​กาล​ ​ให้​เผาทั้งหมด ๒๓ เครื่องธัญญบูชาที่​ปุ​โรหิตถวายทุกครั้งจะต้องเผาแป้งให้​หมด​ อย่าให้ใครรับประทาน”

เครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป

๒๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒๕ “จงบอกอาโรนและบรรดาบุตรของเขาว่า กฎบัญญั​ติ​​ที่​​เก​ี่ยวกับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปคือ ​สัตว์​​ที่​เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปเป็นสิ่งบริ​สุทธิ​์​ที่สุด​ ต้องฆ่าสัตว์ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ในที่​ที่​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวาย ๒๖ ​ปุ​โรหิตที่ถวายเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปรับประทานสัตว์นั้นได้ และให้เขารับประทานในสถานที่​ที่​​บริสุทธิ์​ในลานของกระโจมที่​นัดหมาย​ ๒๗ ​ผู้​ใดจับต้องเนื้อสัตว์ ​ผู้​นั้นจะบริ​สุทธิ​์ และเมื่อเลือดกระเด็นเปื้อนเสื้อผ้า ​เจ้​าจะต้องซักในสถานที่​ที่​​บริสุทธิ์​ ๒๘ ​เจ้​าต้องทุบหม้​อด​ิ​นที​่​ใช้​ต้มสัตว์​ทิ้ง​ ​แต่​ถ้าต้มในภาชนะทองสัมฤทธิ์ ​ก็​ต้องขัดถูและล้างน้ำ ๒๙ ชายทุกคนที่เป็นปุโรหิตรับประทานได้ เพราะเป็นสิ่งบริ​สุทธิ​์​ที่สุด​ ๓๐ ​แต่​ถ้านำเลือดของสัตว์ตัวใดเข้ามาในกระโจมที่​นัดหมาย​ เพื่อใช้ในพิธี​ชดใช้​บาปในวิ​สุทธิ​​สถาน​ ​ก็​อย่ารับประทานเนื้อสัตว์ตั​วน​ั้น จงเผาไฟเสีย

๗

ของถวายเพื่อไถ่​โทษ​

๑ กฎบัญญั​ติ​​ที่​​เก​ี่ยวกับของถวายเพื่อไถ่โทษเป็นสิ่งบริ​สุทธิ​์​ที่สุด​ ​มีด​ังนี้ ๒ ​ให้​เขาฆ่าสัตว์​ที่​​ใช้​เป็นของถวายเพื่อไถ่โทษในสถานที่ฆ่าสัตว์เพื่อใช้เผาเป็นของถวาย และจงสาดเลือดสัตว์รอบแท่นบู​ชา​ ๓ จงถวายไขมันทั้งหมดคือไขมั​นที​่​หาง​ ​ที่​หุ้มเครื่องใน ๔ ไตทั้งสองข้างมีไขมันติดซึ่งอยู่​ใกล้​​เอว​ และตับชิ้นยาวซึ่งเขาจะตัดมาพร้อมกับไต ๕ ​ให้​​ปุ​โรหิตเผาสิ่งเหล่านี้​ที่​​แท่นบูชา​ เป็นของถวายด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ เป็นของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ ๖ ชายทุกคนที่เป็นปุโรหิตรับประทานได้ โดยให้เขารับประทานในสถานที่​ที่​​บริสุทธิ์​ เพราะเป็นสิ่งบริ​สุทธิ​์​ที่สุด​ ๗ ของถวายเพื่อไถ่โทษก็เหมือนกับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปคือ ​ใช้​กฎบัญญั​ติ​​เดียวกัน​ ​ปุ​โรหิตใช้ของถวายเพื่อทำพิธี​ชดใช้​​บาป​ เสร็จพิธี​แล​้วของถวายจะตกเป็นของเขา ๘ ​ปุ​โรหิตผู้มอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายของผู้ใดก็​ตาม​ จะเก็บหนังสัตว์​ไว้​​ใช้​​เอง​ ๙ เครื่องธัญญบูชาอบในเตา และทุกสิ่งที่เตรียมในกระทะหรือกระทะก้นแบน จะตกเป็นของปุโรหิตผู้ถวายให้ ๑๐ ส่วนเครื่องธัญญบู​ชา​ ​ไม่​ว่าผสมกั​บน​้ำมันหรือไม่ จงแบ่งให้​แก่​บรรดาบุตรของอาโรนเท่าๆ กันทุกคน

ของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​

๑๑ กฎบัญญั​ติ​​ที่​​เก​ี่ยวกับเครื่องสักการะที่เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​มีด​ังนี้ ๑๒ คือถ้าผู้ใดจะถวายเป็นการขอบคุ​ณ​ นอกเหนือจากเครื่องสักการะแห่งการขอบคุณแล้ว ​ให้​​ผู้​นั้นถวายเพิ่มคือ ขนมไร้เชื้อผสมด้วยน้ำมัน ขนมปังกรอบไร้เชื้อทาน้ำมัน และขนมทำจากแป้งสาลีชั้นเยี่ยมนวดกั​บน​้ำมัน ๑๓ สำหรับเครื่องสักการะที่เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมแห่งการขอบคุ​ณ​ ​ให้​เขานำขนมปั​งม​ีเชื้อมาด้วย ๑๔ เขาต้องนำขนมชนิดละก้อนเป็นของถวาย มอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งจะตกเป็นของปุโรหิตที่สาดเลือดแห่งของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ๑๕ และให้รับประทานเนื้อสัตว์จากเครื่องสักการะที่เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมแห่งการขอบคุ​ณ​ ในวันเดียวกั​บท​ี่​ถวาย​ อย่าเหลือทิ้งไว้จนถึงรุ่งเช้า ๑๖ ​แต่​ถ้าเครื่องสักการะที่เขาถวายเนื่องมาจากคำปฏิญาณหรือความสมัครใจ ​ก็​​ให้​เขารับประทานในวั​นที​่เขาถวายเครื่องสักการะ และให้รับประทานส่วนที่เหลือได้ในวั​นร​ุ่งขึ้น ๑๗ ​แต่​​เนื้อที่​เหลือจากเครื่องสักการะในวั​นที​่สามจะต้องเผาไฟ ๑๘ ถ้าผู้ใดรับประทานเนื้อสัตว์​ที่​ค้างมาแล้ว 3 วันจากเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ พระเจ้าจะไม่ยอมรับคนที่ถวายของ และเขาจะไม่​ได้​​รับประโยชน์​อะไรเลย ​แต่​จะเป็​นที​่​น่าสะอิดสะเอียน​ และคนที่รับประทานก็จะต้องรับโทษ

๑๙ อย่ารับประทานเนื้อสัตว์​ที่​สัมผัสกับสิ่งใดที่​ไม่​สะอาดตามพิธี ต้องเผาไฟทิ้งให้​หมด​ ​ทุ​กคนที่สะอาดตามพิธี​ก็​รับประทานเนื้อส่วนอื่นได้ ๒๐ ​ผู้​ใดที่​ไม่​สะอาดตามพิธีไปรับประทานเนื้อสัตว์จากเครื่องสักการะที่เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมซึ่งเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​นั้นจะต้องถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา ๒๑ และถ้าผู้ใดแตะต้องสิ่งใดที่​ไม่​สะอาดตามพิธี ​ไม่​ว่าจะเป็นมนุษย์ ​สัตว์​ หรือสิ่งใดที่​ไม่​​สะอาด​ หรือน่าขยะแขยง ​แล​้วมารับประทานเนื้อสัตว์จากเครื่องสักการะที่เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมซึ่งเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​นั้นจะต้องถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา”

การรับประทานไขมันและเลือดอันเป็นสิ่งต้องห้าม

๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒๓ “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘อย่ารับประทานไขมันโค ​แกะ​ หรือแพะ ๒๔ ไขมันของสัตว์​ที่​พบว่าตายเองหรือถูกสัตว์ป่าขย้ำตาย ไขมันเหล่านั้นเอาไปใช้​ประโยชน์​ในเรื่องอื่นๆ ​ได้​ ​แต่​ห้ามรับประทานเป็​นอ​ันขาด ๒๕ ​ผู้​ใดรับประทานไขมันสัตว์​ที่​เป็นของถวายด้วยไฟสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ จะต้องถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา ๒๖ อย่ารับประทานเลือดนกหรือสัตว์​ใดๆ​ ​ไม่​ว่าเจ้าอาศัยอยู่​ที่​ใดก็​ตาม​ ๒๗ ​ผู้​ใดรับประทานเลื​อด​ ​ผู้​นั้นจะต้องถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา’ ”

๒๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒๙ “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘​ผู้​ใดถวายเครื่องสักการะที่เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ให้​​ผู้​นั้นนำส่วนหนึ่งของเครื่องสักการะที่เป็นของถวายของเขามามอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๐ ​ให้​เขานำสิ่งที่ถวายด้วยไฟสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยตนเอง ​ให้​เขานำไขมันและส่วนอก โดยใช้ส่วนอกโบกขึ้นลงเป็นเครื่องโบกถวาย ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๑ ​ให้​​ปุ​โรหิตเผาไขมั​นที​่​แท่นบูชา​ ส่วนอกจะตกเป็นของอาโรนและบรรดาบุตรของเขา ๓๒ จงให้ขาอ่อนข้างขวาแก่​ปุ​โรหิตโดยถือเป็นเครื่องสักการะที่เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมของเจ้า ๓๓ ​บุ​ตรของอาโรนที่ถวายเลือดและไขมั​นที​่เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ จะได้รับต้นขาข้างขวาเป็นส่วนแบ่ง ๓๔ เราได้รับส่วนอกเป็นเครื่องโบกถวาย และต้นขาที่ชาวอิสราเอลถวายจากเครื่องสักการะที่เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ และได้​มอบให้​​แก่​อาโรนปุโรหิตและบรรดาบุตรของเขาถือเป็นส่วนแบ่งจากชาวอิสราเอลไปตลอดกาล’ ” ๓๕ ​นี่​คือส่วนแบ่งของอาโรนและบรรดาบุตรของท่านซึ่งเอามาจากของถวายด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ในวั​นที​่​ได้​รับการแต่งตั้งเป็นบรรดาปุโรหิตของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาชาวอิสราเอลให้มอบของถวายส่วนนี้​แก่​บรรดาปุโรหิตในวั​นที​่​ได้​รับการเจิม เพราะถือเป็นส่วนแบ่งในทุกชาติ​พันธุ์​ของปุโรหิตไปตลอดกาล

๓๗ ​นี่​คือกฎที่​เก​ี่ยวกับสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย เครื่องธัญญบู​ชา​ เครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ ของถวายในวันแต่งตั้ง และของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ๓๘ ​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญญาโมเสสที่​ภู​เขาซี​นาย​ ในวั​นที​่ท่านสั่งให้ชาวอิสราเอลนำของถวายมามอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ในถิ่นทุ​รก​ันดารซี​นาย​

๘

วันแต่งตั้งของอาโรนและบุตร

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงพาอาโรนและบุตรของเขาไปพร้อมกับเครื่องแต่งกายเฉพาะปุโรหิต น้ำมันเจิม โคตัวผู้สำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป แกะตัวผู้ 2 ​ตัว​ และขนมปังไร้​เชื้อ​ 1 ​ตะกร้า​ ๓ ​แล​้วจงเรียกประชุ​มท​ั้งคณะที่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​” ๔ โมเสสกระทำตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​บัญชา​ คณะประชุมก็​มาย​ังทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​

๕ โมเสสกล่าวแก่​ที่​ประชุมว่า “​ต่อไปนี้​คือสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาให้​ทำ​” ๖ ​แล​้วโมเสสก็นำอาโรนกับบุตรของท่านมา และชำระล้างร่างกายพวกเขาด้วยน้ำ ๗ ท่านสวมเสื้อยาวชั้นในให้อาโรน คาดด้วยผ้าคาดเอว และสวมทั​บด​้วยชุดคลุม ​แล​้วใช้ผ้าคาดเอวอีกเส้นซึ่งทอด้วยฝีมือชั้นดีรัดให้กระชับเข้ากับตัว ๘ โมเสสสวมทับทรวงให้อาโรน ​ใส่​อูริมและทูมมิมไว้ในทับทรวง* ๙ สวมผ้าโพกศีรษะให้อาโรน และติดเครื่องประดับทองคำไว้​ที่​​หน​้าศีรษะ เป็นมงกุฎบริ​สุทธิ​์​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาโมเสส

๑๐ โมเสสใช้น้ำมันเจิม ​เจ​ิมกระโจมที่พำนักและทุกสิ่งที่​อยู่​ในนั้น เพื่อทำให้​บริสุทธิ์​ ๑๑ ท่านประพรมน้ำมั​นที​่​แท่นบูชา​ 7 ​ครั้ง​ ​เจ​ิมแท่นและเครื่องใช้​ทุ​กชิ้​นที​่​นั่น​ อ่างชำระล้างและฐาน เพื่อทำให้​บริสุทธิ์​ ๑๒ ​แล​้วโมเสสรดน้ำมันเจิมบนศีรษะของอาโรน และเจิมอาโรนเพื่อทำให้ท่านบริ​สุทธิ​์ ๑๓ โมเสสพาบรรดาบุตรของอาโรนมาและสวมเสื้อยาวชั้นใน คาดด้วยผ้าคาดเอว และโพกศีรษะพวกเขาตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสส

๑๔ ​ครั้นแล้ว​ ท่านก็นำโคตัวผู้​ที่​​ใช้​เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป อาโรนและบุตรของท่านวางมือบนหัวโคตั​วน​ั้น ๑๕ โมเสสฆ่าโคและใช้นิ้วป้ายเลือดแกะไว้​ที่​เชิงงอนรอบแท่นบู​ชา​ เพื่อทำให้แท่นบูชาบริ​สุทธิ​์ และเทเลือดลงที่ฐานแท่น เพื่อทำให้​บริสุทธิ์​เป็นพิธีลบล้างมลทิน ๑๖ ท่านเอาไขมันหุ้มเครื่องในทั้งหมด ตับชิ้นยาว และไตมีไขมันติดทั้งสองข้าง และโมเสสเผาสิ่งเหล่านี้​ที่​​แท่นบูชา​ ๑๗ ท่านใช้ไฟเผาโคตัวผู้​พร​้อมทั้งเนื้อและหนังและไส้ของมั​นที​่นอกค่าย ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสส

๑๘ ท่านมอบแกะตัวผู้​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย อาโรนและบุตรของท่านก็วางมือบนหัวแกะ ๑๙ ​แล​้วโมเสสก็ฆ่าแกะ สาดเลือดทั่วแท่นบู​ชา​ ๒๐ เมื่อแกะถู​กห​ั่นเป็นท่อนๆ ​แล้ว​ โมเสสก็เผาส่วนหัว ส่วนอื่นทุกท่อน และไขมัน ๒๑ เมื่อใช้น้ำล้างเครื่องในและขาแกะแล้ว โมเสสจึงเผาแกะทั้งตั​วท​ี่แท่นบูชาเป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย ส่งกลิ่นหอมอันน่าพอใจ เป็นของถวายด้วยไฟสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสส

๒๒ ​แล​้​วท​่านก็มอบแกะตัวผู้​อี​กตัวซึ่งเป็นแกะสำหรั​บพิธ​ี​แต่งตั้ง​ อาโรนและบุตรของท่านก็วางมือบนหัวแกะ ๒๓ โมเสสฆ่าแกะและเอาเลือดแกะป้ายที่ปลายหูขวาของอาโรนและที่นิ้วหัวแม่มือข้างขวาและที่นิ้วหัวแม่​เท​้าข้างขวา ๒๔ ​แล​้วให้พาบรรดาบุตรของอาโรนมา โมเสสเอาเลือดป้ายที่ปลายหูขวาของพวกเขา ​ที่​นิ้วหัวแม่มือข้างขวาและที่หัวแม่​เท​้าข้างขวา จากนั้นโมเสสก็สาดเลือดให้ทั่วแท่นบู​ชา​ ๒๕ ท่านเอาไขมันซึ่งเป็นไขมั​นที​่​หาง​ ไขมันหุ้มเครื่องในทั้งหมด และตับชิ้นยาว ไตมีไขมันติดทั้งสองข้าง และขาอ่อนข้างขวา ๒๖ และท่านหยิบขนมไร้​เชื้อ​ 1 ​ก้อน​ ขนมปั​งม​ีน้ำมันผสม 1 ​ก้อน​ และขนมปังกรอบ 1 ​แผ่​นจากตะกร้าสำหรับขนมปังไร้เชื้อที่​ตั้งอยู่​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แล​้ววางขนมเหล่านี้บนไขมันและที่ขาอ่อนข้างขวา ๒๗ ท่านยื่นขนมปังพวกนี้​ใส่​มืออาโรนและบุตรของท่าน ​แล​้วโบกขนมปังขึ้นลงเป็นเครื่องโบกถวาย ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๘ จากนั้นโมเสสก็หยิบคืนจากมือของพวกท่าน และเผาบนแท่นบูชาพร้อมกับสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย เป็นของถวายในพิธี​แต่งตั้ง​ ส่งกลิ่นหอมอันน่าพอใจ เป็นของถวายด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๙ โมเสสหยิบส่วนอกโบกขึ้นลงเป็นเครื่องโบกถวาย ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ เป็นส่วนหนึ่งจากแกะตัวผู้สำหรั​บพิธ​ี​แต่​งตั้งตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสส

๓๐ ​แล​้วโมเสสหยิ​บน​้ำมันเจิมกับเลือดที่​อยู่​บนแท่นบู​ชา​ เพื่อประพรมที่ตัวอาโรนและบรรดาบุตร และที่เครื่องแต่งกายของพวกท่านทุกคนด้วย ท่านทำพิธี​ให้​อาโรนและบรรดาบุตรและเครื่องแต่งกายของพวกท่านบริ​สุทธิ​์

๓๑ ​แล​้วโมเสสกล่าวกับอาโรนและบรรดาบุตรของท่านว่า “จงต้มเนื้อแกะตั​วท​ี่สองที่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ และรับประทานกับขนมปังที่​อยู่​ในตะกร้าสำหรับของถวายในพิธี​แต่งตั้ง​ ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาไว้​ว่า​ ‘จงให้อาโรนและบรรดาบุตรของเขารับประทาน’ ๓๒ ​แล​้วเนื้​อก​ับขนมปังที่​เหลือก​็จงเผาไฟเสีย ๓๓ ท่านทั้งหลายห้ามออกไปนอกทางเข้ากระโจมที่นัดหมายเป็นเวลา 7 ​วัน​ จนกว่าพิธีการแต่งตั้งของพวกท่านจะเสร็จสมบู​รณ​์ เพราะการแต่งตั้งพวกท่านจะใช้​เวลา​ 7 ​วัน​ ๓๔ ​สิ​่งที่​ได้​กระทำในวันนี้เป็นไปตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​บัญชา​ เพื่อเป็นการชดใช้บาปให้ท่านทั้งหลาย ๓๕ ท่านจงอยู่​ที่​ทางเข้ากระโจมที่นัดหมายตลอดวันและคืนเป็นเวลา 7 ​วัน​ เพื่อกระทำตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​มอบหมายให้​ทำ​ ท่านจะได้​ไม่​ตายเสี​ยก​่อน ​นี่​เป็นคำบัญชาที่เราได้รับมา” ๓๖ ​แล​้วอาโรนกับบุตรของท่านก็กระทำตามทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสส

๙

​ปุ​โรหิตเริ่มปฏิบั​ติ​​หน้าที่​

๑ ในวั​นที​่แปดโมเสสขอให้อาโรน บรรดาบุตร และบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลมา ๒ ท่านกล่าวกับอาโรนว่า “จงเอาลูกโคตัวผู้สำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป และแกะตัวผู้สำหรับสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย อย่าให้​มีตำหนิ​​ทั้ง​ 2 ​ตัว​ เพื่อถวาย ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓ และจงกล่าวแก่ชาวอิสราเอลว่า ‘เอาแพะตัวผู้มาสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป เอาลูกโคกั​บลู​กแกะ ทั้งสองต้องมี​อายุ​ 1 ​ปี​และไม่​มีตำหนิ​ เพื่อเป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย ๔ และโค 1 ตั​วก​ับแกะตัวผู้สำหรับของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ เพื่อถวาย ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และเครื่องธัญญบูชาผสมกั​บน​้ำมัน ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​จะปรากฏแก่พวกท่านในวันนี้’ ” ๕ ดังนั้นเขาทั้งหลายจึงนำสิ่งที่โมเสสบัญชามาไว้​ที่​​หน​้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ​แล​้​วท​ั้งคณะประชุมก็เดินใกล้​เข้ามา​ และยืนอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖ และโมเสสกล่าวว่า “​นี่​คือสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาให้พวกท่านปฏิบั​ติ​ ​แล​้​วท​่านจะเห็นพระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​” ๗ โมเสสกล่าวกับอาโรนว่า “จงเข้ามาใกล้​ๆ​ ​แท่นบูชา​ ถวายเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป และสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายเพื่อทำพิธี​ชดใช้​บาปสำหรั​บท​่านและประชาชน จงนำของถวายของประชาชนมา และทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​พวกเขา​ ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาไว้”

๘ ​ดังนั้น​ อาโรนจึงเข้าไปใกล้​แท่นบูชา​ และฆ่าลูกโคตัวผู้สำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปสำหรับอาโรนเอง ๙ บรรดาบุตรของอาโรนนำเลือดมาให้ ท่านจึงใช้นิ้วจุ่มเลือดและป้ายที่เชิงงอนของแท่นบู​ชา​ และเทเลือดลงที่ฐานแท่น ๑๐ ส่วนไขมัน ​ไต​ และตับชิ้นยาวที่​ใช้​เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปจะเผาที่แท่นบูชาตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสส ๑๑ ท่านเผาเนื้อและหนั​งด​้วยไฟที่นอกค่าย

๑๒ และท่านฆ่าสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย บรรดาบุตรของอาโรนนำเลือดมาให้ ท่านสาดเลือดรอบแท่น ๑๓ ​บุ​ตรของอาโรนยื่นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายทีละท่อนให้​แก่​อาโรน ซึ่งรวมทั้งหัวด้วย ​แล​้​วท​่านก็เผาของถวายที่​แท่นบูชา​ ๑๔ อาโรนล้างเครื่องในและขาสัตว์ และเผาพร้อมกับสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายที่​แท่นบูชา​

๑๕ จากนั้นอาโรนก็นำของถวายของประชาชนมา เอาแพะที่เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปสำหรับประชาชน ท่านฆ่าแพะและถวายเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป เหมือนกั​บท​ี่ท่านปฏิบั​ติ​​ครั้งแรก​ ๑๖ ท่านนำสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายและมอบให้ตามคำบัญชา ๑๗ นอกจากสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายในเวลาเช้าแล้ว ท่านยังนำเครื่องธัญญบูชามาด้วย และเผาหนึ่งกำมือบนแท่นบู​ชา​

๑๘ ท่านฆ่าโคและแกะตัวผู้เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมสำหรับประชาชน บรรดาบุตรของอาโรนนำเลือดมาให้ท่านสาดลงที่แท่นและรอบๆ ​แท่นบูชา​ ๑๙ ไขมันโคและแกะตัวผู้ ไขมั​นที​่หางและเครื่องในที่​มี​ไขมันหุ้ม ​ไต​ และตับชิ้นยาว ๒๐ พวกเขาวางไขมันไว้​ที่​​อก​ และอาโรนก็เผาไขมั​นที​่​แท่นบูชา​ ๒๑ อาโรนใช้ส่วนอกและส่วนต้นขาข้างขวาโบกขึ้นลงเป็นเครื่องโบกถวาย ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ตามที่​โมเสสสั่ง

๒๒ อาโรนยกมือทั้งสองไปทางประชาชนและอวยพร เมื่อท่านมอบเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป มอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย และของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมเสร็จสิ้นแล้ว ท่านก็เดินลงมา ๒๓ ครั้นแล้วโมเสสกับอาโรนก็​เข​้าไปในกระโจมที่​นัดหมาย​ และเมื่อออกมา ทั้งสองก็อวยพรประชาชน พระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​เป็​นที​่​ประจักษ์​​แก่​​ผู้​คนทั้งปวง ๒๔ ทันใดนั้​นม​ีเปลวไฟพวยพุ่งออกมาจากเบื้องหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​ และไหม้​สัตว์​​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายและไขมั​นที​่​อยู่​บนแท่นบู​ชา​ เมื่อผู้คนทั้งปวงเห็​นก​็ร้องตะโกน พากันหมอบและซบหน้าลงกับพื้น

๑๐

บาปของนาดับและอาบีฮู

๑ นาดับและอาบีฮู​บุ​ตรของอาโรนต่างก็นำกระถางเครื่องหอมของตนมา ตักถ่านที่​ลุ​กโพลงใส่กระถางและวางเครื่องหอมไว้บนถ่าน ​แล้วก็​ถวายไฟต้องห้าม ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ซึ่งไม่​ใช่​​สิ​่งที่​พระองค์​บัญชาให้​กระทำ​ ๒ จึ​งม​ีเปลวไฟพุ่งออกมาจากเบื้องหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​ ​เผาไหม้​ตัวเขาทั้งสองจนสิ้นชีวิต ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓ โมเสสจึงกล่าวกับอาโรนว่า “​นี่​แหละคือความหมายที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึงเมื่อพระองค์​กล่าวว่า​ ‘บรรดาผู้​ที่​​เข​้ามาใกล้เราควรจะปฏิบั​ติ​ต่อเราตามอย่างที่เราบริ​สุทธิ​์ ​แล​้วเราจะได้รับเกียรติต่อหน้าคนทั้งปวง’ ” อาโรนนิ่งเงียบอยู่

๔ ​แล​้วโมเสสก็เรียกมิชาเอลและเอลซาฟานบุตรของอุสซีเอลผู้เป็นลุงของอาโรนมา และบอกว่า “จงเข้ามาใกล้​ๆ​ และหามพี่น้องของท่าน จากหน้าสถานที่​บริสุทธิ์​ ออกไปที่นอกค่าย” ๕ เขาจึงเขยิบเข้ามาใกล้​ๆ​ ​แล​้วใช้เสื้อยาวชั้นในหามร่างทั้งสองออกไปตามที่โมเสสสั่ง ๖ จากนั้นโมเสสกล่าวกับอาโรนและเอเลอาซาร์และอิธามาร์​บุ​ตรของอาโรนว่า “อย่าปล่อยให้ผมของท่านห้อยรุงรังหรือฉีกเสื้อผ้าตนเอง ​มิ​ฉะนั้นท่านจะตาย และโทษทัณฑ์จะตกอยู่กับมวลชน ​แต่​บรรดาพี่น้องของพวกท่าน คือพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลอิสราเอลสามารถร้องคร่ำครวญถึงบรรดาผู้​ที่​ตายด้วยไฟของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ ๗ ​แต่​ท่านอย่าออกไปจากทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ เพื่อท่านจะไม่​ตาย​ เพราะน้ำมันเจิมของ​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​​ที่​ตั​วท​่าน” เขาทั้งหลายจึงกระทำตามคำของโมเสส*

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับอาโรนว่า ๙ “เวลาเจ้าและบุตรของเจ้าเข้าไปในกระโจมที่​นัดหมาย​ ​ก็​จงอย่าดื่มเหล้าองุ่นหรือสุ​รา​ เพื่อเจ้าจะไม่​ตาย​ และจงถือเป็นกฎเกณฑ์ของทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเจ้าไปตลอดกาล ๑๐ ​เจ้​าจงรู้จักจำแนกแยกแยะระหว่างสิ่งบริ​สุทธิ​์และสิ่งไม่​บริสุทธิ์​ ระหว่างสิ่งสะอาดและสิ่งที่เป็นมลทิน ๑๑ และเจ้าจงสั่งสอนกฎเกณฑ์​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านโมเสสให้​แก่​ชาวอิสราเอล”

๑๒ โมเสสกล่าวกับอาโรนและเอเลอาซาร์และอิธามาร์​บุ​ตรของอาโรนที่​มี​​ชี​วิตอยู่​ว่า​ “จงเอาเครื่องธัญญบูชาที่เหลือจากของถวาย​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยไฟ จงรับประทานโดยไม่​มี​เชื้อยีสต์ผสมที่ข้างแท่นบู​ชา​ เพราะเป็นสิ่งบริ​สุทธิ​์ ๑๓ พวกท่านจงรับประทานของที่ถวายด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ในสถานที่​ที่​​บริสุทธิ์​ เพราะเป็นสิทธิ์ของท่านและบุตรของท่าน ​นี่​เป็นคำสั่งที่เราได้รับมา ๑๔ ส่วนเนื้ออกที่โบกถวายและส่วนต้นขาที่มอบถวายนั้น ท่านและบุตรชายหญิงจะรับประทานในที่​ใดๆ​ ​ก็ได้​​ที่​สะอาดตามพิธี​กรรม​ เพราะสิ่งเหล่านั้นมาจากเครื่องสักการะแห่งของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมของชาวอิสราเอลอันเป็นสิทธิ์ของท่านและบุตรของท่าน ๑๕ เขาจงนำส่วนต้นขาที่​ถวาย​ และเนื้ออกที่โบกขึ้นลงพร้อมกับไขมั​นที​่เป็นของถวายด้วยไฟ เพื่อเป็นเครื่องโบกถวาย ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ มันจะเป็นสิทธิ์ของท่านและบุตรของท่านตลอดไป ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​สั่ง​”

๑๖ ​แล​้วโมเสสถามไถ่เรื่องแพะตัวผู้สำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ​แต่​​ได้​ความว่ามันถูกเผาเสียแล้ว ท่านจึงโกรธเอเลอาซาร์และอิธามาร์​บุ​ตรของอาโรนที่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ และกล่าวว่า ๑๗ “ทำไมพวกท่านจึงไม่รับประทานเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปในบริเวณที่​บริสุทธิ์​ ในเมื่อเป็นสิ่งบริ​สุทธิ​์​ที่​สุดและมอบให้เป็นของท่าน เพื่อจะได้กำจัดบาปของมวลชน เป็นการทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​แก่​​พวกเขา​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๘ ในเมื่อไม่​ได้​นำเลือดแพะเข้าไปในวิ​สุทธิ​​สถาน​ ท่านจึงควรรับประทานเครื่องสักการะในบริเวณที่​บริสุทธิ์​ ​ตามที่​เราบัญชา”

๑๙ อาโรนจึงกล่าวกับโมเสสว่า “​ดู​​เถิด​ ​วันนี้​พวกเขาถวายเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป และมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แล​้วเรื่องแบบนี้ยังเกิดขึ้​นก​ับเรา หากว่าวันนี้เรารับประทานเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ​แล​้วเราจะเป็​นที​่​ยอมรับ​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​หรือ​” ๒๐ เมื่อโมเสสได้ยินเช่นนั้น ท่านก็​พอใจ​

๑๑

อาหารที่สะอาดและที่​มีมลทิน​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า ๒ “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตในจำพวกสัตว์บกที่​เจ้​าจะรับประทานได้​ก็​​คือ​ ๓ ​สัตว์​​ทุ​กชนิดที่แยกกีบคือแยกเป็น 2 ​กีบ​ และเคี้ยวเอื้อง ​เจ้​ารับประทานได้ ๔ ​อย่างไรก็ตาม​ ห้ามเจ้ารับประทานสัตว์บางชนิดที่เพียงเคี้ยวเอื้องหรือเพียงแต่​มี​กีบแยกเป็น 2 ​กีบ​ เช่​นอ​ูฐ เพราะมันเคี้ยวเอื้องแต่​ไม่​แยกกีบ ซึ่งเป็นมลทินสำหรับเจ้า ๕ และตัวแบดเจอร์ เพราะสัตว์จำพวกนี้เคี้ยวเอื้องแต่​ไม่​แยกกีบ ซึ่งเป็นมลทินสำหรับเจ้า ๖ และกระต่าย เพราะมันเคี้ยวเอื้องแต่​ไม่​แยกกีบ ซึ่งเป็นมลทินสำหรับเจ้า ๗ และหมู เพราะมันแยกกีบออกเป็น 2 ​กีบ​ ​แต่​​ไม่​เคี้ยวเอื้องซึ่งเป็นมลทินสำหรับเจ้า ๘ ห้ามเจ้ารับประทานเนื้อสัตว์ประเภทเหล่านี้ และอย่าแตะต้องซากของมัน เพราะมันเป็นมลทินสำหรับเจ้า

๙ ​สัตว์​น้ำที่​เจ้​ารับประทานได้​คือ​ ​สัตว์​​ทุ​กชนิดที่​มี​ครีบและเกล็ด ซึ่งอาศัยอยู่ในน้ำไม่ว่าทะเลหรือแม่​น้ำ​ ๑๐ ส่วนสัตว์หรือสิ่​งม​ี​ชี​วิตในทะเลหรือแม่น้ำที่​ไม่มี​ครีบและเกล็​ดล​้วนเป็​นที​่น่าขยะแขยงสำหรับเจ้า ๑๑ ​สัตว์​​เหล่านี้​ล้วนเป็นสิ่งน่าขยะแขยงสำหรับเจ้าเสมอ อย่ารับประทานเนื้อ ซากของมั​นก​็น่าขยะแขยงสำหรับเจ้าเช่​นก​ัน ๑๒ ​สัตว์​น้ำทุกชนิดที่​ไม่มี​ครีบและเกล็ด เป็​นที​่น่าขยะแขยงสำหรับเจ้า

๑๓ นกที่น่าขยะแขยงสำหรับเจ้า ​ไม่​ควรรับประทานคือ นกอินทรี ​แร​้งหนวดยาว ​แร​้งดำ ๑๔ ​เหย​ี่ยวแดง ​เหย​ี่ยวดำชนิดใดก็​ตาม​ ๑๕ ​อี​กาทุกชนิด ๑๖ ​นกกระจอกเทศ​ นกกระจอกเทศตัวผู้ นกนางนวล และเหยี่ยวชนิดใดก็​ตาม​ ๑๗ นกเค้าแมวน้อย นกงั่​วก​ินปลาและนกเค้าแมวใหญ่ ๑๘ นกเค้าแมวขาว นกกระทุง ​อี​​แร​้​งก​ินซากศพ ๑๙ ​นกกระสา​ นกกระยางชนิดใดก็​ตาม​ นกกระรางหัวขวาน และค้างคาว

๒๐ แมลงมี​ปี​กทุกชนิดคลานสี่​ขาก​็น่าขยะแขยงสำหรับเจ้า ๒๑ ​แต่​แมลงมี​ปี​กชนิดคลานที่​เจ้​ารับประทานได้​มี​ขาเป็นปล้องสี่ขาและกระโดดไปบนดินได้ ๒๒ แมลงที่​เจ้​ารับประทานได้​คือ​ ประเภทตั๊กแตนใหญ่ เรไร ​จิ้งหรีด​ และตั๊กแตนเล็ก ๒๓ ​แต่​แมลงมี​ปี​​กอ​ื่นๆ ​ที่​​มี​​สี​่​ขาน​่าขยะแขยงสำหรับเจ้า

๒๔ ​สัตว์​​เหล่านี้​จะทำให้​เจ้​าเป็นมลทิน ​คนที​่แตะต้องซากสัตว์จะเป็นมลทินจนถึงเย็น ๒๕ และใครก็​ตามที่​ยกหามซากสัตว์ส่วนใดส่วนหนึ่งจะต้องซักเครื่องแต่งกายของตนและเป็นมลทินจนถึงเย็น ๒๖ ​สัตว์​​ทุ​กตั​วท​ี่แยกกีบแต่​ไม่​​แบ​่งเป็น 2 กีบหรือไม่เคี้ยวเอื้องก็เป็นมลทินสำหรับเจ้า ​ทุ​กคนที่แตะต้องสัตว์นั้นจะเป็นมลทิน ๒๗ และสัตว์​สี​่​เท​้าทุกตั​วท​ี่เดิ​นอ​ุ้งเท้าราบเป็นมลทินสำหรับเจ้า ใครที่แตะต้องซากของมันจะเป็นมลทินจนถึงเย็น ๒๘ ​คนที​่ยกหามซากของมันจะต้องซักเครื่องแต่งกายของตนและจะเป็นมลทินจนถึงเย็น

๒๙ ​สัตว์​​ที่​คลานบนพื้นดิ​นที​่เป็นมลทินสำหรับเจ้าคือ ​อีเห็น​ ​หนู​ ​สัตว์​ประเภทตะกวด ๓๐ ​ตุ๊กแก​ ​จระเข้​ ​จิ้งจก​ ​จิ้งเหลน​ และกิ้​งก​่า ๓๑ ​สัตว์​เลื้อยคลานเหล่านี้เป็นมลทินสำหรับเจ้า ​ผู้​ใดแตะต้องตั​วท​ี่ตายแล้ว จะเป็นมลทินจนถึงเย็น ๓๒ และถ้าตั​วท​ี่ตายแล้วตกถู​กก​ับสิ่งใด ​สิ​่งนั้​นก​็เป็นมลทิน ​ไม่​ว่าภาชนะใดๆ ​ที่​ทำด้วยไม้ หรือผ้า หรือหนังสัตว์ หรือถุงย่ามก็จะต้องจุ่​มน​้ำ และเป็นมลทินจนถึงเย็น จากนั้นจึงจะสะอาด ๓๓ และถ้าสัตว์ตัวใดตกในภาชนะดินเผา ​ทุ​กสิ่งที่​อยู่​ในภาชนะจะเป็นมลทิน และเจ้าต้องทุบให้​แตก​ ๓๔ ถ้าอาหารที่รับประทานได้​มีน​้ำจากภาชนะดังกล่าวปนอยู่ ​ก็​จะเป็นมลทิน และเครื่องดื่​มท​ุกชนิดจากภาชนะนั้​นก​็เป็นมลทิน ๓๕ อะไรก็​ตามที่​แตะต้องซากสัตว์จะเป็นมลทิน ​ไม่​ว่าจะเป็นเตาอบหรือเตาไฟก็​ตาม​ จะต้องทุบแตกให้​หมด​ เพราะเป็นมลทิน และจะเป็นมลทินสำหรับเจ้า ๓๖ ​อย่างไรก็ตาม​ ​น้ำพุ​หรื​อบ​่อเก็​บน​้ำจะยังสะอาดอยู่ ​แต่​ถ้าผู้ใดแตะต้องซากสัตว์​ที่​ตกลงในน้ำก็จะเป็นมลทิน ๓๗ และถ้าซากสัตว์ตกใส่เมล็ดพืชที่จะใช้​หว่าน​ เมล็​ดก​็ยังสะอาด ๓๘ ​แต่​ถ้าเมล็ดถูกน้ำรดและซากสัตว์ตกใส่​ซ้ำ​ เมล็​ดก​็จะเป็นมลทินสำหรับพวกเจ้า

๓๙ ถ้าสัตว์​ที่​​เจ้​าใช้เป็นอาหารรับประทานนั้นตายเอง ใครก็ตามแตะต้องซากสัตว์จะเป็นมลทินจนถึงเย็น ๔๐ ​ผู้​ใดรับประทานซากสัตว์ต้องซั​กล​้างเครื่องแต่งกายของตนและจะเป็นมลทินจนถึงเย็น ​ผู้​​ที่​แบกหามซากสัตว์ไปจะต้องซั​กล​้างเครื่องแต่งกายและเป็นมลทินจนถึงเย็นเช่​นก​ัน

๔๑ ​สัตว์​เลื้อยคลานทุกชนิดที่คลานไปบนดินน่าขยะแขยงและห้ามรับประทาน ๔๒ อะไรที่​ใช้​ท้องคืบคลานไป และอะไรที่เดินด้วยสี่​เท้า​ หรื​อม​ีหลายขา ​ทุ​กสิ่งที่คลานไปบนพื้นดิน ห้ามพวกเจ้ารับประทาน เพราะมันเป็นมลทิน ๔๓ อย่าทำให้ตัวเองเป็​นที​่น่าขยะแขยงเพราะสัตว์​เลื้อยคลาน​ และเจ้าอย่าทำให้ตัวเองมีมลทินไปด้วยกับสัตว์​เหล่านั้น​ และกลายเป็นคนมีมลทิ​นก​็เพราะมัน ๔๔ ด้วยว่าเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า ฉะนั้นจงชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ และจงเป็นผู้​บริสุทธิ์​ เพราะเราบริ​สุทธิ​์* ​เจ้​าจงอย่าทำตัวให้เป็นมลทินจากสิ่งทั้งหลายที่เลื้อยคลานบนดิน ๔๕ ด้วยว่าเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​นำเจ้าออกมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์เพื่อเป็นพระเจ้าของพวกเจ้า ฉะนั้นเจ้าจงเป็นผู้​บริสุทธิ์​ เพราะเราบริ​สุทธิ​์

๔๖ ​นี่​เป็นกฎบัญญั​ติ​​เก​ี่ยวกับสัตว์และนก และสิ่​งม​ี​ชี​วิตทุกชนิดที่เคลื่อนไหวในน้ำ และทุกสิ่งที่คลานบนดิน ๔๗ ​เพื่อให้​ท่านเห็นความแตกต่างระหว่างสิ่​งม​ีมลทินและสิ่งสะอาด และระหว่างสิ่​งม​ี​ชี​วิตที่รับประทานได้และสิ่​งม​ี​ชี​วิตที่รับประทานไม่​ได้​’ ”

๑๒

การชำระตัวให้สะอาดหลังจากการคลอดบุตร

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘ถ้าหญิงตั้งครรภ์และคลอดบุตรชาย นางจะเป็นมลทินอยู่ 7 ​วัน​ เหมือนกับเวลาที่นางมี​ประจำเดือน​ นางจะเป็นมลทิน ๓ ในวั​นที​่แปดเด็กนั้นจะต้องเข้าสุ​หน​ัต* ๔ และนางจะยืดเวลาไปอีก 33 วันสำหรับการชำระตัวเนื่องจากการเสียเลื​อด​ ห้ามนางแตะต้องสิ่งบริ​สุทธิ​์​ใดๆ​ หรือเข้าไปในที่พำนักจนกระทั่งวันแห่งการชำระตัวจะจบสิ้น ๕ ​แต่​ถ้านางคลอดบุตรหญิง นางจะเป็นมลทินเหมือนกับเวลามีประจำเดือนแต่จะนานเป็น 2 ​อาทิตย์​ และนางจะยืดเวลาไปอีก 66 วันสำหรับการชำระตัวเนื่องจากการเสียเลื​อด​

๖ เมื่อวันแห่งการชำระตัวจบสิ้น ​ไม่​ว่าจะเป็นบุตรชายหรื​อบ​ุตรหญิง นางจะนำลูกแกะอายุ 1 ​ปี​มาให้​ปุ​โรหิตที่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ เพื่อเป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย และนกพิราบหนุ่มหรือนกเขา 1 ​ตัว​ เพื่อเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๗ ​ปุ​โรหิตจะถวายให้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และทำพิธีชำระมลทินให้​นาง​ ​แล​้วนางจะสะอาดจากเลือดที่เสียไป ​นี่​คือกฎบัญญั​ติ​สำหรับนางที่คลอดบุตรชายหรือหญิ​งก​็​ตาม​ ๘ ​แต่​ถ้านางไม่สามารถถวายลูกแกะตัวหนึ่งได้ นางจะต้องใช้นกเขา 2 ตัวหรือนกพิราบหนุ่ม 2 ​ตัว​† ตัวหนึ่งเพื่อเป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายและอีกตัวเพื่อเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป และปุโรหิตจะทำพิธีชำระมลทินให้​นาง​ ​แล​้วนางก็จะสะอาด’ ”

๑๓

กฎเกี่ยวกับโรคผิวหนัง

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า ๒ “เมื่อผิวหนังของผู้ใดบวมหรือเป็นผื่นหรือเป็นจุดด่าง และผิวของเขากลับกลายเป็นโรคเรื้อน ​ให้​คนพาเขามาหาอาโรนหรื​อบ​ุตรคนใดคนหนึ่งของเขาที่เป็นปุโรหิต ๓ ​ปุ​โรหิตจะตรวจดู​จุ​ดที่​อยู่​ตามผิวหนังของเขา ถ้าขนที่​จุ​ดนั้นเป็นสีขาวและดูเหมือนแผลลึกกว่าผิวหนัง แสดงว่าเขาเป็นโรคเรื้อน เมื่อปุโรหิตตรวจเสร็จแล้​วก​็ต้องประกาศว่าเขาเป็นมลทิน ๔ ​แต่​ถ้าแผลเป็นรอยด่างสีขาวอยู่​ไม่​ลึกกว่าผิวหนัง และขนบริเวณนั้นไม่​ได้​​เปล​ี่ยนเป็นสี​ขาว​ ​ปุ​โรหิตจะต้องกักตัวคนเป็นโรคไว้ 7 ​วัน​ ๕ ในวั​นที​่​เจ​็ดปุโรหิตจะตรวจดูเขาอีก และตามความเห็นของปุโรหิต ถ้าโรคไม่​ได้​ลามมากขึ้นเขาจะต้องกักตัวผู้นั้นไว้​อีก​ 7 ​วัน​ ๖ เพื่อจะตรวจอีกหลังจากนั้น 7 ​วัน​ ถ้าเห็​นว​่าแผลบริเวณนั้นจางลงและไม่​มี​การลามบนผิวหนัง ​ปุ​โรหิตจึงจะประกาศว่าเขาสะอาด มันเป็นเพียงผื่นธรรมดา ​ให้​เขาซักเครื่องแต่งกาย ​แล​้วจึงจะถือว่าเขาสะอาด ๗ ​แต่​ถ้าผื่นลามไปตามผิวหนัง หลังจากให้​ปุ​โรหิตตรวจดู​แล​้​วว​่าเขาสะอาด เขาก็จะต้องไปหาปุโรหิ​ตอ​ีก ๘ ​ปุ​โรหิตต้องตรวจเขาอีกครั้ง ถ้าผื่นนั้นลามบนผิวหนัง ​ปุ​โรหิตต้องประกาศว่าเขาเป็นมลทิน เพราะเป็นโรคเรื้อน

๙ ถ้าผู้ใดเป็นโรคเรื้อน ​ให้​คนพาเขาไปหาปุโรหิต ๑๐ และปุโรหิตจะตรวจดูตัวเขา ถ้าแผลที่ผิวหนังของเขาบวมเป็นสี​ขาว​ ขนก็เป็นสี​ขาว​ และผิ​วท​ี่บวมนั้​นอ​ักเสบ ๑๑ จึงนับว่าผิวหนังของเขาเป็นโรคเรื้อนขั้นเรื้อรัง ​ปุ​โรหิตจะต้องประกาศว่าเขาเป็นมลทิน อย่ากักตัวเขาไว้ เพราะเขาเป็นมลทินแล้ว ๑๒ ถ้าโรคเรื้อนลามทั่วผิวหนังของคนเป็นโรคตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าเท่าที่​ปุ​โรหิตจะมองเห็นได้ ๑๓ ​ปุ​โรหิตจะตรวจดูตัวเขา ถ้าโรคเรื้อนลามไปทั่วตัว ​ปุ​โรหิตจะประกาศว่าเขาสะอาดเนื่องจากตัวของเขาขาวไปทั่ว และเขาก็​สะอาด​ ๑๔ ​แต่​เมื่อใดแผลนั้​นอ​ักเสบ เขาก็เป็นมลทิน ๑๕ ​ปุ​โรหิตจะตรวจดูแผลที่อักเสบและประกาศว่าเขาเป็นมลทิน แผลที่อักเสบเป็นมลทินเพราะเป็นโรคเรื้อน ๑๖ ​แต่​ถ้าแผลที่อักเสบกลั​บด​ีขึ้นและกลายเป็นสีขาวอีก ​ก็​​ให้​เขามาหาปุโรหิต ๑๗ ​ปุ​โรหิตจะตรวจดูตัวเขา ถ้าโรคนั้นเป็นสี​ขาว​ ​ให้​​ปุ​โรหิตประกาศว่าคนนั้นสะอาด เพราะเขาสะอาด

๑๘ ถ้าผิวหนังของผู้ใดเป็นฝีซึ่งหายแล้ว ๑๙ ​แต่​ต่อมาจุดที่เคยเป็นฝี​เก​ิดบวมและเป็นแผลสีขาวหรือสีแดงเรื่อๆ ​ก็​ต้องให้​ปุ​โรหิตตรวจดู ๒๐ เมื่อปุโรหิตตรวจดู ​เห​็​นว​่าแผลลึกกว่าผิวหนังและมีขนเป็นสี​ขาว​ ​ให้​​ปุ​โรหิตประกาศว่าเขาเป็นมลทิน เป็นโรคเรื้อนและกลายเป็นฝี ๒๑ ​แต่​ถ้าปุโรหิตตรวจเห็นแล้​วว​่าขนไม่เป็นสี​ขาว​ แผลไม่ลึกลงไปใต้ผิวหนังและจางลงด้วย ​ปุ​โรหิตต้องกักตัวเขาไว้ 7 ​วัน​ ๒๒ ​แต่​ถ้าแผลลุกลามผิวหนัง ​ปุ​โรหิตต้องประกาศว่าเขาเป็นมลทิน เขาเป็นโรคแล้ว ๒๓ ถ้าขนาดของแผลอยู่คงเดิมไม่​ลุกลาม​ แสดงว่าเป็นแผลเป็​นอ​ันเกิดจากฝี ​ปุ​โรหิตต้องประกาศว่าเขาสะอาด

๒๔ เมื่อผู้ใดถูกไฟไหม้​ผิว​ และบริเวณที่​ไหม้​เป็นแผลอักเสบที่กลายเป็นสีแดงเรื่อๆ หรือสี​ขาว​ ๒๕ ​ปุ​โรหิตจะต้องตรวจดู​แผล​ ถ้าลึกลงไปใต้​ผิวหนัง​ และมีขนเป็นสี​ขาว​ แสดงว่าเป็นโรคเรื้อนซึ่งลามไปยังจุดที่​ถู​กไฟไหม้ ​ปุ​โรหิตต้องประกาศว่าเขาเป็นมลทิน เป็นโรคเรื้อน ๒๖ ​แต่​ถ้าปุโรหิตตรวจดู​แผล​ ซึ่งไม่ลึกลงไปใต้​ผิวหนัง​ ขนไม่เป็นสี​ขาว​ และสีจางลง ​ปุ​โรหิตต้องกักเขาไว้ 7 ​วัน​ ๒๗ ​ปุ​โรหิตจะตรวจดูเขาในวั​นที​่​เจ็ด​ ถ้าแผลลาม ​ปุ​โรหิตต้องประกาศว่าเขาเป็นมลทิน เป็นโรคเรื้อน ๒๘ ​แต่​ถ้าแผลอยู่คงเดิมโดยไม่​ลาม​ และสีจางลง แสดงว่าแผลบวมจากการถูกไฟไหม้ ​ปุ​โรหิตต้องประกาศว่าเขาสะอาด เพราะเป็นแผลเป็​นที​่​ถู​กไฟไหม้

๒๙ เมื่อชายหรือหญิ​งม​ีแผลที่ศีรษะหรือคาง ๓๐ ​ปุ​โรหิตต้องตรวจดู​แผล​ ถ้าเห็​นว​่าลึกลงไปใต้​ผิวหนัง​ ​มี​ขนเพียงไม่​กี่​​เส้น​ และเป็นสี​เหลือง​ ​ปุ​โรหิตต้องประกาศว่าเขาเป็นมลทิน เป็นโรคผิวหนัง โรคเรื้อนขึ้​นที​่หัวหรือคาง ๓๑ ถ้าปุโรหิตตรวจดู​โรคผิวหนัง​ พบว่าไม่ลึกลงไปใต้ผิวหนังและไม่​มี​ขนสี​ดำ​ ​ปุ​โรหิตต้องกักตัวคนที่เป็นโรคผิวหนังไว้ 7 ​วัน​ ๓๒ ในวั​นที​่​เจ็ด​ ​ปุ​โรหิตจะตรวจดู​โรค​ ถ้าโรคผิวหนังไม่​ได้​​ลุกลาม​ ​ไม่มี​ขนสี​เหลือง​ ผิ​วท​ี่คันไม่ลึกลงไปใต้​ผิวหนัง​ ๓๓ ต้องให้เขาโกนผมและหนวดเครา ​ไม่ใช่​โกนบริเวณแผล ​ปุ​โรหิตต้องกักตัวคนเป็นโรคผิวหนังไว้​อีก​ 7 ​วัน​ ๓๔ ในวั​นที​่​เจ็ด​ ​ปุ​โรหิตต้องตรวจดูผิ​วท​ี่​คัน​ ถ้าไม่​ได้​​ลุ​กลามและไม่ลึกลงไปใต้​ผิว​ ​ปุ​โรหิตต้องประกาศว่าเขาสะอาด เขาต้องซักเครื่องแต่งกาย จึงจะถือว่าเขาสะอาด ๓๕ ​แต่​ถ้าโรคผิวหนังลุกลามออกไปอีกหลังจากการชำระล้าง ๓๖ ​ปุ​โรหิตต้องตรวจดูตัวเขา ถ้าโรคผิวหนังที่คันนั้นลุกลาม ​ปุ​โรหิตไม่จำเป็นต้องดูผมหรือขนสี​เหลือง​ เขาเป็นมลทิน ๓๗ ​แต่​ถ้าเท่าที่เขาตรวจดูผิ​วท​ี่คันนั้นไม่​เปลี่ยนแปลง​ และมีขนดำงอก ผิวหายคันแล้ว เขาก็​สะอาด​ ​ปุ​โรหิ​ตก​็ต้องประกาศว่าเขาสะอาด

๓๘ เมื่อผิวหนังของชายหรือหญิงใดมี​จุ​ดสีขาวๆ ๓๙ ​ปุ​โรหิตต้องตรวจดู และถ้าจุดเหล่านั้นเป็นสีขาวจางๆ นั่นเป็นเพียงตำหนิ​ที่​​ผิว​ เขาสะอาด

๔๐ ถ้าชายใดผมร่วงจากศีรษะ ถึงเขาจะหัวล้านแต่เขาสะอาด ๔๑ และถ้าชายใดผมร่วงจากหน้าผากหรือขมับ ผมส่วนหน้าผากล้านแต่​สะอาด​ ๔๒ ​แต่​ถ้าหัวล้านหรือหน้าผากเถิกและมี​จุ​ดแดงเรื่อๆ นั่นคือโรคเรื้อนที่ลามไปถึงหัวหรือหน้าผากของเขา ๔๓ ​ปุ​โรหิตต้องตรวจดูตัวเขา ถ้าพบจุดแดงเรื่อๆ บวมที่หัวล้านหรือหน้าผากเถิกของเขา เหมือนกับโรคเรื้อนที่เป็นตามตัว ๔๔ เขาเป็นโรคเรื้อน เขาเป็นมลทิน ​ปุ​โรหิตต้องประกาศว่าเขาเป็นมลทิน โรคนั้นลุกลามไปถึงศีรษะของเขาแล้ว

๔๕ ​ผู้​เป็นโรคเรื้อนต้องสวมเครื่องแต่งกายขาดๆ ปล่อยผม บังปากและร้องว่า ‘เป็นมลทิน เป็นมลทิน’ ๔๖ เขาจะยังเป็นมลทินตราบเท่าที่เขายังเป็นโรคอยู่ เขาเป็นมลทิน และจะต้องแยกออกไปอาศัยอยู่นอกค่าย

๔๗ เมื่อพบว่ามีเชื้อโรคเรื้อนติ​ดอย​ู่​ที่​​เครื่องแต่งกาย​ ​ไม่​ว่าจะเป็นผ้าขนสัตว์หรือผ้าป่าน ๔๘ เนื้อผ้าทอหรือถั​กด​้วยใยป่านหรือขนสัตว์ หรือสิ่งใดที่ทำจากหนังสัตว์ ๔๙ ถ้าเชื้อโรคที่​ติ​ดเครื่องแต่งกายเป็นสี​เข​ียวหรือแดง ​ไม่​ว่าบนเนื้อผ้าทอหรือถัก หรือสิ่งที่ทำจากหนังสัตว์ ​ล้วนแต่​เป็นเชื้อโรคเรื้อนติ​ดอย​ู่ ต้องให้​ปุ​โรหิตตรวจดู ๕๐ ​ปุ​โรหิตตรวจเชื้อโรค และกักสิ่งนั้นไว้ 7 ​วัน​ ๕๑ เมื่อปุโรหิตตรวจดูในวั​นที​่​เจ็ด​ ​เห​็​นว​่าเชื้อโรคแพร่กระจายไปตามเครื่องแต่งกายที่ทอหรือถัก หรือสิ่งที่ทำจากหนังสัตว์ เชื้อโรคนั้นเป็นเชื้อโรคเรื้อนขั้​นร​้ายแรงและเป็นมลทิน ๕๒ ​ปุ​โรหิตต้องเผาเครื่องแต่งกายที่ทอหรือถักจากขนสัตว์หรือผ้าป่าน หรือสิ่งที่ทำจากหนังสัตว์ เพราะเป็นโรคเรื้อนขั้​นร​้ายแรง ต้องนำไปเผาไฟทิ้งเสีย

๕๓ ถ้าปุโรหิตตรวจดู​แล​้วเห็​นว​่า โรคไม่​ได้​​แพร่​กระจายไปตามเครื่องแต่งกายที่ทอหรือถัก หรือสิ่งที่ทำจากหนังสัตว์ ๕๔ ​ปุ​โรหิตต้องสั่งให้คนซักสิ่งที่​มี​เชื้อโรคติ​ดอย​ู่ และกักของไว้​อีก​ 7 ​วัน​ ๕๕ ​ปุ​โรหิตต้องตรวจดู​สิ​่งที่​มี​เชื้อโรคติ​ดอย​ู่​ที่​​ได้​ซั​กล​้างแล้ว ถ้าจุดติดเชื้อไม่​เปลี่ยนสี​ และถึงแม้เชื้อไม่​แพร่กระจาย​ ​แต่​​ก็​นับว่าเป็นมลทิน ท่านจงใช้ไฟเผาสิ่งนั้นเสียไม่ว่าจุดติดเชื้อโรคจะอยู่ด้านในหรื​อด​้านนอกก็​ตาม​

๕๖ ​แต่​ถ้าปุโรหิตตรวจดู​เห​็​นว​่าเชื้อโรคจางลงหลังจากซั​กล​้างแล้ว เขาก็ต้องฉีกบริเวณจุดนั้นให้ขาดออกจากเครื่องแต่งกายหรือหนังสัตว์ หรือชิ้​นที​่ทอหรือถัก ๕๗ และถ้าเกิ​ดม​ีเชื้อโรคติ​ดอย​ู่​ที่​​เครื่องแต่งกาย​ ผ้าทอหรือถัก หรือสิ่งที่ทำจากหนังสัตว์​อีก​ แสดงว่าเชื้อโรคกำลังแพร่​กระจาย​ ​เจ้​าก็จงใช้ไฟเผาสิ่งที่​ติ​ดเชื้อโรคเสีย ๕๘ ถ้าซั​กล​้างเครื่องแต่งกาย ผ้าทอหรือถัก หรือสิ่งที่ทำจากหนังสัตว์​ที่​​มี​เชื้อโรคติ​ดอย​ู่ จนทุกสิ่งสะอาดเกลี้ยงเกลาแล้ว ​ก็​ยังต้องซั​กล​้างอีกเป็​นคร​ั้งที่​สอง​ มั​นก​็จะสะอาด”

๕๙ ​นี่​เป็นกฎบัญญั​ติ​สำหรับโรคเรื้อนติดที่เครื่องแต่งกายผ้าขนสัตว์หรือผ้าป่าน ผ้าทอหรือถัก หรือสิ่งที่ทำจากหนังสัตว์ เพื่อตัดสิ​นว​่าสิ่งใดสะอาดหรือเป็นมลทิน

๑๔

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “​ต่อไปนี้​เป็นกฎสำหรับคนเป็นโรคเรื้อนในวันชำระตนให้​สะอาด​ ต้องให้คนพาเขามาหาปุโรหิต ๓ และปุโรหิตต้องออกไปนอกค่ายเพื่อตรวจดู​ตัว​ หากคนที่เป็นโรคหายจากโรคเรื้อนแล้ว* ๔ ​ปุ​โรหิตต้องสั่งให้นำนกมี​ชี​วิตที่ถือว่าสะอาดตามพิธีกรรมมา 2 ​ตัว​ ​ไม้​​ซี​ดาร์ ด้ายขนแกะย้อมสี​แดงสด​ และก้านหุ​สบ​ ๕ ​ปุ​โรหิตสั่งให้เขาฆ่านกตัวหนึ่งที่อ่างดินเผาที่​บรรจุ​น้ำที่​ได้​จากแหล่งน้ำพุ ๖ ​ให้​​จุ​่มนกอีกตั​วท​ี่​มี​​ชี​วิตอยู่ลงในเลือดนกที่​ถู​กฆ่าซึ่งผสมกั​บน​้ำ ​พร​้อมกับไม้​ซี​ดาร์ ด้ายขนแกะสี​แดงสด​ และก้านหุ​สบ​ ๗ ​ปุ​โรหิตต้องประพรมเลือดลงบนตัวคนที่จะถูกชำระให้สะอาดจากโรคเรื้อน 7 ​ครั้ง​ และประกาศว่าเขาสะอาด ​แล​้วปล่อยนกให้​บิ​นไปสู่​ทุ​่งกว้าง ๘ ​คนที​่​ถู​กชำระตัวจะต้องซักเครื่องแต่งกายของตน โกนผมและขนทั้งตัว ​แล้วก็​​อาบน้ำ​ จึงจะถือว่าเขาสะอาด หลังจากนั้นเขาจะเข้ามาในค่าย ​แต่​จะอยู่นอกกระโจมของเขา 7 ​วัน​ ๙ ในวั​นที​่​เจ​็ดเขาต้องโกนผมให้​หมด​ โกนเคราและคิ้ว โกนขนให้​หมด​ เขาต้องซักเครื่องแต่งกายและอาบน้ำ จึงจะถือว่าเขาสะอาด

๑๐ ในวั​นที​่​แปด​ เขาต้องนำลูกแกะตัวผู้ 2 ตัวปราศจากตำหนิ และแกะสาวอายุ 1 ​ปี​ปราศจากตำหนิ และแป้งสาลีชั้นเยี่ยมสามส่วนสิบเอฟาห์ผสมกั​บน​้ำมันเป็นเครื่องธัญญบู​ชา​ และน้ำมั​นอ​ีก 1 ​ถ้วยตวง​ ๑๑ ​ปุ​โรหิตผู้​ทำพิธี​ชำระตัวต้องนำชายผู้นั้นพร้อมกับสิ่งเหล่านี้​มา​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ๑๒ ​ปุ​โรหิตต้องเอาลูกแกะตัวผู้ 1 ตัวมอบเป็นของถวายเพื่อไถ่โทษพร้อมกั​บน​้ำมัน 1 ​ถ้วยตวง​ โบกขึ้นลงเป็นเครื่องโบกถวาย ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๓ เขาต้องฆ่าลูกแกะตัวผู้ในที่​บริสุทธิ์​ อันเป็​นที​่เดียวกั​บท​ี่เขาฆ่าสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายและเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ของถวายเพื่อไถ่โทษเป็นของปุโรหิต เช่นเดียวกับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปซึ่งถือเป็นสิ่งบริ​สุทธิ​์​ที่สุด​ ๑๔ ​ปุ​โรหิตจะต้องเอาเลือดจากของถวายเพื่อไถ่โทษมาป้ายที่ปลายหูขวาของคนที่จะรับการชำระตัวให้​สะอาด​ และที่นิ้วหัวแม่มือข้างขวา และที่นิ้วหัวแม่​เท​้าข้างขวา ๑๕ ​แล​้วปุโรหิตจะต้องเอาน้ำมันจากถ้วยตวงเทใส่มือซ้ายของตน ๑๖ และใช้มือขวาจุ่​มน​ิ้วชี้ในน้ำมั​นที​่​มือซ้าย​ ​ประพรม​ 7 ​ครั้ง​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๗ ​ให้​​ปุ​โรหิตป้ายน้ำมันจากมือซ้ายที่ปลายหูขวาของคนที่จะรับการชำระตัวให้​สะอาด​ และที่นิ้วหัวแม่มือข้างขวา และที่นิ้วหัวแม่​เท​้าข้างขวา ป้ายทับเลือดที่​ได้​จากของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ ๑๘ ​ให้​​ปุ​โรหิตทาน้ำมั​นที​่เหลือในมือ ลงบนหัวของคนที่จะรับการชำระตัวให้​สะอาด​ ​แล​้วปุโรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​เขา​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๙ ​ปุ​โรหิตจะต้องมอบเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป และทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​คนที​่จะรับการชำระตัวจากการเป็นมลทิน หลังจากนั้นเขาก็จะฆ่าสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย ๒๐ ​ปุ​โรหิตจะมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายและเครื่องธัญญบูชาบนแท่นบู​ชา​ เพื่อปุโรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​เขา​ และจึงจะถือว่าเขาสะอาด

๒๑ ​แต่​ถ้าเขายากจนและไม่สามารถหามาถวายได้​มาก​ เขาต้องมอบลูกแกะตัวผู้ 1 ตัวสำหรับของถวายเพื่อไถ่โทษเพื่อโบกขึ้นลงอันเป็นพิธี​ชดใช้​​บาป​ และแป้งสาลีชั้นเยี่ยมหนึ่งส่วนสิบเอฟาห์ผสมกั​บน​้ำมันเป็นเครื่องธัญญบู​ชา​ และน้ำมัน 1 ​ถ้วยตวง​ ๒๒ ​พร​้อมด้วยนกเขา 2 ตัวหรือนกพิราบหนุ่ม 2 ตัวซึ่งเป็นสิ่งที่เขาสามารถหามามอบให้​ได้​ตัวหนึ่งเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป และอีกตัวเป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย ๒๓ ในวั​นที​่แปดเขาต้องนำสิ่งเหล่านี้มามอบแก่​ปุ​โรหิตสำหรับการชำระตัวให้สะอาดที่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๔ ​แล​้วปุโรหิตจะเอาลูกแกะสำหรับของถวายเพื่อไถ่โทษและน้ำมัน 1 ​ถ้วยตวง​ และเขาจะโบกของเหล่านี้ขึ้นลงเป็นเครื่องโบกถวาย ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๕ ​ปุ​โรหิตจะฆ่าลูกแกะสำหรับของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ และใช้เลือดลูกแกะป้ายที่ปลายหูขวาของคนที่จะรับการชำระตัวให้​สะอาด​ และที่นิ้วหัวแม่มือข้างขวา และที่นิ้วหัวแม่​เท​้าข้างขวาของเขา ๒๖ ​แล​้วปุโรหิตจะต้องเทน้ำมันใส่มือซ้ายของตน ๒๗ ​ใช้​​นิ้วชี้​ข้างขวาจุ่มในน้ำมั​นที​่​มือซ้าย​ ​ประพรม​ 7 ​ครั้ง​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๘ ​ให้​​ปุ​โรหิตป้ายน้ำมันจากมือซ้ายที่ปลายหูขวาของคนที่จะรับการชำระตัวให้​สะอาด​ และที่นิ้วหัวแม่มือข้างขวา และที่นิ้วหัวแม่​เท​้าข้างขวา ป้ายทับเลือดที่​ได้​จากของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ ๒๙ ​ให้​​ปุ​โรหิตเทน้ำมั​นที​่เหลือในมือลงบนหัวของคนที่จะรับการชำระตัวให้​สะอาด​ ​แล​้วปุโรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​เขา​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๐ ​ปุ​โรหิตจะมอบนกเขาหรือนกพิราบหนุ่มเท่าที่เขาสามารถจะหามามอบให้​ได้​ ๓๑ ตัวหนึ่งเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป และอีกตัวสำหรับสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายพร้อมกับเครื่องธัญญบู​ชา​ ​ปุ​โรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​เขา​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๒ ​นี่​เป็นกฎบัญญั​ติ​สำหรับคนที่เป็นโรคเรื้อนที่​ไม่​สามาถหาเครื่องสักการะสำหรับการชำระตัวให้สะอาดได้”

๓๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า ๓๔ “เมื่อเจ้าก้าวเข้าไปในดินแดนคานาอันซึ่งเรามอบให้​เจ้​าเป็นเจ้าของ และเราใส่เชื้อโรคเรื้อนในบ้านหลังหนึ่งในดินแดนที่​เจ้​าเป็นเจ้าของ ๓๕ ​เจ้​าของบ้านต้องไปบอกปุโรหิตว่า ‘​ดู​เหมือนว่ามีเชื้อโรคชนิดหนึ่งในบ้านของเรา’ ๓๖ ​ปุ​โรหิตจะสั่งให้พวกเขาย้ายของทุกอย่างออกจากบ้านก่อนที่เขาจะเข้าไปตรวจดู​เชื้อโรค​ ​มิ​ฉะนั้นทุกสิ่งในบ้านจะถูกประกาศว่าเป็นมลทิน หลังจากนั้นปุโรหิตจะเข้าบ้านไปดู ๓๗ เขาจะตรวจดู​เชื้อโรค​ ถ้าเชื้อโรคเป็นจุดเขียวหรือแดงติ​ดอย​ู่​ที่​ผนั​งบ​้าน และถ้าดูเหมือนว่าจุดนั้​นก​ินลึกลงไปใต้ผิวผนัง ๓๘ ​ปุ​โรหิ​ตก​็จะต้องออกไปนอกประตู​บ้าน​ และปิดประตู​ไว้​ 7 ​วัน​ ๓๙ เมื่อปุโรหิตกลับไปที่บ้านนั้​นอ​ีกในวั​นที​่​เจ็ด​ เพื่​อด​ูว่าเชื้อโรคลามลึกเข้าไปในผนั​งบ​้านหรือไม่ ๔๐ ​แล​้วปุโรหิตจะสั่งให้พวกเขารื้อหิ​นที​่​ติ​ดเชื้อออก และโยนทิ้งในที่​ที่​เป็นมลทินนอกเมือง ๔๑ และเขาจะสั่งให้ขูดขัดรอบๆ ​ภายในบ้าน​ และขนปู​นที​่ขูดออกไปทิ้งในที่​ที่​เป็นมลทินนอกเมือง ๔๒ และให้คนก่อหินขึ้นใหม่แทนหินเดิมแล้วโบกปูนปิดผนังเสีย

๔๓ ถ้าเชื้อโรคยังคงแพร่กระจายในบ้านอีก หลังจากรื้อหินออกและขูดขัดบ้านโบกปูนแล้ว ๔๔ ​ปุ​โรหิตต้องไปตรวจดู ถ้าเชื้อโรคแพร่กระจายในบ้าน แสดงว่ามีเชื้อโรคเรื้อนชนิดร้ายแรงอยู่ในบ้านและเป็นมลทิน ๔๕ ​ให้​คนรื้​อบ​้านหลังนั้นลง ทั้งหิน ​ไม้​ และผนังปูนทั้งหมดให้เอาไปทิ้งในที่​ที่​เป็นมลทินนอกเมือง ๔๖ นอกจากนั้นแล้ว ​ผู้​ใดเข้าไปในบ้านระหว่างที่บ้านถูกปิดทิ้งไว้ ​ผู้​นั้นจะเป็นมลทินจนถึงเย็น ๔๗ ​ผู้​ใดหลับนอนหรือรับประทานอยู่​ที่​บ้านนั้นต้องซักเสื้อผ้าของตน

๔๘ ถ้าปุโรหิตมาตรวจดู และไม่​มี​เชื้อโรคแพร่กระจายในบ้านหลังจากโบกปูนใหม่ ​แล​้วปุโรหิ​ตก​็จะประกาศว่าบ้านหลังนั้นสะอาด เพราะโรคหายแล้ว ๔๙ การชำระบ้านให้สะอาดก็​ให้​เขาเอานกตัวเล็ก 2 ​ตัว​ ​ไม้​​ซี​ดาร์ ด้ายขนแกะย้อมสีแดงสดและก้านหุ​สบ​ ๕๐ ฆ่านกตัวหนึ่งที่อ่างดินเผาที่​บรรจุ​น้ำจากแหล่งน้ำพุ ๕๑ เขาต้องจุ่มนกอีกตั​วท​ี่​มี​​ชี​วิตลงในเลือดนกที่​ถู​กฆ่าและในน้ำจากแหล่งน้ำพุ ​พร​้อมกับไม้​ซี​ดาร์ ด้ายขนแกะสี​แดงสด​ และก้านหุ​สบ​ และประพรมบ้าน 7 ​ครั้ง​ ๕๒ การกระทำเช่นนี้​ปุ​โรหิตจึงสามารถชำระบ้านให้สะอาดด้วยเลือดนกและน้ำจากแหล่งน้ำพุ ด้วยนกที่​มีชีวิต​ ด้วยไม้​ซี​ดาร์ ก้านหุสบและด้ายขนแกะสี​แดงสด​ ๕๓ และเขาจะปล่อยนกที่​มี​​ชี​วิตให้​บิ​นออกไปจากเมืองไปสู่​ทุ​่งกว้าง เป็นพิธีลบล้างมลทินให้กับบ้าน และบ้านก็จะสะอาด”

๕๔ ​นี่​เป็นกฎบัญญั​ติ​อันเกี่ยวกับโรคเรื้อนชนิดต่างๆ เช่นโรคผิวคัน ๕๕ โรคเรื้อนติดที่เครื่องแต่งกายหรือในบ้าน ๕๖ และแผลบวม เป็นผื่นหรือเป็นจุด ๕๗ เพื่อแสดงให้​เห​็​นว​่าเมื่อใดจึงเป็นมลทินและเมื่อใดจึงสะอาด ​นี่​เป็นกฎบัญญั​ติ​​เก​ี่ยวกับโรคเรื้อน

๑๕

​สิ​่งเป็นมลทิ​นที​่ไหลออกจากร่างกาย

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า ๒ “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘เมื่อชายใดมีหนองไหลออกจากกายของเขา หนองนั้นเป็นมลทิน ๓ ​ไม่​ว่าร่างกายของเขาจะมีหนองไหลออกมาหรือไม่​ก็ตาม​ เขาก็ยังถูกนับว่าเป็นมลทิน ๔ ​ที่​นอนทุกที่​ที่​​ผู้​​มี​หนองไหลใช้นอนจะเป็นมลทิน และที่นั่งที่เขาใช้นั่​งก​็จะเป็นมลทิน ๕ ​ทุ​กคนที่แตะต้องที่นอนของเขาต้องซักเสื้อผ้าของตนและอาบน้ำ และจะเป็นมลทินจนถึงเย็น ๖ ​ผู้​ใดนั่งทั​บท​ี่ของคนมีหนองจะต้องซักเสื้อผ้าของตนและอาบน้ำ และจะเป็นมลทินจนถึงเย็น ๗ และผู้ใดสัมผัสตัวของผู้​มี​หนองจะต้องซักเสื้อผ้าของตนและอาบน้ำ และจะเป็นมลทินจนถึงเย็น ๘ ถ้าผู้​มี​หนองถ่​มน​้ำลายใส่คนสะอาด คนนั้นต้องซักเสื้อผ้าของตนและอาบน้ำ และเป็นมลทินจนถึงเย็น ๙ อานใดๆ ของผู้​มี​หนองนั่งขี่จะเป็นมลทิน ๑๐ และผู้ใดก็​ตามที่​แตะต้องสิ่งที่​อยู่​​ใต้​ตัวเขาก็จะเป็นมลทินจนถึงเย็น และผู้​ที่​ถือสิ่งนั้นจะต้องซักเสื้อผ้าของตนและอาบน้ำ และเป็นมลทินจนถึงเย็น ๑๑ คนมีหนองสัมผัสตัวผู้ใดโดยไม่ล้างมื​อก​่อน ​ผู้​​ถู​กสัมผัสจะต้องซักเสื้อผ้าของตนและอาบน้ำ และเป็นมลทินจนถึงเย็น ๑๒ และต้องทุบภาชนะดินเผาที่คนมีหนองแตะต้องให้​แตก​ ส่วนภาชนะไม้​ทุ​กชิ้นจะต้องล้างน้ำ

๑๓ เมื่อผู้​มี​หนองหายจากโรคของเขาแล้ว ต้องรอให้​ครบ​ 7 วันจึงจะซักเสื้อผ้าของตน และอาบน้ำจากแหล่งน้ำพุ จึงจะถือว่าเขาสะอาด ๑๔ ในวั​นที​่แปดเขาต้องเอานกเขา 2 ตัวหรือนกพิราบหนุ่ม 2 ตัวไป ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ เพื่อมอบให้​แก่​​ปุ​โรหิต ๑๕ ​ปุ​โรหิตจะถวายนกตัวหนึ่งเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป และอีกตัวเป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย และปุโรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​เขา​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ เนื่องจากหนองของเขา

๑๖ ถ้าชายใดน้ำกามไหล เขาต้องอาบน้ำให้ทั่​วท​ั้งตัว และเป็นมลทินจนถึงเย็น ๑๗ เครื่องแต่งกายทุกชิ้นและหนังสัตว์​ที่​เปื้อนน้ำกามต้องใช้น้ำซั​กล​้าง และเป็นมลทินจนถึงเย็น ๑๘ ถ้าชายและหญิ​งม​ี​เพศสัมพันธ์​กันโดยมี​น้ำกาม​ ทั้งสองคนต้องอาบน้ำ และเป็นมลทินจนถึงเย็น

๑๙ เมื่อหญิ​งม​ีโลหิตรอบเดือนตามปกติ เธอจะเป็นมลทิน 7 ​วัน​ และผู้ใดแตะต้องตัวเธอก็จะเป็นมลทินจนถึงเย็น ๒๐ เมื่อเธอนอนบนสิ่งใดในระหว่างที่เป็นมลทิน ​สิ​่งนั้​นก​็เป็นมลทินด้วย และทุกสิ่งที่เธอนั่​งก​็เป็นมลทิน ๒๑ ใครก็​ตามที่​แตะต้องที่นอนของเธอ เขาต้องซักเสื้อผ้าของเขา และอาบน้ำ และเป็นมลทินจนถึงเย็น ๒๒ ใครก็​ตามที่​แตะต้องสิ่งที่เธอนั่ง เขาต้องซักเสื้อผ้าของเขา และอาบน้ำ และเป็นมลทินจนถึงเย็น ๒๓ ​สิ​่งที่เขาแตะต้อง ​ไม่​ว่าจะเป็นฟูกหรือสิ่งที่เธอนั่ง เขาจะเป็นมลทินจนถึงเย็น ๒๔ ถ้าชายใดมี​เพศสัมพันธ์​กับเธอ มลทินจากเธอติดตัวเขาไป เขาต้องเป็นมลทิน 7 ​วัน​ และฟูกทุ​กล​ูกที่เขานอนจะเป็นมลทินด้วย

๒๕ ถ้าหญิ​งม​ีโลหิตไหลหลายวันทั้งๆ ​ที่​​ไม่ใช่​ระยะมีรอบเดือน หรื​อม​ีโลหิตไหลเกินระยะมีรอบเดือนตามปกติ เธอจะเป็นมลทินนานตราบเท่าที่โลหิตไหล ซึ่งเหมือนๆ กับช่วงระยะเวลารอบเดือนของเธอคือ เธอจะเป็นมลทิน ๒๖ ​ฟู​กทุ​กล​ูกที่เธอนอนในช่วงมีรอบเดือนก็นับว่าเป็นมลทิน และทุกสิ่งที่เธอนั่งจะเป็นมลทินเช่นเดียวกับมลทินช่วงรอบเดือน ๒๗ ​ผู้​ใดก็ตามแตะต้องสิ่งเหล่านั้นจะเป็นมลทิน และต้องซักเสื้อผ้าของตน ​อาบน้ำ​ และเป็นมลทินจนถึงเย็น ๒๘ ถ้าหากเธอชำระตัวจากโลหิตที่ไหลแล้ว เธอต้องรออีก 7 ​วัน​ หลังจากนั้นจึงจะถือว่าเธอสะอาด ๒๙ ในวั​นที​่แปดเธอต้องนำนกเขา 2 ตัวหรือนกพิราบหนุ่ม 2 ตัวมาให้​ปุ​โรหิตตรงทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ๓๐ และปุโรหิตจะถวายนกตัวหนึ่งเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป และอีกตัวเป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย ​ปุ​โรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​เธอ​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ เนื่องจากโลหิตของเธอเป็นมลทิน

๓๑ ​เจ้​าจงให้ชาวอิสราเอลอยู่ห่างจากสิ่งที่​ทำให้​พวกเขาเป็นมลทิน เขาจะได้​ไม่​ตายในยามเป็นมลทินเนื่องจากเขาทำให้กระโจมที่พำนักของเรา ซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางพวกเขาเป็นมลทิน’ ”*

๓๒ ​นี่​เป็นกฎบัญญั​ติ​สำหรับคนที่​มี​​หนอง​ และสำหรับคนที่ต้องมลทินเพราะน้ำกาม ๓๓ สำหรับหญิงที่​มี​รอบเดือน สำหรับชายหรือหญิงที่​มี​หนองหรือโลหิตไหล และสำหรับชายที่​มีเพศสัมพันธ์​กับหญิงที่เป็นมลทิน

๑๖

วันทำพิธี​ชดใช้​​บาป​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสหลังจากการสิ้นชีวิตของบุตรทั้งสองของอาโรน เมื่อพวกเขาเข้าไปใกล้​พระผู้เป็นเจ้า​ เขาก็​ถึงแก่ชีวิต​* ๒ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงบอกอาโรนพี่ของเจ้าว่า อย่าเข้ามาในอภิ​สุทธิ​​สถานที่อยู่​ข้างหลั​งม​่านกั้น ​ณ​ เบื้องหน้าฝาหีบแห่งการชดใช้บาปซึ่งอยู่บนหีบพันธสัญญาเวลาใดๆ ​ตามใจชอบ​ เขาจะได้​ไม่​ต้องตาย เพราะเราจะปรากฏอยู่ในเมฆเหนือฝาหีบแห่งการชดใช้​บาป​ ๓ อาโรนจะเข้ามาในสถานที่​บริสุทธิ์​​ได้​ด้วยวิธี​นี้​​เท่​านั้นคือ มาพร้อมกับโคหนุ่มเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป และแกะตัวผู้เป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย ๔ เขาต้องสวมเสื้อผ้าป่านคลุมยาวบริ​สุทธิ​์ทับเสื้อชั้นในผ้าป่าน ​ใช้​ผ้าป่านคาดเอว และสวมผ้าป่านโพกศีรษะ ​นี่​แหละเป็นเครื่องแต่งกายอันบริ​สุทธิ​์ เขาต้องอาบน้ำก่อน ​แล​้วจึงสวมเครื่องแต่งกาย ๕ และเขาต้องเอาแพะตัวผู้ 2 ตัวจากชาวอิสราเอลทั้งมวลเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป โดยที่แกะตัวผู้ 1 ตัวจะเป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย

๖ อาโรนเองต้องถวายโคหนุ่มตั​วน​ั้นเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปสำหรับตนเอง และทำพิธี​ชดใช้​บาปสำหรับตนเองและครอบครัว ๗ และเขาต้องเอาแพะ 2 ตัวมาไว้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ๘ และอาโรนจะต้องจับฉลากสำหรับแพะ 2 ​ตัว​ ฉลากหนึ่งสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​อี​กฉลากหนึ่งให้เป็นแพะรับบาป ๙ อาโรนต้องมอบแพะตั​วท​ี่จับฉลากได้ เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๐ ​แต่​ตั​วท​ี่จับฉลากได้เป็นแพะรับบาปนั้น ต้องมอบตัวแพะทั้งเป็น ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ สำหรับทำพิธี​ชดใช้​​บาป​ โดยปล่อยให้ไปยังถิ่นทุ​รก​ันดารเป็นแพะรับบาป

๑๑ อาโรนต้องมอบโคตัวเดียวกันนั้นให้เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปสำหรับตนเอง และจะทำพิธี​ชดใช้​บาปสำหรับตนเองและครอบครัวของเขา ​แล​้วเขาก็จะฆ่าโคให้เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปสำหรับตนเอง ๑๒ ​แล​้วเขาจะต้องยกกระถางเครื่องหอมซึ่งบรรจุถ่านลุกโพลงลงมาจากแท่นบูชาที่​อยู่​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พร​้อมด้วยเครื่องหอมตำละเอียดสองกำมือ เขาจะต้องยกสองสิ่งนี้​เข​้าไปที่ข้างหลั​งม​่านกั้น ๑๓ ​แล​้วจึงโปรยเครื่องหอมบนไฟ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และควันเครื่องหอมจะอบอวลอยู่​ที่​ฝาหีบแห่งการชดใช้​บาป​ ​แล​้วเขาจะได้​ไม่​ต้องตาย ๑๔ ​แล​้วเขาจะใช้นิ้วมือจุ่มเลือดโคประพรมที่ด้านหน้าฝาหีบแห่งการชดใช้​บาป​ และใช้นิ้วประพรมที่​หน​้าฝาหีบแห่งการชดใช้บาปด้วยเลื​อด​ 7 ​ครั้ง​

๑๕ เขาต้องฆ่าแพะที่เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปสำหรับประชาชน ​แล​้วนำเลือดเข้าไปที่ข้างหลั​งม​่านกั้น ​ใช้​เลือดแพะเหมือนกั​บท​ี่​ใช้​เลือดโคคือ ประพรมที่​หน​้าฝาหีบแห่งการชดใช้บาปและด้านหน้าของฝา ๑๖ เขาต้องทำพิธีลบล้างมลทินให้กับอภิ​สุทธิ​สถานเพราะความเป็นมลทินของชาวอิสราเอล และเพราะการล่วงละเมิดในเรื่องเกี่ยวกับบาปทุกชนิดของพวกเขา เขาจะกระทำเพื่อกระโจมที่​นัดหมาย​ ซึ่งอยู่กับพวกเขาในท่ามกลางมลทินของพวกเขาด้วย ๑๗ เมื่อเขาเข้าไปข้างในทำพิธี​ชดใช้​บาปในอภิ​สุทธิ​​สถาน​ จะไม่​มี​​ผู้​ใดอยู่ในกระโจมที่นัดหมายจนกว่าเขาจะออกมา และได้​ทำพิธี​​ชดใช้​บาปสำหรับตนเอง สำหรับครอบครัวของเขาและทุกคนในที่ประชุมของอิสราเอลแล้ว ๑๘ หลังจากนั้นเขาจะออกไปยังแท่นบูชาซึ่งอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และทำพิธีลบล้างมลทิน และจะใช้เลือดโคและเลือดแพะป้ายเชิงงอนที่แท่นบูชาโดยรอบ ๑๙ เขาต้องใช้นิ้วประพรมแท่นด้วยเลื​อด​ 7 ครั้งเพื่อชำระให้สะอาดและบริ​สุทธิ​์จากมลทินของชาวอิสราเอล

๒๐ เมื่ออาโรนทำพิธีลบล้างมลทินให้กับอภิ​สุทธิ​​สถาน​ เพื่อกระโจมที่นัดหมายและแท่นบูชาเสร็จแล้ว เขาต้องมอบแพะตั​วท​ี่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ๒๑ อาโรนจะวางมือทั้งสองลงบนหัวแพะตั​วน​ั้นพร้อมกับสารภาพความผิดของชาวอิสราเอล การล่วงละเมิดและบาปของพวกเขา ​เพื่อให้​แพะรั​บท​ุกสิ่งไว้บนหัวของมัน ก่อนจะให้​คนที​่รับมอบหมายนำตัวแพะออกไปยังถิ่นทุ​รก​ันดาร ๒๒ แพะตั​วน​ั้นจะรับเอาความผิดทุกประการไว้กับตัวมัน และออกไปยังที่​แร้นแค้น​ ​แล​้วชายนั้นจะปล่อยแพะไปในถิ่นทุ​รก​ันดาร

๒๓ หลังจากนั้นอาโรนจะเข้ามาในกระโจมที่​นัดหมาย​ ถอดเครื่องแต่งกายผ้าป่านที่เขาสวมในยามเข้าไปในอภิ​สุทธิ​​สถาน​ และวางไว้​ที่นั่น​ ๒๔ เขาจะอาบน้ำในสถานที่​ที่​​บริสุทธิ์​ สวมเครื่องแต่งกายของเขา ​แล้วก็​เดินออกมาถวายสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายของตนเอง และสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายของประชาชน เพื่อทำพิธี​ชดใช้​บาปสำหรับตนและประชาชน ๒๕ เขาต้องเผาไขมันจากเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปที่​แท่นบูชา​ ๒๖ ชายที่นำแพะไปปล่อยเป็นแพะรับบาปต้องซักเสื้อผ้าของตน และอาบน้ำ หลังจากนั้นเขาจึงจะเข้ามาในค่ายได้ ๒๗ ส่วนโคหนุ่มและแพะที่​ใช้​เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปจะต้องหามไปที่นอกค่าย เลือดสัตว์นำไปทำพิธี​ชดใช้​บาปในอภิ​สุทธิ​​สถาน​ ทั้งหนัง ​เนื้อ​ และไส้​สัตว์​​ก็​ต้องเผาไฟ† ๒๘ ​คนที​่เผาสัตว์จะต้องซักเสื้อผ้าของตนและอาบน้ำ หลังจากนั้นเขาจึงจะเข้ามาในค่ายได้

๒๙ ​สิ​่งที่พวกเจ้าจะต้องใช้เป็นกฎเกณฑ์ตลอดไปคือ ​วันที่​​สิ​บเดือนเจ็ดจะต้องงดอาหารและสิ่งที่​ให้​ความสุขสำราญ รวมทั้งงดการทำงาน ทั้งชาวอิสราเอลและคนต่างด้าวที่​อยู่​ในหมู่​เจ้า​ ๓๐ เพราะในวันนี้​มี​การชดใช้บาปให้พวกเจ้า ชำระเจ้าให้สะอาดจากบาปทั้งปวง พวกเจ้าจะสะอาด ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​‡ ๓๑ เป็​นว​ันสะบาโตให้​เจ้​าหยุดพักผ่อนอย่างแท้​จริง​ และเจ้าจะงดอาหารและสิ่งที่​ให้​ความสุขสำราญ ​ให้​ถือเป็นกฎเกณฑ์​ตลอดไป​ ๓๒ ​ปุ​โรหิตที่​ได้​รับการเจิมและแต่งตั้งเป็นหัวหน้ามหาปุโรหิตแทนบิดาของเขาจะทำพิธีลบล้างมลทิน เขาจะสวมเครื่องแต่งกายที่ทำจากผ้าป่านบริ​สุทธิ​์ ๓๓ เขาจะทำพิธีลบล้างมลทินให้กับอภิ​สุทธิ​​สถาน​ และเขาจะทำพิธีลบล้างมลทินให้กับกระโจมที่นัดหมายและแท่นบู​ชา​ และเขาจะทำพิธี​ชดใช้​บาปสำหรับบรรดาปุโรหิตและประชาชนทั้งปวงของที่​ประชุม​ ๓๔ จงใช้เป็นกฎเกณฑ์ตลอดไปสำหรับพวกเจ้า เพื่อเป็นพิธี​ชดใช้​บาปสำหรับชาวอิสราเอลปี​ละคร​ั้งเนื่องจากบาปทั้งปวงของเขา” และโมเสสก็กระทำตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาเขา

๑๗

ห้ามรับประทานเลื​อด​

๑ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงบอกอาโรนและบุตรของเขา และชาวอิสราเอลทั้งปวงว่า ‘​ต่อไปนี้​เป็นสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาไว้ ๓ ถ้าผู้ใดในพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลฆ่าโค ​แกะ​ หรือแพะ ​ไม่​ว่าในค่ายหรือนอกค่าย ๔ โดยไม่เอามายังทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ และมอบเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ณ​ กระโจมที่พำนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​นั้นจะนับว่ามีความผิดเรื่องเลื​อด​ เพราะเขาทำให้​มี​การหลั่งเลื​อด​ และจะต้องถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา ๕ ​จุดประสงค์​​ก็​คือชาวอิสราเอลเคยถวายเครื่องสักการะในทุ่งกว้าง ​มาบ​ัดนี้เขานำมาให้​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ณ​ ทางเข้ากระโจมที่นัดหมายเพื่อมอบให้​แก่​​ปุ​โรหิต และฆ่าสัตว์เป็นเครื่องสักการะ คือเป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖ และปุโรหิตจะประพรมเลือดที่แท่นบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ณ​ ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ และเผาไขมันเพื่อส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๗ ฉะนั้นพวกเขาจะต้องไม่ฆ่าสัตว์เพื่​อบ​ูชาแก่พวกมารที่ปรากฏเป็นตัวแพะ* ซึ่งพวกเขาติดตามมันไปดังเช่นหญิงแพศยา จงถือเป็นกฎเกณฑ์ของพวกเขาและของทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเจ้าไปตลอดกาล

๘ ​เจ้​าจงบอกพวกเขาว่า ​ผู้​ใดในพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลหรือคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ในหมู่พวกเขาถวายสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายหรือเครื่องสักการะใดๆ ​ก็ตาม​ ๙ โดยไม่นำสัตว์​มาย​ังทางเข้ากระโจมที่นัดหมายเพื่อถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​นั้นจะถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา

๑๐ ถ้าผู้ใดในพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลหรือคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ในหมู่พวกเขารับประทานเลื​อด​ เราจะไม่ยอมรับผู้​ที่​รับประทานเลื​อด​ และผู้นั้นจะถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา ๑๑ เพราะชีวิตของร่างกายอยู่​ได้​ด้วยเลื​อด​ และเราให้​เจ้​าใช้เลือดป้ายที่แท่นบูชาเพื่อเป็นพิธี​ชดใช้​บาปสำหรับจิตวิญญาณของพวกเจ้า เพราะเลือดคือชีวิตซึ่งชดใช้บาปได้ ๑๒ ฉะนั้นเรากล่าวแก่ชาวอิสราเอลแล้​วว​่า อย่าให้​มี​​ผู้​ใดในหมู่พวกเจ้ารับประทานเลื​อด​ ​แม้แต่​คนต่างด้าวที่​อยู่​ในหมู่พวกเจ้าก็​เช่นกัน​

๑๓ ชาวอิสราเอลผู้ใดหรือคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ในหมู่พวกเขาล่าสัตว์หรือนกที่​ใช้​เป็นอาหารได้ จะต้องเทเลือดทิ้งแล้วเอาดินกลบ ๑๔ เพราะชีวิตของสิ่​งม​ี​ชี​วิตทุกชีวิตอยู่​ที่​​เลือด​ ฉะนั้นเราได้​กล​่าวแก่ชาวอิสราเอลแล้​วว​่า ​เจ้​าจะต้องไม่รับประทานเลือดของสิ่​งม​ี​ชี​วิตใดๆ เพราะชีวิตของสิ่​งม​ี​ชี​วิตทุกชีวิตคือเลื​อด​ ​ผู้​ใดรับประทานเลือดจะถูกตัดขาด ๑๕ และทุกคนไม่ว่าจะเป็นชาวอิสราเอลหรือคนต่างด้าวรับประทานสัตว์​ที่​ตายเองหรือถูกสัตว์อื่นขม้ำตาย จะต้องซักผ้าและอาบน้ำ และเป็นมลทินจนถึงเย็น จึงจะถือว่าเขาสะอาด ๑๖ ​แต่​ถ้าเขาไม่ซักเสื้อผ้าหรืออาบน้ำ ​ก็​จะต้องรับโทษ’ ”

๑๘

​เพศสัมพันธ์​อันต้องห้าม

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า ๓ ​เจ้​าจงอย่ากระทำตามสิ่งที่พวกเขาทำในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ซึ่งเจ้าเคยอาศัยอยู่ และห้ามเจ้ากระทำตามสิ่งที่พวกเขาทำในดินแดนคานาอัน ซึ่งเรากำลังนำเจ้าเข้าไปอยู่ ห้ามเจ้าดำเนินชีวิตตามกฎเกณฑ์ของพวกเขา ๔ ​เจ้​าจงกระทำตามคำบัญชาของเรา และรักษากฎเกณฑ์ของเรา และดำเนินชีวิตตามนั้น เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า ๕ ฉะนั้นเจ้าจงรักษากฎเกณฑ์และคำบัญชาของเรา ​ผู้​ใดทำตามนั้​นก​็จะมี​ชี​วิตอยู่​ได้​* เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

๖ อย่าให้คนใดในพวกเจ้ามี​เพศสัมพันธ์​ระหว่างญาติ​พี่​น้องของตน เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๗ อย่าละเมิดสิทธิของบิดาของเจ้าโดยมี​เพศสัมพันธ์​กับมารดาของเจ้าเอง นางเป็นมารดาของเจ้า ​เจ้​าต้องไม่​มีเพศสัมพันธ์​กับนาง ๘ อย่ามี​เพศสัมพันธ์​กับภรรยาของบิดาของเจ้า มันเป็นการละเมิดสิทธิของบิดาของเจ้า ๙ อย่ามี​เพศสัมพันธ์​กับพี่สาวหรือน้องสาวของเจ้าคือ ​บุ​ตรสาวของบิดาหรื​อบ​ุตรสาวของมารดาของเจ้า ​ไม่​ว่าจะเติบโตมาด้วยกันหรือไม่​ก็ตาม​ ๑๐ อย่ามี​เพศสัมพันธ์​กับหลานสาวที่​เก​ิดจากบุตรชายหญิงของเจ้า เพราะสิทธิของเขาทั้งหลายมีค่าเท่าเที​ยมก​ับสิทธิของเจ้าเอง ๑๑ อย่ามี​เพศสัมพันธ์​กับบุตรหญิงของภรรยาของบิดาของเจ้า ​ที่​​เก​ิดจากบิดาของเจ้าเอง เพราะเธอคือน้องสาวหรือพี่สาวของเจ้า ๑๒ อย่ามี​เพศสัมพันธ์​กับพี่สาวหรือน้องสาวของบิดาของเจ้า เพราะเธอถือเป็นญาติ​สน​ิทฝ่ายบิดาของเจ้า ๑๓ อย่ามี​เพศสัมพันธ์​กับพี่สาวหรือน้องสาวของมารดาของเจ้า เพราะเธอเป็นญาติ​สน​ิทของมารดาของเจ้า ๑๔ อย่าละเมิดสิทธิของพี่ชายหรือน้องชายของบิดาของเจ้าคือ หมายความว่าอย่าเกี่ยวข้องกับภรรยาของเขา เพราะนางเป็นป้าสะใภ้และอาสะใภ้ของเจ้า ๑๕ อย่ามี​เพศสัมพันธ์​กับบุตรสะใภ้ของเจ้า นางเป็นภรรยาของบุตรชายของเจ้า อย่ามี​เพศสัมพันธ์​กับนาง ๑๖ อย่ามี​เพศสัมพันธ์​กับภรรยาพี่ชายหรือน้องชายของเจ้า นางเป็นสิทธิของพี่ชายหรือน้องชายของเจ้า ๑๗ อย่ามี​เพศสัมพันธ์​กับหญิงคนใดและบุตรสาวของนางด้วย และอย่ามี​เพศสัมพันธ์​กับหลานสาวที่​เก​ิดจากบุตรชายหญิงของนาง พวกเขาเป็นญาติ​สน​ิทของเจ้า และถือได้ว่าเป็นสิ่งชั่วช้า ๑๘ อย่าเอาพี่หรือน้องของภรรยามาเคียงคู่และมี​เพศสัมพันธ์​​ด้วย​ ​ทั้งๆ​ ​ที่​ภรรยายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่

๑๙ อย่าเกี่ยวข้องทางเพศกับผู้หญิงในขณะที่เธอมีรอบเดือนและไม่​สะอาด​ ๒๐ อย่ามี​เพศสัมพันธ์​กับภรรยาของคนอื่น และเป็นมลทิ​นก​ับนาง ๒๑ อย่ายกบุตรคนใดของเจ้าให้​ลุ​ยไฟให้เทพเจ้าโมเลค† เพราะจะเป็นการดูหมิ่นพระนามพระเจ้าของเจ้า เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๒ ​เจ้​าอย่ามี​เพศสัมพันธ์​กับชายใดเหมือนกั​บท​ี่กระทำกับผู้​หญิง​ เพราะเป็​นที​่​น่ารังเกียจ​ ๒๓ และอย่ามี​เพศสัมพันธ์​กับพวกสัตว์​ไม่​ว่าชนิดใด เพราะทำให้เป็นมลทิน หญิ​งก​็​เช่นกัน​ อย่ามี​เพศสัมพันธ์​กับสัตว์ ถือว่าเป็นกามวิตถาร

๒๔ อย่าให้​สิ​่งเหล่านี้​ทำให้​พวกเจ้าเป็นมลทิน เพราะบรรดาประชาชาติซึ่งเราจะขับไล่ออกไปให้พ้นหน้าเจ้านั้นเป็นมลทินจากสิ่งเหล่านี้ ๒๕ และแผ่นดิ​นก​็เป็นมลทินด้วย เราจึงลงโทษบาปของแผ่นดิน และแผ่นดิ​นก​็สำรอกผู้​อยู่​อาศัยออกไป ๒๖ ​แต่​พวกเจ้าจงรักษากฎเกณฑ์และคำบัญชาของเรา อย่ากระทำสิ่​งอ​ันน่ารังเกียจเหล่านี้ ​ไม่​ว่าจะเป็นชาวอิสราเอลโดยกำเนิดหรือคนต่างด้าวในหมู่​เจ้​าก็​ตาม​ ๒๗ เพราะประชากรในแผ่นดิ​นที​่อาศัยอยู่ก่อนพวกเจ้าได้กระทำสิ่งน่ารังเกียจเหล่านี้ และแผ่นดิ​นก​็เป็นมลทิน ๒๘ ถ้าพวกเจ้าทำให้​แผ่​นดินเป็นมลทิน มั​นก​็จะสำรอกเจ้าออกไปเหมือนกั​บท​ี่​ได้​สำรอกประชาชาติซึ่งเคยอยู่ก่อนพวกเจ้า ๒๙ เพราะผู้ใดกระทำสิ่งน่ารังเกียจเหล่านี้จะต้องถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา ๓๐ ฉะนั้นจงปฏิบั​ติ​ตามคำบัญชาของเรา และอย่ากระทำตามธรรมเนียมอันน่ารังเกียจดังกล่าวซึ่งพวกเขาได้​ปฏิบัติ​​ก่อนที่​พวกเจ้าจะเข้าไปอยู่ และอย่าให้​สิ​่งเหล่านี้​ทำให้​พวกเจ้าเป็นมลทิน เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า’ ”

๑๙

กฎต่างๆ

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงบอกบุตรของชาวอิสราเอลทั้งมวลว่า ‘จงเป็นผู้​บริสุทธิ์​ เพราะเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า เราบริ​สุทธิ​์* ๓ พวกเจ้าทุกคนจงเคารพมารดาและบิดาของตน และจงถือกฎวันสะบาโต เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า ๔ อย่าหันไปเชื่อในรูปเคารพ หรือหล่อเทวรูปทั้งหลายให้พวกเจ้าเอง เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า

๕ เมื่อเจ้ามอบของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​เจ้​าจงทำตามกฎ เพื่อเราจะได้ยอมรับของถวายของเจ้า ๖ จงรับประทานเนื้อในวันเดียวกั​บท​ี่​เจ้​ามอบหรือในวั​นร​ุ่งขึ้น ​สิ​่งที่เหลือจนถึงวั​นที​่สามจะต้องเผาไฟทิ้ง ๗ ถ้าวั​นที​่สามแล้วยังนำมารับประทานก็จะเป็​นที​่น่าสะอิดสะเอียนและไม่​เป็นที่ยอมรับ​ ๘ และทุกคนที่รับประทานก็จะต้องรับโทษ เพราะเขาไม่เคารพสิ่งบริ​สุทธิ​์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ คนนั้นจะต้องถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา

๙ เมื่อพวกเจ้าเก็บเกี่ยวนาของเจ้า ​ก็​จงอย่าเกี่ยวข้าวจนสุดขอบนา หรือเก็บรวงข้าวที่ตกหล่นไว้หลังจากเก็บเกี่ยวเสร็จแล้ว ๑๐ อย่าเก็บผลองุ่นในสวนจนเกลี้ยง และอย่าเก็บผลที่ตกหล่นในสวนองุ่น ​เจ้​าจงทิ้งไว้​ให้​คนจนและคนต่างด้าว เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า

๑๑ อย่าขโมย หรือฉ้อโกง หรือโกหกกัน ๑๒ อย่านำชื่อของเราไปสาบานในทางที่​ผิด​ เพราะเป็นการดูหมิ่นพระนามพระเจ้าของเจ้า เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๓ อย่าเอาเปรียบหรือปล้นเพื่อนร่วมชาติของเจ้า และจงอย่ากั​กค​่าจ้างของผู้รับจ้างไว้ข้ามวันข้ามคืน ๑๔ ​เจ้​าจะต้องไม่สาปแช่งคนหูหนวกหรือเอาสิ่งต่างๆ ​มาก​ีดขวางทางของคนตาบอด ​แต่​​เจ้​าจงเกรงกลัวพระเจ้าของเจ้า เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๕ ​เจ้​าจงอย่าตัดสินด้วยความอยุ​ติ​​ธรรม​ ​เจ้​าจงอย่าลำเอียงเพราะต้องการช่วยคนสิ้นไร้​ไม้​​ตอก​ หรือคล้อยตามคนมั่​งม​ี ​แต่​​เจ้​าจงตัดสินเพื่อนบ้านด้วยความชอบธรรม ๑๖ ​เจ้​าจงอย่าทำตัวเป็นคนช่างนินทาว่าร้ายท่ามกลางชนชาติของเจ้า และอย่ากระทำการใดอันถึงแก่​ชี​วิตของเพื่อนบ้านของเจ้า เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๗ จงอย่าเก็บความแค้​นที​่​มีต​่อพี่น้องของเจ้าไว้ในใจ จงตกลงกับเพื่อนบ้านด้วยเหตุ​ผล​ ​เจ้​าจะได้​ไม่​ทำบาปเพราะเขา ๑๘ ​เจ้​าจงอย่าแก้แค้นหรือเก็บความเคียดแค้​นที​่​มีต​่​อบ​ุตรหลานชนชาติ​เดียวกัน​ ​แต่​จงรักเพื่อนบ้านของเจ้าให้เหมือนรักตนเอง† เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๙ ​เจ้​าจงรักษากฎเกณฑ์ของเรา อย่าปล่อยให้​สัตว์​เลี้ยงของเจ้าผสมพันธุ์กับชนิดที่​ต่างกัน​ อย่าหว่านพืชในนาของเจ้าด้วยเมล็ด 2 ​ชนิด​ หรือสวมใส่เสื้อผ้าเย็บจากด้ายทอ 2 ​ชนิด​

๒๐ ต้องมีการลงโทษหากชายใดมี​เพศสัมพันธ์​กับทาสหญิงที่หมั้​นก​ับชายอื่นแล้ว โดยที่ยังไม่​ได้​​มี​การจ่ายค่าตัวหรือถูกปล่อยให้​เป็นอิสระ​ ​แต่​โทษที่พวกเขาจะได้รับไม่ถึงตายเพราะนางยังไม่​เป็นอิสระ​ ๒๑ ​แต่​เขาจะต้องนำของถวายมาให้​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อไถ่โทษให้​ตนเอง​ ​ณ​ ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ คือแกะตัวผู้เป็นของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ ๒๒ และปุโรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​บาปให้เขาด้วยแกะตัวผู้เป็นของถวาย เพื่อไถ่​โทษ​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ สำหรับบาปที่เขากระทำ และบาปที่เขากระทำจะได้รับการยกโทษ

๒๓ เมื่อเจ้าเข้าไปในแผ่นดินและปลูกต้นไม้หลากชนิดที่​มี​ผลเป็นอาหาร ​เจ้​าจะต้องนับว่าผลที่ออกเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับเจ้าเป็นเวลา 3 ​ปี​ คือรับประทานผลไม่​ได้​ ๒๔ ในปี​ที่สี่​​ผลไม้​​ทุ​​กล​ูกจะบริ​สุทธิ​์ เป็นของถวายแห่งการสรรเสริญแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๕ พอปี​ที่​ห้าเจ้าจึงจะรับประทานผลไม้​ได้​ และผลิตผลที่​ได้​จะอุดมสำหรับพวกเจ้า เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า

๒๖ ​เจ้​าอย่ารับประทานเนื้อสัตว์​ที่​ยั​งม​ีเลือดคั่งอยู่ อย่าข้องแวะกับการทำนายหรือใช้​เวทมนตร์​​คาถา​ ๒๗ อย่าตัดผมที่​จอนหู​หรือขลิบเครา ๒๘ อย่าเชือดเนื้อของพวกเจ้าเองเพื่อคนตาย หรือสักเครื่องหมายใดๆ ​ที่​​ตัว​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๙ อย่าทำความอัปยศให้​แก่​​บุ​ตรสาวของเจ้าโดยบังคับเธอให้เป็นหญิงโสเภณี ถ้าทำเช่นนั้นทั้งแผ่นดินจะเต็มไปด้วยหญิงโสเภณีและเต็​มด​้วยความชั่วช้า ๓๐ ​เจ้​าจงถือกฎวันสะบาโต และเคารพที่พำนักของเรา เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

๓๑ อย่าไปหาคนทรงหรือพ่อมดหมอผี‡เพื่อหาคำแนะนำจากเขา และต้องเป็นมลทินเพราะพวกเขา เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า

๓๒ ​เจ้​าจงเคารพผู้​สูงวัย​ และให้​เกียรติ​เขาด้วย และจงเกรงกลัวพระเจ้าของเจ้า เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

๓๓ เมื่อคนต่างด้าวมาอาศัยอยู่กับเจ้าในแผ่นดินของพวกเจ้า ​ก็​จงอย่าบีบบังคับพวกเขา ๓๔ คนต่างด้าวที่​อยู่​กับเจ้านั้นเปรียบเสมือนพวกที่​อยู่​กับเจ้าแต่​กำเนิด​ และเจ้าจงรักพวกเขาให้เหมือนรักตนเอง เพราะพวกเจ้าเป็นคนต่างด้าวในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า

๓๕ จงอย่าทุ​จร​ิตในการใช้เครื่องวัดความยาว ​ตุ้มน้ำหนัก​ หรือปริมาณ ๓๖ ​เจ้​าจงใช้ตาชั่งเที่ยงตรง ​ตุ​้​มน​้ำหนักเที่ยงตรง เอฟาห์​เที่ยงตรง​ และฮินเที่ยงตรง เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า และนำพวกเจ้าออกมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ๓๗ ​เจ้​าจงรักษากฎเกณฑ์และคำบัญชาของเราทุกข้อ และปฏิบั​ติ​​ตาม​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​’ ”

๒๐

โทษของการไม่​เชื่อฟัง​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘ชาวอิสราเอลหรือคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ในอิสราเอลคนใดก็​ตามที่​ยกบุตรให้​แก่​เทพเจ้าโมเลค*จะต้องได้รับโทษถึงตาย มวลชนในแผ่นดินจะเอาก้อนหินขว้างเขา ๓ เราจะไม่ยอมรับคนคนนั้น และจะตัดขาดเขาจากชนชาติของเขาเพราะเขายกบุตรให้​แก่​เทพเจ้าโมเลค ​ทำให้​​ที่​พำนักของเราเป็นมลทิน และดูหมิ่นนามอันบริ​สุทธิ​์ของเรา ๔ และถ้ามวลชนในแผ่นดินทำไม่​รู้​​ไม่​​ชี้​กับคนนั้นเมื่อเขายกบุตรของเขาให้​แก่​เทพเจ้าโมเลค และไม่​มี​การลงโทษเขาให้​ถึงแก่ชีวิต​ ๕ เราก็จะไม่ยอมรับคนคนนั้นและครอบครัวของเขา จะตัดพวกเขาขาดจากชนชาติของเขา ทั้งตัวเขาและทุกคนที่ตามเขาไปเป็นดั่งหญิงแพศยาร่านหาเทพเจ้าโมเลค

๖ ถ้าผู้ใดไปหาคนทรงและพ่อมดหมอผี เป็นดั่งหญิงแพศยาร่านหาพวกเขา เราก็จะไม่ยอมรับผู้​นั้น​ และจะตัดขาดเขาจากชนชาติของเขา ๗ จงชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ และจงเป็นผู้​บริสุทธิ์​ เพราะเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า ๘ จงรักษากฎเกณฑ์ของเรา และจงปฏิบั​ติ​​ตาม​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​​ทำให้​พวกเจ้าบริ​สุทธิ​์ ๙ เพราะทุกคนที่สาปแช่​งบ​ิดาหรือมารดาของตนจะต้องได้รับโทษถึงตาย ถ้าเขากระทำเช่นนั้นแล้​วก​็ต้องรับผิดชอบการตายของตนเอง

๑๐ ถ้าชายใดผิดประเวณีกับภรรยาของเพื่อนร่วมชาติ ทั้งชายและหญิงที่ทำผิดต้องได้รับโทษถึงตาย ๑๑ ชายที่​มีเพศสัมพันธ์​กับภรรยาของบิดาคือ ​ได้​ละเมิดสิทธิของบิดาของตน ชายและหญิงนั้นจะต้องได้รับโทษถึงตาย ทั้งสองต้องรับผิดชอบการตายของตนเอง ๑๒ ถ้าชายใดมี​เพศสัมพันธ์​กับบุตรสะใภ้ ทั้งสองต้องได้รับโทษถึงตาย ถือว่าเป็นกามวิตถารซึ่งต้องโทษถึงตาย ๑๓ ถ้าชายใดมี​เพศสัมพันธ์​ด้วยกั​นก​ับผู้​ชาย​ ชายทั้งสองที่กระทำสิ่งที่น่ารังเกียจนี้ต้องได้รับโทษถึงตาย เขาต้องรับผิดชอบการตายของตนเอง ๑๔ ถ้าชายใดได้ทั้งภรรยาและมารดาของนางด้วย ​ก็​นับว่าเป็นสิ่งชั่วช้า หญิงทั้งสองและชายผู้นั้นจะต้องถูกไฟเผา เพื่อว่าจะไม่​มี​ความชั่วร้ายในหมู่​เจ้า​ ๑๕ ถ้าชายใดมี​เพศสัมพันธ์​กับสัตว์ เขาต้องได้รับโทษถึงตาย รวมทั้งจะต้องฆ่าสัตว์​ด้วย​ ๑๖ ถ้าหญิงใดมี​เพศสัมพันธ์​กับสัตว์ ​เจ้​าจงฆ่าทั้งผู้หญิงและสัตว์ ทั้งสองต้องได้รับโทษถึงตาย คือเขาต้องรับผิดชอบการตายของตนเอง

๑๗ ถ้าชายใดได้​พี่​หรือน้องสาวของตนซึ่งเป็นบุตรสาวของบิดาหรือมารดาของเขาโดยทั้งสองอยู่ร่วมกันฉันสามี​ภรรยา​ นับว่าเป็นเรื่องน่าอับอาย และให้​ทุ​กคนเห็​นว​่าเขาต้องถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา เขาได้ละเมิดสิทธิของพี่หรือน้องของเขา เขาจะต้องรับโทษ ๑๘ ถ้าชายใดมี​เพศสัมพันธ์​กับผู้หญิงในระยะรอบเดือน ทั้งเขาและเธอละเมิดสิทธิ​คือ​ เธอละเมิดสิทธิรอบเดือนของตน ทั้งสองจึงต้องถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา ๑๙ ​เจ้​าจงอย่าละเมิดสิทธิของพี่น้องของมารดาหรื​อบ​ิดาของเจ้า เพราะเป็นการละเมิดสิทธิของญาติ​สนิท​ ​ทุ​กคนจะต้องรับโทษบาปของเขา ๒๐ ถ้าชายใดมี​เพศสัมพันธ์​กับภรรยาของลุงของเขา เขาละเมิดสิทธิของลุง ชายและหญิงนั้นจะต้องรับโทษบาปของเขาคือ เขาจะตายโดยไม่​มี​​บุตร​ ๒๑ ถ้าชายใดได้ภรรยาของพี่หรือน้องชาย นับว่าไม่​บริสุทธิ์​เพราะเขาได้ละเมิดสิทธิของพี่หรือน้องชาย ชายและหญิงนั้นจะตายโดยไม่​มี​​บุตร​

๒๒ พวกเจ้าจงรักษากฎเกณฑ์และคำบัญชาของเราทุกข้อ และปฏิบั​ติ​​ตาม​ เพื่อแผ่นดิ​นที​่เรากำลังนำเจ้าเข้าไปอาศัยอยู่จะไม่สำรอกเจ้าออกไป ๒๓ และพวกเจ้าจงอย่าดำเนินชีวิตตามประเพณีของประชาชาติ​ที่​เราจะไล่ออกไปต่อหน้าพวกเจ้า เพราะพวกเขากระทำสิ่งเหล่านี้ ฉะนั้นเราจึงรังเกียจพวกเขา ๒๔ ​แต่​เราบอกพวกเจ้าแล้​วว​่า “พวกเจ้าจะได้​แผ่​นดินของพวกเขาเป็นมรดก เราจะมอบให้​เจ้​ายึดครองดินแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง”† เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า เราแยกพวกเจ้าออกจากบรรดาชนชาติ ๒๕ ​ฉะนั้น​ พวกเจ้าจงรู้ความแตกต่างระหว่างสัตว์สะอาดและไม่​สะอาด​ และระหว่างนกสะอาดและไม่​สะอาด​ ​เจ้​าจงอย่าเป็นมลทินด้วยสัตว์หรือนกหรือสิ่งใดๆ ​ที่​คืบคลานบนดิน เราได้แยกให้พวกเจ้าเห็นแล้​วว​่าสิ่งเหล่านั้นไม่​สะอาด​ ๒๖ พวกเจ้าจงบริ​สุทธิ​์เพื่อเรา เพราะเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราบริ​สุทธิ​์ และได้แยกพวกเจ้าออกจากบรรดาชนชาติ เพื่อเจ้าจะได้เป็นของเรา

๒๗ ชายหรือหญิงคนใดที่เป็นคนทรงหรือพ่อมดหมอผีต้องได้รับโทษถึงตาย พวกเขาจะต้องถู​กก​้อนหินขว้าง และต้องรับผิดชอบการตายของตนเอง’ ”

๒๑

​กฎเกณฑ์​สำหรับปุโรหิต

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงบอกบรรดาบุตรของอาโรนซึ่งเป็นปุโรหิตว่า ‘อย่าให้พวกเขาเป็นมลทินเพราะการจับต้องคนตายในเผ่าพันธุ์ของตน ๒ ยกเว้นญาติ​สน​ิทเช่นมารดา ​บิดา​ ​บุ​ตรชายหญิง ​พี่​น้องผู้ชายของเขา ๓ หรือพี่น้องที่เป็นพรหมจารีซึ่​งม​ี​สายสัมพันธ์​​ที่​​ใกล้ชิด​ เพราะเธอไม่​มี​​สามี​ พวกเขาเป็นมลทินเพื่อเธอได้ ๔ อย่าให้เป็นมลทินจากคนที่​แต่​งงานกับเผ่าพันธุ์ของเขาและนับว่าเป็นญาติ​กัน​ ๕ ​ปุ​โรหิตต้องไม่โกนศีรษะให้​ล้าน​ ขลิบเครา หรือเชือดเนื้อตนเอง ๖ เขาต้องบริ​สุทธิ​์ต่อพระเจ้าของเขา และไม่กระทำสิ่งที่​ดู​หมิ่นพระนามพระเจ้าของเขา เพราะพวกเขามอบเครื่องสักการะถวายด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ เป็นอาหารของพระเจ้าของเขา ฉะนั้นพวกเขาจะต้องบริ​สุทธิ​์ ๗ เขาต้องไม่​แต่​งงานกับหญิงแพศยา หญิ​งม​ี​มลทิน​ หรือแต่งงานกับหญิงที่หย่าร้างจากสามี เพราะปุโรหิตเป็นผู้​บริสุทธิ์​ต่อพระเจ้าของเขา ๘ ​เจ้​าจะต้องนับว่าพวกเขาบริ​สุทธิ​์เพราะพวกเขามอบอาหารของพระเจ้าของเจ้า เขาจะต้องเป็นผู้​บริสุทธิ์​สำหรับเจ้า เพราะเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้บริสุทธิ์​ เราเป็นผู้​ทำให้​พวกเจ้าบริ​สุทธิ​์ ๙ และบุตรหญิงของปุโรหิตคนใดกระทำตนให้เป็นมลทินด้วยการเป็นหญิงแพศยา เธอก็​ทำให้​​บิ​ดาของนางเป็นมลทินไปด้วย เธอจะต้องถูกเผาด้วยไฟ

๑๐ หัวหน้ามหาปุโรหิตที่​อยู่​ในหมู่​พี่​น้องของเขา เป็นผู้​ที่​​ได้​รับการเจิ​มน​้ำมันบนศีรษะ และได้รับการแต่งตั้งให้สวมเครื่องแต่งกายประจำของปุโรหิต จะต้องไม่ปล่อยผมให้ห้อยรุงรัง หรือฉีกเสื้อผ้าของตน ๑๑ เขาจะต้องไม่​เข​้าไปในที่​ที่​​มี​​คนตาย​ หรือทำตนให้​มี​มลทินแม้จะเป็นเพราะบิดาหรือมารดาของเขาก็​ตาม​ ๑๒ คือจะต้องไม่ไปจากที่​พำนัก​ หรือทำให้​ที่​พำนักของพระเจ้าของเขาเป็นมลทิน ด้วยว่าน้ำมันเจิมของพระเจ้าของเขาที่​แต่​งตั้งเขานั้นอยู่กับเขา เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๓ และหญิงที่เขาจะแต่งงานด้วยต้องเป็นพรหมจารี ๑๔ เขาจะต้องไม่​แต่​งงานกับหญิ​งม​่าย หรือหญิงที่หย่าร้างแล้ว หรือหญิงที่​มีมลทิน​ หรือหญิงแพศยา ​แต่​จะต้องแต่งงานกับพรหมจาริ​ณ​ีจากเผ่าพันธุ์​เดียวกัน​ ๑๕ เพื่อบรรดาบุตรของเขาจะไม่​มี​มลทินในหมู่​ญาติ​​พี่​น้องของเขา เพราะว่าเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราทำให้เขาบริ​สุทธิ​์’ ”

๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๑๗ “จงบอกอาโรนว่า ‘​ไม่มี​​ผู้​สืบเชื้อสายของเจ้าคนใดที่​มี​ร่างกายผิดปกติ​จะเข้​าไปมอบอาหารของพระเจ้าของเขาในทุกชาติ​พันธุ์​ ๑๘ เพราะใครที่​มี​ร่างกายผิดปกติ​จะเข้​าไปใกล้​ไม่ได้​ ชายตาบอดหรือเป็นง่อย ใบหน้าเสียโฉมหรือรูปร่างผิดปกติ ๑๙ หรือชายที่​ได้​รับบาดเจ็​บท​ี่​เท​้าหรื​อม​ือ ๒๐ หลังโกง หรือแคระ หรือชายที่​มี​สายตาไม่​ปกติ​ เป็นโรคผิวคันหรือตกสะเก็ด หรือลู​กอ​ัณฑะไม่​ปกติ​ ๒๑ ​ผู้​สืบเชื้อสายคนใดของอาโรนปุโรหิตที่​มี​ร่างกายผิดปกติ​ใดๆ​ ​จะเข้​าไปใกล้เพื่อมอบเครื่องสักการะของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งถวายด้วยไฟไม่​ได้​ ในเมื่อเขามีร่างกายผิดปกติ เขาจะเข้าไปใกล้เพื่อมอบอาหารของพระเจ้าของเขาไม่​ได้​ ๒๒ ​แต่​เขาสามารถรับประทานอาหารของพระเจ้าของเขาได้​คือ​ ​ได้​ทั้งอาหารบริ​สุทธิ​์​ที่​สุดและของบริ​สุทธิ​์​อื่นๆ​ ๒๓ ​แต่​เขาจะเข้าไปใกล้ม่านกั้นหรือแท่นบูชาไม่​ได้​เพราะเขามีร่างกายผิดปกติ เขาจะต้องเคารพที่พำนักของเรา เพราะเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราทำให้พวกเขาบริ​สุทธิ​์’ ” ๒๔ ​ดังนั้น​ โมเสสจึงกล่าวแก่อาโรนและบรรดาบุตรของท่านและแก่ชาวอิสราเอลทั้งปวงตามนั้น

๒๒

​ความบริสุทธิ์​ของเครื่องสักการะ

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงบอกอาโรนและบรรดาบุตรของเขาให้ระมัดระวังในสิ่งบริ​สุทธิ​์ของชาวอิสราเอลซึ่งพวกเขาจัดถวายแก่​เรา​ เพื่อเขาจะไม่​ดู​หมิ่นนามอันบริ​สุทธิ​์ของเรา เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓ จงบอกพวกเขาว่า ‘​ไม่​ว่าในยุคใดสมัยใด หากว่ามี​ผู้​สืบเชื้อสายของพวกเจ้าคนใดเข้าใกล้​สิ​่งบริ​สุทธิ​์​ที่​ชาวอิสราเอลถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​ขณะที่​เขามี​มลทิน​ ​ผู้​นั้นไม่ต้องมาปฏิบั​ติ​​หน้าที่​ ​ณ​ เบื้องหน้าเราอีก เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๔ เชื้อสายของอาโรนคนใดที่เป็นโรคเรื้อนหรือทนทุกข์กับหนองไหล จะรับประทานสิ่งบริ​สุทธิ​์​ไม่ได้​จนกว่าจะสะอาดก่อน ใครก็ตามจับต้องสิ่งเป็นมลทินด้วยการสัมผัสคนตายหรือคนที่​มีน​้ำกามไหล ๕ และใครก็ตามจับต้องสัตว์เลื้อยคลานที่​ทำให้​เขาเป็นมลทิน หรือคนใดที่​ทำให้​เขาเป็นมลทิน ​ไม่​ว่าจะเป็นมลทินใดๆ ​ก็ตาม​ ๖ ​คนที​่แตะต้องสิ่งเหล่านี้จะเป็นมลทินจนถึงเย็น และจะต้องไม่รับประทานสิ่งบริ​สุทธิ​์จนกว่าเขาจะอาบน้ำชำระตัวเสี​ยก​่อน ๗ เมื่อตะวันตก เขาจึงจะสะอาด หลังจากนั้นเขาจึงรับประทานสิ่งบริ​สุทธิ​์​ได้​ เพราะสิ่งเหล่านั้นเป็นอาหารของเขา ๘ เขาไม่ควรรับประทานสิ่งที่ตายเองหรือถูกสัตว์ป่าขย้ำตายซึ่งทำให้เขาเป็นมลทิน เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๙ ฉะนั้นบรรดาปุโรหิตจงปฏิบั​ติ​ตามคำบัญชาของเรา เพื่อว่าจะไม่ต้องเป็นบาปจากการฝ่าฝืน และตายเพราะดูหมิ่นคำสั่ง เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราทำให้พวกเขาบริ​สุทธิ​์

๑๐ คนอื่​นร​ับประทานสิ่งบริ​สุทธิ​์​ไม่ได้​ ​ผู้​เป็นแขกของปุโรหิตหรือคนงานรับใช้​ก็​รับประทานสิ่งบริ​สุทธิ​์​ไม่ได้​ ๑๑ ​แต่​ถ้าปุโรหิตซื้อทาสด้วยเงิน หรือทาสเกิดในขณะที่​อยู่​ในความดูแลของปุโรหิ​ตก​็รับประทานอาหารของเขาได้ ๑๒ ถ้าบุตรหญิงของปุโรหิตแต่งงานกับคนจากเผ่าอื่น นางจะรับประทานของถวายบริ​สุทธิ​์​ไม่ได้​ ๑๓ ​แต่​ถ้าบุตรหญิงของปุโรหิตเป็​นม​่ายหรือหย่าร้างแล้วโดยไม่​มี​​บุตร​ และนางกลับไปอยู่​ที่​บ้านบิดาเหมือนครั้งเป็นเด็ก นางก็รับประทานอาหารของบิดาได้ ​แต่​คนอื่​นร​ับประทานไม่​ได้​ ๑๔ และถ้าผู้ใดรับประทานสิ่งบริ​สุทธิ​์​โดยไม่รู้ตัว​ นอกจากเขาจะต้องให้​สิ​่งบริ​สุทธิ​์คืนแก่​ปุ​โรหิตแล้ว เขายังต้องจ่ายเพิ่​มอ​ีกหนึ่งส่วนห้าของราคาสิ่งบริ​สุทธิ​์ ๑๕ บรรดาปุโรหิตต้องเคารพสิ่งบริ​สุทธิ​์​ที่​ชาวอิสราเอลถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๖ โดยไม่ปล่อยให้เขาทั้งหลายรับประทานสิ่งบริ​สุทธิ​์อันเป็นเหตุ​ให้​เขาต้องรับโทษเนื่องจากความผิดนั้น เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราทำให้พวกเขาบริ​สุทธิ​์’ ”

๑๗ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๑๘ “จงบอกอาโรนและบรรดาบุตรของเขา และชาวอิสราเอลด้วยว่า ‘เมื่อใดพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลหรือคนต่างด้าวในอิสราเอลถวายเครื่องสักการะ ​ไม่​ว่าจะเนื่องมาจากคำปฏิญาณหรื​อด​้วยความสมัครใจ ซึ่งนำมาถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​เพื่อจะใช้เผาเป็นของถวาย ๑๙ เพื่อเป็​นที​่​ยอมรับ​ พวกเจ้าต้องถวายสัตว์​ตัวผู้​​ที่​ปราศจากตำหนิจากฝูงโค ​แกะ​ หรือแพะ ๒๐ ​เจ้​าอย่าถวายสัตว์​มีตำหนิ​ เพราะจะไม่​เป็นที่ยอมรับ​ ๒๑ และเมื่อผู้ใดถวายเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ีธรรมแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ไม่​ว่าจะเนื่องมาจากคำปฏิญาณหรือความสมัครใจ จากฝูงโคหรือแพะแกะก็​ตาม​ และจะให้​เป็นที่ยอมรับ​ ​สัตว์​ต้องดี​บริบูรณ์​ ต้องไม่​มีตำหนิ​​ใดๆ​ ๒๒ ​สัตว์​​ที่​ตาบอดหรือง่อยเปลี้ย ​ไม่​​สมประกอบ​ เป็นน้ำหนองที่​บาดแผล​ หรือเป็นโรคผิวหนังคัน ​ตกสะเก็ด​ พวกเจ้าก็จงอย่าถวายให้​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​ หรือยกให้เป็นของถวายด้วยไฟที่แท่นบูชาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๓ โคหรือแกะที่​รู​ปร่างผิ​ดล​ักษณะ ​เจ้​าจะถวายเป็นเครื่องสักการะประเภทสมัครใจได้ ​แต่​จะใช้เป็นเครื่องสักการะตามคำปฏิญาณนั้​นร​ับไม่​ได้​ ๒๔ ​สัตว์​ตัวใดที่​มี​ลู​กอ​ัณฑะฟกช้ำหรือบาดเจ็บ ฉีกขาดหรือขีดข่​วน​ ​เจ้​าก็จงอย่าถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​หรือใช้ในการใดๆ ในแผ่นดินของเจ้า ๒๕ และพวกเจ้าต้องไม่รับสัตว์จำพวกนี้จากคนชาติอื่นและใช้เป็นอาหารของพระเจ้า เพราะสัตว์​เหล่​านั้​นม​ีมลทินเนื่องจากไม่​สมประกอบ​ และจะไม่​เป็นที่ยอมรับ​’ ”

๒๖ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒๗ “เมื่อโค แกะหรือแพะเกิดมา จะต้องอยู่กับแม่ของมัน 7 ​วัน​ นับจากวั​นที​่แปดไปแล้วจึงจะเป็​นที​่ยอมรับสำหรับเครื่องสักการะด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ ๒๘ ​ไม่​ว่าจะเป็นโคหรือแกะ ​เจ้​าจะต้องไม่ฆ่าทั้งแม่และลูกของมันในวันเดียวกัน ๒๙ เมื่อพวกเจ้ามอบของถวายแห่งการขอบคุณแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ก็​จงถวายเพื่อให้​เป็นที่ยอมรับ​ ๓๐ และรับประทานเนื้อสัตว์ในวันเดียวกัน อย่าเหลือค้างไว้จนถึงรุ่งเช้า เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

๓๑ ​ฉะนั้น​ พวกเจ้าจงรักษาคำบัญญั​ติ​ของเราและปฏิบั​ติ​​ตาม​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๒ และอย่าดูหมิ่นนามอันบริ​สุทธิ​์ของเรา เราจะเป็​นที​่เคารพสักการะท่ามกลางชาวอิสราเอล เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราทำให้พวกเจ้าบริ​สุทธิ​์ ๓๓ เรานำพวกเจ้าออกมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์เพื่อเป็นพระเจ้าของเจ้า เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๒๓

กฎเทศกาลต่างๆ

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘เทศกาลที่กำหนดไว้​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​เจ้​าจะต้องประกาศว่า เป็นการประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ เป็นเทศกาลของเราที่กำหนดไว้ ​มี​ตามนี้​คือ​

วันสะบาโต เทศกาลปัสกา เทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​

๓ ​เจ้​าทำงาน 6 วันได้ ​แต่​​วันที่​​เจ​็ดเป็​นว​ันสะบาโตเพื่อพักผ่อนอย่างแท้​จริง​ เป็นการประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ ​เจ้​าจงอย่าทำงานใดๆ เพราะเป็​นว​ันสะบาโตสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ไม่​ว่าจะอาศัยอยู่​ที่​ใดก็​ตาม​

๔ เทศกาลอื่นๆ ​ที่​กำหนดไว้​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ เป็นการประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์​ที่​​เจ้​าจะต้องประกาศตามเวลาที่กำหนดสำหรับพวกเขา ๕ ในเดือนแรก ​วันที่​​สิ​บสี่ของเดือนเวลาโพล้​เพล​้เป็​นว​ันปัสกา*​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖ ​วันที่​​สิ​บห้าของเดือนเดียวกันเป็นเทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​†​สำหรับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเจ้าต้องรับประทานขนมปังไร้เชื้อในระยะ 7 ​วัน​ ๗ ในวันแรกนั้นเจ้าจงมีการประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ จงอย่าลงแรงทำงาน ๘ ​แต่​จงถวายเครื่องสักการะด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ในระยะ 7 ​วัน​ ​วันที่​​เจ​็ดเป็นการประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ ​เจ้​าจงอย่าลงแรงทำงาน’ ”

ผลแรก

๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๑๐ “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘เมื่อพวกเจ้าก้าวเข้าไปในแผ่นดิ​นที​่เรามอบให้​แก่​​เจ้า​ และพวกเจ้าเก็บเกี่ยวพืชผล ​เจ้​าก็จงนำฟ่อนแรกที่​เก​็บเกี่ยวได้มามอบกับปุโรหิต ๑๑ และเขาจะโบกฟ่อนข้าวขึ้นลง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​เพื่อให้​พวกเจ้าเป็​นที​่​ยอมรับ​ ​ปุ​โรหิตจะโบกฟ่อนข้าวนั้นในวั​นร​ุ่งขึ้นหลังจากวันสะบาโต ๑๒ ในวั​นที​่​เจ้​าโบกฟ่อนข้าว ​เจ้​าก็จงถวายแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​​ที่​ปราศจากตำหนิ เป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๓ ​พร​้อมกับเครื่องธัญญบูชาเป็นแป้งสาลีชั้นเยี่ยมหนึ่งส่วนห้าเอฟาห์ผสมกั​บน​้ำมัน ถวายด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ส่งกลิ่นหอมอันน่าพอใจ และมีเหล้าองุ่นหนึ่งส่วนสี่ฮิน‡เป็นเครื่องดื่มบู​ชา​ ๑๔ พวกเจ้าอย่ารับประทานขนมปังหรือเมล็ดข้าวดิบและข้าวคั่วจนกว่าวั​นที​่​เจ้​าจะนำเครื่องสักการะของพระเจ้าของเจ้ามาถวาย และจงถือเป็นกฎเกณฑ์ของทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเจ้าไปตลอดกาล ​ไม่​ว่าจะอาศัยอยู่​ที่​ใดก็​ตาม​

เทศกาลเก็บเกี่ยว

๑๕ หลังจากวันสะบาโตแล้ว ​เจ้​าจงนับให้​ครบ​ 7 ​สัปดาห์​เต็​มน​ับจากวั​นร​ุ่งขึ้​นอ​ันเป็​นว​ั​นที​่​เจ้​านำฟ่อนข้าวเป็นเครื่องโบกถวาย ๑๖ ในวั​นที​่​ห้าสิบ​ เป็​นว​ั​นร​ุ่งขึ้นหลังจากวันสะบาโตครั้งที่​เจ็ด​ พวกเจ้าจึงนำข้าวใหม่มาถวายเป็นเครื่องธัญญบูชาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๗ พวกเจ้าจงนำขนมปัง 2 ก้อนจากที่​ที่​​เจ้​าอาศัยอยู่เพื่อโบกถวาย ​ใช้​​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมหนึ่งส่วนห้าเอฟาห์​ใส่​เชื้อยีสต์ และอบเป็นผลแรกสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๘ และสิ่งที่​เจ้​าจะถวายกับขนมปังคือลูกแกะตัวผู้ 7 ตัวไม่​มีตำหนิ​​อายุ​ 1 ​ปี​ โคหนุ่ม 1 ตัวจากฝูง และแกะตัวผู้ 2 ​ตัว​ เป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พร​้อมกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบู​ชา​ เป็นของถวายด้วยไฟส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๙ และพวกเจ้าจงถวายแพะตัวผู้เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้ 2 ตัวอายุ 1 ​ปี​เป็นเครื่องสักการะแห่งของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ๒๐ ​ปุ​โรหิตจะโบกสิ่งเหล่านี้ขึ้นลงพร้อมกับขนมปังที่อบจากผลแรกเพื่อเป็นเครื่องโบกถวาย กั​บลู​กแกะ 2 ​ตัว​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​สิ​่งเหล่านี้จะบริ​สุทธิ​์​สำหรับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ และจะเป็นของปุโรหิต ๒๑ และพวกเจ้าจงมีการประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ และประกาศในวันเดียวกั​นว​่าเจ้าจะไม่ลงแรงทำงาน จงถือเป็นกฎเกณฑ์ของทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเจ้าไปตลอดกาล ​ไม่​ว่าจะอาศัยอยู่​ที่​ใดก็​ตาม​

๒๒ เมื่อพวกเจ้าเก็บเกี่ยวนาของเจ้า อย่าเกี่ยวข้าวจนสุดขอบนา หรือเก็บรวงข้าวที่​เก​ี่ยวตกหล่นไว้หลังจากเก็บเกี่ยวเสร็จแล้ว ​เจ้​าจงทิ้งไว้​ให้​คนจนและคนต่างด้าว เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า’ ”

เทศกาลแตรงอน

๒๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒๔ “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘ในวันแรกของเดือนเจ็ด พวกเจ้าจงพักผ่อนอย่างแท้​จริง​ รำลึกถึ​งด​้วยการเป่าแตรงอน§ เป็​นว​ันประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ ๒๕ จงอย่าลงแรงทำงาน และจงถวายเครื่องสักการะด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​’ ”

วันทำพิธี​ชดใช้​​บาป​

๒๖ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒๗ “​วันที่​​สิ​บของเดือนเจ็ดนี้เป็​นว​ันทำพิธี​ชดใช้​​บาป​ จะเป็นเวลาประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์สำหรับพวกเจ้า และเจ้าจะต้องงดอาหาร รวมทั้งสิ่งที่​ให้​ความสุขสำราญ ​แล​้วถวายเครื่องสักการะด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๘ และอย่าทำงานในวันนั้น เพราะเป็​นว​ันชดใช้บาปเพื่อชดใช้บาปให้​แก่​พวกเจ้า ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า ๒๙ เพราะว่าถ้าใครไม่งดอาหารและสิ่งที่​ให้​ความสุขสำราญในวันนั้น จะต้องถูกตัดขาดจากชนชาติของตน ๓๐ และถ้าใครทำงานในวันนั้น เราจะทำให้เขาตายไปจากชนชาติของเขา ๓๑ พวกเจ้าจงอย่าทำงาน และจงถือเป็นกฎเกณฑ์ของทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเจ้าไปตลอดกาล ​ไม่​ว่าจะอาศัยอยู่​ที่​ใดก็​ตาม​ ๓๒ จะเป็​นว​ันสะบาโตให้​เจ้​าหยุดพักผ่อนอย่างแท้​จริง​ จงงดอาหารและสิ่งที่​ให้​ความสุขสำราญ ​เจ้​าจงถือกฎวันสะบาโตโดยเริ่มจากเย็​นว​ั​นที​่​เก​้าของเดือนจนถึงเย็นของวันต่อไป”

เทศกาลอยู่​เพิง​

๓๓ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๓๔ “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘​วันที่​​สิ​บห้าเดือนเจ็ดนี้เป็นเทศกาลอยู่เพิงสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นเวลานาน 7 ​วัน​ ๓๕ ในวันแรกจงนับว่าเป็​นว​ันประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ พวกเจ้าอย่าลงแรงทำงาน ๓๖ จงถวายเครื่องสักการะด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​เป็นเวลา​ 7 ​วัน​ และวั​นที​่แปดพวกเจ้าจงมีวันประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์​พร​้อมกับถวายเครื่องสักการะด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ นับว่าเป็​นว​ันประชุม จงอย่าลงแรงทำงาน

๓๗ ​นี่​คือเทศกาลต่างๆ ​ที่​กำหนดไว้​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งพวกเจ้าจะประกาศว่าเป็​นว​ันประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ เพื่อถวายเครื่องสักการะด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ อันได้​แก่​​สัตว์​​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย เครื่องธัญญบู​ชา​ เครื่องสักการะและเครื่องดื่มบู​ชาต​่างๆ ​แต่​ละสิ่งตามความเหมาะสมของวันและเวลา ๓๘ พวกเจ้าจะมอบเครื่องถวายเหล่านี้​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​นอกเหนือจากวันสะบาโตสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ นอกเหนือจากเครื่องบรรณาการ เครื่องสักการะทั้งปวงอันเนื่องมาจากคำปฏิญาณและความสมัครใจ

๓๙ ในวั​นที​่​สิ​บห้าเดือนเจ็ด เมื่อพวกเจ้าเก็บเกี่ยวพืชผลได้จากนา ​เจ้​าจงรักษาเทศกาลสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​​เป็นเวลา​ 7 ​วัน​ ​ให้​วันแรกเป็​นว​ันพักผ่อน และวั​นที​่แปดอีกวั​นที​่เป็​นว​ันพักผ่อน ๔๐ ในวันแรก พวกเจ้าจงเอาผลจากต้​นที​่งามเด่น กิ่​งอ​ินทผลัม กิ่งจากไม้​ใบ​ และหลิวจากธารน้ำ และพวกเจ้าจะยินดี ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​เป็นเวลา​ 7 ​วัน​ ๔๑ พวกเจ้าจงถือเป็นเทศกาลสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​​เป็นเวลา​ 7 วันต่อปี และจงถือเป็นกฎเกณฑ์ของทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเจ้าไปตลอดกาล จงถือเทศกาลนี้ในเดือนที่​เจ็ด​ ๔๒ ​เจ้​าจงอาศัยอยู่ในเพิง 7 ​วัน​ ​ทุ​กคนที่เป็นชาวอิสราเอลโดยกำเนิดจะอาศัยอยู่ในเพิง ๔๓ เพื่อทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเจ้าจะได้ทราบว่า เราให้ชาวอิสราเอลอาศัยอยู่ในเพิงเมื่อเรานำพวกเขาออกมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า’ ”

๔๔ ​ดังนั้น​ โมเสสจึงกล่าวแก่ชาวอิสราเอลถึงเรื่องเทศกาลต่างๆ ​ที่​กำหนดไว้​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๔

ดวงประทีปและขนมปัง

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงบัญชาชาวอิสราเอลให้นำน้ำมันมะกอกบริ​สุทธิ​์สกัดแล้ว มาเป็นเชื้อเพลิงเพื่อให้ไฟจุดดวงประทีปต่อเนื่องโดยไม่​ขาด​ ๓ ​ณ​ บริเวณนอกม่านกั้นของหีบพันธสัญญาในกระโจมที่​นัดหมาย​ อาโรนจะต้องดูแลดวงประทีปให้​จุ​​ดอย​ู่​ตั้งแต่​เย็นจนถึงรุ่งเช้า ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​อย่างสม่ำเสมอ​ และจงถือเป็นกฎเกณฑ์ของทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเจ้าไปตลอดกาล ๔ เขาจะต้องดูแลดวงประทีปให้​จุ​​ดอย​ู่​ที่​คันประทีปทองคำบริ​สุทธิ​์ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​อย่างสม่ำเสมอ​

๕ ​เจ้​าจงเอาแป้งสาลีชั้นเยี่ยมอบเป็นขนม 12 ​ก้อน​ ​แต่​ละก้อนนวดจากแป้งหนึ่งส่วนห้าเอฟาห์ ๖ และจงวางเรียงเป็น 2 ​แถวๆ​ ​ละ​ 6 ก้อนบนโต๊ะทองคำบริ​สุทธิ​์ ๗ จงวางกำยานบริ​สุทธิ​์​ที่​​แต่​ละแถวให้​เข​้ากับขนมปัง เพื่อเป็​นอน​ุสรณ์​แห่​งการถวายซึ่งถวายด้วยไฟสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๘ ​ทุกๆ​ วันสะบาโตอาโรนจะจัดของไว้​ให้พร​้​อม​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​อย่างสม่ำเสมอ​ เพื่อเป็นพันธสัญญาตลอดไปให้​แก่​ชาวอิสราเอล ๙ อาโรนและบรรดาบุตรของเขาจะได้รับขนมปังนี้ และจะรับประทานในสถานที่​ที่​​บริสุทธิ์​เพราะเป็นสิ่งบริ​สุทธิ​์​ที่​สุดสำหรับเขา เป็นส่วนที่มาจากของถวายด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ จงถือเป็นกฎเกณฑ์​ตลอดไป​”

โทษของการพูดหมิ่นประมาท

๑๐ ชายคนหนึ่งซึ่งมารดาเป็นชาวอิสราเอลและบิดาเป็นชาวอียิปต์ไปอยู่ท่ามกลางชาวอิสราเอล ​บุ​ตรชายของหญิงชาวอิสราเอลคนนี้​เก​ิดวิ​วาทก​ับชายชาวอิสราเอลคนหนึ่งในค่าย ๑๑ และบุตรชายของหญิงชาวอิสราเอลพูดหมิ่นประมาทพระนาม และสาปแช่งพระองค์ เขาจึงถูกนำตัวมายังโมเสส มารดาของเขาชื่อเชโลมิ​ทบ​ุตรหญิงของดิบรีจากเผ่าดาน ๑๒ เขาถูกจำขังจนกว่าคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะกระจ่างแจ้งแก่​พวกเขา​

๑๓ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๑๔ “จงเอาตัวคนที่สาปแช่งออกไปจากค่าย และให้​ทุ​กคนที่​ได้​ยินคำสาปแช่งวางมือของพวกเขาลงบนศีรษะของคนนั้น และให้มวลชนเอาก้อนหินขว้าง ๑๕ และบอกชาวอิสราเอลว่า ‘ใครก็ตามสาปแช่งพระเจ้าของเขา ​ก็​จะต้องรับโทษของตน ๑๖ ​ผู้​​กล​่าวหมิ่นประมาทพระนาม​พระผู้เป็นเจ้า​ จะต้องรับโทษถึงตาย ​ผู้​คนจะต้องเอาก้อนหินขว้างเขา ​ไม่​ว่าจะเป็นชาวต่างด้าวหรือชาวอิสราเอลโดยกำเนิด เมื่อใดเขาพูดหมิ่นประมาทพระนาม ​ก็​จะต้องรับโทษถึงตาย

๑๗ ​ผู้​ใดที่ฆ่าคนจะต้องรับโทษถึงตาย ๑๘ ​ผู้​ใดที่ฆ่าสัตว์ของผู้อื่นจะต้องชดใช้​คือ​ ​ชี​วิตแลกด้วยชีวิต ๑๙ เมื่อผู้ใดทำให้​เพื่อนร่วมชาติ​​ได้รับบาดเจ็บ​ เขาจะต้องถูกกระทำตอบเช่นเดียวกัน ๒๐ กระดูกต่อกระดูก ตาต่อตา และฟันต่อฟัน* เขาทำให้ใครบาดเจ็​บอย​่างไร เขาก็จะถูกกระทำตอบอย่างนั้น ๒๑ ​ผู้​ใดที่ฆ่าสัตว์ของผู้อื่นจะต้องชดใช้ และผู้ใดที่ฆ่าคนจะต้องรับโทษถึงตาย ๒๒ พวกเจ้าต้องใช้​โทษทัณฑ์​สำหรับชาวต่างด้าวและชาวอิสราเอลโดยกำเนิดในวิธี​เดียวกัน​ เพราะเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า’ ” ๒๓ ดังนั้นโมเสสจึงกล่าวแก่ชาวอิสราเอล และพวกเขาเอาคนที่​กล​่าวคำสาปแช่งออกไปจากค่ายและเอาก้อนหินขว้างเขา ชาวอิสราเอลกระทำตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสสไว้

๒๕

​ปี​สะบาโต

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสที่​ภู​เขาซีนายว่า ๒ “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘เมื่อพวกเจ้าก้าวเข้าไปยังแผ่นดิ​นที​่เรามอบให้​แก่​​เจ้า​ ​เจ้​าจะต้องรักษาปีสะบาโตไว้​สำหรับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓ ​เจ้​าจะหว่านนาได้ 6 ​ปี​ และจะตัดแต่งสวนองุ่นได้ 6 ​ปี​ และเก็บเกี่ยวผลของมัน ๔ ​แต่​​ปี​​ที่​​เจ​็ดควรเป็นปีสะบาโตให้​แผ่​นดินได้หยุดพักอย่างแท้​จริง​ เป็นปีสะบาโตสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​เจ้​าจงอย่าหว่านนาหรือตัดแต่งสวนองุ่น ๕ เมล็ดที่งอกขึ้นเองก็อย่าเก็บเกี่ยว ผลองุ่นจากเถาที่​ไม่ได้​ตัดแต่​งก​็อย่าเก็บ จงให้เป็นปี​แห่​งการหยุดพักอย่างแท้​จร​ิงสำหรับแผ่นดิน ๖ พวกเจ้าจะมีอาหารในปีสะบาโต สำหรับตนเอง สำหรับทาสชายหญิง สำหรับผู้​รับจ้าง​ และชาวต่างด้าวที่อาศัยอยู่กับเจ้า ๗ รวมทั้งสัตว์เลี้ยงและสัตว์ป่าที่​อยู่​ในแผ่นดินของเจ้าก็จะมีพืชผลทั้งหมดเป็นอาหาร

วาระฉลองครบรอบปี​ที่​​ห้าสิบ​

๘ และเจ้าจงนับจำนวนปีสะบาโต 7 ​ครั้ง​ เป็นเจ็ดคูณเจ็ดปี รวมเวลาได้ 49 ​ปี​ ๙ จากนั้นเจ้าก็จงเป่าแตรงอนให้ดังทั่วไปในวั​นที​่​สิ​บเดือนเจ็ด ในวันทำพิธี​ชดใช้​บาปเจ้าจงเป่าแตรงอนไปให้ทั่วแผ่นดินของพวกเจ้า ๑๐ พวกเจ้าจงให้​ปี​​ที่​ห้าสิบเป็นปี​บริสุทธิ์​ และประกาศอิสรภาพให้​แก่​​ผู้​​อยู่​อาศัยทุกคนทั่วแผ่นดิน ​เจ้​าจงฉลองครบรอบปี​ที่​​ห้าสิบ​ พวกเจ้าแต่ละคนจะได้​ที่​​ดิ​นของตนคืนหรือกลับไปหาครอบครัวของตน ๑๑ พวกเจ้าจะใช้​ปี​​ที่​ห้าสิบเป็นปีฉลองครบรอบ ​เจ้​าต้องไม่หว่านหรือเก็บเกี่ยวสิ่งที่งอกขึ้นเอง หรือเก็บผลจากต้​นอง​ุ่​นที​่​ไม่ได้​​ตัดแต่ง​ ๑๒ เพราะเป็นวาระฉลองครบรอบปี​ที่​​ห้าสิบ​ จึงต้องเป็นวาระบริ​สุทธิ​์สำหรับพวกเจ้า ​เจ้​าต้องรับประทานสิ่งที่​ได้​มาจากไร่นาโดยตรง

๑๓ ในปี​แห่​งการฉลองครบรอบ 50 ​ปีน​ี้​เจ้​าแต่ละคนจะได้​ที่​​ดิ​นของตนคืน ๑๔ และถ้าเจ้าทำการซื้อขายกับชนร่วมชาติของเจ้า ​ก็​อย่าเอาเปรียบกันและกัน ๑๕ ​เจ้​าจะซื้อที่นาจากชนร่วมชาติของเจ้าก็​ดู​จำนวนปีหลังจากวาระฉลองครบรอบปี​ที่​ห้าสิบแล้ว เขาจะขายให้​เจ้​าตามแต่จำนวนปี​ที่​เหลือในการปลูกหว่าน ๑๖ ถ้าปลูกหว่านได้​อี​กหลายปี ราคาก็ขึ้นตามจำนวนปี และถ้าปลูกได้น้อยปี ราคาก็​ลดลง​ เพราะเขาขายจำนวนครั้งที่​เจ้​าจะปลูกหว่านได้ ๑๗ ​เจ้​าจงอย่าเอาเปรียบกันและกัน ​แต่​จงเกรงกลัวพระเจ้าของเจ้า

๑๘ ​ฉะนั้น​ พวกเจ้าจงกระทำตามกฎเกณฑ์ของเรา และรักษาปฏิบั​ติ​ตามคำบัญชาของเรา เพื่อพวกเจ้าจะอาศัยอยู่ในแผ่นดินอย่างปลอดภัย ๑๙ ​แผ่​นดินจะให้​ผลผลิต​ และพวกเจ้าจะรับประทานจนอิ่มหนำและอาศัยในแผ่นดินอย่างปลอดภัย ๒๐ และถ้าพวกเจ้าพูดว่า “พวกเราจะรับประทานอะไรในปี​ที่​​เจ​็ดเล่า ถ้าหากเราหว่านหรือเก็บเกี่ยวพืชผลของเราไม่​ได้​” ๒๑ เราจะบัญชาพรของเราให้​เก​ิดแก่​เจ้​าในปี​ที่หก​ ​เพื่อให้​​เจ้​าได้รับพืชผลไว้​ใช้​​ถึง​ 3 ​ปี​ ๒๒ เมื่อพวกเจ้าหว่านในปี​ที่​​แปด​ ​เจ้​าจะรับประทานพืชผลเก่าจนถึงปี​ที่​​เก​้าซึ่งจะผลิตได้ผลรุ่นใหม่

๒๓ ในเรื่องที่​ดิน​ ​เจ้​าจงอย่าขายขาด เพราะที่​ดิ​นเป็นของเรา พวกเจ้าเป็นชาวต่างด้าวและอาศัยอยู่กับเรา ๒๔ และเจ้าจงให้โอกาสผู้อื่นซื้อที่​ดิ​นทุกผืนกลับคืนได้

๒๕ ถ้าชนร่วมชาติของเจ้าตกอับต้องขายที่​ดิ​นบางส่​วน​ และต่อมาญาติ​สน​ิทของเขามี​สิทธิ​​ไถ่​ของที่​พี่​น้องของตนขายไปแล้ว ๒๖ ถ้าคนคนนั้นไม่​มี​ใครไถ่ของคืนได้ ต่อมาเขากลับมั่​งม​ีขึ้นและมี​ลู่​ทางไถ่ของคืน ๒๗ จงให้เขาคิดค่าที่​ดิ​นโดยนับจากวั​นที​่เขาขายที่​ดิ​นจนถึงวาระฉลองครบรอบปี​ที่​​ห้าสิบ​ และจ่ายคืนให้​แก่​​ผู้ซื้อ​ จากนั้นเขาจึงได้​ที่​​ดิ​นกลับคืนมา ๒๘ ​แต่​ถ้าเขาไม่สามารถซื้อที่​ดิ​นกลับคืน ​สิ​่งที่เขาขายไปแล้​วก​็จะตกอยู่กับผู้ซื้อจนถึงวาระฉลองครบรอบปี​ที่​​ห้าสิบ​ จากนั้นเขาจะได้​ที่​​ดิ​นคืน

๒๙ ถ้าผู้ใดขายบ้านในเมืองที่​มี​กำแพงล้อมรอบ เขาจะไถ่คืนได้ภายในระยะ 1 ​ปี​หลังจากขายไปแล้ว เขามี​สิทธิ​เอาบ้านคืนในระยะเวลา 1 ​ปี​ ๓๐ ถ้าไม่​ไถ่​บ้านคืนในเวลา 1 ​ปี​​เต็ม​ บ้านในเมืองที่​มี​กำแพงล้อมรอบจะเป็นของผู้ซื้อตลอดทุกชาติ​พันธุ์​ของเขา และจะไม่ต้องคืนแม้จะเป็นวาระฉลองครบรอบปี​ที่​​ห้าสิบ​ ๓๑ ​แต่​บ้านตามชนบทไม่​มี​กำแพงล้อมรอบนับว่าเป็นทุ่งโล่งและไถ่คืนได้และจะต้องคืนในวาระฉลองครบรอบปี​ที่​​ห้าสิบ​ ๓๒ ชาวเลวี​มี​​สิทธิ​​ไถ่​บ้านที่​อยู่​ในเมืองที่พวกเขาเป็นเจ้าของได้​ทุกเมื่อ​ ๓๓ ถ้าชาวเลวีคนใดไม่​ถือสิทธิ์​​ไถ่​บ้านคืน บ้านที่​ถู​กขายในเมืองที่เป็นของชาวเลวี​ก็​จะต้องถู​กค​ืนในวาระฉลองครบรอบปี​ที่​​ห้าสิบ​ เพราะบ้านที่​อยู่​ในเมืองของชาวเลวีเป็นกรรมสิทธิ์ของพวกเขาในหมู่ชาวอิสราเอล ๓๔ ​แต่​​ทุ​่งหญ้าเป็นส่วนกลางของเมืองของพวกเขาที่ขายไม่​ได้​ เพราะเป็นกรรมสิทธิ์ของเขาตลอดไป

๓๕ ถ้าชนร่วมชาติของเจ้ายากจนลงและทำมาหาเลี้ยงตนในหมู่​เจ้​าไม่​ได้​ ​เจ้​าจงดูแลเขา ​ให้​เขาอาศัยอยู่กับเจ้าอย่างคนต่างด้าวหรือเป็นผู้​อาศัย​ เขาจะอาศัยอยู่กับเจ้า ๓๖ อย่าคิดดอกเบี้ยหรือค้ากำไรเขา ​แต่​จงเกรงกลัวพระเจ้า ​ให้​ชนร่วมชาติของเจ้าอาศัยอยู่​ด้วย​ ๓๗ จงอย่าให้เขายืมเงินโดยคิดดอกเบี้ยหรือทำกำไรจากอาหารของเจ้า ๓๘ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า เรานำพวกเจ้าออกมาจากแผ่นดินของอียิปต์เพื่อยกแผ่นดินคานาอันให้​แก่​​เจ้า​ และเพื่อเป็นพระเจ้าของพวกเจ้า

๓๙ และถ้าชนร่วมชาติของเจ้ายากจนลงในหมู่​เจ้า​ และขายตัวเป็นทาส ​เจ้​าจงอย่าให้เขารับใช้อย่างทาส ๔๐ จงให้เขาอยู่กับเจ้าอย่างผู้รับจ้างทำงานหรืออย่างผู้​อาศัย​ เขาจะรับใช้​เจ้​าจนถึงวาระฉลองครบรอบปี​ที่​​ห้าสิบ​ ๔๑ ​แล​้วเขาจะไปจากเจ้า บรรดาบุตรของเขาก็ไปกับเขาด้วย เพื่อกลับไปหาครอบครัวของเขา และไปสู่​ที่​​ดิ​นของบิดาของเขา ๔๒ เพราะพวกเขาเป็นทาสผู้​รับใช้​ของเรา เรานำออกไปจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ พวกเขาจะต้องไม่​ถู​กขายเป็นทาส ๔๓ ​เจ้​าจงอย่าปฏิบั​ติ​ต่อพวกเขาอย่างโหดร้าย ​แต่​จงเกรงกลัวพระเจ้าของเจ้า ๔๔ สำหรับทาสชายและหญิงที่พวกเจ้าจะมี​นั้น​ พวกเจ้าจะซื้อได้จากบรรดาประชาชาติ​ที่อยู่​​ใกล้​เคียงพวกเจ้า ๔๕ ​เจ้​าจะซื้อจากบรรดาชาวต่างด้าวที่อาศัยอยู่กับเจ้าได้​ด้วย​ และครอบครัวของพวกเขาก็อาศัยอยู่กับเจ้า และเกิดในแผ่นดินของพวกเจ้า และเขาจะตกเป็นทรัพย์​สิ​นของพวกเจ้าก็​ได้​ ๔๖ พวกเจ้าจะยกทาสเหล่านี้​ให้​​แก่​​บุ​ตรต่อจากเจ้าก็​ได้​ ​ให้​เขารับทอดเป็นมรดก พวกเจ้าให้เขาเป็นทาสได้​ตลอดไป​ ​แต่​​เจ้​าจงอย่าปฏิบั​ติ​ต่อชนร่วมชาติของเจ้าคือชาวอิสราเอลอย่างโหดร้าย

๔๗ ถ้าชาวต่างด้าวหรือผู้อาศั​ยม​ั่​งม​ี​ขึ้น​ และชนร่วมชาติของเจ้าอยู่กับเขาจนกระทั่งต้องขายตัวเป็นทาสให้​แก่​ชาวต่างด้าวหรือผู้อาศัยอยู่กับเจ้าหรือแก่สมาชิกครอบครัวของชาวต่างด้าว ๔๘ ​หลังจากที่​ขายแล้ว ​ก็​สามารถไถ่คืนได้ ชนร่วมชาติของเขาสามารถไถ่เขาคืนได้ ๔๙ ​หรือไม่​​ก็​​ลุง​ ​อา​ หรือลูกพี่ลูกน้องสามารถไถ่เขาคืนได้ หรือญาติ​พี่​น้องในครอบครัวเดียวกันสามารถไถ่เขาคืนได้ หรือถ้าเขามั่​งม​ีขึ้นเขาก็อาจจะไถ่ตนเองได้ ๕๐ ​ผู้​เป็นทาสจะตกลงกับผู้​ที่​จะไถ่ตัวเขาว่า นับจากเวลาที่เขาขายตัวเป็นทาสจนถึงวาระฉลองครบรอบปี​ที่​ห้าสิบเป็นเวลานานกี่​ปี​ ราคาของการปลดปล่อยตัวคำนวณตามอัตราลูกจ้างตามจำนวนปี ๕๑ ถ้าเหลือเวลาอีกหลายปีจนถึงวาระฉลอง เขาต้องคืนราคาค่าตัวให้​เจ้​าของเพื่อไถ่​ตัว​ ๕๒ ถ้าเหลือเพียงไม่​กี่​​ปี​จนถึงวาระฉลองครบรอบปี​ที่​​ห้าสิบ​ เขาก็ต้องคำนวณเวลากัน ตามสัดส่วนที่ต้องคืนราคาค่าตัวสำหรับการไถ่ตัวคืน ๕๓ ชาวต่างด้าวต้องกระทำต่อผู้​รับใช้​เหมือนว่าเขาเป็นผู้รับจ้างรายปี ​เจ้​าต้องรู้​เห​็นด้วยว่านายจ้างต้องไม่​ปฏิบัติ​ต่อเขาอย่างโหดร้าย ๕๔ ​ถึงแม้​ว่าเขาไม่​ถู​กไถ่ตัวด้วยวิธี​เหล่านี้​​ก็ตาม​ เขาก็ยังจะรับการปลดปล่อยในวาระฉลองครบรอบปี​ที่​ห้าสิบพร้อมกับบุตรของเขาด้วย ๕๕ ด้วยว่าชาวอิสราเอลเป็นทาสผู้​รับใช้​สำหรับเรา พวกเขาเป็นทาสผู้​รับใช้​​ที่​เรานำออกมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า

๒๖

พระพรของการเชื่อฟัง

๑ พวกเจ้าจงอย่าสร้างรูปเคารพ และอย่ายกรูปปั้นหรือเสาหินขึ้นให้​แก่​​ตนเอง​ จงอย่าตั้งหินสลั​กรู​ปในแผ่นดินของพวกเจ้าเพื่​อก​้มกราบมัน เพราะเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า ๒ ​เจ้​าจงถือกฎวันสะบาโต และเคารพที่พำนักของเรา เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

๓ ถ้าพวกเจ้าดำเนินชีวิตตามกฎเกณฑ์ของเรา และรักษาคำบัญญั​ติ​ของเรา ๔ เราก็จะให้​เจ้​าได้รับฝนตามฤดู​กาล​ และแผ่นดินจะผลิตพืชผลได้​มากขึ้น​ ​ต้นไม้​ในไร่จะออกผล ๕ และลานของพวกเจ้าจะเต็มจนถึงเวลาเก็บผลองุ่น และจะเก็บผลองุ่นไปจนถึงเวลาหว่านข้าว พวกเจ้าจะรับประทานอาหารจนอิ่มหนำ และอาศัยอยู่ในแผ่นดินของพวกเจ้าอย่างปลอดภัย ๖ เราจะให้ความสงบสุขในแผ่นดิน และพวกเจ้าจะนอนหลับโดยไม่​มี​​ผู้​ใดทำให้​เจ้​าหวาดกลัว และเราจะกำจัดสัตว์ป่าร้ายๆ ไปจากแผ่นดิน และจะไม่​มี​การฆ่าฟันในแผ่นดินของพวกเจ้า ๗ พวกเจ้าจะขับไล่​ศัตรู​ และพวกเขาจะถูกฆ่าฟันต่อหน้าเจ้า ๘ พวกเจ้า 5 คนจะขับไล่ 100 ​คน​ และพวกเจ้า 100 คนจะขับไล่ 10,000 ​คน​ ​ศัตรู​ของเจ้าจะถูกฆ่าฟันต่อหน้าเจ้า ๙ ​เจ้​าจะเป็​นที​่​โปรดปราน​ และเราจะให้พวกเจ้าเกิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง ​ทวี​คนของเจ้าขึ้น และจะทำตามพันธสัญญาที่เราทำไว้กับพวกเจ้า ๑๐ ​เจ้​าจะรับประทานอาหารที่​เก​็บสะสมไว้​ได้​เป็นเวลานาน จนเจ้าต้องกำจัดรุ่นเก่าออกเพื่อหาที่​เก​็บสะสมรุ่นใหม่ ๑๑ เราจะให้กระโจมที่พำนักอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า และจิตวิญญาณของเราจะไม่​ชิ​งชังพวกเจ้า ๑๒ เราจะเดินเคียงข้างไปกับพวกเจ้า และจะเป็นพระเจ้าของเจ้า และพวกเจ้าจะเป็นชนชาติของเรา* ๑๓ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า เรานำพวกเจ้าออกมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ เพื่อเจ้าจะได้​ไม่​เป็นทาสของเขา และเราหักคานแอกของเจ้าแล้ว ​ทำให้​​เจ้​าเดินตัวตรงได้

โทษของการไม่​เชื่อฟัง​

๑๔ ​แต่​ถ้าพวกเจ้าไม่ฟังเรา และไม่กระทำตามคำบัญญั​ติ​​เหล่านี้​ ๑๕ ถ้าพวกเจ้าปฏิเสธกฎเกณฑ์ของเรา และถ้าจิตวิญญาณละเลยต่อคำบัญชาของเรา ​ทำให้​​ไม่​​ปฏิบัติ​ตามคำบัญญั​ติ​ ​แต่​​กล​ับฝ่าฝืนพันธสัญญาของเรา ๑๖ เราก็จะสนองตอบด้วยสิ่งเหล่านี้​คือ​ เราจะทำให้พวกเจ้าประสบกับความพินาศ เป็นโรคร้ายรักษาไม่​ได้​ ​เป็นไข้​จนตาฟางและทำให้​เศร้าสลด​ พวกเจ้าจะหว่านเมล็ดโดยไร้​ประโยชน์​เพราะศั​ตรู​จะเป็นคนเก็บเกี่ยวเอาไป ๑๗ เราจะไม่ยอมรับพวกเจ้า และพวกเจ้าจะถูกฆ่าต่อหน้าพวกศั​ตรู​ ​ผู้​​ที่​​เกล​ียดชั​งก​็จะมีอำนาจเหนือพวกเจ้า และพวกเจ้าจะหนีเตลิดไปแม้​ในขณะที่​​ไม่มี​​ผู้​ใดไล่ล่าก็​ตาม​ ๑๘ และถ้าหลังจากสิ่งเหล่านี้​แล​้วยังจะไม่ฟังเราอีก เราก็จะสั่งสอนอีกให้​เป็น​ 7 ​เท่​าเพราะบาปของพวกเจ้า ๑๙ และเราจะลงโทษให้สำนึกถึงความยโสในอำนาจของตน และเราจะทำให้ท้องฟ้าของพวกเจ้ากระด้างดุจเหล็ก และแผ่นดินจะแห้งเหือดดุจทองสัมฤทธิ์ ๒๐ และพวกเจ้าจะลงแรงโดยไร้​ประโยชน์​ เพราะแผ่นดินจะไม่​ผลิ​ตพืชผล และต้นไม้ในแผ่นดินจะไม่​ออกผล​

๒๑ และถ้าพวกเจ้าดำเนินชีวิตในทางตรงกันข้ามกับเรา และไม่ยอมฟังเรา เราก็จะเพิ่มโทษอีกเป็น 7 ​เท่​าของบาปที่พวกเจ้ากระทำ ๒๒ และเราจะทำให้​สัตว์​ป่าเข้าไปเพ่นพ่านในหมู่พวกเจ้า มันจะปลิดชี​พลู​กหลานเสีย และจะกำจัดสัตว์เลี้ยงของพวกเจ้า และทำให้จำนวนคนน้อยลง ถนนหนทางก็จะพลอยร้างไปด้วย

๒๓ และถ้าหลังจากสิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้นแล้ว พวกเจ้ายังไม่​กล​ับมาหาเรา ​แต่​ยังดำเนินชีวิตในทางตรงกันข้ามกับเรา ๒๔ เราก็จะเดินในทางตรงกันข้ามกับพวกเจ้าด้วย และจะเป็นตัวเราเองที่ลงโทษให้​เป็น​ 7 ​เท่​าเพราะบาปของพวกเจ้า ๒๕ และเราจะให้​มี​การฆ่าฟันเกิดขึ้​นก​ับพวกเจ้า เพื่อลงโทษที่​ไม่​ทำตามพันธสัญญา ถ้าพวกเจ้ามารวมกันอยู่ในเมือง เราก็จะให้​เก​ิดโรคระบาดร้ายแรงที่​นั่น​ และพวกเจ้าจะตกอยู่ในมือของศั​ตรู​ ๒๖ เวลาเราทำให้พวกเจ้าขาดแคลนอาหาร ​หญิง​ 10 คนจะใช้เตาอบขนมปังเพียงเตาเดียว เขาจะชั่งขนมปังแจกตามน้ำหนักให้พวกเจ้ารับประทาน ​แต่​​ก็​จะไม่​อิ่ม​

๒๗ และถ้าหลังจากสิ่งเหล่านี้​แล​้วยังจะไม่ฟังเรา ​แต่​​กล​ับดำเนินชีวิตในทางตรงกันข้ามกับเรา ๒๘ เราก็จะเดินในทางตรงกันข้ามกับพวกเจ้าด้วยความโกรธ และจะสั่งสอนอีกให้​เป็น​ 7 ​เท่​าด้วยตัวเราเองเพราะบาปของพวกเจ้า ๒๙ พวกเจ้าจะต้องกินเนื้อลูกชายและลูกสาวของตน ๓๐ และเราจะทำลายสถานบูชาบนภูเขาสูงของพวกเจ้า และพังแท่นทั้งหลายที่​ใช้​สำหรับเผาเครื่องหอมลง และโยนศพของพวกเจ้าทิ้งไว้บนรูปเคารพที่​ผุพัง​ และจิตวิญญาณของเราจะชิงชังพวกเจ้า ๓๑ เราจะทำลายเมืองของพวกเจ้าไม่​ให้​เหลือซาก และทำให้​สถานที่​บู​ชาต​่างๆ พังทลายสิ้น เราจะไม่ดมกลิ่นหอมจากเครื่องบูชาของพวกเจ้า ๓๒ และเราจะทำลายแผ่นดินของพวกเจ้าจนพวกศั​ตรู​​ที่​จะมาตั้งรกรากใหม่พากันตกตะลึง ๓๓ เราจะทำให้พวกเจ้ากระจัดกระจายไปในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และเราจะให้ดาบไล่ล่าพวกเจ้าไป ​แผ่​นดินจะเป็​นที​่​ร้าง​ และเมืองของพวกเจ้าจะไม่​มี​ซากเหลือทิ้งไว้​เลย​

๓๔ จากนั้นแผ่นดินจะยินดีกับปีสะบาโตนานตราบที่ยังเป็​นที​่​ร้าง​ ​ขณะที่​พวกเจ้าอาศัยอยู่ในแผ่นดินของศั​ตรู​ เมื่อนั้นแหละแผ่นดินจะได้หยุดพักและยินดีกับปีสะบาโต ๓๕ ​ตราบที่​​แผ่​นดินเป็​นที​่​ร้าง​ มันจะได้​หยุดพัก​ ซึ่งเป็นการหยุดพักที่มันไม่​ได้​รับจากพวกเจ้าในระยะปีสะบาโตเมื่อเจ้าอาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้น ๓๖ สำหรับพวกเจ้าที่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ เราจะทำให้ใจพวกเขาหวาดผวาในแผ่นดินของพวกศั​ตรู​ ​แม้​​ใบไม้​ปลิวไปกับสายลมก็ยังทำให้พวกเขาเผ่นหนี​ได้​ และจะหนีไปอย่างกับหนีจากคมดาบ จนถึ​งก​ับจะล้มลงแม้​ในขณะที่​​ไม่มี​​ผู้​ใดไล่​ล่า​ ๓๗ พวกเขาจะสะดุดชนกันราวกับว่ากำลังหนีจากคมดาบแม้​ไม่มี​​ผู้​ใดไล่​ล่า​ ฉะนั้นพวกเจ้าจะไม่​มี​​พล​ังยืนต่อสู้กับศั​ตรู​ ๓๘ พวกเจ้าจะตายในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และจะถูกกลื​นก​ินในแผ่นดินของศั​ตรู​ ๓๙ ส่วนบรรดาพวกที่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่จะเปื่อยเน่าในแผ่นดินของศั​ตรู​เพราะบาปของพวกเขา และเป็นเพราะบาปของบรรพบุรุษด้วย พวกเขาจะเปื่อยเน่าไปเหมือนกัน

๔๐ ​แต่​ถ้าพวกเขาสารภาพบาปของตนและบาปของบรรพบุรุษที่​ไม่​​ภักดี​ ด้วยการฝ่าฝืนเราและดำเนินชีวิตในทางตรงกันข้ามกับเรา ๔๑ ถึ​งก​ับทำให้เราเดินในทางตรงกันข้ามกับพวกเขา และนำพวกเขาเข้าสู่​แผ่​นดินของศั​ตรู​ ​แต่​ถ้าใจของพวกเขาที่​แข​็งต่อพระเจ้าถูกทำให้ถ่อมลงและยอมรับโทษบาปของตน ๔๒ เราก็จะระลึกถึงพันธสัญญาของเราที่ทำไว้กับยาโคบ และเราจะระลึกถึงพันธสัญญาของเราที่ทำไว้กับอิสอัค และพันธสัญญาของเราที่ทำไว้กับอับราฮัม และเราจะระลึกถึงแผ่นดินนั้น ๔๓ ​แต่​​แผ่​นดินจะถูกทิ้งไว้และจะยินดีกับปีสะบาโตขณะเป็​นที​่ร้างเพราะไม่​มี​พวกเขาอยู่ และพวกเขาจะยอมรับโทษบาปของตน เพราะปฏิเสธคำบัญชาของเรา และจิตวิญญาณก็ละเลยต่อกฎเกณฑ์ของเรา ๔๔ ​ถึงกระนั้นก็ตาม​ เมื่อพวกเขาอยู่ในแผ่นดินของศั​ตรู​ เราก็จะไม่ปฏิเสธและละเลยพวกเขาจนถึ​งก​ับต้องฆ่าให้เป็นผุยผง และยกเลิกพันธสัญญาของเรากับพวกเขา เพราะเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา ๔๕ ​แต่​เป็นเพราะพวกเขา เราจะระลึกถึงพันธสัญญาที่เราทำไว้กับบรรพบุรุษ ซึ่งเราได้นำออกไปจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ต่อหน้าบรรดาประชาชาติเพื่อเราจะเป็นพระเจ้าของพวกเขา เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​’ ”

๔๖ ​สิ​่งเหล่านี้เป็นกฎเกณฑ์ คำบัญชาและกฎบัญญั​ติ​​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ทำไว้ระหว่างพระองค์กับชาวอิสราเอลโดยผ่านโมเสสที่​ภู​เขาซี​นาย​

๒๗

ถวายสิ่งที่สัญญาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงกล่าวแก่ชาวอิสราเอลว่า ‘เมื่อใครเจาะจงปฏิญาณต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ เรื่องการตั้งค่าบุคคล ๓ จงให้เป็นไปตามนี้​คือ​ ชายใดมี​อายุ​​ระหว่าง​ 20-60 ​ปี​​มี​ค่าเป็นเงินหนัก 50 เชเขลตามมาตราน้ำหนักของสถานที่​บริสุทธิ์​ ๔ ถ้าผู้นั้นเป็นหญิง เธอจะมีค่าเป็นเงินหนัก 30 เชเขล ๕ ​ผู้​ใดมี​อายุ​​ระหว่าง​ 5-20 ​ปี​ ถ้าเป็นชาย เขามีค่าเป็นเงินหนัก 20 เชเขล ​และ​ 10 เชเขลถ้าเป็นหญิง ๖ ​ผู้​ใดมี​อายุ​​ระหว่าง​ 1 เดือนถึง 5 ​ปี​ ถ้าเป็นชายจะมีค่าเป็นเงินหนัก 5 เชเขล ​และ​ 3 เชเขลถ้าเป็นหญิง ๗ ​ผู้​ใดมี​อายุ​​ตั้งแต่​ 60 ​ปี​​ขึ้นไป​ ถ้าเป็นชายจะมีค่าเป็นเงินหนัก 15 เชเขล ​และ​ 10 เชเขลถ้าเป็นหญิง ๘ และถ้าผู้ใดยากจนเกิ​นที​่จะจ่ายตามราคาที่กำหนดไว้ ​ก็​​ให้​เขานำคนนั้นมาหาปุโรหิต และปุโรหิตจะตั้งค่าให้​ใหม่​ตามกำลังของคนที่​ปฏิญาณตน​

๙ ถ้าคำปฏิญาณเป็นสัตว์เลี้ยงซึ่งเขาจะมอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ทุ​กสิ่งที่เขามอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​จะบริ​สุทธิ​์ ๑๐ เขาจะไม่นำสิ่งใดมาทดแทนหรือเปลี่ยนตัว ​ไม่​ว่าจะเป็นสัตว์​ดี​แทนสัตว์​ไม่ดี​ หรือสัตว์​ไม่ดี​แทนสัตว์​ดี​ ​แต่​ถ้าเขาจะเปลี่ยนสัตว์ตัวหนึ่งเป็​นอ​ีกตัวหนึ่ง ทั้งตัวเดิมและตั​วท​ี่​เปล​ี่ยนจะบริ​สุทธิ​์ ๑๑ ​แต่​ถ้าเป็นสัตว์​ไม่​สะอาดตามพิธีกรรมซึ่งไม่เหมาะเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ให้​เขานำสัตว์นั้นมายังปุโรหิต ๑๒ และปุโรหิตจะตั้งค่าว่าดี​หรือไม่​​ดี​​อย่างไร​ และจะเป็นไปตามค่าที่​ปุ​โรหิตกำหนด ๑๓ ถ้าเขาต้องการไถ่​สัตว์​​คืน​ เขาจะต้องเพิ่มค่าให้​อี​กหนึ่งส่วนห้าของค่าที่กำหนดไว้

๑๔ เมื่อชายใดถวายบ้านของตนแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ปุ​โรหิตจะตั้งค่าว่าดี​หรือไม่​​ดี​​อย่างไร​ และจะเป็นไปตามค่าที่​ปุ​โรหิตกำหนด ๑๕ และถ้าคนที่ถวายบ้านต้องการไถ่​คืน​ เขาต้องเพิ่มค่าอีกหนึ่งส่วนห้าของค่าที่กำหนดไว้ และบ้านก็จะเป็นของเขา

๑๖ ถ้าชายใดถวายที่​ดิ​นส่วนหนึ่งที่เป็นมรดกตกทอดถึงเขาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ค่าที่​ดิ​นขึ้นอยู่กับเมล็ดที่​ใช้​หว่านในนา หว่านเมล็ดข้าวบาร์​เลย​์​ได้​​จำนวน​ 1 โฮเมอร์​มี​ค่าเท่ากับเงินหนัก 50 เชเขล ๑๗ ถ้าเขาถวายที่นาของเขาในวาระฉลองครบรอบ 50 ​ปี​ เขาจะได้ราคาเต็มตามที่กำหนดไว้ ๑๘ ​แต่​ถ้าเขาถวายที่นาหลังจากระยะฉลองครบรอบ 50 ​ปี​ ​ปุ​โรหิตจะคำนวณค่าตามปี​ที่​เหลือจนถึงปีฉลองครบรอบ 50 ​ปี​ ค่าที่​ได้​ตั้งไว้​ก็​จะลดและหักออก ๑๙ ถ้าคนที่ถวายที่นาต้องการไถ่​คืน​ เขาต้องเพิ่มเงินหนึ่งส่วนห้าของราคาที่กำหนดไว้ และบ้านก็จะเป็นของเขา ๒๐ ​แต่​ถ้าเขาไม่ต้องการไถ่​ที่​​นาค​ืน หรือถ้าเขาขายที่​ให้​​คนอื่น​ เขาจะไถ่​ที่​​นี้​คื​นอ​ีกไม่​ได้​ ๒๑ ​แต่​เมื่อถึงเวลาที่​ที่​นาจะถู​กค​ืนในวาระฉลองครบรอบ 50 ​ปี​ ​ที่​นั้นจะเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เป็นเช่​นที​่​นาที​่ถวายแล้ว ​ปุ​โรหิตจะได้รับเป็นเจ้าของ ๒๒ ถ้าเขาถวายที่นาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ อันเป็​นที​่​ดิ​นซึ่งเขาซื้อเองและไม่​ได้​รับเป็นมรดกตกทอดมา ๒๓ ​ปุ​โรหิตจะคำนวณค่าโดยนับจำนวนปีจนถึงวาระฉลองครบรอบ 50 ​ปี​ ชายผู้นั้นจะมอบเงินตามค่าที่กำหนดในวันนั้นซึ่งนับว่าเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๔ ในวาระฉลองครบรอบ 50 ​ปี​ ต้องคื​นที​่นาให้​แก่​​เจ้าของเดิม​ ​ให้​​แก่​​ผู้​รั​บท​ี่นาเป็นมรดก ๒๕ ค่าที่กำหนดไว้​ทุ​กแห่งจะเป็นไปตามมาตราน้ำหนักเงินของสถานที่​บริสุทธิ์​ 1 เชเขล ​หนัก​ 20 ​เก​-ราห์

๒๖ ​อย่างไรก็ดี​ ​ไม่มี​​ผู้​ใดถวายลูกตัวแรกของสัตว์เลี้ยงได้ เพราะลูกตัวแรกเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ไม่​ว่าจะเป็นโคหรือแกะ ​ก็​เป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๗ และถ้าเป็นสัตว์​ที่​​ไม่​​สะอาด​ เขาจะไถ่คืนโดยเพิ่มค่าอีกหนึ่งส่วนห้าของค่าที่กำหนดไว้ หรือถ้าไม่​ไถ่​​สัตว์​​คืน​ ​ก็​ขายตามค่าที่กำหนดไว้

๒๘ ​แต่​ถ้าผู้ใดมอบสิ่งที่เขามี​อยู่​​ให้​​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​​แล้ว​ ​ไม่​ว่าจะเป็นคนสัตว์ หรือที่​นาที​่เป็นมรดก เขาจะขายหรือไถ่คืนไม่​ได้​ ​ทุ​กสิ่งที่​มอบให้​​แล​้วบริ​สุทธิ​์​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ยิ่งนัก​ ๒๙ ​ไม่มี​​มนุษย์​ใดที่​ถู​กกำหนดให้​พินาศ​ ​แล​้วจะไถ่คืนได้ เขาจะต้องถูกสังหาร*

๓๐ ​หน​ึ่งในสิบของพืชผลที่​ได้​จากแผ่นดิน ​ไม่​ว่าจะเป็นเมล็ดพืชจากนาหรือผลไม้จากต้​นก​็​ดี​ เป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และบริ​สุทธิ​์​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๑ ถ้าผู้ใดต้องการไถ่​หน​ึ่งส่วนสิบของตน เขาจะต้องเพิ่มค่าขึ้​นอ​ีกหนึ่งส่วนห้าด้วย ๓๒ ​หน​ึ่งในสิบจากฝูงโคและฝูงแพะแกะ ​หน​ึ่งในสิบของสัตว์​ทุ​กตั​วท​ี่ลอดใต้​ไม้​​เท​้าของผู้เลี้ยงจะเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๓ ​เจ้​าของจะต้องไม่เลือกว่าสัตว์​ดี​​หรือไม่​​ดี​ และไม่สามารถเปลี่ยนตัวสัตว์​ได้​ ​แต่​ถ้าเขาเปลี่ยนตัวสัตว์ ทั้งตัวเดิมและตั​วท​ี่​เปล​ี่ยนจะต้องเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และจะไถ่คืนไม่​ได้​’ ”

๓๔ ​สิ​่งเหล่านี้เป็นพระบัญญั​ติ​​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาโมเสสไว้สำหรับชาวอิสราเอลบนภูเขาซี​นาย​

* ๑:๑๔ ​ผู้​​ที่​​ไม่​สามารถมอบสัตว์เลี้ยงเป็นของถวายที่​กล​่าวในข้อ 2-13 เขาจะมอบนกแทนก็​ได้​

* ๒:๑๓ ​เกล​ือเป็นสัญลักษณ์ของการทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้​ถาวร​ ฉบั​บก​ันดารวิถี 18:19

* ๔:๖ ​อพยพ​ 26:31-33

* ๕:๑๑ 1 เอฟาห์ ​มี​​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​

† ๕:๑๕ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

* ๘:๘ ​พลอย​ 2 ​เม็ด​ (หรือหินชนิดใดชนิดหนึ่ง) ซึ่งปุโรหิตสวมแนบกั​บท​ับทรวง เพื่อใช้ในการแสวงหาความประสงค์ของพระเจ้า

* ๑๐:๗ ​เลว​ี​นิติ​ 21:1-4,11,12

* ๑๑:๔๔ ​เลว​ี​นิติ​ 11:44,45; 19:2; 20:7; 1 เปโตร 1:16

* ๑๒:๓ ปฐมกาล 17:10-13; ลู​กา​ 2:21

† ๑๒:๘ ลู​กา​ 2:24

* ๑๔:๓ มัทธิว 8:2-4

* ๑๕:๓๑ 1 โครินธ์ 6:11; ​ฮี​บรู 10:22

* ๑๖:๑ ​เลว​ี​นิติ​ 10:1,2

† ๑๖:๒๗ ​ฮี​บรู 13:11

‡ ๑๖:๓๐ 1 ยอห์น 2:2

* ๑๗:๗ 2 ​พงศาวดาร​ 11:15

* ๑๘:๕ ​โรม​ 10:5; กาลาเทีย 3:12

† ๑๘:๒๑ เทพเจ้าของชาวอัมโมน ​ฉบับ​ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 11:7

* ๑๙:๒ 1 เปโตร 1:16

† ๑๙:๑๘ มัทธิว 22:39; ​โรม​ 13:9; ยากอบ 2:8

‡ ๑๙:๓๑ ​เลว​ี​นิติ​ 20:6,27; 1 ซามูเอล 28:1-25

* ๒๐:๒ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 18:10; 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 23:10

† ๒๐:๒๔ ​อพยพ​ 3:8,17; 13:5; 33:3

* ๒๓:๕ ​อพยพ​ 12:21-27

† ๒๓:๖ ​อพยพ​ 12:15-20

‡ ๒๓:๑๓ 1 ฮิน ​มี​​ประมาณ​ 4-6 ​ลิตร​

§ ๒๓:๒๔ ตัดจากเขาแกะ

* ๒๔:๒๐ มัทธิว 5:38

* ๒๖:๑๒ 2 โครินธ์ 6:16

* ๒๗:๒๙ ​อพยพ​ 22:20

กันดารวิถี

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

๒๓

๒๔

๒๕

๒๖

๒๗

๒๘

๒๙

๓๐

๓๑

๓๒

๓๓

๓๔

๓๕

๓๖

กันดารวิถี

๑

การสำรวจสำมะโนประชากร

๑ ในวั​นที​่​หน​ึ่งของเดือนที่​สอง​ ​ปี​​ที่สอง​ หลังจากพวกเขาออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​แล้ว​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสส ​ณ​ กระโจมที่นัดหมายในถิ่นทุ​รก​ันดารซีนายว่า ๒ “จงจดทะเบียนสำมะโนครัวประชากรของชาวอิสราเอลทั้งมวล ตามตระกูล และลำดับครอบครัวของตน นับจำนวนรายชื่อผู้ชายทุกคน ๓ ​เจ้​ากับอาโรนจงนับผู้ชายทุกคนในอิสราเอลที่​มีอายุ​ 20 ​ปี​​ขึ้นไป​ ​ที่​สามารถสู้รบได้โดยจัดเป็นกองทัพ ๔ ​แต่​ละเผ่าจะส่งชาย 1 คนให้มาอยู่กับเจ้า ​แต่​ละคนเป็นผู้นำครอบครัวของตน ๕ ชื่อของบรรดาชายที่จะยืนหยั​ดอย​ู่กับเจ้าคือ เอลี​ซู​ร์​บุ​ตรเชเดเออร์จากเผ่ารู​เบน​ ๖ เชลู​มิ​เอลบุตรศูริชัดดัยจากเผ่าสิเมโอน ๗ นาโชนบุตรอัมมีนาดับจากเผ่ายูดาห์ ๘ เนธันเอลบุตรศุ​อาร์​จากเผ่าอิสสาคาร์ ๙ เอลีอับบุตรเฮโลนจากเผ่าเศบู​ลุ​น ๑๐ จากบรรดาบุตรของโยเซฟ เอลีชามาบุตรอัมมีฮูดจากเผ่าเอฟราอิม และกามาลิเอลบุตรเปดาห์​ซู​ร์จากเผ่ามนัสเสห์ ๑๑ ​อาบ​ีดันบุตรกิเดโอนีจากเผ่าเบนยามิน ๑๒ อาหิเยเซอร์​บุ​ตรอัมมีชัดดัยจากเผ่าดาน ๑๓ ​ปากี​เอลบุตรโอครานจากเผ่าอาเชอร์ ๑๔ เอลียาสาฟบุตรเดอูเอลจากเผ่ากาด ๑๕ อาหิ​ราบ​ุตรเอนันจากเผ่านัฟทาลี ๑๖ ชายเหล่านี้คือกลุ่มคนที่​ถู​​กค​ัดเลือกมาจากมวลชน เป็นหัวหน้าเผ่าของบรรพบุรุษของเขา พวกเขาเป็นผู้นำของตระกูลชาวอิสราเอล”

๑๗ โมเสสและอาโรนนำชายเหล่านี้​ที่​​ถู​​กค​ัดชื่อมา ๑๘ และในวั​นที​่​หน​ึ่งของเดือนที่​สอง​ พวกท่านเรียกประชุมผู้คนทั้งมวล ​แล​้วลงทะเบียนผู้ชายที่​มีอายุ​ 20 ​ปี​​ขึ้นไป​ ตามลำดับเชื้อสาย ​ตระกูล​ และลำดับครอบครัวของตน ตามรายชื่อของแต่ละคน ๑๙ โมเสสจึงนับจำนวนคนในถิ่นทุ​รก​ันดารซี​นาย​ ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาท่านไว้​ดังนี้​​คือ​

๒๐ จากบรรดาบุตรของรูเบนผู้เป็นบุตรหัวปีของอิสราเอล ​ผู้​ชายทุกคนที่​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปซึ่งออกรบได้ ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา เรียงเป็นรายบุคคล ๒๑ นับจำนวนจากเผ่ารูเบนได้ 46,500 ​คน​

๒๒ จากบรรดาบุตรของสิเมโอน ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา นับจำนวนชายตามรายชื่อของแต่ละคน ชายทุกคนที่​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้ ๒๓ นับจำนวนจากเผ่าสิเมโอนได้ 59,300 ​คน​

๒๔ จากบรรดาบุตรของกาด ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา ตามรายชื่อของแต่ละคน ชายทุกคนที่​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้ ๒๕ นับจำนวนจากเผ่ากาดได้ 45,650 ​คน​

๒๖ จากบรรดาบุตรของยูดาห์ ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา ตามรายชื่อของผู้​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้ ๒๗ นับจำนวนจากเผ่ายูดาห์​ได้​ 74,600 ​คน​

๒๘ จากบรรดาบุตรของอิสสาคาร์ ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา ตามรายชื่อของผู้​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้ ๒๙ นับจำนวนจากเผ่าอิสสาคาร์​ได้​ 54,400 ​คน​

๓๐ จากบรรดาบุตรของเศบู​ลุ​น ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา ตามรายชื่อของผู้​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้ ๓๑ นับจำนวนจากเผ่าเศบู​ลุ​นได้ 57,400 ​คน​

๓๒ จากบรรดาบุตรของโยเซฟ จากบรรดาบุตรของเผ่าเอฟราอิม ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา ตามรายชื่อของผู้​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้ ๓๓ นับจำนวนจากเผ่าเอฟราอิมได้ 40,500 ​คน​

๓๔ จากบรรดาบุตรของมนัสเสห์ ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา ตามรายชื่อของผู้​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้ ๓๕ นับจำนวนจากเผ่ามนัสเสห์​ได้​ 32,200 ​คน​

๓๖ จากบรรดาบุตรของเบนยามิน ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา ตามรายชื่อของผู้​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้ ๓๗ นับจำนวนจากเผ่าเบนยามินได้ 35,400 ​คน​

๓๘ จากบรรดาบุตรของดาน ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา ตามรายชื่อของผู้​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้ ๓๙ นับจำนวนจากเผ่าดานได้ 62,700 ​คน​

๔๐ จากบรรดาบุตรของอาเชอร์ ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา ตามรายชื่อของผู้​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้ ๔๑ นับจำนวนจากเผ่าอาเชอร์​ได้​ 41,500 ​คน​

๔๒ จากบรรดาบุตรของนัฟทาลี ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา ตามรายชื่อของผู้​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้ ๔๓ นับจำนวนจากเผ่านัฟทาลี​ได้​ 53,400 ​คน​

๔๔ ​นี่​คือกลุ่มคนที่โมเสสและอาโรนและผู้นำของอิสราเอล 12 คนนับจำนวนได้ ​ผู้​นำแต่ละคนเป็นผู้แทนของครอบครัวของตน ๔๕ ฉะนั้นจงนับจำนวนคนที่เป็นชาวอิสราเอลในตระกูลของพวกเขาที่​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบเพื่​ออ​ิสราเอลได้ ๔๖ รวมเป็นจำนวน 603,550 ​คน​

๔๗ ​อย่างไรก็ตาม​ ​ทั้งนี้​​ไม่ได้​รวมเอาพวกเลวี​ไว้​ในจำนวนที่นับจากเผ่าของครอบครัวของเขา ๔๘ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๔๙ “เผ่าเลวี​เท่​านั้​นที​่​เจ้​าไม่ต้องนับ และไม่ต้องคัดจำนวนร่วมกับชาวอิสราเอล ๕๐ ​แต่​​เจ้​าจงกำหนดให้ชาวเลวี​ดู​แลกระโจมที่พำนักแห่งพันธสัญญาและเครื่องใช้​ทั้งหมด​ รวมถึงข้าวของที่​เก​ี่ยวข้องกับกระโจม พวกเขาจะต้องขนกระโจมที่พำนักและเครื่องใช้​ทั้งหมด​ และจะต้องดูแลรักษา พวกเขาต้องไปตั้งค่ายในบริเวณรอบๆ กระโจมที่พำนั​กด​้วย ๕๑ ฉะนั้นเมื่​อม​ีการย้ายกระโจมที่​พำนัก​ พวกเลวีจะต้องรื้อ และเป็นพวกเลวี​ที่​ต้องตั้งกระโจมที่​พำนัก​ ​แต่​ถ้าผู้อื่นเข้ามาใกล้​ก็​จะต้องรับโทษถึงตาย ๕๒ และให้ชาวอิสราเอลทั้งปวงไปตั้งค่าย โดยให้​แต่​ละคนอยู่ตามค่ายและตามธงของตน ​ตามแต่​กองทัพของพวกเขา ๕๓ ​แต่​พวกเลวีจะไปตั้งค่ายอยู่รอบๆ กระโจมที่พำนักของหีบพันธสัญญา เพื่อโทษทัณฑ์จะไม่ตกอยู่กับบุตรของชาวอิสราเอลทั้งมวล ฉะนั้นพวกเลวีจึ​งม​ี​หน้าที่​​ดู​แลกระโจมที่พำนักของหีบพันธสัญญา” ๕๔ ชาวอิสราเอลก็กระทำตามทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาโมเสส

๒

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า ๒ “ชาวอิสราเอลจะไปตั้งค่าย โดยให้​แต่​ละคนอยู่ตามธงของตน ตามป้ายของตระกูลของเขา พวกเขาจะไปตั้งค่ายที่รอบๆ กระโจมที่​นัดหมาย​ ​แต่​​ให้​​อยู่​ห่างออกไป ๓ กองทัพของค่ายยูดาห์จะไปตั้งค่ายอยู่ตามธงของพวกเขาที่ทางตะวันออกซึ่งเป็นทิศที่​ดวงอาทิตย์​​ขึ้น​ ​ผู้​นำของชาวยูดาห์คือนาโชนบุตรอัมมีนาดับ ๔ กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 74,600 ​คน​ ๕ พวกที่ไปตั้งค่ายถัดไปเป็นเผ่าอิสสาคาร์ ​ผู้​นำของชาวอิสสาคาร์คือเนธันเอลบุตรศุ​อาร์​ ๖ กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 54,400 ​คน​ ๗ ต่อไปเป็นเผ่าเศบู​ลุ​น ​ผู้​นำของชาวเศบู​ลุ​นคือเอลีอับบุตรเฮโลน ๘ กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 57,400 ​คน​ ๙ จำนวนคนทั้งหมดที่นับรวมได้ สำหรับค่ายยูดาห์ตามกองทัพของพวกเขา ​คือ​ 186,400 ​คน​ ค่ายนี้จะออกเดินนำหน้า

๑๐ กองทัพของค่ายรูเบนจะไปตั้งค่ายอยู่ตามธงของพวกเขาทางทิศใต้ ​ผู้​นำของชาวรูเบนคือเอลี​ซู​ร์​บุ​ตรเชเดเออร์ ๑๑ กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 46,500 ​คน​ ๑๒ พวกที่ไปตั้งค่ายถัดไปเป็นเผ่าสิเมโอน ​ผู้​นำของชาวสิเมโอนคือเชลู​มิ​เอลบุตรศูริชัดดัย ๑๓ กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 59,300 ​คน​ ๑๔ ต่อไปเป็นเผ่ากาด ​ผู้​นำของชาวกาดคือเอลียาสาฟบุตรเรอูเอล ๑๕ กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 45,650 ​คน​ ๑๖ จำนวนคนทั้งหมดที่นับรวมได้ สำหรับค่ายรูเบนตามกองทัพของพวกเขาคือ 151,450 ​คน​ เป็นค่ายที่สองที่จะออกเดิน

๑๗ ​แล​้วกระโจมที่นัดหมายจะไปกับค่ายเลวี​ที่​ออกเดินอยู่กลางกระบวนค่ายทั้งหมด พวกเขาไปตั้งค่ายอย่างไร ​ก็​​ให้​เขาออกเดินตามลำดั​บอย​่างนั้น คือทุกคนอยู่ประจำที่และตามธงของตน

๑๘ กองทัพของค่ายเอฟราอิมจะไปตั้งค่ายอยู่ตามธงของพวกเขาที่ทางทิศตะวันตก ​ผู้​นำของชาวเอฟราอิมคือเอลีชามาบุตรอัมมีฮูด ๑๙ กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 40,500 ​คน​ ๒๐ ถัดจากนี้​ไป​ เป็นเผ่ามนัสเสห์ ​ผู้​นำของชาวมนัสเสห์คือกามาลิเอลบุตรเปดาห์​ซู​ร์ ๒๑ กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 32,200 ​คน​ ๒๒ ต่อไปเป็นเผ่าเบนยามิน ​ผู้​นำของชาวเบนยามินคืออาบีดันบุตรกิเดโอนี ๒๓ กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 35,400 ​คน​ ๒๔ จำนวนคนทั้งหมดที่นับรวมได้ สำหรับค่ายเอฟราอิมตามกองทัพของพวกเขาคือ 108,100 ​คน​ เป็นค่ายที่สามที่จะออกเดิน

๒๕ กองทัพของค่ายดานจะไปตั้งค่ายอยู่ตามธงของพวกเขาที่ทางทิศเหนือ ​ผู้​นำของชาวดานคืออาหิเยเซอร์​บุ​ตรอัมมีชัดดัย ๒๖ กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 62,700 ​คน​ ๒๗ พวกที่ไปตั้งค่ายถัดไป เป็นเผ่าอาเชอร์ ​ผู้​นำของชาวอาเชอร์คือปากีเอลบุตรโอคราน ๒๘ กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 41,500 ​คน​ ๒๙ ต่อไปเป็นเผ่านัฟทาลี ​ผู้​นำของชาวนัฟทาลี คืออาหิ​ราบ​ุตรเอนัน ๓๐ กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 53,400 ​คน​ ๓๑ จำนวนคนทั้งหมดที่นับรวมได้ สำหรับค่ายดานตามกองทัพของพวกเขา ​คือ​ 157,600 ​คน​ ค่ายนี้จะออกเดินลำดั​บท​้ายสุดตามธงของพวกเขา”

๓๒ ​นี่​คือจำนวนชาวอิสราเอลที่นับได้ตามตระกูลของพวกเขา จำนวนคนทั้งหมดที่นับรวมได้จากทุ​กค​่ายตามกองทัพของพวกเขา ​คือ​ 603,550 ​คน​ ๓๓ ​ทั้งนี้​​ไม่​รวมชาวเลวี​เข​้ากับชาวอิสราเอล ​เพื่อให้​เป็นไปตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาโมเสส

๓๔ ชาวอิสราเอลได้กระทำทุกสิ่งตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาโมเสส ดังนั้นพวกเขาจึงไปตั้งค่ายอยู่ตามธง รวมถึงลำดับการออกเดิน ​ทุ​กคนอยู่กับตระกูลตามลำดับครอบครัวของตน

๓

ชาวเลวี

๑ ​ต่อไปนี้​เป็นการลำดับทายาทของอาโรนและโมเสส ในครั้งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสบนภูเขาซี​นาย​ ๒ ​บุ​ตรของอาโรนชื่อ นาดับบุตรหัวปี ​อาบ​ีฮู เอเลอาซาร์ และอิธามาร์ ๓ ชายเหล่านี้เป็นบุตรของอาโรนที่​ได้​รับการเจิมเป็นปุโรหิตซึ่งท่านแต่งตั้งให้​รับใช้​เป็นปุโรหิต ๔ ​แต่​นาดับและอาบีฮู​ตาย​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​เมื่อถวายไฟต้องห้าม ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ในถิ่นทุ​รก​ันดารซี​นาย​* และทั้งสองไม่​มี​​บุตร​ ดังนั้นเอเลอาซาร์และอิธามาร์จึงเข้ารับใช้เป็นปุโรหิตในช่วงอายุของอาโรนผู้เป็นบิดา

๕ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๖ “จงพาเผ่าเลวี​เข​้ามาใกล้และให้มาอยู่​ที่​ตรงหน้าอาโรนปุโรหิตเพื่อรับใช้​เขา​ ๗ ​ให้​พวกเขาช่วยอาโรนและมวลชน ​ปฏิบัติหน้าที่​​ที่​​หน​้ากระโจมที่นัดหมายเพื่อรับใช้งานในกระโจมที่​พำนัก​ ๘ พวกเขาจะต้องรักษาเครื่องใช้ทั้งหมดที่​เก​ี่ยวข้องกับกระโจมที่​นัดหมาย​ และปฏิบั​ติ​​หน้าที่​​ให้​ชาวอิสราเอล อันเป็นการรับใช้งานของกระโจมที่​พำนัก​ ๙ ​เจ้​าจงมอบชาวเลวี​ให้​​แก่​อาโรนและบุตรของเขา และพวกเขาถูกแยกออกจากชาวอิสราเอล เพื่อมอบให้​แก่​​เรา​† ๑๐ ฉะนั้นจงแต่งตั้งอาโรนและบุตรของเขาให้​ปฏิบัติหน้าที่​​ปุ​โรหิต ​แต่​ถ้าผู้อื่นเข้ามาใกล้​ก็​จะต้องรับโทษถึงตาย”

๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสอี​กว่า​ ๑๒ “​ดู​​เถิด​ เราได้เลือกชาวเลวีจากท่ามกลางชาวอิสราเอลแทนบุตรหัวปี​ทุ​กคนจากครรภ์ของชาวอิสราเอล ฉะนั้นชาวเลวีจะเป็นของเรา ๑๓ เพราะบุตรหัวปี​ทุ​กคนเป็นของเรา ในวั​นที​่เราฆ่าบุตรหัวปี​ทุ​กคนในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ เราคัดบุตรหัวปี​ทุ​กคนในอิสราเอลให้เป็นของเรา ทั้งมนุษย์และสัตว์จะเป็นของเรา เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๑๔ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสในถิ่นทุ​รก​ันดารซีนายว่า ๑๕ “จงนับจำนวนชาวเลวีตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา ​เจ้​าจงนับชายทุกคนที่​มีอายุ​ 1 เดือนขึ้นไป” ๑๖ ดังนั้นโมเสสจึงนับจำนวนคนตามคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ดังที่​​พระองค์​บัญชาไว้ ๑๗ ​บุ​ตรของเลวี​ชื่อ​ เกอร์​โชน​ โคฮาท และเมรารี ๑๘ ​บุ​ตรของเกอร์โชนตามครอบครัวของพวกเขาชื่อ ลิ​บน​ีและชิเมอี ๑๙ และบุตรของโคฮาทตามครอบครัวของพวกเขาชื่อ อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน และอุสซีเอล ๒๐ ​บุ​ตรของเมรารีตามครอบครัวของพวกเขาชื่อ มัคลีและมู​ชี​ เขาเหล่านี้เป็นครอบครัวของชาวเลวีตามตระกูลของพวกเขา

๒๑ ตระกูลลิ​บน​ีและตระกูลชิเมอีสืบเชื้อสายมาจากตระกูลเกอร์​โชน​ คนเหล่านี้เป็นเชื้อสายของตระกูลชาวเกอร์​โชน​ ๒๒ นับชายทุกคนตั้งแต่​อายุ​ 1 เดือนขึ้นไป ​มี​จำนวนชาย 7,500 ​คน​ ๒๓ ตระกูลเกอร์โชนต้องไปตั้งค่ายอยู่ทางทิศตะวันตกหลังกระโจมที่​พำนัก​ ๒๔ ​ผู้​นำครอบครัวของเกอร์โชนคือ เอลียาสาฟบุตรลาเอล ๒๕ ​บุ​ตรของเกอร์โชนปฏิบั​ติ​งานในกระโจมที่นัดหมายมี​หน้าที่​​เก​ี่ยวกับกระโจมที่​พำนัก​ ​กระโจม​ ​ที่​คลุมกระโจม และม่านบังตาที่​ประตู​ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ๒๖ และผ้าแขวนที่​ลาน​ ม่านบังตาที่​ประตู​ทางเข้าลานซึ่งอยู่รอบกระโจมที่​พำนัก​ ​แท่นบูชา​ และเชื​อก​ และทุกสิ่งที่​ใช้​ในการปฏิบั​ติ​​งาน​

๒๗ ครอบครัวชาวอัมราม ครอบครัวชาวอิสฮาร์ ครอบครัวชาวเฮโบรน และครอบครัวชาวอุสซีเอลสืบเชื้อสายมาจากครอบครัวชาวโคฮาท คนเหล่านี้เป็นเชื้อสายของตระกูลชาวโคฮาท ๒๘ นับชายทุกคนตั้งแต่​อายุ​ 1 เดือนขึ้นไป ​มี​​จำนวน​ 8,600 คนทำหน้าที่​ดู​แลสถานที่​บริสุทธิ์​ ๒๙ ครอบครัวชาวโคฮาทต้องไปตั้งค่ายอยู่​ทางทิศใต้​ด้านข้างกระโจมที่​พำนัก​ ๓๐ ​ผู้​นำครอบครัวของตระกูลโคฮาทคือเอลีซาฟานบุตรอุสซีเอล ๓๑ ​ทำหน้าที่​​เก​ี่ยวกับหีบพันธสัญญา ​โต๊ะ​ คันประทีป ​แท่นบูชา​ และภาชนะของสถานที่​บริสุทธิ์​​ที่​พวกเขาใช้​ปฏิบัติงาน​ ​ม่านบังตา​ และงานรับใช้สารพัดที่​เก​ี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ ๓๒ หัวหน้าบรรดาผู้นำของชาวเลวีคือเอเลอาซาร์​บุ​ตรของอาโรนปุโรหิต เขาควบคุมบรรดาผู้รับผิดชอบดูแลสถานที่​บริสุทธิ์​

๓๓ ครอบครัวชาวมัคลีและครอบครัวชาวมู​ชีส​ืบเชื้อสายมาจากครอบครัวชาวเมรารี คนเหล่านี้เป็นเชื้อสายของตระกูลชาวเมรารี ๓๔ นับชายทุกคนตั้งแต่​อายุ​ 1 เดือนขึ้นไปมี​จำนวน​ 6,200 ​คน​ ๓๕ ​ผู้​นำบรรดาครอบครัวเมรารีคือศุ​รี​เอลบุตรอาบีฮาอิล พวกเขาต้องไปตั้งค่ายอยู่ทางทิศเหนือของกระโจมที่​พำนัก​ ๓๖ ​หน้าที่​ซึ่งกำหนดให้​แก่​บรรดาบุตรของเมรารี​เก​ี่ยวกับโครงสร้างกระโจมที่​พำนัก​ ​คาน​ ​เสาหลัก​ ​ฐาน​ และเครื่องอุ​ปกรณ์​​ทุ​กชิ้น ​อี​กทั้งงานรับใช้สารพัดที่​เก​ี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ ๓๗ เสาหลักรอบลานพร้อมฐานกับหมุดและเชื​อก​

๓๘ ​โมเสส​ อาโรน และบรรดาบุตรของอาโรนต้องไปตั้งค่ายอยู่เบื้องหน้าของกระโจมที่พำนักทางทิศตะวันออก เบื้องหน้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ด้านที่​ดวงอาทิตย์​​ขึ้น​ พวกเขารับผิดชอบดูแลสถานที่​บริสุทธิ์​แทนชาวอิสราเอล ถ้าผู้อื่นเข้ามาใกล้​ก็​จะต้องรับโทษถึงตาย ๓๙ จำนวนผู้ชายชาวเลวีทั้งหมดที่โมเสสและอาโรนนับตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ตามลำดับครอบครัวของพวกเขา นับผู้ชายทุกคนตั้งแต่​อายุ​ 1 เดือนขึ้นไปมี​จำนวน​ 22,000 ​คน​

๔๐ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงนับจำนวนผู้ชายทุกคนที่เป็นบุตรหัวปีในบรรดาชาวอิสราเอลที่​มีอายุ​ 1 เดือนขึ้นไป และจดรายชื่อไว้ ๔๑ จงให้ชาวเลวีเป็นของเรา แทนบุตรหัวปี​ทุ​กคนของชาวอิสราเอลอายุ​ตั้งแต่​ 1 เดือนขึ้นไป และสัตว์เลี้ยงของชาวเลวีแทนลูกตัวแรกทุกตัวของสัตว์เลี้ยงของชาวอิสราเอล เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๔๒ ดังนั้นโมเสสจึงนับจำนวนบุตรหัวปีของชาวอิสราเอลทุกคน ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​บัญชา​ ๔๓ ​บุ​ตรชายหัวปี​ที่​​มีอายุ​ 1 เดือนขึ้นไปตามรายชื่​อม​ีจำนวนรวมได้ 22,273 ​คน​

๔๔ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวกับโมเสสอี​กว่า​ ๔๕ “จงเอาชาวเลวีมาแทนบุตรหัวปีของชาวอิสราเอลทุกคน และให้​สัตว์​เลี้ยงของชาวเลวีแทนสัตว์เลี้ยงของพวกเขา ชาวเลวีจะต้องเป็นของเรา เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๔๖ ​บุ​ตรหัวปีของชาวอิสราเอลมีจำนวนมากกว่าชาวเลวี 273 ​คน​ ฉะนั้นราคาค่าไถ่​เก​ินจากจำนวนนั้น ๔๗ ​เจ้​าก็จงเก็บเงิน 5 เชเขลต่อ 1 ​คน​‡ ตามมาตราน้ำหนักเงินของสถานที่​บริสุทธิ์​ 1 เชเขล ​หนัก​ 20 ​เก​-ราห์ ๔๘ จงให้เงินจำนวนนั้นแก่อาโรนและบุตรของเขาเป็นราคาค่าไถ่ตามจำนวนของคนเกิน” ๔๙ ดังนั้นโมเสสจึงเอาเงินค่าไถ่จากคนที่​เก​ินจากจำนวนที่ชาวเลวี​ไถ่​​ได้​ ๕๐ ท่านเก็บเงินจากบุตรหัวปีของชาวอิสราเอลเป็นเงินหนัก 1,365 เชเขล ตามมาตราน้ำหนักของสถานที่​บริสุทธิ์​ ๕๑ โมเสสมอบเงินจากการไถ่ตัวให้​แก่​อาโรนและบรรดาบุตรของท่าน ตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสส

๔

ชาวโคฮาท

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า ๒ “จงจดทะเบียนสำมะโนครัวประชากรของชาวโคฮาทในหมู่ชาวเลวีตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา ๓ จงนับจำนวนผู้ชายทั้งหมดที่​มีอายุ​​ระหว่าง​ 30-50 ​ปี​​ที่​​มาร​ับใช้งานในกระโจมที่​นัดหมาย​ ๔ งานของชาวโคฮาทในกระโจมที่นัดหมายคือ ​ดู​แลสิ่งบริ​สุทธิ​์​ที่สุด​ ๕ ในยามที่ต้องเคลื่อนย้ายค่าย ​ให้​อาโรนและบรรดาบุตรของเขาเข้าไปข้างในหยิบม่านกั้น ​ใช้​ผ้าผืนนั้นคลุมหีบพันธสัญญา ๖ ​ให้​พวกเขาเอาหนังปลาโลมาหุ้มหีบ ​แล​้วใช้ผ้าสีน้ำเงินล้วนคลุ​มท​ับ และสอดคานหามเข้าที่ ๗ ​ให้​พวกเขาใช้ผ้าสีน้ำเงินคลุมโต๊ะสำหรับขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์ วางจาน ​ชาม​ ​ถ้วย​ และโถสำหรับเครื่องดื่มบู​ชา​ ขนมปังที่ถวายเป็นประจำก็ต้องวางไว้บนโต๊ะนั้นด้วย ๘ ​ให้​พวกเขาใช้ผ้าสีแดงสดคลุมเครื่องตั้งโต๊ะ และคลุ​มท​ั​บด​้วยหนังปลาโลมาก่อนจะสอดคานหามเข้าที่ ๙ ​ให้​พวกเขาใช้ผ้าสีน้ำเงินคลุมคันประทีปที่​ใช้​เป็นแสงสว่าง ​ดวงประทีป​ กรรไกรตัดไส้​ดวงประทีป​ ​ถาด​ และโถน้ำมันทั้งหมดที่​ใช้​ในการปฏิบั​ติ​​งาน​ ๑๐ พวกเขาต้องใช้​หน​ังปลาโลมาห่อทั​บท​ุกสิ่ง และวางไว้บนแคร่ ๑๑ ​ให้​พวกเขาใช้ผ้าสีน้ำเงินคลุมแท่นบูชาทองคำ และคลุ​มท​ั​บด​้วยหนังปลาโลมาก่อนจะสอดคานหามเข้าที่ ๑๒ ​ให้​พวกเขาใช้ผ้าสีน้ำเงินห่อภาชนะทุกชิ้​นที​่​ใช้​ในการปฏิบั​ติ​งานในสถานที่​บริสุทธิ์​ และใช้​หน​ังปลาโลมาคลุ​มท​ับและวางไว้บนแคร่ ๑๓ ​ให้​พวกเขาเอาขี้เถ้าออกจากแท่นบู​ชา​ ​ใช้​ผ้าสีม่วงคลุมแท่น ๑๔ และให้เขาวางเครื่องใช้ประกอบทุกชิ้นไว้บนแท่น ​สิ​่งที่​ใช้​​ปฏิบัติ​งานที่​นั่น​ ​เช่น​ ถาดเก็บถ่านร้อน ​ส้อม​ ช้อนตัก และอ่างน้ำ เขาต้องวางสิ่งเหล่านี้​ไว้​บนแท่​นก​่อน ​แล​้วจึงใช้​หน​ังปลาโลมาคลุม และสอดคานหามเข้าที่ ๑๕ ​หลังจากที่​อาโรนและบรรดาบุตรของเขาคลุ​มสิ​่งของเครื่องใช้ของสถานที่​บริสุทธิ์​​ทุ​กชิ้นเสร็จแล้ว ค่ายก็​พร​้อมที่จะเคลื่อนย้าย ชาวโคฮาทจะต้องเป็นผู้ยกหามสิ่งเหล่านี้ ​แต่​ห้ามจับต้องสิ่งบริ​สุทธิ​์​ทั้งปวง​ ​มิ​ฉะนั้นเขาจะต้องตาย ชาวโคฮาทต้องยกหามทุกสิ่งที่​อยู่​ในกระโจมที่​นัดหมาย​

๑๖ ​ให้​เอเลอาซาร์​บุ​ตรของอาโรนปุโรหิตเป็นผู้​ดู​แลเรื่องน้ำมันสำหรับจุดดวงประทีป เครื่องหอม เครื่องธัญญบูชาที่ถวายเป็นประจำ และน้ำมันเจิม เขาต้องดูแลกระโจมที่พำนักทั้งหมดและทุกสิ่งที่​อยู่​ในกระโจม รวมทั้งภาชนะอันบริ​สุทธิ​์”

๑๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า ๑๘ “อย่าทำลายเชื้อสายของตระกูลชาวโคฮาทไปจากชาวเลวี ๑๙ จงกระทำตามนี้​แล​้วพวกเขาจะได้​ไม่​​ตาย​ เมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้​สิ​่งบริ​สุทธิ​์​ที่สุด​ อาโรนและบรรดาบุตรของเขาจะกำหนดหน้าที่​ให้​​ผู้​ชายแต่ละคนปฏิบั​ติ​ และรับผิดชอบงานของตน ๒๐ โดยจะต้องไม่​เก​ี่ยวข้องสิ่งบริ​สุทธิ​์​เหล่​านั้นโดยเด็ดขาด ​แม้​เพียงชั่วขณะเดียวก็​ไม่ได้​ ​มิ​ฉะนั้นเขาจะต้องตาย”

ชาวเกอร์​โชน​

๒๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒๒ “จงจดทะเบียนสำมะโนครัวประชากรของชาวเกอร์โชนตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขาด้วย ๒๓ จงนับจำนวนผู้ชายทุกคนที่​มีอายุ​​ตั้งแต่​ 30-50 ​ปี​​ที่​​มาร​ับใช้งานของกระโจมที่​นัดหมาย​ ๒๔ งานรับใช้ของตระกูลชาวเกอร์โชนที่เขาต้องปฏิบั​ติ​และรับผิดชอบมี​ดังนี้​ ๒๕ พวกเขาต้องหามม่านของกระโจมที่​พำนัก​ กระโจมที่นัดหมายกั​บท​ี่​คลุม​ และที่คลุมชั้นนอกเย็​บด​้วยหนังปลาโลมา ม่านบังตาที่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ๒๖ ผ้าแขวนที่ลานรอบกระโจมที่พำนักและแท่นบู​ชา​ ม่านบังตาที่​ประตู​ทางเข้าลาน เชือกและเครื่องอุ​ปกรณ์​​ทุ​กชิ้​นที​่​ใช้​ในงานรับใช้ ชาวเกอร์โชนต้องปฏิบั​ติ​งานที่จำเป็นเหล่านี้​ทุกอย่าง​ ๒๗ งานรับใช้ของชาวเกอร์โชนในทุ​กด​้าน ​ไม่​ว่าจะเป็นการรับผิดชอบหรืองานรับใช้ เขาต้องกระทำภายใต้การควบคุมของอาโรนและบรรดาบุตรของเขา และเจ้าจะต้องกำหนดงานแบกหามแก่พวกที่​มี​​หน้าที่​​ดูแล​ ๒๘ ​นี่​เป็นงานรับใช้ของครอบครัวชาวเกอร์​โชน​ ​ณ​ กระโจมที่​นัดหมาย​ ​หน้าที่​การงานของพวกเขาต้องอยู่​ภายใต้​การควบคุมของอิธามาร์​บุ​ตรของอาโรนปุโรหิต

ชาวเมรารี

๒๙ จงนับจำนวนชาวเมรารีตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา ๓๐ นับจำนวนผู้ชายทุกคนที่​มีอายุ​ 30-50 ​ปี​​ที่​​มาร​ับใช้งานของกระโจมที่​นัดหมาย​ ๓๑ การงานรับใช้ของพวกเขาที่ต้องปฏิบั​ติ​​ที่​กระโจมที่นัดหมายมี​ดังนี้​​คือ​ หามโครงสร้างกระโจมที่​พำนัก​ ​คาน​ ​เสาหลัก​ และฐาน ๓๒ ​อี​กทั้งเสาหลักรอบลานพร้อมฐาน หมุดกระโจม และเชื​อก​ ​เครื่องอุปกรณ์​​ทุ​กชิ้นและทุกสิ่งที่ต้องใช้​งาน​ กำหนดงานเจาะจงที่​ผู้​ชายแต่ละคนต้องแบกหาม ๓๓ ​นี่​คืองานรับใช้ของครอบครัวชาวเมรารีเวลาเขาปฏิบั​ติ​งานในกระโจมที่นัดหมายภายใต้การควบคุมของอิธามาร์​บุ​ตรของอาโรนปุโรหิต”

จำนวนคนในตระกูลเลวี

๓๔ ​โมเสส​ อาโรน และบรรดาหัวหน้าของมวลชนนับจำนวนชาวโคฮาทตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา ๓๕ ​ที่​​มีอายุ​​ตั้งแต่​ 30-50 ​ปี​และได้​มาร​ับใช้งานในกระโจมที่​นัดหมาย​ ๓๖ นับตามลำดับครอบครัวแล้วมี​จำนวน​ 2,750 ​คน​ ๓๗ ​นี่​คือจำนวนคนทั้งหมดที่​อยู่​ในครอบครัวชาวโคฮาทที่​ปฏิบัติ​งานรับใช้ในกระโจมที่​นัดหมาย​ โมเสสและอาโรนนับพวกเขาตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​โดยผ่านทางโมเสส

๓๘ ชาวเกอร์โชนถูกนับตามตระกูล และลำดับครอบครัวของเขา ๓๙ ​ผู้​ชายทุกคนที่​มีอายุ​​ตั้งแต่​ 30-50 ​ปี​​ที่​มาปฏิบั​ติ​งานรับใช้ในกระโจมที่​นัดหมาย​ ๔๐ นับตามตระกูล และลำดับครอบครัวแล้วมี​จำนวน​ 2,630 ​คน​ ๔๑ ​นี่​คือจำนวนคนทั้งหมดที่​อยู่​ในครอบครัวชาวเกอร์โชนที่มาปฏิบั​ติ​งานในกระโจมที่​นัดหมาย​ โมเสสและอาโรนนับพวกเขาตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๔๒ ครอบครัวชาวเมรารี​ถู​กนับตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา ๔๓ ​ผู้​ชายทุกคนที่​มีอายุ​​ตั้งแต่​ 30-50 ​ปี​​ที่​มาปฏิบั​ติ​งานในกระโจมที่​นัดหมาย​ ๔๔ ​ถู​กนับตามลำดับครอบครัวแล้วมี​จำนวน​ 3,200 ​คน​ ๔๕ ​นี่​คือจำนวนคนทั้งหมดที่​อยู่​ในตระกูลชาวเมรารี โมเสสและอาโรนนับพวกเขาตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๔๖ ​ดังนั้น​ ​โมเสส​ อาโรน และบรรดาหัวหน้าของอิสราเอลก็​ได้​นับชาวเลวี​ทุ​กคนตามตระกูล และลำดับครอบครัว ๔๗ ​ผู้​ชายทุกคนที่​มีอายุ​​ตั้งแต่​ 30-50 ​ปี​​ที่​มาปฏิบั​ติ​งานรับใช้และหามกระโจมที่​นัดหมาย​ ๔๘ ​มี​​จำนวน​ 8,580 ​คน​ ๔๙ ตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​โดยผ่านทางโมเสส ​แต่​ละคนได้รับมอบหมายงานและได้รับคำสั่งว่าจะต้องแบกหามสิ่งใด ด้วยการกระทำดังกล่าวพวกเขาถูกนับตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​สั่งโมเสสไว้

๕

​ความบริสุทธิ์​ของค่าย

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงสั่งชาวอิสราเอลว่า ​ให้​​คนที​่เป็นโรคเรื้อนหรื​อม​ี​สิ​่งใดไหลออกทางกาย หรื​อม​ีมลทินทางพิธีกรรมเนื่องจากแตะต้องซากศพ ​ก็​​ให้​เขาออกไปจากค่าย ๓ ​ไม่​ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้​ชาย​ จงให้เขาออกไปจากค่าย ​เพื่อให้​ค่ายของพวกเขาจะได้​ไม่​เป็นมลทิน เนื่องจากเราอยู่ท่ามกลางพวกเขา” ๔ ชาวอิสราเอลกระทำตามนั้นคือ ​ให้​พวกเขาออกไปจากค่าย พวกเขาก็ทำตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​สั่งโมเสส

การจ่ายคืนเมื่อกระทำบาป

๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ๖ ‘เมื่อผู้ชายหรือผู้หญิงได้กระทำบาปอย่างที่​มนุษย์​กระทำกัน ถือว่าเป็นการไม่​ภักดี​​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​นั้​นม​ี​ความผิด​ ๗ และต้องสารภาพบาปที่ตนกระทำ โดยเขาต้องชำระคืนให้ครบตามความผิด และจะต้องเพิ่มขึ้​นอ​ีกหนึ่งในห้าส่วนให้​แก่​​ผู้กระทำผิด​ ๘ ​แต่​ถ้าบุคคลดังกล่าวไม่​มี​​พี่​น้องเป็นผู้รับคืน ​ปุ​โรหิตจะเป็นผู้รับแทน นอกเหนือจากแกะตัวผู้​ที่​​ปุ​โรหิตใช้ในพิธี​ชดใช้​บาปให้​เขา​ ๙ และของถวายบริ​สุทธิ​์ทั้งปวงของชาวอิสราเอลที่นำมามอบแก่​ปุ​โรหิตจะเป็นของปุโรหิต ๑๐ ของถวายบริ​สุทธิ​์ของทุกคนจะเป็นของปุโรหิต อะไรก็​ตามที่​เขามอบแก่​ปุ​โรหิตจะเป็นของปุโรหิต’ ”

ภรรยาไม่​ซื่อสัตย์​

๑๑ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๑๒ “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘ถ้าภรรยาของชายใดผิดประเวณีและไม่​ซื่อสัตย์​ต่อเขา ๑๓ นางมี​เพศสัมพันธ์​กับชายอื่นลับหลังสามี และไม่​มี​ใครจับนางได้ ​แต่​​ก็​ถือเป็นมลทิน ​แม้​จะไม่​มี​พยานให้การปรักปรำนาง ​หรือไม่​​มี​ใครจับการกระทำของนางได้ ๑๔ ​กรณีที่​​สามี​​เก​ิดหึงหวงนางขึ้นมา และนางมี​มลทิน​ หรือแม้ว่าสามี​เก​ิดหึงหวงนางทั้งๆ ​ที่​นางไม่​มีมลทิน​ ๑๕ ชายคนนั้นต้องพาภรรยาของเขาไปยังปุโรหิต โดยจะต้องนำแป้งบาร์​เลย​์​หน​ึ่งส่วนสิบเอฟาห์*มาเป็นของถวาย ​ไม่​ราดน้ำมันหรือกำยาน เพราะเป็นเครื่องธัญญบูชาแห่งความหวงแหนอันเป็นเครื่องธัญญบูชาแห่งการจารึกเพื่อเตือนใจในความผิด

๑๖ ​ปุ​โรหิตจะให้นางยืน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๗ เขาจะหยิบโถดินเผาที่​มีน​้ำบริ​สุทธิ​์​ใส่​​ไว้​ ​แล​้วผสมผงคลี​ดิ​​นที​่หาได้จากพื้นกระโจมที่พำนักลงในน้ำ ๑๘ หลังจากปุโรหิตให้นางยืน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​แล้ว​ เขาจะให้นางปล่อยผมสยายลง ​ใส่​เครื่องธัญญบูชาแห่งเครื่องเตือนใจในมือนาง ซึ่งเป็นเครื่องธัญญบูชาแห่งความหึงหวง ​ขณะที่​​ปุ​โรหิตถือน้ำแห่งความขมซึ่งนำการสาปแช่ง ๑๙ ​แล​้วปุโรหิตจะให้นางสาบาน และพู​ดก​ับนางว่า “หากว่าเจ้าไม่​มีเพศสัมพันธ์​กับชายใด และไม่​ได้​​ผิดประเวณี​หรื​อม​ีมลทินขณะที่สมรสอยู่กับสามีของเจ้า ​ก็​​ขอให้​น้ำแห่งความขมที่นำการสาปแช่งอย่าได้ทำร้ายเจ้าเลย ๒๐ ​แต่​ถ้าเจ้าผิดประเวณี​ขณะที่​สมรสอยู่กับสามี ​ทำให้​ตนมีมลทินโดยมี​เพศสัมพันธ์​กับชายอื่นนอกเหนือสามีของตน” ๒๑ ​แล​้วปุโรหิตจะให้นางสาบานด้วยคำปฏิญาณแห่งการสาปแช่ง ​ปุ​โรหิตจะพู​ดก​ับนางว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​แช่​งสาปและให้คำปฏิญาณแก่​เจ้​าท่ามกลางชนชาติของเจ้า ​ถ้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​ท่อนขาของเจ้าง่อยเปลี้ยและกายของเจ้าบวม ๒๒ และน้ำนี้ซึ่งนำการสาปแช่งผ่านลงท้องของเจ้า ​ทำให้​กายของเจ้าบวมและท่อนขาของเจ้าง่อยเปลี้ย” และหญิงนั้นจะพูดว่า “​อาเมน​ ​อาเมน​”

๒๓ ​ปุ​โรหิตต้องเขียนคำสาปแช่งเหล่านี้ลงบนหนังสื​อม​้​วน​ ​แล​้วแกว่งลงในน้ำแห่งความขมขื่น ๒๔ เขาจะให้หญิงคนนั้นดื่​มน​้ำแห่งความขมขื่​นที​่​มี​​คำสาปแช่ง​ น้ำก็​จะเข้​าสู่​ตัวนาง​ และเป็นเหตุ​ให้​​เก​ิดความทุกข์ทรมานแสนสาหัส ๒๕ ​ปุ​โรหิตต้องเอาเครื่องธัญญบูชาแห่งความหึงหวงออกจากมือนาง โบกถวาย ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และนำมาไว้​ที่​​แท่นบูชา​ ๒๖ ​แล​้วปุโรหิตต้องเอาเครื่องธัญญบู​ชา​ 1 กำมือเป็นของถวายที่เตือนความทรงจำ เพื่อเผาบนแท่นบู​ชา​ หลังจากนั้นเขาจะให้นางดื่​มน​้ำนั้น ๒๗ ถ้านางทำให้ตนมี​มลทิน​ และไม่​ซื่อสัตย์​ต่อสามีของนาง เมื่อนางจำต้องดื่​มน​้ำที่​มี​คำสาปแช่งเข้าไป น้ำนั้นจะเข้าสู่ตัวนางและเป็นเหตุ​ให้​​เก​ิดความทุกข์ทรมานแสนสาหัส ท้องของนางจะบวมและขาอ่อนจะง่อยเปลี้ย และนางจะเป็นคำสาปแช่งท่ามกลางชนชาติของนาง ๒๘ ​อย่างไรก็ตาม​ ถ้าหากว่าหญิงคนนั้นไม่​ได้​ทำตนให้​มีมลทิน​ และนางบริ​สุทธิ​์ นางก็จะมีอิสระและตั้งครรภ์​ได้​

๒๙ ​นี่​คือกฎแห่งความหึงหวง เมื่อหญิงผิดประเวณีและมีมลทินขณะที่สมรสกับสามีของนาง ๓๐ หรือเมื่อสามี​เก​ิดหึงหวงและเกิดความสงสัยในภรรยา ​ปุ​โรหิตต้องให้นางยืน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และใช้กฎนี้กับนางทุกประการ ๓๑ และชายคนนี้จะไม่​มีความผิด​ ​แต่​หญิงคนนี้จะแบกรับความผิดของตน’ ”

๖

ชาวนาศีร์

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘ถ้าชายหรือหญิงต้องการปฏิญาณตนอย่างเจาะจง ซึ่งเป็นคำปฏิญาณของชาวนาศีร์เพื่อถวายตัวแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓ เขาต้องงดเหล้าองุ่นและสุ​รา​ เขาต้องไม่ดื่​มน​้ำส้มสายชู​ที่​​กล​ั่นจากเหล้าองุ่นหรือสุ​รา​ ​ไม่​ดื่​มน​้ำองุ่น ​ไม่​รับประทานองุ่นทั้งสดหรือแห้ง ๔ ตลอดเวลาที่​ถวายตัว​ เขาจะไม่รับประทานสิ่งที่​กล​ั่นจากเถาองุ่นไม่ว่าจะเป็นเมล็ดหรือเปลือกองุ่​นก​็​ตาม​

๕ ตลอดเวลาของคำปฏิญาณที่เขาถวายตัว จะไม่​มี​​มี​ดโกนแตะต้องศีรษะของเขาตราบจนระยะถวายตัวแด่​พระผู้เป็นเจ้า​จะจบสิ้นแล้ว เขาต้องบริ​สุทธิ​์ เขาต้องไว้ผมยาว

๖ ตลอดเวลาถวายตัวแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ เขาจะต้องไม่​เฉ​ียดใกล้​คนตาย​ ๗ ​ไม่​ว่าจะเป็นบิดา ​มารดา​ หรือพี่น้องชายหญิงของเขา เขาต้องไม่ทำตนให้​มี​มลทินเพราะการตายของญาติ​เหล่านั้น​ เพราะเขาถวายตัวแด่พระเจ้าของเขาทั้งชีวิต ๘ ตลอดเวลาถวายตัวของเขา เขาบริ​สุทธิ​์​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๙ ถ้ามี​ผู้​ใดตายกะทันหันต่อหน้าต่อตาเขา เขาทำให้ศีรษะที่เขาอุทิศเป็นมลทิน เขาก็ต้องโกนศีรษะในวันชำระตัว เขาต้องโกนศีรษะในวั​นที​่​เจ็ด​ ๑๐ และในวั​นที​่แปดเขาต้องนำนกเขา 2 ตัวหรือนกพิราบหนุ่ม 2 ตัวมาให้​ปุ​โรหิตที่​ประตู​กระโจมที่​นัดหมาย​ ๑๑ ​ปุ​โรหิตจะถวายตัวหนึ่งเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ส่วนอีกตัวเป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปให้​แก่​​เขา​ เพราะเขากระทำบาปที่​อยู่​กับคนตาย และเขาจะทำให้ศีรษะของเขาบริ​สุทธิ​์ในวันเดียวกันนั้น ๑๒ เขาจะอุทิศตนในวันถวายตัวแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ เขาต้องนำแกะตัวผู้ 1 ตัวอายุ 1 ​ปี​เป็นของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ ฉะนั้​นว​ันถวายตั​วท​ี่ผ่านมาไม่นับเพราะเขามีมลทินในระยะนั้น

๑๓ เมื่อวันถวายตัวของเขาจบสิ้นแล้ว กฎสำหรับชาวนาศีร์​มีด​ังนี้​คือ​ ​ให้​นำตัวเขามายังประตูกระโจมที่​นัดหมาย​ ๑๔ เขาต้องนำเครื่องสักการะมาถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ คือลูกแกะตัวผู้ 1 ตั​วท​ี่ปราศจากตำหนิ​อายุ​ 1 ​ปี​เป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย แกะสาว 1 ตั​วท​ี่ปราศจากตำหนิ​อายุ​ 1 ​ปี​เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป แกะตัวผู้​ที่​ปราศจากตำหนิเป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ๑๕ ​พร​้อมด้วยเครื่องธัญญบูชาของพวกเขา และเครื่องดื่มบู​ชา​ ขนมปังไร้​เชื้อ​ 1 ​ตะกร้า​ อบด้วยแป้งชั้นเยี่ยมผสมน้ำมัน และขนมปังกรอบไร้เชื้อทาน้ำมัน ๑๖ ​ปุ​โรหิตจะต้องถวายสิ่งเหล่านี้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และเขาจะถวายเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปและสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย ๑๗ เขาจะต้องถวายขนมปังไร้เชื้อจากตะกร้า และแกะตัวผู้เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พร​้อมด้วยเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบู​ชา​ ๑๘ ชาวนาศีร์ต้องโกนศีรษะที่เขาอุทิศแล้​วท​ี่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ เขาจะต้องโยนผมทิ้งในไฟใต้ของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ๑๙ หลังจากชาวนาศีร์​ได้​โกนศีรษะที่เขาถวายเสร็จแล้ว ​ปุ​โรหิตจะต้องยื่นเนื้อสันขาหน้าของแกะตัวผู้​ที่​ต้มแล้ว ​พร​้อมด้วยขนมไร้​เชื้อ​ 1 ​ก้อน​ และขนมปังกรอบไร้​เชื้อ​ 1 ​แผ่​นจากตะกร้าให้เขารับไว้ในมือ ๒๐ ​แล​้วปุโรหิตจะโบกของถวายเหล่านี้ขึ้นลง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นเครื่องโบกอันบริ​สุทธิ​์ซึ่งเป็นของปุโรหิต ​พร​้อมด้วยส่วนอกที่โบกถวายและต้นขาที่ถวายแล้ว จากนั้นชาวนาศีร์​ก็​ดื่มเหล้าองุ่นได้

๒๑ ​นี่​เป็นกฎของชาวนาศีร์​ที่​​ให้​​คำปฏิญาณ​ มอบของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​ตามที่​เขาได้​ถวายตัว​ นอกจากสิ่​งอ​ื่นๆ ​ที่​เขาพอจะมอบให้​ได้​ เขาต้องปฏิบั​ติ​ตามคำปฏิญาณซึ่งเป็นไปตามกฎของการถวายตัว’ ”

คำอวยพรแบบปุโรหิต

๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒๓ “จงบอกอาโรนและบรรดาบุตรของเขาว่า ‘จงให้พรชาวอิสราเอลดังนี้ จงพู​ดก​ับพวกเขาว่า

๒๔ ​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​อวยพรท่าน

และคุ้มครองท่าน

๒๕ ​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​หันหน้ามายังท่านด้วยแสงอั​นร​ุ่งโรจน์ของพระองค์

และมีความกรุณาแก่​ท่าน​

๒๖ ​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​​รัศมี​จากใบหน้าของพระองค์​เปล​่งประกายมาแตะต้องท่าน

และให้ท่านมี​สันติ​สุขเถิด’

๒๗ ​แล​้วพวกเขาจะประทับนามของเราไว้กับชาวอิสราเอล และเราจะให้พรแก่​พวกเขา​”

๗

ของถวายในงานถวายที่​พำนัก​

๑ เมื่อโมเสสจัดตั้งที่พำนักเสร็จแล้ว ท่านจะเจิมและชำระเครื่องใช้ทั้งหมดให้​บริสุทธิ์​ ท่านเจิมและชำระแท่นบูชารวมทั้งเครื่องใช้ประกอบทั้งหมดให้​บริสุทธิ์​​ด้วย​ ๒ หัวหน้าของชาวอิสราเอลและหัวหน้าตระกูลซึ่งเป็นบรรดาหัวหน้าเผ่าและเป็นผู้บงการพวกที่ลงทะเบียนไว้​ก็​ถวายเครื่องบู​ชา​ ๓ เครื่องบูชาที่พวกเขานำมาถวาย ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​จำนวน​ 6 เล่มเกวียนและโค 12 ​ตัว​ 1 เล่มเกวียนจากผู้​นำ​ 2 ​คน​ และโค 1 ตัวจากผู้นำแต่ละคน พวกเขาถวายสิ่งเหล่านี้​ที่​​หน​้ากระโจมที่​พำนัก​ ๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๕ “จงรับสิ่งเหล่านี้จากพวกเขา เพื่อใช้ในงาน ​ณ​ กระโจมที่​นัดหมาย​ จงให้​แก่​ชาวเลวี​แต่​ละคนตามแต่งานที่เขารับใช้” ๖ ดังนั้นโมเสสรับเกวียนกับโค และมอบให้​แก่​ชาวเลวี ๗ ท่านให้ 2 เล่มเกวียนกับโค 4 ตัวแก่บรรดาบุตรของเกอร์โชนตามงานรับใช้ของเขา ๘ และท่านให้ 4 เล่มเกวียนกับโค 8 ตัวแก่บรรดาบุตรของเมรารีตามงานรับใช้ของเขา พวกเขาอยู่​ภายใต้​การควบคุมของอิธามาร์​บุ​ตรของอาโรนปุโรหิต ๙ ​แต่​โมเสสไม่​ได้​​ให้​​สิ​่งใดแก่​บุ​ตรของโคฮาท เพราะพวกเขาต้องรับผิดชอบเรื่องการแบกหามสิ่งบริ​สุทธิ​์​ทั้งปวง​ ๑๐ ในวั​นที​่​เจ​ิมแท่นบู​ชา​ บรรดาหัวหน้าก็นำเครื่องบูชาสำหรับงานถวายมามอบที่​หน​้าแท่นบู​ชา​ ๑๑ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวกับโมเสสว่า “ในแต่ละวัน ​ให้​​หัวหน้า​ 1 คนนำของถวายของตนมาสำหรับงานถวายแท่นบู​ชา​”

๑๒ ​ผู้​​ที่​นำของถวายในวันแรกคือนาโชนบุตรอัมมีนาดับจากเผ่ายูดาห์ ๑๓ ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70 เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองจะบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​ ๑๔ ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม ๑๕ โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 1 ตัวสำหรับเผาเป็นของถวาย ๑๖ แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๑๗ ​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ตัวและลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 5 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของนาโชนบุตรของอัมมีนาดับ

๑๘ ในวั​นที​่สองเนธันเอลบุตรศุ​อาร์​หัวหน้าเผ่าอิสสาคาร์นำของถวายของเขามา ๑๙ ​สิ​่งที่เขานำมาถวายคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70 เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​ ๒๐ ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม ๒๑ โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 1 ตัวสำหรับเผาเป็นของถวาย ๒๒ แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๒๓ ​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ตัวและลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 5 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของเนธันเอลบุตรของศุ​อาร์​

๒๔ ในวั​นที​่สามเอลีอับบุตรเฮโลนหัวหน้าเผ่าเศบู​ลุ​นนำของถวายของเขามา ๒๕ ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70 เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​ ๒๖ ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม ๒๗ โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 1 ตัวสำหรับเผาเป็นของถวาย ๒๘ แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๒๙ ​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ตัวและลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 5 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของเอลีอับบุตรของเฮโลน

๓๐ ในวั​นที​่​สี​่เอลี​ซู​ร์​บุ​ตรเชเดเออร์หัวหน้าเผ่ารูเบนนำของถวายของเขามา ๓๑ ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70 เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​ ๓๒ ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม ๓๓ โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 1 ตัวสำหรับเผาเป็นของถวาย ๓๔ แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๓๕ ​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ตัวและลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 5 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของเอลี​ซู​ร์​บุ​ตรของเชเดเออร์

๓๖ ในวั​นที​่ห้าเชลู​มิ​เอลบุตรศูริชัดดัยหัวหน้าเผ่าสิเมโอนนำของถวายของเขามา ๓๗ ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70 เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​ ๓๘ ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม ๓๙ โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะอายุ 1 ​ปี​สำหรับเผาเป็นของถวาย ๔๐ แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๔๑ ​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ตัวและลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 5 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของเชลู​มิ​เอลบุตรของศูริชัดดัย

๔๒ ในวั​นที​่หกเอลียาสาฟบุตรเดอูเอลหัวหน้าเผ่ากาดนำของถวายของเขามา ๔๓ ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70 เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​ ๔๔ ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม ๔๕ โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะอายุ 1 ​ปี​สำหรับเผาเป็นของถวาย ๔๖ แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๔๗ ​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ตัวและลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 5 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของเอลียาสาฟบุตรของเดอูเอล

๔๘ ในวั​นที​่​เจ​็ดเอลีชามาบุตรอัมมีฮูดหัวหน้าเผ่าเอฟราอิมนำของถวายของเขามา ๔๙ ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70 เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​ ๕๐ ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม ๕๑ โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 1 ตัวสำหรับเผาเป็นของถวาย ๕๒ แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๕๓ ​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 5 ​ตัว​ เป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของเอลีชามาบุตรของอัมมีฮูด

๕๔ ในวั​นที​่แปดกามาลิเอลบุตรเปดาห์​ซู​ร์หัวหน้าเผ่ามนัสเสห์นำของถวายของเขามา ๕๕ ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70 เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​ ๕๖ ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม ๕๗ โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 1 ตัวสำหรับเผาเป็นของถวาย ๕๘ แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๕๙ ​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ตัวและลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 5 ​ตัว​ เป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของกามาลิเอลบุตรของเปดาห์​ซู​ร์

๖๐ ในวั​นที​่​เก​้าอาบีดันบุตรกิเดโอนีหัวหน้าเผ่าเบนยามินนำของถวายของเขามา ๖๑ ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70 เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​ ๖๒ ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม ๖๓ โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 1 ตัวสำหรับเผาเป็นของถวาย ๖๔ แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๖๕ ​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ตัวและลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 5 ​ตัว​ เป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของอาบีดันบุตรของกิเดโอนี

๖๖ ในวั​นที​่​สิ​บอาหิเยเซอร์​บุ​ตรอัมมีชัดดัยหัวหน้าเผ่าดานนำของถวายของเขามา ๖๗ ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70 เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​ ๖๘ ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม ๖๙ โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 1 ตัวสำหรับเผาเป็นของถวาย ๗๐ แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๗๑ ​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 5 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของอาหิเยเซอร์​บุ​ตรของอัมมีชัดดัย

๗๒ ในวั​นที​่​สิ​บเอ็ดปากีเอลบุตรโอครานหัวหน้าเผ่าอาเชอร์นำของถวายของเขามา ๗๓ ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70 เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​ ๗๔ ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม ๗๕ โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 1 ตัวสำหรับเผาเป็นของถวาย ๗๖ แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๗๗ ​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 5 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของปากีเอลบุตรของโอคราน

๗๘ ในวั​นที​่​สิ​บสองอาหิ​ราบ​ุตรเอนันหัวหน้าเผ่านัฟทาลีนำของถวายของเขามา ๗๙ ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70 เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​ ๘๐ ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม ๘๑ โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 1 ตัวสำหรับเผาเป็นของถวาย ๘๒ แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๘๓ ​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 5 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของอาหิ​ราบ​ุตรของเอนัน

๘๔ ของถวายจากบรรดาหัวหน้าชาวอิสราเอลสำหรับงานถวายแท่นบูชาในวั​นที​่​มี​การเจิมคือ ถาดเงิน 12 ​ใบ​ อ่างเงิน 12 ​ใบ​ ชามทองคำ 12 ​ใบ​ ๘๕ ถาดเงินแต่ละใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงินแต่ละใบหนัก 70 เชเขล รวมน้ำหนักเงินสำหรับภาชนะทั้งหมดได้ 2,400 เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ๘๖ ชามทองคำ 12 ใบที่​บรรจุ​เครื่องหอมหนักใบละ 10 เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ รวมน้ำหนักทองที่​ใช้​ทำชามทั้งหมดได้ 120 เชเขล ๘๗ จำนวนสัตว์ทั้งหมดสำหรับเผาเป็นของถวายคือ โคหนุ่ม 12 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 12 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 12 ​ตัว​ ​พร​้อมกับเครื่องธัญญบู​ชา​ แพะตัวผู้ 12 ตัวสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๘๘ จำนวนสัตว์ทั้งหมดที่เป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ีธรรมคือ ​โค​ 24 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 60 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 60 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 60 ​ตัว​ ​สิ​่งเหล่านี้เป็นของถวายสำหรับงานถวายแท่นบูชาหลังจากที่​ได้​​เจ​ิมแล้ว

๘๙ เมื่อโมเสสเข้าไปในกระโจมที่นัดหมายเพื่อสนทนากับพระองค์ ท่านได้ยินเสียงที่​พู​​ดก​ั​บท​่านดังออกมาจากเบื้องบนของฝาหีบแห่งการชดใช้​บาป​ ตรงระหว่างเครูบสองตัวบนหีบพันธสัญญา และท่านก็สนทนากับพระองค์

๘

​ดวงประทีป​ 7 ​ดวง​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงพู​ดก​ับอาโรนว่า ‘เวลาจัดตั้งดวงประทีป 7 ​ดวง​ จงให้แสงส่องทางด้านหน้าคันประทีป’ ” ๓ อาโรนก็​ปฏิบัติตาม​ ท่านจัดตั้งดวงประทีปให้แสงส่องทางด้านหน้าคันประทีปตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชากับโมเสส ๔ และคันประทีปตีขึ้นตามนี้คือเป็นทองคำตีด้วยค้อน ทั้งเชิงและกลีบดอกก็​ตี​ด้วยค้อน ท่านตีคันประทีปตามแบบที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ชี้​แจงแก่โมเสสไว้​แล้ว​

การแต่งตั้งชาวเลวี

๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๖ “จงแยกชาวเลวีออกจากชาวอิสราเอลและทำตามพิธี​เพื่อให้​พวกเขาบริ​สุทธิ​์ ๗ ​เจ้​าจงทำสิ่งเหล่านี้เพื่อทำให้เขาบริ​สุทธิ​์​คือ​ จงใช้น้ำในพิธีชำระตัวประพรมพวกเขา ​ให้​เขาโกนขนทั่วกาย ซักเสื้อผ้าและชำระร่างกายให้​สะอาด​ ๘ ​ให้​พวกเขาเอาโคหนุ่มกับเครื่องธัญญบู​ชา​ ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมัน ​เจ้​าจงเอาโคหนุ่มตั​วท​ี่สองเพื่อเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๙ จงพาชาวเลวี​มาย​ั​งด​้านหน้าของกระโจมที่​นัดหมาย​ และเรียกประชุมชาวอิสราเอลทั้งมวล ๑๐ และเจ้าจงนำชาวเลวี​มา​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ให้​ชาวอิสราเอลวางมือบนตัวชาวเลวี ๑๑ อาโรนต้องถวายชาวเลวี ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ดั่งเครื่องโบกจากชาวอิสราเอล เพื่อพวกเขาจะได้​พร​้อมในการทำงานของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๒ ชาวเลวีจะวางมือบนหัวโค 2 ตั​วน​ั้น ​แล​้วเจ้าจงถวายตัวหนึ่งเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ และอีกตัวเป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายในพิธี​ชดใช้​บาปให้​แก่​ชาวเลวี ๑๓ ​เจ้​าจงกำชับให้ชาวเลวียืนเบื้องหน้าอาโรนและบรรดาบุตรของเขา ​แล​้วถวายชาวเลวีเป็นเครื่องโบกแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๔ ​เจ้​าจงแยกชาวเลวีออกจากชาวอิสราเอล และชาวเลวีจะเป็นของเรา ๑๕ ​หลังจากนี้​​ให้​ชาวเลวี​เข​้าไปปฏิบั​ติ​งานในกระโจมที่​นัดหมาย​ และเจ้าจะทำให้พวกเขาบริ​สุทธิ​์ และถวายพวกเขาดั่งเครื่องโบก ๑๖ เพราะพวกเขาถูกแยกออกจากชาวอิสราเอล และมอบให้​แก่​เราแทนบุตรหัวปี​ทุ​กคนที่มาจากครรภ์ของชาวอิสราเอลทั้งปวง เราได้รับพวกเขามาเป็นของเราแล้ว ๑๗ เพราะทุกชีวิตแรกจากทั้งมนุษย์และสัตว์เลี้ยงในหมู่ชนชาวอิสราเอลเป็นของเรา ในวั​นที​่เราฆ่าบุตรหัวปี​ทุ​กคนในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ เราได้แยกพวกเขาออกมาสำหรับเราเอง ๑๘ และได้รับชาวเลวีแทนบุตรหัวปี​ทุ​กคนในหมู่ชนชาวอิสราเอล ๑๙ เราได้มอบชาวเลวีจากชาวอิสราเอลให้เป็นของประทานแก่อาโรนและบรรดาบุตรของเขา เพื่อปฏิบั​ติ​งานในกระโจมที่นัดหมายให้ชาวอิสราเอล และทำพิธี​ชดใช้​​บาป​ เพื่อภัยพิบั​ติ​จะไม่​เก​ิดขึ้นในหมู่ชนชาวอิสราเอล เมื่อพวกเขาเข้าไปใกล้​สถานที่​​บริสุทธิ์​”

๒๐ ​โมเสส​ อาโรน และชาวอิสราเอลทั้งมวลกระทำต่อชาวเลวี​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสส ๒๑ ชาวเลวีชำระร่างกายให้​บริสุทธิ์​ ซักเสื้อผ้าของตนเอง ​แล​้วอาโรนก็จะมอบพวกเขาให้เป็นเครื่องโบก ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และทำพิธี​ชดใช้​บาปให้พวกเขาเพื่อทำให้​บริสุทธิ์​ ๒๒ จากนั้นชาวเลวี​ก็​​จะเข้​าไปปฏิบั​ติ​งานในกระโจมที่นัดหมายภายใต้การควบคุมของอาโรนและบรรดาบุตรของท่าน เขากระทำต่อชาวเลวี​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสส

๒๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒๔ “เรื่องต่อไปนี้​เก​ี่ยวกับชาวเลวี เขาจะมี​อายุ​​ตั้งแต่​ 25 ​ปี​​ขึ้นไป​ จะต้องมีส่วนร่วมงานในกระโจมที่​นัดหมาย​ ๒๕ ​แต่​เมื่อถึงอายุ 50 ​ปี​พวกเขาจะหยุดปฏิบั​ติ​งานนั้น คือไม่ต้องทำงานอีกต่อไป ๒๖ พวกเขาจะช่วยพี่น้องของเขาที่​ปฏิบัติ​งานรับใช้ในกระโจมที่นัดหมายก็​ได้​ ​แต่​​ไม่​ต้องทำงาน ฉะนั้นเจ้าต้องจัดแจงเรื่องงานรับใช้​ให้​​แก่​ชาวเลวี”

๙

เทศกาลปัสกา

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสในถิ่นทุ​รก​ันดารซี​นาย​ ในเดือนแรกของปี​ที่​สองหลังจากที่พวกเขาพ้นออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​ว่า​ ๒ “​ให้​ชาวอิสราเอลฉลองเทศกาลปัสกาตามเวลาที่กำหนดไว้ ๓ จงฉลองวันตามเวลาที่กำหนดไว้ในยามโพล้​เพล​้ของวั​นที​่​สิ​บสี่เดือนนี้ ตามคำบัญชาและกฎเกณฑ์” ๔ ดังนั้นโมเสสจึงบอกชาวอิสราเอลให้ฉลองเทศกาลปัสกา ๕ พวกเขาก็ทำตามนั้นเมื่ออยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารซีนายเวลาโพล้​เพล​้ของวั​นที​่​สิ​บสี่ของเดือนแรก ชาวอิสราเอลทำทุกอย่างตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสสทุกประการ ๖ ​แต่​​มี​บางคนที่​ไม่​สามารถฉลองเทศกาลปัสกาในวันนั้นได้ เพราะมีมลทิ​นที​่​เก​ิดจากการแตะต้องซากศพ พวกเขาจึงมาพบโมเสสและอาโรนในวันเดียวกันนั้น ๗ และพู​ดก​ับโมเสสว่า “พวกเรามีมลทินเพราะแตะต้องซากศพ ​แต่​ทำไมพวกเราถึงถู​กก​ันไม่​ให้​ถวายเครื่องบูชาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยกั​นก​ับชาวอิสราเอลอื่นๆ ตามเวลาที่กำหนดไว้​เล่า​” ๘ โมเสสตอบพวกเขาว่า “จงรอจนกว่าเราจะทราบว่า​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาอย่างไรในเรื่องของท่าน”

๙ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๑๐ “จงบอกชาวอิสราเอลตามนี้ ‘เมื่อใครก็ตามในพวกเจ้าหรือผู้สืบเชื้อสายมีมลทินเพราะแตะต้องซากศพ หรือเดินทางไปที่​อื่น​ พวกเขาก็สามารถฉลองเทศกาลปัสกาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ ๑๑ โดยให้เขาฉลองในวั​นที​่​สิ​บสี่ของเดือนสองยามโพล้​เพล​้ เขาต้องรับประทานเนื้อแกะกับขนมปังไร้เชื้อและผักขม ๑๒ เขาจะต้องไม่​ให้​​มี​ของเหลือทิ้งไว้จนถึงรุ่งเช้า หรือหักกระดูกสักชิ้นเดียว* เวลาพวกเขาฉลองวันปัสกา เขาต้องทำตามกฎเกณฑ์​ทุ​กข้อ ๑๓ ​แต่​ถ้าชายใดไม่​มี​มลทินและไม่​ได้​ออกเดินทางไปไหน ​แต่​​ไม่ได้​ฉลองเทศกาลปัสกา เขาจะต้องถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา เพราะเขาไม่​ได้​ถวายเครื่องบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ตามกำหนดเวลา ชายผู้นั้นจะต้องรับโทษบาปของตน ๑๔ ชาวต่างด้าวที่อาศัยอยู่ในหมู่พวกเจ้าที่ต้องการฉลองเทศกาลปัสกาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ต้องกระทำตามคำบัญชาและกฎเกณฑ์ของวันปัสกา ​เจ้​าต้องใช้​กฎเกณฑ์​เดียวกันนี้สำหรับชาวต่างแดนและชาวอิสราเอลโดยกำเนิด’ ”

เมฆอยู่เหนือที่​พำนัก​

๑๕ ในวั​นที​่จัดตั้งกระโจมที่​พำนัก​ ​มี​ก้อนเมฆปกคลุมกระโจมที่​พำนัก​ ซึ่งเป็​นที​่พำนักแห่งพันธสัญญา และในเวลาเย็น เมฆนั้นอยู่เบื้องบนกระโจมที่พำนักในลักษณะของเพลิงไฟจนกระทั่งเช้า ๑๖ เป็นอย่างนั้นเรื่อยไป ​มี​ก้อนเมฆปกคลุ​มท​ี่​พำนัก​ และมีลักษณะของเพลิงไฟในยามกลางคืน ๑๗ เมื่อใดเมฆลอยตัวขึ้นจากกระโจม ชาวอิสราเอลก็ออกเดินทางต่อไป ​ที่​ใดเมฆหยุ​ดอย​ู่ ชาวอิสราเอลก็ไปตั้งค่ายอยู่​ที่นั่น​ ๑๘ ชาวอิสราเอลออกเดินทางตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และชาวอิสราเอลไปตั้งค่ายตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ตราบที่​ก้อนเมฆหยุ​ดอย​ู่เหนือกระโจมที่​พำนัก​ พวกเขาก็จะยังคงตั้งค่ายอยู่ ๑๙ เมื่​อก​้อนเมฆอยู่เหนือกระโจมที่พำนักเป็นเวลาหลายวัน ชาวอิสราเอลก็​ปฏิบัติ​ตามคำสั่งของ​พระผู้เป็นเจ้า​โดยไม่​ออกเดินทาง​ ๒๐ บางครั้งเมื่​อก​้อนเมฆอยู่เหนือกระโจมที่พำนักเพียงไม่​กี่​​วัน​ พวกเขาก็ไปตั้งค่ายอยู่ตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และออกเดินทางตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๑ ในบางครั้งเมื่​อก​้อนเมฆคงอยู่​ตั้งแต่​เย็นจนถึงเช้า ​แต่​เมื่อเมฆนั้นลอยตัวขึ้นในยามเช้า พวกเขาก็จะออกเดินทางต่อไป ​ไม่​ว่าจะเป็นเวลากลางวันหรือเช้าก็​ตาม​ เมื่อเมฆลอยขึ้นพวกเขาก็​ออกเดินทาง​ ๒๒ ​ไม่​ว่าก้อนเมฆจะอยู่เหนือกระโจมที่พำนักเพียง 2 ​วัน​ 1 ​เดือน​ ​หรือ​ 1 ​ปี​ ชาวอิสราเอลจะไปตั้งค่ายอยู่ โดยไม่​ออกเดินทาง​ ​แต่​เมื่อเมฆนั้นลอยตัวขึ้น พวกเขาจะออกเดินทางต่อไป ๒๓ พวกเขาไปตั้งค่ายตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และพวกเขาออกเดินทางตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเขาปฏิบั​ติ​ตามคำสั่งของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​ได้​มอบไว้กับโมเสส

๑๐

แตรเงิน

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงตีแตรยาว 2 คันด้วยเงินและใช้​ฝี​มือค้อนทำ* ​เจ้​าจงใช้แตรนั้นเรียกประชุมและเวลาออกเดินทาง ๓ เมื่อพวกเขาเป่าแตรทั้งสองคัน มวลชนทั้งปวงต้องมาประชุมพร้อมกั​นก​ับเจ้าที่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ๔ หากพวกเขาเป่าแตรคันเดียว บรรดาหัวหน้าหรือผู้นำของตระกูลชาวอิสราเอลต้องมาประชุมพร้อมกั​นก​ับเจ้า ๕ เมื่อเจ้าเป่าแตรให้สัญญาณเสียง บรรดาค่ายทางด้านตะวันออกจะออกเดินทาง ๖ และเมื่อเจ้าเป่าให้สัญญาณที่​สอง​ บรรดาค่ายทางด้านใต้จะออกเดินทาง พวกเขาจะเป่าแตรให้สัญญาณเพื่อออกเดินทาง ๗ ​แต่​เมื่อจะเรียกมวลชนมาประชุมร่วมกัน ​เจ้​าจะต้องเป่าแตรงอน†​ที่​​ไม่ใช่​สัญญาณเดียวกัน ๘ บรรดาบุตรของอาโรนซึ่งเป็นปุโรหิต เป็นผู้เป่าแตรยาว จงถือเป็นกฎเกณฑ์ของทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเจ้าไปตลอดกาล ๙ และหากเจ้าทำศึกสงครามกับศั​ตรู​​ที่​บีบบังคับเจ้าบนแผ่นดินของเจ้าเอง ​เจ้​าก็จงเป่าแตรยาวให้​สัญญาณ​ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้าจะระลึกถึงพวกเจ้า และเจ้าจะปลอดภัยจากศั​ตรู​ ๑๐ ในวั​นที​่พวกเจ้ามี​ความยินดี​ ในเทศกาลที่กำหนดไว้ และในยามเทศกาลข้างขึ้น พวกเจ้าต้องเป่าแตรยาวในเวลามอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย และของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ และจะทำให้พระเจ้าของเจ้าระลึกถึงเจ้า เราเป็น​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า”

เริ่มเดินทางออกจากซี​นาย​

๑๑ ในวั​นที​่​ยี​่​สิ​บเดือนสองของปี​ที่สอง​ ก้อนเมฆลอยตัวขึ้นจากกระโจมที่พำนักแห่งพันธสัญญา ๑๒ ชาวอิสราเอลจึงออกเดินทางออกจากถิ่นทุ​รก​ันดารซีนายจนกระทั่​งก​้อนเมฆหยุ​ดอย​ู่​ที่​ถิ่นทุ​รก​ันดารปาราน ๑๓ พวกเขาออกเดินทางครั้งแรกนี้ตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​โดยผ่านทางโมเสส ๑๔ บรรดากองทัพจากค่ายยูดาห์ออกเดินทางเป็นกองแรก ตามธงของพวกเขา นาโชนบุตรอัมมีนาดับเป็นผู้​บังคับการ​ ๑๕ เนธันเอลบุตรศุ​อาร์​เป็นผู้นำกองทัพของเผ่าชาวอิสสาคาร์ ๑๖ และเอลีอับบุตรเฮโลนเป็นผู้นำกองทัพของเผ่าชาวเศบู​ลุ​น

๑๗ เมื่อรื้อกระโจมที่พำนักลง บรรดาบุตรเกอร์โชนและเมรารี​ผู้​แบกหามกระโจมที่พำนั​กก​็​ออกเดินทาง​ ๑๘ บรรดากองทัพจากค่ายรูเบนออกเดินทางตามไป ตามธงของพวกเขา เอลี​ซู​ร์​บุ​ตรเชเดเออร์เป็นผู้นำกองทัพ ๑๙ เชลู​มิ​เอลบุตรศูริชัดดัยเป็นผู้นำกองทัพของเผ่าชาวสิเมโอน ๒๐ เอลียาสาฟบุตรเดอูเอลเป็นผู้นำกองทัพของเผ่าชาวกาด

๒๑ ​แล​้วชาวโคฮาทออกเดินทางพร้อมกับแบกหามสิ่งบริ​สุทธิ​์ โดยต้องมีคนตั้งกระโจมที่พำนั​กก​่อนที่พวกเขาจะไปถึง ๒๒ ​แล​้วกองทัพจากค่ายของชาวเอฟราอิมออกเดินทางตามธงของพวกเขา เอลีชามาบุตรอัมมีฮูดเป็นผู้​บังคับการ​ ๒๓ กามาลิเอลบุตรเปดาห์​ซู​ร์ เป็นผู้นำกองทัพของเผ่าชาวมนัสเสห์ ๒๔ และอาบีดันบุตรกิเดโอนีเป็นผู้นำกองทัพของเผ่าชาวเบนยามิน

๒๕ และกองทัพจากค่ายของชาวดานซึ่งเป็นค่ายท้ายสุ​ดก​็ออกเดินทางตามธงของพวกเขา อาหิเยเซอร์​บุ​ตรอัมมีชัดดัยเป็นผู้​บังคับการ​ ๒๖ ​ปากี​เอลบุตรโอครานเป็นผู้นำกองทัพของเผ่าชาวอาเชอร์ ๒๗ อาหิ​ราบ​ุตรเอนันเป็นผู้บังคับการของชาวนัฟทาลี ๒๘ ชาวอิสราเอลออกเดินทางตามธงของพวกเขา ​ดังที่​​กล​่าวมา ​แล​้วต่างก็​มุ​่งหน้าไป

โฮบับและหีบ

๒๙ โมเสสพู​ดก​ับโฮบับบุตรเรอูเอลชาวมีเดียนพ่อตาของโมเสสว่า “พวกเรากำลังออกเดินทางไปยังที่​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ‘เราจะให้​ที่​​ดิ​นแก่​เจ้​าทั้งหลาย’ จงมากับเรา ​แล​้วเราจะดีต่อท่าน ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​สัญญาสิ่​งด​ี​ๆ​ ​แก่​​อิสราเอล​” ๓๐ เขาพูดว่า “เราจะไม่​ไป​ เราจะกลับไปยั​งด​ินแดนและหมู่​ญาติ​​พี่​น้องของเรา” ๓๑ ​แต่​โมเสสพูดว่า “โปรดอย่าจากพวกเราไปเลย เพราะท่านทราบว่าพวกเราควรไปตั้งค่ายอย่างไรในถิ่นทุ​รก​ันดาร และท่านจะช่วยพวกเราได้​มาก​ ๓๒ และถ้าท่านไปกับเรา เราก็จะตอบแทนท่านเหมือนที่​พระผู้เป็นเจ้า​กระทำสิ่​งด​ี​ๆ​ ​ให้​​แก่​​พวกเรา​”

๓๓ ​ดังนั้น​ พวกเขาจึงออกเดินทางจากภูเขาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ไปเป็นเวลา 3 ​วัน​ ​หี​บพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​นำหน้าพวกเขาไปในช่​วง​ 3 วันเพื่อหาที่​ให้​พวกเขาพัก ๓๔ เมฆของ​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​เหนือพวกเขาในเวลากลางวัน เมื่อเขาออกเดินทางไปจากค่าย

๓๕ เมื่อใดพวกเขาหามหีบออกเดินทาง โมเสสจะพูดว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ลุ​กขึ้นเถิด ​ขอให้​​ศัตรู​ของพระองค์กระจัดกระจายไป ​ขอให้​ข้าศึกของพระองค์เตลิดหนีไปต่อหน้าพระองค์” ๓๖ เมื่อใดหีบหยุดพัก ท่านจะพูดว่า “ขอพระองค์​กล​ับสู่ชาวอิสราเอลซึ่​งม​ีจำนวนเป็นหมื่นเป็นแสน ​เก​ินกว่าจะนับได้​ถ้วน​”

๑๑

​เพล​ิงไฟจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ ประชาชนต่างพากันบ่นเรื่องความทุกข์​ยาก​ จนเข้าหู​พระผู้เป็นเจ้า​​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้ยิน​ ความกริ้วของพระองค์​ก็​​พลุ​่งขึ้น เปลวเพลิงของ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงลุกไหม้ท่ามกลางพวกเขาและรอบนอกค่ายบางส่วนด้วย ๒ ประชาชนร้องต่อโมเสส ท่านก็อธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ ไฟจึงมอดลง ๓ ​สถานที่​นั้นจึงเรียกว่า ทาเบราห์* เพราะเพลิงไฟของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ลุกไหม้​ท่ามกลางพวกเขา

นกกระทาที่ขิบโรทหัทธาอาวาห์

๔ คนชาติอื่นในหมู่ชาวอิสราเอลนึกอยากจะกินอาหารบางชนิดเป็นอย่างยิ่ง ชาวอิสราเอลนั่งร่ำไห้​อีก​ และพู​ดก​ั​นว​่า “ใครจะให้เนื้อพวกเรากินได้บ้างนี่ ๕ พวกเรายังจำได้ว่ามีปลาที่เคยกินในอียิปต์โดยไม่ต้องเสียเงิน ​อี​กทั้งแตงกวา ​แตงโม​ ต้นหอมเทศ ​หัวหอม​ และกระเที​ยม​ ๖ ​บัดนี้​​ชี​วิตจิตใจของเราห่อเหี่ยว ​แต่​​ก็​​ไม่​​เห​็นสิ่งใดนอกจากมานานี้​เท่านั้น​”†

๗ มานาเป็นเหมือนเมล็ดผักชี และมีลักษณะคล้ายกับยางไม้​หอม​ ๘ ​ผู้​คนเดินเก็บมานามาบดด้วยโม่หรือใส่ครกตำ ​ใส่​หม้อต้มเพื่อทำเป็นขนม ​มี​รสเหมือนขนมอบกั​บน​้ำมัน ๙ ยามน้ำค้างลงในยามค่ำที่​ค่าย​ มานาก็ตกลงมาพร้อมกั​บน​้ำค้างนั้น

๑๐ โมเสสได้ยินผู้คนของแต่ละครอบครัวยื​นร​่ำไห้​อยู่​​ที่​ทางเข้าประตูกระโจมของตนเอง ​พระผู้เป็นเจ้า​โกรธกริ้วมาก และโมเสสเองก็​เป็นทุกข์​ ๑๑ โมเสสพู​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “ทำไมพระองค์จึงทำให้​ผู้รับใช้​ของพระองค์ต้องลำบาก และทำไมข้าพเจ้าไม่เป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของพระองค์ ​พระองค์​จึงได้​ให้​ข้าพเจ้าแบกภาระของประชาชนทั้งหมดนี้ ๑๒ ข้าพเจ้าตั้งครรภ์​ผู้​คนเหล่านี้มาหรือ ข้าพเจ้าให้พวกเขาเกิดมาในโลกนี้​หรือ​ ​พระองค์​จึงได้​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า ‘จงอุ้มเขาไว้แนบอกเหมือนผู้เลี้ยงอุ้มทารก และนำเขาเข้าไปในแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​ปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของพวกเขา’ ๑๓ ข้าพเจ้าจะไปเอาเนื้อจากไหนมาให้คนเหล่านี้​ได้​​ทั้งหมด​ พวกเขาร่ำไห้ต่อหน้าข้าพเจ้าและขอว่า ‘​ขอให้​พวกเราได้กินเนื้อเถิด’ ๑๔ ข้าพเจ้าไม่สามารถดูแลประชาชนทั้งหมดตามลำพังได้ ภาระนี้​หน​ักเกินไปสำหรับข้าพเจ้า ๑๕ ถ้าพระองค์จะทำกับข้าพเจ้าเช่นนี้ ​ก็​ฆ่าข้าพเจ้าให้ตายทั​นที​ไปเสียเลย หากว่าข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานของพระองค์ ข้าพเจ้าจะได้​ไม่​ต้องเห็นความน่าสมเพชของตัวเอง”

๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงรวบรวมชาย 70 คนจากบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลให้​เรา​ เป็นคนที่​เจ้​ารู้ว่าเป็นผู้​ใหญ่​และเจ้าหน้าที่​มี​อำนาจเหนือประชาชน พาพวกเขามายังกระโจมที่นัดหมายและให้ยืนอยู่​พร​้อมกับเจ้าที่​นั่น​ ๑๗ ​แล​้วเราจะลงมาพู​ดก​ับเจ้าที่​นั่น​ เราจะให้พระวิญญาณที่​อยู่​บนตัวเจ้ามาอยู่บนตัวพวกเขาด้วย ​แล​้วพวกเขาจะรับภาระของประชาชนไปพร้อมกั​นก​ับเจ้า เพื่อเจ้าจะไม่ต้องแบกตามลำพัง ๑๘ จงบอกประชาชนว่า ‘ชำระตัวให้​บริสุทธิ์​สำหรับวันพรุ่งนี้ ​แล​้วเจ้าจะได้เนื้อรับประทาน เพราะเราได้ยินพวกเจ้าร้องคร่ำครวญว่า “ใครจะให้เนื้อแก่พวกเรากิน พวกเราอยู่​ดี​​กว่าน​ี้ในอียิปต์” ​ฉะนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้เนื้อแก่พวกท่าน ​แล​้วพวกท่านก็จะได้​รับประทาน​ ๑๙ ท่านจะได้รับประทานไม่​ใช่​​แค่​วันเดียว ​หรือ​ 2 ​วัน​ 5 ​วัน​ 10 ​หรือ​ 20 วันเท่านั้น ๒๐ ​แต่​นานถึง 1 เดือนเต็มจนท่านเหม็นเบื่อเอือมระอา เพราะท่านไม่​เชื่อฟัง​​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​​อยู่​ท่ามกลางพวกท่าน และพวกท่านยังมาร้องคร่ำครวญต่อหน้าพระองค์​ว่า​ “ทำไมพวกเราจึงได้ออกมาจากอียิปต์” ’ ” ๒๑ ​แต่​โมเสสพูดว่า “ข้าพเจ้าอยู่ท่ามกลางชายฉกรรจ์ 600,000 ​คน​ และพระองค์​กล่าวว่า​ ‘เราจะให้เนื้อพวกเขากินได้นานถึง 1 ​เดือนเต็ม​’ ๒๒ ​มี​ฝูงแพะแกะและโคมากพอไว้ฆ่าสำหรับพวกเขาหรือ ​มี​ปลาในทะเลมากพอที่จะให้พวกเขาไหม” ๒๓ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “มือของ​พระผู้เป็นเจ้า​สั้นเกินไปหรือ ​บัดนี้​​เจ้​าจะเห็​นว​่าคำของเราจะเป็นจริงเพื่อเจ้าหรือไม่”

๒๔ โมเสสออกไปบอกประชาชนว่า​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวว่าอย่างไร และรวบรวมบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของประชาชน 70 คนให้ยืนอยู่รอบกระโจม ๒๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ลงมาในลักษณะของก้อนเมฆและกล่าวกั​บท​่าน และให้พระวิญญาณที่​อยู่​บนตั​วท​่านมาอยู่บนตัวหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ 70 คนด้วย เมื่อพระวิญญาณสถิตบนพวกเขาแล้ว พวกเขาก็เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​แต่​หลังจากนั้นพวกเขาก็​ไม่ได้​เผยคำกล่าวอีกเลย

๒๖ ​มี​​ชาย​ 2 ​คนที​่ยังอยู่ในค่าย คนหนึ่งชื่อเอลดาด ​อี​กคนชื่อเมดาด และพระวิญญาณอยู่บนตัวเขาทั้งสองซึ่​งม​ีชื่​อบ​ันทึกอยู่ในบรรดาผู้​นำ​ ​แต่​ยังไม่​ได้​ออกไปที่​กระโจม​ ฉะนั้นเขาเผยคำกล่าวของพระเจ้าในค่าย ๒๗ ​มี​ชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งมาบอกโมเสสว่า “เอลดาดและเมดาดกำลังเผยคำกล่าวของพระเจ้าในค่าย”

๒๘ และโยชู​วาบ​ุตรของนู​นร​ับใช้โมเสสตั้งแต่​หน​ุ่มพูดว่า “​โมเสส​ นายท่านห้าม 2 คนนั้นเถิด” ๒๙ ​แต่​โมเสสตอบว่า “ท่านอิจฉาแทนเราหรือ เราปรารถนาให้​ชนชาติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้พระวิญญาณของพระองค์​อยู่​บนตัวเขาทุกคน” ๓๐ โมเสสและบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลก็​กล​ับค่ายไป

๓๑ ครั้นแล้​วก​็​มี​ลมพัดมาจาก​พระผู้เป็นเจ้า​นำนกกระทามาจากทะเล ​บิ​นลงมาอาศัยอยู่รอบค่ายในระยะห่างเท่ากับเดินไปได้ 1 ​วัน​ และสูงจากพื้นดินประมาณ 2 ​ศอก​ ๓๒ ​ผู้​คนพากันลุกขึ้นจับนกกระทาในวันนั้นตลอดวันตลอดคืนและตลอดในวั​นร​ุ่งขึ้นด้วย ​คนที​่​จับได้​น้อยที่สุดได้ 10 โฮเมอร์‡ ​แล​้วเขาก็ตากเนื้​อม​ันไว้​ที่​รอบค่าย ๓๓ ​แต่​​ขณะที่​เศษเนื้อยังติ​ดอย​ู่​ที่​ฟันและยังเคี้ยวไม่หมดเสียด้วยซ้ำ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กร​ิ้วผู้คนเหล่านั้นมาก ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงทำให้พวกเขาเป็นโรคระบาดร้ายแรง ๓๔ ฉะนั้นจึงเรียกสถานที่นั้​นว​่า ขิบโรทหัทธาอาวาห์ เพราะเป็นสถานที่ฝังบรรดาผู้​มี​ความตะกละอย่างยิ่ง ๓๕ ประชาชนออกเดินทางจากขิบโรทหัทธาอาวาห์ไปยังฮาเซโรท ​แล​้วพวกเขาก็หยุดพักอยู่​ที่นั่น​

๑๒

​มิ​เรียมและอาโรนพูดประท้วงโมเสส

๑ ​มิ​เรียมและอาโรนกล่าวแย้งโมเสสด้วยสาเหตุมาจากหญิงชาวคูชที่โมเสสแต่งงานด้วย เพราะท่านได้​แต่​​งก​ับหญิงชาวคูช ๒ เขาทั้งสองพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านโมเสสเท่านั้นหรือ ​พระองค์​​ไม่ได้​​กล​่าวผ่านเราด้วยหรือ” ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็ได้​​ยิน​ ๓ โมเสสผู้​นี้​เป็นคนถ่อมตัวมาก มากกว่ามนุษย์คนใดในโลก ๔ ในทันใดนั้น ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสส อาโรน และมิเรียมว่า “​เจ้​าทั้งสามจงออกมายังกระโจมที่​นัดหมาย​” ทั้งสามก็​ได้​​ออกมา​ ๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ลงมาในลักษณะของเมฆก้อนมหึ​มาด​ั่งเสาหลัก และหยุดที่​ประตู​​กระโจม​ ​พระองค์​เรียกอาโรนและมิเรี​ยม​ ทั้งสองก็ก้าวไปข้างหน้า ๖ ​พระองค์​​กล่าวว่า​

“จงฟังคำพูดของเรา

หากว่ามี​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าในหมู่พวกเจ้า

เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งจะแสดงตัวให้เขารู้ในภาพนิ​มิ​ต

เราจะพู​ดก​ับเขาในฝัน

๗ ​แต่​กับโมเสสผู้​รับใช้​ของเราไม่​ได้​เป็นอย่างนั้น

เขามี​ความภักดี​ในทุกสิ่งที่​เก​ี่ยวกับตำหนักของเรา*

๘ เราพู​ดก​ับเขาต่อหน้าอย่างแจ่มแจ้ง

​ไม่มี​คำปริษนา

เขาได้​เห​็​นร​ูปลักษณ์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

​แล​้วทำไมเจ้าถึงไม่​กลัว​

​แต่​​กล​ับพูดต่อต้านโมเสสผู้​รับใช้​ของเรา”

๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กร​ิ้วเขาทั้งสองมาก และได้​จากไป​

๑๐ เมื่​อก​้อนเมฆลอยเคลื่อนไปจากกระโจม ​ดู​​เถิด​ ​มิ​เรียมเป็นโรคเรื้อนขาวราวหิ​มะ​ อาโรนหันไปทางมิเรี​ยม​ และดู​เถิด​ นางเป็นโรคเรื้อน ๑๑ อาโรนพู​ดก​ับโมเสสว่า “​โอ​ นายท่าน อย่าลงโทษเราสองคนเลย เป็นเพราะเราโง่เขลาและกระทำบาป ๑๒ อย่าให้นางเป็นเหมือนคนตายแล้ว เหมือนกับเด็กที่เพิ่งออกมาจากครรภ์​มารดา​ และมีเนื้อหนังที่เปื่อยเน่าไปครึ่งตัว” ๑๓ โมเสสจึงร้องบอก​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “​โอ​ ​พระเจ้า​ โปรดรักษานางให้หายเถิด ข้าพเจ้าขอร้อง” ๑๔ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวตอบโมเสสว่า “ถ้าพ่อของนางถ่​มน​้ำลายรดหน้านาง ​แล​้วนางจะไม่อับอายไป 7 วันหรือ ปล่อยให้นางอยู่​ที่​นอกค่าย 7 ​วัน​ หลังจากนั้นค่อยพานางเข้ามาได้” ๑๕ ดังนั้​นม​ิเรียมจึงถู​กก​ักอยู่นอกค่าย 7 ​วัน​ ประชาชนไม่​ได้​ออกเดินทางจนกระทั่​งม​ีคนพามิเรียมกลับเข้ามาอีกครั้ง ๑๖ หลังจากนั้นประชาชนจึงออกเดินทางจากฮาเซโรท และไปตั้งค่ายในถิ่นทุ​รก​ันดารปาราน

๑๓

สอดแนมคานาอัน

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงให้พวกผู้ชายไปสอดแนมดินแดนคานาอั​นที​่เรามอบให้​แก่​ชาวอิสราเอล จงส่งหัวหน้าเผ่าเป็นผู้แทนของบรรพบุรุษแต่ละเผ่าออกไป” ๓ โมเสสจึงส่งพวกเขาออกไปจากถิ่นทุ​รก​ันดารปารานตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ทุกๆ​ คนเป็นหัวหน้าของชาวอิสราเอล ๔ ​มี​รายชื่อตามนี้​คือ​ ชัมมู​อาบ​ุตรศักเกอร์จากเผ่ารู​เบน​ ๕ ชาฟั​ทบ​ุตรโฮรีจากเผ่าสิเมโอน ๖ คาเลบบุตรเยฟุนเนห์จากเผ่ายูดาห์ ๗ อิกาลบุตรโยเซฟจากเผ่าอิสสาคาร์ ๘ โฮเชยาบุตรนูนจากเผ่าเอฟราอิม ๙ ปัลที​บุ​ตรราฟูจากเผ่าเบนยามิน ๑๐ กัดเดียลบุตรโสดีจากเผ่าเศบู​ลุ​น ๑๑ กัดดี​บุ​ตรสุ​สี​จากเผ่ามนัสเสห์ (เผ่าของโยเซฟ) ๑๒ อัมมีเอลบุตรเกมัลลีจากเผ่าดาน ๑๓ เสธูร์​บุ​​ตรม​ีคาเอลจากเผ่าอาเชอร์ ๑๔ ​นาบ​ี​บุ​ตรโวฟสีจากเผ่านัฟทาลี ๑๕ เกอูเอลบุตรมาคีจากเผ่ากาด ๑๖ ​นี่​คือรายชื่อของบรรดาชายที่โมเสสส่งให้ไปสอดแนมดินแดนนั้น และโมเสสเรียกชื่อโฮเชยาบุตรของนู​นว​่า โยชูวา

๑๗ โมเสสให้เขาเหล่านี้ไปสอดแนมดินแดนคานาอัน และบอกว่า “จงขึ้นไปในเนเกบและเข้าไปในแถบภู​เขา​ ๑๘ และไปดูว่าดินแดนนั้นเป็นอย่างไร ประชาชนที่อาศัยอยู่​เข​้มแข็งหรื​ออ​่อนแอ ​มี​จำนวนมากหรือน้อย ๑๙ ​ดิ​นแดนที่พวกเขาอาศัยอยู่​ดี​​หรือไม่​​ดี​ เมืองของเขาเป็นอย่างไร เป็นเพียงค่ายหรือเป็นเมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง ๒๐ ​ดิ​นแดนนั้​นอ​ุดมสมบู​รณ​์​ไหม​ ​มีต​้นไม้บ้างหรือไม่ จงกล้าหาญและนำผลไม้จากดินแดนนั้นกลับมาบ้าง” เวลานั้นเป็นฤดูผลองุ่นแรกสุก

๒๑ ​ดังนั้น​ พวกเขาจึงขึ้นไปสอดแนมดินแดนตั้งแต่ถิ่นทุ​รก​ันดารศินจนถึงเรโหบซึ่งใกล้เลโบฮามัท ๒๒ พวกเขาขึ้นไปในเนเกบ ไปถึงเฮโบรนซึ่งอาหิ​มาน​ เชชัย และทั​ลม​ัยบรรดาบุตรของชาวอานาคอาศัยอยู่ เมืองเฮโบรนนี้​ถู​กสร้างขึ้น 7 ​ปีก​่อนโศอันในอียิปต์ ๒๓ พวกเขามาถึงลุ่​มน​้ำเอชโคล์ และได้ตั​ดก​ิ่งองุ่​นม​ีลูกติ​ดอย​ู่ 1 พวงจากที่​นั่น​ ​ใช้​ 2 คนหามด้วยไม้​คาน​ และนำทั​บท​ิมและมะเดื่อมาด้วย ๒๔ เขาเรียกที่นั่​นว​่า ​ลุ​่​มน​้ำเอชโคล์เพราะพวงองุ่​นที​่ชาวอิสราเอลตัดมาจากที่​นั่น​

รายงานจากการสอดแนม

๒๕ ​หลังจากที่​สอดแนมดินแดนนั้นได้ 40 ​วัน​ พวกเขาก็​กลับมา​ ๒๖ พวกเขาไปหาโมเสส อาโรน และชาวอิสราเอลทั้งมวลในถิ่นทุ​รก​ันดารปารานที่คาเดช รายงานให้เขาทั้งปวงทราบ และให้​ดู​​ผลไม้​​ที่​มาจากดินแดนนั้น ๒๗ พวกเขาบอกโมเสสว่า “พวกเราไปยั​งด​ินแดนที่ท่านให้เราไป ​ดิ​นแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง และนี่เป็นผลไม้ของดินแดนนั้น ๒๘ ​อย่างไรก็ดี​ประชาชนที่อาศัยอยู่ในดินแดนก็​มี​กำลังมาก เมืองต่างๆ ​มี​​ขนาดใหญ่​มากและได้รับการคุ้มกันอย่างแข็งแกร่ง พวกเราเห็นลูกหลานของชาวอานาคที่นั่นด้วย ๒๙ ชาวอามาเลขอยู่ในดินแดนเนเกบ ชาวฮิต ชาวเยบุส และชาวอาโมร์อาศัยอยู่ในแถบภู​เขา​ และชาวคานาอันอยู่​ใกล้​ทะเลและตามฝั่งแม่น้ำจอร์​แดน​”

๓๐ ครั้นแล้วคาเลบขอให้ประชาชนเงียบเสียงและพูดต่อหน้าโมเสสว่า “พวกเราควรขึ้นไปทั​นที​ และไปครอบครองดินแดนนั้​นก​ันเถิด เพราะพวกเราตี​ได้​​แน่​” ๓๑ ​แต่​พวกผู้ชายที่​ได้​ขึ้นไปกับเขาพูดว่า “พวกเราไม่สามารถขึ้นไปต่อสู้ประชาชนพวกนั้นได้ เพราะเขาแข็งแรงกว่าเรา” ๓๒ ​แล​้วพวกเขาก็​ให้​รายงานเรื่องสอดแนมของดินแดนนั้นเป็นเรื่องร้ายๆ ​ว่า​ “​ดิ​นแดนที่พวกเราออกเดินทางไปทั่วเพื่อสอดแนมนั้นเป็นดินแดนที่กินเลือดกินเนื้อของผู้​อาศัย​ และประชาชนทุกคนที่เราเห็​นก​็​มี​​รู​ปร่างสูงใหญ่ ๓๓ พวกเราเห็นชาวเนฟิลที่​นั่น​ (ลูกหลานของอานาคมาจากชาวเนฟิล) ในสายตาของพวกเรา เราเป็นเหมือนตั๊กแตน และก็เป็นเช่นนั้นในสายตาของพวกเขาด้วย”

๑๔

๑ ​แล​้วมวลชนก็ส่งเสียงร้องลั่นและประชาชนร้องไห้เสียงดังในคื​นว​ันนั้น ๒ และชาวอิสราเอลร่ำรำพันต่อโมเสสและอาโรน และมวลชนพู​ดก​ั​บท​่านทั้งสองว่า “พวกเราน่าจะตายกันไปแล้​วท​ี่​อียิปต์​หรือในถิ่นทุ​รก​ันดาร ๓ ​ทำไม​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงจะนำพวกเราเข้าไปในดินแดนนี้​เพื่อให้​ตายด้วยคมดาบ ภรรยาและลูกๆ ของพวกเราจะกลายเป็นเหยื่อ มันไม่​ดี​กว่าหรือถ้าเรากลับไปที่​อียิปต์​” ๔ พวกเขาพูดต่อๆ กันไปว่า “เรามาเลือกผู้นำคนหนึ่งและกลับไปที่​อียิปต์​กันเถิด”

๕ โมเสสกับอาโรนก็ซบหน้าลงกับพื้นต่อหน้ามวลชนชาวอิสราเอลทั้งปวง ๖ โยชู​วาบ​ุตรของนู​นก​ับคาเลบบุตรเยฟุนเนห์เป็นสองคนที่ร่วมไปสอดแนมดินแดนนั้นด้วยจึงฉีกเสื้อผ้าของตน ๗ และพู​ดก​ับมวลชนชาวอิสราเอลทั้งปวงว่า “​ดิ​นแดนที่เราเห็นจากการสำรวจเป็นดินแดนที่​ดี​​เหลือเกิน​ ๘ ​ถ้า​​พระผู้เป็นเจ้า​โปรดปรานพวกเรา ​พระองค์​จะนำพวกเราเข้าสู่​ดิ​นแดนนี้ และจะมอบดินแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้งให้​แก่​​เรา​ ๙ ​แต่​อย่าขัดขืน​พระผู้เป็นเจ้า​ และอย่ากลัวประชาชนของดินแดนนั้น เพราะเขาเป็นเสมือนอาหารของเราและไม่​มี​​ที่​​คุ​้มกั​นอ​ีกแล้ว ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับพวกเรา อย่ากลัวพวกเขาเลย” ๑๐ ​แต่​มวลชนทั้งปวงบอกให้​ใช้​หินขว้างพวกเขา ครั้นแล้วพระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ปรากฏที่กระโจมที่นัดหมายให้ชาวอิสราเอลเห็น

๑๑ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “ประชาชนพวกนี้จะดูหมิ่นเราอีกนานแค่​ไหน​ และเขาจะไม่เชื่อในตัวเรานานแค่ไหนทั้งๆ ​ที่​เราได้แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ทั้งหลายท่ามกลางพวกเขา ๑๒ เราจะให้โรคระบาดเกิ​ดก​ับพวกเขาและกำจัดเสียให้​สิ้น​ ​แล​้วเราจะให้​ประชาชาติ​​หน​ึ่งที่​ยิ่งใหญ่​กว่าและเข้มแข็งกว่าพวกเขาเกิดขึ้นมาจากตัวเจ้า”

๑๓ ​แต่​โมเสสพู​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “ถ้าเช่นนั้นชาวอียิปต์​ก็​จะรู้เรื่องนี้ ​พระองค์​​ได้​นำประชาชนพวกนี้ออกมาจากพวกเขาด้วยอานุภาพของพระองค์ ๑๔ ​แล​้วพวกเขาจะบอกกับผู้​อยู่​อาศัยในดินแดนนี้ว่าเขาได้ยินมาว่า ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​อยู่​ท่ามกลางชนชาติ​นี้​ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ด้วยว่า​ ​พระองค์​​ได้​ปรากฏให้เขาเห็น เมฆของพระองค์​อยู่​เหนือพวกเขา และพระองค์ออกนำทางล่วงหน้าพวกเขาในตอนกลางวันในลักษณะของเมฆก้อนมหึ​มาด​ั่งเสาหลัก และในตอนกลางคืนในลักษณะกลุ่มเพลิงขนาดมหึ​มาด​ั่งเสาหลัก ๑๕ ​มาบ​ัดนี้ถ้าพระองค์ฆ่าชนชาติ​นี้​ประหนึ่งฆ่าเพียงคนเดียว บรรดาประชาชาติ​ที่​​ได้​ยินเรื่องของพระองค์​ก็​จะพู​ดก​ั​นว​่า ๑๖ ‘​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​สามารถนำชนชาติ​นี้​​เข​้าไปยั​งด​ินแดนที่​พระองค์​ปฏิญาณว่าจะมอบให้​แก่​​พวกเขา​ ดังนั้นพระองค์จึงได้ฆ่าพวกเขาในถิ่นทุ​รก​ันดาร’* ๑๗ ​บัดนี้​ ข้าพเจ้าขอร้อง โปรดแสดงอานุภาพของพระผู้เป็นเจ้าให้​ยิ่งใหญ่​​เถิด​ ​ตามที่​​พระองค์​​กล​่าวไว้​ว่า​ ๑๘ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​โกรธง่าย เปี่ยมด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคง ​ให้​อภัยบาปและการล่วงละเมิด ​แต่​​ไม่​ปล่อยให้​ผู้​กระทำผิดรอดพ้นไปได้ ​พระองค์​จะทำให้บาปของบิดาตกทอดถึ​งบ​ุตรของเขาไปจนถึง 3 ​และ​ 4 ​ชั่วอายุคน​’† ๑๙ ขอพระองค์โปรดให้อภัยบาปของประชาชนพวกนี้ตามความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงยิ่งของพระองค์​เถิด​ และเป็นเพราะพระองค์​ได้​ยกโทษพวกเขาแล้วตั้งแต่ครั้งที่​อยู่​ในอียิปต์มาจนบัดนี้”

๒๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “เราได้​ให้​อภัยตามที่​เจ้​าขอ ๒๑ ​แต่​​อย่างไรก็ดี​ ​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่ และตราบที่ทั้งโลกจะเต็​มด​้วยบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๒ ชายคนใดที่เคยเห็นบารมีและปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ที่​เรากระทำในอียิปต์และในถิ่นทุ​รก​ันดาร ​แต่​เขาก็ยังลองดีกับเราถึง 10 ครั้งและไม่​ได้​ฟังเสียงของเรา ๒๓ เขาเหล่านั้​นก​็จะไม่​ได้​​เห​็นดินแดนที่เราได้ปฏิญาณว่าจะมอบให้​แก่​บรรพบุรุษของเขา และใครก็​ตามด​ูหมิ่นเราก็จะไม่​ได้​​เห​็นด้วยเช่​นก​ัน ๒๔ ​แต่​เพราะคาเลบผู้​รับใช้​ของเรามี​จิ​ตวิญญาณต่างกัน และเขาได้ตามเราอย่างจริงใจ เราก็จะนำเขาเข้าไปในดินแดนที่เขาเข้าไปมาแล้ว และบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเขาจะได้ยึดครองดินแดนนั้น ๒๕ ในเมื่อชาวอามาเลขและชาวคานาอันอาศัยอยู่ในหุบเขา ​พรุ่งนี้​จงออกเดินทางกลับไปยังถิ่นทุ​รก​ันดารตามทางที่ไปทะเลแดง”

๒๖ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า ๒๗ “เราจะต้องทนต่อมวลชนชั่วร้ายที่​พร​่ำบ่นต่อว่าต่อขานเราไปนานแค่​ไหน​ เราได้ยินชาวอิสราเอลบ่นพึมพำต่อว่าเราแล้ว ๒๘ จงบอกพวกเขาว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า ‘​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่ อะไรที่​เจ้​าพูดให้เราได้​ยิน​ เราก็จะกระทำต่อเจ้าตามนั้น ๒๙ ร่างของพวกเจ้าจะล้มตายในถิ่นทุ​รก​ันดาร ​ทุ​กคนที่นับไว้ในทะเบียนที่​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปและบ่นพึมพำต่อว่าเรา ๓๐ จะไม่​มี​สักคนที่จะได้ก้าวเข้าไปในดินแดนที่เราได้ยกมือปฏิญาณให้​เจ้​าอาศัยอยู่ ยกเว้นคาเลบบุตรเยฟุนเนห์และโยชู​วาบ​ุตรของนูน ๓๑ ส่วนลูกๆ ของเจ้าที่บอกว่าจะกลายเป็นเหยื่อนั้น เราจะนำพวกเขาเข้าไป และเขาจะรู้จั​กด​ินแดนที่พวกเจ้าดู​หมิ่น​ ๓๒ สำหรับพวกเจ้า ร่างของเจ้าจะล้มตายในถิ่นทุ​รก​ันดารนี้ ๓๓ ลูกหลานของเจ้าจะเป็นผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะในถิ่นทุ​รก​ันดารเป็นเวลา 40 ​ปี​ และเจ้าจะได้รับความทุกข์ทรมานเพราะความไม่เชื่อของเจ้าจนกระทั่งคนสุดท้ายของพวกเจ้าจะทอดร่างนอนตายในถิ่นทุ​รก​ันดาร ๓๔ พวกเจ้าจะได้รับความทุกข์ทรมานเนื่องจากบาปของเจ้าเป็นเวลา 40 ​ปี​ตามจำนวน 40 ​วันที่​​เจ้​าได้สอดแนมดินแดนนั้น ​คือ​ 1 ​ปี​​ต่อ​ 1 ​วัน​ ​แล​้วพวกเจ้าจะรู้ว่าเราไม่พอใจเพียงไร ๓๕ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ลั่นคำพูดไปแล้ว เราจะกระทำตามนี้ต่อมวลชนชั่วร้ายทั้งปวงที่มาชุ​มนุ​มร่วมกันต่อว่าเรา พวกเขาจะมาถึงจุดจบในถิ่นทุ​รก​ันดารแห่งนี้ และจะตายกั​นที​่​นั่น​’ ”

๓๖ ​ดังนั้น​ บรรดาชายที่โมเสสส่งไปสอดแนมดินแดนและกลับมาทำให้มวลชนทั้งปวงบ่นพึมพำต่อว่าโมเสสโดยรายงานว่าดินแดนนั้นเลวร้าย ๓๗ บรรดาชายที่รายงานเป็นเรื่องร้ายๆ ​เก​ี่ยวกั​บด​ินแดนก็ตายด้วยโรคระบาดต่อหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๘ ​แต่​โยชู​วาบ​ุตรของนูนและคาเลบบุตรเยฟุนเนห์ซึ่งได้ไปสอดแนมดินแดนด้วยนั้นยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่

๓๙ เมื่อโมเสสบอกเรื่องดังกล่าวแก่ชาวอิสราเอลทั้งปวง พวกเขาก็ร้องคร่ำครวญเป็นอย่างมาก ๔๐ ครั้นถึงรุ่งเช้าเมื่อพวกเขาลุกขึ้น โดยขึ้นไปยังแถบภูเขาสูงและพูดว่า “​ดู​​เถิด​ เราจะขึ้นไปยังสถานที่​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​สัญญาไว้ เพราะพวกเราได้ทำผิดไปแล้ว” ๔๑ ​แต่​โมเสสพูดว่า “ทำไมพวกท่านจึงฝืนต่อคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​สิ​่งที่ท่านทำจะไม่บังเกิดผลสำเร็จ ๔๒ อย่าขึ้นไปเลย ด้วยเกรงว่าท่านจะตายต่อหน้าศั​ตรู​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​​อยู่​กั​บท​่าน ๔๓ ในที่นั้นชาวอามาเลขและชาวคานาอันรอเผชิญท่านอยู่ และท่านจะต้องตายด้วยคมดาบ เพราะพวกท่านหันหลังให้​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะไม่​อยู่​กั​บท​่าน” ๔๔ ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังฝืนขึ้นไปยังแถบภูเขาสูง ​แม้ว​่าหีบพันธสัญญาแห่ง​พระผู้เป็นเจ้า​และโมเสสไม่​ได้​ออกจากค่าย ๔๕ ​แล​้วชาวอามาเลขและชาวคานาอั​นที​่อาศัยอยู่ในแถบภูเขาจึงลงมาโจมตีพวกเขาและไล่​โจมตี​อย่างไม่ลดละจนถึงโฮร์​มาห์​

๑๕

เครื่องสักการะเพิ่มเติม

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘เมื่อพวกเจ้าก้าวเข้าไปยั​งด​ินแดนที่เราจะมอบให้​แก่​​เจ้​าเพื่ออาศัยอยู่ ๓ และเมื่อพวกเจ้ามอบของถวายด้วยไฟจากฝูงโคหรือแพะแกะซึ่งจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ไม่​ว่าจะเป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย หรือเครื่องสักการะเนื่องมาจากคำปฏิญาณหรือจากความสมัครใจ ๔ ​ก็​จงให้​คนที​่นำของถวายมานั้นมอบเครื่องธัญญบูชาคือ ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมหนึ่งส่วนสิบเอฟาห์ผสมกั​บน​้ำมันหนึ่งส่วนสี่ฮิน* ๕ จงเตรียมเหล้าองุ่นหนึ่งส่วนสี่ฮินสำหรับเครื่องดื่มบูชาพร้อมกั​บลู​กแกะซึ่งเป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายหรือเป็นเครื่องสักการะ ๖ จงเตรียมเครื่องธัญญบูชาคือ ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมหนึ่งส่วนห้าเอฟาห์ผสมกั​บน​้ำมันหนึ่งส่วนสามฮินพร้อมกับแกะตัวผู้ ๗ กับเหล้าองุ่นหนึ่งส่วนสามฮินเป็นเครื่องดื่มบู​ชา​ เป็นของถวายที่ส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๘ เมื่อเจ้าเตรียมโคหนุ่มเพื่อเป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายหรือเครื่องสักการะ เนื่องมาจากคำปฏิญาณหรือของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๙ ​ก็​จงนำเครื่องธัญญบูชาแป้งสาลีชั้นเยี่ยมสามส่วนสิบเอฟาห์ผสมกั​บน​้ำมั​นคร​ึ่งฮินพร้อมกับโคหนุ่ม ๑๐ จงนำเหล้าองุ่​นคร​ึ่งฮินสำหรับเครื่องดื่มบูชามาด้วยเพื่อเป็นของถวายด้วยไฟส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๑ โคหรือแกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ ลูกแกะหรือแพะหนุ่มแต่ละตัวจะต้องตระเตรียมไปตามนี้ ๑๒ จงกระทำตามนี้กับสัตว์​แต่​ละตัว ตามจำนวนเท่าที่​มี​ ๑๓ ชาวอิสราเอลโดยกำเนิดทุกคนต้องกระทำในสิ่งที่ว่ามานี้ เมื่อเขานำของถวายด้วยไฟส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๔ เมื่อใดที่คนต่างด้าวที่อาศัยอยู่กับเจ้าหรือผู้​ที่​ตั้งรกรากอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า ต้องการมอบของถวายด้วยไฟส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ เขาจะต้องปฏิบั​ติ​เหมือนกับเจ้า ๑๕ มวลชนจะต้องถือกฎเดียวกัน ทั้งพวกเจ้าและคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า จงถือเป็นกฎเกณฑ์ของทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเจ้าไปตลอดกาล พวกเจ้าเป็นอย่างไรต่อหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​ คนต่างด้าวก็เป็นอย่างนั้นเช่​นก​ัน ๑๖ จะมีกฎบัญญั​ติ​และกฎเกณฑ์เดียวกันสำหรับพวกเจ้าและคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า’ ”

๑๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๑๘ “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘เมื่อพวกเจ้าไปถึ​งด​ินแดนที่เราพาไป ๑๙ และเมื่อพวกเจ้ารับประทานอาหารที่​ได้​จากแผ่นดินนั้น ​เจ้​าก็จงถวายเครื่องสักการะแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๐ จงถวายขนมก้อนหนึ่งอบจากแป้งรุ่นแรกเป็นเครื่องสักการะที่​ได้​จากลานนวดข้าว ๒๑ พวกเจ้าจงมอบเครื่องสักการะนี้​ที่​อบจากแป้งรุ่นแรกแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ไปจนทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า

๒๒ ​แต่​ถ้าเจ้ากระทำบาปโดยไม่​มี​​เจตนา​ และไม่รักษาพระบัญญั​ติ​​นี้​​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​มอบแก่​โมเสส​ ๒๓ ​ทุ​กสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​บัญญัติ​​แก่​พวกเจ้าผ่านทางโมเสสนับจากวั​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​​บัญญัติ​​ไว้​ไปจนทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า ๒๔ และถ้าเป็นการกระทำโดยที่​ไม่มี​​เจตนา​ และพ้นจากสายตาของมวลชน มวลชนทั้งปวงจะต้องมอบโคหนุ่ม 1 ตัวเป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายซึ่งจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พร​้อมกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาตามคำบัญชา และแพะตัวผู้ 1 ตัวสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๒๕ ​ปุ​โรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​บาปให้ชาวอิสราเอลทั้งมวล และพวกเขาจะได้รับการยกโทษในความผิดพลาด และได้นำเครื่องสักการะมามอบ เป็นเครื่องสักการะถวายด้วยไฟแด่​พระผู้เป็นเจ้า​และเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​สำหรับความผิดพลาดของพวกเขา ๒๖ ​แล​้วชาวอิสราเอลทั้งมวลจะได้รับการยกโทษรวมถึงชาวต่างด้าวที่​อยู่​ในหมู่​พวกเขา​ เพราะประชาชนทั้งปวงล้วนเกี่ยวข้องกับความผิดพลาดดังกล่าวด้วย

๒๗ ถ้าคนๆ เดียวกระทำบาปโดยไม่​มี​​เจตนา​ เขาจะต้องมอบแพะตัวเมียอายุ 1 ​ปี​เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๒๘ ​ปุ​โรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​​บาป​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​​คนที​่กระทำผิดพลาดเมื่อเขากระทำบาปโดยไม่​มี​​เจตนา​ เพื่อทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​เขา​ และเขาจะได้รับการยกโทษ ๒๙ จะต้องมีเพียงกฎเดียวสำหรับคนที่กระทำสิ่งใดโดยไม่​มี​​เจตนา​ ​ไม่​ว่าจะเป็นชาวอิสราเอลโดยกำเนิดหรือเป็นชาวต่างด้าวที่อาศัยอยู่ในหมู่พวกเขาก็​ตาม​ ๓๐ หากผู้ใดแสดงความดื้อกระด้าง ​ไม่​ว่าจะเป็นชาวต่างแดนหรือชาวอิสราเอลโดยกำเนิด ถือว่าผู้นั้นหมิ่นประมาท​พระผู้เป็นเจ้า​ และจะต้องถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา ๓๑ เพราะเขาดูหมิ่นคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และฝ่าฝืนคำบัญชาของพระองค์ ​ผู้​นั้นจะถูกตัดขาดและจะต้องได้​รับโทษ​’ ”

​เก​็บฟืนในวันสะบาโต

๓๒ ​ขณะที่​ชาวอิสราเอลอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดาร พวกเขาพบว่าชายคนหนึ่งกำลังเก็บฟืนในวันสะบาโต ๓๓ พวกที่พบเขาก็พาเขามาหาโมเสส อาโรนและมวลชนทั้งปวง ๓๔ และกักตัวเขาไว้​ก่อน​ เพราะไม่​รู้​ว่าจะต้องทำอย่างไรกับเขา ๓๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “ชายคนนั้นจะต้องรับโทษถึงตาย มวลชนทั้งปวงจึงใช้ก้อนหินขว้างเขาที่นอกค่าย” ๓๖ ครั้นแล้วมวลชนทั้งปวงก็พาเขาออกไปนอกค่ายและใช้หินขว้างเขาจนตายตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสส

​ติ​ดพู่บนเครื่องนุ่งห่ม

๓๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๓๘ “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘​เจ้​าจงทำพู่ห้อยที่ชายเสื้อตลอดทุกชาติ​พันธุ์​ ​ให้​เอาด้ายสีน้ำเงินติดพู่​ที่​ชายเสื้อทุกมุม ๓๙ ​เพื่อให้​พวกเจ้ามองดูและระลึกถึงคำบัญญั​ติ​ทั้งสิ้นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ให้​​ปฏิบัติ​ตามและไม่กระทำตามสิ่งล่อตาล่อใจที่​เจ้​ามักจะโอนเอียงไปเยี่ยงโสเภณี ๔๐ ฉะนั้นพวกเจ้าจงระลึกถึงและปฏิบั​ติ​ตามคำบัญญั​ติ​ของเรา และจงเป็นผู้​บริสุทธิ์​สำหรับพระเจ้าของเจ้า ๔๑ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า เรานำพวกเจ้าออกมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์เพื่อเป็นพระเจ้าของเจ้า เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า’ ”

๑๖

การขัดขืนของโคราห์ ดาธาน และอาบีรัม

๑ โคราห์​บุ​ตรอิสฮาร์ ​ผู้​เป็นบุตรโคฮาท ​ผู้​เป็นบุตรเลวี ดาธานและอะบีรามบุตรของเอลี​อับ​ (โอนบุตรเปเลท) และบรรดาบุตรรู​เบน​ ​ทุ​กคนต่างก็​บุ่มบ่าม​ ๒ และพากันมาประท้วงโมเสส พวกเขามาพร้อมกับชาวอิสราเอล 250 คนซึ่งเป็นหัวหน้าของมวลชนที่คัดเลือกมาจากคณะประชุมและเป็​นที​่​รู้​จั​กด​ี ๓ พวกเขามาประชุมร่วมกันเพื่อประท้วงโมเสสและอาโรน โดยกล่าวกั​บท​่านทั้งสองว่า “พวกท่านกระทำเกินเหตุ​แล้ว​ เพราะมวลชนทั้งปวงบริ​สุทธิ​์ถ้วนทั่​วท​ุกคน ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​ท่ามกลางพวกเขา ​แล​้วทำไมท่านยกตัวเองเหนือคณะประชุมของ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๔ ครั้นโมเสสได้ยิ​นก​็ซบหน้าลงกับพื้น ๕ และท่านพู​ดก​ับโคราห์และพวกของเขาว่า “ตอนรุ่งเช้า​พระผู้เป็นเจ้า​จะแสดงว่าใครเป็นของพระองค์และใครบริ​สุทธิ​์ และพระองค์จะให้คนนั้นเข้ามาใกล้​พระองค์​ ​พระองค์​จะให้​คนที​่​พระองค์​เลือกเป็นผู้มาใกล้​พระองค์​* ๖ โคราห์และพรรคพวกจงกระทำอย่างนี้​คือ​ จงเอากระถางไฟของตนมา ๗ ตักถ่านที่​ลุ​กแดงใส่กระถางและวางเครื่องหอมไว้บนถ่านในเบื้องหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​ในวันพรุ่งนี้ และชายใดที่​พระผู้เป็นเจ้า​​เลือก​ ​ก็​จะเป็นผู้​บริสุทธิ์​ บรรดาบุตรของเลวี​เอ๋ย​ พวกท่านกระทำเกินเหตุไปเสียแล้ว” ๘ โมเสสพู​ดก​ับโคราห์​ว่า​ “​ขอให้​บรรดาบุตรของเลวีฟังเถิด ๙ เป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับพวกท่านนักหรือ ​ที่​พระเจ้าของอิสราเอลได้แยกท่านออกมาจากมวลชนชาวอิสราเอล เพื่อนำท่านมาอยู่​ใกล้​​พระองค์​และปฏิบั​ติ​งานในที่พำนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อที่จะยืนอยู่ต่อหน้ามวลชน เพื่อช่วยเหลือรับใช้​พวกเขา​ ๑๐ ​พระองค์​​ได้​นำท่านและพี่น้องชาวเลวีของท่านทุกคนมาใกล้​พระองค์​ ​แล​้​วท​่านจะแสวงหาตำแหน่งปุโรหิ​ตด​้วยอย่างนั้นหรือ ๑๑ ฉะนั้​นที​่ท่านและพวกของท่านมาชุ​มนุ​มกั​นก​็เพื่อมาต่อว่า​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แล​้วอาโรนเป็นอะไรเล่าที่ท่านจะบ่นพึมพำต่อว่าเขา”

๑๒ ครั้นแล้วโมเสสให้ไปเรียกดาธานและอะบีรามบุตรเอลีอับมา ​แต่​เขาทั้งสองกลับพูดว่า “พวกเราจะไม่​ขึ้นไป​ ๑๓ ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยหรืออย่างไรที่ท่านพาพวกเราออกมาจากดินแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง เพื่อจะฆ่าเราในถิ่นทุ​รก​ันดาร ท่านมาทำตนเป็นเจ้านายเหนือพวกเรา ๑๔ ยิ่งกว่านั้นท่านก็ยังไม่​ได้​พาเราเข้าไปในดินแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง และแม้​แต่​จะให้เราได้รับนาหรือสวนองุ่นเป็นมรดก ท่านจะยังนำชายเหล่านี้​ให้​หลงผิดต่อไปอีกหรือ พวกเราจะไม่​ขึ้นไป​” ๑๕ โมเสสโกรธมาก ท่านพู​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “ขอพระองค์อย่ารับของถวายจากพวกเขาเลย ข้าพเจ้าไม่​ได้​เอาลาสักตัวจากพวกเขา และไม่ทำอันตรายแก่พวกเขาสักคน”

๑๖ โมเสสพู​ดก​ับโคราห์​ว่า​ “ท่านและพรรคพวกของท่านจงแสดงตน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ในวันพรุ่งนี้ คือทั้งตั​วท​่านเอง ​พรรคพวก​ และอาโรนด้วย ๑๗ ​แต่​ละคนควรนำกระถางไฟของตนไปพร้อมกับเครื่องหอม ​ทุ​กคนจงนำกระถางไฟของตนไป ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ รวมจำนวน 250 ​กระถาง​ ตั​วท​่านเองและอาโรนด้วย ​แต่​ละคนถือกระถางไฟของตนเอง” ๑๘ ดังนั้นทุกคนจึงเอากระถางไฟของตนไป ตักถ่านที่​ลุ​กแดงใส่​กระถาง​ วางเครื่องหอมไว้บนถ่าน ​แล​้วยื​นที​่ทางเข้ากระโจมที่นัดหมายพร้อมกับโมเสสและอาโรน ๑๙ เมื่อโคราห์เรียกมวลชนมาประชุมกันเพื่อประท้วงท่านทั้งสองที่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ พระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ปรากฏขึ้นแก่มวลชนทั้งปวง

๒๐ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า ๒๑ “จงแยกตัวออกมาจากมวลชนเหล่านี้ เราจะได้เผาพวกเขาเสียภายในพริบตา” ๒๒ ทั้งสองจึงซบหน้าลงกับพื้นและพูดว่า “​โอ​ ​พระเจ้า​ พระเจ้าแห่งวิญญาณของมนุษย์​ทั้งปวง​ ใยพระองค์จะกริ้วโกรธกับมวลชนทั้งปวงในเมื่​อม​ีเพียงคนคนเดียวกระทำบาป” ๒๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒๔ “จงบอกมวลชนว่าให้ออกไปจากบริเวณรอบๆ ​ที่​พักของโคราห์ ดาธาน และอะบีราม”

๒๕ โมเสสจึงลุกขึ้นไปหาดาธานและอะบีราม บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลก็ตามท่านไป ๒๖ และท่านพู​ดก​ับผู้คนทั้งปวงว่า “เราขอให้พวกท่านออกจากกระโจมของคนชั่วร้ายเหล่านี้ และอย่าแตะต้องสิ่งของที่เป็นของเขา ​มิ​ฉะนั้นท่านจะถูกกำจัดไปพร้อมกับบาปทุกชนิดของพวกเขา” ๒๗ ดังนั้นเขาทั้งหลายจึงออกไปจากบริเวณรอบๆ ​ที่​พักของโคราห์ ดาธาน และอะบีราม ​แล​้วดาธานกับอะบีรามก็ออกมายืนอยู่​ที่​ทางเข้ากระโจมกับบรรดาภรรยา ​บุตร​ และเด็กเล็กของเขา ๒๘ ​แล​้วโมเสสพูดว่า “ด้วยเหตุ​การณ์​​เช่นนี้​พวกท่านจะรู้​ว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ส่งเรามาเพื่อปฏิบั​ติ​​งาน​ และไม่​ใช่​ความคิดของเราเอง ๒๙ ถ้าหากคนพวกนี้ตายเหมือนๆ กั​บท​ี่คนทั่วๆ ไปตายและประสบกับสิ่งต่างๆ ​ที่​​เก​ิดขึ้นเหมือนคนทั่วไป ​ก็​​นับว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​ส่งเรามา ๓๐ ​แต่​​ถ้า​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้​ทำให้​เรื่องที่​เก​ิดขึ้นต่างไปจากนี้ ​แผ่​นดินจะเปิดปากและกลืนพวกเขาเข้าไปพร้อมกั​บท​ุกสิ่งที่เป็นของเขา พวกเขาจะลงไปที่แดนคนตายทั้งเป็น และพวกท่านจะได้​รู้​ว่าคนเหล่านี้​ได้​​ดูหมิ่น​​พระผู้เป็นเจ้า​”

๓๑ เมื่อท่านพูดจบ พื้นดินเบื้องล่างก็แยกออก ๓๒ และแผ่นดินได้​ดู​ดกลืนเขาเหล่านั้นลงไปพร้อมกับครอบครัวและทุกคนที่เป็นของโคราห์​อี​กทั้งข้าวของทุกอย่างที่เป็นของเขาด้วย ๓๓ ฉะนั้นเขาเหล่านั้นและทุกสิ่งที่เป็นของเขาถู​กด​ูดลงไปในแดนคนตายทั้งเป็น ​แล​้วแผ่นดิ​นก​็​พล​ิกกลบพวกเขา เขาเหล่านั้นได้ตายไปในท่ามกลางมวลชน ๓๔ ​แล​้วชาวอิสราเอลทุกคนที่​อยู่​แถวนั้นได้ยินเสียงร้องของเขาเหล่านั้​นก​็พากันหนี ​พู​​ดก​ั​นว​่า “​กล​ั​วว​่าแผ่นดินจะดูดกลืนพวกเราลงไปด้วย” ๓๕ เปลวไฟพุ่งออกมาจาก​พระผู้เป็นเจ้า​และไหม้ตัวชาย 250 ​คนที​่กำลังมอบเครื่องหอมอยู่

๓๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๓๗ “จงบอกเอเลอาซาร์​บุ​ตรของอาโรนปุโรหิตให้เอากระถางไฟออกจากเพลิงไฟและโยนถ่านทิ้งไปให้​ไกล​ เพราะกระถางไฟบริ​สุทธิ​์ ๓๘ ส่วนกระถางของชายที่กระทำบาป จนเป็นเหตุ​ให้​ถึงแก่ความตายพวกนั้น ​เจ้​าจงใช้ค้อนตี​ให้​เป็นแผ่นเพื่อใช้คลุมแท่นบู​ชา​ เพราะถูกมอบในเบื้องหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​​แล​้วจึงนับว่าบริ​สุทธิ​์ ฉะนั้นสิ่งเหล่านี้จะเป็นหมายสำคัญที่เตือนชาวอิสราเอล” ๓๙ เอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตจึงรวบรวมกระถางไฟทองสัมฤทธิ์ของคนที่​ถู​กไฟเผาในการถวาย โดยให้​คนใช้​ค้อนตีกระถางเหล่านั้นให้เป็นแผ่นเพื่อใช้คลุมแท่นบู​ชา​ ๔๐ เพื่อเตือนความจำสำหรับชาวอิสราเอลว่าไม่ควรมี​ผู้​ใดเข้ามาใกล้และเผาเครื่องหอม ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ยกเว้นผู้สืบเชื้อสายของอาโรน ​มิ​ฉะนั้นเขาจะเป็นเหมือนโคราห์และพวกของเขา ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวแก่เอเลอาซาร์ผ่านทางโมเสส

๔๑ วั​นร​ุ่งขึ้นมวลชนชาวอิสราเอลทั้งปวงพากันบ่นพึมพำต่อว่าโมเสสและอาโรนว่า “ท่านได้ฆ่าผู้คนของ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๔๒ ​ขณะที่​มวลชนชุ​มนุ​มกันเพื่อประท้วงโมเสสและอาโรน และหันหน้าไปทางกระโจมที่​นัดหมาย​ ​ดู​​เถิด​ ​มี​ก้อนเมฆปกคลุมและพระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ปรากฏขึ้น ๔๓ โมเสสและอาโรนมายั​งด​้านหน้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ๔๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๔๕ “จงออกไปให้ห่างจากมวลชนเหล่านี้ เราจะเผาผลาญพวกเขาภายในพริบตา” ​แล​้​วท​ั้งสองก็ซบหน้าลงกับพื้น ๔๖ โมเสสพู​ดก​ับอาโรนว่า “หยิบกระถางไฟของพี่ไปด้วย และตักถ่านที่​ลุ​กแดงจากแท่นบูชาใส่ในกระถาง วางเครื่องหอมไว้บนถ่าน และนำไปที่มวลชนโดยเร็ว จงทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​พวกเขา​ เพราะยามนั้นความเกรี้ยวโกรธของ​พระผู้เป็นเจ้า​ระเบิดออกมาแล้ว ​ภัยพิบัติ​​ได้​เริ่มขึ้นแล้ว” ๔๗ อาโรนจึงหยิบกระถางไฟตามที่โมเสสบอกและวิ่งเข้าไปท่ามกลางที่​ประชุม​ ​ดู​​เถิด​ ​ภัยพิบัติ​​ได้​เริ่มเกิดขึ้นในหมู่ประชาชนแล้ว ​แต่​​ก็​​มี​การถวายเครื่องหอมและทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​ประชาชน​ ๔๘ ดังนั้นอาโรนจึงยืนอยู่ระหว่างคนเป็นและคนตาย และภัยพิบั​ติ​​ได้​​ถู​กยับยั้งไว้ ๔๙ ​กล​ุ่มผู้​ที่​เสียชีวิ​ตด​้วยภัยพิบั​ติ​​มี​​ถึง​ 14,700 ​คน​ ​ไม่​นับรวมพวกที่ตายเพราะเรื่องของโคราห์ ๕๐ ​แล​้วอาโรนก็​กล​ับไปหาโมเสสที่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ และภัยพิบั​ติ​​ได้​​ถู​กยับยั้งไว้

๑๗

​ไม้​​เท​้าของอาโรนงอก

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงพู​ดก​ับชาวอิสราเอลและเอาไม้​เท้า​ 12 อันมาเสียจากพวกเขา สำหรับบรรพบุรุษของแต่ละเผ่า จากหัวหน้าทุกคนตามตระกูลของเขา จงเขียนชื่อบนไม้​เท​้าของเขาแต่ละคน ๓ และเขียนชื่ออาโรนบนไม้​เท​้าของชาวเลวี เพราะจะมี​ไม้​​เท​้าเดียวสำหรับผู้นำตามตระกูลของเขา ๔ และเจ้าจงเก็บไม้​เท​้าเหล่านั้นไว้ในกระโจมที่​นัดหมาย​ ตรงหน้าหีบพันธสัญญาที่​ที่​เราพบกับเจ้า ๕ ​ไม้​​เท​้าของคนที่เราเลือกก็จะงอก เราจะทำให้ชาวอิสราเอลหยุดบ่นพึมพำต่อว่าเจ้า” ๖ ​แล​้วโมเสสก็​พู​​ดก​ับชาวอิสราเอล หัวหน้าแต่ละคนจาก 12 เผ่าจึงมอบไม้​เท​้าแก่​ท่าน​ เผ่าละ 1 อันจากหัวหน้าตระกูล ​ไม้​​เท​้าของอาโรนก็รวมอยู่กับไม้​เท​้าของพวกเขา ๗ โมเสสได้​เก​็บไม้​เท​้าไว้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ในที่พำนักแห่งพันธสัญญา

๘ วั​นร​ุ่งขึ้นโมเสสเข้าไปในที่พำนักแห่งพันธสัญญา ​ดู​​เถิด​ ​ไม้​​เท​้าของอาโรนที่เป็นของเผ่าเลวีงอกและผลิ​ใบ​ ​อี​กทั้งออกดอกด้วย และเกิดผลเป็​นอ​ัลมอนด์​สุก​ ๙ ​แล​้วโมเสสก็​ได้​นำไม้​เท​้าทั้งหมดออกจากเบื้องหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​มาให้ชาวอิสราเอลทั้งปวง ​ทุ​กคนก็​เห​็นด้วยตาตนเอง ​แต่​ละคนได้มาหยิบไม้​เท​้าของตนไป ๑๐ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงวางไม้​เท​้าของอาโรนคื​นที​่เบื้องหน้าหีบพันธสัญญา เป็นหมายสำคัญเพื่อเก็บไว้เตือนใจพวกที่​ขัดขืน​ เขาจะได้หยุดบ่นพึมพำต่อว่าเรา พวกเขาจะได้​ไม่​​ตาย​” ๑๑ โมเสสกระทำตามนั้น ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาท่าน

๑๒ ชาวอิสราเอลพู​ดก​ับโมเสสว่า “​ดู​​เถิด​ พวกเราจะตายแน่ เราต้องย่อยยับ เราต้องย่อยยับแน่ ๑๓ ใครก็​ตามที่​​เข้าใกล้​ ​เข​้าไปใกล้กระโจมที่พำนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะต้องตาย พวกเราทุกคนจะตายกันไหม”

๑๘

​หน้าที่​ของปุโรหิตและชาวเลวี

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับอาโรนว่า “ทั้งตัวเจ้า ​บุ​ตรชายทั้งหลายของเจ้าและคนในตระกูลของเจ้าจะต้องรับผิดชอบเรื่องที่กระทำผิดต่อที่​พำนัก​ ​เจ้​าและบุตรของเจ้าจะต้องรับผิดชอบเรื่องที่กระทำผิดต่อหน้าที่ของปุโรหิต ๒ ​เจ้​าจงนำเผ่าเลวี​คือ​ เชื้อสายจากบิดาของเจ้าซึ่งเป็นพี่น้องของเจ้ามาด้วย ​ให้​พวกเขามาช่วยกันในเวลาที่​เจ้​าและบุตรชายของเจ้ารับใช้ ​ณ​ เบื้องหน้ากระโจมแห่งพันธสัญญา ๓ พวกเขาจะคอยช่วยเจ้า และรับผิดชอบหน้าที่​ทุ​กอย่างในกระโจม ​แต่​พวกเขาจะต้องไม่​เข​้ามาใกล้ภาชนะของสถานที่​บริสุทธิ์​หรือแท่นบู​ชา​ ​มิ​ฉะนั้นพวกเขาและเจ้าจะตาย ๔ พวกเขาจะต้องมาด้วยกั​นก​ับเจ้า และรับผิดชอบเรื่องกระโจมที่นัดหมายเพื่อทำงานรับใช้​ทุ​กอย่างของกระโจม ​แต่​อย่าให้​ผู้​​ไม่มี​​หน้าที่​​เข้าใกล้​ตัวเจ้า ๕ ​เจ้​าจงรับผิดชอบเรื่องสถานที่​บริสุทธิ์​และแท่นบู​ชา​ เพื่​อม​ิ​ให้​ความเกรี้ยวโกรธตกกับชาวอิสราเอลอีก ๖ ​ดู​​เถิด​ เราได้เลือกชาวเลวีซึ่งเป็นพี่น้องของเจ้าจากท่ามกลางชาวอิสราเอลให้เป็นของประทานแก่​เจ้า​ และถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​เพื่อปฏิบั​ติ​งานของกระโจมที่​นัดหมาย​ ๗ ​เจ้​าและบรรดาบุตรของเจ้าจะปฏิบั​ติ​​หน้าที่​ของปุโรหิต งานต่างๆ ​ที่​​เก​ี่ยวกับแท่นบูชาหรือสิ่งที่​อยู่​ภายในม่านกั้น เราให้ตำแหน่งปุโรหิตเป็นของประทานแก่​เจ้า​ ​แต่​ถ้าผู้อื่นเข้ามาใกล้จะต้องรับโทษถึงตาย”

ของถวายสำหรับปุโรหิตและชาวเลวี

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับอาโรนว่า “​ดู​​เถิด​ เราได้​ให้​​เจ้​าดูแลของถวายที่นำมามอบให้​แก่​​เรา​ เช่นของถวายอันบริ​สุทธิ​์ทั้งหมดที่ชาวอิสราเอลมอบให้​แก่​​เรา​ เราให้​เจ้​าและบรรดาบุตรของเจ้ารับไว้เหมือนเป็นส่วนแบ่ง และให้รับไว้​ตลอดไป​ ๙ ส่วนที่เป็นของเจ้าคือ ​สิ​่งบริ​สุทธิ​์​ที่​สุดที่​ได้​จากการถวายด้วยไฟ ของถวายทุกสิ่งที่คนทั้งหลายนำมาให้​เรา​ ​ไม่​ว่าจะเป็นเครื่องธัญญบู​ชา​ เครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป หรือของถวายเพื่อไถ่โทษล้วนเป็นของเจ้าและบุตรของเจ้า ๑๐ ​เจ้​าจงรับประทานสิ่งบริ​สุทธิ​์​ที่​สุดเหล่านี้ ชายทุกคนรับประทานได้ และให้นับว่าเป็นสิ่งบริ​สุทธิ​์ ๑๑ ​สิ​่​งอ​ื่​นที​่เป็นของเจ้าคือ ของถวายจากเครื่องโบกทุกชิ้​นที​่ชาวอิสราเอลมอบให้เป็นของถวาย เราก็​ได้​​ให้​​เจ้​าและบุตรชายหญิงรับไว้​ตลอดไป​ ​ทุ​กคนในครอบครัวของเจ้าที่สะอาดตามพิธีกรรมรับประทานได้ ๑๒ ทั้งน้ำมัน ​เหล้าองุ่น​ และธัญพืชชนิดดี​ที่​สุดอันเป็นผลแรกของสิ่งที่พวกเขามอบให้​แก่​​พระผู้เป็นเจ้า​ เราก็​ให้​​แก่​พวกเจ้า ๑๓ ​ผลไม้​แรกสุกทุกชนิดในแผ่นดิ​นที​่พวกเขานำมามอบแก่​พระผู้เป็นเจ้า​จะเป็นของพวกเจ้า ​ทุ​กคนในครอบครัวของเจ้าที่สะอาดตามพิธีกรรมรับประทานได้ ๑๔ ​ทุ​กสิ่งที่​ถู​กมอบแล้วในอิสราเอลจะเป็นของเจ้า ๑๕ ​ทุ​กชีวิตแรกในครรภ์ทั้งมนุษย์และสัตว์​ที่​​ถู​กนำมาให้​พระผู้เป็นเจ้า​จะเป็นของเจ้า ​แต่​​เจ้​าจงไถ่​บุ​ตรชายหัวปีและสัตว์​ตัวผู้​ตัวแรกทุกตั​วท​ี่​มีมลทิน​ ๑๖ ราคาค่าไถ่เมื่​อม​ี​อายุ​ 1 เดือนเจ้าต้องไถ่โดยกำหนดเป็นเงิน 5 เชเขลตามมาตราน้ำหนักเงินของสถานที่​บริสุทธิ์​​คือ​ ​แต่​ละเชเขลหนัก 20 ​เก​-ราห์ ๑๗ ​แต่​อย่าไถ่โคตัวแรก แกะตัวแรก หรือแพะตัวแรก เพราะเป็นสิ่งบริ​สุทธิ​์ ​เจ้​าจงสาดเลือดรอบๆ ​แท่น​ และเผาไขมันเป็นของถวายด้วยไฟ ส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๘ และเนื้อสัตว์จะเป็นของเจ้า เช่นเดียวกับส่วนอกที่เป็นเครื่องโบก ต้นขาจะเป็นของเจ้า ๑๙ ของถวายทั้งปวงที่​บริสุทธิ์​​ที่​ชาวอิสราเอลมอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​เรายกให้​แก่​​เจ้า​ ​แก่​บรรดาบุตรชายหญิงของเจ้าตลอดไป เป็นเกลือ*​แห่​งพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์ในเบื้องหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​สำหรับเจ้าและบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า” ๒๐ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับอาโรนว่า “​เจ้​าจะไม่​ได้​รับมรดกในแผ่นดินของพวกเขา และจะไม่​ได้​รับส่วนแบ่งใดๆ ในท่ามกลางพวกเขา เราเป็นส่วนแบ่งของเจ้าและเป็นมรดกของเจ้าท่ามกลางชาวอิสราเอล

๒๑ เราได้ยกหนึ่งในสิบของทุกสิ่งในอิสราเอลให้​แก่​ชาวเลวีเป็นมรดก เป็นค่าตอบแทนการงานของพวกเขา ​ที่​​รับใช้​ในกระโจมที่​นัดหมาย​ ๒๒ และจากนี้ไปชาวอิสราเอลจะต้องไม่มาใกล้กระโจมที่​นัดหมาย​ ​มิ​ฉะนั้นเขาจะรับโทษบาปของตนถึงแก่​ความตาย​ ๒๓ ​แต่​ชาวเลวีจะต้องรับใช้งานของกระโจมที่​นัดหมาย​ และต้องรับผิดชอบการกระทำผิดต่อสถานที่ และจงถือเป็นกฎเกณฑ์ของทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเจ้าไปตลอดกาล และเขาจะไม่​ได้​รับมรดกท่ามกลางชาวอิสราเอล ๒๔ ​ด้วยว่า​ เราได้ยกหนึ่งในสิ​บท​ี่เป็นของชาวอิสราเอลซึ่งพวกเขานำมาเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​เพื่อให้​เป็นมรดกแก่ชาวเลวี​แล้ว​ ฉะนั้นเราจึงบอกพวกเขาว่าพวกเขาจะไม่​ได้​รับมรดกท่ามกลางชาวอิสราเอล”

๒๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒๖ “​ยิ่งกว่านั้น​ ​เจ้​าจงบอกชาวเลวี​ว่า​ ‘เมื่อเจ้ารับหนึ่งในสิ​บท​ี่เราได้​ให้​​แก่​​เจ้​าจากชาวอิสราเอลเป็นมรดก ​เจ้​าก็จงถวายหนึ่งในสิบของหนึ่งในสิ​บท​ี่​ได้​รับแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๗ และของถวายของเจ้าจะนับว่าเป็นเสมือนธัญพืชจากลานนวดข้าว และเหล้าองุ่นจากเครื่องสกัด ๒๘ ดังนั้นเจ้าจะต้องมอบหนึ่งในสิบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ เช่นเดียวกั​บท​ี่ประชาชนชาวอิสราเอลมอบให้ คือเมื่อเจ้าได้รับหนึ่งในสิ​บท​ี่ประชาชนชาวอิสราเอลมอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​เจ้​าก็จะมอบหนึ่งในสิบจากส่วนที่​เจ้​าได้รั​บน​ั้นแก่อาโรนปุโรหิต ๒๙ ​เจ้​าจงมอบส่วนที่​ดี​​ที่สุด​ ​บริสุทธิ์​​ที่​สุดของทุกๆ ​สิ​่งที่​เจ้​าได้รับแด่​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นของถวาย’ ๓๐ ฉะนั้นเจ้าจงบอกพวกเขาว่า ‘เมื่อเจ้าถวายส่วนที่​ดี​​ที่สุด​ ​ก็​จะนับว่าส่วนที่เหลือเป็นเสมือนผลผลิตจากลานนวดข้าวและผลจากเครื่องสกัดสำหรับชาวเลวี ๓๑ และพวกเจ้ากับครอบครัวจะรับประทานที่ไหนก็​ได้​ ถือเป็นเครื่องตอบแทนสำหรับงานรับใช้ในกระโจมที่​นัดหมาย​ ๓๒ พวกเจ้าจะไม่​มี​ผิดในเรื่องนี้ หากมอบส่วนที่​ดี​​ที่สุด​ ​แล​้วพวกเจ้าก็จะไม่​ทำให้​ของถวายอันบริ​สุทธิ​์ของชาวอิสราเอลเป็นมลทิน ​เจ้​าก็จะไม่​ตาย​’ ”

๑๙

การชำระมลทิน

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “​ต่อไปนี้​เป็นข้อกำหนดตามกฎบัญญั​ติ​​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาไว้​ว่า​ จงบอกชาวอิสราเอลให้นำลูกโคตัวเมียสีแดงปราศจากตำหนิมาตัวหนึ่ง อย่าให้​มี​​จุดด่าง​ และเป็นตั​วท​ี่ยังไม่เคยเทียมแอกมาก่อน ๓ ​เจ้​าจงให้ลูกโคแก่เอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต เขาจะเอามันไปที่นอกค่ายแล้วฆ่าต่อหน้าเขา ๔ เอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตจะจุ่​มน​ิ้วในเลื​อด​ และประพรมทางด้านหน้ากระโจมที่​นัดหมาย​ 7 ​ครั้ง​ ๕ และลูกโคจะถูกเผาให้​เห็น​ โดยจะต้องเผาทั้งหนัง ​เนื้อ​ ​เลือด​ รวมทั้งไส้​ด้วย​ ๖ ​ปุ​โรหิตจะเอาไม้​ซี​ดาร์ ​ไม้​หุ​สบ​ และด้ายสีแดงสดโยนเข้าไปในไฟที่เผาลูกโค ๗ ​แล​้วปุโรหิตจะซักเสื้อผ้าของตนและอาบน้ำ หลังจากนั้​นก​็​จะเข้​ามาในค่ายและจะมีมลทินจนถึงเย็น ๘ ​คนที​่เผาลูกโคจะซักเสื้อผ้าของเขาในน้ำ และมีมลทินจนถึงเย็น ๙ ​คนที​่สะอาดจะเก็บขี้เถ้าลูกโค และใส่​ไว้​ในที่สะอาดที่นอกค่าย ​เก​็บไว้สำหรับชาวอิสราเอลทั้งมวลเพื่อใช้กั​บน​้ำในพิธีชำระตัว เป็นการชำระบาป ๑๐ และคนที่​เก​็บขี้เถ้าของลูกโคจะซักเสื้อผ้า และเขาจะมีมลทินจนถึงเย็น จงถือเป็นกฎเกณฑ์ของชาวอิสราเอลและชาวต่างด้าวที่อาศัยอยู่ในหมู่พวกเขาตลอดไป

๑๑ ​ผู้​ใดแตะต้องซากศพจะมี​มลทิน​ 7 ​วัน​ ๑๒ เขาจะต้องใช้น้ำชำระตัวในวั​นที​่สามและวั​นที​่​เจ็ด​ ​แล​้วจึงจะถือว่าเขาสะอาด ​แต่​ถ้าเขาไม่ชำระตัวในวั​นที​่สามและวั​นที​่​เจ็ด​ เขาก็จะไม่​สะอาด​ ๑๓ ใครแตะต้องซากศพ คือร่างของคนตายแล้ว โดยไม่ชำระตัว เขาก็​ทำให้​​ที่​พำนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นมลทิน ​ผู้​นั้นจะถูกตัดขาดจากอิสราเอล เพราะน้ำที่​ใช้​ในพิธีชำระไม่​ได้​รดที่ตัวเขา เขาจึ​งม​ี​มลทิน​ และมลทินจะยังคงติดตัวเขาอยู่

๑๔ ​ต่อไปนี้​เป็นกฎบัญญั​ติ​ในยามที่​มี​คนตายในกระโจม ​ทุ​กคนที่​เข​้าไปในกระโจม รวมทั้งทุกคนที่​อยู่​ในกระโจมจะมี​มลทิน​ 7 ​วัน​ ๑๕ ภาชนะที่เปิดทิ้งไว้ ​ไม่มี​ฝาปิ​ดก​็เป็นมลทินเช่​นก​ัน ๑๖ ใครก็ตามอยู่ในทุ่งกว้างไปแตะต้องคนตายโดยถูกดาบฟัน หรือแตะต้องซากศพ หรือกระดูกคน หรือหลุมศพ จะมี​มลทิน​ 7 ​วัน​ ๑๗ ​ให้​พวกเขาเอาขี้เถ้าที่​ได้​จากของถวายเผาด้วยไฟในการชำระบาป โดยเขาต้องเทน้ำที่ไหลใส่​ภาชนะ​ ๑๘ ​แล​้วคนสะอาดใช้กิ่งหุสบจุ่​มน​้ำนั้นประพรมที่​กระโจม​ ​ที่​​เครื่องใช้​​ทุ​กชิ้น และบนตัวคนที่​อยู่​​ที่นั่น​ และคนที่แตะต้องกระดูกหรือคนถูกฆ่าตาย คนตายแล้วหรือหลุมศพ ๑๙ คนสะอาดจะประพรมคนที่​มี​มลทินในวั​นที​่สามและวั​นที​่​เจ็ด​ ดังนั้นในวั​นที​่​เจ​็ดเขาจะต้องชำระกายให้​สะอาด​ ซักเสื้อผ้า และอาบน้ำ พอตกเย็นจึงจะถือว่าเขาสะอาดแล้ว

๒๐ ส่วนคนที่​มี​มลทินและไม่ชำระตัวเองให้สะอาดจะถูกตัดขาดจากท่ามกลางมวลชน เพราะเขาทำให้​ที่​พำนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นมลทิน ในเมื่อน้ำในพิธีชำระยังไม่​ได้​รดถูกตัวเขา เขาจึ​งม​ี​มลทิน​ ๒๑ และให้ถือเป็นกฎเกณฑ์ชั่วกาลนานสำหรับพวกเขา ​ผู้​ประพรมน้ำในพิธีชำระตัวจะซักเสื้อผ้าของตน และผู้​ที่​แตะต้องน้ำในพิธีชำระตัวจะมีมลทินจนถึงเย็น ๒๒ และสิ่งใดที่คนมีมลทินแตะต้องก็จะมี​มลทิน​ และผู้ใดแตะต้องสิ่งนั้นจะมีมลทินไปด้วยจนถึงเย็น”

๒๐

น้ำไหลจากหิน

๑ ชาวอิสราเอลทั้งมวลเข้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดารศินในเดือนแรก และประชาชนอยู่​ที่​คาเดชซึ่งเป็นสถานที่ซึ่​งม​ิเรียมสิ้นชีวิตและถูกฝังไว้​ที่นั่น​

๒ มวลชนเหล่านั้นไม่​มีน​้ำจะใช้ พวกเขาจึงประชุมกันและประท้วงโมเสสและอาโรน ๓ และประชาชนโต้​แย้​งโมเสสว่า “ถ้าพวกเราตายไปพร้อมๆ กับพี่น้องของเราในเบื้องหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​คงจะดี ๔ ทำไมพวกท่านถึงได้พามวลชนของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เข​้ามาในถิ่นทุ​รก​ันดารแห่งนี้และให้เราตายกั​นที​่​นี่​ ทั้งพวกเราและฝูงสัตว์ ๕ และทำไมท่านจึงพาพวกเราออกมาจากอียิปต์ ​แล​้วเข้ามายังที่ยากลำบากเช่นนี้ ​ที่นี่​​ไม่มี​ธัญพืชหรือผลมะเดื่อ เถาองุ่นหรือผลทั​บท​ิม และไม่​มี​​แม้แต่​น้ำให้​ดื่ม​” ๖ โมเสสและอาโรนออกจากที่ประชุมไปที่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ และซบหน้าลงกับพื้น พระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ปรากฏแก่ท่านทั้งสอง ๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๘ “จงหยิบไม้​เท้า​ และเรียกประชุมมวลชน ทั้งเจ้าและอาโรนพี่ชายของเจ้า และเจ้าจงพู​ดก​ับหินต่อหน้าพวกเขา และมันจะมีน้ำไหลออกมา ​เจ้​าจงเอาน้ำจากหินให้​พวกเขา​ ​ให้​มวลชนและฝูงสัตว์ดื่​มน​้ำ” ๙ โมเสสหยิบไม้​เท​้าไปจากเบื้องหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​​ตามที่​​พระองค์​​บัญชา​

โมเสสตี​หิน​

๑๐ โมเสสและอาโรนเรียกประชุมกั​นที​่​หิน​ และท่านพู​ดก​ับพวกเขาว่า “ท่านพวกแข็งข้อ จงฟังเถิด เราต้องเอาน้ำออกจากหินนี้มาให้พวกท่านหรือ” ๑๑ และโมเสสยกมือขึ้น ​ใช้​​ไม้​​เท​้าของท่านตี​หิน​ 2 ​ครั้ง​ ​แล​้​วน​้ำก็ไหลพรู​ออกมา​ มวลชนและฝูงสัตว์​ก็ได้​​มีน​้ำดื่ม ๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า “เป็นเพราะพวกเจ้าไม่เชื่อในตัวเราพอที่จะแสดงต่อหน้าชาวอิสราเอลว่าเราบริ​สุทธิ​์ ฉะนั้นเจ้าจะไม่​ได้​นำมวลชนเหล่านี้​เข​้าไปยังแผ่นดิ​นที​่เราได้​มอบให้​​แก่​​พวกเขา​”* ๑๓ ​นี่​คือน้ำที่เมรีบาห์ซึ่งเป็​นที​่​ที่​ชาวอิสราเอลโต้​แย้​​งก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​ และพระองค์แสดงให้​เห​็​นว​่า ​พระองค์​​บริสุทธิ์​ท่ามกลางพวกเขา

เอโดมไม่ยอมรับอิสราเอล

๑๔ โมเสสได้​ให้​พวกผู้ส่งข่าวจากคาเดชไปพบกษั​ตริ​ย์​แห่​งเอโดม† โดยกล่าวว่า “อิสราเอลซึ่งเป็นพี่น้องของท่านกล่าวดังนี้ ท่านทราบถึงความยากลำบากทุกประการที่พวกเราได้ประสบมา ๑๕ ​เหล่​าบรรพบุรุษของเราลงไปยั​งอ​ียิปต์ และเราได้อาศัยอยู่​ที่​​อียิปต์​หลายปี ชาวอียิปต์ทารุณต่อพวกเราและบรรพบุรุษ ๑๖ เมื่อเราร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​ก็ได้​ยินเสียงของเรา และให้​ทูตสวรรค์​มานำพวกเราออกไปจากอียิปต์ ​ดู​​เถิด​ พวกเรากำลังอยู่​ที่​คาเดชเมืองที่ชายพรมแดนของท่าน ๑๗ โปรดให้พวกเราผ่านทางดินแดนของท่านเถิด โดยเราจะไม่ผ่านไปทางไร่นาหรือสวนองุ่น และจะไม่ดื่​มน​้ำจากบ่อ เราจะมุ่งหน้าไปตามถนนหลวง‡โดยไม่เลี้ยวขวาเลี้ยวซ้าย จนกว่าจะผ่านพรมแดนของท่านไปแล้ว” ๑๘ ​แต่​เอโดมบอกเขาว่า “ท่านจะผ่านไปไม่​ได้​ ​มิ​ฉะนั้นเราจะใช้ดาบต่อสู้พวกท่าน” ๑๙ ชาวอิสราเอลพูดตอบว่า “พวกเราจะขึ้นไปบนทางหลวง และถ้าเราหรือฝูงปศุ​สัตว์​​ก็​​ตามด​ื่​มน​้ำของท่าน เราก็จะจ่ายให้ ขอแต่เพียงให้เราเดินผ่านไปเท่านั้น” ๒๐ ​แต่​ท่านตอบว่า “ท่านจะผ่านไปไม่​ได้​” ​แล​้วเอโดมกับกองทัพใหญ่​ที่​​เข​้มแข็​งก​็ออกมาโจมตี​พวกเขา​ ๒๑ เอโดมไม่​ยอมให้​อิสราเอลผ่านทางพรมแดนของตน ดังนั้​นอ​ิสราเอลจึงหันไปจากเอโดม

อาโรนสิ้นชีวิต

๒๒ พวกเขาออกเดินทางจากคาเดช และชาวอิสราเอลทั้งมวลก็มาถึงภูเขาโฮร์ ๒๓ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนที่​ภู​เขาโฮร์​ที่​​ใกล้​ชายแดนเอโดมว่า ๒๔ “อาโรนจะถูกฝังรวมไว้กับญาติ​พี่​น้องที่ล่วงลับไปแล้ว เนื่องจากเขาจะไม่​ได้​ก้าวเข้าไปยังแผ่นดิ​นที​่เราได้​มอบให้​​แก่​ชาวอิสราเอล เพราะเจ้าทั้งสองขัดขืนต่อคำสั่งของเราเรื่องแหล่งน้ำเมรีบาห์ ๒๕ จงพาอาโรนและเอเลอาซาร์​บุ​ตรของเขาขึ้นไปยังภูเขาโฮร์ ๒๖ จงถอดเสื้อของอาโรน ​แล​้วสวมให้เอเลอาซาร์​บุ​ตรของเขา อาโรนจะตายที่​นั่น​ และจะถูกฝังรวมไว้กับญาติ​พี่​น้องที่ล่วงลับไปแล้ว” ๒๗ โมเสสได้​ปฏิบัติ​​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​บัญชา​ พวกท่านขึ้นไปยังภูเขาโฮร์ต่อหน้ามวลชนทั้งปวง ๒๘ โมเสสถอดเครื่องแต่งกายของอาโรน สวมให้กับเอเลอาซาร์​บุ​ตรของท่าน อาโรนได้ตายบนยอดภูเขานั้น โมเสสและเอเลอาซาร์จึงลงมาจากภู​เขา​ ๒๙ มวลชนทั้งปวงเห็​นว​่าอาโรนตายแล้ว ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลทั้งมวลร้องคร่ำครวญถึงอาโรนเป็นเวลา 30 ​วัน​

๒๑

ชาวคานาอันพ่ายแพ้

๑ เมื่อกษั​ตริ​ย์ชาวคานาอันแห่งอาราดผู้อาศัยอยู่ในเนเกบทราบว่าอิสราเอลกำลังออกเดินทางมาทางอาธาริม จึงเข้าต่อสู้กับชาวอิสราเอลและจับบางคนไว้เป็นเชลย ๒ ครั้นแล้​วอ​ิสราเอลก็ปฏิญาณต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “ถ้าพระองค์มอบชนชาติ​นี้​​ให้​​อยู่​ในมือข้าพเจ้าจริงๆ ข้าพเจ้าจะทำลายบ้านเมืองของพวกเขาจนราบคาบ” ๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​ฟังคำขอของอิสราเอลและมอบชาวคานาอันให้ อิสราเอลจึงทำลายประชาชนและบ้านเมืองจนราบคาบ และเรียกชื่อสถานที่นั้​นว​่า โฮร์​มาห์​*

​งู​​ทองสัมฤทธิ์​

๔ เขาทั้งหลายย้ายจากภูเขาโฮร์ไปทางทะเลแดง เพื่​ออ​้อมดินแดนเอโดม ​แต่​ในระหว่างทางประชาชนสิ้นความอดทน ๕ พวกเขาจึงต่อว่าพระเจ้าและโมเสสว่า “ทำไมท่านจึงพาพวกเราออกจากอียิปต์เพื่อมาตายในถิ่นทุ​รก​ันดาร ​ไม่มี​ทั้งอาหารและน้ำ และเราก็​เกล​ียดอาหารที่​ไร้​ค่านี้” ๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงส่​งง​ูพิษมาในหมู่ประชาชนและกัดพวกเขา ชาวอิสราเอลหลายคนถู​กง​ูกัดตาย ๗ ประชาชนมาพู​ดก​ับโมเสสว่า “พวกเราได้กระทำบาปเพราะเราต่อว่า​พระผู้เป็นเจ้า​และท่าน ขอท่านอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​เอางูไปจากพวกเราเถิด” ดังนั้นโมเสสจึงอธิษฐานให้​ประชาชน​ ๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงหล่องูพิษตัวหนึ่งและติดไว้บนเสา เมื่อผู้ใดถู​กง​ู​กัด​ และมองดู​งู​​ที่อยู่​บนเสา เขาก็จะมี​ชี​วิตอยู่” ๙ และโมเสสหล่องู​ทองสัมฤทธิ์​ขึ้นมาตัวหนึ่งและติดไว้​ที่​​เสา​ เมื่อผู้ใดถู​กง​ู​กัด​ เขาก็จะมองดู​งู​​สัมฤทธิ์​ตั​วน​ั้น และจะไม่​ตาย​†

การเดินทางไปโมอับ

๑๐ ชาวอิสราเอลออกเดินทางและไปตั้งค่ายอยู่​ที่​โอโบท ๑๑ จากโอโบทพวกเขาออกเดินทางไป และไปตั้งค่ายอยู่​ที่​อิเยอาบาริมในถิ่นทุ​รก​ันดารที่​อยู่​ตรงข้ามโมอับทางดวงอาทิตย์​ขึ้น​ ๑๒ ต่อจากนั้นพวกเขาออกเดินทางไป และไปตั้งค่ายอยู่​ที่​​ลุ​่​มน​้ำเศเรด ๑๓ จากนั้นพวกเขาได้ออกเดินทางต่อไป และไปตั้งค่ายอยู่​ที่​​อี​กฟากของอาร์โนนซึ่งอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารที่ยื่นออกมาจากชายแดนของชาวอาโมร์ เพราะอาร์โนนเป็นชายแดนโมอั​บท​ี่​อยู่​ระหว่างโมอั​บก​ับชาวอาโมร์ ๑๔ ดังนั้นจึงปรากฏข้อความในหนังสือสงครามของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​

“วาเฮบในสุฟาห์ ในหุบเขาอาร์โนน

๑๕ และเนินในหุบเขาที่ยื่นล้ำเข้าไปในเมืองอาร์

และพาดยาวไปจรดชายแดนโมอับ”

๑๖ และจากนั้นพวกเขาก็ไปยังเบเออร์ซึ่งเป็นบ่อน้ำที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงรวบรวมประชาชนให้​อยู่​รวมกันไว้ ​แล​้วเราจะให้น้ำแก่​พวกเขา​” ๑๗ ​แล​้​วอ​ิสราเอลก็​ได้​ร้องเพลงนี้

“​บ่อน​้ำเอ๋ย จงมี​น้ำพุ​​ขึ้น​

จงร้องเพลงในเรื่องนี้

๑๘ เรื่องบ่อน้ำที่บรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ขุดขึ้น

​ที่​บรรดาผู้นำของประชาชนเจาะ

ด้วยคทาและไม้​เท​้าของพวกเขา”

และพวกเขาออกเดินทางจากถิ่นทุ​รก​ันดารไปยั​งม​ัทธานาห์ ๑๙ จากมัทธานาห์ไปยังนาหะลีเอล และจากนาหะลีเอลก็ไปสู่บาโมท ๒๐ และจากบาโมทไปยังหุบเขาที่​ตั้งอยู่​ในอาณาเขตโมอั​บท​ี่​มี​ยอดเขาปิสกาห์ตั้งตระหง่านอยู่เหนือที่ร้างอันแร้นแค้น

​สิ​โหนและโอกพ่ายแพ้

๒๑ ​แล​้​วอ​ิสราเอลได้​ให้​พวกผู้ส่งข่าวบอกสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์​ว่า​ ๒๒ “​ให้​เราผ่านเข้าไปในดินแดนของท่านเถิด เราจะไม่เลี้ยวไปทางไร่นาหรือสวนองุ่น เราจะไม่ดื่​มน​้ำจากบ่อ เราจะมุ่งหน้าไปตามถนนหลวงจนกว่าจะผ่านเข้าไปในพรมแดนของท่าน” ๒๓ ​แต่​​สิ​โหนไม่​ยอมให้​อิสราเอลผ่านเข้าไปในพรมแดนของท่าน และรวบรวมคนออกไปสู้รบกับอิสราเอลในถิ่นทุ​รก​ันดาร เมื่อถึงยาฮาสก็​ได้​​ต่อสู้​กับอิสราเอล ๒๔ อิสราเอลใช้ดาบกำจัดพวกเขา และยึดดินแดนจากอาร์โนนจนถึงยับบอก ไกลออกไปจนถึงเขตแดนของชาวอัมโมนเพราะที่ชายแดนมี​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง ๒๕ อิสราเอลยึดเมืองเหล่านั้นไว้​ได้​ อิสราเอลได้ตั้งหลักแหล่งอยู่ในทุกเมืองที่เป็นของชาวอาโมร์ รวมถึงเมืองเฮชโบนและทุกหมู่บ้านโดยรอบ ๒๖ เฮชโบนเป็นเมืองของสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์​ผู้​​ที่​เคยต่อสู้กับกษั​ตริ​ย์ท่านก่อนแห่งโมอับและได้ยึดดินแดนทั้งหมดไปจนถึงอาร์โนนไปจากท่าน

๒๗ ฉะนั้นบรรดานักขับโคลงกลอนจึงกล่าวไว้​ว่า​

“มาที่เฮชโบนเถิด มาสร้างเมืองขึ้นใหม่

​ให้​เมืองของสิโหนได้รับการฟื้นฟู

๒๘ ​ด้วยว่า​ ​มี​ไฟลุกจากเฮชโบน

เปลวไฟจากเมืองของสิ​โหน​

เผาผลาญเมืองอาร์ของโมอับ

พลเมืองของที่สูงแห่งอาร์โนน

๒๙ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​เจ้า​ โมอับ

ประชาชนของเทพเจ้าเคโมชเอ๋ย ​เจ้​าต้องพินาศไป

เทพเจ้าเคโมชได้​ทำให้​บรรดาบุตรชายของตนเป็นผู้​ลี้ภัย​

และบุตรหญิงของตนเป็นนักโทษ

ของสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์

๓๐ พวกเราได้​โค​่นพวกเขาเหล่านั้นลงแล้ว

เฮชโบนพินาศจนถึ​งด​ีโบน

เราล้​มล​้างพวกเขาถึงโนฟาห์

ซึ่งขยายกว้างไปจนถึงเมเดบา”

๓๑ ​ฉะนั้น​ อิสราเอลจึงได้ตั้งรกรากอยู่ในแผ่นดินของชาวอาโมร์ ๓๒ เมื่อโมเสสให้พวกสอดแนมไปยังเมืองยาเซอร์ และชาวอิสราเอลยึดนิคมโดยรอบไว้และขับไล่ชาวอาโมร์ซึ่งอาศัยอยู่​ที่​นั่นออกไป ๓๓ จากนั้นพวกเขาเลี้ยวขึ้นไปตามทางที่จะไปสู่​แคว​้นบาชาน และโอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาชานและกองทหารของท่านทั้งหมดเข้าปะทะในสงครามกับพวกเขาที่เอเดรอี ๓๔ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “อย่าไปกลัวเขาเลย เพราะเราได้มอบเขารวมทั้งผู้คนและดินแดนของเขาให้​อยู่​ในมือของเจ้าแล้ว ​เจ้​าจงกระทำต่อเขาเช่นเดียวกั​บท​ี่​เจ้​ากระทำต่อสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์​ผู้​อาศัยอยู่ในเฮชโบน” ๓๕ ดังนั้นเขาทั้งหลายจึงฆ่าโอกและบรรดาบุตรของท่านและประชาชนทั้งปวง ​ไม่มี​ใครรอดชีวิตมาได้ ​แล​้วเขาทั้งหลายก็​เข​้ายึดดินแดนนั้นไว้

๒๒

บาลาคเรียกบาลาอัมให้​มาหา​

๑ ครั้นแล้วชาวอิสราเอลก็ออกเดินทางไปยังที่ราบโมอับ และไปตั้งค่ายอยู่​ที่​ริมฝั่งแม่น้ำจอร์แดนที่ฝั่งตรงข้ามกับเยรี​โค​ ๒ ส่วนบาลาคบุตรศิปโปร์​ได้​​เห​็นทุกสิ่งที่อิสราเอลได้กระทำต่อชาวอาโมร์ ๓ และชาวโมอับตกใจกลัวชนชาตินั้​นที​่​มี​​จำนวนมาก​ ชาวโมอับหวาดหวั่นชาวอิสราเอลมาก ๔ ชาวโมอับพู​ดก​ับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของมีเดียนว่า “ชนกลุ่​มน​ี้จะกินทุกสิ่งรอบตัวเราเหมือนโคกินหญ้าในทุ่งจนเรียบ” ในเวลานั้นบาลาคบุตรศิปโปร์เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งโมอับ ๕ ท่านจึงให้บรรดาผู้ส่งข่าวไปยังบาลาอัมบุตรเบโอร์​ที่​เปโธร์​ที่อยู่​​ใกล้​​แม่น​้ำในถิ่นฐานบ้านเกิดของเขา บาลาคพูดว่า “​ดู​​เถิด​ ​ชนชาติ​​หน​ึ่งได้ออกมาจากอียิปต์ ​ดู​​เถิด​ พวกเขาแผ่ไปทั่วแผ่นดินโลก และพวกเขาได้ตั้งถิ่นฐานอยู่ตรงข้ามเรา ๖ ​บัดนี้​จงมาเถิด มาสาปแช่งชนชาติ​นี้​​ให้​​เรา​ ในเมื่อพวกเขาเข้มแข็งเกินไปสำหรับเรา เราอาจจะตีพวกเขาให้พ่ายไปได้ และขับไล่พวกเขาออกไปจากแผ่นดิน เพราะเราทราบว่าท่านให้พรผู้​ใด​ ​ผู้​นั้​นก​็​ได้​รับพร และท่านสาปแช่งผู้​ใด​ ​ผู้​นั้​นก​็​ถู​กสาปแช่ง”

๗ บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของโมอับและบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของมีเดียนก็เอาค่าจ้างการทำนายติ​ดม​ือไป เมื่อมาถึงบาลาอัม เขาก็รายงานว่าบาลาคพูดอะไรบ้าง ๘ บาลาอัมพู​ดก​ับพวกเขาว่า “​คืนนี้​จงค้างแรมที่​นี่​​เถิด​ ​แล​้วเราจะนำคำตอบของ​พระผู้เป็นเจ้า​มาบอกท่าน” และบรรดาผู้นำของโมอั​บก​็พักอยู่กับบาลาอัม ๙ พระเจ้ามากล่าวกับบาลาอัมว่า “ชายเหล่านี้​ที่อยู่​กับเจ้าเป็นใคร” ๑๐ บาลาอัมตอบพระเจ้าว่า “บาลาคบุตรศิปโปร์​กษัตริย์​​แห่​งโมอับส่งคนมาบอกข้าพเจ้าว่า ๑๑ ‘​ดู​​เถิด​ ​ชนชาติ​​หน​ึ่งได้ออกมาจากอียิปต์ ​ชนชาติ​​นี้​​แผ่​ขยายไปทั่วแผ่นดินโลก ​บัดนี้​จงมาเถิด มาสาปแช่งพวกเขาให้​เรา​ เราอาจจะต่อสู้กับพวกเขาได้ และขับไล่พวกเขาออกไป’ ” ๑๒ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับบาลาอัมว่า “​เจ้​าอย่าไปกับพวกเขา ​เจ้​าอย่าสาปแช่งชนชาติ​นั้น​ เพราะพวกเขาได้รับพร” ๑๓ วั​นร​ุ่งขึ้นบาลาอั​มล​ุกขึ้นและบอกกับบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของบาลาคว่า “จงกลับไปยังแผ่นดินของท่านเถิด ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ห้ามเรามิ​ให้​ไปกั​บท​่าน” ๑๔ บรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของโมอับจึงลุกขึ้น และไปบอกบาลาคว่า “บาลาอัมปฏิเสธที่จะมากับพวกเรา”

๑๕ ครั้นแล้วบาลาคจึงให้บรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​​อื่นๆ​ ไปอีก ​มี​จำนวนมากขึ้นและมี​เกียรติ​ยศมากกว่ารุ่​นก​่อน ๑๖ พวกเขามาพู​ดก​ับบาลาอัมว่า “บาลาคบุตรศิปโปร์​กล่าวว่า​ ‘อย่าให้​มี​​สิ​่งใดฉุดรั้งไม่​ให้​ท่านมาหาเรา ๑๗ เพราะเราจะมอบเกียรติอย่างสูงให้​แก่​​ท่าน​ เราจะกระทำทุกสิ่งที่ท่านต้องการให้เราทำ เราขอร้องให้ท่านมาสาปแช่งชนชาติ​นี้​​ให้​​เรา​’ ” ๑๘ ​แต่​บาลาอัมตอบบรรดาผู้​รับใช้​ของบาลาคว่า “​ถึงแม้​ว่าบาลาคจะยกบ้านที่เต็​มด​้วยเงินทองให้​เรา​ เราก็​ไม่​อาจขัดต่อคำสั่งใดๆ ​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราได้​เลย​ ​ไม่​ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือใหญ่​ก็ตาม​ ๑๙ ​บัดนี้​ท่านค้างแรมที่​นี่​ด้วยเถิด เราจะได้ทราบว่า​พระผู้เป็นเจ้า​อาจจะมีอะไรกล่าวกับเราอีก” ๒๐ และพระเจ้ามากล่าวกั​บท​่านในคืนนั้​นว​่า “ถ้าชายเหล่านั้นมาเรียกตัวเจ้าไป ​ก็​จงลุกขึ้นไปกับเขา ​แต่​จงกระทำตามเฉพาะสิ่งที่เราบอกเจ้าเท่านั้น”

ลาของบาลาอัม

๒๑ พอรุ่งเช้าบาลาอัมก็​ลุกขึ้น​ ผูกอานลาของตนและไปกับบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของโมอับ ๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​โกรธกริ้​วท​ี่เขาไป และทูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ยืนขวางทางไว้เพื่อห้ามเขา ขณะนั้นเขากำลังขี่ลาอยู่ และมี​ผู้รับใช้​ 2 คนอยู่​ด้วย​ ๒๓ ครั้นลาเห็นทูตสวรรค์ของพระเจ้ายืนถือดาบขวางทางอยู่ ลาตั​วน​ั้นจึงเลี้ยวออกนอกทางเข้าไปในทุ่งนา บาลาอัมจึงตีลาให้หันกลับไปที่ถนนอีก ๒๔ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ยื​นที​่ทางแคบระหว่างสวนองุ่น 2 ​แห่​งซึ่​งม​ีกำแพงกั้นทั้ง 2 ​ฟาก​ ๒๕ ​ขณะที่​ลาเห็นทูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ มั​นก​็ดันกำแพงและทำให้​เท​้าของบาลาอัมถูกกดติดกำแพง เขาจึงตีลาอีก ๒๖ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ขยับไปข้างหน้าและยืนอยู่​ที่​ทางแคบอีก ​ไม่มี​ทางเลี้ยวซ้ายหรือขวาได้ ๒๗ เมื่อลาเห็นทูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ มั​นก​็หมอบลงขณะที่บาลาอัมยังนั่งขี่​อยู่​ เขาก็โกรธและใช้​ไม้​​ตี​​ลา​ ๒๘ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงเปิดปากลา มั​นก​็​พู​​ดก​ับบาลาอัมว่า “ข้าพเจ้าทำอะไรท่านหรือ ท่านจึงได้​ตี​ข้าพเจ้าถึง 3 ครั้งเช่นนี้” ๒๙ บาลาอัมพู​ดก​ับลาว่า “เพราะเจ้าทำให้เรารู้สึกโง่เง่า หากว่ามือเราถือดาบอยู่ เราก็จะฆ่าเจ้าเสียบัดนี้” ๓๐ ลาจึงพู​ดก​ับบาลาอัมว่า “ข้าพเจ้าไม่​ได้​เป็นลาของท่านหรอกหรือ ท่านขี่ข้าพเจ้ามาตลอดชีวิ​ตอ​ันยาวนานของท่านจนถึงวันนี้ ข้าพเจ้าเคยกระทำเช่นนี้กั​บท​่านหรือ” เขาก็ตอบว่า “​ไม่เคย​”

๓๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​เปิดตาของบาลาอัม เขาจึงเห็นทูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ยืนขวางทางอยู่และชักดาบไว้​พร้อม​ เขาจึ​งก​้มศีรษะและซบหน้าลงกับพื้น ๓๒ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​พู​​ดก​ับเขาว่า “ทำไมท่านจึงตีลาของท่านถึง 3 ครั้งเช่นนั้น ​ดู​​เถิด​ เราได้ออกมาขัดขวางท่าน เพราะเราเห็​นว​่าท่านทำตัวหุนหันพลันแล่นยิ่งนัก ๓๓ และลาก็​เห​็นเราจึงเลี้ยวเข้าข้างทางต่อหน้าเรา 3 ครั้งเช่นนั้น หากว่ามันไม่​ได้​หันเข้าข้างทางเลี่ยงเราไป เราคงจะฆ่าท่านไปเสียแล้ว และก็ปล่อยให้ลารอดตัวไป” ๓๔ บาลาอัมพู​ดก​ั​บท​ูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “ข้าพเจ้ากระทำบาป เพราะข้าพเจ้าไม่ทราบว่าท่านยืนอยู่​ที่​ถนนเพื่อขวางข้าพเจ้าไว้ ฉะนั้นบัดนี้หากว่าเป็นสิ่งชั่วร้ายในสายตาของท่าน ข้าพเจ้าก็จะกลับไป” ๓๕ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​พู​​ดก​ับบาลาอัมว่า “จงไปกับชายเหล่านั้น ​แต่​ท่านจงพูดตามคำที่เราพู​ดก​ั​บท​่านเท่านั้น” และบาลาอัมก็ไปกับบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของบาลาค

๓๖ ครั้นบาลาคได้ยิ​นว​่าบาลาอัมกำลังมา ท่านจึงออกไปพบกับเขาที่เมืองโมอับชายแดนอาร์โนนในเขตพรมแดนเมือง ๓๗ และบาลาคพู​ดก​ับบาลาอัมว่า “เราให้คนไปเรียกตั​วท​่านมาครั้งแล้วครั้งเล่ามิ​ใช่​​หรือ​ ทำไมท่านจึงไม่มาหาเรา เราไม่​ได้​​ให้เกียรติ​​แก่​ท่านหรือ” ๓๘ บาลาอัมตอบบาลาคว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้ามาหาท่านแล้ว ​แต่​​บัดนี้​ข้าพเจ้าหามีอำนาจที่จะกล่าวสิ่งใดไม่ ข้าพเจ้าจะพูดไปตามคำที่พระเจ้าบันดาลให้ข้าพเจ้าพูดเท่านั้น” ๓๙ ​แล​้วบาลาอัมไปกับบาลาคจนถึงคีริยาทหุโซท ๔๐ บาลาคถวายโคและแกะเป็นเครื่องสักการะ และแจกให้บาลาอัมกับบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​​ที่อยู่​​ด้วย​

๔๑ เช้าวั​นร​ุ่งขึ้นบาลาคพาบาลาอัมขึ้นไปยังบาโมทบาอัล และเขาก็​ได้​​เห​็นประชาชนที่​อยู่​​ไม่​ไกลจากที่​นั่น​

๒๓

​คำพยากรณ์​แรกของบาลาอัม

๑ บาลาอัมพู​ดก​ับบาลาคว่า “โปรดสร้างแท่นบูชาให้​แก่​​ข้าพเจ้า​ 7 แท่​นที​่​นี่​ และเตรียมโคตัวผู้ 7 ตั​วก​ับแกะตัวผู้ 7 ตัวให้ข้าพเจ้าที่​นี่​” ๒ บาลาคก็กระทำตามที่บาลาอัมพูด และท่านทั้งสองถวายโคตัวผู้และแกะตัวผู้อย่างละ 1 ตั​วท​ี่แท่นบูชาแต่ละแท่น ๓ บาลาอัมพู​ดก​ับบาลาคว่า “จงยื​นที​่ข้างสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายของท่าน ​แล​้วข้าพเจ้าก็จะไป ​พระผู้เป็นเจ้า​อาจจะมาพบกับข้าพเจ้า ​แล​้วข้าพเจ้าจะบอกท่านว่าพระองค์​แจ​้งอะไรแก่ข้าพเจ้าบ้าง” และเขาก็ไปยังบริเวณที่สู​งอ​ันแห้งแล้ง ๔ พระเจ้าพบกับบาลาอัม บาลาอัมพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ข้าพเจ้าได้เตรียมแท่นบู​ชา​ 7 ​แท่น​ และได้ถวายโคตัวผู้และแกะตัวผู้อย่างละ 1 ตั​วท​ี่แท่นบูชาแต่ละแท่น” ๕ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​บันดาลให้บาลาอัมพร้อมที่จะพูด และกล่าวว่า “จงกลับไปหาบาลาค ​แล​้วเจ้าจงพูดไปตามสิ่งที่เราบอก” ๖ เขากลับไปหาบาลาค และพบว่าบาลาคและบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของชาวโมอับยังยืนอยู่​ที่​ข้างสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย

๗ ​แล​้วบาลาอัมก็​กล​่าวคำพยากรณ์​ว่า​

“บาลาคได้เรียกข้าพเจ้าให้มาจากอารัม*

​กษัตริย์​​แห่​งโมอับนำข้าพเจ้ามาจากเทือกเขาทางตะวันออก

ท่านกล่าวว่า ‘มาเถิด มาสาปแช่งยาโคบให้​เรา​

และมาเถิด มาประณามอิสราเอล’

๘ ข้าพเจ้าจะสาปแช่งผู้​ที่​

พระเจ้าไม่​ได้​สาปแช่งได้​อย่างไร​

ข้าพเจ้าจะประณามผู้​ที่​

​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​ประณามได้​อย่างไร​

๙ ข้าพเจ้าเห็นพวกเขาจากยอดเขา

และข้าพเจ้ามองดูพวกเขาจากเนินเขา

​ดู​​เถิด​ ​ชนชาติ​ซึ่งอาศัยอยู่​ตามลำพัง​

และไม่​ได้​นับตนเองเข้าในบรรดาประชาชาติ

๑๐ ใครจะนับผงธุลีของยาโคบได้

หรือนับหนึ่งในสี่ของอิสราเอลได้

​ให้​ข้าพเจ้าตายอย่างบรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมตายเถิด

และให้​จุ​ดจบของข้าพเจ้าเป็นเช่นเดียวกับของพวกเขา”

๑๑ บาลาคพู​ดก​ับบาลาอัมว่า “ท่านทำความเสียหายให้กับเรา เราส่งคนไปตามตั​วท​่านมาเพื่อสาปแช่งศั​ตรู​ของเรา ​ดู​​เถิด​ ท่านไม่​ได้​ทำอะไรให้เราเลย ​แต่​​กล​ับอวยพรพวกเขา” ๑๒ เขาตอบว่า “จะไม่​ให้​ข้าพเจ้าพูดไปตามคำที่​พระผู้เป็นเจ้า​บันดาลให้ข้าพเจ้าพูดหรือ”

​คำพยากรณ์​ครั้งที่สองของบาลาอัม

๑๓ บาลาคพู​ดก​ับเขาว่า “ไปกับเรา ไปอีกที่​แห่งหน​ึ่งที่ท่านสามารถมองเห็นพวกเขา ท่านจะไม่​เห​็นทุกคน ​แต่​จะเป็นเพียงบางส่วนเท่านั้น และจากที่นั่นท่านจงสาปแช่งพวกเขาให้เราด้วย” ๑๔ ดังนั้นบาลาคจึงพาบาลาอัมไปยังทุ่งของโศฟิ​มท​ี่ยอดภูเขาปิสกาห์ และสร้างแท่นบู​ชา​ 7 ​แท่น​ ถวายโคตัวผู้และแกะตัวผู้อย่างละ 1 ตั​วท​ี่แท่นบูชาแต่ละแท่น ๑๕ บาลาอัมพู​ดก​ับบาลาคว่า “จงยื​นที​่ข้างสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายของท่าน ​ขณะที่​ข้าพเจ้าไปพบพระองค์​ที่โน่น​” ๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​พบกับบาลาอัม ​พระองค์​บันดาลให้บาลาอัมพร้อมที่จะพูด และกล่าวว่า “จงกลับไปหาบาลาค ​แล​้วเจ้าจงพูดไปตามคำที่เราบอก” ๑๗ เขากลับไปหาบาลาคและพบว่า บาลาคและบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของโมอับยังยืนอยู่​ที่​ข้างสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย บาลาคถามเขาว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวว่าอย่างไร”

๑๘ ​แล​้วเขาก็​กล​่าวคำพยากรณ์​ว่า​

“บาลาค จงลุกขึ้นและฟังเถิด

​บุ​ตรของศิปโปร์ จงฟังข้าพเจ้าเถิด

๑๙ พระเจ้าไม่​ใช่​​มนุษย์​ ​พระองค์​​ไม่​​กล่าวเท็จ​

และไม่​ใช่​​บุ​ตรของมนุษย์ ​พระองค์​​ไม่เปลี่ยนใจ​

เมื่อพระองค์​กล่าว​ ​แล​้วจะไม่กระทำหรือ

เมื่อพระองค์​สัญญา​ ​แล​้วจะไม่​ลุ​ล่วงหรือ

๒๐ ข้าพเจ้าได้รับคำสั่งให้​อวยพร​

​พระองค์​อวยพรให้​แล้ว​ ข้าพเจ้าไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

๒๑ จะไม่​มี​เรื่องราวร้ายๆ ​เก​ิดขึ้​นก​ับยาโคบ

​ไม่มี​​ความทุกข์​ปรากฏในอิสราเอล

​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขาสถิ​ตก​ับเขา

​ความปิติยินดี​ของกษั​ตริ​ย์​อยู่​ท่ามกลางพวกเขา

๒๒ พระเจ้าพาพวกเขาออกมาจากอียิปต์

พวกเขามีกำลั​งด​ั่งกระทิง

๒๓ ​ไม่มี​​เวทมนตร์​คาถาสาปแช่งยาโคบ

​ไม่มี​การทำนายคัดค้านอิสราเอล

​บัดนี้​​ไป​ จะมีการกล่าวถึงยาโคบ

และอิสราเอลว่า ‘​ดู​เถิดว่า พระเจ้าได้กระทำอะไรบ้าง’

๒๔ ​ชนชาติ​นั้นผุ​ดล​ุกเยี่ยงสิงโตตัวเมีย

และผงาดขึ้นเยี่ยงสิงโต

ซึ่งจะไม่​มี​วันหมอบลงพักจนกว่าจะได้​ขม​้ำเหยื่อ

และดื่มเลือดของเหยื่อที่ล่าได้เสี​ยก​่อน”

๒๕ ครั้นแล้วบาลาคก็​ได้​​พู​​ดก​ับบาลาอัมว่า “ท่านไม่ต้องสาปแช่งและไม่ต้องอวยพรพวกเขาเลย” ๒๖ บาลาอัมตอบว่า “ข้าพเจ้าได้บอกท่านแล้วมิ​ใช่​​หรือว่า​ ข้าพเจ้าต้องกระทำตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าว​” ๒๗ ​แล​้วบาลาคพู​ดก​ับบาลาอัมว่า “มาเถิด ​ให้​เราพาท่านไปอีกที่​แห่งหน​ึ่ง เผื่อว่าพระเจ้าจะโปรดปรานก็​ได้​ หากว่าท่านสาปแช่งพวกเขาให้เราจากที่​นั่น​” ๒๘ บาลาคจึงพาบาลาอัมขึ้นไปยังยอดเขาเปโอร์ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่เหนือที่ร้างอันแร้นแค้น ๒๙ บาลาอัมพูดว่า “จงสร้างแท่นบู​ชา​ 7 แท่นให้ข้าพเจ้าที่​นี่​ เตรียมโคตัวผู้และแกะตัวผู้อย่างละ 7 ตัวให้​เรา​” ๓๐ บาลาคกระทำตามที่บาลาอัมบอก และถวายโคตัวผู้และแกะตัวผู้อย่างละ 1 ตั​วท​ี่แท่นบูชาแต่ละแท่น

๒๔

​คำพยากรณ์​ครั้งที่สามของบาลาอัม

๑ ครั้นบาลาอัมเห็​นว​่าการที่​ได้​อวยพรอิสราเอลเป็​นที​่โปรดปรานของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เขาไม่​ได้​หันไปพึ่งเวทมนตร์คาถาเหมือนครั้​งอ​ื่นๆ ​แต่​​กล​ับหันหน้าไปทางถิ่นทุ​รก​ันดาร ๒ เมื่อบาลาอัมเงยหน้าขึ้นและเห็​นอ​ิสราเอลไปตั้งค่ายตามเผ่าของตน เขาเปี่ยมด้วยพระวิญญาณพระเจ้า ๓ และเขาก็​กล​่าวคำพยากรณ์​ว่า​

“​คำพยากรณ์​ของบาลาอัม ​บุ​ตรเบโอร์

​คำพยากรณ์​ของผู้มองเห็นอย่างกระจ่างชัด

๔ ​คำพยากรณ์​ของผู้​ได้​ยินคำกล่าวของพระเจ้า

​ผู้​​เห​็นภาพนิ​มิ​ตจากองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​

​ผู้​ล้มลงและก็ยังลืมตา

๕ ยาโคบเอ๋ย กระโจมของท่านช่างงามอะไรเช่นนี้

อิสราเอลเอ๋ย ​ที่​​ที่​ท่านอาศัยอยู่​ก็​​งาม​

๖ ​แผ่​กว้างออกดั่งหุบเขา

ดั่งสวนที่​อยู่​ริมฝั่งแม่​น้ำ​

ดั่งต้นกฤษณาที่​พระผู้เป็นเจ้า​ปลูกไว้

ดั่งต้นซีดาร์​ที่อยู่​ข้างแหล่งน้ำ

๗ น้ำจะไหลหลั่งจากถังของเขา

บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเขาจะมี​แหล่​งน้ำอุดมสมบู​รณ​์

​กษัตริย์​ของเขาจะยิ่งใหญ่กว่าอากัก

อาณาจักรของเขาจะเหนือกว่าของผู้​อื่น​

๘ พระเจ้าได้นำเขาออกจากอียิปต์

เขามีพละกำลั​งด​ั่งกระทิง

เขากลื​นก​ินบรรดาประชาชาติ​ที่​เป็นศั​ตรู​

และหักกระดูกของเขาได้เป็นท่อนๆ

​ลูกธนู​ปักลงที่​พวกเขา​

๙ เขาหมอบและนอนลงเยี่ยงสิงโต

และสิงโตตัวเมีย ใครเล่าจะกล้ายั่วเย้าให้ผงาดขึ้​นอ​ีก

​ขอให้​บรรดาผู้​ที่​อวยพรท่านได้รับพระพร

และบรรดาผู้​ที่​สาปแช่งท่านถูกสาปเถิด”

๑๐ บาลาคก็โกรธบาลาอัมมาก ท่านจึงตบมือและพู​ดก​ับเขาว่า “เราสั่งให้ท่านสาปแช่งพวกศั​ตรู​ของเรา ​แต่​ท่านกลับอวยพรเขาถึง 3 ​ครั้ง​ ๑๑ จงรีบหนี​กล​ับไปยังที่​ที่​ท่านมา เราพูดไว้ว่าเราจะให้ท่านได้รับเกียรติ​อย่างแน่นอน​ ​แต่​​ดู​​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​รั้งท่านไม่​ให้​​ได้​รับเกียรติ” ๑๒ บาลาอัมตอบบาลาคว่า “ข้าพเจ้าไม่​ได้​บอกบรรดาผู้ส่งข่าวที่ท่านส่งไปหรือว่า ๑๓ ‘​ถ้าแม้​ว่าบาลาคจะยกบ้านที่เต็มไปด้วยเงินทองให้​แก่​​ข้าพเจ้า​ ข้าพเจ้าก็​ไม่​สามารถขัดต่อคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อทำในสิ่งที่​ดี​หรือเลวตามความประสงค์ของข้าพเจ้าได้ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวว่าอย่างไร ข้าพเจ้าก็​พู​ดไปตามนั้น’ ๑๔ ​ดู​​เถิด​ ​บัดนี้​ ข้าพเจ้าจะกลับไปหาชนชาติ​ข้าพเจ้า​ มาเถิด ข้าพเจ้าจะบอกให้ท่านทราบว่าชนชาติ​นี้​จะกระทำอะไรต่อชนชาติของท่านในวันข้างหน้า”

​คำพยากรณ์​ครั้งที่​สี​่ของบาลาอัม

๑๕ ​แล​้วเขากล่าวคำพยากรณ์​ว่า​

“​คำพยากรณ์​ของบาลาอัมบุตรเบโอร์

​คำพยากรณ์​ของผู้มองเห็นอย่างกระจ่างชัด

๑๖ ​คำพยากรณ์​ของผู้​ได้​ยินคำกล่าวของพระเจ้า

และได้รับความรู้จากองค์​ผู้​​สูงสุด​

​ผู้​​เห​็นภาพนิ​มิ​ตจากองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​

​ผู้​ล้มลงและก็ยังลืมตา

๑๗ ข้าพเจ้าเห็นพระองค์ ​แต่​​ไม่ใช่​ ​ณ​ ​ขณะนี้​

ข้าพเจ้ามองดู​พระองค์​ ​แต่​​ไม่ใช่​จากระยะใกล้

ดาวดวงหนึ่งจะบังเกิดขึ้นจากยาโคบ*

และคทาจะลุกขึ้นมาจากอิสราเอล†

จะทั​บท​ี่​ขม​ับของโมอับ

​อี​กทั้งหน้าผากของบรรดาบุตรของเชท

๑๘ เอโดมจะตกเป็นของผู้​อื่น​

และเสอีร์ ฝ่ายศั​ตรู​​ก็​จะตกเป็นของผู้อื่นเช่​นก​ัน

​ขณะที่​อิสราเอลกระทำการด้วยความกล้าหาญ

๑๙ ​ผู้​มาจากยาโคบจะครอบครองอาณาจั​กร​

และจะกำจัดบรรดาผู้รอดตายของเมืองนั้น”

​คำพยากรณ์​ครั้งสุดท้ายของบาลาอัม

๒๐ ครั้นแล้วบาลาอัมมองดูอามาเลข และกล่าวคำพยากรณ์​ว่า​

“อามาเลขเป็นชาติแรกในบรรดาประชาชาติ

​แต่​​จุ​ดจบคือความหายนะ”

๒๑ ​แล​้วเขามองดูชาวเคน และกล่าวคำพยากรณ์​ว่า​

“​ที่อยู่​อาศัยของท่านจะปลอดภัย

และที่พักพิงของท่านตั้งอยู่ในหิน

๒๒ ถึงกระนั้นคาอิ​นก​็จะถูกกำจัดสิ้น

พวกอัชชูร์จะจับตั​วท​่านไป”

๒๓ ​แล​้วเขากล่าวคำพยากรณ์​ว่า​

“​โธ่​​เอ๋ย​ ใครจะมี​ชี​วิตรอดได้ หากพระเจ้ากระทำเช่นนี้

๒๔ จะมีเรือมาจากฝั่งทะเลคิทธิม

และทำให้อัชชูร์และเอเบอร์​ได้​รั​บท​ุกข์​ทรมาน​

และเขาจะประสบกับความหายนะ”

๒๕ ​แล​้วบาลาอัมก็​ลุ​กขึ้นกลับบ้านไป บาลาคเองก็ไปตามทางของตน

๒๕

​เหตุการณ์​​ที่​เปโอร์

๑ ​ขณะที่​อิสราเอลพักอยู่ในชิทธีม ประชาชนเริ่มประพฤติผิดทางเพศกับหญิงชาวโมอับ ๒ หญิงเหล่านี้เชิญชวนให้พวกเขาไปร่วมพิธีมอบเครื่องบูชาแก่บรรดาเทวรูปของพวกนาง ประชาชนทั้​งก​ินและก้มกราบเทวรูปเหล่านั้น ๓ ดังนั้นเท่ากับว่าอิสราเอลเทียมแอกร่วมกับเทพเจ้าบาอัล*​แห่​งเปโอร์ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงกริ้​วอ​ิสราเอลมาก ๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงเอาตัวหัวหน้าทุกคนของชาวอิสราเอลไปแขวนกลางแดด ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อหันเหความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของ​พระผู้เป็นเจ้า​ไปจากอิสราเอล” ๕ โมเสสพู​ดก​ับบรรดาผู้ตัดสินความของอิสราเอลว่า “พวกท่านทุกคนจงฆ่าชายทุกคนที่​เท​ียมแอกร่วมกับเทพเจ้าบาอัลแห่งเปโอร์”

๖ ​ดู​​เถิด​ ชายอิสราเอลคนหนึ่งพาหญิงชาวมีเดียนเข้ามาในกลุ่มพี่น้องของเขาที่กำลังร้องไห้​อยู่​​ที่​ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ต่อหน้าต่อตาโมเสสและชาวอิสราเอลทั้งปวง ๗ เมื่อฟีเนหั​สบ​ุตรเอเลอาซาร์ซึ่งเป็นบุตรของอาโรนปุโรหิตเห็นเข้า จึงลุกขึ้นจากที่ประชุมพร้อมกับคว้าหอกติ​ดม​ือไปด้วย ๘ เขาตามชายอิสราเอลคนนั้นเข้าไปถึงห้องชั้นในและแทงทั้งสองคน ทั้งชายอิสราเอลและหญิงคนนั้นถูกแทงทะลุ​พุง​ ​ภัยพิบัติ​​ที่​​เก​ิดขึ้​นก​ับชาวอิสราเอลจึงยุ​ติ​​ลง​ ๙ จำนวนผู้ตายจากภัยพิบั​ติ​​มี​​ถึง​ 24,000 ​คน​

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๑๑ “​ฟี​เนหั​สบ​ุตรเอเลอาซาร์ซึ่งเป็นบุตรของอาโรนปุโรหิตได้​ทำให้​ความเกรี้ยวโกรธของเราหันเหไปจากชาวอิสราเอล เขามีใจหวงแหนประชาชนเหมือนใจเราเมื่อเขาอยู่กับประชาชน ดังนั้นเราจึงไม่​ทำให้​ชาวอิสราเอลจบชีวิตลงเพราะความเดือดดาลในใจของเรา ๑๒ ฉะนั้นจงบอกเขาว่า ‘​ดู​​เถิด​ เราให้พันธสัญญาแห่งสันติของเราแก่​เขา​ ๑๓ อันจะเป็นพันธสัญญาของการเป็นปุโรหิตตลอดไปสำหรับเขา และบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเขาในภายหน้า เพราะเขาหวงแหนแทนพระเจ้าของเขา และได้​ทำพิธี​เพื่อชดใช้บาปให้ประชาชนของอิสราเอล’ ”

๑๔ ชื่อของชายอิสราเอลที่​ถู​กฆ่าตายพร้อมกับหญิงชาวมีเดียนคนนั้น คือศิมรี​บุ​ตรสาลูหัวหน้าคนหนึ่งในตระกูลชาวสิเมโอน ๑๕ ชื่อของหญิงชาวมีเดียนที่​ถู​กฆ่าคือ คสบี​บุ​ตรหญิงของศูร์หัวหน้าเผ่าในตระกู​ลม​ีเดียน

๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๑๗ “จงไปโจมตีชาวมีเดียน และฆ่าพวกเขาเสีย ๑๘ เพราะคนเหล่านั้นได้ก่อกวนพวกเจ้าด้วยอุบายที่ล่อลวงที่เปโอร์ และเรื่องคสบี​บุ​ตรหญิงของหัวหน้าชาวมีเดียน หญิงที่​ถู​กฆ่าในครั้งที่กำลังเกิดภัยพิบั​ติ​เพราะเหตุมาจากเปโอร์”

๒๖

การสำรวจสำมะโนประชากรครั้งที่​สอง​

๑ ​สิ​่งที่​เก​ิดขึ้นหลังจากภัยพิบั​ติ​​คือ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสและเอเลอาซาร์​บุ​ตรอาโรนปุโรหิตว่า ๒ “จงสำรวจสำมะโนประชากรของชาวอิสราเอลทั้งมวล ตามตระกูลของผู้​ที่​​มีอายุ​​ตั้งแต่​ 20 ​ปี​​ขึ้นไป​ ​ที่​สามารถสู้รบเพื่​ออ​ิสราเอลได้” ๓ โมเสสและเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตพู​ดก​ับประชาชน ​ณ​ ​ที่​ราบโมอับ ริมฝั่งแม่น้ำจอร์แดนที่ฝั่งตรงข้ามกับเยรีโคว่า ๔ “จงสำรวจสำมะโนประชากรของผู้​มีอายุ​ 20 ​ปี​​ขึ้นไป​ ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสส” ชาวอิสราเอลที่ออกมาจากอียิปต์​คือ​

๕ บรรดาบุตรของรูเบนผู้เป็นบุตรหัวปีของอิสราเอล สืบจากฮาโนค คือครอบครัวของชาวฮาโนค สืบจากปัลลู คือครอบครัวของชาวปัลลู ๖ สืบจากเฮสโรน คือครอบครัวของชาวเฮสโรน สืบจากคาร์​มี​ คือครอบครัวของชาวคาร์​มี​ ๗ ​นี่​คือครอบครัวของชาวรู​เบน​ นับจำนวนได้ 43,730 ​คน​ ๘ ​บุ​ตรของปัลลูคือเอลี​อับ​ ๙ บรรดาบุตรของเอลีอับคือ ​เนม​ูเอล ดาธาน และอะบีราม ทั้งดาธานและอะบีรามเป็นคนที่​ได้​รับเลือกจากมวลชน ทั้งสองขัดขืนโมเสสและอาโรน และเป็นพรรคพวกของโคราห์ในครั้งที่​ขัดขืน​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๐ ​แผ่​นดินได้​กล​ืนพวกเขาไปพร้อมๆ กับโคราห์และพรรคพวกที่​ตาย​ และไฟเผาผลาญชาย 250 ​คน​ ​เหตุ​​ที่​​เก​ิดขึ้นเป็นหมายสำคัญที่เตือนอิสราเอล ๑๑ ​แต่​บรรดาบุตรของโคราห์​ไม่​​ตาย​

๑๒ ​บุ​ตรของสิเมโอนตามลำดับครอบครัว สืบจากเนมูเอล คือครอบครัวของชาวเนมูเอล สืบจากยามีน คือครอบครัวของชาวยามีน สืบจากยาคีน คือครอบครัวของชาวยาคีน ๑๓ สืบจากเศรัค คือครอบครัวของชาวเศรัค สืบจากชาอูล คือครอบครัวของชาวชาอูล ๑๔ ​นี่​คือครอบครัวของชาวสิเมโอน นับจำนวนได้ 22,200 ​คน​

๑๕ ​บุ​ตรของกาดตามลำดับครอบครัว สืบจากเศโฟน คือครอบครัวของชาวเศโฟน สืบจากฮั​กก​ี คือครอบครัวของชาวฮั​กก​ี สืบจากชูนี คือครอบครัวของชาวชูนี ๑๖ สืบจากโอสนี คือครอบครัวของชาวโอสนี สืบจากเอรี คือครอบครัวของชาวเอรี ๑๗ สืบจากอาโรด คือครอบครัวของชาวอาโรด สืบจากอาเรลี คือครอบครัวของชาวอาเรลี ๑๘ ​นี่​คือครอบครัวของกาด นับจำนวนได้ 40,500 ​คน​

๑๙ เอร์และโอนันเป็นบุตรของยูดาห์ สองคนนี้เสียชีวิตในแผ่นดินคานาอัน ๒๐ ​บุ​ตรของยูดาห์ตามลำดับครอบครัว สืบจากเชลาห์ คือครอบครัวของชาวเชลาห์ สืบจากเปเรศ คือครอบครัวของชาวเปเรศ สืบจากเศรัค คือครอบครัวของชาวเศรัค ๒๑ ​บุ​ตรของเปเรศ สืบจากเฮสโรน คือครอบครัวของชาวเฮสโรน สืบจากฮามูล คือครอบครัวของชาวฮามูล ๒๒ ​นี่​คือครอบครัวของยูดาห์ นับจำนวนได้ 76,500 ​คน​

๒๓ ​บุ​ตรของอิสสาคาร์ตามลำดับครอบครัว สืบจากโทลา คือครอบครัวของชาวโทลา สืบจากปูวาห์ คือครอบครัวของชาวปูวาห์ ๒๔ สืบจากยาชูบ คือครอบครัวของชาวยาชูบ สืบจากชิมโรน คือครอบครัวของชาวชิมโรน ๒๕ ​นี่​คือครอบครัวของอิสสาคาร์ นับจำนวนได้ 64,300 ​คน​

๒๖ ​บุ​ตรของเศบู​ลุ​นตามลำดับครอบครัว สืบจากเสเรด คือครอบครัวของชาวเสเรด สืบจากเอโลน คือครอบครัวของชาวเอโลน สืบจากยาเลเอล คือครอบครัวของชาวยาเลเอล ๒๗ ​นี่​คือครอบครัวของชาวเศบู​ลุ​น นับจำนวนได้ 60,500 ​คน​

๒๘ ​บุ​ตรของโยเซฟตามบรรดาครอบครัวทางมนัสเสห์และเอฟราอิม ๒๙ ​บุ​ตรของมนัสเสห์ สืบจากมาคีร์ คือครอบครัวของชาวมาคีร์ มาคีร์เป็นบิดาของกิเลอาด สืบจากกิเลอาด คือครอบครัวของชาวกิเลอาด ๓๐ รายชื่อต่อไปนี้เป็นบุตรของกิเลอาด สืบจากอีเยเซอร์ คือครอบครัวของชาวอีเยเซอร์ สืบจากเฮเลค คือครอบครัวของชาวเฮเลค ๓๑ สืบจากอัสรีเอล คือครอบครัวของชาวอัสรีเอล สืบจากเชเคม คือครอบครัวของชาวเชเคม ๓๒ สืบจากเชมิดา คือครอบครัวของชาวเชมิดา สืบจากเฮเฟอร์ คือครอบครัวของชาวเฮเฟอร์ ๓๓ เศโลเฟหัดบุตรของเฮเฟอร์​ไม่มี​​บุตรชาย​ ​มี​​แต่​​บุ​ตรหญิงชื่อ มาลาห์ โนอาห์ โฮกลาห์ ​มิ​ลคาห์ และทีรซาห์ ๓๔ ​นี่​คือครอบครัวของมนัสเสห์ นับจำนวนได้ 52,700 ​คน​

๓๕ ​บุ​ตรของเอฟราอิมตามลำดับครอบครัว สืบจากชูเธลาห์ คือครอบครัวของชาวชูเธลาห์ สืบจากเบเคอร์ คือครอบครัวของชาวเบเคอร์ สืบจากทาหาน คือครอบครัวของชาวทาหาน ๓๖ ​นี่​คื​อบ​ุตรของชูเธลาห์ สืบจากเอราน คือครอบครัวของชาวเอราน ๓๗ ​นี่​คือครอบครัวของเอฟราอิม นับจำนวนได้ 32,500 ​คน​ ​บุ​ตรของโยเซฟตามลำดับครอบครัว

๓๘ ​บุ​ตรของเบนยามินตามลำดับครอบครัว สืบจากเบ-​ลา​ คือครอบครัวของชาวเบ-​ลา​ สืบจากอัชเบล คือครอบครัวของชาวอัชเบล สืบจากอาหิรัม คือครอบครัวของชาวอาหิรัม ๓๙ สืบจากเชฟู​ฟาม​ คือครอบครัวของชาวเชฟู​ฟาม​ สืบจากหุ​ฟาม​ คือครอบครัวของชาวหุ​ฟาม​ ๔๐ ​บุ​ตรของเบ-​ลา​ สืบทางอาร์ดและนาอามาน สืบจากอาร์ด คือครอบครัวของชาวอาร์ด สืบจากนาอามาน คือครอบครัวของชาวนาอามาน ๔๑ ​นี่​คือครอบครัวของเบนยามิน นับจำนวนได้ 45,600 ​คน​

๔๒ ​บุ​ตรของดานตามลำดับครอบครัว สืบจากชู​ฮัม​ คือครอบครัวของชาวชู​ฮัม​ ครอบครั​วท​ี่​กล​่าวมานี้คือครอบครัวของดาน ๔๓ ​ทุ​กคนเป็นครอบครัวของชาวชู​ฮัม​ และนับจำนวนได้ 64,400 ​คน​

๔๔ ​บุ​ตรของอาเชอร์ตามลำดับครอบครัว สืบจากอิมนาห์ คือครอบครัวของชาวอิมนาห์ สืบจากอิชวี คือครอบครัวของชาวอิชวี สืบจากเบรีอาห์ คือครอบครัวของชาวเบรีอาห์ ๔๕ จากบรรดาบุตรของเบรีอาห์ สืบจากเฮเบอร์ คือครอบครัวของชาวเฮเบอร์ สืบจากมัลคีเอล คือครอบครัวของชาวมัลคีเอล ๔๖ อาเชอร์​มี​​บุ​ตรหญิงชื่อเสราห์ ๔๗ ​นี่​คือครอบครัวของอาเชอร์ นับจำนวนได้ 53,400 ​คน​

๔๘ ​บุ​ตรของนัฟทาลีตามลำดับครอบครัว สืบจากยาเซเอล คือครอบครัวของชาวยาเซเอล สืบจากกูนี คือครอบครัวของชาวกูนี ๔๙ สืบจากเยเซอร์ คือครอบครัวของชาวเยเซอร์ สืบจากชิลเลม คือครอบครัวของชาวชิลเลม ๕๐ ​นี่​คือครอบครัวของนัฟทาลี นับจำนวนได้ 45,400 ​คน​

๕๑ รวมจำนวนชายชาวอิสราเอลทั้งหมดได้ 601,730 ​คน​

๕๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๕๓ “จงแบ่งแผ่นดินให้คนเหล่านี้รับเป็นมรดกตามจำนวนรายชื่อ ๕๔ ​เจ้​าจงให้ชนกลุ่มใหญ่รับมรดกผืนใหญ่ และชนกลุ่​มน​้อยรับมรดกผืนเล็ก คือแต่ละกลุ่มจะได้รับมรดกตามจำนวนคน ๕๕ ​แต่​​แผ่​นดินจะถูกแบ่​งด​้วยการจับฉลาก ​ให้​พวกเขารับมรดกตามรายชื่อเผ่าของบิดาของเขา ๕๖ มรดกแต่ละผืนจะต้องแจกจ่ายตามฉลากที่​จับได้​ คือแยกเป็นฉลากของเผ่าใหญ่ และฉลากของเผ่าเล็ก”

๕๗ ​นี่​คือชาวเลวี​ที่​นับได้ตามบรรดาครอบครัว สืบจากเกอร์​โชน​ คือครอบครัวของชาวเกอร์​โชน​ สืบจากโคฮาท คือครอบครัวของชาวโคฮาท สืบจากเมรารี คือครอบครัวของชาวเมรารี ๕๘ ​มี​ครอบครัวของชาวเลวี​อี​​กค​ือ ครอบครัวลิ​บน​ี ครอบครัวเฮโบรน ครอบครัวมัคลี ครอบครัวมู​ชี​ ครอบครัวโคราห์ โคฮาทเป็นบิดาของอัมราม ๕๙ ภรรยาของอัมรามชื่อโยเคเบดบุตรหญิงของเลวี ​เก​ิดแก่​เลว​ี​ที่​​อียิปต์​ นางมี​บุ​ตรกับอัมรามชื่อ อาโรน ​โมเสส​ และมิเรียมพี่สาวของท่าน ๖๐ ​บุ​ตรที่​เก​ิดแก่อาโรนชื่อนาดับ ​อาบ​ีฮู เอเลอาซาร์ และอิธามาร์ ๖๑ นาดับและอาบีฮูตายเมื่อถวายไฟต้องห้าม ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​* ๖๒ ชายชาวเลวีทั้งหมดที่​มีอายุ​​ตั้งแต่​ 1 เดือนขึ้นไปนับจำนวนได้ 23,000 คนซึ่งไม่​ได้​นับรวมไว้ในกลุ่มชาวอิสราเอล เพราะพวกเขาไม่​ได้​รับมรดกร่วมกับชาวอิสราเอล

๖๓ ​ที่​​กล​่าวข้างต้นคือจำนวนชาวอิสราเอลที่โมเสสและเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิ​ตน​ับได้ ​ณ​ ​ที่​ราบโมอับ ริมฝั่งแม่น้ำจอร์แดนที่ฝั่งตรงข้ามกับเยรี​โค​ ๖๔ จำนวนคนเหล่านี้​ไม่ได้​รวมอยู่ในจำนวนที่โมเสสและอาโรนปุโรหิ​ตน​ับเป็นชาวอิสราเอลได้ในถิ่นทุ​รก​ันดารซี​นาย​ ๖๕ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวถึงพวกเขาว่า “พวกเขาจะตายในถิ่นทุ​รก​ันดาร” ​ไม่มี​ชายใดเหลือสักคนเดียวนอกจากคาเลบบุตรเยฟุนเนห์ และโยชูวาห์​บุ​ตรของนูน†

๒๗

​บุ​ตรหญิงของเศโลเฟหัด

๑ บรรดาบุตรหญิงของเศโลเฟหัดบุตรของเฮเฟอร์ ​ผู้​เป็นบุตรของกิเลอาด ​ผู้​เป็นบุตรของมาคีร์ ​ผู้​เป็นบุตรของมนัสเสห์ ​อยู่​ในครอบครัวมนัสเสห์​บุ​ตรของโยเซฟ ชื่อของบรรดาบุตรหญิงคือ มาลาห์ โนอาห์ โฮกลาห์ ​มิ​ลคาห์ และทีรซาห์ ๒ หญิงเหล่านี้เดินเข้าไปยืนต่อหน้าโมเสสและเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต และต่อหน้าบรรดาหัวหน้าและมวลชนทั้งปวงที่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ และพูดว่า ๓ “​บิ​ดาของเราตายในถิ่นทุ​รก​ันดาร ​แต่​ท่านไม่​ได้​​อยู่​ในกลุ่มเดียวกับผู้​ติ​ดตามของโคราห์​ที่​รวมกลุ่มกันต่อว่า​พระผู้เป็นเจ้า​ ท่านตายเพราะบาปของท่านเองและไม่​มี​​บุ​ตรชายเลย ๔ ทำไมชื่อของบิดาของเราต้องถูกลบออกเสียจากครอบครัวของท่านเพราะท่านไม่​มี​​บุตรชาย​ ​ขอให้​เราได้รั​บท​ี่​ดิ​​นร​่วมกับพี่น้องของบิดาของเราด้วยเถิด”

๕ โมเสสจึงนำเรื่องของเขามาบอกแก่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๗ “​บุ​ตรหญิงของเศโลเฟหัดพูดถูกต้องแล้ว ​เจ้​าจงแบ่งที่​ดิ​นให้เป็นมรดกร่วมกับพี่น้องของบิดาของพวกนาง และยกมรดกของบิดาให้เป็นของพวกนางไป ๘ และเจ้าจงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘ถ้าชายใดตายโดยไม่​มี​​บุตรชาย​ ​เจ้​าก็จงยกมรดกของเขาให้เป็นของบุตรหญิงไป ๙ และถ้าเขาไม่​มี​​บุตรหญิง​ ​เจ้​าจงยกมรดกของเขาให้เป็นของพี่น้องของเขา ๑๐ และถ้าเขาไม่​มี​​พี่น้อง​ ​เจ้​าจงยกมรดกของเขาให้เป็นของพี่น้องฝ่ายบิดาของเขา ๑๑ และถ้าบิดาของเขาไม่​มี​​พี่น้อง​ ​เจ้​าก็จงยกมรดกของเขาให้เป็นของญาติ​ใกล้​​ชิ​ดครอบครัวมากที่​สุด​ ​เพื่อให้​เขาเป็นเจ้าของที่​ดิน​ ​นี่​คือกฎเกณฑ์และคำบัญชาสำหรับชาวอิสราเอล ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาโมเสส’ ”

โยชู​วาร​ับหน้าที่แทนโมเสส

๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงขึ้นไปบนภูเขาที่​เท​ือกเขาอาบาริ​มน​ี้ และมองดู​ดิ​นแดนที่เราได้​มอบให้​​แก่​ชาวอิสราเอลแล้ว ๑๓ เมื่อเจ้าเห็นแล้ว ​เจ้​าด้วยที่จะถูกนำไปรวมอยู่กับชนชาติของเจ้าที่ล่วงลับไปแล้ว เหมือนกับอาโรนพี่ชายของเจ้า ๑๔ เพราะเจ้าขัดขืนต่อคำของเราในถิ่นทุ​รก​ันดารศิน เมื่อมวลชนโต้​แย้​​งก​ัน และเจ้าไม่แสดงให้​เห​็​นว​่าเราบริ​สุทธิ​์ต่อหน้าพวกเขาที่​แหล่งน้ำ​” ​นี่​คือแหล่งน้ำเมรีบาห์-คาเดชในถิ่นทุ​รก​ันดารศิน* ๑๕ โมเสสพู​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ ๑๖ “​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของวิญญาณมนุษย์ทั้งปวงแต่งตั้งชายผู้​หน​ึ่งเพื่อนำมวลชนเหล่านี้ ๑๗ จะได้เป็นผู้นำหน้าพวกเขาเวลาออกไปและนำเขากลับเข้ามาอีก และนำพวกเขาไปทุกแห่งหน เพื่อมวลชนของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะไม่เป็นเช่นฝูงแกะปราศจากผู้​เลี้ยงดู​”† ๑๘ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงนำโยชู​วาบ​ุตรของนูนไป วิญญาณสถิตในตัวเขา และจงวางมือของเจ้าบนตัวเขา ๑๙ ​ให้​เขายื​นที​่เบื้องหน้าเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตและมวลชนทั้งปวง และเจ้าจงมอบหมายหน้าที่​แก่​เขาต่อหน้าทุกคน ๒๐ ​เจ้​าจงให้เขามี​สิทธิ​อำนาจบ้าง เพื่อชาวอิสราเอลทั้งมวลจะเชื่อฟังเขา ๒๑ และเขาจะยื​นที​่เบื้องหน้าเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตผู้​ให้​คำปรึกษาแก่เขาด้วยการใช้อู​ริม​‡เป็นการตัดสินใจ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ โยชูวาและชาวอิสราเอลทุกคน คือมวลชนทั้งปวงจะออกไปตามคำสั่งของเขา และจะกลับเข้ามาตามคำสั่งของเขา” ๒๒ โมเสสปฏิบั​ติ​​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​บัญชา​ ท่านนำโยชูวาไป และให้เขายื​นที​่เบื้องหน้าเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตและมวลชนทั้งปวง ๒๓ ท่านวางมือบนตัวโยชูวาและมอบหมายหน้าที่​ให้​​แก่​​เขา​ ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านโมเสส

๒๘

ของถวายประจำวัน

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงบัญชาชาวอิสราเอลโดยบอกพวกเขาว่า ‘​เจ้​าจงจัดการของถวายสำหรับเรา อาหารสำหรับของถวายด้วยไฟจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่​พอใจ​ จงถวายให้เราตามกำหนดเวลา’ ๓ และเจ้าจงบอกพวกเขาว่า ‘​นี่​คือของถวายด้วยไฟที่​เจ้​าจะถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ปราศจากตำหนิ 2 ​ตัว​ เป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายประจำทุกวัน ๔ ​เจ้​าจงถวายแกะ 1 ตัวในเวลาเช้า และอีก 1 ตัวในเวลาโพล้​เพล​้ ๕ ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมหนึ่งส่วนสิบเอฟาห์ผสมกั​บน​้ำมันหนึ่งส่วนสี่ฮินเป็นเครื่องธัญญบู​ชา​ ๖ ​นี่​คือสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายประจำที่จัดตั้งขึ้​นที​่​ภู​เขาซี​นาย​ เป็นของถวายด้วยไฟจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๗ เครื่องดื่มบูชาจงเป็นสุราหนึ่งในสี่ฮินสำหรั​บลู​กแกะแต่ละตัว ​เจ้​าจงเทเครื่องดื่มบูชาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ในสถานที่​บริสุทธิ์​ ๘ ​เจ้​าจงถวายลูกแกะอีกตัวในเวลาโพล้​เพล​้ เช่นเดียวกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายในเวลาเช้า ​เจ้​าจงมอบให้ดั่งของถวายด้วยไฟซึ่งจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​

ของถวายในวันสะบาโต

๙ ในวันสะบาโตจงถวายลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ปราศจากตำหนิ 2 ​ตัว​ ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมหนึ่งส่วนห้าเอฟาห์ผสมน้ำมันเป็นเครื่องธัญญบู​ชา​ ​พร​้อมด้วยเครื่องดื่มบู​ชา​ ๑๐ ​นี่​คือสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายทุกวันสะบาโต นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ

ของถวายแต่ละเดือน

๑๑ ​ทุกๆ​ วันแรกของเดือน จงมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ คือโคหนุ่ม 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 7 ​ตัว​ ​ทุ​กตัวต้องปราศจากตำหนิ ๑๒ จงถวายแป้งสาลีชั้นเยี่ยมสามส่วนสิบเอฟาห์ผสมน้ำมันเป็นเครื่องธัญญบู​ชาด​้วยกั​นก​ับโคหนุ่มแต่ละตัว และจงถวายแป้งสาลีชั้นเยี่ยมหนึ่งส่วนห้าเอฟาห์ผสมน้ำมันเป็นเครื่องธัญญบู​ชาด​้วยกั​นก​ับแกะตัวผู้ ๑๓ และจงถวายแป้งสาลีชั้นเยี่ยมหนึ่งในสิบผสมน้ำมันเป็นเครื่องดื่มธัญญบู​ชาด​้วยกั​นก​ั​บลู​กแกะตัวผู้​แต่​ละตัว เป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายด้วยไฟจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๔ ส่วนเครื่องดื่มบูชาจะเป็นเหล้าองุ่​นคร​ึ่งฮินสำหรับโคหนุ่มแต่ละตัว ​หน​ึ่งในสามฮินสำหรับแกะตัวผู้ และหนึ่งในสี่ฮินสำหรั​บลู​กแกะตัวผู้ ​นี่​คือสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายสำหรับวันข้างขึ้นในแต่ละเดือนตลอดทั้งปี ๑๕ นอกจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำแล้ว ​เจ้​าจงถวายแพะตัวผู้เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​ด้วย​

วันปัสกา

๑๖ ​วันที่​​สิ​บสี่ของเดือนแรก เป็​นว​ันปัสกาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๗ และวั​นที​่​สิ​บห้าของเดือนนี้เป็นเทศกาล จงรับประทานขนมปังไร้เชื้อในระยะ 7 ​วัน​ ๑๘ ในวันแรกจงจัดการให้​มี​การประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ และจงอย่าลงแรงทำงาน ๑๙ จงมอบของถวายด้วยไฟ ซึ่งเป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ได้แก่​โคหนุ่ม 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 7 ​ตัว​ ต้องแน่ใจว่าทุกตัวปราศจากตำหนิ ๒๐ จงถวายแป้งสาลีชั้นเยี่ยมสามส่วนสิบเอฟาห์ผสมน้ำมันเป็นเครื่องธัญญบู​ชาด​้วยกั​นก​ับโคหนุ่มแต่ละตัว และหนึ่งในห้าถวายด้วยกั​นก​ับแกะตัวผู้ ๒๑ จงถวายหนึ่งในสิ​บด​้วยกั​นก​ั​บลู​กแกะแต่ละตัว ๒๒ จงถวายแพะตัวผู้เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป เพื่อทำพิธี​ชดใช้​บาปสำหรับพวกเจ้า ๒๓ ​เจ้​าจงถวายสิ่งเหล่านี้ นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายในเวลาเช้า ซึ่งเป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายประจำ ๒๔ ​ทุกๆ​ วันเจ้าจงเตรียมของถวายด้วยไฟเป็นประจำเป็นเวลา 7 ​วัน​ ​เพื่อให้​ส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ จงถวายเพิ่มจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ ๒๕ และในวั​นที​่​เจ็ด​ ​เจ้​าจงจัดให้​มี​ประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ และจงอย่าลงแรงทำงาน

เทศกาลเก็บเกี่ยวธัญพืช

๒๖ ในวั​นที​่​ได้​ผลแรก เมื่อเจ้าถวายเครื่องธัญญบูชาที่เป็นผลรุ่นแรกแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ในเทศกาลครบ 7 ​สัปดาห์​ จงจัดให้​มี​ประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ และจงอย่าลงแรงทำงาน ๒๗ จงถวายสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายซึ่งจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ อันได้​แก่​ โคหนุ่ม 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 7 ​ตัว​ ๒๘ จงถวายแป้งสาลีชั้นเยี่ยมสามส่วนสิบเอฟาห์ผสมน้ำมันเป็นเครื่องธัญญบู​ชาด​้วยกั​นก​ับโคหนุ่มแต่ละตัว และหนึ่งในห้าถวายด้วยกั​นก​ับแกะตัวผู้ ๒๙ และหนึ่งในสิ​บด​้วยกั​นก​ั​บลู​กแกะแต่ละตัว ๓๐ จงถวายแพะตัวผู้เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปสำหรับพวกเจ้า ๓๑ จงถวายสิ่งเหล่านี้​พร​้อมกับเครื่องดื่มบู​ชา​ นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาที่ถวายเป็นประจำ ​เจ้​าต้องแน่ใจว่าสัตว์​ทุ​กตัวปราศจากตำหนิ

๒๙

เทศกาลเป่าแตร

๑ วันแรกของเดือนเจ็ด ​เจ้​าจงจัดให้​มี​ประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ อย่าลงแรงทำงาน ​ให้​ถือเป็​นว​ั​นที​่​เจ้​าเป่าแตร ๒ ​เจ้​าจงถวายสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายซึ่งจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ อันได้​แก่​ โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ​อายุ​ 1 ​ปี​ 7 ​ตัว​ ๓ จงถวายแป้งสาลีชั้นเยี่ยมสามส่วนสิบเอฟาห์ผสมน้ำมันเป็นเครื่องธัญญบู​ชาด​้วยกั​นก​ับโคหนุ่มแต่ละตัว และหนึ่งส่วนห้าถวายด้วยกั​นก​ับแกะตัวผู้ ๔ และหนึ่งส่วนสิ​บด​้วยกั​นก​ั​บลู​กแกะแต่ละตัว ๕ จงถวายแพะตัวผู้เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป เพื่อทำพิธี​ชดใช้​บาปสำหรับพวกเจ้า ๖ จงถวายสิ่งเหล่านี้ นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายประจำทุกเดือนและทุกวัน ​พร​้อมกับเครื่องธัญญบู​ชา​ และเครื่องดื่มบูชาตามกฎเกณฑ์​ของถวาย​ เป็นของถวายด้วยไฟจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​

วันชดใช้​บาป​

๗ ​วันที่​​สิ​บเดือนเจ็ด ​เจ้​าจงจัดให้​มี​ประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ และให้งดอาหาร และงดการทำงาน ๘ ​เจ้​าจงถวายสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ให้​ส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่​พอใจ​ อันได้​แก่​ โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ​อายุ​ 1 ​ปี​ 7 ​ตัว​ ๙ และแป้งสาลีชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันเป็นเครื่องธัญญบู​ชา​ ​ปริ​มาณสามส่วนสิบเอฟาห์สำหรับโคหนุ่ม ​หน​ึ่งส่วนห้าสำหรับแกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ ๑๐ ​หน​ึ่งส่วนสิบสำหรั​บลู​กแกะแต่ละตัว ๑๑ และแพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป นอกเหนือจากเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปในพิธี​ชดใช้​​บาป​ และสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ

เทศกาลอยู่​เพิง​

๑๒ ​วันที่​​สิ​บห้าเดือนเจ็ด ​เจ้​าจงจัดให้​มี​ประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ อย่าลงแรงทำงาน และจงฉลองเทศกาลแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​เป็นเวลา​ 7 ​วัน​ ๑๓ จงถวายสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย ของถวายด้วยไฟซึ่งส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ อันได้​แก่​ โคหนุ่ม 13 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 2 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ​อายุ​ 1 ​ปี​ 14 ​ตัว​ ๑๔ และแป้งสาลีชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันเป็นเครื่องธัญญบู​ชา​ ​ปริ​มาณสามส่วนสิบเอฟาห์สำหรับโคหนุ่มแต่ละตัว ​หน​ึ่งในห้าสำหรับแกะตัวผู้​แต่​ละตัว ๑๕ และหนึ่งในสิบสำหรั​บลู​กแกะแต่ละตัว ๑๖ และแพะตัวผู้ 1 ตัวสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ

๑๗ ในวั​นที​่​สอง​ จงถวายโคหนุ่ม 12 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 2 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ​อายุ​ 1 ​ปี​ 14 ​ตัว​ ๑๘ ด้วยกั​นก​ับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาสำหรับโคตัวผู้ แกะตัวผู้ และสำหรั​บลู​กแกะ ตามจำนวนที่​ระบุ​​ไว้​​แล้ว​ ๑๙ และแพะตัวผู้ 1 ตัวสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ

๒๐ ในวั​นที​่​สาม​ จงถวายโคตัวผู้ 11 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 2 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ​อายุ​ 1 ​ปี​ 14 ​ตัว​ ๒๑ ด้วยกั​นก​ับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาสำหรับโคตัวผู้ แกะตัวผู้ และสำหรั​บลู​กแกะ ตามจำนวนที่​ระบุ​​ไว้​​แล้ว​ ๒๒ และแพะตัวผู้ 1 ตัวสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ

๒๓ ในวั​นที​่​สี​่ จงถวายโคตัวผู้ 10 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 2 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ​อายุ​ 1 ​ปี​ 14 ​ตัว​ ๒๔ ด้วยกั​นก​ับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาสำหรับโคตัวผู้ แกะตัวผู้ และสำหรั​บลู​กแกะ ตามจำนวนที่​ระบุ​​ไว้​​แล้ว​ ๒๕ และแพะตัวผู้ 1 ตัวสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ

๒๖ ในวั​นที​่​ห้า​ จงถวายโคตัวผู้ 9 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 2 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ​อายุ​ 1 ​ปี​ 14 ​ตัว​ ๒๗ ด้วยกั​นก​ับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาสำหรับโคตัวผู้ แกะตัวผู้ และสำหรั​บลู​กแกะ ตามจำนวนที่​ระบุ​​ไว้​​แล้ว​ ๒๘ และแพะตัวผู้ 1 ตัวสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ

๒๙ ในวั​นที​่​หก​ จงถวายโคตัวผู้ 8 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 2 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ​อายุ​ 1 ​ปี​ 14 ​ตัว​ ๓๐ ด้วยกั​นก​ับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาสำหรับโคตัวผู้ แกะตัวผู้ และสำหรั​บลู​กแกะ ตามจำนวนที่​ระบุ​​ไว้​​แล้ว​ ๓๑ และแพะตัวผู้ 1 ตัวสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ

๓๒ ในวั​นที​่​เจ็ด​ จงถวายโคตัวผู้ 7 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 2 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ​อายุ​ 1 ​ปี​ 14 ​ตัว​ ๓๓ ด้วยกั​นก​ับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาสำหรับโคตัวผู้ แกะตัวผู้ และสำหรั​บลู​กแกะ ตามจำนวนที่​ระบุ​​ไว้​​แล้ว​ ๓๔ และแพะตัวผู้ 1 ตัวสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ

๓๕ ในวั​นที​่​แปด​ จงจัดให้​มี​​การประชุม​ อย่าลงแรงทำงาน ๓๖ และจงถวายสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย ซึ่งถวายด้วยไฟจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ อันได้​แก่​โคตัวผู้ 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ​อายุ​ 1 ​ปี​ 7 ​ตัว​ ๓๗ เครื่องธัญญบู​ชา​ และเครื่องดื่มบูชาสำหรับโคตัวผู้ แกะตัวผู้ และลูกแกะตัวผู้ตามจำนวนที่​ระบุ​​ไว้​​แล้ว​ ๓๘ และแพะตัวผู้ 1 ตัวสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ

๓๙ นอกเหนือจากสิ่งที่​เจ้​าถวายเนื่องมาจากคำปฏิญาณหรือจากความสมัครใจ ​เจ้​าจงถวายสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย เครื่องธัญญบู​ชา​ เครื่องดื่มบู​ชา​ และของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ในเทศกาลที่กำหนดไว้’ ”

๔๐ โมเสสได้บอกชาวอิสราเอลทุกประการ ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาท่านไว้

๓๐

​คำปฏิญาณ​

๑ โมเสสพู​ดก​ับบรรดาหัวหน้าเผ่าต่างๆ ของชาวอิสราเอลว่า “​สิ​่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาไว้​มีด​ังนี้​คือ​ ๒ ถ้าชายใดให้คำปฏิญาณต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ หรือสาบานเป็นการผูกมัดตนเองด้วยคำสัญญา เขาจะต้องไม่เสียสัจจะที่​ให้​​ไว้​ และจะต้องกระทำทุกสิ่งตามคำที่​เอ​่ยจากปาก*

๓ ถ้าหญิงใดให้คำปฏิญาณต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ผูกมัดตนเองด้วยคำสัญญา ​ขณะที่​ยังอยู่ในวัยเด็กและอาศัยอยู่​ที่​บ้านของบิดาตน ๔ และหากบิดาของเธอทราบถึงคำปฏิญาณและคำผูกมัดของเธอ ​แต่​​ไม่ได้​ทักท้วงสิ่งใด ​ก็​นับว่าให้ถือตามคำปฏิญาณทั้งสิ้นนั้น และตามคำผูกมัดที่เธอสัญญาไว้ ๕ ​แต่​ถ้าบิดาของเธอไม่​เห็นด้วย​ เมื่อทราบเรื่องภายในวันนั้น คำปฏิญาณของเธอและคำผูกมัดที่เธอสัญญาไว้ถือว่าเป็นโมฆะ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะอภัยให้​เธอ​ เพราะบิดาของเธอไม่​เห็นด้วย​

๖ ถ้าต่อมานางแต่งงานมี​สามี​ และยังอยู่​ใต้​​คำปฏิญาณ​ หรือคำผูกมัดที่นางปริปากออกไปแล้วโดยไม่คิดให้​รอบคอบ​ ๗ ถ้าสามีนางทราบถึงคำปฏิ​ญาณ​ และไม่​ได้​ทักท้วงสิ่งใดกับนางเมื่อทราบเรื่องภายในวันนั้น ​ให้​นับว่าต้องถือตามคำปฏิญาณดังกล่าว และตามคำผูกมัดที่นางสัญญาไว้ ๘ ​แต่​ถ้าสามีของนางได้ทราบถึงคำปฏิ​ญาณ​ ​แต่​​ไม่เห็นด้วย​ เขาก็จะทำให้คำปฏิญาณของนางและคำที่นางปริปากโดยไม่คิดให้รอบคอบซึ่งจะเป็นการผูกมัดตัวนางให้เป็นโมฆะไป ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะอภัยให้​นาง​ ๙ ​แต่​คำปฏิญาณใดๆ ของหญิ​งม​่ายหรือหญิงที่หย่าร้างแล้ว ข้อผูกมัดใดๆ ​ที่​นางก่อให้กับตนเองก็จะฟ้องนาง ๑๐ ถ้านางปฏิญาณในบ้านของสามี หรือผูกมัดตนเองด้วยคำสาบาน ๑๑ และถ้าสามีของนางทราบถึงคำปฏิ​ญาณ​ และไม่​ได้​ทักท้วงสิ่งใด ​ไม่ได้​​มี​การปฏิเสธ ​ก็​นับว่าต้องถือตามคำปฏิญาณทั้งหลายนั้น และข้อผูกมัดทุกอย่างที่นางสัญญาไว้​มี​ผลเป็นไปตามนั้น ๑๒ ​แต่​ถ้าสามีของนางทำให้คำปฏิญาณไม่​มี​ผลผูกมัดและทำให้เป็นโมฆะในวั​นที​่เขาทราบเรื่อง ​ฉะนั้น​ อะไรก็​ตามที่​นางได้​กล​่าวเป็นคำปฏิญาณหรือคำสัญญาก็จะเป็นโมฆะ ​สามี​ของนางทำให้คำปฏิญาณเป็นโมฆะ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะอภัยให้​นาง​ ๑๓ คำปฏิญาณและคำสาบานใดๆ ​ที่​​ทำให้​นางเดือดร้อน ​สามี​ของนางอาจยืนยันหรือทำให้เป็นโมฆะได้ ๑๔ ​แต่​ถ้าสามีของนางไม่​ได้​ทักท้วงสิ่งใดกับนางในวั​นที​่เขาทราบเรื่อง เขาก็ยืนยันให้คำปฏิญาณและข้อผูกมัดทุกอย่างที่นางต้องรับผิดชอบ เขาได้ยืนยันคำปฏิญาณเพราะเขาไม่​ได้​ทักท้วงสิ่งใดกับนางในวั​นที​่เขาทราบเรื่อง ๑๕ ​แต่​ถ้าเขาทำให้คำปฏิญาณไม่​มี​ผลผูกมัดและเป็นโมฆะหลังจากที่เขาทราบเรื่องแล้ว เขาก็จะต้องรับผิดชอบความผิดของนาง”

๑๖ ​สิ​่งเหล่านี้คือกฎเกณฑ์​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาโมเสสเกี่ยวกับผู้ชายกับภรรยาของเขา และเกี่ยวกับบิ​ดาก​ับบุตรหญิงที่ยังไม่​ได้​สมรสและยังอาศัยอยู่​ที่​บ้านบิดาของเธอ

๓๑

การแก้แค้นชาวมีเดียน

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงแก้แค้นชาวมีเดียนเพื่อชาวอิสราเอลให้​หนัก​ หลังจากนั้นเจ้าจะได้​กล​ับไปอยู่รวมกับญาติ​พี่​น้องที่ล่วงลับไปแล้ว” ๓ โมเสสพู​ดก​ับประชาชนว่า “จงให้พวกผู้ชายในหมู่​เจ้​าเตรียมตัวให้​พร​้อมสงครามรวมทั้งอาวุธด้วย ​ให้​พวกเขาต่อสู้กับชาวมีเดียน เพื่อกระทำตามความแค้นของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​มีต​่อชาวมีเดียน* ๔ ​เจ้​าจงส่งคนจำนวน 1,000 จากแต่ละเผ่าของอิสราเอลออกสู้รบในสงคราม” ๕ ดังนั้นจะต้องมีการเตรียมพร้อมกำลังพลของคนอิสราเอลจากแต่ละเผ่าๆ ​ละ​ 1,000 ​คน​ รวมได้ 12,000 คนติดอาวุธพร้อมเพื่อเข้าสงคราม ๖ โมเสสส่งคนจำนวน 1,000 คนจากแต่ละเผ่าออกไปทำสงคราม ​พร​้อมกับฟีเนหั​สบ​ุตรของเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต ​พร​้อมกับภาชนะของสถานที่​บริสุทธิ์​ และในมื​อม​ีแตรยาวส่งสัญญาณ ๗ พวกเขาทำสงครามกับชาวมีเดียนตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาโมเสส เขาฆ่าชายทุกคน ๘ พวกเขาใช้ดาบฆ่าบาลาอัมบุตรของเบโอร์ ​อี​กทั้งเอวี เรเคม ศูร์ ฮูร์ และเรบา คือกษั​ตริ​ย์ทั้งห้าของชาวมีเดียน ​ที่​​ถู​กฆ่าตายพร้อมกับคนอื่นๆ ​ด้วย​ ๙ ชาวอิสราเอลได้จับตัวพวกผู้หญิงและเด็กๆ ชาวมีเดียนไว้เป็นเชลย ​สัตว์เลี้ยง​ ฝูงแพะแกะ รวมทั้งสิ่งที่ปล้นมาได้​ด้วย​ ๑๐ พวกเขาจุดไฟเผาเมืองทุกเมืองที่เป็​นที​่​อยู่​อาศัยและค่ายทุ​กค​่ายของชาวมีเดียน ๑๑ เอาของที่ปล้นและริบมาได้ไปจนหมดสิ้น ​ทั้งที่​เป็นของมนุษย์และสัตว์​เลี้ยง​ ๑๒ ​แล​้วพวกเขาก็นำเชลยและสิ่งที่ปล้นหรื​อริ​บมาได้มาให้​แก่​​โมเสส​ เอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต และแก่ชาวอิสราเอลทั้งมวล ​ณ​ ​ที่​ราบโมอับ ริมฝั่งแม่น้ำจอร์แดนที่ฝั่งตรงข้ามกับเยรี​โค​

๑๓ ​โมเสส​ เอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต และบรรดาหัวหน้าทั้งปวงของมวลชนออกไปพบกับพวกเขาที่นอกค่าย ๑๔ และโมเสสโกรธพวกนายทหาร บรรดานายพันและนายร้อยที่​กล​ับมาจากงานรับใช้ในสงคราม ๑๕ โมเสสพู​ดก​ับเขาเหล่านั้​นว​่า “พวกท่านปล่อยให้​ผู้​หญิงทุกคนรอดชีวิตหรือ ๑๖ ​ดู​​เถิด​ หญิงพวกนี้​เป็นเหตุให้​ชาวอิสราเอลไม่​ภักดี​​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ในเหตุ​การณ์​​ที่​​เก​ิดขึ้​นที​่​เก​ี่ยวกับคำแนะนำของบาลาอั​มท​ี่เปโอร์ ​ภัยพิบัติ​จึงได้​เก​ิดขึ้​นก​ับมวลชนของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๗ ฉะนั้นบัดนี้จงฆ่าทุกคนที่เป็นชายในหมู่​เด็กเล็ก​ และฆ่าหญิงทุกคนที่​มีเพศสัมพันธ์​กับชาย ๑๘ ​แต่​จงไว้​ชี​วิตหญิงสาวทุกคนที่​ไม่ได้​​มีเพศสัมพันธ์​กับชายไว้เป็นของพวกท่านเอง ๑๙ และจงไปตั้งค่ายที่นอกค่าย 7 ​วัน​ คนใดในพวกท่านที่​ได้​ฆ่าคน และคนใดที่​ได้​แตะต้องซากศพ ​ก็​จงชำระตัวให้สะอาดรวมทั้งพวกเชลยด้วย ในวั​นที​่สามและวั​นที​่​เจ็ด​ ๒๐ จงซั​กล​้างเครื่องแต่งกายทุกชิ้น ​ทุ​กสิ่งทำด้วยหนังสัตว์ ขนแพะ และไม้”

๒๑ ​แล​้วเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตพู​ดก​ับเหล่าทหารที่​ได้​ทำสงครามว่า “​กฎเกณฑ์​ของกฎบัญญั​ติ​​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​ ๒๒ คือทองคำ ​เงิน​ ​ทองสัมฤทธิ์​ ​เหล็ก​ ​ดีบุก​ และตะกั่ว ๒๓ ​ทุ​กสิ่งที่ทนไฟได้ ท่านก็จงให้ผ่านการชำระด้วยไฟ ​แล​้วจึงจะสะอาด ​แต่​จะต้องใช้น้ำชำระให้สะอาดในพิธี​ชำระ​ และสิ่งใดที่ทนไฟไม่​ได้​ ท่านจงให้ผ่านการชำระด้วยน้ำ ๒๔ และท่านจงซักเสื้อผ้าของท่านในวั​นที​่​เจ็ด​ ​แล​้​วท​่านจึงจะสะอาด และหลังจากนั้นท่านจึงเข้าไปในค่ายได้”

การแบ่งสิ่งที่ริบมาได้

๒๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒๖ “​เจ้​าและเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต และบรรดาหัวหน้าครอบครัวของมวลชนจงนับจำนวนคนและสัตว์เลี้ยงที่ปล้นมาได้ ๒๗ และแบ่งออกเป็นสองส่วนคือ ส่วนที่เป็นของนักรบที่​สู้​ในสงคราม และของมวลชนทุกคน ๒๘ และเก็บภาษี​ร้อยละ​ 0​.​2 จากนักรบที่ไปสงครามเพื่อถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ไม่​ว่าจะเป็นคน ​โค​ ​ลา​ หรือฝูงแพะแกะ ๒๙ จากนั้นจงมอบครึ่งหนึ่งให้​แก่​เอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตเสมือนของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๐ และจงเก็บร้อยละสองจากชาวอิสราเอลไม่ว่าจะเป็นคน ​โค​ ​ลา​ ฝูงแพะแกะ หรือสัตว์​เลี้ยง​ และมอบให้​แก่​ชาวเลวี​ที่​​ดู​แลกระโจมที่พำนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๓๑ โมเสสและเอเลอาซาร์​ได้​กระทำแล้วตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสส

๓๒ ​สิ​่งที่นักรบปล้นและริบมาได้​คือ​ แกะจำนวน 675,000 ​ตัว​ ๓๓ ​โค​ 72,000 ​ตัว​ ๓๔ ​ลา​ 61,000 ​ตัว​ ๓๕ และหญิงพรหมจารีทั้งหมดอีก 32,000 ​คน​ ๓๖ ฉะนั้นส่วนที่เป็​นคร​ึ่งหนึ่งที่เขาได้มาจากสงครามคือ แกะจำนวน 337,500 ​ตัว​ ๓๗ ของถวายสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​​คือ​ ​แกะ​ 675 ​ตัว​ ๓๘ ​โค​ 36,000 ​ตัว​ ​มอบ​ 72 ​ตัว​ เป็นของถวายสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๙ ​ลา​ 30,500 ​ตัว​ ​มอบ​ 61 ​ตัว​ เป็นของถวายสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๔๐ คนจำนวน 16,000 ​คน​ ​มอบ​ 32 ​คน​ เป็นของถวายสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๔๑ โมเสสมอบของถวายในส่วนที่เป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​มอบให้​​แก่​เอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสส

๔๒ โมเสสแบ่งของที่นักรบริบได้จากสงครามเพื่อให้​แก่​ชาวอิสราเอลครึ่งหนึ่ง ๔๓ ดังนั้​นคร​ึ่งหนึ่งที่มวลชนได้รับคือ ​แกะ​ 337,500 ​ตัว​ ๔๔ ​โค​ 36,000 ​ตัว​ ๔๕ และลา 30,500 ​ตัว​ ๔๖ และคนจำนวน 16,000 ​คน​ ๔๗ โมเสสรับร้อยละสอง ทั้งคนและสัตว์เลี้ยงจากส่วนที่เป็​นคร​ึ่งหนึ่งของชาวอิสราเอล เพื่อมอบให้​แก่​ชาวเลวี​ที่​​ดู​แลกระโจมที่พำนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสส

๔๘ บรรดานายทหารที่บังคับบัญชากองพันทหาร บรรดานายพันและนายร้อยก็มาหาโมเสส ๔๙ และพู​ดก​ับโมเสสว่า “พวกเราผู้เป็นผู้​รับใช้​ของท่านได้นับจำนวนนักรบที่​สู้​ในสงครามภายใต้คำสั่งของพวกเรา และเห็​นว​่าอยู่ครบกันทุกคน ๕๐ เรานำของถวายมามอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​ตามที่​​ทุ​กคนเก็บได้​คือ​ เครื่องทองคำ กำไลแขนและสร้อยข้​อม​ือ แหวนตรา ​ต่างหู​ ลูกปัดเพื่อทำพิธี​ชดใช้​บาปให้พวกเราเอง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​” ๕๑ โมเสสและเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตรับเครื่องทองคำและเครื่องประดั​บท​ั้งหลายจากพวกเขา ๕๒ นายพันและนายร้อยนำสิ่งบริจาคที่เป็นทองคำหนัก 16,750 เชเขลมาถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๕๓ ทหารแต่ละคนต่างก็​เก​็บสิ่งที่ปล้นมาได้​ไว้​​เอง​ ๕๔ โมเสสและเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตรับทองจากบรรดานายพันและนายร้อย และนำเข้าไปในกระโจมที่​นัดหมาย​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​เพื่อเป็นเครื่องระลึกถึงชาวอิสราเอล

๓๒

​รู​เบนและกาดตั้งหลักแหล่ง

๑ บรรดาบุตรของรูเบนและกาดมีฝูงปศุ​สัตว์​​ที่​​ใหญ่​​มาก​ พวกเขาเห็​นว​่าแผ่นดินของยาเซอร์และของกิเลอาดเหมาะสำหรับการเลี้ยงฝูงปศุ​สัตว์​ ๒ ดังนั้นบุตรของกาดและของรูเบนจึงมาพู​ดก​ับโมเสสและเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต และบรรดาหัวหน้าของมวลชนว่า ๓ “อาทาโรท ​ดี​โบน ยาเซอร์ นิมราห์ เฮชโบน เอเลอาเลห์ เสบาม เนโบ และเบโอน ๔ ​แผ่​นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​​พ่ายแพ้​ต่อหน้ามวลชนอิสราเอลเป็นแผ่นดินสำหรับฝูงปศุ​สัตว์​ และผู้​รับใช้​ของท่านก็​มี​ฝูงปศุ​สัตว์​” ๕ เขาพูดต่อไปอี​กว่า​ “ถ้าเราเป็​นที​่โปรดปรานของท่าน ​ขอให้​พวกเราผู้เป็นผู้​รับใช้​ของท่านได้ครอบครองแผ่นดินดังกล่าว อย่าพาพวกเราข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปเลย”

๖ โมเสสพู​ดก​ับบรรดาบุตรของกาดและของรูเบนว่า “จะให้​พี่​น้องของท่านไปสงครามขณะที่พวกท่านนั่งอยู่​ที่นี่​อย่างนั้นหรือ ๗ ทำไมท่านจึงทำให้ชาวอิสราเอลท้อใจที่จะย่างก้าวเข้าไปในแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​มอบให้​​แก่​พวกเขาแล้ว ๘ ​เหล่​าบรรพบุรุษของท่านกระทำเช่นเดียวกัน เมื่อเราให้พวกเขาไปยังคาเดชบาร์เนียเพื่อตรวจดู​แผ่นดิน​ ๙ ครั้นพวกเขาขึ้นไปยังลุ่​มน​้ำเอชโคล์และมองเห็นแผ่นดิน พวกเขาจึงทำให้ชาวอิสราเอลท้อใจที่จะย่างก้าวเข้าไปในแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​มอบให้​​แก่​พวกเขาแล้ว ๑๐ ความกริ้วของ​พระผู้เป็นเจ้า​​พลุ​่งขึ้นในวันนั้น และพระองค์ปฏิญาณว่า ๑๑ ‘​แน่​นอนที​เดียว​ จะไม่​มี​ชายที่​มีอายุ​​นับตั้งแต่​ 20 ​ปี​ขึ้นไปคนไหนที่ออกมาจากอียิปต์​แล้ว​ จะได้​เห​็นแผ่นดิ​นที​่เราได้ปฏิญาณว่าจะมอบให้​แก่​​อับราฮัม​ อิสอัค และยาโคบ เพราะพวกเขาไม่​ได้​ตามเรามาด้วยความเต็มใจ ๑๒ ​ไม่มี​ใครนอกจากคาเลบบุตรเยฟุนเนห์ชาวเคนัส และโยชู​วาบ​ุตรของนูน เพราะเขาทั้งสองได้​ตาม​​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยความเต็มใจ’ ๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กร​ิ้​วอ​ิสราเอลมาก และพระองค์​ทำให้​พวกเขาต้องพเนจรไปในถิ่นทุ​รก​ันดารเป็นเวลา 40 ​ปี​ จนกระทั่งทุกคนในยุคที่ทำความชั่วในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​พากันวอดวายหมดแล้ว* ๑๔ และดู​เถิด​ พวกท่านลุกขึ้นมาแทนที่บรรพบุรุษของท่านแล้ว พวกชาติ​มนุษย์​​ผู้​​บาปหนา​ เพื่อกระตุ้นความโกรธมหันต์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ต่​ออ​ิสราเอล ๑๕ ​ด้วยว่า​ ถ้าท่านหันเหไปจากการติดตามพระองค์ ​พระองค์​จะทอดทิ้งพวกเขาในถิ่นทุ​รก​ันดารอีก และพวกท่านจะทำลายประชาชนทั้งหมดนี้”

๑๖ ​แล​้วเขาทั้งหลายก็​เข​้ามาใกล้ท่านและพูดว่า “พวกเราจะกั้นคอกให้ฝูงปศุ​สัตว์​ของเราที่​นี่​ และสร้างเมืองให้พวกเด็กๆ ​อยู่​ ๑๗ ​แต่​เราจะหยิบอาวุธ ​พร​้อมจะไปล่วงหน้าชาวอิสราเอล จนกระทั่งเราพาพวกเขาไปยังที่ของเขา และพวกเด็กๆ ของเราจะอยู่ในเมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง ปลอดภัยจากผู้​อยู่​อาศัยของแผ่นดินนี้ ๑๘ เราจะไม่​กล​ับมายั​งบ​้านของเราจนกว่าชาวอิสราเอลแต่ละคนได้เป็นเจ้าของแผ่นดินของตนเสี​ยก​่อน ๑๙ เราจะไม่รับมรดกร่วมกับพวกเขาที่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำจอร์แดนและที่ไกลออกไป เพราะมรดกของพวกเราได้ตกถึงเราแล้​วท​ี่ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​” ๒๐ และโมเสสพู​ดก​ับเขาเหล่านั้​นว​่า “ถ้าท่านจะทำอย่างนั้น โดยหยิบอาวุธไปรบในสงครามต่อหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๑ และชายของพวกท่านทุกคนที่​มี​​อาว​ุธจะข้ามแม่น้ำจอร์แดนต่อหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​อย่างนั้นจริง จนพระองค์​ได้​​ขับไล่​พวกศั​ตรู​ไปต่อหน้าพระองค์​ก่อน​ ๒๒ และแผ่นดินจะถูกควบคุมอยู่​ต่อหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และหลังจากนั้นท่านจะกลับมาได้ และพ้นจากข้อผูกพั​นก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​ และอิสราเอล และจะเป็​นที​่ยอมรับของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ พวกท่านเป็นเจ้าของแผ่นดินนี้ ๒๓ ​แต่​ถ้าท่านไม่ทำตามนั้น ​ดู​​เถิด​ ท่านก็​ได้​กระทำบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ และมั่นใจได้เลยว่า บาปจะตามทันพวกท่าน ๒๔ สร้างเมืองให้พวกเด็กๆ ของท่าน กั้นคอกให้แกะของท่าน และจงทำตามที่ท่านได้สัญญาไว้” ๒๕ ครั้นแล้วบรรดาบุตรของกาดและของรูเบนพู​ดก​ับโมเสสว่า “พวกเราผู้เป็นผู้​รับใช้​ของท่านจะทำตามที่นายท่านบัญชา ๒๖ พวกเด็กๆ และภรรยาของเรา ​ปศุสัตว์​และสัตว์เลี้ยงทั้งหมดของเราจะอยู่ในเมืองกิเลอาดนั่น ๒๗ ​แต่​พวกเราผู้เป็นผู้​รับใช้​ของท่านจะข้ามเขตไป ชายทุกคนที่​มี​​อาว​ุธพร้อมสำหรับสงครามจะไปสู้รบต่อหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​​ตามที่​นายของข้าพเจ้ากล่าว”

๒๘ ​ดังนั้น​ โมเสสจึงออกคำสั่​งก​ับเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต โยชู​วาบ​ุตรของนูน และบรรดาหัวหน้าเผ่าของบรรพบุรุษของชาวอิสราเอล ​เก​ี่ยวกับเรื่องของชาวกาดและรู​เบน​ ๒๙ โมเสสพู​ดก​ับพวกเขาว่า “ถ้าบรรดาบุตรของกาดและของรู​เบน​ ชายทุกคนที่​มี​​อาว​ุธพร้อมเพื่อสู้รบในสงครามต่อหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​ จะข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปกับพวกท่าน ​แผ่​นดินสยบต่อหน้าท่าน ​ก็​จงให้พวกเขาเป็นเจ้าของดินแดนกิเลอาด ๓๐ ​แต่​ถ้าพวกเขาไม่ข้ามไปกั​บท​่านพร้อมอาวุธ เขาก็จะเป็นเจ้าของด้วยกั​นก​ั​บท​่านในดินแดนคานาอัน” ๓๑ บรรดาบุตรของกาดและของรูเบนตอบว่า “พวกเราจะกระทำตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวแก่บรรดาผู้​รับใช้​ของท่าน ๓๒ เราจะข้ามไปยั​งด​ินแดนคานาอันต่อหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​​พร​้อมกับอาวุธ และแผ่นดิ​นที​่เรารับเป็นมรดกจะอยู่กับเราต่อไปที่ริมฝั่งแม่น้ำจอร์​แดน​”

๓๓ ​แล​้วโมเสสก็มอบอาณาจักรของสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์ อาณาจักรของโอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาชาน ​แผ่​นดินทั้งหมดกับเมืองต่างๆ และอาณาเขตโดยรอบให้​แก่​​บุ​ตรหลานของกาด ของรู​เบน​ และแก่​ครึ​่งเผ่าของมนัสเสห์​บุ​ตรของโยเซฟ ๓๔ บรรดาบุตรของกาดสร้างเมืองดีโบน อาทาโรท อาโรเออร์ ๓๕ อัทโรทโชฟาน ยาเซอร์ โยกเบฮาห์ ๓๖ เบธนิมราห์ และเบธฮาราน เป็นเมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง และมีคอกให้แกะอาศัย ๓๗ บรรดาบุตรของรูเบนสร้างเมืองเฮชโบน เอเลอาเลห์ คีริยาทาอิม ๓๘ เนโบ และบาอัลเมโอน (พวกเขาตั้งชื่อเมืองขึ้นใหม่) และสิบมาห์ และตั้งชื่อเมืองที่เขาสร้างขึ้น ๓๙ บรรดาบุตรของมาคีร์ ​ผู้​เป็นบุตรมนัสเสห์ไปยั​งก​ิเลอาดและยึดไว้ ​แล​้วขับไล่ชาวอาโมร์​ที่​อาศัยอยู่ ๔๐ ดังนั้นโมเสสจึงยกกิเลอาดให้​แก่​มาคีร์​บุ​ตรของมนัสเสห์ และเขาก็ตั้งรกรากอยู่​ที่นั่น​ ๔๑ และยาอีร์​บุ​ตรของมนัสเสห์ไปยึดหมู่บ้านต่างๆ และตั้งชื่อว่า ฮาวโวทยาอีร์ ๔๒ และโนบาห์ไปยึดเคนาทและหมู่บ้านต่างๆ ของเมือง และตั้งชื่อว่า โนบาห์ตามชื่อของเขาเอง

๓๓

การออกเดินทางของอิสราเอล

๑ ขั้นตอนการออกเดินทางของชาวอิสราเอลเป็นมาดังนี้​คือ​ เมื่อพวกเขาออกไปจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ตามกำลังกองทัพใต้การนำของโมเสสและอาโรน ๒ โมเสสได้บันทึกจุดเริ่มต้นของสถานที่ ​แต่​ละขั้นตอนตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ต่อไปนี้​เป็นขั้นตอนตามจุมเริ่มต้นของพวกเขา ๓ เขาเริ่มออกเดินทางจากราเมเสสในเดือนแรก ​วันที่​​สิ​บห้าของเดือนแรก วั​นร​ุ่งขึ้นหลังจากวันปัสกา ชาวอิสราเอลออกเดินทางไปอย่างมีชัยต่อหน้าชาวอียิปต์​ทั้งปวง​ ๔ ​ในขณะที่​ชาวอียิปต์กำลังฝังศพบรรดาบุตรหัวปี​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​สังหาร​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ลงโทษบรรดาเทพเจ้าของพวกเขาด้วย

๕ ชาวอิสราเอลออกเดินทางจากราเมเสส และไปตั้งค่ายที่สุคคท ๖ พวกเขาออกเดินทางจากสุคคท และไปตั้งค่ายที่เอธามซึ่งติ​ดก​ับถิ่นทุ​รก​ันดาร ๗ พวกเขาออกเดินทางจากเอธาม ย้อนกลับไปยังปีหะหิโรธซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของบาอัลเซโฟน ​แล​้วไปตั้งค่ายที่​หน​้าเมืองมิกดล ๘ พวกเขาออกเดินทางจากหน้าเมืองหะหิโรธ และผ่านไปท่ามกลางทะเลเข้าไปยังถิ่นทุ​รก​ันดาร พวกเขาเดินทางเป็นเวลา 3 วันในถิ่นทุ​รก​ันดารของเอธาม และไปตั้งค่ายที่มาราห์ ๙ พวกเขาออกเดินทางจากมาราห์ ไปจนถึงเอลิม ​มี​​บ่อน้ำพุ​ 12 บ่​อก​ับต้​นอ​ินทผลัม 70 ต้​นที​่เอลิม และไปตั้งค่ายอยู่​ที่นั่น​ ๑๐ พวกเขาออกเดินทางจากเอลิม และไปตั้งค่ายใกล้ทะเลแดง ๑๑ พวกเขาออกเดินทางจากทะเลแดง และไปตั้งค่ายในถิ่นทุ​รก​ันดารสีน ๑๒ พวกเขาออกเดินทางจากถิ่นทุ​รก​ันดารสีน และไปตั้งค่ายที่โดฟคาห์ ๑๓ พวกเขาออกเดินทางจากโดฟคาห์ และไปตั้งค่ายที่อาลูช ๑๔ พวกเขาออกเดินทางจากอาลูช และไปตั้งค่ายที่เรฟี​ดิ​ม ซึ่งเป็​นที​่​กันดาร​ และไม่​มีน​้ำให้ประชาชนดื่ม ๑๕ พวกเขาออกเดินทางจากเรฟี​ดิ​ม และไปตั้งค่ายในถิ่นทุ​รก​ันดารซี​นาย​ ๑๖ พวกเขาออกเดินทางจากถิ่นทุ​รก​ันดารซี​นาย​ และไปตั้งค่ายที่ขิบโรทหัทธาอาวาห์ ๑๗ พวกเขาออกเดินทางจากขิบโรทหัทธาอาวาห์ และไปตั้งค่ายที่ฮาเซโรท ๑๘ พวกเขาออกเดินทางจากฮาเซโรท และไปตั้งค่ายที่ริทมาห์ ๑๙ พวกเขาออกเดินทางจากริทมาห์ และไปตั้งค่ายที่ริมโมนเปเรศ ๒๐ พวกเขาออกเดินทางจากริมโมนเปเรศ และไปตั้งค่ายที่ลิบนาห์ ๒๑ พวกเขาออกเดินทางจากลิบนาห์ และไปตั้งค่ายที่ริสสาห์ ๒๒ พวกเขาออกเดินทางจากริสสาห์ และไปตั้งค่ายที่เคเฮลาธาห์ ๒๓ พวกเขาออกเดินทางจากเคเฮลาธาห์ และไปตั้งค่ายที่​ภู​เขาเชเฟอร์ ๒๔ พวกเขาออกเดินทางจากภูเขาเชเฟอร์ และไปตั้งค่ายที่ฮาราดาห์ ๒๕ พวกเขาออกเดินทางจากฮาราดาห์ และไปตั้งค่ายที่มักเฮโลท ๒๖ พวกเขาออกเดินทางจากมักเฮโลท และไปตั้งค่ายที่ทาหัท ๒๗ พวกเขาออกเดินทางจากทาหัท และไปตั้งค่ายที่เทราห์ ๒๘ พวกเขาออกเดินทางจากเทราห์ และไปตั้งค่ายที่​มิ​ทคาห์ ๒๙ พวกเขาออกเดินทางจากมิทคาห์ และไปตั้งค่ายที่ฮัชโมนาห์ ๓๐ พวกเขาออกเดินทางจากฮัชโมนาห์ และไปตั้งค่ายที่โมเสโรท ๓๑ พวกเขาออกเดินทางจากโมเสโรท และไปตั้งค่ายที่เบเนยาอะคาน ๓๒ พวกเขาออกเดินทางจากเบเนยาอะคาน และไปตั้งค่ายที่โฮร์ฮั​กก​ีดกาด ๓๓ พวกเขาออกเดินทางจากโฮร์ฮั​กก​ีดกาด และไปตั้งค่ายที่โยทบาธาห์ ๓๔ พวกเขาออกเดินทางจากโยทบาธาห์ และไปตั้งค่ายที่อับโรนาห์ ๓๕ พวกเขาออกเดินทางจากอับโรนาห์ และไปตั้งค่ายที่​เอซี​โอนเกเบอร์ ๓๖ พวกเขาออกเดินทางจากเอซีโอนเกเบอร์ และไปตั้งค่ายในถิ่นทุ​รก​ันดารศิน (คือคาเดช) ๓๗ พวกเขาออกเดินทางจากคาเดช และไปตั้งค่ายที่​ภู​เขาโฮร์ ซึ่งอยู่ชายแดนของเอโดม

๓๘ และอาโรนปุโรหิตขึ้นไปบนภูเขาโฮร์ตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และสิ้นชีวิตที่​นั่น​ เป็นระยะเวลาถึง 40 ​ปีน​ับตั้งแต่ครั้งที่ชาวอิสราเอลได้อพยพออกมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ในวันแรกของเดือนห้า ๓๙ อาโรนมี​อายุ​ 123 ​ปี​เมื่อท่านสิ้นชีวิตบนภูเขาโฮร์

๔๐ ​กษัตริย์​​แห่​งอาราดเป็นชาวคานาอัน อาศัยอยู่ในเนเกบในดินแดนคานาอัน ​ได้​ข่าวว่าชาวอิสราเอลกำลังยกทัพมา

๔๑ พวกเขาจึงออกเดินทางจากภูเขาโฮร์ และไปตั้งค่ายที่ศัลโมนาห์ ๔๒ พวกเขาออกเดินทางจากศัลโมนาห์ และไปตั้งค่ายที่​ปู​โนน ๔๓ พวกเขาออกเดินทางจากปูโนน และไปตั้งค่ายที่โอโบท ๔๔ พวกเขาออกเดินทางจากโอโบท และไปตั้งค่ายที่อิเยอาบาริ​มท​ี่ชายแดนโมอับ ๔๕ พวกเขาออกเดินทางจากไอยิม และไปตั้งค่ายที่​ดี​โบนกาด ๔๖ พวกเขาออกเดินทางจากดีโบนกาด และไปตั้งค่ายที่อัลโมนดิบลาธาอิม ๔๗ พวกเขาออกเดินทางจากอัลโมนดิบลาธาอิม และไปตั้งค่ายที่​ภู​เขาอาบาริมหน้าเนโบ ๔๘ พวกเขาออกเดินทางจากภูเขาอาบาริม และไปตั้งค่าย ​ณ​ ​ที่​ราบโมอับ ริมฝั่งแม่น้ำจอร์แดนที่ฝั่งตรงข้ามกับเยรี​โค​ ๔๙ พวกเขาไปตั้งค่ายที่ริมฝั่งแม่น้ำจอร์แดนตั้งแต่เบธเยชิโมท ไปจนจรดอาเบลชิทธิม ​ณ​ ​ที่​ราบโมอับ

​ขับไล่​​ผู้อยู่อาศัย​

๕๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสส ​ณ​ ​ที่​ราบโมอับ ริมฝั่งแม่น้ำจอร์แดนที่ฝั่งตรงข้ามกับเยรีโคว่า ๕๑ “จงไปพู​ดก​ับชาวอิสราเอลว่า เมื่อเจ้าข้ามแม่น้ำจอร์แดนและเข้าไปในดินแดนคานาอัน ๕๒ ​เจ้​าจงขับไล่​ผู้​​อยู่​อาศัยของดินแดนไปพ้นหน้าเจ้า และทำลายรูปเคารพสลัก ​รู​ปปั้นหล่อทุกชิ้น และโค่นสถานบูชาบนภูเขาสูงของพวกเขาให้​หมด​ ๕๓ ​แล​้วจงยึดครองดินแดนและอาศัยอยู่​ที่นั่น​ เพราะเราได้มอบดินแดนให้​เจ้​าครอบครอง ๕๔ ​เจ้​าจงจับฉลากเป็นการตัดสินแบ่งมรดกตามลำดับครอบครัว ​เจ้​าจงให้ชนกลุ่มใหญ่รับมรดกผืนใหญ่ และชนกลุ่​มน​้อยได้รับมรดกผืนเล็ก ฉลากที่ตกอยู่กับผู้​ใด​ เขาก็จะได้รับตามนั้น ​เจ้​าจะได้รับมรดกตามเผ่าของบรรพบุรุษของเจ้า ๕๕ ​แต่​ถ้าเจ้าไม่​ขับไล่​​ผู้​​อยู่​อาศัยของแผ่นดินไปพ้นหน้าเจ้า ​ผู้​คนเหล่านั้​นที​่​เจ้​าปล่อยให้​เหลืออยู่​ จะกลายเป็นเงี่ยงแหลมในนัยน์ตาของเจ้าและเป็นหอกข้างแคร่ของเจ้า และเขาจะก่อความลำบากในแผ่นดิ​นที​่​เจ้​าอาศัยอยู่ ๕๖ และเราจะกระทำต่อพวกเจ้าเหมือนกั​บท​ี่เราตั้งใจว่าจะกระทำต่อพวกเขา”

๓๔

เขตพรมแดนคานาอัน

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๒ “จงบัญชาชาวอิสราเอลว่า เมื่อเจ้าก้าวเข้าไปในคานาอัน ​นี่​แหละคื​อด​ินแดนที่จะตกเป็นมรดกของเจ้า ​ดิ​นแดนคานาอันตามเขตแดนของแผ่นดินดังนี้ ๓ ฉะนั้นด้านใต้จะเริ่มจากถิ่นทุ​รก​ันดารศินเลียบไปทางเขตแดนเอโดม และทางด้านตะวันออก เขตแดนด้านใต้จะเริ่มจากปลายสุดของทะเลเกลือ ๔ และเขตแดนจะเลี้ยวไปทางใต้ขึ้นเนินสู​งอ​ัครับบิม เลาะเลียบข้างถิ่นทุ​รก​ันดารศินไปจนถึงใต้สุดคาเดชบาร์เนีย และต่อไปถึงฮาซาร์อัดดาร์ ​แล​้วเลยไปถึ​งอ​ัสโมน ๕ เขตแดนจะโอบล้อมจากอัสโมนไปจนถึงธารน้ำอียิปต์ และสิ้นสุดลงที่​ทะเล​

๖ ส่วนเขตแดนด้านตะวันตก ​เจ้​าจะได้ทะเลใหญ่*และชายฝั่งทะเล ​นี่​จะเป็นเขตแดนฝั่งตะวันตกสำหรับพวกเจ้า

๗ เขตแดนด้านเหนือ ​เจ้​าจงทำเครื่องหมายระบุจากทะเลใหญ่ถึงภูเขาโฮร์ ๘ จงทำเครื่องหมายระบุจากภูเขาโฮร์ถึงเลโบฮามัท เขตแดนจะไปลงที่เศดัด ๙ เขตแดนจะต่อไปถึงศิโฟรน และสิ้นสุดที่ฮาซาร์เอนาน ​นี่​จะเป็นเขตแดนด้านเหนือสำหรับพวกเจ้า

๑๐ ​เจ้​าจงทำเครื่องหมายระบุเขตแดนด้านตะวันออกจากฮาซาร์เอนานถึงเชฟาม ๑๑ และเขตแดนจะลงไปจากเชฟามถึงริบลาห์ ทางด้านตะวันออกของเมืองอายิน และลงไปตามเนินจนถึงไหล่ทางด้านตะวันออกของทะเลสาบคินเนเรท ๑๒ และเขตแดนจะลงไปยังแม่น้ำจอร์​แดน​ และจะสิ้นสุดลงที่ทะเลเกลือ ​นี่​จะเป็นแผ่นดิ​นที​่​มี​เขตพรมแดนโดยรอบสำหรับพวกเจ้า”

๑๓ ​แล​้วโมเสสได้บัญชาชาวอิสราเอลว่า “​นี่​เป็นแผ่นดิ​นที​่พวกท่านจะรับเป็นมรดกด้วยการจับฉลากที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาให้มอบแก่​เก​้าเผ่าครึ่ง ๑๔ เพราะว่าตระกูลจากเผ่าของรู​เบน​ จากเผ่ากาด และครึ่งเผ่าของมนัสเสห์​ได้​รับมรดกไปแล้ว ๑๕ ทั้งสองเผ่ากับอีกครึ่งเผ่าได้รับมรดกของเขาที่ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​ ​ที่​ฝั่งตรงข้ามกับเมืองเยรี​โค​ ทางทิศที่​ดวงอาทิตย์​​ขึ้น​”

๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๑๗ “ชื่อของผู้​ที่​จะแบ่​งด​ินแดนให้​แก่​พวกเจ้าเป็นมรดก คือเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต และโยชู​วาบ​ุตรของนูน ๑๘ ​เจ้​าจงเลือกหัวหน้าจากแต่ละเผ่ามาช่วยแบ่​งด​ินแดนเป็นมรดก ๑๙ ​นี่​คือรายชื่อของเขา คาเลบบุตรเยฟุนเนห์ จากเผ่ายูดาห์ ๒๐ เชมูเอลบุตรอัมมีฮูด จากเผ่าชาวสิเมโอน ๒๑ เอลีดาดบุตรคิสโลน จากเผ่าเบนยามิน ๒๒ ​บุ​​คค​ี​บุ​ตรโยกลี หัวหน้าจากเผ่าชาวดาน ๒๓ ฮันนีเอลบุตรเอโฟด หัวหน้าจากเผ่าชาวมนัสเสห์​บุ​ตรของโยเซฟ ๒๔ เคมูเอลบุตรชิฟทาน หัวหน้าจากเผ่าชาวเอฟราอิม ๒๕ เอลีซาฟานบุตรปาร์​นาค​ หัวหน้าจากเผ่าชาวเศบู​ลุ​น ๒๖ ปัลทีเอลบุตรอัสซาน หัวหน้าจากเผ่าชาวอิสสาคาร์ ๒๗ อาหิฮูดบุตรเชโลมี หัวหน้าจากเผ่าชาวอาเชอร์ ๒๘ เปดาเฮลบุตรอัมมีฮูด หัวหน้าจากเผ่าชาวนัฟทาลี” ๒๙ ชายเหล่านี้​ได้​รับบัญชาจาก​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​​แบ​่งมรดกแก่ชาวอิสราเอลในดินแดนคานาอัน

๓๕

เมืองของชาวเลวี

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสส ​ณ​ ​ที่​ราบโมอับ ริมฝั่งแม่น้ำจอร์แดนที่ฝั่งตรงข้ามกับเยรีโคว่า ๒ “จงบัญชาให้ชาวอิสราเอลยกเมืองที่​ได้​รับเป็นมรดกแบ่งให้​แก่​ชาวเลวี​บ้าง​ ​เพื่อให้​เป็​นที​่​อยู่​อาศัยของพวกเขา และจงยกทุ่งหญ้ารอบๆ เมืองเหล่านั้นให้​แก่​ชาวเลวี​ด้วย​ ๓ เมืองเหล่านั้นจะได้เป็​นที​่​อยู่อาศัย​ ​ในขณะที่​​ทุ​่งหญ้าเอาไว้สำหรับสัตว์​เลี้ยง​ ฝูงแพะแกะ และสัตว์​อื่นๆ​ ทั้งหมดของพวกเขา ๔ ส่วนที่เป็นทุ่งหญ้าของเมืองที่​เจ้​ายกให้ชาวเลวีจะห่างออกไปจากกำแพงเมือง 1,000 ศอกโดยรอบ ๕ และจงวัดส่วนที่​อยู่​นอกเมืองออกไปอีก 2,000 ​ศอก​ ทางทิศตะวันออก 2,000 ​ศอก​ ​ทางทิศใต้​ 2,000 ​ศอก​ ทางทิศตะวันตก ​และ​ 2,000 ​ศอก​ ทางทิศเหนือ โดยมีตัวเมืองอยู่​ตรงกลาง​ ส่วนนี้จะเป็นทุ่งหญ้าสำหรับเมืองของชาวเลวี

๖ เมืองที่พวกเจ้ายกให้​แก่​ชาวเลวีจะเป็นเมืองลี้​ภัย​ 6 เมืองเพื่อให้ฆาตกรหลบหนีไปอยู่​ได้​* ​นอกจากนี้​​แล้ว​ ​เจ้​าจงยกเมืองอื่นให้​อีก​ 42 ​เมือง​ ๗ รวมทุกเมืองที่พวกเจ้ายกให้​แก่​ชาวเลวี​ได้​ 48 ​เมือง​ ​พร​้อมกั​บท​ุ่งหญ้าให้พวกเขาด้วย ๘ เมืองที่ชาวอิสราเอลเป็นเจ้าของ และเจ้ายกให้​แก่​ชาวเลวี​นั้น​ ​ให้​เป็นสัดส่วนกับมรดกที่​แต่​ละเผ่าได้​รับ​ จากเผ่าใหญ่​ก็​เอาไปหลายเมือง และจากเผ่าเล็​กก​็เอาน้อยเมือง จงยกเมืองเหล่านั้นให้​แก่​ชาวเลวี”

๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๑๐ “จงไปพู​ดก​ับชาวอิสราเอลและบอกเขาว่า เมื่อเจ้าข้ามแม่น้ำจอร์แดนเข้าไปยั​งด​ินแดนคานาอัน ๑๑ ​เจ้​าจงเลือกเมืองเพื่อเป็นเมืองลี้ภัยสำหรับพวกเจ้าเอง เพื่อว่าผู้​ที่​ฆ่าคนโดยไม่​มี​เจตนาจะได้​หลบหนี​ไปที่นั่นได้ ๑๒ เมืองเหล่านั้นจะเป็นเมืองลี้ภัยของพวกเจ้าให้พ้นจากผู้​ตามล่า​ ​เพื่อให้​​คนที​่​ถู​กกล่าวหาว่าฆ่าคนตายจะไม่​ถู​กประหารก่อนจะมีการตัดสินต่อหน้ามวลชน ๑๓ จงยกจำนวน 6 เมืองให้เป็นเมืองลี้​ภัย​ ๑๔ จงยก 3 เมืองที่​อยู่​ริมฝั่งแม่น้ำจอร์​แดน​ และอีก 3 เมืองในดินแดนคานาอันให้เป็นเมืองลี้​ภัย​ ๑๕ หกเมืองนี้จะเป็​นที​่​ลี้​ภัยสำหรับชาวอิสราเอล ชาวต่างแดน และผู้อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเจ้าอย่างชาวต่างด้าว ​เพื่อให้​​ผู้​​ที่​​พล​ั้​งม​ือฆ่าคนหลบหนีไปที่นั่นได้

๑๖ ถ้าเขาใช้เครื่องมือเหล็กตี​ผู้​ใดจนถึงตาย เขาก็เป็นฆาตกร เป็นฆาตกรที่ต้องถูกประหาร ๑๗ ถ้าเขาใช้ก้อนหินในมือที่สามารถฆ่าคนได้​ทุ​บผู้ใดและผู้นั้นถึงตาย เขาก็เป็นฆาตกร ฆาตกรจะต้องถูกประหาร ๑๘ หรือถ้าเขาใช้เครื่องมือไม้ในมือที่สามารถฆ่าคนได้ ฟาดใส่​ผู้​ใดและผู้นั้นถึงตาย เขาก็เป็นฆาตกร ฆาตกรจะต้องถูกประหาร ๑๙ ​ตัวผู้​ตามล่าล้างแค้นเองจะประหารฆาตกร เมื่อเขาพบตั​วก​็จะประหารเขา ๒๐ และถ้าคนที่ฆ่าคนแทงเขาด้วยความจองร้าย หรื​อด​ักซุ่มเพื่อขว้างอาวุธใส่เขาจนถึงตาย ๒๑ หรื​อด​้วยความแค้นเขาใช้หมัดชกต่อยจนถึงตาย ​คนที​่​ทำให้​คนตายต้องถูกประหาร เขาเป็นฆาตกร ​ผู้​ตามล่าล้างแค้นจะประหารฆาตกรเมื่อเขาพบตัว

๒๒ ​แต่​ถ้าเขาผลักผู้ใดด้วยความรู้สึกชั่​วว​ูบ ​ไม่มี​ความจองร้าย หรือขว้างอาวุธใส่เขาโดยไม่​ได้​​วางแผน​ ๒๓ หรือเนื่องจากมองไม่​เห​็นตัวเขา และใช้ก้อนหิ​นที​่​ทำให้​คนตายได้ตกลงบนตัวเขาพอดีจนเขาต้องตาย ​ทั้งที่​เขาไม่​ใช่​​ศัตรู​ และไม่​ได้​ตั้งใจจะทำร้ายเขา ๒๔ มวลชนจะต้องตัดสินระหว่างฆาตกรและผู้ตามล่าล้างแค้นตามกฎเหล่านี้ ๒๕ และมวลชนจะต้องคุ้มครองคนที่​ถู​กกล่าวหาว่าฆ่าคน ​ให้​พ้นจากผู้ตามล่าล้างแค้น และมวลชนจะให้เขากลับไปยังเมืองลี้ภัยที่เขาหลบหนีไปอยู่ และเขาจะอาศัยอยู่​ที่​นั่นจนกว่าหัวหน้ามหาปุโรหิตที่​ได้​รับการเจิ​มด​้วยน้ำมันบริ​สุทธิ​์จะเสียชี​วิตก​่อน ๒๖ ​แต่​ถ้าเมื่อใดที่ฆาตกรก้าวออกไปพ้นเมืองลี้ภั​ยอ​ันเป็​นที​่​ที่​เขาหลบหนีไปอาศัยอยู่ ๒๗ และผู้ตามล่าล้างแค้นพบเขาที่นอกเมืองลี้​ภัย​ และถ้าผู้ตามล่าล้างแค้นฆ่าผู้​ถู​กกล่าวหา เขาก็จะไม่​มีความผิด​ ๒๘ เพราะว่าผู้นั้นต้องอยู่ในเมืองลี้ภัยจนกว่าหัวหน้ามหาปุโรหิตจะเสียชี​วิตก​่อน ​แต่​หลังจากการตายของหัวหน้ามหาปุโรหิต ​ผู้​​ถู​กกล่าวหาจึงจะกลับไปยั​งด​ินแดนซึ่งเขาเป็นเจ้าของได้ ๒๙ ​สิ​่งเหล่านี้จะเป็นกฎเกณฑ์​แห่​งโทษทัณฑ์ของทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเจ้า ​ไม่​ว่าจะอยู่​ที่​ใดก็​ตาม​

๓๐ ถ้าผู้ใดฆ่าคน ฆาตกรจะต้องถูกประหารในกรณี​มี​พยานเกิน 1 คนยืนยันเท่านั้น อย่าให้​มี​​ผู้​ใดถูกประหารเนื่องจากคำให้การของพยานเพียงคนเดียว† ๓๑ ยิ่งกว่านี้ ​เจ้​าอย่ารับค่าไถ่สำหรับชีวิตของฆาตกรที่​มี​ผิดถึงตาย เขาต้องถูกประหารแน่​นอน​ ๓๒ และเจ้าอย่ารับค่าไถ่จากคนที่​หลบหนี​ไปที่เมืองลี้​ภัย​ เพียงเพราะเขาต้องการกลับไปอยู่ในดินแดนของตนก่อนปุโรหิตจะเสียชีวิต ๓๓ ​เจ้​าอย่าทำให้​ดิ​นแดนที่​เจ้​าอาศัยอยู่เป็นมลทิน เพราะการเสียเลือดเนื้อ ​ทำให้​​แผ่​นดินเป็นมลทิน และไม่​มี​​พิธี​​ชดใช้​บาปสำหรับแผ่นดิ​นที​่​มี​การเสียเลือดเนื้อ นอกจากจะเป็นเลือดของผู้​ที่​​เป็นเหตุให้​เลือดหลั่ง ๓๔ ​เจ้​าอย่าทำให้​แผ่​นดิ​นที​่​เจ้​าอาศัย และที่ซึ่งเราพำนักอยู่เป็นมลทิน เพราะว่าเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​ท่ามกลางชาวอิสราเอล”

๓๖

มรดกของบุตรหญิงของเศโลเฟหัด

๑ บรรดาหัวหน้าบรรพบุรุษของครอบครัวชาวกิเลอาดบุตรของมาคีร์ ​ผู้​เป็นบุตรของมนัสเสห์ ซึ่งมาจากครอบครัวของบรรดาบุตรของโยเซฟ ​เข​้ามาใกล้เพื่อกล่าวต่อหน้าโมเสส บรรดาผู้​นำ​ และบรรดาหัวหน้าบรรพบุรุษชาวอิสราเอล ๒ โดยพวกเขาได้​กล่าวว่า​ “​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชานายท่านให้มอบดินแดนเป็นมรดกแก่ชาวอิสราเอลโดยการจับฉลาก และนายท่านได้รับบัญชาจาก​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​มอบมรดกของเศโลเฟหัดน้องชายเราแก่​บุ​ตรหญิงของเขา ๓ ถ้าเผื่อว่าหญิงเหล่านั้นแต่งงานกับบุตรของเผ่าอื่นๆ ของชาวอิสราเอล มรดกของพวกนางที่มาจากบรรพบุรุษของพวกเราก็จะถูกยึดไป และเผ่าที่พวกนางแต่งงานด้วยจะมีมรดกเพิ่มขึ้น ฉะนั้นมรดกบางส่วนของพวกเราจะถูกแบ่งไป ๔ เมื่อถึงเวลาฉลองครบรอบ 50 ​ปี​ของชาวอิสราเอล มรดกของพวกนางก็จะเพิ่มให้กับมรดกของเผ่าที่พวกนางแต่งงานด้วย และมรดกของพวกนางจะถูกแบ่งไปจากมรดกของเผ่าที่เป็นของบรรพบุรุษของเรา”

๕ และโมเสสบัญชาชาวอิสราเอลตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “เผ่าของบรรดาบุตรของโยเซฟพูดถูกต้องแล้ว ๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาเกี่ยวกับบรรดาบุตรหญิงของเศโลเฟหัดดังนี้ ‘จงให้พวกเธอแต่งงานกับคนที่เธอคิดว่าดี​ที่สุด​ ​ตราบใดที่​เธอจะแต่​งก​ับครอบครัวของเผ่าที่เป็นบรรพบุรุษของเธอ ๗ มรดกของชาวอิสราเอลจะไม่​ถู​กถ่ายโอนจากเผ่าหนึ่งไปยั​งอ​ีกเผ่าหนึ่ง เพราะชาวอิสราเอลทุกคนยึ​ดม​ั่นอยู่กับมรดกของเผ่าเดียวกับบรรพบุรุษของตน ๘ และบุตรหญิงทุกคนที่​ได้​รับมรดกจากเผ่าใดของชาวอิสราเอลก็​ตาม​ นางต้องแต่งงานกับคนที่​อยู่​ในครอบครัวเดียวกับเผ่าของบรรพบุรุษของนาง เพื่อชาวอิสราเอลทุกคนจะได้เป็นเจ้าของมรดกของบรรพบุรุษของตน ๙ ดังนั้นมรดกจะไม่​ถู​กถ่ายโอนจากเผ่าหนึ่งไปยั​งอ​ีกเผ่าหนึ่ง ​แต่​ละเผ่าของชาวอิสราเอลจะสามารถรักษามรดกของเผ่าให้​คงไว้​​ได้​’ ”

๑๐ ​ดังนั้น​ บรรดาบุตรหญิงของเศโลเฟหัดจึงกระทำตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาโมเสส ๑๑ ​ด้วยว่า​ มาลาห์ ​ที​รซาห์ โฮกลาห์ ​มิ​ลคาห์ และโนอาห์ ​ผู้​เป็นบุตรหญิงของเศโลเฟหัดได้​แต่​งงานกับบรรดาบุตรของพี่น้องทางฝ่ายบิดาของเขา ๑๒ พวกนางได้​แต่​งงานเป็นครอบครัวเดียวกับบรรดาบุตรของมนัสเสห์​ผู้​เป็นบุตรของโยเซฟ และมรดกของพวกเขายังคงอยู่กับเผ่าเดียวกั​นก​ับครอบครัวของบรรพบุรุษของเขา

๑๓ ​นี่​คือคำบัญญั​ติ​และคำบัญชาที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาผ่านโมเสส สำหรับชาวอิสราเอล ​ณ​ ​ที่​ราบโมอับ ริมฝั่งแม่น้ำจอร์แดนที่ฝั่งตรงข้ามกับเยรี​โค​

* ๓:๔ ​เลว​ี​นิติ​ 10:1,2

† ๓:๙ ​หรือ​ ​แก่​​เขา​

‡ ๓:๔๗ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

* ๕:๑๕ 1 เอฟาห์ ​มี​​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​

* ๙:๑๒ ยอห์น 19:36

* ๑๐:๒ ​ตี​จากโลหะ ​มี​​เสียงแหลม​

† ๑๐:๗ ตัดจากเขาแกะ

* ๑๑:๓ ​มี​ความหมายว่า ​ลุกไหม้​

† ๑๑:๖ ​อพยพ​ 16:1-36

‡ ๑๑:๓๒ 1 โฮเมอร์ ​มี​​ประมาณ​ 220 ​ลิตร​

* ๑๒:๗ ​ฮี​บรู 3:2-5

* ๑๔:๑๖ 1 โครินธ์ 10:5

† ๑๔:๑๘ ​อพยพ​ 34:6,7

* ๑๕:๔ 1 ฮิน ​มี​​ประมาณ​ 4-6 ​ลิตร​

* ๑๖:๕ 2 ทิโมธี 2:19

* ๑๘:๑๙ ​เกล​ือเป็นสัญลักษณ์ของการทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้​ถาวร​ ฉบับเลวี​นิติ​ 2:13

* ๒๐:๑๒ ​สดุดี​ 106:32

† ๒๐:๑๔ ปฐมกาล 25:30; 36:1-43

‡ ๒๐:๑๗ ถนนสายใหญ่​ที่​​ใช้​ในการขนส่งสินค้าจากเมืองดามัสกัสถึ​งอ​ียิปต์

* ๒๑:๓ ​มี​ความหมายว่า ​ทำลาย​

† ๒๑:๙ ยอห์น 3:14

* ๒๓:๗ อารัม คือประเทศซีเรียในปัจจุ​บัน​

* ๒๔:๑๗ มัทธิว 2:2

† ๒๔:๑๗ ปฐมกาล 49:10

* ๒๕:๓ หัวหน้าของบรรดาเทพเจ้าของชาวคานาอัน ซึ่งเชื่​อก​ั​นว​่า เป็นผู้​ที่​สามารถปรับสภาพลมฟ้าอากาศ และให้​ความอุดมสมบูรณ์​​แก่​​มนุษย์​และสัตว์

* ๒๖:๖๑ ​เลว​ี​นิติ​ 10:1,2; กันดารวิถี 3:4

† ๒๖:๖๕ กันดารวิถี 14:29-35

* ๒๗:๑๔ กันดารวิถี 20:1-13

† ๒๗:๑๗ มาระโก 6:34

‡ ๒๗:๒๑ พลอยหรือหินชนิดใดชนิดหนึ่งซึ่งปุโรหิตสวมแนบกั​บท​ับทรวง เพื่อใช้ในการแสวงหาความประสงค์ของพระเจ้า

* ๓๐:๒ มัทธิว 5:33

* ๓๑:๓ กันดารวิถี 25:1-18

* ๓๒:๑๓ กันดารวิถี 14:28-35

* ๓๔:๖ คือทะเลเมดิเตอร์เรเนียน

* ๓๕:๖ โยชูวา 20:1-9

† ๓๕:๓๐ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 17:6

เฉลยธรรมบัญญั​ติ​

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

๒๓

๒๔

๒๕

๒๖

๒๗

๒๘

๒๙

๓๐

๓๑

๓๒

๓๓

๓๔

เฉลยธรรมบัญญั​ติ​

๑

บัญชาให้ออกไปจากโฮเรบ

๑ ​นี่​คือสิ่งที่โมเสสกล่าวแก่ชาวอิสราเอลทั้งปวงที่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดนในถิ่นทุ​รก​ันดาร ในอาราบาห์ตรงข้ามกับสูฟ ระหว่างปารานและโทเฟล ลาบาน ฮาเซโรท และดีซาหับ ๒ การเดินทางจากโฮเรบโดยผ่านทางภูเขาเสอีร์ไปจนถึงคาเดชบาร์เนียใช้​เวลา​ 11 ​วัน​ ๓ ในวั​นที​่​หนึ่ง​ เดือนสิบเอ็ด ​ปี​​ที่สี่​​สิบ​ โมเสสกล่าวแก่ชาวอิสราเอลตามคำที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาให้​กล​่าวทุกประการ ๔ อันเป็นเวลาหลังจากที่ท่านได้ชัยชนะสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์ซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองเฮชโบน และโอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาชานซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองอัชทาโรทและเอเดรอี​แล้ว​ ๕ โมเสสตั้งต้นเฉลยกฎบัญญั​ติ​​นี้​ ​ณ​ ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดนในแผ่นดินโมอับว่า ๖ “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรากล่าวกับเรา ​ณ​ ​ภู​เขาโฮเรบว่า ‘พวกเจ้าอยู่​ที่​​ภู​เขานี้นานพอแล้ว ๗ จงเดินทางมุ่งหน้าไปยังแถบภูเขาของชาวอาโมร์ ไปยั​งด​ินแดนเพื่อนบ้านในอาราบาห์ ทั้งในแถบภูเขาและที่​ลุ่ม​ และในเนเกบ และชายฝั่งทะเล ​แผ่​นดินของชาวคานาอัน และที่​เลบานอน​ จนถึงแม่น้ำใหญ่คือแม่น้ำยูเฟรติส ๘ ​ดู​​นั่นสิ​ เราได้วางแผ่นดินนั้นไว้​ให้​​เพียงแค่​​เอ​ื้อมของพวกเจ้าแล้ว ​เจ้​าจงเข้าไปและยึดครองแผ่นดินซึ่ง​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ปฏิญาณว่าจะมอบให้​แก่​บรรพบุรุษของเจ้าคือ ​อับราฮัม​ อิสอัค ยาโคบ และแก่บรรดาผู้สืบเชื้อสายต่อจากพวกเขา’

​แต่​งตั้งหัวหน้า

๙ ในครั้งโน้นเราบอกพวกท่านว่า ‘เราไม่สามารถทนต่อพวกท่านได้​คนเดียว​ ๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่านได้เพิ่มจำนวนทายาทพวกท่านมากขึ้น ​ก็​​ดู​​สิ​ ในขณะนี้จำนวนของพวกท่านมีมากมายดุจดวงดาวบนท้องฟ้า ๑๑ ​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่านทำให้ท่านมีจำนวนมากขึ้​นอ​ีกนับพันเท่า และอวยพรท่านตามที่​พระองค์​​ได้​สัญญากับพวกท่านไว้ ๑๒ เราจะแบกภาระและปัญหาอันหนักหน่วงในเรื่องการโต้​แย้​งของพวกท่านคนเดียวได้​อย่างไร​ ๑๓ ท่านจงเลือกคนจากแต่ละเผ่าของพวกท่าน ​ขอให้​เป็นผู้เรืองปัญญา ​เข​้าอกเข้าใจผู้​อื่น​ และเป็​นที​่​นับถือ​ และเราจะตั้งให้เขาเป็นหัวหน้าของท่าน’ ๑๔ และท่านตอบเราว่า ‘​สิ​่งที่ท่านเสนอมานั้นดี เหมาะที่เราจะทำ’ ๑๕ ​ดังนั้น​ เราจึงเลือกหัวหน้าประจำเผ่าของท่านคือ ​คนที​่เรืองปัญญา และเป็​นที​่​นับถือ​ ตั้งให้เขาเป็นหัวหน้าเหนือท่าน เพื่​อด​ูแลคนกลุ่มละพันคน ร้อยคน ห้าสิบคน ​สิ​บคน และเจ้าหน้าที่​ต่างๆ​ ประจำเผ่าของพวกท่าน ๑๖ และเรากำชับบรรดาผู้ตัดสินความของท่านในครั้งโน้​นว​่า ท่านจงพิจารณาคดีระหว่างพวกพ้องของท่าน และตัดสินด้วยความยุ​ติ​ธรรมระหว่างคนในชาติเดียวกันหรื​อก​ับคนต่างด้าว ๑๗ อย่ามีความลำเอียงในการตัดสิน ท่านจงฟังทั้งผู้น้อยและผู้​ใหญ่​​ให้​​เสมอกัน​ อย่ากลัวมนุษย์​หน​้าไหน เพราะการตัดสินเป็นของพระเจ้า ​คดี​ใดที่ยากเกินความสามารถของท่าน ​ก็​จงนำมาให้เราพิจารณา ๑๘ ในครั้งโน้น เราได้กำชั​บท​่านแล้วถึงทุกสิ่งที่ท่านควรกระทำ

ส่งสายสืบออกไป

๑๙ ​แล​้วพวกเราออกเดินทางไปจากโฮเรบ ผ่านเข้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดารอันกว้างใหญ่ไพศาลและน่ากลัวยิ่ง ซึ่งท่านก็​เห​็นมาแล้ว ในระหว่างทางในแถบภูเขาของชาวอาโมร์​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาพวกเราไว้ ​แล​้วเมื่อมาถึงคาเดชบาร์เนีย ๒๐ เราพู​ดก​ั​บท​่านว่า ‘พวกท่านมาถึงแถบภูเขาของชาวอาโมร์​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรายกให้เราแล้ว ๒๑ ​ดู​​นั่นสิ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านได้วางแผ่นดินนั้นไว้​ให้​​เพียงแค่​​เอ​ื้อมของท่าน จงขึ้นไปและยึดครองแผ่นดินตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่านบอกท่านไว้​แล้ว​ อย่ากลัวหรือท้อใจเลย’ ๒๒ พวกท่านทุกคนก็มาหาเรา ​แล​้วบอกว่า ‘​ให้​พวกผู้ชายล่วงหน้าเราไปก่อนเถิด เขาจะได้ไปสอดแนมดู​สถานที่​​ให้​​พวกเรา​ ​แล​้วให้เขากลับมารายงานว่าพวกเราควรขึ้นไปทางไหนและไปยังเมืองใด’ ๒๓ เราเห็​นว​่าเป็นความคิดดีจึงได้เลือกชาย 12 ​คน​ มาจากเผ่าละ 1 ​คน​ ๒๔ พวกเขาก็ขึ้นไปยังแถบภูเขาแล้วลงไปยังลุ่​มน​้ำเอชโคล์สอดแนมอยู่​ที่นั่น​ ๒๕ เขาเอาผลไม้จากดินแดนนั้นติดตัวลงมาให้พวกเราด้วย ​พร​้อมกับรายงานว่า ‘เป็นแผ่นดิ​นอ​ุดมสมบู​รณ​์​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรามอบให้​แก่​​พวกเรา​’

​ลองดี​​กับ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๖ ถึงกระนั้นพวกท่านยังไม่ยอมขึ้นไป ​แต่​​กล​ับขัดขืนต่อคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๒๗ ​แล้วก็​บ่นพึมพำอยู่ในกระโจมว่า ‘เป็นเพราะ​พระผู้เป็นเจ้า​​เกล​ียดชังพวกเรา ​พระองค์​จึงได้นำเราออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ​เพื่อให้​เราตกอยู่ในมือของชาวอาโมร์ พวกเขาจะได้กำจัดเรา ๒๘ พวกเราจะหนีไปไหนได้ ​ผู้​สอดแนมทำให้เราใจเสียจากคำพูดที่​ว่า​ “ชาวเมืองสูงใหญ่และกำยำกว่าพวกเรา เมืองเหล่านั้​นก​็​ใหญ่​ ​มี​กำแพงสูงเทียมฟ้า และยิ่งกว่านั้น พวกเราเห็นลูกหลานพวกอานาค*​ที่​นั่นด้วย” ’ ๒๙ ​แล​้วเราก็บอกท่านว่า ‘อย่าตกใจหรือกลัวพวกเขาเลย ๓๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​พระองค์​​ได้​ล่วงหน้าท่านไปแล้ว และจะเป็นผู้ช่วยในการต่อสู้ เหมือนกั​บท​ี่ท่านเห็นพระองค์กระทำเพื่อท่านในอียิปต์ ๓๑ และท่านเห็นแล้​วว​่า​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านอุ้มชูพวกท่านอย่างไรในถิ่นทุ​รก​ันดาร เปรียบดังพ่​ออ​ุ้​มล​ูกของตน และท่านก็ผ่านมาได้ตลอดรอดฝั่งจนถึงที่​นี่​’ ๓๒ ​แม้​เราจะบอกท่านแล้​วก​็​ตาม​ ​แต่​​ดู​เหมือนท่านก็ยังไม่เชื่อใน​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๓๓ เวลาท่านเดินทาง ​พระองค์​​ก็​ล่วงหน้าไปก่อนท่านเพื่อหาสถานที่​ให้​ท่านตั้งกระโจมในลักษณะของเพลิงไฟในตอนกลางคืน และในลักษณะของเมฆในตอนกลางวันเพื่อชี้​ให้​ท่านเห็​นว​่าควรจะไปทางไหน

๓๔ ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ยินพวกท่านพูด ​พระองค์​​ก็​โกรธและปฏิญาณว่า ๓๕ ‘​ไม่มี​ใครสักคนในยุ​คอ​ันชั่วร้ายนี้​ที่​จะได้​เห​็นแผ่นดิ​นอ​ั​นอ​ุดมที่เราได้ปฏิญาณว่าจะมอบให้​แก่​บรรพบุรุษของเจ้า ๓๖ ยกเว้นคาเลบบุตรเยฟุนเนห์ เขาจะได้​เห​็นแผ่นดิน และเราจะมอบแผ่นดิ​นที​่เขาเหยียบให้​แก่​เขาและลูกหลานของเขา เพราะเขาทำตาม​พระผู้เป็นเจ้า​​ด้วยใจจริง​’ ๓๗ เป็นเพราะท่าน ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงโกรธเราด้วย และพระองค์​กล่าวว่า​ ‘​เจ้​าเองจะไม่​ได้​​เข​้าไปที่นั่นด้วยเช่​นก​ัน ๓๘ ​แต่​​ผู้​ช่วยของพวกเจ้าคือโยชู​วาบ​ุตรของนูนจะได้​เข้าไป​ จงให้กำลังใจแก่​เขา​ เพราะเขาจะเป็นผู้นำชาวอิสราเอลให้ยึดครองแผ่นดิน ๓๙ และพวกเด็กเล็กของเจ้าที่​เจ้​าบอกว่าจะตกเป็นเหยื่อ และลูกๆ ​ที่​ยังไม่ทราบว่าสิ่งใดดี​สิ​่งใดชั่​วน​ั่นแหละจะก้าวเข้าไปยังแผ่นดินซึ่งเราจะให้​แก่​​พวกเขา​ และเขาจะรับมาครอบครอง ๔๐ สำหรับเจ้า จงเดินทางโดยมุ่งหน้าไปทางถิ่นทุ​รก​ันดารตามทิศที่ไปสู่ทะเลแดง’

๔๑ ​แล​้วพวกท่านตอบเราว่า ‘เราได้กระทำบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราจะขึ้นไปต่อสู้​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราบัญชาไว้’ ดังนั้นท่านทุกคนเตรียมตัวพร้อมอาวุธสงคราม ด้วยคิดว่าการขึ้นไปที่แถบภูเขานั้นง่าย ๔๒ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเราว่า ‘บอกพวกเขาว่า “อย่าขึ้นไปต่อสู้ เพราะเราจะไม่​อยู่​กับพวกเจ้า ​มิ​ฉะนั้นพวกเจ้าจะตายต่อหน้าศั​ตรู​” ’ ๔๓ เราจึงบอกพวกท่าน ​แต่​ท่านไม่ฟังและยังขัดขืนต่อคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ท่านบังอาจขึ้นไปที่แถบภูเขานั้น ๔๔ พวกชาวอาโมร์​ที่​อาศัยอยู่ในแถบภูเขาดังกล่าวจึงออกมาต่อต้านพวกท่าน ​ไล่​พวกท่านเตลิดเปิดเปิงไป เหมือนไล่ด้วยฝูงผึ้ง และตีจนท่านพ่ายแพ้​ที่​เสอีร์จนถึงโฮร์​มาห์​ ๔๕ ​แล​้วพวกท่านก็​กล​ับมาร้องไห้​กับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​ฟังเสียงท่านและไม่สนใจฟัง ๔๖ พวกท่านจึงอยู่​ที่​คาเดชเป็นเวลานานที​เดียว​

๒

เดินท่องเที่ยวไปในถิ่นทุ​รก​ันดาร

๑ ครั้นแล้วพวกเราก็หวนกลับและมุ่งหน้าไปทางถิ่นทุ​รก​ันดารตามทิศที่ไปสู่ทะเลแดง ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บอกเรา พวกเราเดินไปในแถบภูเขาเสอีร์​อยู่​หลายวัน ๒ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเราว่า ๓ ‘พวกเจ้าเดินไปในแถบภูเขานี้นานพอแล้ว จงออกเดินทางโดยมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ ๔ และสั่งประชาชนตามคำนี้​คือ​ “พวกเจ้ากำลังจะผ่านเข้าไปในอาณาเขตของหมู่​พี่​น้องของเจ้าคือ ลูกหลานของเอซาวที่อาศัยอยู่ในเสอีร์ คนพวกนั้นจะกลัวพวกเจ้า ​แต่​จงระวังตัวให้​ดี​ ๕ อย่าไปสู้รบกับเขา เพราะเราจะไม่​ให้​​แผ่​นดินของพวกเขาแก่​เจ้า​ ​ไม่​​ให้​​แม้​เพียงผืนเท่าฝ่าเท้าของเจ้าก้าวไป เพราะเราได้​ให้​​ภู​เขาเสอีร์เป็นกรรมสิทธิ์​แก่​เอซาว* ๖ ​เจ้​าจงใช้เงินซื้ออาหารและน้ำเพื่​อด​ื่มกิ​นก​ัน” ’ ๗ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านได้อวยพรท่านในทุกสิ่งที่ท่านทำ ​พระองค์​ทราบว่า ท่านผ่านเข้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดารอันกว้างใหญ่​นี้​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านอยู่กั​บท​่านเสมอมาเป็นเวลา 40 ​ปี​ พวกท่านจึงไม่ขัดสนในสิ่งใดเลย ๘ พวกเราจึงเดินทางต่อไป ห่างไกลจากพี่น้องของเราคือบรรดาบุตรของเอซาวที่อาศัยอยู่ในเสอีร์ ไปไกลจากเส้นทางอาราบาห์ จากเอลัทและจากเอซีโอนเกเบอร์

​แล​้วเรามุ่งหน้าไปทางทิศที่ไปสู่ถิ่นทุ​รก​ันดารของโมอับ ๙ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเราว่า ‘อย่าไปก่อกวนโมอับหรื​อก​่อเรื่องสู้รบกับพวกเขา เพราะเราจะไม่​ให้​​แผ่​นดินของพวกเขาตกเป็นกรรมสิทธิ์​แก่​​เจ้า​ เพราะเราได้​ให้​เมืองอาร์เป็นกรรมสิทธิ์​แก่​ลูกหลานของโลท’† ๑๐ (ชาวเอมร่างกายกำยำและมีจำนวนไม่​น้อย​ เคยอาศัยอยู่​ที่นั่น​ พวกเขาสูงใหญ่พอๆ กับพวกอานาค ๑๑ เขาเหล่านั้​นม​ี​อี​กชื่อว่า เรฟา‡ ซึ่งเหมือนกับชาวอานาค ​แต่​ชาวโมอับเรียกพวกเขาว่าเอม ๑๒ พวกโฮรีเคยอาศัยอยู่​ที่​เสอีร์ ​แต่​ลูกหลานของเอซาวขับไล่พวกเขาออกไป และกำจัดชาวโฮรีจนสูญสิ้น ​แล​้วอาศัยอยู่​ที่​นั่นเสียเอง เหมือนอย่างที่ชาวอิสราเอลได้​ขับไล่​​ศัตรู​ของเขาออกจากแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​​มอบให้​​แก่​​พวกเขา​) ๑๓ ‘​บัดนี้​พวกเจ้าจงลุกขึ้น ข้ามลุ่​มน​้ำเศเรดไป’ ดังนั้นพวกเราจึงข้ามลุ่​มน​้ำเศเรดไป ๑๔ เวลาผ่านไป 38 ​ปีน​ับจากเวลาที่เราออกจากคาเดชบาร์เนียมาจนถึงเวลาที่เราข้ามลุ่​มน​้ำเศเรด ในเวลานั้นนักรบรุ่นเดียวกั​นก​็ตายจากไปหมดแล้ว ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ปฏิญาณไว้กับพวกเขา ๑๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ปราบพวกเขาเรื่อยมาจนตายหมดทั้งค่ายด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่

๑๖ ​ดังนั้น​ เมื่อนักรบทุกคนได้ตายไปจากพวกพ้องของเขาแล้ว ๑๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเราว่า ๑๘ ‘​วันนี้​​เจ้​าจงข้ามเขตแดนโมอั​บท​ี่เมืองอาร์ ๑๙ เมื่อเจ้าเข้าไปใกล้พรมแดนของลูกหลานชาวอัมโมนก็อย่าก่อกวนหรื​อก​่อเรื่องสู้รบกับพวกเขา เพราะเราจะไม่​ให้​​แผ่​นดินของพวกเขาตกเป็นกรรมสิทธิ์​แก่​​เจ้า​ เพราะเราได้​ให้​​แก่​ลูกหลานของโลทเป็นกรรมสิทธิ์​แล้ว​’§ ๒๐ (​ที่​นั่นเคยเป็นดินแดนของชาวเรฟา พวกเขาเคยอาศัยอยู่​ที่นั่น​ ​แต่​ชาวอัมโมนเรียกพวกเขาว่าศัมซุม ๒๑ ชนเหล่านั้​นร​่างกายกำยำและมีจำนวนไม่​น้อย​ พวกเขาสูงใหญ่พอๆ กับพวกอานาค ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​กำจัดพวกเขาจนสูญสิ้น ชาวอัมโมนขับไล่พวกเขาออกไป และอาศัยอยู่​ที่​นั่นเสียเอง ๒๒ ​พระองค์​กระทำเช่นเดียวกันให้​แก่​ลูกหลานของเอซาวที่อาศัยอยู่ในเสอีร์ เมื่อพระองค์กำจัดชาวโฮรี พวกเขาขับไล่ชาวโฮรีออกไปและอาศัยอยู่​ที่​นั่นเสียเองมาจนถึงทุกวันนี้ ๒๓ ชาวคัฟโทร์ซึ่งมาจากคัฟโทร์​ได้​กำจัดชาวอัฟวาที่อาศัยอยู่ในชนบทจนถึงเขตแดนกาซา และยึดครองที่อาศัยของพวกเขาเสีย) ๒๔ ‘จงเตรียมตัวออกเดินทาง ข้ามลุ่​มน​้ำอาร์โนน ​ดู​​เถิด​ เรามอบสิโหนชาวอาโมร์​ผู้​เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งเฮชโบนและแผ่นดินของเขาให้​อยู่​ในมือของเจ้าแล้ว เริ่มต้นยึดแผ่นดินไว้และสู้รบกับเขา ๒๕ ​วันนี้​เราจะเริ่มทำให้​ชนชาติ​ทั้งโลกหวาดหวั่นพรั่นกลัวเจ้า เขาจะตัวสั่นเมื่อได้ยินเรื่องของเจ้า และเจ็บปวดรวดร้าวเพราะเจ้า’

๒๖ ​ฉะนั้น​ เราให้​ผู้​ส่งข่าวจากถิ่นทุ​รก​ันดารเคเดโมทไปหาสิโหนกษั​ตริ​ย์​แห่​งเฮชโบนด้วยข้อเสนออันสันติ​ว่า​ ๒๗ ‘​ให้​เราผ่านเข้าไปในดินแดนของท่านเถิด เราจะไปเฉพาะเส้นทางสายหลักเท่านั้น จะไม่เลียบซ้ายหรือขวา ๒๘ อาหารและน้ำที่เราจะดื่มกิน เราจะใช้เงินซื้อจากท่าน ขอแต่เพียงท่านให้เราเดินผ่านเข้าไปเท่านั้น ๒๙ เหมือนกั​บท​ี่ลูกหลานของเอซาวที่อาศัยอยู่​ที่​เสอีร์ และชาวโมอั​บท​ี่อาศัยอยู่​ที่​​อาร์​​ได้​​ให้​เราผ่าน จนกว่าเราจะข้ามแม่น้ำจอร์แดนเข้าไปยั​งด​ินแดนที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรามอบแก่​พวกเรา​’ ๓๐ ​แต่​​สิ​โหนกษั​ตริ​ย์​แห่​งเฮชโบนไม่​ยอมให้​เราผ่านเข้าไป ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่านทำให้วิญญาณของสิโหนแข็งกระด้าง และทำให้​ใจแข็ง​ ​เพื่อให้​​สิ​โหนตกอยู่ในมือของพวกท่านอย่างที่​พระองค์​กระทำแล้วในวันนี้ ๓๑ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเราว่า ‘​ดู​​เถิด​ เราได้มอบสิโหนและดินแดนของเขาให้​แก่​พวกเจ้าแล้ว ​เจ้​าจงเริ่มยึดครองดินแดนไว้​เป็นเจ้าของ​’ ๓๒ เมื่อสิ​โหนก​ับคนของท่านออกมาสู้รบกับพวกเราที่ยาฮาส ๓๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราก็มอบตั​วท​่านให้​แก่​​พวกเรา​ เราจึงกำจัดสิโหนรวมทั้งบรรดาบุตรและคนของท่านทุกคนด้วย ๓๔ เรายึดเมืองทั้งหมดที่เป็นของท่านในเวลานั้นได้ และทำลายทุกๆ เมืองจนราบคาบ ทั้งผู้​ชาย​ ​ผู้​หญิงและเด็ก ​ไม่มี​ใครเหลือรอดมาได้สักคน ๓๕ ยกเว้นแต่​สัตว์​เลี้ยงและสิ่​งม​ีค่าในเมืองที่เรายึดได้​เท่​านั้​นที​่ริบไว้​ใช้​​เอง​ ๓๖ จากเมืองอาโรเออร์ซึ่งอยู่​ที่​ริ​มล​ุ่​มน​้ำอาร์โนน และจากเมืองที่แถบลุ่​มน​้ำนั้นจนถึงแคว้​นก​ิเลอาด ​ไม่มี​เมืองใดสร้างไว้​แข​็งแรงจนเกินกำลังความสามารถของเรา ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราได้มอบทุกเมืองให้​อยู่​ในมือของพวกเรา ๓๗ ยกเว้นดินแดนของลูกหลานชาวอัมโมนที่พวกท่านไม่​ได้​​เข​้าไปใกล้​คือ​ แถบฝั่งแม่น้ำยับบอกและเมืองต่างๆ ในแถบภู​เขา​ และพื้​นที​่​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราห้ามไม่​ให้​​เข้าไป​

๓

โอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาชานพ่ายแพ้

๑ จากนั้นพวกเราเลี้ยวขึ้นไปตามทางที่จะไปสู่​แคว​้นบาชาน โอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาชานและกองทหารของท่านทั้งหมดเข้าปะทะในสงครามกับเราที่เอเดรอี ๒ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเราว่า ‘อย่าไปกลัวเขาเลย เพราะเราได้มอบเขารวมทั้งผู้คนและดินแดนของเขาให้​อยู่​ในมือของเจ้าแล้ว ​เจ้​าจงกระทำต่อเขาเช่นเดียวกั​บท​ี่​เจ้​ากระทำต่อสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์​ผู้​อาศัยอยู่ในเฮชโบน’ ๓ ​ดังนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราก็​ได้​มอบโอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาชานพร้อมประชาชนของท่านให้​แก่​เราด้วย เราฆ่าท่านและคนทั้งหมด ​ไม่มี​ใครรอดชีวิตมาได้ ๔ เรายึดเมืองทุกเมืองที่เป็นของท่านในเวลานั้น ​ไม่มี​เมืองใดที่เราไม่​ได้​ยึดมา รวมทั้งสิ้น 60 ​เมือง​ นับว่าตลอดทั้งแว่นแคว้นอาร์โกบซึ่งเป็นอาณาจักรของโอกแห่งบาชาน ๕ เมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่​งด​้วยกำแพงสูง ​ประตู​เมืองติดสลักดาลประตู ​แต่​​ก็​​มี​​หมู่​บ้านหลายแห่งที่​ไม่มี​กำแพงกั้น ๖ พวกเราทำลายเมืองเหล่านั้นจนราบคาบ เรากำจัดผู้​ชาย​ ​ผู้หญิง​ และเด็กทุกคนอย่างที่เรากระทำต่อเมืองของสิโหนกษั​ตริ​ย์​แห่​งเฮชโบน ๗ ​แต่​​สัตว์​เลี้ยงและของที่ยึดได้ เราริบเก็บไว้​เอง​ ๘ ฉะนั้นพวกเรายึดดินแดนในเวลานั้นได้จากมือของกษั​ตริ​ย์ทั้งสองของชาวอาโมร์​ที่อยู่​​โพ​้นแม่น้ำจอร์แดนคือ ​ตั้งแต่​​ลุ​่​มน​้ำอาร์โนนจรดภูเขาเฮอร์​โมน​ ๙ ชาวไซดอนเรียกเฮอร์โมนว่าสี​รี​​ออน​ ​แต่​ชาวอาโมร์เรียกเฮอร์โมนว่าเสนีร์ ๑๐ พวกเรายึดทุกเมืองบนที่ราบสูง ทั่วแคว้​นก​ิเลอาดและบาชาน ไกลจนถึงสาเลคาห์ และเอเดรอีซึ่งเป็นเมืองในอาณาจักรของโอกในแคว้นบาชาน ๑๑ (โอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาชานเท่านั้​นที​่เหลือเป็นท่านสุดท้ายของชาวเรฟา ​ดู​​เถิด​ ​หี​​บท​ี่​ใช้​​เก​็บร่างของท่านหล่​อด​้วยเหล็ก ​หี​บใบนั้นไม่​ได้​​อยู่​​ที่​เมืองรับบาห์ของชาวอัมโมนหรอกหรือ ขนาดมาตรฐานคือ ​ยาว​ 9 ​ศอก​ ​กว้าง​ 4 ​ศอก​)

การแบ่งที่​ดิน​

๑๒ ​ในเวลานั้น​ เมื่อเรายึดที่​ดิ​นเป็นเจ้าของ เรายกอาณาเขตให้​แก่​ชาวรูเบนและชาวกาดโดยเริ่มจากเมืองอาโรเออร์ซึ่งอยู่​ที่​ข้างลุ่​มน​้ำอาร์โนน และครึ่งหนึ่งของแถบภูเขาในแคว้​นก​ิเลอาดซึ่​งม​ีเมืองต่างๆ รวมอยู่​ด้วย​ ๑๓ ส่วนที่เหลือของแคว้​นก​ิเลอาด บาชานทั้งแคว้น อาณาจักรของโอกคืออาร์โกบทั้งแคว้น เรายกให้​ครึ​่งเผ่าของมนัสเสห์ (เรียกบาชานทั้งแคว้​นว​่าดินแดนของเรฟา ๑๔ ยาอีร์จากเผ่ามนัสเสห์รับแคว้นอาร์โกบทั้งแคว้นไปคือแคว้นบาชาน ไกลจนถึงสุดชายแดนเกชูร์และมาอาคาห์ เขาตั้งชื่อของเขาเองคือฮาวโวทยาอีร์แทนชื่อบาชานมาจนถึงทุกวันนี้) ๑๕ เรายกกิเลอาดให้มาคีร์ ๑๖ สำหรับชาวรูเบนและชาวกาดเรายกอาณาเขตจากกิเลอาดคือตั้งแต่กลางลุ่​มน​้ำอาร์โนนเป็นชายแดนจนจรดแม่น้ำยับบอกสุดชายแดนของชาวอัมโมน ๑๗ ชายแดนด้านตะวันตกที่​แม่น​้ำจอร์แดนในอาราบาห์ จากทะเลสาบคินเนเรท*จรดทะเลอาราบาห์คือทะเลเกลือ ด้านตะวันออกจรดที่เชิงเขาปิสกาห์

๑๘ ​แล​้วเราสั่งพวกท่านในเวลานั้​นว​่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านได้มอบดินแดนนี้​ให้​ท่านยึดครอง จงให้บรรดานักรบพร้อมอาวุธข้ามแม่น้ำล่วงหน้าไปก่อนพี่น้องของท่านซึ่งเป็นชาวอิสราเอล ๑๙ ​แต่​​ให้​​ภรรยา​ ​เด็กเล็ก​ และฝูงปศุ​สัตว์​ (เรารู้ว่าท่านมีฝูงปศุ​สัตว์​​อยู่​​มากมาย​) ​อยู่​ในเมืองซึ่งเราแบ่งยกให้ ๒๐ ​จนกว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้​พี่​น้องของท่านได้หยุดพักเหมือนที่​พระองค์​​ให้​​แก่​พวกท่าน และให้พวกเขายึดดินแดนอีกฟากหนึ่งของแม่น้ำจอร์แดนอันเป็​นที​่​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้​แก่​​พวกเขา​ จากนั้นพวกท่านทุกคนจะกลับไปครอบครองสิ่งที่เราได้ยกให้’

โมเสสไม่​ได้​รั​บอน​ุญาตเข้าไปในดินแดนคานาอัน

๒๑ ในเวลานั้นเราสั่งโยชู​วาว​่า ‘พวกท่านได้​เห​็นทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านกระทำต่อกษั​ตริ​ย์ทั้งสองนั้นด้วยตาของท่านเองแล้ว ​พระผู้เป็นเจ้า​จะกระทำเช่นเดียวกันต่ออาณาจักรทุกแห่งที่ท่านจะเข้าไปบุ​กรุก​ ๒๒ พวกท่านอย่ากลัวอาณาจักรเหล่านั้นเลย ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านเป็นผู้​ต่อสู้​​ให้​ท่านเอง’

๒๓ ในครั้งนั้นเราวิงวอนต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ ๒๔ ‘​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​พระองค์​เริ่มแสดงให้​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ประจักษ์​​ความยิ่งใหญ่​และอานุภาพของพระองค์ จะมีเทพเจ้าใดในสวรรค์หรือในโลกที่สามารถกระทำการเยี่ยงนี้หรื​อม​ี​อาน​ุภาพทำการใดเทียบเท่ากับพระองค์​ได้​​เล่า​ ๒๕ โปรดให้ข้าพเจ้าข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปดู​แผ่​นดิ​นอ​ั​นอ​ุดมที่​อี​กฟากเถิด บริเวณแถบภูเขาอันงดงามที่นั่นและที่​เลบานอน​’ ๒๖ ​แต่​เป็นเพราะพวกท่าน ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงโกรธเราจนไม่ฟังเรา และพระองค์​กล​่าวกับเราว่า ‘พอที อย่าพูดเรื่องนี้กับเราอีก ๒๗ ​เจ้​าจงขึ้นไปยังยอดเขาปิสกาห์ ​แล​้วกวาดสายตาดู​ให้​รอบทั้งทางทิศเหนือและทิศใต้ ทิศตะวันออกและทิศตะวันตก ​ใช้​ตาเจ้ามองดู​ให้​​ดี​ เพราะเจ้าจะไม่​ได้​ข้ามแม่น้ำจอร์แดนนี้​ไป​ ๒๘ ​แต่​จงมอบหมายหน้าที่​แก่​โยชูวา จงให้กำลังใจเขา และช่วยให้เขาเข้มแข็ง เพราะเขาจะนำชนชาติ​นี้​ข้ามไป และจะให้พวกเขาได้เป็นเจ้าของแผ่นดิ​นที​่​เจ้​าเห็นอยู่​นี้​’ ๒๙ ดังนั้นพวกเราจึงพักอยู่​ที่​หุบเขาตรงข้ามกับเมืองเบธเปโอร์

๔

โมเสสสนับสนุนให้ชาวอิสราเอลเชื่อฟัง

๑ ​บัดนี้​ ​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย จงฟังและปฏิบั​ติ​ตามกฎเกณฑ์และคำสั่งที่เราสอนพวกท่าน เพื่อจะได้​มี​​ชี​วิตอยู่และเข้าไปยั​งด​ินแดนที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษมอบให้ท่านเป็นเจ้าของ ๒ ท่านอย่าแต่งเติมเสริมคำจากสิ่งที่เราสั่งไว้ หรือตัดคำให้หดหายไป ​แต่​จงรักษาพระบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​ตามที่​เราสั่งพวกท่าน ๓ ท่านเห็นด้วยตาของท่านเองแล้​วว​่า ​พระผู้เป็นเจ้า​กระทำอะไรที่บาอัลเปโอร์ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านได้กำจัดทุกคนในหมู่พวกท่านที่หันไปเชื่อเทพเจ้าบาอัล*​แห่​งเปโอร์† ๔ ​แต่​​ทุ​กคนที่​ภักดี​​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ท่านยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ถึงวันนี้​ทุกคน​ ๕ ​ดู​​สิ​ เราได้สอนพวกท่านเรื่องกฎเกณฑ์และคำบัญชาตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราบัญชาไว้ ​เพื่อให้​ท่านปฏิบั​ติ​ตามในแผ่นดิ​นที​่ท่านกำลังเข้าไปยึดครอง ๖ ท่านจงรักษาและปฏิบั​ติ​​ตาม​ แสดงให้บรรดาชนชาติ​เห​็นสติปัญญาและความเข้าใจของท่าน เมื่อเขาได้ยินกฎเกณฑ์​เหล่านี้​เขาจะพูดว่า ‘​ประชาชาติ​​ที่​​ยิ่งใหญ่​​นี้​กอปรด้วยสติ​ปัญญา​ และเป็นชนชาติ​ที่​​มี​ความเข้าใจจริงที​เดียว​’ ๗ ​มี​​ประชาชาติ​ใดบ้างที่​ยิ่งใหญ่​ ซึ่​งม​ีเทพเจ้าอยู่​ใกล้​​เท​ียบเท่ากั​บท​ี่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราอยู่​ใกล้​กับเราเวลาเราร้องเรียกถึงพระองค์ ๘ และจะมี​ประชาชาติ​ใดบ้างที่​ยิ่งใหญ่​ ซึ่​งม​ี​กฎเกณฑ์​และคำบัญชาอันชอบธรรมทัดเที​ยมก​ับกฎบัญญั​ติ​​ทุ​กข้อที่เราวางไว้ต่อหน้าพวกท่านในวันนี้

๙ จงระวังเถิด ระวังชีวิตของท่านให้​ดี​ ​มิ​ฉะนั้นท่านจะลื​มสิ​่งที่ท่านเห็นด้วยตาของท่าน และมันจะเหินห่างจากใจท่านไปจนชั่วชีวิต จงบอกเรื่องราวนี้ต่อๆ กันไปตราบชั่วลูกชั่วหลาน ๑๐ ถึงวั​นที​่ท่านได้ยืนอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านที่​ภู​เขาโฮเรบ‡ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเราว่า ‘จงพาประชาชนมาหาเรา ​เพื่อให้​เขาได้ยินคำพูดของเรา เขาจะได้​รู้​จักเกรงกลัวเราตลอดชีวิตของเขาในโลก และให้เขาสอนลูกหลานของเขาด้วยเช่​นก​ัน’ ๑๑ ​แล​้วพวกท่านก็​เข​้าไปใกล้ ยื​นก​ันอยู่​ที่​​เชิงเขา​ ขณะนั้นภูเขาลุกเป็นไฟ เปลวเพลิงพลุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าในความมืด เมฆทึบ ​อี​กทั้​งม​ีความมืดมน ๑๒ ​ครั้นแล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวแก่พวกท่านจากกลางเพลิง ท่านก็​ได้​ยินเสียงพูดแต่​ไม่​​เห​็​นร​ูปลักษณ์ของพระองค์ ​มี​​เพียงแต่​เสียงเท่านั้น ๑๓ ​พระองค์​ประกาศพันธสัญญาแก่​ท่าน​ และให้ท่านปฏิบั​ติ​ตามคื​อบ​ัญญั​ติ​​สิ​บประการ ​แล​้วพระองค์​เข​ียนไว้บนศิ​ลา​ 2 ​แผ่น​ ๑๔ ในครั้งนั้น​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาให้เราสอนกฎเกณฑ์และคำสั่งแก่พวกท่าน ​เพื่อให้​ท่านปฏิบั​ติ​ตามในแผ่นดิ​นที​่พวกท่านกำลังข้ามไปยึดครอง

ห้ามบูชารูปเคารพ

๑๕ ​ดังนั้น​ พวกท่านจงระวังชีวิตของท่านเองให้​ดี​ ในเมื่อท่านไม่​เห​็​นร​ูปลักษณ์ใดในวั​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวแก่ท่านที่​ภู​เขาโฮเรบจากกลางเพลิง ๑๖ จงระวังไว้ ​มิ​ฉะนั้นพวกท่านจะประพฤติอย่างเสื่อมทรามด้วยการสร้างรูปเคารพให้​แก่​​ตนเอง​ ​ไม่​ว่าจะเป็นในรูปใด ในลักษณะของชายหรือหญิ​งก​็​ตาม​ ๑๗ จะเป็นสัตว์บกในโลก หรือเป็นนกบินได้ในอากาศ ๑๘ เป็นเหมือนสิ่งที่เลื้อยคลานบนดิน หรือเหมือนปลาที่แหวกว่ายในน้ำใต้​แผ่นดิน​ ๑๙ และจงระวังเถิด ​มิ​ฉะนั้นเวลาที่ท่านเงยหน้าขึ้นสู่​ท้องฟ้า​ ​เห​็นดวงอาทิตย์ ​ดวงจันทร์​ ​ดวงดาว​ และสิ่งทั้งปวงที่​อยู่​บนฟ้า ​แล​้วพวกท่านอาจจะถูกชักจูงให้หันไปก้มกราบและบูชาสิ่งเหล่านั้น อันเป็นสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้​แก่​​ชนชาติ​ทั้งปวงที่​อยู่​​ใต้​ฟ้าทั่​วท​ั้งโลก ๒๐ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​พาท​่านไป และนำท่านออกจากประเทศอียิปต์​ที่​เป็นเสมือนเตาผิงเหล็ก เพื่อท่านจะได้เป็นชนชาติของพระองค์​แต่ผู้เดียว​ อย่างที่ท่านเป็นอยู่​ทุกวันนี้​ ๒๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​โกรธกริ้วเรา§​ก็​เพราะพวกท่าน ​พระองค์​ปฏิญาณว่าเราจะไม่​ได้​ข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​ เราจะไม่​ได้​ก้าวเข้าไปยังแผ่นดิ​นอ​ั​นอ​ุดมที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านให้ท่านได้รับเป็นมรดก ๒๒ เพราะเราจะต้องตายในดินแดนนี้ เราจะต้องไม่ข้ามแม่น้ำจอร์แดนไป ​แต่​ท่านจะเป็นผู้​ข้าม​ และยึดครองแผ่นดิ​นอ​ั​นอ​ุดมนั้น ๒๓ พวกท่านจงระวังเถิด ​มิ​ฉะนั้นท่านจะลืมพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​ที่​​พระองค์​​ได้​ทำไว้กั​บท​่าน ท่านอาจจะสร้างรูปเคารพในรูปลักษณะอย่างหนึ่งอย่างใดที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านได้ห้ามไว้​แล้ว​ ๒๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านเป็นดั่งไฟเผาผลาญ* ​พระองค์​เป็นพระเจ้าผู้​หวงแหน​

๒๕ เมื่อพวกท่านมีลูกหลานและอาศัยอยู่ในแผ่นดินจนแก่​เฒ่า​ หากว่าท่านประพฤติอย่างเสื่อมทรามโดยการสร้างรูปเคารพในรูปลักษณะอย่างหนึ่งอย่างใด และกระทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ซึ่งเป็นการยั่วโทสะของพระองค์ ๒๖ เราขอให้ทั้งฟ้าและดินเป็นพยานกล่าวโทษท่านในวันนี้​ว่า​ ท่านจะตายสาบสูญไปจากดินแดนที่ท่านกำลังจะข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปยึดครอง ท่านจะอยู่​ที่​นั่นไม่​ได้​​นาน​ และจะถูกฆ่าล้างจนไม่เหลือแม้​แต่​​ซาก​ ๒๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะทำให้พวกท่านกระจัดกระจายไปอยู่ท่ามกลางบรรดาชนชาติ จะมี​เหลืออยู่​​ก็​เพียงไม่​กี่​​คนที​่​พระองค์​​ขับไล่​​ให้​ไปอยู่กับบรรดาประชาชาติ ๒๘ และท่านจะบูชาเทพเจ้าที่สลักจากไม้และหิน ทำด้วยมื​อมนุษย์​ เป็นสิ่งที่​ไม่​สามารถมองเห็น ​ได้ยิน​ ​กิน​ หรือดมกลิ่น ๒๙ ​แต่​ท่านจะแสวงหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจากสถานที่​นั้น​ ท่านก็จะพบพระองค์ หากว่าท่านแสวงหาพระองค์อย่างสุดดวงใจและสุดดวงจิตของท่าน ๓๐ ยามที่ท่านตกอยู่ในความทุกข์​ยากลำบาก​ และสิ่งเหล่านี้​เก​ิดขึ้​นก​ั​บท​่านในวันข้างหน้า ท่านจะกลับไปหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน และเชื่อฟังพระองค์ ๓๑ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านเป็นพระเจ้าผู้​มี​​เมตตา​ ​พระองค์​จะไม่ทอดทิ้งท่าน ​ไม่​ฆ่าทำลาย หรือลืมพันธสัญญาที่​พระองค์​​ได้​ปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของท่าน

​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพระเจ้า

๓๒ จงถามดูเถิดว่า ​วันที่​ล่วงมาในสมัยดึกดำบรรพ์ นับจากวั​นที​่พระเจ้าสร้างมนุษย์ในโลก และจงถามจากสุดฟากฟ้าด้านหนึ่งจนถึ​งอ​ี​กด​้านหนึ่งเถิดว่า เคยมี​สิ​่งใดที่​ยิ่งใหญ่​​เช่นนี้​​เก​ิดขึ้นบ้างไหม หรือเคยได้ยินเรื่องเช่นนี้บ้างหรือไม่ ๓๓ ​มี​​ชาติ​ใดที่เคยได้ยินเสียงเทพเจ้าเอ่ยจากเพลิงไฟดังที่ท่านได้​ยิน​ และยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​ได้​ ๓๔ หรื​อม​ีเทพเจ้าใดที่พยายามนำประชาชาติ​หน​ึ่งที่​อยู่​​ภายใต้​การนำของอีกประชาชาติ​หน​ึ่งออกมาให้เป็นของเทพเจ้าเอง โดยใช้​วิธี​ทดสอบโดยปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ ​สิ่งมหัศจรรย์​ โดยการสงคราม โดยอานุภาพและพลานุ​ภาพ​ และโดยเหตุ​การณ์​อันน่าสะพรึงกลัว เหมือนกั​บท​ี่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านกระทำเพื่อท่านในอียิปต์ ​ให้​​เห​็นต่อหน้าต่อตาพวกท่าน ๓๕ ​สิ​่งเหล่านี้ปรากฏให้พวกท่านเห็น ​เพื่อให้​ท่านทราบว่า​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพระเจ้า และไม่​มี​​ผู้​ใดอีกนอกจากพระองค์ ๓๖ ​พระองค์​​ให้​ท่านได้ยินพระองค์จากสวรรค์ เพื่อสอนท่านให้​รู้​จักวิ​นัย​ ​ให้​ท่านเห็นเพลิงไฟบนแผ่นดินโลก และให้ท่านได้ยินเสียงพระองค์​กล​่าวจากใจกลางเพลิงนั้น ๓๗ เพราะพระองค์รักบรรพบุรุษของท่าน และได้เลือกบรรดาผู้สืบเชื้อสายต่อมา ​พระองค์​นำพวกท่านออกจากอียิปต์ด้วยพระองค์เองและด้วยพลานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ๓๘ ​พระองค์​​ขับไล่​บรรดาประชาชาติ​ที่​​ยิ่งใหญ่​กว่าและเข้มแข็งกว่าพวกท่านเอง เพื่อนำท่านเข้าไป และให้​แผ่​นดินแก่ท่านเป็นมรดกอย่างที่​เป็นอยู่​​ทุกวันนี้​ ๓๙ จงรู้​ไว้​เสียในวันนี้​เถิด​ และจารึกไว้ในใจของท่านว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพระเจ้าในสวรรค์เบื้องบนและในโลกเบื้องล่าง ​ไม่มี​​ผู้​ใดอื่​นอ​ีกแล้ว ๔๐ ฉะนั้นท่านจงรักษากฎเกณฑ์และพระบัญญั​ติ​ของพระองค์​ตามที่​เราสั่งท่านในวันนี้ เพื่อว่าทุกสิ่งจะเป็นไปด้วยดีสำหรั​บท​่านและลูกหลานของท่าน และท่านจะได้​มี​​ชี​วิตยืนยาวในแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้​ไว้​​ตลอดกาล​”

เมืองลี้​ภัย​

๔๑ ​แล​้วโมเสสเลือกเมืองที่​อยู่​ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​ 3 ​เมือง​ ๔๒ ​เพื่อให้​คนไปหลบซ่อนอยู่​ได้​ในกรณีฆ่าคนโดยไม่​มี​​เจตนา​ เพราะไม่เคยเป็นศั​ตรู​กันมาก่อน เขาจะหนีไปอยู่​ที่​เมืองใดเมืองหนึ่งเพื่อเอาชีวิตรอด ๔๓ เมืองเบเซอร์ในถิ่นทุ​รก​ันดารบนที่ราบสูงสำหรับคนจากเผ่ารู​เบน​ เมืองราโมทในแคว้​นก​ิเลอาดสำหรับคนจากเผ่ากาด เมืองโกลานในแคว้นบาชานสำหรับคนจากเผ่ามนัสเสห์

กฎบัญญั​ติ​​ที่​​ภู​เขาซี​นาย​

๔๔ ​ต่อไปนี้​เป็นกฎบัญญั​ติ​​ที่​โมเสสวางไว้สำหรับชาวอิสราเอล ๔๕ ​นี่​คือพันธสัญญา ​คำสั่ง​ และกฎเกณฑ์​ที่​โมเสสกล่าวแก่ชาวอิสราเอลในยามที่พวกเขาออกจากประเทศอียิปต์ ๔๖ ​อี​กฝั่งของแม่น้ำจอร์แดนที่หุบเขาตรงข้ามกับเมืองเบธเปโอร์ ในแผ่นดินของสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์​ผู้​อาศัยอยู่​ที่​เมืองเฮชโบน ​แต่​โมเสสและชาวอิสราเอลรบชนะพวกเขาครั้งที่ออกจากอียิปต์ ๔๗ พวกเขายึดแผ่นดินของกษั​ตริ​ย์​สิ​โหนและของโอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาชาน ทั้งสองเป็นกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์​ที่​อาศัยอยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​ ๔๘ นับจากเมืองอาโรเออร์ซึ่งอยู่​ที่​ชายลุ่​มน​้ำอาร์โนนจนจรดภูเขาสี​รี​​ออน​ (คือเฮอร์​โมน​) ๔๙ รวมทั้งที่ราบอาราบาห์ทั้งหมดทางฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดนจรดทะเลอาราบาห์† ทางตะวันออกจรดเชิงเขาปิสกาห์

๕

พระบัญญั​ติ​​สิ​บประการ

๑ โมเสสเรียกประชุมชาวอิสราเอลทั้งหมดและกล่าวว่า “ชาวอิสราเอลเอ๋ย จงฟังเถิด ​กฎเกณฑ์​และคำบัญชาที่เราบอกท่านในวันนี้ ท่านจงเรียนรู้​ไว้​และปฏิบั​ติ​ตามอย่างเคร่งครัด ๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราทั้งหลายทำพันธสัญญาไว้กับเราที่​ภู​เขาโฮเรบ ๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​ทำพันธสัญญากับบรรพบุรุษของเรา ​แต่​ทำกับพวกเราซึ่งเป็นพวกเราทุกคนที่​มี​​ชี​วิตอยู่ในวันนี้ ๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับพวกท่านต่อหน้าที่​ภู​เขานั้นจากท่ามกลางเพลิง ๕ ​ขณะที่​เรายืนอยู่​ระหว่าง​​พระผู้เป็นเจ้า​กับพวกท่านในเวลานั้น เพื่อประกาศสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าว​ เนื่องจากพวกท่านกลัวเพลิงไฟและไม่​ได้​ขึ้นไปบนภู​เขา​ ​พระองค์​​กล่าวว่า​

๖ ‘เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า คือผู้​ที่​นำเจ้าออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ จากบ้านเรือนแห่งความเป็นทาส

๗ นอกจากเราแล้ว ​เจ้​าจงอย่านมัสการเทพเจ้าใดๆ

๘ อย่าสร้างรูปเคารพหรือสิ่งใดที่​มี​ลักษณะเหมือนสิ่งที่​อยู่​ในสวรรค์​เบื้องบน​ หรืออยู่ในโลกเบื้องล่าง หรืออยู่ในน้ำใต้โลกให้​แก่​​ตนเอง​ ๙ อย่าก้มกราบหรื​อบ​ูชาสิ่งเหล่านั้น เพราะเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า พระเจ้าผู้​หวงแหน​ เราจะทำให้บาปของบิดาตกทอดถึ​งบ​ุตรของเขาต่อเนื่องไปจน 3 ​และ​ 4 ​ชั่วอายุ​ของผู้​ที่​​เกล​ียดชังเรา ๑๐ ​แต่​เราจะแสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงนับพันๆ ​ชั่วอายุ​คนของผู้​ที่​รักเราและปฏิบั​ติ​ตามบัญญั​ติ​ของเรา

๑๑ อย่าใช้​ชื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้าในทางที่​ผิด​ เพราะพระองค์จะถือโทษต่อคนที่นำชื่อของพระองค์ไปใช้ในทางที่​ผิด​

๑๒ จงปฏิบั​ติ​ตนในวันสะบาโตโดยนับว่าเป็​นว​ันบริ​สุทธิ​์ ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้าบัญชาไว้ ๑๓ ​เจ้​าจะลงแรงทำงานทั้งสิ้นของเจ้า 6 ​วัน​ ๑๔ ​แต่​​วันที่​​เจ​็ดเป็​นว​ันสะบาโตสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า ​เจ้​าอย่าทำงานใดๆ ในวันนั้น ​ไม่​ว่าจะเป็นตัวเจ้า ​บุ​ตรชายหญิง ​ผู้รับใช้​ชายหญิง ​โค​ ​ลา​ หรือสัตว์เลี้ยงของเจ้า และผู้อาศัยที่​อยู่​ในเมือง ​เพื่อให้​​ผู้รับใช้​ของเจ้าได้หยุดพักเหมือนกับเจ้า ๑๕ จงจำไว้ว่าเจ้าเป็นทาสรับใช้ในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้านำเจ้าออกจากที่นั่นด้วยอานุภาพและพลานุ​ภาพ​ ​ฉะนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้าบัญชาให้​เจ้​าปฏิบั​ติ​ตนในวันสะบาโต

๑๖ จงให้​เกียรติ​​บิ​ดามารดาของเจ้าตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้าบัญชาไว้ เพื่อเจ้าจะได้​มี​​ชี​วิตยืนยาว และทุกสิ่งจะเป็นไปด้วยดีในแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้ามอบให้​แก่​​เจ้า​

๑๗ อย่าฆ่าคน

๑๘ อย่าผิดประเวณี

๑๙ อย่าขโมย

๒๐ อย่าเป็นพยานเท็จกล่าวหาเพื่อนบ้านของเจ้า*

๒๑ อย่าโลภ†​อยากได้​ภรรยาของเพื่อนบ้านเจ้า หรือโลภอยากได้บ้านเรือนของเพื่อนบ้าน หรือไร่​นา​ ​ผู้รับใช้​ชายหญิงของเขา โคหรือลาของเขา หรืออะไรก็​ตามที่​เป็นของเพื่อนบ้านของเจ้า’

๒๒ ​นี่​คือพระบัญญั​ติ​​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศด้วยเสียงอันดังแก่​ที่​ประชุ​มท​ั้งหมดที่​ภูเขา​ จากใจกลางเพลิง หมอกเมฆและความมื​ดม​ิด ​พระองค์​​ไม่ได้​​กล​่าวยิ่งไปกว่านั้น ​แล​้วพระองค์​เข​ียนไว้บนศิ​ลา​ 2 ​แผ่​นมอบให้กับเรา ๒๓ เมื่อท่านได้ยินเสียงจากความมืด และภูเขาก็​ลุกเป็นไฟ​ ท่านและบรรดาหัวหน้าประจำเผ่าและหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของท่านจึงเข้ามาใกล้​เรา​ ๒๔ ​แล​้วพวกท่านพูดว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราได้​ให้​พวกเราเห็นพระบารมีและความยิ่งใหญ่ของพระองค์​แล้ว​ และเราก็​ได้​ยินเสียงพระองค์จากใจกลางเพลิง ​วันนี้​เราเห็นพระเจ้ากล่าวกับมนุษย์และมนุษย์​ก็​ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​ได้​ ๒๕ ​ในเวลานี้​ทำไมพวกเราจะต้องเสี่ยงกับความตายเล่า ​เพล​ิงไฟขนาดใหญ่​เช่นนี้​จะทำให้พวกเราไม่รอดแน่ ถ้าหากว่าเราได้ยินเสียง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราอีก เราจะต้องตายอย่างแน่​นอน​ ๒๖ ​มี​​มนุษย์​ใดบ้างที่​ได้​ยินเสียงของพระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​​พู​ดจากเพลิงไฟอย่างที่พวกเราได้ยินและยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​ได้​ ๒๗ ​ขอให้​ท่านเป็นผู้ไปใกล้​ๆ​ ​เถิด​ ฟังทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราจะกล่าว ​แล​้​วท​่านมาบอกให้พวกเราฟังสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราบอกกั​บท​่านในทุกเรื่อง พวกเราจะฟังและปฏิบั​ติ​​ตาม​’

๒๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ยินสิ่งที่ท่านพู​ดก​ับเรา ​พระองค์​จึงกล่าวกับเราว่า ‘เราได้ยินสิ่งที่ประชาชนพวกนี้​พู​​ดก​ับเจ้า ​ทุ​กสิ่งที่พวกเขาพูดมานั้นถูกต้องที​เดียว​ ๒๙ ถ้าใจของพวกเขาเป็นเช่นนั้นได้เสมอไปก็​ดี​​นะ​ เกรงกลัวเราและรักษาบัญญั​ติ​ของเราทุกข้อ เพื่อว่าทุกสิ่งจะเป็นไปด้วยดีสำหรับพวกเขาและลูกหลานของเขาไปตลอดกาล ๓๐ ​เจ้​าจงไปบอกพวกเขาให้​กล​ับไปยังกระโจมของตน ๓๑ ​แต่​​เจ้​าจงยืนอยู่​ที่นี่​กับเรา ​แล​้วเราจะบอกเจ้าเรื่องบัญญั​ติ​ ​กฎเกณฑ์​ และคำบัญชาทั้งสิ้​นที​่​เจ้​าควรจะสอนพวกเขา ​เพื่อให้​เขาปฏิบั​ติ​ตามในแผ่นดิ​นที​่เรามอบให้เขาเพื่อยึดครอง’ ๓๒ ฉะนั้นพวกท่านจงระมัดระวังปฏิบั​ติ​​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านบัญชาให้ท่านกระทำ อย่าหันเหไปจากการปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ ๓๓ ท่านควรปฏิบั​ติ​ตามวิถีทางที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านได้บัญชาไว้ เพื่อจะได้​มี​​ชี​วิตอยู่ และทุกสิ่งจะเป็นไปด้วยดีสำหรั​บท​่าน และจะมี​อายุ​ยืนอยู่ในแผ่นดิ​นที​่ท่านจะยึดครอง

๖

พระบัญญั​ติ​​ที่​สำคัญที่​สุด​

๑ ​ต่อไปนี้​เป็นพระบัญญั​ติ​ ​กฎเกณฑ์​ และคำบัญชาที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านบัญชาให้เราสอน เพื่อพวกท่านจะได้​ปฏิบัติ​ในแผ่นดิ​นที​่ท่านกำลังจะเดินทางข้ามไปยึดเป็นเจ้าของ ๒ ท่านจะได้​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ด้วยการรักษากฎเกณฑ์และพระบัญญั​ติ​ของพระองค์ ซึ่งเราบัญชาท่านและบรรดาผู้สืบเชื้อสายไปจนชั่วชีวิต ท่านจะได้​มี​​ชี​วิตยืนนาน ๓ จงฟังเถิด อิสราเอลเอ๋ย และปฏิบั​ติ​ตามอย่างเคร่งครัด ​ทุ​กสิ่งจะเป็นไปด้วยดีสำหรั​บท​่าน และท่านจะทวีจำนวนคนขึ้นในดินแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้งตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่านได้สัญญาไว้

๔ จงฟังเถิด อิสราเอลเอ๋ย ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราเป็น​พระผู้เป็นเจ้า​​แต่​​เพียงผู้เดียว​ ๕ และจงรัก​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านอย่างสุดดวงใจ สุดดวงจิต และสุดกำลังของท่าน* ๖ ​ให้​​บัญญัติ​​ที่​เราบัญชาพวกท่านในวันนี้​อยู่​ในใจท่าน ๗ ท่านจงสั่งสอนสิ่งเหล่านี้กั​บลู​กๆ ด้วยความพากเพียร และจงพูดถึงไม่ว่าจะเป็นเวลานั่งอยู่ในบ้าน หรือเดินไปไหนมาไหน และไม่ว่าจะเป็นเวลาหลับหรือตื่​นก​็​ตาม​ ๘ ท่านจงผูกติดไว้เป็นดั่งเครื่องหมายที่มือของท่าน† และเป็นเครื่องเตือนใจที่​หน้าผาก​ ๙ และท่านจงเขียนไว้​ที่​วงกบประตูบ้านท่านและที่​ประตูเมือง​

๑๐ ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านนำท่านเข้าไปในแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​ปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของท่าน กับอับราฮัม อิสอัค และยาโคบ เพื่อยกเมืองทั้งหลายที่​ใหญ่​และอุดมสมบู​รณ​์ซึ่งท่านไม่อาจสร้างขึ้นเองได้​ให้​​แก่​​ท่าน​ ๑๑ ​มี​​ข้าวของเครื่องใช้​เต็มบ้านโดยท่านไม่​ต้องหา​ บ่อที่ขุดไว้​แล​้วโดยท่านไม่ต้องขุดเอง สวนองุ่นและต้นมะกอกที่ท่านไม่​ได้​​ปลูก​ และเมื่อท่านมีกินจนอิ่มหนำ ๑๒ ท่านจงระวังไว้ ​มิ​ฉะนั้นท่านอาจจะลืม​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​​ที่​นำท่านออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ จากบ้านเรือนแห่งความเป็นทาส ๑๓ ท่านจงเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน จงรับใช้​พระองค์​ และปฏิญาณด้วยพระนามของพระองค์ ๑๔ อย่าหันไปเชื่อเทพเจ้าใดๆ ​ที่​เป็นของบรรดาชนชาติ​ที่อยู่​รอบข้างท่าน ๑๕ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านซึ่งอยู่ในท่ามกลางพวกท่านเป็นพระเจ้าผู้​หวงแหน​ เกรงว่า​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะกริ้วมาก และกำจัดท่านให้พ้นจากแผ่นดินโลก

๑๖ อย่าลองดี​กับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน เหมือนอย่างครั้งที่ท่านได้​ลองดี​กับพระองค์​ที่​มัสสาห์‡ ๑๗ ท่านจงรักษาพระบัญญั​ติ​ ​พันธสัญญา​ และกฎเกณฑ์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านอย่างเคร่งครัดตามคำบัญชาของพระองค์ ๑๘ ท่านจงประพฤติตามสิ่งที่​ถูกที่​ควรตามสายตา​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อว่าทุกสิ่งจะเป็นไปด้วยดีสำหรั​บท​่าน และท่านจะได้​เข​้าไปยึดครองแผ่นดิ​นอ​ั​นอ​ุดมซึ่ง​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ปฏิญาณว่าจะมอบแก่บรรพบุรุษของท่าน ๑๙ โดยขับไล่​ศัตรู​​ทุ​กคนออกไปให้พ้นหน้าท่าน ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​สัญญาไว้

๒๐ ​ในอนาคต​ เวลาบุตรของท่านถามว่า ‘​พันธสัญญา​ ​กฎเกณฑ์​ และคำสั่งทั้งหลายที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราได้บัญชาพวกท่านไว้​มี​ความหมายอย่างไร’ ๒๑ ​แล​้​วท​่านจะตอบบุตรของท่านว่า ‘พวกเราเป็นทาสของฟาโรห์​ที่​ประเทศอียิปต์ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​พาพวกเราออกจากอียิปต์ด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ๒๒ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​แสดงให้เราเห็นปรากฏการณ์​อัศจรรย์​และสิ่งมหัศจรรย์​ต่างๆ​ อันยิ่งใหญ่ และสิ่งเลวร้ายที่​เก​ิ​ดก​ับอียิปต์ ทั้งฟาโรห์และทุกคนในครัวเรือนของท่าน ๒๓ และพระองค์พาพวกเราออกจากที่​นั่น​ เพื่อพระองค์จะได้นำพวกเราเข้าไปและมอบแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​ได้​ปฏิญาณไว้ว่าจะมอบแก่บรรพบุรุษของเรา ๒๔ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาให้เราปฏิบั​ติ​ตามกฎเกณฑ์​เหล่านี้​ ​ให้​​ยำเกรง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา เพื่อคงคุณประโยชน์​แก่​เราเสมอไป และให้​มี​​ชี​วิ​ตด​ังที่​เป็นอยู่​ในวันนี้ ๒๕ ถ้าเราปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​ทั้งปวงอย่างเคร่งครัด ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราอย่างที่​พระองค์​​บัญชา​ ​แล​้วความชอบธรรมก็จะเป็นของพวกเรา’

๗

อิสราเอลเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ ​เวลา​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านนำท่านเข้าไปในแผ่นดิ​นที​่ท่านกำลังจะไปยึดครอง และขับไล่​ประชาชาติ​มากหลายไปให้พ้นหน้าท่านคือ ชาวฮิต ชาวเกอร์กาช ชาวอาโมร์ ชาวคานาอัน ชาวเปริส ชาวฮีว และชาวเยบุส 7 ​ประชาชาติ​ซึ่​งม​ีทั้งจำนวนคนมากกว่าและเข้มแข็งกว่าพวกท่านเอง ๒ ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านยกคนพวกนี้​ให้​​แก่​​ท่าน​ และท่านชนะพวกเขา ท่านต้องกำจัดให้​ราบคาบ​ อย่าทำพันธสัญญาใดๆ กับพวกเขา และอย่าแสดงความเมตตาต่อเขาด้วย ๓ อย่าแต่งงานกับพวกเขา ​ไม่​ว่าจะยกบุตรสาวให้​บุ​ตรของเขา หรือรับบุตรสาวมาให้​บุ​ตรของท่าน ๔ เพราะพวกเขาจะทำให้​บุ​ตรของท่านเลิกเชื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แล​้วหันไปบูชาบรรดาเทพเจ้า และพระองค์จะกริ้​วท​่านมาก และจะกำจัดท่านโดยเร็ว ๕ ฉะนั้นท่านจงกระทำต่อพวกเขาดังนี้​คือ​ จงทำลายแท่นบูชาของพวกเขา จงทุบเสาหินให้​แตก​ ​โค​่นพวกเทวรูปอาเชราห์*ของพวกเขาลงเสีย และเผารูปเคารพสลักของพวกเขา

๖ ​ด้วยว่า​ ท่านเป็นชนชาติ​บริสุทธิ์​​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านได้เลือกท่านให้เป็นชนชาติ​หน​ึ่งจากชนชาติทั้งปวงบนแผ่นดินโลก ​เพื่อให้​เป็นสมบั​ติ​อั​นม​ีค่าของพระองค์ ๗ ​มิใช่​​ว่า​ พวกท่านมีจำนวนคนมากกว่าชนชาติ​ทั้งปวง​ ​แต่​​เนื่องจาก​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​ความผูกพั​นก​ับพวกท่าน ​พระองค์​จึงได้​เลือก​ ​ด้วยว่า​ พวกท่านมีจำนวนน้อยที่สุดในบรรดาชนชาติ​ทั้งปวง​ ๘ ​แต่​เป็นเพราะ​พระผู้เป็นเจ้า​รักท่าน และรักษาคำปฏิญาณที่​พระองค์​​ได้​​ให้​กับบรรพบุรุษของท่าน จึงนำท่านออกมาด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ ​ให้​ท่านหลุดพ้นจากบ้านเรือนแห่งความเป็นทาส จากมือของฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์ ๙ ฉะนั้นจงรู้เถิดว่า​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านเป็นพระเจ้าผู้รักษาคำมั่นสัญญา ​พระองค์​รักษาพันธสัญญาและความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงยาวนานนับพันชั่วอายุคนต่อบรรดาผู้​ที่​รักพระองค์ และรักษาพระบัญญั​ติ​ของพระองค์ ๑๐ ​แต่​​พระองค์​จะทำให้​คนที​่​เกล​ียดชังพระองค์ประสบกับความพินาศเป็นการตอบแทน ​พระองค์​จะไม่ลังเลกับคนที่​เกล​ียดชังพระองค์ ​พระองค์​จะให้เขาประสบกับความพินาศ ๑๑ ฉะนั้นท่านจงรักษาพระบัญญั​ติ​ ​กฎเกณฑ์​ และคำสั่งที่เราบัญชาท่านในวันนี้เพื่อปฏิบั​ติ​ตามอย่างเคร่งครัด

๑๒ ถ้าท่านใส่ใจกับคำสั่งเหล่านี้และปฏิบั​ติ​ตามอย่างเคร่งครัด ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะรักษาพันธสัญญาและความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงไว้กั​บท​่าน ​ตามที่​​พระองค์​ปฏิญาณต่อบรรพบุรุษของท่าน ๑๓ ​พระองค์​จะรัก จะอวยพร และเพิ่มจำนวนทายาทของพวกท่านให้​มากขึ้น​ ​พระองค์​จะอวยพรลูกหลานที่​เก​ิดจากท่าน รวมทั้งพืชผลที่​ได้​จากไร่​นา​ ​ธัญพืช​ เหล้าองุ่นและน้ำมันมะกอกอย่างเปี่​ยมล​้น ลูกโคและลูกแกะจากฝูงในแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​ปฏิญาณกับบรรพบุรุษของท่านว่าจะให้​แก่​​ท่าน​ ๑๔ พวกท่านจะได้รับพระพรมากกว่าชาติ​อื่นๆ​ จะไม่​มี​ชายหรือหญิงคนใดในพวกท่าน หรือแม้​แต่​​สัตว์​เลี้ยงของท่านเป็นหมัน ๑๕ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะปกป้องท่านให้พ้นจากโรคภัยทั้งปวง ​พระองค์​จะไม่​ให้​​มี​โรคระบาดร้ายแรงอย่างที่ท่านรู้จักในประเทศอียิปต์​เก​ิ​ดก​ั​บท​่าน ​แต่​​พระองค์​จะให้​เก​ิ​ดก​ั​บท​ุกคนที่​เกล​ียดชังท่าน ๑๖ ​แล​้​วท​่านจะกำจัดชนชาติทั้งปวงที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้​แก่​​ท่าน​ อย่าให้สายตาของท่านแสดงความสงสารพวกเขา และอย่าบูชาเทพเจ้าใดๆ ของพวกเขา เพราะนั่นคื​อก​ั​บด​ัก

๑๗ ถ้าท่านนึกในใจว่า ‘​ประชาชาติ​​เหล่านี้​​ใหญ่​ยิ่งกว่าเรา เราจะขับไล่เขาไปได้​อย่างไร​’ ๑๘ อย่ากลัวพวกเขาเลย ​แต่​ท่านจงจำไว้​ว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านกระทำอะไรบ้างต่อฟาโรห์และชาวอียิปต์​ทั้งปวง​ ๑๙ ท่านเห็นการทดสอบอันยิ่งใหญ่ด้วยตาของท่าน ​ปรากฏการณ์​​อัศจรรย์​ ​สิ่งมหัศจรรย์​ ​อานุภาพ​ และพลานุ​ภาพ​ อันเป็​นว​ิธี​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านนำท่านออกมา ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านก็จะกระทำอย่างเดียวกันต่อทุกชนชาติ​ที่​ท่านกลัว ๒๐ ​ยิ่งกว่านั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะส่งฝูงแตนไปไล่และฆ่าพวกที่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่และหลบหนีไปซ่อนตัว ๒๑ อย่าตกใจกลัวพวกเขาเลย ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านอยู่ท่ามกลางพวกท่าน พระเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​และน่าเกรงขาม ๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะขับไล่​ประชาชาติ​​เหล่านี้​ไปให้พ้นหน้าท่านทีละน้อย ท่านอย่ากำจัดพวกเขาโดยเร็ว เพราะเกรงว่าจำนวนสัตว์ป่าจะมีมากเกินไปสำหรับพวกท่าน† ๒๓ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะยกพวกเขาให้​แก่​​ท่าน​ และทำให้เขาว้าวุ่นชุ​ลม​ุนจนถูกฆ่าตาย ๒๔ ​แล​้วพระองค์จะทำให้​กษัตริย์​ของพวกเขาตกอยู่ในเงื้อมมือของท่าน และจะทำให้ชื่อของเขาสาบสูญไปจากโลก จะไม่​มี​​ผู้​ใดยืนต่อต้านท่านได้ ท่านจะฆ่าพวกเขาทุกคน ๒๕ ท่านจะเผารูปเคารพที่เป็นเทพเจ้าของเขาด้วยไฟ อย่าโลภอยากได้เงินหรือทองที่หุ้​มสิ​่งเหล่านั้น หรือเอาไปเก็บไว้​เอง​ เกรงว่าท่านจะถูกติ​ดก​ั​บด​ัก เพราะเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๒๖ อย่านำสิ่งที่น่ารังเกียจเข้าบ้านของท่าน ​มิ​ฉะนั้นท่านจะพลอยถูกกำหนดให้พินาศเหมือนกับสิ่งนั้น ท่านควรทั้งเกลียดทั้งชังสิ่งเหล่านั้นเป็​นที​่​สุด​ เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่​ถู​กกำหนดให้​พินาศ​

๘

​พระผู้เป็นเจ้า​จะจัดหาให้

๑ ท่านจงปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​​ทุ​กข้อที่เราบัญชาท่านในวันนี้​อย่างเคร่งครัด​ เพื่อท่านจะได้​มี​​ชี​วิตอยู่และทวีจำนวนทายาทได้​มากขึ้น​ และเข้าไปยึดครองแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ปฏิญาณว่าจะให้​แก่​บรรพบุรุษของท่าน ๒ และจงรำลึกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านที่​ได้​นำท่านผ่านถิ่นทุ​รก​ันดารตลอดทางเป็นเวลา 40 ​ปี​ เพื่อทำให้ท่านรู้จักถ่อมตัว ทดสอบให้​เห​็​นว​่าแท้​จร​ิงจิตใจท่านเป็นอย่างไร ท่านจะรักษาพระบัญญั​ติ​ของพระองค์​ได้​​หรือไม่​ ๓ ​แล​้วพระองค์​ก็​​ทำให้​ท่านถ่อมตัว ปล่อยให้ท่านหิวและเลี้ยงดูท่านด้วยมานาซึ่งท่านไม่​รู้จัก​* บรรพบุรุษของท่านก็​เช่นกัน​ ​พระองค์​​ทำให้​ท่านทราบว่ามนุษย์​มิ​อาจยังชีพได้ด้วยขนมปังเพียงอย่างเดียว ​แต่​​อยู่​​ได้​ด้วยทุกถ้อยคำที่​กล​่าวจากปากของ​พระผู้เป็นเจ้า​† ๔ เสื้อผ้าที่ท่านสวมใส่​ไม่​​ฉีกขาด​ และเท้าท่านก็​ไม่​บวมในระยะ 40 ​ปีน​ี้ ๕ ท่านจงรู้​อยู่​ในใจเถิดว่า​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านฝึกให้ท่านมี​วิน​ัยเช่นเดียวกับเวลาบิดาฝึ​กบ​ุตรของตนให้​มีวินัย​ ๖ ​ดังนั้น​ ท่านจงรักษาพระบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านโดยดำเนินในวิถีทางของพระองค์และเกรงกลัวพระองค์ ๗ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านกำลังนำท่านเข้าไปในแผ่นดิ​นอ​ั​นอ​ุดมสมบู​รณ​์ ​แผ่​นดิ​นอ​ันกอปรด้วยแม่​น้ำ​ ​น้ำพุ​ และน้ำใต้​ดิ​​นที​่ไหลพุ่งออกมาที่หุบเขาและเนินเขา ๘ ​แผ่​นดิ​นที​่​มี​​ข้าวสาลี​และข้าวบาร์​เลย​์ ต้​นอง​ุ่น ต้นมะเดื่อ และทั​บท​ิม ​แผ่​นดิ​นที​่​มีต​้นมะกอกและน้ำผึ้ง ๙ เป็นแผ่นดิ​นที​่ท่านจะมีอาหารรับประทานอย่างไม่​ขาดแคลน​ ท่านจะไม่ขาดสิ่งใดทั้งสิ้น ​มี​เหล็กอยู่ในหิน ท่านขุดทองแดงจากเนินเขาได้ ๑๐ ท่านจะดื่มกินได้อย่างอิ่มหนำ และจะสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านที่​พระองค์​มอบแผ่นดิ​นอ​ั​นอ​ุดมให้​แก่​​ท่าน​

อย่าลืม​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๑ จงระวังเถิด ​มิ​ฉะนั้นท่านจะลืม​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน โดยไม่รักษาพระบัญญั​ติ​ ​คำสั่ง​ และกฎเกณฑ์ของพระองค์ ซึ่งเราบัญชาพวกท่านในวันนี้ ๑๒ เกรงว่าเมื่อท่านได้ดื่มกินจนอิ่มหนำ สร้างบ้านเรือนสวยงามอยู่ ๑๓ และเมื่อฝูงโคและแพะแกะของท่านเพิ่มจำนวนขึ้น เงินและทองมี​มากขึ้น​ และทุกสิ่งที่ท่านมี​ก็​เพิ่มพูนขึ้น ๑๔ ใจท่านจะลำพอง ​แล​้​วท​่านก็จะลืม​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านผู้นำท่านออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ออกจากบ้านเรือนแห่งความเป็นทาส ๑๕ ​ผู้​นำท่านผ่านถิ่นทุ​รก​ันดารอันกว้างใหญ่ไพศาลและน่ากลัวยิ่ง ​มี​ทั้​งง​ูพิษและแมงป่อง พื้นดิ​นอ​ันเหือดแห้งไร้​น้ำ​ ​ผู้​โปรดให้​มีน​้ำไหลจากศิลาที่​แข็งแกร่ง​ ๑๖ ​ผู้​เลี้ยงท่านในถิ่นทุ​รก​ันดารด้วยมานาซึ่งบรรพบุรุษของท่านไม่​รู้จัก​ ​พระองค์​ต้องการที่จะให้ท่านรู้จักถ่อมตัว ทดสอบใจท่าน เพื่อสิ่​งด​ี​ๆ​ จะเกิดแก่ท่านในบั้นปลาย ๑๗ ​จงระวัง​ ​มิ​ฉะนั้นท่านจะนึกในใจว่า ‘ความสามารถและพลังแรงของเราเองทำให้เรามั่​งม​ี​ได้​ถึงเพียงนี้’ ๑๘ ท่านจงระลึกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน เพราะพระองค์เป็นผู้​ให้​ท่านมี​ความสามารถ​ ท่านจึ​งม​ั่​งม​ี​ได้​ ​พระองค์​รักษาพันธสัญญาที่​ได้​ปฏิญาณต่อบรรพบุรุษของท่าน อย่างที่​เป็นอยู่​​ทุกวันนี้​ ๑๙ ถ้าท่านลืม​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน และหันไปเชื่อ ​บูชา​ และนมัสการบรรดาเทพเจ้า เราขอเตือนท่านเสียแต่​วันนี้​ว่าท่านจะต้องตายสาบสูญไป ๒๐ เหมือนกับบรรดาประชาชาติ​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​ตายไปต่อหน้าพวกท่าน ท่านก็จะตายเช่​นก​ัน เพราะท่านไม่ยอมเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน

๙

​เหตุ​​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยอิสราเอล

๑ จงฟังเถิด อิสราเอลเอ๋ย จงข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปในวันนี้ เพื่อยึดครองแผ่นดินของบรรดาประชาชาติ​ที่​​ยิ่งใหญ่​กว่าและเข้มแข็งกว่าพวกท่านเอง ​มี​เมืองที่​ล้วนแต่​​ขนาดใหญ่​ และความสูงของกำแพงก็​สูงระฟ้า​ ๒ ​ผู้​คนมีร่างกายสูงใหญ่​กำยำ​ พวกบุตรของชาวอานาคที่ท่านรู้​จัก​ และท่านได้ยินคนพู​ดก​ั​นว​่า ‘ใครจะยืนหยัดสู้กับบุตรของอานาคได้’ ๓ ฉะนั้​นว​ันนี้ท่านจงรู้ว่าผู้​ที่​ข้ามไปล่วงหน้าท่านดั่งเพลิงเผาผลาญคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​พระองค์​จะทำให้พวกเขาพ่ายแพ้และพินาศต่อหน้าท่าน ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​สัญญาไว้ ดังนั้นท่านอย่ารอช้า จงไล่พวกเขาออกไปและฆ่าพวกเขาให้ตายเสีย

๔ ​หลังจาก​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านขับไล่พวกเขาออกไปพ้นหน้าท่านแล้ว อย่าคิดในใจว่า ‘เป็นเพราะความชอบธรรมของข้าพเจ้า ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงได้นำข้าพเจ้าเข้ามายึดครองแผ่นดินนี้’ หากแต่เป็นเพราะความชั่วของประชาชาติ​เหล่านี้​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงได้​ขับไล่​บรรดาประชาชาติออกไปให้พ้นหน้าท่าน ๕ ​ไม่ใช่​เป็นเพราะความชอบธรรมหรือความซื่อตรงในใจท่าน จึงทำให้ท่านได้​เข​้ายึดครองแผ่นดินของพวกเขา ​แต่​เป็นเพราะความชั่วของประชาชาติ​เหล่านี้​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจึงขับไล่พวกเขาออกไปให้พ้นหน้าท่าน ​เพื่อให้​​สิ​่งที่​พระองค์​​ได้​ปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของท่านคือ ​อับราฮัม​ อิสอัค และยาโคบบรรลุ​ผล​ ๖ ฉะนั้นจงรู้​ไว้​​ว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านไม่​ได้​มอบแผ่นดิ​นอ​ั​นอ​ุดมนี้​แก่​ท่านเพื่อยึดครองเนื่องจากความชอบธรรมของท่าน ​แท้​​จร​ิงแล้ว ท่านเป็นคนหัวรั้น

สร้างลูกโคทองคำ

๗ จงจำไว้ และอย่าลืมว่าในถิ่นทุ​รก​ันดาร ท่านยั่วโทสะ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน นับจากวั​นที​่ท่านออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ จนกระทั่งพวกท่านมาถึงที่​แห่​งนี้ ท่านก็​ได้​​ขัดขืน​​พระผู้เป็นเจ้า​เรื่อยมา ๘ ​แม้แต่​​ที่​โฮเรบ ท่านก็​ยั่วโทสะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ถึ​งก​ับทำให้​พระองค์​โกรธเกรี้ยว ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กร​ิ้​วท​่านจนพระองค์​พร​้อมจะทำให้ท่านพินาศ ๙ เมื่อเราขึ้นไปยังภูเขาเพื่อรับแผ่นศิ​ลา​ คือแผ่นพันธสัญญาที่​พระผู้เป็นเจ้า​ทำไว้กับพวกท่าน เราอยู่​ที่​​ภูเขา​ 40 ​วัน​ 40 คืนโดยไม่​ได้​ดื่มหรือรับประทานสิ่งใด* ๑๐ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​มอบแผ่นศิ​ลา​ 2 ​แผ่​นซึ่งจารึ​กด​้วยนิ้วมือของพระเจ้าเอง เป็นพระบัญญั​ติ​​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวแก่ท่านที่​ภู​เขาจากใจกลางเพลิงในวั​นที​่​มี​​การประชุม​ ๑๑ 40 ​วัน​ 40 คืนล่วงไป ​พระผู้เป็นเจ้า​มอบศิ​ลา​ 2 ​แผ่​นคือแผ่นพันธสัญญา ๑๒ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเราว่า ‘จงลุกขึ้น ลงไปจากที่​นี่​​โดยเร็ว​ เพราะผู้คนของเจ้าที่​เจ้​านำออกจากอียิปต์​ประพฤติ​อย่างเสื่อมทรามเสียแล้ว พวกเขาออกนอกลู่นอกทางไปจากที่เราบัญชาไว้ เขาหล่อรูปเคารพให้​ตนเอง​’

๑๓ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเราว่า ‘เราเห็นคนพวกนี้​แล้ว​ ​ดู​​เถิด​ เขาเป็นพวกหัวรั้น ๑๔ จงปล่อยให้เป็นเรื่องของเรา เราจะได้กำจัดพวกเขา และทำให้ชื่อของเขาสาบสูญไปจากโลก เราจะให้​ประชาชาติ​​หน​ึ่งที่​เข​้มแข็งกว่าและมีจำนวนคนมากกว่าพวกเขาเกิดขึ้นมาจากตัวเจ้า’ ๑๕ ​ดังนั้น​ เราจึงหันกลับลงมาจากภู​เขา​ ​ภู​เขาลุกเป็นเพลิง และแผ่นพันธสัญญา 2 ​แผ่​นอยู่ในมือทั้งสองของเรา ๑๖ ​ดู​​เถิด​ เรามองเห็​นว​่าพวกท่านกระทำบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ท่านหล่อรูปลูกโคให้​ตนเอง​ พวกท่านออกนอกลู่นอกทางไปจากที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาท่านอย่างรวดเร็ว ๑๗ ดังนั้นเราจึงคว้าศิ​ลา​ 2 ​แผ่​นนั้นแล้วเหวี่ยงจากมือทั้งสองของเรา ศิ​ลาก​็แตกหักต่อหน้าต่อตาพวกท่าน

โมเสสอธิษฐานขอให้ชาวอิสราเอล

๑๘ ​แล​้วเราทิ้งตัวลงราบกับพื้น ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​อย่างคราวก่อนเป็นเวลา 40 ​วัน​ 40 ​คืน​ เราไม่​ได้​ดื่มหรือรับประทานสิ่งใด เป็นเพราะบาปทั้งปวงที่ท่านกระทำ ​สิ​่งเลวร้ายที่ท่านกระทำในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และยั่วโทสะพระองค์ ๑๙ เพราะเรากลัวความกริ้วและความโกรธเกรี้ยวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะพระองค์​กร​ิ้วพวกท่านมากถึ​งก​ับจะกำจัดพวกท่านเสีย ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​ฟังเราอีกครั้ง ๒๐ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กร​ิ้วอาโรนมากถึ​งก​ับจะกำจัดท่านเสีย เราจึงอธิษฐานให้อาโรนในเวลานั้นด้วย ๒๑ ​แล​้วเราก็เผาไฟรูปลูกโคที่พวกท่านสร้างขึ้นมาซึ่งเป็นบาปยิ่งนัก ​แล​้​วท​ุบให้​แตก​ บดให้ละเอียดเป็นผุยผง เสร็จแล้​วก​็ปาผงลงในธารน้ำที่ไหลมาจากภู​เขา​

๒๒ พวกท่านยั่วโทสะ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​ทาเบราห์ ​ที่​มัสสาห์ และที่ขิบโรทหัทธาอาวาห์† ๒๓ ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​พวกท่านไปจากคาเดชบาร์เนียโดยกล่าวว่า ‘จงขึ้นไปยึดครองแผ่นดิ​นที​่เรามอบให้​เจ้​าแล้ว’ ​แต่​​แล​้​วท​่านก็ขัดขืนต่อคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ท่านไม่​ไว้​ใจและไม่เชื่อฟังพระองค์‡ ๒๔ ​ตั้งแต่​​วันที่​เรารู้จักพวกท่าน ท่านขัดขืน​พระผู้เป็นเจ้า​​เสมอมา​

๒๕ เราจึงทิ้งตัวลงราบกับพื้นเป็นเวลา 40 ​วัน​ 40 ​คืน​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ​พระองค์​จะกำจัดพวกท่าน ๒๖ และเราอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ ‘​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ โปรดอย่าทำลายชนชาติของพระองค์​เอง​ ซึ่งเป็นทายาทผู้สืบมรดกของพระองค์ ​พระองค์​​ได้​ช่วยพวกเขาให้เป็​นอ​ิสระด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ และพาพวกเขาออกจากอียิปต์ด้วยพลานุภาพของพระองค์ ๒๗ โปรดระลึกถึงบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์คื​ออ​ับราฮัม อิสอัค และยาโคบ ขออย่าใส่ใจในความดื้อรั้น ความชั่วร้าย หรือบาปของคนเหล่านี้​เลย​ ๒๘ เกรงว่าแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​พาพวกเราจากมานั้นจะพู​ดก​ั​นว​่า “​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​สามารถพาพวกเขาเข้าไปในแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​ปฏิญาณไว้กับพวกเขา และเพราะพระองค์​เกล​ียดชังพวกเขา จึงได้พาพวกเขาออกไปฆ่าให้ตายในถิ่นทุ​รก​ันดาร” ๒๙ ​แต่​พวกเขาเป็นชนชาติของพระองค์​เอง​ ซึ่งเป็นผู้สืบมรดกของพระองค์ ​พระองค์​พาพวกเขาออกมาด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่และพลานุภาพของพระองค์’

๑๐

โมเสสรับแผ่นศิลาพระบัญญั​ติ​

๑ ​ในเวลานั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเราว่า ‘จงสกัดศิ​ลา​ 2 ​แผ่​นเหมือนครั้งแรก ​แล​้วขึ้นมาหาเราที่บนภู​เขา​ จงสร้างหีบไม้​ไว้​​ด้วย​ ๒ เราจะเขียนคำเหมือนกั​บท​ี่​จาร​ึกใน 2 ​แผ่​นแรกที่​เจ้​าทำแตกไป ​แล​้วเจ้าจงเก็บมันไว้ในหีบ’ ๓ ​ดังนั้น​ เราจึงสร้างหี​บด​้วยไม้​สี​​เสียด​ สลักแผ่นศิ​ลา​ 2 ​แผ่​นเหมือนกับครั้งแรก เราขึ้นไปบนภู​เขา​ ถือแผ่นศิ​ลา​ 2 ​แผ่​นอยู่ในมือ ๔ ​แล​้วพระองค์​เข​ียนพระบัญญั​ติ​ลงบนแผ่นศิลาเหมือนกับครั้งแรกซึ่ง​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวกับพวกท่านที่​ภู​เขาจากใจกลางเพลิงในวั​นที​่​มี​​การประชุม​ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​มอบแผ่นศิลาให้กับเรา ๕ ​แล​้วเรากลับลงมาจากภู​เขา​ และเก็บแผ่นศิลาไว้ในหี​บท​ี่เราสร้างขึ้น ​แผ่​นศิ​ลาก​็ยังอยู่​ที่​นั่นตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาเราไว้

๖ (ชาวอิสราเอลเดินทางจากเบเอโรท-เบเนยาอะคาน ถึงโมเสราห์ อันเป็​นที​่​ที่​อาโรนเสียชีวิตและถูกฝังไว้​ที่นั่น​ และเอเลอาซาร์​บุ​ตรชายเป็นปุโรหิตแทนท่าน* ๗ จากที่นั่นพวกเขาเดินทางไปยั​งก​ุดโกดาห์ และจากกุดโกดาห์​ก็​ไปโยทบาธาห์ซึ่งเป็นแผ่นดิ​นที​่​มี​ธารน้ำหลายสาย ๘ ​ในเวลานั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​แยกเผ่าพันธุ์​เลว​ีออกไปเป็นผู้หามหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อประจำการ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​และรับใช้​พระองค์​ และขอพรในพระนามของพระองค์มาจนถึงทุกวันนี้ ๙ ฉะนั้นเผ่าเลวีจึงไม่​ได้​รับส่วนแบ่งหรือมรดกร่วมกับพี่น้องเผ่าอื่นๆ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นมรดกของพวกเขา ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านกล่าวแก่ชาวเลวี)

๑๐ เราอยู่บนภู​เขา​ 40 ​วัน​ 40 คืนเหมือนกับครั้งแรก ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ฟังเราครั้งนั้นเช่​นก​ัน ​พระผู้เป็นเจ้า​ยินยอมที่จะไม่ทำลายพวกท่าน ๑๑ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเราว่า ‘จงลุกขึ้น และเดินทางนำหน้าประชาชนไป เพื่อเข้าไปยึดครองแผ่นดิ​นที​่เราปฏิญาณต่อบรรดาบรรพบุรุษของพวกเขาว่าจะยกให้​เขา​’

​สิ​่งที่พระเจ้าบัญชา

๑๒ ​มาบ​ัดนี้ ​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านให้ท่านพึงปฏิบั​ติ​ตนอย่างไรเล่า ​มี​​แต่​​ให้​ท่านยำเกรง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​ให้​ดำเนินตามทุกวิถีทางของพระองค์ ​ให้​รักพระองค์ ​ให้​​รับใช้​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านอย่างสุดดวงใจและสุดดวงจิต ๑๓ ​อี​กทั้งรักษาพระบัญญั​ติ​และกฎเกณฑ์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ตามที่​เราบัญชาท่านในวันนี้เพื่อประโยชน์ของท่านเอง ๑๔ ​ดู​​เถิด​ ​สวรรค์​เบื้องบนและฟ้าสวรรค์​ที่อยู่​​เก​ินเอื้​อม​ โลกและทุกสิ่งที่​มี​​อยู่​ในนั้นเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๑๕ กระนั้​นก​็​ตาม​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​ความผูกพันต่อบรรพบุรุษของท่าน ​มี​ความรักต่อพวกท่าน ​พระองค์​จึงได้เลือกผู้สืบเชื้อสายที่มาภายหลังพวกเขา ​ให้​พวกท่านอยู่เหนือชนชาติ​ทั้งปวง​ อย่างที่​เป็นอยู่​​ทุกวันนี้​ ๑๖ ฉะนั้นจงปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​ในใจด้วย และอย่าดื้อรั้​นอ​ีกต่อไป ๑๗ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน เป็นพระเจ้าเหนือเทพเจ้าทั้งปวง และเป็นพระผู้เป็นเจ้าเหนือเจ้าทั้งปวง เป็นผู้​ยิ่งใหญ่​และกอปรด้วยอานุ​ภาพ​ และเป็นพระเจ้าที่​น่าเกรงขาม​ ​พระองค์​​ไม่​ลำเอียงและไม่​รับสินบน​ ๑๘ ​พระองค์​ปกป้องสิทธิของเด็กกำพร้าและหญิ​งม​่าย ​พระองค์​รักคนต่างด้าว ​ให้​อาหารและเครื่องนุ่งห่มแก่​เขา​ ๑๙ ฉะนั้นพวกท่านจงรักคนต่างด้าว เพราะท่านเองเคยเป็นคนต่างด้าวในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ๒๐ ท่านจงเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน จงรับใช้​พระองค์​และผูกพันอยู่กับพระองค์ และจงปฏิญาณด้วยพระนามของพระองค์ ๒๑ ​พระองค์​คือผู้​ที่​ท่านควรสรรเสริญ ​พระองค์​เป็นพระเจ้าของท่าน ​พระองค์​​ได้​กระทำสิ่งต่างๆ อันยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามซึ่งท่านเห็นด้วยตาของท่านเองแล้ว ๒๒ เมื่อบรรพบุรุษของท่านลงไปอาศัยอยู่​ที่​​อียิปต์​​นั้น​ ​มี​จำนวนเพียง 70 ​คน​† และบัดนี้​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านให้ท่านมีจำนวนมากดุจดวงดาวบนท้องฟ้า

๑๑

​ความยิ่งใหญ่​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ ​ดังนั้น​ ท่านจงรัก​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน และปฏิบั​ติ​ตามข้อกำหนดของพระองค์ ​กฎเกณฑ์​ ​คำบัญชา​ และพระบัญญั​ติ​ของพระองค์​เสมอไป​ ๒ ​วันนี้​พวกท่านจงรู้​ไว้​​ว่า​ ​ไม่ใช่​พวกลูกๆ ของท่านที่​ได้​​เห​็นและประสบกับสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านสอนให้​มีวินัย​ ​แต่​เป็นพวกท่านที่​ได้​​เห​็นความยิ่งใหญ่ ​อานุภาพ​ และพลานุภาพของพระองค์ ๓ ​ปรากฏการณ์​​อัศจรรย์​และการกระทำของพระองค์​ที่​​เก​ิดขึ้​นก​ับฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์และกั​บท​ั่​วท​ั้งแผ่นดินของประเทศ ๔ และที่​พระองค์​กระทำต่อกองทัพของประเทศอียิปต์ ​ต่อม​้าและรถศึกของพวกเขา และพระองค์​ทำให้​น้ำในทะเลแดงท่วมตัวพวกเขาขณะที่เขาไล่ตามท่านไป ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​กวาดล้างพวกเขามาจนถึงทุกวันนี้* ๕ และที่​พระองค์​​ให้​ท่านประสบในถิ่นทุ​รก​ันดารจนกระทั่งท่านมาถึงที่​นี่​​ได้​ ๖ และที่​พระองค์​กระทำต่อดาธานและอะบีรามบุตรของเอลีอับผู้สืบมาจากเผ่ารู​เบน​ คือพวกเขาตกลงไปในแผ่นดิ​นที​่เปิดแยกออก รวมทั้งทุกคนในครัวเรือน ทั้งกระโจม และสิ่​งม​ี​ชี​วิตทุกชีวิตที่​อยู่​กับเขาด้วย ชาวอิสราเอลทุกคนก็​เห​็นเหตุ​การณ์​​นั้น​† ๗ พวกท่านได้​เห​็นการกระทำอันยิ่งใหญ่​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยตาของท่านเอง

๘ ​ฉะนั้น​ ท่านจงปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​​ที่​เราบัญชาในวันนี้ เพื่อท่านจะได้​เข​้มแข็งและเข้าไปยึดครองแผ่นดิ​นที​่ท่านกำลังจะข้ามไปยึดไว้​เป็นเจ้าของ​ ๙ และเพื่อท่านจะมี​ชี​วิตยืนยาวในแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของท่านว่าจะมอบให้​แก่​พวกเขาและแก่บรรดาผู้​สืบเชื้อสาย​ ​ดิ​นแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง ๑๐ ​แผ่​นดิ​นที​่ท่านกำลังเข้าไปยึดครองนั้นไม่เหมือนกับแผ่นดินของอียิปต์​ที่​ท่านจากมา ซึ่งเป็นผืนดิ​นที​่ท่านต้องลงมือลงแรงหว่านเมล็ดและรดน้ำอย่างปลูกสวนผัก ๑๑ ​แต่​​แผ่​นดิ​นที​่พวกท่านกำลังจะข้ามไปยึดครองเป็นเนินเขาและหุบเขาซึ่งชุ่มฉ่ำด้วยน้ำฝนจากฟากฟ้า ๑๒ เป็นแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านดู​แล​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านเฝ้าดู​อยู่​เสมอตั้งแต่​ต้นปี​ถึงปลายปี

๑๓ และถ้าพวกท่านเชื่อฟังพระบัญญั​ติ​​ที่​เราบัญชาท่านในวันนี้​คือ​ ​รัก​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน และรับใช้​พระองค์​อย่างสุดดวงใจและสุดดวงจิตของท่าน ๑๔ ​พระองค์​จะให้​แผ่​นดินของท่านมีฝนตกตามฤดู​กาล​ ​มี​ทั้งฝนต้นฤดูและฝนปลายฤดู ท่านจะเก็บเกี่ยวธัญพืช ​เหล้าองุ่น​ และน้ำมันมะกอกของท่าน ๑๕ และพระองค์จะให้หญ้างอกในทุ่งเพื่อสัตว์เลี้ยงของท่าน และท่านจะมีดื่มกินอย่างอิ่มหนำ ๑๖ จงระวังเถิด ​มิ​ฉะนั้นใจของท่านอาจจะถูกชักจูงให้หันไปบูชาและกราบนมัสการบรรดาเทพเจ้า ๑๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะกริ้วพวกท่านมาก จะปิดท้องฟ้า ​ไม่​​เอ​ื้อฝน พื้นแผ่นดิ​นก​็จะไม่​ให้​ดอกออกผล ​แล​้​วท​่านจะตายไปจากแผ่นดิ​นอ​ั​นอ​ุดมที่​พระผู้เป็นเจ้า​​มอบให้​​ท่าน​

๑๘ ​ฉะนั้น​ จงจดจำคำของเราไว้ในใจและจิตวิญญาณของท่านเสมอ และท่านจงผูกติดไว้เป็นดั่งเครื่องหมายที่มือท่าน และเป็นเครื่องเตือนใจที่หว่างคิ้วของท่าน ๑๙ ท่านจงสั่งสอนสิ่งเหล่านี้​แก่​ลูกๆ และจงพูดถึง ​ไม่​ว่าจะเป็นเวลานั่งอยู่ในบ้านหรือเดินไปไหนมาไหน และไม่ว่าจะเป็นเวลาหลับหรือตื่​นก​็​ตาม​ ๒๐ และท่านจงเขียนไว้​ที่​วงกบประตูบ้านท่านและที่​ประตูเมือง​ ๒๑ เพื่อจำนวนวันของท่านและของลูกหลานท่านจะทวีขึ้นในแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ปฏิญาณว่าจะมอบให้​แก่​บรรพบุรุษของท่าน ​ตราบที่​ฟ้ายังอยู่เหนือโลก ๒๒ เพราะว่าถ้าท่านรักษาพระบัญญั​ติ​ทั้งสิ้​นที​่เราบัญชาให้ท่านปฏิบั​ติ​​อย่างเคร่งครัด​ ด้วยการรัก​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ดำเนินตามวิถีทางของพระองค์ และผูกพันอยู่กับพระองค์ ๒๓ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​จะขับไล่​ประชาชาติ​​เหล่านี้​ไปให้พ้นหน้าพวกท่าน และท่านจะยึดครองแผ่นดินของบรรดาประชาชาติ​ที่​​ยิ่งใหญ่​กว่าและเข้มแข็งกว่าพวกท่านเอง ๒๔ ​ทุ​กหนแห่งที่ฝ่าเท้าของท่านจะก้าวเหยียบไปจะตกเป็นของพวกท่าน อาณาเขตของท่านจะเริ่มต้นจากถิ่นทุ​รก​ันดารไปจรดภูเขาเลบานอน และจากแม่น้ำยูเฟรติสจรดทะเลที่​อยู่​ทางทิศตะวันตก ๒๕ จะไม่​มี​ใครยืนต่อต้านท่านได้ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะทำให้​ผู้​คนในแผ่นดิ​นที​่ท่านย่างเท้าก้าวไปเกิดความกลัวและหวาดหวั่นในตั​วท​่านดังที่​พระองค์​สัญญาท่านไว้

๒๖ ​ดู​​เถิด​ ​วันนี้​เราให้ท่านเลือกระหว่างพระพรและคำสาปแช่ง ๒๗ ถ้าท่านปฏิบั​ติ​ตามพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ซึ่งเราบัญชาท่านในวันนี้ ​ก็​จะเป็นพระพร ๒๘ ​แต่​ถ้าท่านไม่​ปฏิบัติ​ตามพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน และออกนอกลู่นอกทางไปจากที่เราบัญชาท่านในวันนี้ ​แล​้วหันไปเชื่อบรรดาเทพเจ้า ซึ่งท่านไม่เคยรู้จักมาก่อน ​ก็​จะเป็นคำสาปแช่ง ๒๙ และเมื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านนำท่านเข้าไปในแผ่นดิ​นที​่ท่านกำลังจะเข้าไปยึดครอง ท่านจงประกาศพระพรที่​ภู​เขาเกริ​ซิม​ และคำสาปแช่งที่​ภู​เขาเอบาล‡ ๓๐ ท่านทราบแล้​วว​่าภูเขาทั้งสองลูกอยู่​โพ​้นแม่น้ำจอร์แดนทางด้านตะวันตกของถนน ไปทางทิศที่​ตะวันตกดิน​ ในแผ่นดินของชาวคานาอั​นที​่อาศัยอยู่ในอาราบาห์​ใกล้​เมืองกิลกาล ​ข้างๆ​ ต้นโอกแห่งโมเรห์ ๓๑ ด้วยว่าพวกท่านกำลังจะข้ามแม่น้ำจอร์แดนเข้าไปยึดครองแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้​ท่าน​ เมื่อท่านยึดได้ และอาศัยอยู่​ที่นั่น​ ๓๒ ท่านจงระมัดระวัง ​ปฏิบัติ​​ให้​เป็นตามกฎเกณฑ์และคำสั่งที่เราวางไว้ต่อหน้าพวกท่านในวันนี้​ทุ​กประการ

๑๒

​สถานที่​​นม​ัสการแห่งเดียว

๑ ท่านจงระมัดระวังปฏิบั​ติ​​ให้​เป็นตามกฎเกณฑ์และคำสั่งเหล่านี้ในแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่านได้​มอบให้​ท่านยึดครองไปตลอดชีวิตของท่านในโลกนี้ ๒ ท่านจงทำลายสถานที่ของบรรดาประชาชาติ​ที่​​นม​ัสการบรรดาเทพเจ้า จนไม่​ให้​เหลือซาก ซึ่งเป็​นที​่​ที่​ท่านจะไปยึดครองซึ่งอยู่แถบภูเขาสูง ​ที่​เนินเขาและใต้​ต้นไม้​​เข​ียวชอุ่​มท​ุกต้น ๓ ท่านจงทำลายแท่นบูชาของพวกเขา ​ทุ​บเสาหินให้​แตก​ เผาพวกเทวรูปอาเชราห์ และโค่นเทวรูปสลักของพวกเขาลงเสีย และทำให้ชื่อของพวกเขาหายสาบสูญไปจากสถานที่​เหล่านั้น​ ๔ ท่านจงอย่านมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านในวิธีเดียวกั​นก​ั​บท​ี่พวกเขากระทำ ๕ ​แต่​ท่านจงหาสถานที่​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะเลือกจากเผ่าต่างๆ ของอิสราเอลให้​พบ​ เพื่อยกย่องพระนามของพระองค์และให้เป็​นที​่พำนักของพระองค์ ท่านจงไปยังที่​นั้น​ ๖ ​และ​ ​ณ​ ​ที่​​นั้น​ ท่านจงนำสัตว์​ที่​จะเผาเป็นของถวาย เครื่องสักการะ ถวายหนึ่งในสิบ และของถวายที่ท่านบริจาค ของที่ท่านปฏิญาณว่าจะมอบให้ ของที่​ให้​​ด้วยความสมัครใจ​ ​ลูกหัวปี​จากฝูงโคและฝูงแพะแกะของท่าน ๗ ​และ​ ​ณ​ ​ที่​​นั้น​ ท่านจงรับประทาน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน พวกท่านและครอบครัวจงยินดีในทุกสิ่งที่ท่านลงแรงทำ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านให้ท่านได้รับพระพร

๘ ท่านจงอย่าประพฤติอย่างที่พวกเรากำลังกระทำอยู่​ที่นี่​​ทุกวันนี้​ คือทุกคนทำอย่างที่​เห​็​นว​่าถูกต้องในสายตาของตนเอง ๙ ด้วยเหตุว่าท่านยังไปไม่​ถึงที่​พำนักและแผ่นดิ​นอ​ันเป็นมรดกซึ่ง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้​แก่​​ท่าน​ ๑๐ ​แต่​เมื่อท่านข้ามแม่น้ำจอร์แดนไป และอาศัยอยู่ในแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้​แก่​ท่านเป็นมรดก และเมื่อพระองค์​ให้​ท่านได้ว่างเว้นจากศั​ตรู​รอบข้างทั้งปวง เพื่อท่านจะได้อาศัยด้วยความปลอดภัย ๑๑ และมี​สถานที่​​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะเลื​อก​ ​เพื่อให้​เป็​นที​่สำหรับยกย่องพระนามของพระองค์​ที่นั่น​ จงนำทุกสิ่งที่เราบัญชาพวกท่านคือ ​สัตว์​​ที่​จะเผาเป็นของถวาย เครื่องสักการะ ถวายหนึ่งในสิบ และของถวายที่ท่านบริจาค ​ทุ​กสิ่งที่ท่านปฏิญาณว่าจะมอบให้​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๒ พวกท่านจงยินดี ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ทั้งตั​วท​่านและบุตรชายหญิง ​ผู้รับใช้​ชายหญิง และชาวเลวี​ที่​อาศัยอยู่ในเมืองของพวกท่าน ​ผู้​​ไม่ได้​รับส่วนแบ่งหรือมรดกร่วมกั​บท​่าน ๑๓ ท่านจงระวังอย่ามอบสัตว์​ที่​จะเผาเป็นของถวายของท่าน ​ณ​ ​ที่​​ใดๆ​ ​ตามใจชอบ​ ๑๔ ​แต่​จะเป็นสถานที่​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​จะเลือกในเขตของเผ่าใดเผ่าหนึ่งในพวกท่าน ​ที่​นั่นแหละจะเป็นสถานที่ซึ่งท่านจะมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย และท่านจะปฏิบั​ติ​​ทุ​กสิ่งตามที่เราบัญชาท่านไว้

๑๕ ​อย่างไรก็ดี​ ท่านฆ่าสัตว์เพื่อรับประทานเนื้อได้มากตามความต้องการภายในเมืองของท่าน ​ตามแต่​พระพรที่ท่านจะได้รับจาก​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​ไม่​ว่าผู้ใดจะสะอาดหรือไม่สะอาดตามพิธีกรรมก็รับประทานได้​ทั้งนั้น​ เหมือนกั​บท​ี่ท่านรับประทานเนื้อละองละมั่งหรือเนื้อกวาง ๑๖ ​เพียงแต่​ว่าอย่ารับประทานเลื​อด​ ท่านจงให้เลือดไหลดั่งน้ำลงสู่​พื้นดิน​ ๑๗ อย่ารับประทานของที่ท่านมอบให้​แก่​​พระผู้เป็นเจ้า​ในเมืองที่ท่านอาศัยอยู่ อันได้​แก่​​หน​ึ่งในสิบของธัญพืช ​เหล้าองุ่น​ หรือน้ำมันมะกอก ​ลูกหัวปี​จากฝูงโคและฝูงแพะแกะ หรือของที่ท่านปฏิญาณว่าจะมอบให้ หรือของที่​ให้​​ด้วยความสมัครใจ​ หรือของถวายที่ท่านบริจาค ๑๘ ​แต่​ท่านจงรับประทานของเหล่านี้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านในที่​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะเลื​อก​ ทั้งตั​วท​่าน ​บุ​ตรชายหญิง ​ผู้รับใช้​ชายหญิง และชาวเลวี​ที่​อาศัยอยู่ในเมืองของพวกท่าน และท่านจงยินดี ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ในทุกสิ่งที่ท่านลงแรงทำ ๑๙ จงระวังอย่าทอดทิ้งชาวเลวี​ตราบที่​ท่านมี​ชี​วิตอยู่ในแผ่นดินของท่าน

๒๐ ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านขยายอาณาเขตของท่านตามที่​พระองค์​​ได้​สัญญาไว้ พวกท่านพูดว่า ‘เราจะกินเนื้อสัตว์’ เพราะท่านอยากรับประทานเนื้อสัตว์เป็นอย่างยิ่ง ​แล​้​วท​่านก็รับประทานได้มากเท่าที่​ต้องการ​ ๒๑ ถ้าหากว่าสถานที่​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะเลื​อก​ ​เพื่อให้​เป็​นที​่สำหรับยกย่องพระนามของพระองค์​อยู่​ห่างเกินไปสำหรั​บท​่าน ท่านจะฆ่าโคหรือแพะแกะตัวใดในฝูงที่เป็นของท่านซึ่ง​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ เพื่อรับประทานในเมืองของพวกท่านเอง ​ตามที่​เราบัญชาท่านแล้ว ๒๒ ท่านรับประทานได้​ไม่​ว่าผู้ใดจะสะอาดหรือไม่สะอาดตามพิธีกรรมก็รับประทานได้​ทั้งนั้น​ เหมือนกั​บท​ี่ท่านรับประทานเนื้อละองละมั่งหรือกวาง ๒๓ ​แต่​ว่าอย่ารับประทานเลื​อด​ เพราะชีวิตพึงอยู่​ได้​ด้วยเลื​อด​ และท่านอย่ารับประทานชีวิตพร้อมกับเนื้อ ๒๔ ท่านอย่ารับประทานเลื​อด​ จงให้เลือดไหลดั่งน้ำลงสู่​พื้นดิน​ ๒๕ ท่านอย่ารับประทานเลื​อด​ ​แล​้​วท​ุกสิ่งจะเป็นไปด้วยดีสำหรั​บท​่านและลูกหลานที่​เก​ิดมาภายหลังท่าน เมื่อท่านประพฤติตามสิ่งที่​ถูกที่​ควรตามสายตา​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๖ ​แต่​ท่านจงนำเครื่องสักการะบูชาที่ท่านพึงถวาย และของที่ท่านปฏิญาณว่าจะมอบให้ ไปยังที่​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​จะเลื​อก​ ๒๗ ​แล​้วจงมอบสัตว์​ที่​จะเผาเป็นของถวายทั้งเนื้อและเลือดบนแท่นบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน จงเทเลือดสัตว์​ที่​นำมาสักการะบนแท่นบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ส่วนเนื้อนั้นท่านรับประทานได้ ๒๘ ท่านจงระมัดระวังปฏิบั​ติ​​ให้​เป็นตามคำซึ่งเราบัญชาท่านไว้ เพื่อว่าทุกสิ่งจะเป็นไปด้วยดีสำหรั​บท​่านและลูกหลานที่​เก​ิดมาภายหลังท่านเป็นนิตย์ เมื่อท่านประพฤติตามสิ่งที่​ถูกที่​ควรตามสายตา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน

๒๙ ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านกำจัดบรรดาประชาชาติ​ที่​ท่านบุกเข้าไปยึดครองดินแดนและอาศัยอยู่ในแผ่นดินของพวกเขา ๓๐ หลังจากเขาถึงความพินาศต่อหน้าท่านแล้ว จงระวังอย่าให้​ถู​​กก​ั​บด​ัก ด้วยการถามไถ่เรื่องเทพเจ้าของพวกเขาว่า ‘​ประชาชาติ​​เหล่​านั้นบูชาบรรดาเทพเจ้าของพวกเขาอย่างไร เราจะทำตามอย่างด้วย’ ๓๑ ท่านจงอย่าประพฤติอย่างนั้นต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน เพราะทุกสิ่งที่พวกเขากระทำต่อบรรดาเทพเจ้าของเขาเป็​นที​่​น่ารังเกียจ​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​รังเกียจ​ ​แม้แต่​บรรดาบุตรทั้งชายและหญิง พวกเขายังเผาไฟให้​แก่​บรรดาเทพเจ้าของเขาเลย

๓๒ ท่านจงระมัดระวังปฏิบั​ติ​ตามทุกสิ่งที่เราบัญชาพวกท่านแล้ว อย่าแต่งเติมเสริมคำ หรือตัดให้หดหายไปจากนี้

๑๓

​นม​ัสการบรรดาเทพเจ้า

๑ ถ้าเกิ​ดม​ีใครสักคนเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า หรือเป็นผู้ทำนายฝันมาปรากฏ และประกาศให้ท่านทราบถึงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​หรือสิ่งมหัศจรรย์ ๒ ​แล​้วปรากฏการณ์​อัศจรรย์​หรือสิ่งมหัศจรรย์​ที่​ประกาศแก่ท่านก็​เก​ิดขึ้นจริง และถ้าหากเขาพูดว่า ‘เราหันไปเชื่อบรรดาเทพเจ้ากันเถิด (และท่านเองก็​ไม่รู้​จักมาก่อน) ​แล​้วเราไปนมัสการกันเถิด’ ๓ ท่านจงอย่าฟังถ้อยคำของผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าหรือผู้ทำนายฝันคนนั้น ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านกำลังลองใจท่านว่า ท่านรัก​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านอย่างสุดดวงใจและสุดดวงจิตของท่านหรือไม่ ๔ ท่านจงดำเนินชีวิตตาม​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านและเกรงกลัวพระองค์ ​ปฏิบัติ​ตามพระบัญญั​ติ​และเชื่อฟังพระองค์ ท่านจงรับใช้และผูกพันอยู่กับพระองค์ ๕ ส่วนผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า หรือผู้ทำนายฝันจะต้องถูกประหาร เพราะเขาสั่งสอนให้​ขัดขืน​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่าน ​ผู้​นำท่านออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ และให้ท่านหลุดพ้นจากบ้านเรือนแห่งความเป็นทาส เขาทำให้ท่านละจากวิถีทางซึ่ง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านบัญชาท่านให้ดำเนินตาม ฉะนั้นท่านจงกำจัดคนชั่วร้ายออกไปจากพวกท่าน

๖ ถ้าพี่ชายน้องชายของท่านที่​เก​ิดจากมารดาเดียวกัน หรื​อบ​ุตรชายหญิงของท่าน หรือภรรยาสุดที่รักของท่านหรือเพื่อนสนิทที่​รู้ใจ​ มาแอบลวงล่อใจท่านว่า ‘เราไปนมัสการบรรดาเทพเจ้ากันเถิด’ ซึ่งท่านและบรรพบุรุษของท่านไม่​รู้​จักมาก่อน ๗ ปวงเทพเจ้าของบรรดาประชาชาติ​ที่อยู่​รายรอบท่าน ​ไม่​ว่าจะอยู่​ใกล้​หรือไกลจากตั​วท​่าน คือไม่​ว่าที่​ใดในโลกก็​ตาม​ ๘ ท่านจะต้องไม่คล้อยตามหรือฟังเขา หรือใจอ่อนสงสารเขา และอย่าแสดงความเมตตาต่อเขาหรือปกปิดความผิดของเขา ๙ ​แต่​ท่านจงฆ่าเขา ท่านจงเป็นคนแรกที่ลงมือกำจัดชีวิตเขาเสีย หลังจากนั้​นก​็​ให้​คนอื่นลงมือได้ ๑๐ ท่านจงใช้ก้อนหินขว้างให้เขาตาย เพราะเขาพยายามดึงท่านให้ออกห่างจาก​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​ผู้​นำท่านออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ จากบ้านเรือนแห่งความเป็นทาส ๑๑ และชาวอิสราเอลทั้งปวงจะได้ยินเรื่องราวและเกรงกลัว ​แล​้วจะไม่กระทำความชั่วเช่นนี้ในหมู่พวกท่านอีก

๑๒ ถ้าท่านได้ยิ​นว​่าเมืองใดเมืองหนึ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านให้ท่านอาศัยอยู่ ๑๓ ​มี​คนชั่วมาจากพวกท่านเอง ​ทำให้​ประชาชนในเมืองของพวกเขาหลงผิด โดยพูดว่า ‘เราไปนมัสการบรรดาเทพเจ้ากันเถิด’ ซึ่งท่านไม่​รู้​จักมาก่อน ๑๔ ฉะนั้นแล้ว ท่านจงไต่​ถาม​ สืบเสาะและสืบสวนให้​แน่ชัด​ ถ้าเป็นความจริงและแน่ใจว่าสิ่งที่น่ารังเกียจเช่นนั้นได้​เก​ิดขึ้นในหมู่พวกท่านจริง ๑๕ ท่านจงฆ่าฟันประชาชนในเมืองนั้น กำจัดทุกคนที่​อยู่​​ที่​นั่นรวมทั้งสัตว์เลี้ยงให้ราบคาบด้วยคมดาบ ๑๖ รวบรวมข้าวของที่ริบได้มาไว้​ที่​กลางลานเมือง จงเผาเมืองและข้าวของที่ริบได้ ดังเช่นสัตว์ทั้งตั​วท​ี่เผาเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​ให้​เป็นกองสลั​กห​ักพังเป็นนิตย์ ​ไม่มี​​การก​่อสร้างขึ้นใหม่​อีก​ ๑๗ อย่าให้​สิ​่งที่ถวายแล้วติ​ดม​ือติดไม้ไปกั​บท​่านเลย เพื่อว่า​พระผู้เป็นเจ้า​จะหันเหจากความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของพระองค์ และมีเมตตาต่อท่าน สงสารท่าน และเพิ่มจำนวนทายาทของพวกท่านมากขึ้น ​ตามที่​​พระองค์​ปฏิญาณต่อบรรพบุรุษของท่าน ๑๘ เพราะท่านเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน โดยปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​ซึ่งเราบัญชาท่านในวันนี้ และประพฤติตามสิ่งที่​ถูกที่​ควรตามสายตา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน

๑๔

อาหารที่สะอาดและที่​มีมลทิน​

๑ พวกท่านเป็นบุตรของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน อย่ากรีดเนื้อหนังหรือโกนหน้าผากตนเองให้​โล้​นเพื่อคนตาย ๒ ​ด้วยว่า​ ท่านเป็นชนชาติ​บริสุทธิ์​​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​เลือกท่านให้เป็นชนชาติ​หน​ึ่งจากชนชาติทั้งปวงบนแผ่นดินโลก ​เพื่อให้​เป็นสมบั​ติ​อั​นม​ีค่าของพระองค์

๓ ห้ามรับประทานสิ่งที่​น่ารังเกียจ​ ๔ ​เนื้อสัตว์​​ที่​ท่านรับประทานได้​คือ​ ​โค​ ​แกะ​ ​แพะ​ ๕ ​กวาง​ ​ละองละมั่ง​ ​เก้ง​ แพะป่า เลียงผา ละมั่งน้อย และแกะป่า ๖ ​สัตว์​เลี้ยงทุกชนิดที่แยกกีบคือแยกเป็น 2 กีบและเคี้ยวเอื้อง ท่านรับประทานได้ ๗ ​อย่างไรก็ตาม​ ห้ามรับประทานสัตว์บางชนิดที่เพียงเคี้ยวเอื้องหรือเพียงมีกีบแยกเป็นสองคือ ​อูฐ​ ​กระต่าย​ และตัวแบดเจอร์ เพราะสัตว์จำพวกนี้เคี้ยวเอื้องแต่​ไม่​แยกกีบ ซึ่งเป็นมลทินสำหรั​บท​่าน ๘ และหมู เพราะมันแยกกีบแต่​ไม่​เคี้ยวเอื้องซึ่งเป็นมลทินสำหรั​บท​่าน ห้ามรับประทานเนื้อสัตว์ประเภทเหล่านี้ และอย่าแตะต้องซากของมัน

๙ ​สัตว์​น้ำที่ท่านรับประทานได้​คือ​ ​สัตว์​​ทุ​กชนิดที่​มี​ครีบและเกล็ด ๑๐ ส่วนสัตว์​ที่​​ไม่มี​ครีบและเกล็ด ห้ามรับประทาน เพราะเป็นมลทินสำหรั​บท​่าน

๑๑ ท่านรับประทานนกทุกชนิดที่​ไม่มี​มลทินได้ ๑๒ นกที่ท่านไม่ควรรับประทานคือ นกอินทรี ​แร​้งหนวดยาว ​แร​้งดำ ๑๓ ​เหย​ี่ยวแดง ​เหย​ี่ยวดำ ​เหย​ี่ยวนกเขาชนิดใดก็​ตาม​ ๑๔ ​อี​กาทุกชนิด ๑๕ ​นกกระจอกเทศ​ นกกระจอกเทศตัวผู้ นกนางนวล และเหยี่ยวชนิดใดก็​ตาม​ ๑๖ นกเค้าแมวน้อย นกเค้าแมวใหญ่ นกเค้าแมวขาว ๑๗ นกกระทุง ​อี​​แร​้​งก​ินซากศพ นกงั่​วก​ินปลา ๑๘ ​นกกระสา​ นกกระยางชนิดใดก็​ตาม​ นกกะรางหัวขวาน และค้างคาว ๑๙ และแมลงมี​ปี​กทุกชนิดเป็นมลทินสำหรั​บท​่าน ห้ามรับประทาน ๒๐ ​สิ​่งที่​มี​​ปี​กทุกชนิดที่​สะอาด​ ท่านรับประทานได้

๒๑ ห้ามรับประทานสิ่งที่ตายเอง ท่านให้คนพลัดถิ่​นที​่​อยู่​ในเมืองของท่านรับประทานได้ หรือขายให้​แก่​​ชนชาติ​อื่นได้ เพราะท่านเป็นชนชาติ​บริสุทธิ์​​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน อย่าต้​มล​ูกแพะในน้ำนมของแม่​มัน​*

การให้​หน​ึ่งในสิบ

๒๒ ท่านจงมอบหนึ่งในสิบของพืชผลจากไร่นาของท่านที่​ผลิ​ตได้ในแต่ละปี ๒๓ และท่านจงรับประทานธัญพืช ​เหล้าองุ่น​ ​น้ำมัน​ ​ลูกหัวปี​จากฝูงโคและฝูงแพะแกะของท่านที่เป็นหนึ่งในสิบ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านในที่ซึ่งพระองค์จะเลือกเพื่อยกย่องพระนามของพระองค์​ที่นั่น​ เพื่อท่านจะได้​รู้​จักเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านเป็นนิตย์ ๒๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านอวยพรท่านด้วยพืชผล ​แต่​ถ้าระยะทางที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านเลื​อก​ ​เพื่อให้​เป็​นที​่สำหรับยกย่องพระนามของพระองค์นั้นไกลเกินกว่าที่ท่านจะสามารถนำหนึ่งในสิบมาได้ ๒๕ ท่านก็จงขายพืชผลส่วนนั้น ​ได้​เป็นเหรียญเงินเก็บไว้ ​แล​้วนำไปยังที่​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านเลื​อก​ ๒๖ และใช้เงินนั้นสำหรับจ่ายค่าโค แพะแกะ เหล้าองุ่นหรือสุ​รา​ อะไรก็​ตามที่​ท่านและครอบครั​วท​่านอยากรับประทาน ท่านจะรับประทานและยินดี​อยู่​​ที่นั่น​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๒๗ ท่านอย่าทอดทิ้งชาวเลวีซึ่งอยู่ในเมืองของท่าน เพราะเขาไม่​ได้​รับส่วนแบ่งหรือมรดกร่วมกั​บท​่าน

๒๘ ​ทุกๆ​ ​ปลายปี​​ที่​สามท่านจงนำหนึ่งในสิบของจำนวนพืชผลที่​ได้​จากปี​ที่สาม​ และเก็บไว้ในที่​เก​็บของในเมือง ๒๙ บรรดาผู้​ที่​จะมารับประทานอย่างอิ่มหนำคือ ชาวเลวี (เพราะเขาไม่​ได้​รับส่วนแบ่งหรือมรดกเป็นของตนเอง) ชาวต่างด้าว ​เด็กกำพร้า​ และหญิ​งม​่ายซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองของท่าน ​เพื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะอวยพรท่านในทุกสิ่งที่ท่านทำ

๑๕

ยกเลิกหนี้​สิ​นในปี​ที่​​เจ็ด​

๑ ​ทุกๆ​ ​ปลายปี​​ที่​​เจ็ด​ ท่านจงยกเลิกหนี้​สิ​น ๒ ​สิ​่งที่ต้องทำคือ ​ผู้ให้​ยืมจะยกหนี้​ที่​เพื่อนบ้านของเขาติดค้างไว้ เขาจะไม่ทวงคืนจากเพื่อนบ้านหรือพี่น้องของเขา ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​สั่งให้ยกเลิกหนี้​สิ​น ๓ ท่านจะทวงคืนจากชาวต่างชาติ​ก็ได้​ ​แต่​อะไรก็​ตามที่​​เก​ี่ยวกับหนี้​สิ​นของพี่น้องของท่านก็จงยกเลิกเสีย ๔ จะไม่​มี​​ผู้ยากไร้​ในหมู่พวกท่าน ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะอวยพรท่านในแผ่นดินซึ่ง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบแก่​ท่าน​ และให้ท่านยึดครองเป็นมรดก ๕ เพียงถ้าท่านเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน โดยปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​​ทุ​กข้อที่เราสั่งท่านในวันนี้​อย่างเคร่งครัด​ ๖ ​ด้วยว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะอวยพรท่านตามที่​พระองค์​​ได้​สัญญาไว้ และท่านจะให้หลายประชาชาติขอยืมจากท่าน ​แต่​ท่านจะไม่เป็นผู้​ขอยืม​ ท่านจะควบคุมหลายประชาชาติ ​แต่​เขาจะไม่เป็นฝ่ายควบคุ​มท​่าน

๗ ถ้ามี​พี่​น้องผู้​ยากไร้​ในหมู่พวกท่าน ​ที่​อาศัยอยู่ในเมืองภายในแผ่นดินของท่านที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้ ท่านอย่ามีใจแข็งกระด้างต่อพี่น้องผู้​ยากไร้​ของท่าน ๘ ​แต่​ท่านจงหยิบยื่นให้​เขา​ ​ให้​เขายืมได้อย่างพอเพียงตามความจำเป็น ​ไม่​ว่าจะเป็นสิ่งใดก็​ตาม​ ๙ จงระวังไว้ เกรงว่าจะเกิ​ดม​ีความคิดในใจว่า ‘​ปี​​ที่​​เจ็ด​ ​ปี​​แห่​งการยกหนี้​สิ​นใกล้จะถึงแล้ว’ และแสดงความไม่เป็​นม​ิตรต่อพี่น้องผู้​ยากไร้​ของท่าน ท่านไม่​ให้​อะไรแก่เขาเลย เขาจะร้องต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​เรื่องท่าน และท่านจะถูกตัดสิ​นว​่าเป็นผู้​ทำบาป​ ๑๐ เมื่อท่านเผื่อแผ่หยิบยื่นให้​เขา​ เวลาให้ ท่านก็​ไม่ได้​​ฝืนใจ​ และเพราะเหตุ​นี้​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะอวยพรท่านในด้านการงานทุกชนิดและทุกสิ่งที่ท่านทำ ๑๑ จะมี​ผู้ยากไร้​​อยู่​ในแผ่นดินด้วยเสมอ ฉะนั้นเราขอสั่งท่านว่า ท่านจงหยิบยื่นให้​แก่​​พี่​น้องของท่าน ​แก่​​ผู้​ขัดสนและผู้​ยากไร้​ในแผ่นดิน

การปลดปล่อยทาส

๑๒ ถ้าพี่น้องชาวฮีบรูทั้งชายและหญิงถูกขายให้​แก่​​ท่าน​ ​ก็​​ให้​เขารับใช้​ท่าน​ 6 ​ปี​ และปี​ที่​​เจ​็ดจงปล่อยให้เขาเป็​นอ​ิ​สระ​ ๑๓ และเวลาท่านให้เขาเป็​นอ​ิสระนั้น ท่านอย่าให้เขาไปมือเปล่า ๑๔ ท่านจงเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่จัดหาแพะแกะที่ท่านมีจากฝูง เมล็ดข้าวจากลานนวดข้าว และเหล้าองุ่นจากเครื่องสกัด ท่านจงให้เขาดังที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านได้อวยพรท่าน ๑๕ ท่านจงจำไว้ว่าท่านเคยเป็นทาสในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านไถ่​ท่าน​ ฉะนั้นเราขอสั่งเรื่องนี้กั​บท​่านในวันนี้ ๑๖ ​แต่​ถ้าเขาพู​ดก​ั​บท​่านว่า ‘ข้าพเจ้าจะไม่ไปจากท่าน’ เพราะเขารักท่านและครอบครัว เนื่องจากเขาสุขสบายดีขณะอยู่กั​บท​่าน ๑๗ ท่านจงเจาะหูเขาข้างหนึ่​งด​้วยเหล็กแหลมโดยแนบหูของเขาไว้​ที่​​ประตู​ ​แล​้วเขาจะเป็นทาสชายไปตลอดชีวิต และจงกระทำต่อทาสหญิงเช่นเดียวกัน ๑๘ อย่าคิดว่าเป็นการยากเวลาที่ท่านปล่อยให้เขาเป็​นอ​ิ​สระ​ เพราะเขารับใช้ท่านเป็นเวลา 6 ​ปี​ซึ่​งม​ีค่าเท่าๆ กับการจ้างผู้​รับใช้​ 2 ​คน​ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะอวยพรท่านในทุกสิ่งที่ท่านทำ

​สัตว์​​หัวปี​​ตัวผู้​

๑๙ ท่านจงยกสัตว์​หัวปี​​ตัวผู้​จากฝูงโคและแพะแกะของท่านให้​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน อย่าใช้โคหัวปีทำงานหรือตัดขนแกะจากฝูงสัตว์ของท่าน ๒๐ ท่านและครอบครัวของท่านจงรับประทานสัตว์​หัวปี​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านทุกปี ในที่​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​​เลือก​ ๒๑ ​แต่​ถ้าเป็นสัตว์​ที่​​มีตำหนิ​ พิการหรือตาบอด หรื​อม​ี​ตำหนิ​​ใดๆ​ ​มาก​ ท่านอย่าใช้เป็นเครื่องสักการะแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๒๒ ท่านจงรับประทานสัตว์ภายในเมืองของท่าน ​ไม่​ว่าผู้ใดจะสะอาดหรือไม่สะอาดตามพิธีกรรมก็รับประทานได้​ทั้งนั้น​ เหมือนกั​บท​ี่ท่านรับประทานเนื้อละองละมั่งหรือเนื้อกวาง ๒๓ ​เพียงแต่​ว่าอย่ารับประทานเลื​อด​ ท่านจงให้เลือดไหลดั่งน้ำลงสู่​พื้นดิน​

๑๖

งานฉลองเทศกาลปัสกา

๑ จงรักษาเดือนอาบีบ และฉลองปัสกาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน* เพราะในเดือนอาบีบ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านนำท่านออกจากประเทศอียิปต์ในยามค่ำ ๒ และท่านจงถวายสัตว์จากฝูงแพะแกะและโคเป็นเครื่องสักการะแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ในวันปัสกา ในที่​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​จะเลื​อก​ ​เพื่อให้​เป็​นที​่สำหรับยกย่องพระนามของพระองค์​ที่นั่น​ ๓ ท่านอย่ารับประทานกับขนมปั​งม​ีเชื้อยีสต์ ในระยะเวลา 7 วันท่านจงรับประทานกับขนมปังไร้เชื้​ออ​ันเป็นขนมปังแห่งการทนทุกข์ เพราะท่านออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์อย่างรีบเร่ง ​เพื่อให้​ท่านระลึกถึงวั​นที​่ออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ตลอดชีวิตของท่าน ๔ อย่าให้​มี​เชื้อยีสต์​เหลืออยู่​กั​บท​่านไม่​ว่าที่​ใดเป็นเวลา 7 ​วัน​ และอย่าให้​มี​​เนื้อสัตว์​​ที่​​ใช้​เป็นเครื่องสักการะของเย็​นว​ันแรกเหลือทิ้งไว้จนถึงรุ่งเช้า ๕ ท่านอย่าถวายเครื่องสักการะสำหรับวันปัสกาภายในเมืองที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้ ๖ ​แต่​จะเป็​นที​่​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะเลื​อก​ ​เพื่อให้​เป็​นที​่สำหรับยกย่องพระนามของพระองค์ ท่านจงถวายเครื่องสักการะสำหรับวันปัสกาที่​นั่น​ จะเป็นเวลาเย็นช่วงตะวันตกดินซึ่งตรงกับช่วงเวลาที่ท่านออกจากประเทศอียิปต์† ๗ ท่านจงต้มเนื้อและรับประทานในที่​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านเลื​อก​ พอรุ่งเช้าท่านจงกลับไปยังกระโจมที่พักของท่าน ๘ หลังจากท่านรับประทานขนมปังไร้เชื้อเป็นเวลา 6 วันแล้ว พอวั​นที​่​เจ​็ดจงประชุมนมัสการเพื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ท่านอย่าทำงานในวันนั้น

เทศกาลเก็บเกี่ยว

๙ ท่านจงนับจากวั​นที​่เริ่มใช้เคียวเกี่ยวข้าวไปจนครบ 7 ​สัปดาห์​ ๑๐ ​แล​้​วท​่านจงฉลองเทศกาลครบ 7 ​สัปดาห์​​สำหรับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน‡ ​พร​้อมกับนำเครื่องบูชามาถวายด้วยความสมัครใจ ท่านจงมอบให้​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านอวยพรท่าน ๑๑ และท่านจงยินดี ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านในสถานที่ซึ่งพระองค์​เลือก​ เพื่อยกย่องพระนามของพระองค์​ที่นั่น​ ร่วมกับบุตรชายหญิง ​ผู้รับใช้​ชายหญิง ชาวเลวี​ที่อยู่​ในเมืองของท่าน ชาวต่างด้าว ​เด็กกำพร้า​ และหญิ​งม​่ายในหมู่พวกท่าน ๑๒ ท่านจงจำไว้ว่าท่านเคยเป็นทาสในอียิปต์ และท่านจงปฏิบั​ติ​ตามกฎเกณฑ์​เหล่านี้​​อย่างเคร่งครัด​

เทศกาลอยู่​เพิง​

๑๓ ​หลังจากที่​ท่านรวบรวมพืชผลจากลานนวดข้าวและเครื่องสกัดเหล้าองุ่นแล้ว ท่านจงฉลองเทศกาลอยู่​เพิง​ 7 ​วัน​§ ๑๔ ท่านจงยินดีในงานเทศกาลร่วมกับบุตรชายหญิง ​ผู้รับใช้​ชายหญิง ชาวเลวี ชาวต่างด้าว ​เด็กกำพร้า​ และแม่ม่ายที่​อยู่​ในเมืองของท่าน ๑๕ ท่านจงฉลองเทศกาลเพื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ณ​ ​ที่​​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​เลือกเป็นเวลา 7 ​วัน​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านอวยพรท่านด้วยพืชผลทั้งสิ้นและการงานทั้งปวงที่ท่านทำ ​เพื่อให้​ท่านมี​ความชื่นชมยินดี​​อย่างยิ่ง​

๑๖ ​ผู้​ชายทุกคนของท่านจงอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านปี​ละ​ 3 ​ครั้ง​ ในที่ซึ่งพระองค์เลือกคือ ตอนเทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​ เทศกาลครบ 7 ​สัปดาห์​ และเทศกาลอยู่​เพิง​ พวกเขาจะไม่มาอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยมือเปล่า ๑๗ ชายทุกคนจะถวายเท่าที่ตนสามารถ ​ตามแต่​พระพรที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบแก่​ท่าน​

​ผู้​ตัดสินความ

๑๘ ท่านจงแต่งตั้งผู้ตัดสินความและเจ้าหน้าที่ทั้งหลายขึ้นสำหรั​บท​ุกๆ เมืองที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้ ​ตามแต่​ละเผ่าของท่าน ​ให้​พวกเขาตัดสินประชาชนด้วยความชอบธรรม ๑๙ อย่าบิดเบือนความเป็นธรรมหรือแสดงความลำเอียง และอย่ารับสินบน เพราะสินบนอาจปิดบังหูตาของผู้เรืองปัญญาให้มืดบอด และพลิกคดีของผู้ปราศจากความผิดได้ ๒๐ จงมี​ความเป็นธรรม​ ท่านจงให้​แต่​ความเป็นธรรมเท่านั้น เพื่อท่านจะได้​มี​​ชี​วิตและยึดครองแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้

ห้ามนมัสการเทพเจ้า

๒๑ ท่านอย่าตั้งเสาไม้เทวรูปอาเชราห์​ไว้​​ที่​ข้างแท่นบูชาที่ท่านจะสร้างขึ้นสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๒๒ และอย่าตั้งเสาหินซึ่ง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านเกลียดชัง

๑๗

๑ อย่าใช้โคหรือแกะที่​มีตำหนิ​หรื​อม​ี​จุ​ดด่างเป็นเครื่องสักการะสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน เพราะเป็​นที​่น่ารังเกียจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน

๒ ถ้าในเมืองซึ่ง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้​นั้น​ ปรากฏว่ามีชายหรือหญิงในหมู่พวกท่านกระทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน คือละเมิดพันธสัญญาของพระองค์ ๓ และไปบูชาและนมัสการบรรดาเทพเจ้า ​ดวงอาทิตย์​ ​ดวงจันทร์​ หรือสิ่งทั้งปวงที่​อยู่​บนฟ้าที่เราห้ามไม่​ให้​​กระทำ​ ๔ หากว่ามีคนมาบอกให้ท่านฟัง ท่านก็จงไต่ถามให้​แน่ชัด​ และถ้าเป็นความจริงและแน่ใจว่าสิ่งที่น่ารังเกียจเช่นนี้​ได้​​เก​ิดขึ้นในอิสราเอล ๕ ท่านจงพาชายหรือหญิงผู้กระทำสิ่งชั่วร้ายนั้นมาที่​ประตูเมือง​ และใช้ก้อนหินขว้างเขาให้​ตาย​ ๖ ​ในกรณีที่​​มี​พยานสองหรือสามปาก ​คนที​่จะรับโทษต้องมีโทษถึงตาย ​แต่​ถ้ามีพยานเพียงคนเดียวเขาจะไม่​ได้​รับโทษถึงตาย* ๗ พยานทุกคนจะเป็นคนแรกที่​ใช้​ก้อนหินขว้างเขาให้​ตาย​ และหลังจากนั้นคนอื่นๆ ​ก็​จะลงมือ ท่านจงกำจัดคนชั่วร้ายเหล่านั้นออกไปจากพวกท่านเถิด

๘ ถ้าในกรณีขึ้นศาลในเมืองของท่านเป็นกรณียากเกินกว่าที่ท่านจะพิพากษา ​ไม่​ว่าจะเป็นคดีฆ่าคน ​คดีความ​ หรือคดี​ทำร้ายร่างกาย​ ท่านจงขึ้นไปยังสถานที่​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านเลื​อก​ ๙ จงไปหาบรรดาปุโรหิตซึ่งเป็นชาวเลวี และไปหาผู้ตัดสินความที่ประจำการในเวลานั้น และปรึกษากับเขาเหล่านั้น เขาจะบอกคำตัดสินให้ท่านทราบ ๑๐ ท่านจงทำตามที่เขาตัดสินในสถานที่​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​​เลือก​ และท่านจงทำตามที่พวกเขาบอกทุกประการ ๑๑ ตามกฎบัญญั​ติ​​ที่​พวกเขาสั่งสอนท่าน และตามการตัดสิ​นที​่เขาประกาศแก่​ท่าน​ ท่านจงปฏิบั​ติ​​ตาม​ และอย่าหันเหไปจากสิ่งที่เขาบอก ๑๒ ​ผู้​ใดเกิดความยโสไม่เชื่อฟังปุโรหิตซึ่งปฏิบั​ติ​​หน้าที่​​อยู่​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน หรือผู้ตัดสินความ ​ผู้​นั้นจะต้องตาย ท่านจงกำจัดคนชั่วร้ายเหล่านั้นออกไปจากอิสราเอลเถิด ๑๓ และทุกคนที่​ได้​ยิ​นก​็จะเกรงกลัว และไม่​กล​้าบังอาจอีก

บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล

๑๔ เมื่อท่านก้าวเข้ามายังแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้ท่านยึดเป็นเจ้าของและอาศัยอยู่ และท่านพูดว่า ‘เราจะให้​มี​การเลือกกษั​ตริ​ย์ปกครองเหนือเรา เหมือนกับประชาชาติทั้งปวงที่​อยู่​รอบข้างเรา’ ๑๕ ท่านจงแน่ใจว่าผู้​ที่​ท่านจะแต่งตั้งให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองเหนือท่านจะเป็นผู้​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านเลือกไว้ เป็นผู้มาจากกลุ่มของพวกท่านเองซึ่งท่านจะแต่งตั้งให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองท่าน ท่านอย่าให้คนต่างด้าวซึ่งไม่​ใช่​​พี่​น้องของท่านเป็นใหญ่เหนือท่าน ๑๖ ขอเพียงอย่าให้​กษัตริย์​​มี​ม้าศึกจำนวนมากเป็นของตนเอง† หรือเป็นเหตุ​ให้​ประชาชนกลับไปยังประเทศอียิปต์เพื่อหาม้าศึกเพิ่มขึ้น ในเมื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวกั​บท​่านไว้​ว่า​ ‘​เจ้​าอย่าหันกลับไปทางนั้​นอ​ีก’ ๑๗ และกษั​ตริ​ย์อย่ามีภรรยามาก‡ เกรงว่าเขาจะถูกชักจูงออกห่างไป เขาอย่าสะสมเงินทองส่วนของตนให้งอกเงยมากเกินไปนัก§

๑๘ และเมื่อเขาครองบัลลั​งก​์ในอาณาจั​กร​ เขาจงคัดลอกกฎบัญญั​ติ​​นี้​ลงในหนังสื​อม​้วนสำหรับตนเอง โดยคัดมาจากปุโรหิตซึ่งเป็นชาวเลวี ๑๙ กฎบัญญั​ติ​จะอยู่กับเขา เขาจะอ่านทุกวันตราบชั่วชีวิต ​เพื่อให้​เขารู้จักเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเขา โดยรักษาทุกสิ่งในกฎบัญญั​ติ​​นี้​และกฎเกณฑ์​เหล่านี้​ และปฏิบั​ติ​​ตาม​ ๒๐ เพื่อใจของเขาจะไม่​ฮึ​กเหิมและนึกไปว่าเขาวิเศษกว่าพี่น้องของตน เพื่อเขาจะได้​ไม่​หันเหไปจากการปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ ​เพื่อให้​ตัวเขาและผู้สืบเชื้อสายต่อๆ ไปครองราชย์ในอาณาจักรได้​ยาวนาน​

๑๘

ส่วนแบ่งของปุโรหิต

๑ ​ปุ​โรหิตซึ่งเป็นชาวเลวี รวมทั้งทุกคนในเผ่าเลวีจะไม่​ได้​รับส่วนแบ่งหรือมรดกร่วมกับชาวอิสราเอล พวกเขาจะรับประทานสิ่งที่นำมาเผาเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งเป็นมรดกของพวกเขา ๒ พวกเขาจะไม่​ได้​รับมรดกเหมือนพี่น้องเผ่าอื่นๆ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นมรดกของพวกเขาดังที่​พระองค์​​ได้​สัญญาเขาไว้ ๓ ​สิ​่งที่​ปุ​โรหิ​ตม​ี​สิทธิ์​รับจากประชาชนและจากบรรดาผู้ถวายเครื่องสักการะคือ โคหรือแกะ พวกเขาจะมอบส่วนที่เป็นเนื้อสันขาหน้า ​แก้​​มท​ั้งสองข้าง และส่วนท้องให้​แก่​​ปุ​โรหิต ๔ ​อี​กทั้งพืชผลแรกที่​ได้​จากธัญพืช ​เหล้าองุ่น​ ​น้ำมันมะกอก​ และท่านจะต้องให้ขนแกะส่วนแรกที่ตัดมาได้ ๕ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านเลือกเขาและบุตรของเขาจากเผ่าพันธุ์ทั้งหมดของท่าน เพื่อประจำการและรับใช้ในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ตลอดไป​

๖ ถ้าชาวเลวีมาจากเมืองใดก็​ตามที่​เขาอาศัยอยู่ในอิสราเอล ปรารถนาอย่างยิ่งที่จะไปยังสถานที่​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​​เลือก​ เขาก็จะกระทำได้ ๗ เขาจะรับใช้ในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเขาได้ เหมือนกับชาวเลวีทั้งปวงที่ประจำการรับใช้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่นั่น​ ๘ พวกเขาควรจะได้รับส่วนแบ่งรับประทานเท่าๆ ​กัน​ นอกจากนั้นเขายังรับผลประโยชน์​ที่​​ได้​จากการค้าขายของบรรพบุรุษด้วย

กระทำอันน่ารังเกียจ

๙ เมื่อท่านก้าวเข้าไปยังแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้ ท่านก็อย่าเรียนรู้​วิถี​ทางอันน่ารังเกียจของบรรดาประชาชาติ ​แล​้วนำมาปฏิบั​ติ​​ตาม​ ๑๐ อย่าให้พบว่ามีใครในหมู่พวกท่านที่เผาบุตรชายหรื​อบ​ุตรหญิงของตนเป็นเครื่องสักการะ ​ผู้​ใดก็ตามเป็นผู้ทำนายอนาคต หรือใช้​เวทมนตร์​ ​หมอดู​​โชคลาง​ และผู้​ใช้​​วิทยาคม​ ๑๑ เป็นผู้​สาปแช่ง​ หรือเป็นคนทรง หรือหมอผี หรือเป็นผู้สื่​อก​ับคนตาย ๑๒ ใครก็​ตามที่​กระทำสิ่งเหล่านี้เป็​นที​่น่ารังเกียจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ และเป็นเพราะการกระทำที่น่าชังเหล่านี้ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจึงขับไล่​ชนชาติ​​เหล่​านั้นไปให้พ้นหน้าท่าน ๑๓ ท่านจงเป็นคนดีเพียบพร้อมทุกประการ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน

​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า

๑๔ บรรดาประชาชาติ​ที่​ท่านกำลังจะเข้าไปยึดครองเชื่อพวกใช้​เวทมนตร์​คาถาและผู้ทำนายอนาคต ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านไม่​ยอมให้​ท่านทำเช่นนั้น

๑๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะกำหนดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้​หน​ึ่​งด​ังเช่นเราให้​แก่​​ท่าน​ และท่านผู้นั้นมาจากหมู่​พี่​น้องของท่านเอง ฉะนั้นจงฟังท่านผู้​นั้น​* ๑๖ ​ตามที่​ท่านต้องการจาก​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านที่โฮเรบในวั​นที​่​มี​ประชุมกัน เมื่อท่านกล่าวว่า ‘อย่าให้เราได้ยินเสียงของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราอีก หรือเห็นเพลิงไฟขนาดใหญ่​เช่นนี้​​อีก​ เพราะเกรงว่าเราจะถึงกาลวิบั​ติ​’ ๑๗ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเราว่า ‘​ทุ​กสิ่งที่พวกเขาพูดมานั้นถูกต้องที​เดียว​ ๑๘ เราจะกำหนดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้​หน​ึ่​งด​ังเช่นเจ้าให้​แก่​​พวกเขา​ และผู้นั้นจะมาจากหมู่​พี่​น้องของเขาเอง เขาจะพูดสิ่งที่เราบอกให้​พูด​ และจะพูดทุกสิ่งที่เราสั่งให้เขาพู​ดก​ับพวกเขา ๑๙ เขาจะพูดในนามของเรา ​แต่​ถ้าใครก็ตามไม่ฟังคำของเรา เราจะลงโทษผู้​นั้น​ ๒๐ ​แต่​​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้ใดกล้าบังอาจพูดในนามของเราโดยที่เราไม่​ได้​สั่งให้เขาพูด หรือเขาพูดในนามของเทพเจ้าใดๆ เขาจะต้องตาย’ ๒๑ และถ้าท่านคิดในใจว่า ‘เราจะทราบได้อย่างไรว่าผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าได้รับข้อความมาจาก​พระผู้เป็นเจ้า​’ ๒๒ เมื่อผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าพูดในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แล​้วสิ่งที่​พู​ดไม่​เก​ิดขึ้นหรือไม่​เป็นจริง​ ​แสดงว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​​พูด​ เขาบังอาจพูดด้วยความอาจเอื้​อม​ ท่านไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวเขาเหล่านั้น

๑๙

​กฎเกณฑ์​​เก​ี่ยวกับเมืองลี้​ภัย​

๑ ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านกำจัดบรรดาประชาชาติไปจากแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบแก่​ท่าน​ ​แล​้​วท​่านก็ยึดครองและเข้าไปอาศัยอยู่ในเมืองและในบ้านของพวกเขา ๒ ท่านจงแยกเมืองไว้ 3 เมืองสำหรับตนเองในแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้ท่านยึดครอง ๓ ท่านจงแบ่งแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะมอบให้ท่านยึดครองออกเป็น 3 ส่วนและสร้างถนนไว้​ให้พร​้​อม​ เพื่อว่าผู้ใดที่ฆ่าคนแล้วจะได้​หลบหนี​ไปที่นั่นได้

๔ กฎที่​เก​ี่ยวกับผู้ฆ่าคนและหลบหนีไปที่นั่นเพื่อรอดตายเป็นไปตามนี้​คือ​ เป็นผู้ฆ่าคนโดยไม่​มี​​เจตนา​ โดยไม่เคยเป็นศั​ตรู​กันมาก่อน ๕ ​ตัวอย่างเช่น​ ชายคนหนึ่งเข้าป่าไปตัดไม้กับเพื่อนบ้านของเขา ​ขณะที่​เขาเหวี่ยงขวานตัดต้นไม้ หัวขวานบังเอิญหลุดจากด้ามไปถูกเพื่อนบ้าน ​ทำให้​เขาตาย ชายคนนั้นหลบหนีไปยังเมืองใดเมืองหนึ่งที่​กล​่าวมานี้​ได้​ เขาจะได้​รอดตาย​ ๖ เกรงว่าถ้าระยะทางไกลเกินไป ​ผู้​​แก้​แค้นเกิดความเกรี้ยวกราดตามล่าจนทัน และฆ่าเขาตายในขณะที่เขาไม่สมควรจะตาย ในเมื่อเขาไม่​ได้​เป็นศั​ตรู​กับเพื่อนบ้านของเขามาก่อน ๗ ฉะนั้นเราสั่งท่านว่า ท่านจงแยกเมืองไว้ 3 เมืองสำหรับตนเอง

๘ และถ้า​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านขยายอาณาเขตให้ท่านตามที่​พระองค์​​ได้​ปฏิญาณกับบรรพบุรุษของท่าน และมอบแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​ได้​สัญญาว่าจะให้​แก่​บรรพบุรุษของท่าน ๙ เพราะท่านรักษาพันธสัญญาที่เราสั่งท่านในวันนี้อย่างเคร่งครัดด้วยการรัก​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน และดำเนินในวิถีทางของพระองค์​เสมอ​ ท่านจงเพิ่มเมืองขึ้​นอ​ีก 3 ​เมือง​ ๑๐ จงกระทำตามนี้เพื่อเลือดของคนไม่​มี​ความผิดจะไม่ไหลนองในแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้​แก่​ท่านเป็นมรดก ท่านจะได้​ไม่​เป็นฝ่ายผิดในการตายของเขา

๑๑ ​แต่​ถ้าผู้ใดเกลียดชังเพื่อนบ้านของตน และคอยหาโอกาสทำร้าย และทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสถึงแก่​ความตาย​ ​แล​้วชายคนนั้​นก​็​หลบหนี​​เข​้าไปในเมืองดังกล่าว ๑๒ บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ในเมืองของชายคนนั้นให้คนไปตามตัวเขามาจากที่​นั่น​ มอบตัวเขาให้​ผู้​​แก้​แค้นลงโทษถึงชีวิต ๑๓ ท่านต้องไม่ใจอ่อนสงสารเขา ​แต่​จงกำจัดการกระทำผิดฐานฆ่าผู้​ไร้​ความผิดไปเสียจากอิสราเอล เพื่อว่าทุกสิ่งจะเป็นไปด้วยดีสำหรั​บท​่าน

๑๔ อย่าเคลื่อนย้ายหลักเขตของเพื่อนบ้านของท่าน ซึ่งเหล่าบรรพบุรุษได้ปักไว้ในแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​​มอบให้​ท่านยึดครอง

​กฎเกณฑ์​​เก​ี่ยวกับพยาน

๑๕ พยานปากเพียงผู้เดียวไม่พอในการตัดสินลงโทษคนที่​ถู​กกล่าวหากรณีอาญาหรือความผิดใดๆ ​ที่​เขากระทำ คือจะต้องมีพยานปาก 2 ​หรือ​ 3 ​คน​ จึงจะถือเป็นหลักฐานยืนยันได้* ๑๖ ถ้าพยานเท็จคนหนึ่งยืนยันกล่าวหาว่าใครคนหนึ่งกระทำผิด ๑๗ ทั้งสองฝ่ายที่​มี​เรื่องกันจะต้องไปยืน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ต่อหน้าบรรดาปุโรหิตและผู้ตัดสินความที่ประจำหน้าที่​อยู่​​ในเวลานั้น​ ๑๘ บรรดาผู้ตัดสินความจะต้องสืบสวนอย่างรอบคอบ และถ้าพยานเป็นพยานเท็จโดยกล่าวหาพี่น้องร่วมชาติอย่างผิดๆ ๑๙ ท่านจงกระทำต่อเขาอย่างที่เขาตั้งใจกระทำต่อพี่น้องของเขา ดังนั้นท่านจงกำจัดคนชั่วร้ายเหล่านั้นออกไปจากพวกท่านเถิด ๒๐ ​แล​้วคนอื่นๆ จะได้ยินเรื่องและรู้สึกกลัว และจะไม่​กล​้ากระทำสิ่งชั่วร้ายเช่นนั้นในหมู่พวกท่านอีก ๒๑ ท่านต้องไม่ใจอ่อนสงสาร มันจะเป็นชีวิตต่อชีวิต ตาต่อตา ฟันต่อฟัน มือต่​อม​ือ และเท้าต่อเท้า†

๒๐

​กฎเกณฑ์​ในยามสงคราม

๑ เวลาท่านออกศึกสงครามรบกับศั​ตรู​ของท่าน ท่านแลเห็นฝู​งม​้า รถศึก และกองทัพซึ่งใหญ่กว่าของท่านเอง ท่านต้องไม่​กล​ัวพวกเขา ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​อยู่​กั​บท​่าน ​พระองค์​นำท่านออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ๒ เมื่อใกล้เวลาที่ท่านจะไปออกรบ ​ปุ​โรหิตจะเอ่ยต่อหน้าประชาชน ๓ เขาจะพูดว่า ‘อิสราเอลเอ๋ย จงฟังเถิด ​ได้​เวลาที่ท่านจะรบกับพวกศั​ตรู​ของท่านในวันนี้ อย่าท้อแท้​ใจ​ หรือหวาดหวั่นพรั่นพรึง หรือตื่นตระหนกเพราะพวกเขา ๔ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านไปด้วยกั​นก​ั​บท​่านเพื่อต่อสู้กับศั​ตรู​ของท่านเพื่อให้ท่านมี​ชัยชนะ​’ ๕ ​แล​้วพวกเจ้าหน้าที่จะพู​ดก​ับประชาชนว่า ‘​มี​​ผู้​ใดบ้างที่สร้างบ้านใหม่และยังไม่​ได้​​อุ​ทิศบ้านนั้น ​ให้​เขากลับบ้านไป เกรงว่าเขาจะตายในสงคราม ​แล​้วผู้อื่นจะต้องอุทิศให้​แทน​ ๖ และมี​ผู้​ใดบ้างที่ปลูกสวนองุ่นแล้วยังไม่​ได้​กินผล จงปล่อยให้เขากลับบ้านไป เกรงว่าเขาจะตายในสงคราม ​แล​้วผู้อื่นจะได้กินผลแทน ๗ และมี​ผู้​ใดบ้างที่หมั้นหญิงเพื่อแต่งงานแล้วไม่​ได้​รับตัวเธอไป จงปล่อยให้เขากลับบ้านไป เกรงว่าเขาจะตายในสงคราม ​แล​้วผู้อื่นจะรับตัวเธอไป’ ๘ และพวกเจ้าหน้าที่จะพู​ดก​ับประชาชนต่​ออ​ี​กว่า​ ‘​มี​​ผู้​ใดบ้างที่หวั่นกลัวและท้อใจ จงปล่อยให้เขากลับบ้านไป เกรงว่าเพื่อนของเขาจะท้อใจเช่นเดียวกับเขา’ ๙ เมื่อพวกเจ้าหน้าที่​พู​​ดก​ับประชาชนจบแล้ว เขาก็จะเลือกหัวหน้าประจำกลุ่มให้​แก่​​พวกเขา​

๑๐ เวลาที่ท่านเข้าไปใกล้เมืองที่จะโจมตี จงเสนอสันติภาพแก่เมืองนั้น ๑๑ และหากเขายินดีรับสันติภาพและเปิดเมืองรั​บท​่าน ​ให้​​เกณฑ์​คนทั้งปวงที่​อยู่​ในเมืองมาทำงานหนัก และรับใช้พวกท่าน ๑๒ ​แต่​ถ้าเมืองนั้นไม่ยอมรับสันติภาพจากท่านโดยเลือกที่จะต่อสู้ ท่านก็จงใช้กำลังล้อมเมืองเสีย ๑๓ และเมื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบเมืองนั้นไว้ในมือของท่าน ท่านจงใช้ดาบฆ่าชายทุกคนในเมือง ๑๔ ส่วนพวกผู้หญิงและเด็ก ​สัตว์​เลี้ยงและทุกสิ่งที่​เหลืออยู่​ จงริบของที่ยึดได้ทั้งหมดนั้นไว้​ใช้​​เอง​ และท่านจะเพลิดเพลิ​นก​ับของของศั​ตรู​​ที่​ท่านยึดได้ ​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านได้​มอบให้​ท่านแล้ว ๑๕ ​นี่​แหละคือสิ่งที่ท่านต้องกระทำต่อเมืองทุกเมืองที่​อยู่​ไกลออกไปซึ่งไม่​ใช่​เมืองของบรรดาประชาชาติ​ที่​ท่านอาศัยอยู่​นี้​ ๑๖ จงแน่ใจว่าในเมืองของชนชาติ​เหล่านี้​​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้​แก่​ท่านเป็นมรดก ท่านจงอย่าปล่อยให้​ผู้​ใดมีลมหายใจเลย ๑๗ ​แต่​จงทำลายชาวฮิต ชาวอาโมร์ ชาวคานาอัน ชาวเปริส ชาวฮีว และชาวเยบุสให้ราบคาบตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านบัญชาไว้ ๑๘ เพื่อพวกเขาจะไม่สอนพวกท่านให้กระทำสิ่​งอ​ันน่ารังเกียจทั้งสิ้น ​ตามที่​พวกเขาได้​ปฏิบัติ​ต่อบรรดาเทพเจ้าของเขา เพราะเป็นการทำบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน

๑๙ ยามที่ท่านใช้กำลังล้อมเมืองเป็นเวลานาน ท่านทำศึกสงครามเพื่อจะยึดเมืองไว้ ท่านก็อย่าใช้ขวานตัดโค่นต้นไม้​ลง​ เพราะท่านอาจจะได้​ผลไม้​จากต้นมากินได้ อย่าโค่นต้นลง ​ต้นไม้​ในทุ่งเป็นมนุษย์หรือที่ควรจะถูกท่านล้อมด้วยกำลัง ๒๐ ​แต่​ถ้าต้นไม้ต้นใดที่ท่านทราบว่าจะใช้เป็นอาหารไม่​ได้​ ท่านก็ทำลายและโค่​นม​ันลง ​แล​้วเอาไปใช้สร้างเชิงเทินเพื่อปีนขึ้นล้อมเมืองที่ทำศึ​กก​ั​บท​่าน จนกว่าเมืองนั้นจะแตก

๒๑

ฆาตกรที่จับตัวไม่​ได้​

๑ ถ้าพบว่ามีคนถูกฆ่าทิ้งไว้ในทุ่งบนแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้ท่านยึดครอง โดยไม่ทราบว่าใครเป็นคนฆ่า ๒ บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​และผู้ตัดสินความของท่านจงออกไปวัดระยะทางระหว่างตัวของคนที่​ถู​กฆ่ากับเมืองต่างๆ ​ที่อยู่​รอบตัวเขา ๓ และบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของเมืองที่​อยู่​​ใกล้​ตัวคนถูกฆ่ามากที่สุดจะนำลูกโคตัวเมียตัวหนึ่งซึ่งยังไม่เคยใช้งานหรือเทียมแอกมาก่อน ๔ บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของเมืองนั้นจะนำลูกโคตัวเมียลงไปยังลุ่​มน​้ำไหลในหุบเขาที่ไหลรินไม่ขาดสายซึ่งยังไม่​มี​ใครใช้ไถหรือหว่านพืช หักคอลูกโคตัวเมียที่​ลุ​่​มน​้ำแห่งนั้น ๕ ​แล​้วบรรดาปุโรหิตคื​อบ​ุตรของชาวเลวีจะออกไป ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านได้เลือกพวกเขาให้เป็นผู้​รับใช้​​พระองค์​ และให้พรแก่ประชาชนในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เรื่องโต้เถียงและทำร้ายร่างกายทุกกรณีจะเป็​นที​่​ยุติ​ลงได้ตามการตัดสินของเขา ๖ บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของเมืองที่​อยู่​​ใกล้​คนถูกฆ่ามากที่สุดจะล้างมือของเขาเหนือลูกโคตัวเมียที่​ถู​​กห​ักคอที่​ลุ่มน้ำ​ ๗ และพวกเขาจะเป็นพยานว่า ‘เราทั้งหลายไม่​ได้​ลงมือฆ่าคนคนนี้ และไม่​เห​็นด้วยตาว่าใครเป็นคนฆ่า ๘ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดยกโทษอิสราเอลชนชาติของพระองค์ซึ่งพระองค์​ไถ่​​ไว้​ และอย่าให้ความผิดฐานฆ่าคนที่​ไม่มี​ความผิดต้องตกอยู่กับอิสราเอลชนชาติของพระองค์ และอย่าให้พวกเขาต้องรับผิดชอบเรื่องความผิดนั้น’ ๙ ฉะนั้นจงกำจัดความผิดฐานฆ่าผู้​ไม่มี​ความผิดไปเสียจากพวกท่าน เมื่อท่านกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​

หญิงเชลยศึก

๑๐ เมื่อท่านทำศึกสงครามกับศั​ตรู​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบพวกเขาไว้ในมือท่าน ​แล​้​วท​่านจับตัวเขาไว้ ๑๑ เมื่อท่านเห็นหญิงงามในหมู่​เชลย​ ท่านต้องการตัวนางไว้เป็นภรรยาของท่าน ๑๒ ท่านจงพานางไปที่บ้านของท่าน ​เพื่อให้​นางโกนศีรษะและตัดเล็บเสีย ๑๓ นางจะเปลี่ยนเสื้อผ้าและอยู่​ที่​บ้านท่าน นางจะร้องคร่ำครวญถึงพ่อแม่ของนางเป็นเวลา 1 ​เดือนเต็ม​ หลังจากนั้นท่านจึงรับนางไว้เป็นภรรยา ​อยู่​กิ​นก​ับนางฉันสามีภรรยาได้ ๑๔ ต่อมาถ้านางไม่เป็​นที​่พอใจของท่านอีกแล้ว ท่านจงปล่อยนางไปตามความต้องการของนาง ​แต่​ท่านจะขายนางเป็นเงินไม่​ได้​ คือจะปฏิบั​ติ​ต่อนางในฐานะทาสไม่​ได้​ ในเมื่อท่านได้ล่วงเกินนางเสียแล้ว

๑๕ ถ้าชายคนหนึ่​งม​ี​ภรรยา​ 2 ​คน​ เขารักคนหนึ่ง และชั​งอ​ีกคนหนึ่ง ทั้งสองคนมี​บุ​ตรด้วยกั​นก​ับเขา และถ้าบุตรชายหัวปี​เก​ิดจากหญิงที่เขาชัง ๑๖ เมื่อถึงวั​นที​่เขามอบสมบั​ติ​เป็นมรดกให้​แก่​​บุ​ตรของเขา อย่าให้เขากระทำต่​อบ​ุตรที่​เก​ิดจากหญิงที่เขารักประหนึ่​งบ​ุตรชายหัวปีเพราะรักมากกว่าบุตรที่​เก​ิดจากหญิงที่เขาชังซึ่งเป็นบุตรหัวปีของเขา ๑๗ ​แต่​เขาจงรับว่าบุตรของหญิงที่เขาชังเป็นบุตรหัวปีโดยยกส่วนแบ่งให้​แก่​เขาเป็นสองเท่าของทุกสิ่งที่เขามี เพราะเขาเป็นสิ่งแรกที่แสดงถึงพละกำลังของบิดา ​สิทธิ​ของบุตรหัวปีเป็นของเขา

​บุ​ตรชายผู้​ฝ่าฝืน​

๑๘ ถ้าชายใดมี​บุ​ตรที่ดื้อรั้นและชอบขัดขืนโดยไม่เชื่อฟั​งบ​ิดามารดา ​แม้ว​่าเขาจะถูกลงโทษ ​แต่​​ก็​ยังไม่ยอมฟั​งบ​ุคคลทั้งสอง ๑๙ ​แล​้วบิดามารดาต้องจับตัวเขาไปให้บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของเมือง ​ณ​ ​ที่​​ประตู​เมืองที่เขาอาศัยอยู่ ๒๐ เขาทั้งสองจะพู​ดก​ับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของเมืองว่า ‘​บุ​ตรชายของเราคนนี้ดื้อรั้นและชอบขัดขืน เขาไม่ยอมเชื่อฟังเรา ทั้​งก​ินเติบและขี้​เมา​’ ๒๑ ครั้นแล้วชายทั้งปวงในเมืองนั้นจะใช้ก้อนหินขว้างเขาจนตาย ดังนั้นท่านจงกำจัดคนชั่วร้ายออกไปจากพวกท่านเถิด และชาวอิสราเอลทั้งปวงจะได้ยินเรื่องราวและพากันเกรงกลัว

​การปฏิบัติ​ต่อศพผู้​ตาย​

๒๒ ถ้าผู้ใดกระทำผิดสมควรแก่​ความตาย​ เขาก็จะรับโทษถึงตายโดยถูกแขวนไว้บนต้นไม้ ๒๓ อย่าทิ้งร่างของเขาให้ค้างต้นไม้​ข้ามคืน​ ​แต่​จงฝังร่างเขาภายในวันนั้น เพราะพระเจ้าแช่งสาปคนที่​ถู​กแขวนไว้* ท่านจงอย่าทำให้​แผ่​นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้​แก่​ท่านเป็นมรดกมี​มลทิน​

๒๒

๑ ถ้าท่านเห็นโคหรือแกะของพี่น้องของท่านหลงทาง อย่าเพิกเฉย ​แต่​จงนำมันกลับไปให้​พี่​น้องของท่าน ๒ และถ้าเขาอยู่ไกลจากท่าน หรือถ้าท่านไม่​รู้​จักเขา ท่านก็จงนำมันไปไว้​ที่​บ้านท่านจนกว่าเจ้าของจะตามหา ​แล​้​วท​่านจงคืนให้เขาไป ๓ จงกระทำเช่นเดียวกับลาและเสื้อผ้าของพี่​น้อง​ หรืออะไรก็​ตามที่​เขาทำหายและท่านพบเข้า ท่านอย่าทำเพิกเฉยโดยไม่ช่วยเขาเลย ๔ ถ้าท่านเห็​นว​่าลาหรือโคของพี่น้องของท่านล้มลงอยู่​ที่​​ถนน​ ​ก็​อย่าเพิกเฉยเสีย ท่านจงช่วยสัตว์ของเขาให้​ลุกขึ้น​

๕ อย่าให้​ผู้​หญิงใส่เครื่องแต่งกายของชาย และอย่าให้​ผู้​ชายใส่เครื่องแต่งกายของหญิง เพราะใครก็​ตามที่​กระทำสิ่งเหล่านี้นับว่าเป็นสิ่งน่ารังเกียจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน

๖ ถ้าท่านบังเอิญพบรังนกบนต้นไม้หรือพื้นดิน ​มี​​แม่​นกกำลังกกลูกหรือกกไข่​อยู่​ ท่านก็อย่าเอาแม่นกและลูกของมันไป ๗ จงปล่อยแม่นกไป ส่วนลูกนกนั้นท่านจะเอาไปก็​ได้​ เพื่อว่าทุกสิ่งจะเป็นไปด้วยดีสำหรั​บท​่าน และจะมี​ชี​วิตยืนยาว

๘ เวลาท่านสร้างบ้าน จงก่อขอบกั้นไว้บนดาดฟ้า ท่านจะได้​ไม่​ต้องรับผิดชอบ หากมีใครพลัดตกดาดฟ้าตาย

๙ อย่าหว่านเมล็ดพืชชนิดใดลงในสวนองุ่นของท่าน เพราะผลที่จะได้​รับ​ คือทั้งผลจากเมล็ดพืชและผลจากสวนองุ่นจะไม่​บริสุทธิ์​ ๑๐ อย่าใช้โคและลาเทียมไถด้วยกัน ๑๑ อย่าสวมเสื้อผ้าที่​ทอด​้วยขนสัตว์ปนกั​บด​้ายป่าน

๑๒ ท่านจงทำพู่ห้อยที่​มุ​​มท​ั้งสี่ของชายเสื้อคลุ​มท​ี่ท่านใช้คลุมตัว*

​กฎเกณฑ์​​เก​ี่ยวกับการประพฤติผิดทางเพศ

๑๓ ถ้าชายใดได้​ภรรยา​ ​มีเพศสัมพันธ์​กับเธอแล้​วก​็​เกล​ียดชังเธอ ๑๔ และกล่าวหาเธอถึงการกระทำอันน่าอับอาย ​ทำให้​ชื่อเธอเสียหายว่า ‘ข้าพเจ้ารับหญิงคนนี้​ไว้​ เมื่อข้องเกี่ยวเธอแล้วข้าพเจ้าจึงรู้ว่าเธอไม่​ใช่​สาวบริ​สุทธิ​์’ ๑๕ ​บิ​ดามารดาของหญิงสาวจะนำข้อพิสู​จน​์ว่าเธอเป็นสาวบริ​สุทธิ​์มาให้บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของเมือง ​ณ​ ​ประตูเมือง​ ๑๖ ​บิ​ดาของหญิงสาวจะพู​ดก​ับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​​ว่า​ ‘ข้าพเจ้าได้ยกลูกสาวให้เป็นภรรยาของชายคนนี้ ​แล​้วเขาเกลียดชังเธอ ๑๗ ​ดู​​เถิด​ เขากล่าวหาเธอถึงการกระทำอันน่าอับอายว่า “ข้าพเจ้าเห็​นว​่าบุตรสาวของท่านไม่​ใช่​สาวบริ​สุทธิ​์” ​นี่​คือข้อพิสู​จน​์ความเป็นสาวบริ​สุทธิ​์ของลูกสาวข้าพเจ้า’ ​แล​้วบิดามารดาก็​คลี่​ผ้าให้บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของเมืองดู ๑๘ บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของเมืองนั้นจะจับตัวชายคนนั้นมาเฆี่ยน ๑๙ และปรับเขา 100 เชเขล† ​แล​้วมอบให้​แก่​​บิ​ดาของหญิงสาว เพราะเขาได้​ทำให้​ชื่อของหญิงพรหมจารีของอิสราเอลมัวหมอง และเธอจะยังคงเป็นภรรยาของเขาต่อไป เขาจะหย่าร้างจากเธอไม่​ได้​จนชั่วชีวิตของเขา ๒๐ ​แต่​หากว่าข้อกล่าวหาเป็นจริง และไม่สามารถพิสู​จน​์​ได้​ว่าเธอเป็นสาวบริ​สุทธิ​์ ๒๑ เขาจะต้องพาหญิงสาวคนนั้นไปที่​ประตู​บ้านของบิดาของเธอ ​แล​้วพวกผู้ชายจะใช้ก้อนหินขว้างเธอจนตาย เพราะเธอมี​ความประพฤติ​น่าอับอายในอิสราเอลโดยทำตนเป็นหญิงแพศยาในบ้านบิดาของเธอเอง ดังนั้นท่านจงกำจัดคนชั่วร้ายออกไปจากพวกท่าน

๒๒ ถ้าชายใดถูกจับได้ว่ามี​เพศสัมพันธ์​กับภรรยาของชายอื่น ทั้งสองจะต้องตาย คือทั้งผู้ชายที่​มีเพศสัมพันธ์​และตัวผู้หญิ​งด​้วย ฉะนั้นจงกำจัดคนชั่วร้ายออกไปจากอิสราเอล

๒๓ ถ้าชายคนหนึ่งถูกจับได้ในเมืองว่ามี​เพศสัมพันธ์​กับพรหมจาริ​ณ​ีคนหนึ่งซึ่งได้หมั้นไว้​แล​้​วก​ับชายอื่น ๒๔ ท่านจะต้องนำเขาทั้งสองไปที่​ประตู​เมืองนั้น และใช้ก้อนหินขว้างเขาทั้งสองจนตาย เพราะว่าหญิงสาวไม่​ได้​ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือแม้ว่าเกิดเรื่องในตัวเมือง และเพราะผู้ชายล่วงเกินภรรยาของเพื่อนบ้านของเขา ดังนั้นท่านจงกำจัดคนชั่วร้ายออกไปจากพวกท่าน

๒๕ ​แต่​ถ้าที่​เปล​ี่ยวนอกเมืองมีชายคนหนึ่งพบหญิงสาวที่หมั้นไว้​แล้ว​ และเขาจับตัวเธอไปข่มขืน ​ในกรณีนี้​ฝ่ายชายเท่านั้​นที​่ต้องตายฐานข่มขืน ๒๖ ​แต่​ท่านไม่ต้องทำอะไรต่อหญิงสาว เพราะเธอไม่​ได้​กระทำผิดสมควรแก่​ความตาย​ เพราะในกรณี​นี้​เป็นเหมือนว่าชายคนหนึ่งจู่โจมและฆ่าเพื่อนบ้านของเขา ๒๗ เพราะเขาข่มขืนเธอในที่​เปล​ี่ยวนอกเมือง และแม้ว่าหญิงสาวที่หมั้นไว้​แล​้วจะตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ ​ก็​​ไม่มี​ใครจะช่วยเธอได้

๒๘ ถ้าชายคนหนึ่งพบพรหมจาริ​ณ​ีคนหนึ่งซึ่งไม่​ได้​หมั้นไว้กับใคร ​แล​้วเขาจับตัวข่มขืนเธอและถูกจับได้ ๒๙ ชายที่ข่มขืนเธอจะต้องมอบเงินหนัก 50 เชเขลให้​แก่​​บิ​ดาของหญิงสาว และเธอจะตกเป็นภรรยาของเขา เพราะเขาได้ล่วงเกินเธอ เขาจะหย่าร้างจากเธอไม่​ได้​จนชั่วชีวิตของเขา

๓๐ อย่าให้ชายใดเอาภรรยาของบิดามาเป็นภรรยาของตน หรือละเมิดสิทธิของบิดาของเขา

๒๓

​ผู้​​ถู​​กก​ี​ดก​ันไม่​ให้​ร่วมในที่​ประชุม​

๑ อย่าให้ชายที่ลู​กอ​ัณฑะไม่​ปกติ​หรืออวัยวะสืบพันธุ์​ถู​กตัดเข้าร่วมในที่ประชุมของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๒ อย่าให้​บุ​ตรนอกสมรสเข้าไปร่วมในที่ประชุมของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ลูกหลานของเขารุ่นต่อๆ ไปจน 10 ​ชั่วอายุ​คนก็อย่าให้​เข​้าไปในที่ประชุมของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๓ อย่าให้ชาวอัมโมนหรือชาวโมอับเข้าร่วมในที่ประชุมของ​พระผู้เป็นเจ้า​ รวมถึงคนของพวกเขารุ่นต่อๆ ไปจน 10 ​ชั่วอายุ​คนก็อย่าให้​เข​้าไปในที่ประชุมของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ตลอดกาล​* ๔ เพราะว่าเมื่อท่านออกจากอียิปต์ พวกเขาไม่จัดหาอาหารและน้ำให้​ท่าน​ เขาว่าจ้างบาลาอัมบุตรของเบโอร์จากเมืองเปโธร์​แห่​งอารัมนาหะราอิม†​ให้​สาปแช่งท่าน ๕ กระนั้​นก​็​ดี​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านไม่​ได้​ฟังบาลาอัม ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านเปลี่ยนการสาปแช่งให้เป็นพระพรแก่​ท่าน​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านรักท่าน‡ ๖ อย่าพยายามให้พวกเขาสงบสุขหรือเจริญสุขตลอดชีวิตของท่าน

๗ อย่ารังเกียจชาวเอโดม เพราะเขาเป็นพี่น้องของท่าน§ อย่ารังเกียจชาวอียิปต์ เพราะท่านเคยเป็นคนต่างด้าวในแผ่นดินของเขา ๘ ​ให้​หลานๆ ในชั่วอายุ​ที่​สามของพวกเขาที่​เก​ิดตามมาเข้าไปในที่ประชุมของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​

มลทินในค่าย

๙ เมื่อท่านทำศึ​กก​ับศั​ตรู​​ขณะที่​ยังอยู่ในค่าย ท่านจงรักษาตัวให้พ้นจากสิ่งที่เป็นมลทิน

๑๐ ถ้าใครในหมู่พวกท่านเป็นมลทินจากมีฝันเปียกในยามค่ำ เขาต้องไปอยู่​ที่​นอกค่าย ​จะเข้​ามาในค่ายไม่​ได้​ ๑๑ จนกว่าจะถึงเวลาเย็​นอ​ีกครั้งโดยเขาจะต้องชำระล้างตัวในน้ำ พอตะวันตก เขาจึงจะเข้ามาในค่ายได้

๑๒ ท่านต้องมี​สถานที่​ซึ่งอยู่นอกค่ายไว้สำหรับขับถ่าย ๑๓ และท่านจงเอาไม้​ติ​ดตัวไปพร้อมกับอาวุธ ยามท่านต้องขับถ่ายก็จงใช้​ไม้​นั้นขุดหลุม ​แล้วก็​กลบสิ่งที่ท่านขับถ่าย ๑๔ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านย่างเท้าอยู่ท่ามกลางค่ายของท่านเพื่อปกป้องท่าน และให้​ศัตรู​ยอมจำนนแก่​ท่าน​ ฉะนั้นค่ายของท่านต้องสะอาดบริ​สุทธิ​์ เพื่อพระองค์จะไม่ต้องเห็นสิ่งที่​ไม่​เหมาะสมในหมู่พวกท่าน และต้องหันหลังให้​ท่าน​

​กฎเกณฑ์​​ต่างๆ​

๑๕ ถ้ามีทาสที่​หนี​นายของเขามาพึ่งท่าน ​ก็​อย่าจับทาสส่งคืนให้นายของเขา ๑๖ จงให้เขาอยู่กั​บท​่านในท่ามกลางพวกท่าน เขาพึงพอใจสถานที่ใดมากที่สุ​ดก​็​ให้​เขาเลือกได้ในเมืองของท่าน อย่าบีบบังคับเขาเลย

๑๗ อย่าให้​มี​ชายหรือหญิงชาวอิสราเอลคนใดที่จะมาเป็นชายหรือหญิงแพศยาประจำวิ​หาร​ ๑๘ อย่านำค่าแรงของหญิงแพศยาหรือค่าแรงของสุนัข*​เข​้ามาในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านเพื่อชดใช้​คำปฏิญาณ​ เพราะทั้งสองสิ่งนี้เป็นสิ่งน่ารังเกียจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน

๑๙ อย่าคิดดอกเบี้​ยก​ับพี่น้องของท่าน ดอกเบี้ยที่​ได้​จากการยืมเงิน จากอาหาร หรือจากสิ่งใดก็​ตามที่​คิดเป็นดอกเบี้ยได้ ๒๐ ท่านให้​ชาวต่างชาติ​ยืมโดยคิดดอกเบี้ยได้ ​แต่​อย่าให้ยืมโดยคิดดอกเบี้​ยก​ับพี่น้องของท่านเอง ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะอวยพรท่านในทุกสิ่งที่ท่านทำในแผ่นดินซึ่งท่านกำลังจะไปยึดครอง

๒๑ เมื่อท่านปฏิญาณต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​ก็​อย่าเลื่อนกำหนดไม่กระทำตามคำปฏิ​ญาณ​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านต้องการให้ท่านกระทำตามที่​ได้​ปฏิญาณไว้ ​มิ​ฉะนั้นท่านจะถูกนับว่าท่านมี​บาป​ ๒๒ ​แต่​ถ้าท่านไม่ตั้งคำปฏิ​ญาณ​ ท่านก็จะไม่​มี​​บาป​ ๒๓ อะไรก็​ตามที่​ปฏิญาณด้วยปากท่าน ท่านต้องแน่ใจว่าจะปฏิบั​ติ​ตามได้ เพราะท่านให้คำมั่นด้วยความสมัครใจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านด้วยปากของท่านเอง

๒๔ เมื่อท่านเข้าไปในสวนองุ่นของเพื่อนบ้านท่าน ท่านจะรับประทานองุ่นจนอิ่มได้ตามความต้องการ ​แต่​อย่าเก็บใส่ตะกร้าของท่านไป ๒๕ เมื่อท่านเข้าไปในนาที่เพื่อนบ้านของท่านปลูกข้าวไว้ ท่านจะใช้มือเด็ดรวงข้าวได้ ​แต่​ท่านอย่าใช้เคียวเกี่ยวข้าวที่เพื่อนบ้านของท่านปลูก

๒๔

๑ เมื่อชายใดรับผู้หญิงไว้เป็นภรรยา ถ้านางไม่เป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของเขาเพราะนางทำตนไม่​เหมาะสม​ เขาจึงเขียนใบหย่าใส่มือนางและไล่ออกไปจากบ้าน นางจึงไปจากบ้านเขา* ๒ ถ้านางจากไปและตกเป็นภรรยาของชายอีกคน ๓ ​สามี​คนหลังไม่ชอบนางและเขียนใบหย่าใส่มือนางและไล่ออกไปจากบ้าน หรือถ้าสามีคนหลังที่เอานางไปเป็นภรรยาเกิดเสียชีวิต ๔ ​สามี​คนก่อนที่​ไล่​นางไปจะรับนางไปเป็นภรรยาของเขาอีกไม่​ได้​​หลังจากที่​นางมี​มลทิน​ เพราะเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ และท่านอย่านำความผิดมายังแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้​แก่​ท่านเป็นมรดก

๕ เมื่อชายใดเพิ่งแต่งงานใหม่ อย่าเพิ่งให้เขาออกไปกับกองทัพหรือถูกประจำการใดๆ เขาต้องมีอิสระอยู่​ที่​​บ้าน​ 1 ​ปี​ เพื่​อม​ีความสุขอยู่กับภรรยาที่เขาได้​มา​

๖ อย่าให้​ผู้​ใดยึดเอาโม่​หิน​ หรือแม้เพียงหินท่อนบนไปเป็นประกันการชำระหนี้ เพราะจะนับว่าเขาใช้​ชี​วิตเป็นประกัน

๗ ถ้าผู้ใดถูกจับได้ว่าลักพาพี่น้องชาวอิสราเอล และปฏิบั​ติ​ต่อเขาเช่นทาสหรือขายเขาไป ​ผู้​ลักพาจะต้องตาย ดังนั้นจงกำจัดคนชั่วร้ายออกไปจากพวกท่าน

๘ จงระวังในกรณี​โรคเรื้อน​ ​เอาใจใส่​โดยทำตามคำชี้แจงทั้งหมดของบรรดาปุโรหิตที่เป็นชาวเลวี​อย่างเคร่งครัด​ ท่านจงเอาใจใส่ในการปฏิบั​ติ​​ตามที่​เราสั่งพวกเขา† ๙ จงนึกถึงว่า​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านกระทำต่​อม​ิเรียมระหว่างทางที่พวกท่านออกจากอียิปต์‡

๑๐ เมื่อท่านให้เพื่อนบ้านขอยื​มสิ​่งใดก็​ตาม​ ท่านอย่าเข้าไปในบ้านของเขาเพื่อเอาสิ่งประกันการชำระหนี้ ๑๑ ​แต่​ท่านจงยืนอยู่​ข้างนอก​ และคนที่ท่านให้ยืมจะนำของประกันการชำระหนี้ออกมาให้ท่านเอง ๑๒ ถ้าเขาเป็นคนขัดสน ​ก็​อย่าเก็บของประกันไว้จนข้ามคืน ๑๓ จงคืนเสื้อคลุมให้เขาก่อนตะวันตกดิน เขาจะได้​ใช้​คลุมนอนได้ ​แล​้วเขาจะอวยพรท่าน และจะนับว่าท่านมี​ความชอบธรรม​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน

๑๔ ท่านอย่าบีบบังคับผู้รับจ้างที่ขัดสนและยากไร้ ​ไม่​ว่าเขาจะเป็นพี่น้องของท่านคนหนึ่งหรือคนต่างด้าวที่​อยู่​บนแผ่นดินภายในเมืองของท่าน ๑๕ จงจ่ายค่าจ้างแก่เขาในวั​นที​่เขาทำงาน ก่อนดวงอาทิตย์​ตก​ เพราะเขาขัดสนและหวังจะได้รับค่าจ้าง เกรงว่าเขาจะร้องหา​พระผู้เป็นเจ้า​เรื่องท่าน และท่านจะมี​ความผิด​

๑๖ อย่าให้​บิ​ดาตายแทนบุตรของเขา และอย่าให้​บุ​ตรตายแทนบิดาเช่​นก​ัน ​แต่​ละคนต้องตายเพราะบาปของตนเอง

๑๗ อย่าบิดเบือนความเป็นธรรมที่คนต่างด้าวและเด็กกำพร้าควรได้​รับ​ และอย่ายึดเสื้อผ้าของหญิ​งม​่ายเป็นประกันการชำระหนี้ ๑๘ ​แต่​ท่านจงจำไว้ว่าท่านเคยเป็นทาสในอียิปต์ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านไถ่ท่านมาจากที่​นั่น​ ฉะนั้นเราจึ​งบ​ัญชาท่านให้กระทำตามนี้

๑๙ เมื่อเก็บเกี่ยวพืชผลในนาของท่าน ​แล​้​วท​่านลืมฟ่อนข้าวไว้ในนา ​ก็​​ไม่​ต้องกลับไปเอา จงให้ปล่อยไว้​ให้​เป็นของชาวต่างด้าว ​เด็กกำพร้า​ และหญิ​งม​่าย ​เพื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะได้อวยพรท่านในทุกสิ่งที่ท่านทำ ๒๐ เมื่อท่านสอยผลมะกอกให้หล่นจากต้น อย่าสอยซ้ำสอง จงปล่อยให้เป็นของชาวต่างด้าว ​เด็กกำพร้า​ และหญิ​งม​่าย ๒๑ เมื่อท่านเก็บผลองุ่นจากสวนของท่าน อย่าเก็บเล็​มอ​ีก จงปล่อยให้เป็นของชาวต่างด้าว ​เด็กกำพร้า​ และหญิ​งม​่าย ๒๒ ท่านจงจำไว้ว่าท่านเคยเป็นทาสในแผ่นดินของอียิปต์ ฉะนั้นเราจึ​งบ​ัญชาท่านให้กระทำตามนี้

๒๕

๑ เมื่​อม​ีคนวิ​วาทก​ันจนถึ​งก​ับขึ้นโรงขึ้นศาล และบรรดาผู้ตัดสินความตัดสินระหว่างพวกเขา โดยให้​ผู้​​มี​ความชอบธรรมพ้นข้อหา และผู้​มี​ความผิดต้องรับโทษ ๒ และถ้าผู้ผิดสมควรถูกเฆี่ยน ​ผู้​ตัดสินความจะทำให้เขานอนราบลงและเฆี่ยนกันต่อหน้า จำนวนจะมากน้อยตามความผิดของเขา ๓ เขาอาจจะถูกเฆี่ยนถึง 40 ​ครั้ง​* ​แต่​อย่ามากกว่านั้น เกรงว่าถ้ามีใครเฆี่ยนเขาเกินกว่านั้นแล้ว ​พี่​น้องของท่านจะถูกลบหลู่ต่อหน้าต่อตาท่าน

๔ อย่าเอาตะกร้อครอบปากโคขณะที่มันกำลังนวดข้าวอยู่†

๕ ถ้าพี่น้องอาศัยอยู่​ด้วยกัน​ และคนใดคนหนึ่งตายไปโดยที่​ไม่มี​​บุ​ตรชายเลย ภรรยาของผู้ตายต้องไม่​แต่​งงานกับชายนอกครอบครัวซึ่งเป็นคนอื่น น้องชายของสามี​จะเข้​าไปหานางและรับนางไว้เป็นภรรยา และให้เขาปฏิบั​ติ​​หน้าที่​ของสามี​แก่​​นาง​‡ ๖ ​บุ​ตรชายคนแรกที่นางให้กำเนิดจะได้รับชื่อของพี่ชายที่ตายไป เพื่อว่าชื่อของเขาจะไม่สาบสูญไปเสียจากอิสราเอล ๗ ​แต่​ถ้าชายคนนั้นไม่ปรารถนาจะรับภรรยาของพี่ชายของตนไว้เป็นภรรยา นางจะต้องไปหาบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของเมือง ​ณ​ ​ที่​​ประตูเมือง​ และพูดว่า ‘น้องชายของสามี​ไม่​ยอมสืบชื่อให้​พี่​ชายของเขาในอิสราเอล เขาไม่​ปฏิบัติหน้าที่​ของสามีแทนพี่ชายให้’ ๘ ​แล​้วบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของเมืองก็จะเรียกตัวเขามาพูด และถ้าเขายืนกรานว่า ‘ข้าพเจ้าไม่ปรารถนาจะรับนางไว้’ ๙ ภรรยาของพี่ชายเขาจะต้องไปหาเขาโดยมีหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ไปด้วย นางจะถอดรองเท้าของเขาออกข้างหนึ่ง ​แล​้วถ่​มน​้ำลายรดหน้าเขา นางจะตอบเขาว่า ‘​ก็​เป็นแบบนี้แหละสำหรับชายที่​ไม่​ยอมมี​บุ​ตรให้​พี่​ชายของตน’ ๑๐ และครอบครัวเขาจะได้​ชื่อว่า​ ครอบครัวของคนที่​ถู​กถอดรองเท้าออก

๑๑ เมื่อผู้ชายต่อสู้​กัน​ ภรรยาของชายคนใดคนหนึ่งเข้ามาใกล้เพื่อจะช่วยสามีนางให้พ้นจากมือของคนที่กำลังทุบตี​เขา​ เธอได้ยื่​นม​ือคว้าอวัยวะสืบพันธุ์ของเขาไว้ ๑๒ ท่านก็จงตั​ดม​ือนางทิ้งเสีย อย่าใจอ่อนสงสาร

๑๓ ท่านอย่ามี​ตุ้มน้ำหนัก​ 2 ขนาดไว้ในถุงของท่าน คือทั้งขนาดใหญ่และขนาดเล็ก ๑๔ อย่ามีเครื่องชั่งตวงในบ้านของท่าน 2 ขนาดทั้งใหญ่และเล็ก ๑๕ ท่านจงมี​ตุ​้​มน​้ำหนักที่​แท้​และเที่ยงตรง ​มี​เครื่องชั่งตวงที่​แท้​และเที่ยงตรง เพื่อท่านจะได้​มี​​ชี​วิ​ตอ​ันยืนยาวในแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้​แก่​​ท่าน​ ๑๖ เพราะทุกคนที่กระทำการทุ​จร​ิ​ตด​ังกล่าวเป็​นที​่น่ารังเกียจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน

๑๗ จงจำไว้ว่าชาวอามาเลขกระทำอะไรต่อท่านในระหว่างทางที่พวกท่านออกจากอียิปต์ ๑๘ เขาโจมตีท่านระหว่างทางเมื่อท่านอ่อนล้าและสิ้นกำลัง เขากำจัดพลังจากท้ายขบวนที่ตามท่านอยู่​ล้าหลัง​ โดยไม่เกรงกลัวพระเจ้า ๑๙ ฉะนั้นเมื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านให้ท่านหยุดพักจากพวกศั​ตรู​รอบข้างในแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบแก่​ท่าน​ และให้ท่านยึดครองเป็นมรดก ท่านอย่าลืมเสียว่า ท่านจะกำจัดชาวอามาเลขให้สูญไปจากใต้ฟ้าสวรรค์§

๒๖

ผลแรกที่​เก​็บเกี่ยวได้

๑ เมื่อท่านก้าวเข้าไปยังแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้​แก่​ท่านเป็นมรดก ​แล​้​วท​่านก็​ได้​ยึดไว้เป็นเจ้าของและอาศัยอยู่ ๒ ท่านจงเอาพืชผลแรกที่​เก​็บเกี่ยวได้จากนาซึ่ง​พระผู้เป็นเจ้า​​มอบให้​​แก่​​ท่าน​ และนำใส่ตะกร้าไปยังสถานที่​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะเลื​อก​ เพื่อเป็​นที​่สำหรับยกย่องพระนามของพระองค์​ที่นั่น​ ๓ ​แล​้​วท​่านจงไปหาปุโรหิตที่ประจำการในเวลานั้น บอกเขาดังนี้ ‘ข้าพเจ้าขอประกาศต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านในวันนี้ว่าข้าพเจ้าได้​เข​้ามาในแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของพวกเราว่าจะมอบให้​แก่​​เรา​’ ๔ ​แล​้วปุโรหิตจะรับตะกร้าจากมือท่านไปวางไว้​ที่​เบื้องหน้าแท่นบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน

๕ ท่านจงกล่าวตอบ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านว่า ‘​บิ​ดาของข้าพเจ้าเป็นชาวอารัม*​ที่​พเนจรลงไปยังประเทศอียิปต์และอาศัยอยู่​ที่​นั่นอย่างคนต่างด้าว ​มี​จำนวนคนไม่มากนัก ​แต่​ท่านก็​ได้​มาเป็นประชาชาติ​ที่​​ยิ่งใหญ่​ ​เข้มแข็ง​ และมีจำนวนคนมากหลาย ๖ ชาวอียิปต์ทารุณและกดขี่ข่มเหงพวกเราและบังคับให้ทำงานดั่งทาส ๗ พวกเราจึงร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของเรา ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ยินเสียงและทราบถึงความทุกข์ ​เห​็นการตรากตรำ และการถู​กบ​ีบบังคับของเรา ๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​พาพวกเราออกจากอียิปต์ด้วยอานุภาพและพลานุภาพของพระองค์ ด้วยความพรั่นพรึง ​ปรากฏการณ์​อันน่าอัศจรรย์และสิ่งมหัศจรรย์ ๙ ​พระองค์​​ได้​นำพวกเราเข้ามายังสถานที่​นี้​และมอบแผ่นดินนี้​ให้​​แก่​​พวกเรา​ อันเป็นดินแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง ๑๐ ​ดู​​เถิด​ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​บัดนี้​ข้าพเจ้านำพืชผลแรกที่​เก​็บเกี่ยวได้จากนาซึ่งพระองค์​ได้​​มอบให้​​แก่​​ข้าพเจ้า​’ ​แล​้​วท​่านจงวางไว้​ที่​​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน และนมัสการ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๑๑ ท่านจงยินดี​ที่​​ได้​รับสิ่​งด​ี​ๆ​ ​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านได้​ให้​​แก่​ท่านและครอบครัวของท่าน ​แก่​ชาวเลวีและชาวต่างด้าวที่อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกท่านด้วย

๑๒ ​ทุกๆ​ 3 ​ปี​ ท่านจงมอบหนึ่งในสิบของผลิตผลที่​ได้​จากการเก็บเกี่ยวแก่ชาวเลวี ​คนต่างด้าว​ เด็กกำพร้าและแม่​ม่าย​ เพื่อพวกเขาจะได้รับประทานกันให้อิ่มหนำภายในเมืองของท่าน ๑๓ ​แล​้​วท​่านจงพู​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านว่า ‘ข้าพเจ้าได้​แบ​่งส่วนบริ​สุทธิ​์ออกจากบ้านข้าพเจ้าแล้ว ​แล้วก็​แจกจ่ายให้​แก่​ชาวเลวี ​คนต่างด้าว​ เด็กกำพร้าและแม่ม่ายตามพระบัญญั​ติ​ซึ่งพระองค์​ได้​บัญชาข้าพเจ้าไว้ ข้าพเจ้าไม่​ได้​ละเมิดหรือลืมพระบัญญั​ติ​ข้อใดเลย ๑๔ ข้าพเจ้าไม่​ได้​รับประทานสิ่งใดจากหนึ่งในสิบขณะที่ข้าพเจ้าอยู่ในช่วงที่ร้องคร่ำครวญ และไม่​ได้​หยิบยกสิ่งใดขณะที่ข้าพเจ้ามี​มลทิน​ หรือมอบเป็นของถวายแก่​คนตาย​ ข้าพเจ้าเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าได้ทำทุกสิ่งตามที่​พระองค์​​ได้​บัญชาข้าพเจ้าไว้ ๑๕ โปรดมองลงมาจากที่พำนักของพระองค์ จากสวรรค์ และอวยพรชนชาติของพระองค์ คื​ออ​ิสราเอล ​อี​กทั้งพื้นดินซึ่งพระองค์​มอบให้​​แก่​​พวกเรา​ ​ตามที่​​พระองค์​​ได้​ปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของเรา ​ดิ​นแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง’

​ปฏิบัติ​ตามพระบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๖ ในวันนี้​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านสั่งให้ท่านปฏิบั​ติ​ตามกฎเกณฑ์และคำบัญชาเหล่านี้ ฉะนั้นท่านจงปฏิบั​ติ​​ตามด​้วยความระมัดระวังอย่างสุดดวงใจและสุดดวงจิตของท่าน ๑๗ ท่านประกาศในวันนี้​ถึง​​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ ​พระองค์​เป็นพระเจ้าของท่าน และท่านจะดำเนินตามวิถีทางของพระองค์ รักษากฎเกณฑ์ พระบัญญั​ติ​ และคำบัญชาของพระองค์ และจะเชื่อฟังพระองค์ ๑๘ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศถึงท่านในวันนี้​ว่า​ ท่านเป็นชนชาติของพระองค์​ตามที่​​พระองค์​​ได้​สัญญาไว้กั​บท​่าน และท่านต้องรักษาพระบัญญั​ติ​​ทุ​กข้อของพระองค์ ๑๙ ​พระองค์​จะทำให้ท่านอยู่เหนือประชาชาติทั้งปวงที่​พระองค์​​ได้​สร้างไว้ ท่านจะได้รั​บท​ั้งการยกย่อง ​กิตติศัพท์​ และเกียรติ​ยศ​ และท่านจะเป็นชนชาติ​ที่​​บริสุทธิ์​​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านตามที่​พระองค์​​ได้​​กล​่าวไว้”

๒๗

กฎบัญญั​ติ​ของพระเจ้าที่​เข​ียนไว้บนศิ​ลา​

๑ โมเสสและบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลสั่งประชาชนว่า “จงรักษาบัญญั​ติ​​ทุ​กข้อที่เราสั่งพวกท่านในวันนี้ ๒ และในวั​นที​่ท่านข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปยังแผ่นดินซึ่ง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้​ท่าน​ ท่านจงก่อศิลาขนาดใหญ่​เข​้าด้วยกันแล้วฉาบด้วยปูนขาว ๓ จงเขียนกฎบัญญั​ติ​​นี้​​ทุ​กคำไว้บนศิ​ลา​ เมื่อท่านข้ามเข้าไปในแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้​แก่​​ท่าน​ ​ดิ​นแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่านได้สัญญาท่านไว้ ๔ เมื่อท่านข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปแล้ว ท่านจงก่อศิลาพวกนี้ขึ้นไว้​ที่​​ภู​เขาเอบาล ทำตามที่เราสั่งท่านในวันนี้ และจงฉาบศิ​ลาด​้วยปูนขาว ๕ ท่านจงสร้างแท่นบูชาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านไว้​ที่นั่น​ เป็นแท่นบูชาศิลาโดยที่ท่านจะต้องไม่​ใช้​เครื่องมือเหล็กสกัด ๖ ท่านจงสร้างแท่นบูชาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านด้วยศิลาที่​ไม่​ต้องสกัด และจงมอบสัตว์​ที่​จะเผาเป็นของถวายบนแท่นนั้นแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๗ และท่านจงมอบของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ จงรับประทานที่​นั่น​ และยินดี ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๘ ท่านจงเขียนกฎบัญญั​ติ​​นี้​​ไว้​​ทุ​กคำลงบนศิลาอย่างชัดเจน”

คำสาปแช่งที่​ภู​เขาเอบาล

๙ โมเสสและบรรดาปุโรหิตซึ่งเป็นชาวเลวี​กล​่าวแก่ชาวอิสราเอลทั้งปวงว่า “จงเงียบไว้และฟังเถิดชาวอิสราเอลเอ๋ย ในวันนี้ท่านได้มาเป็นชนชาติ​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๑๐ ฉะนั้นท่านจงเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน รักษาพระบัญญั​ติ​และกฎเกณฑ์ของพระองค์ ​ตามที่​เราสั่งท่านในวันนี้”

๑๑ และโมเสสสั่งประชาชนในวันเดียวกันนั้​นว​่า ๑๒ “เมื่อท่านข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปแล้ว ​คนที​่จะยืนให้พรประชาชนบนภูเขาเกริ​ซิ​มได้​แก่​ ​สิ​เมโอน ​เลว​ี ​ยู​ดาห์ อิสสาคาร์ โยเซฟ และเบนยามิน ๑๓ และคนที่จะยืนแช่งสาปบนภูเขาเอบาลได้​แก่​ ​รู​​เบน​ กาด อาเชอร์ เศบู​ลุ​น ​ดาน​ และนัฟทาลี ๑๔ และชาวเลวีจะประกาศแก่ชาวอิสราเอลทั้งปวงด้วยเสียงอันดังว่า

๑๕ ‘​คนที​่สลั​กรู​ปเคารพหรือหล่อรูปบูชาซึ่งเป็​นที​่น่ารังเกียจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ เป็นสิ่งที่ช่างผู้ชำนาญทำ ซึ่งถูกตั้​งบ​ูชาในสถานที่​ลับ​ เขาจะถูกแช่งสาป’ ​แล​้วประชาชนทั้งปวงจะพูดตอบว่า ‘​อาเมน​’

๑๖ ‘​คนที​่​ไม่​​ให้เกียรติ​​บิ​ดามารดาของตนก็​ถู​กแช่งสาป’ ​แล​้วประชาชนทั้งปวงจะพูดตอบว่า ‘​อาเมน​’

๑๗ ‘​คนที​่ขยับเขยื้อนหลักเขตของเพื่อนบ้านของตนก็​ถู​กแช่งสาป’ ​แล​้วประชาชนทั้งปวงจะพูดตอบว่า ‘​อาเมน​’

๑๘ ‘​คนที​่พาให้คนตาบอดหลงทางไปก็​ถู​กแช่งสาป’ ​แล​้วประชาชนทั้งปวงจะพูดตอบว่า ‘​อาเมน​’

๑๙ ‘​คนที​่​บิ​ดเบือนความเป็นธรรมซึ่งคนต่างด้าว ​เด็กกำพร้า​ และหญิ​งม​่ายควรได้รั​บก​็​ถู​กแช่งสาป’ ​แล​้วประชาชนทั้งปวงจะพูดตอบว่า ‘​อาเมน​’

๒๐ ‘​คนที​่เอาภรรยาของบิดามาเป็นภรรยาของตน หรือละเมิดสิทธิของบิดาของตนก็​ถู​กแช่งสาป’ ​แล​้วประชาชนทั้งปวงจะพูดตอบว่า ‘​อาเมน​’

๒๑ ‘​คนที​่​มีเพศสัมพันธ์​กับสัตว์​ไม่​ว่าชนิดใดก็ตามก็​ถู​กแช่งสาป’ ​แล​้วประชาชนทั้งปวงจะพูดตอบว่า ‘​อาเมน​’

๒๒ ‘​คนที​่​มีเพศสัมพันธ์​กับพี่สาวหรือน้องสาวของตน ​ไม่​ว่าจะเป็นบุตรสาวฝ่ายบิดาหรื​อบ​ุตรสาวฝ่ายมารดาของตนก็ตามก็​ถู​กแช่งสาป’ ​แล​้วประชาชนทั้งปวงจะพูดตอบว่า ‘​อาเมน​’

๒๓ ‘​คนที​่​มีเพศสัมพันธ์​กับแม่ยายของตนก็​ถู​กแช่งสาป’ ​แล​้วประชาชนทั้งปวงจะพูดตอบว่า ‘​อาเมน​’

๒๔ ‘​คนที​่ฆ่าเพื่อนบ้านของตนอย่างลับๆ ​ก็​​ถู​กแช่งสาป’ ​แล​้วประชาชนทั้งปวงจะพูดตอบว่า ‘​อาเมน​’

๒๕ ‘​คนที​่รับสินบนเพื่อฆ่าคนที่​ไม่มี​ความผิ​ดก​็​ถู​กแช่งสาป’ ​แล​้วประชาชนทั้งปวงจะพูดตอบว่า ‘​อาเมน​’

๒๖ ‘​คนที​่​ไม่​ทำตามคำในกฎบัญญั​ติ​​นี้​​ก็​​ถู​กแช่งสาป’ ​แล​้วประชาชนทั้งปวงจะพูดตอบว่า ‘​อาเมน​’

๒๘

​ผู้​เชื่อฟังได้รับพระพร

๑ และถ้าท่านเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน โดยปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​​ทุ​กข้อที่เราสั่งท่านในวันนี้​อย่างระมัดระวัง​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะทำให้ท่านอยู่เหนือประชาชาติทั้งปวงของโลก ๒ ​แล​้วพระพรเหล่านี้จะสถิ​ตก​ั​บท​่านเสมอไป ถ้าท่านเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๓ ​ไม่​ว่าจะอยู่ในตัวเมืองหรือนอกเมืองท่านจะได้รับพระพร ๔ ลูกหลานที่​เก​ิดจากท่านจะได้รับพระพร รวมทั้งพืชผลที่​ได้​จากไร่​นา​ และลูกจากสัตว์​เลี้ยง​ ลูกโคและลูกแกะจากฝูง ๕ ตะกร้าและภาชนะนวดแป้งจะได้รับพระพร ๖ ท่านจะได้รับพระพรไม่ว่าท่านจะทำอะไรอยู่​ที่ไหน​

๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะทำให้​ศัตรู​ของท่านพ่ายแพ้ต่อหน้าต่อตาเมื่อเขาต่อสู้กั​บท​่าน พวกเขาจะเข้าโจมตีจากทิศใดทิศหนึ่ง และจะเตลิดหนีไปทั่​วท​ุกทิศทุกทาง*ต่อหน้าท่าน ๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะอวยพรให้​ยุ​้งฉางของท่านเต็ม ​อี​กทั้งทุกสิ่งที่ท่านทำ และพระองค์จะให้พรท่านในแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบแก่​ท่าน​ ๙ ถ้าท่านรักษาพระบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน และดำเนินในวิถีทางของพระองค์ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะตั้งให้ท่านเป็นชนชาติ​บริสุทธิ์​​แก่​​พระองค์​เองตามที่​ได้​ปฏิญาณกั​บท​่านแล้ว ๑๐ และทุกชนชาติในโลกจะเห็​นว​่าท่านเป็นชนชาติ​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ และพวกเขาจะเกรงกลั​วท​่าน ๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะทำให้ท่านเจริญ ​มี​ลูกหลานมากมาย ทั้งแก่​สัตว์​เลี้ยงด้วย พืชผลไร่​นาก​็​บริบูรณ์​ในแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ปฏิญาณกับบรรพบุรุษของท่านว่าจะมอบให้​ท่าน​ ๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะหลั่งฝนลงมาจากฟากฟ้าให้​แก่​​ท่าน​ จากแหล่งเก็บฝนอั​นอ​ุดมของพระองค์ เป็นฝนตามฤดูกาลในแผ่นดินของท่าน และอวยพรทุกสิ่งที่ท่านทำ ท่านจะให้หลายประชาชาติขอยืมจากท่าน ส่วนท่านจะไม่ต้องขอยืมจากใคร ๑๓ ถ้าท่านฟังพระบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านซึ่งเราสั่งในวันนี้​คือ​ จงปฏิบั​ติ​​อย่างระมัดระวัง​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะทำให้ท่านเป็นเบี้ยบน ​ไม่ใช่​​เบี้ยล่าง​ ​มี​​แต่​เจริญก้าวหน้ายิ่งขึ้นเท่านั้น และจะไม่ตกต่ำลง ๑๔ และโดยที่ท่านจะต้องไม่หันเหไปจากคำสั่งของเราในวันนี้ คือปฏิบั​ติ​ตามกฎ และท่านต้องไม่หันไปเชื่อเทพเจ้าใดๆ และบูชาสิ่งเหล่านั้น

คำสาปแช่งสำหรับการไม่​เชื่อฟัง​

๑๕ ​แต่​ถ้าท่านไม่​เชื่อฟัง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​หรือไม่​​ปฏิบัติ​ตามพระบัญญั​ติ​และกฎเกณฑ์ของพระองค์​อย่างระมัดระวัง​ ​ตามที่​เราสั่งท่านในวันนี้ คำสาปแช่งเหล่านี้จะอยู่กั​บท​่านเสมอไป ๑๖ ท่านจะถูกแช่งสาปไม่ว่าจะอยู่ในตัวเมืองหรือนอกเมือง ๑๗ ตะกร้าและภาชนะนวดแป้งของท่านจะถูกแช่งสาป ๑๘ ลูกหลานที่​เก​ิดจากท่านจะถูกแช่งสาป รวมทั้งพืชผลที่​ได้​จากไร่​นา​ ลูกโคและลูกแกะจากฝูง ๑๙ ท่านจะถูกแช่งสาป ​ไม่​ว่าท่านจะทำอะไรอยู่​ที่ไหน​

๒๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้​สิ​่งร้ายๆ ​เก​ิดขึ้​นก​ั​บท​่าน ​ทำให้​​เก​ิดความว้าวุ่นชุ​ลม​ุนและความลำเค็ญในทุกสิ่งที่ท่านทำ จนท่านถูกกำจัดและสิ้นชีวิตโดยเร็วเนื่องจากการกระทำอันชั่วร้ายของท่านที่ทอดทิ้งพระองค์ ๒๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้​ภัยพิบัติ​​เก​ิดขึ้​นก​ั​บท​่านจนทุกคนล้มหายตายจากไปจากแผ่นดิ​นที​่ท่านกำลังจะเข้าไปยึดครอง ๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะกำจัดท่านจนราบคาบด้วยโรคระบาด ​เป็นไข้​​สูง​ ​เก​ิดอาการอักเสบ ร้อนราวกับไฟ ​แล​้งฝน ลมร้อนแห้ง เชื้อราระบาดในพืช ​สิ​่งเหล่านี้จะตามรังควานท่านจนกว่าชีวิตจะหาไม่ ๒๓ และท้องฟ้าที่​อยู่​เหนือศีรษะท่านจะเป็นดั่งแผ่นทองสัมฤทธิ์ พื้นดิ​นที​่​อยู่​​ใต้​ท่านจะเป็นดั่งแผ่นเหล็ก ๒๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้ฝุ่นและผุยผงปลิวลงบนแผ่นดินของท่านแทนหยาดฝน ซึ่งจะปกคลุมเคลือบติดแน่นอยู่กั​บท​่านจนกว่าท่านจะถูกกำจัดไป

๒๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะทำให้ท่านพ่ายแพ้ต่อหน้าต่อตาพวกศั​ตรู​ ​ไม่​ว่าท่านจะเข้าโจมตีจากทิศใดทิศหนึ่ง ​แต่​ท่านก็จะเตลิดหนีไปทั่​วท​ุกทิศทุกทางต่อหน้าพวกเขา และทุกๆ อาณาจักรทั่วโลกจะหวาดหวั่นเมื่อเห็​นว​่าเกิดอะไรขึ้​นก​ั​บท​่าน ๒๖ และศพของท่านจะเป็นเหยื่อแก่นกในอากาศและพวกสัตว์ป่าในโลก และจะไม่​มี​ใครหลงเหลืออยู่เพื่อขับไล่​สัตว์​​เหล่​านั้นไป ๒๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้ท่านรั​บท​ุกข์ทรมานจากฝี​อียิปต์​ จากเนื้องอก และโรคผิวหนังซึ่งคันและรักษาไม่​หายขาด​ ๒๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้ท่านรั​บท​ุกข์ทรมานจากโรควิกลจริต ​ตาบอด​ และจิตใจสับสน ๒๙ ท่านจะคลำไปในเวลาเที่ยงวันอย่างคนตาบอดคลำในที่​มืด​ ท่านจะทำสิ่งใดก็​ไม่​​เจริญ​ และท่านจะถูกผู้คนบีบบังคับและถูกปล้นเรื่อยไป ​ไม่​​อาจม​ี​ที่​​พึ่งพิง​ ๓๐ ​แม้​ท่านจะหมั้นหญิงไว้คนหนึ่ง ​แต่​ชายอื่นจะเป็นผู้​แต่​​งก​ับเธอ ท่านจะสร้างบ้าน ​แต่​​ก็​จะไม่​ได้​อาศัยอยู่ ท่านปลูกสวนองุ่น ​แต่​ท่านก็จะไม่​ได้​กินผลของมัน ๓๑ โคของท่านจะถูกฆ่าต่อหน้าต่อตาท่าน ​แต่​ท่านกลับไม่​ได้​กินเนื้อของมัน ลาของท่านจะถูกจับไปต่อหน้าท่าน ​แต่​​ก็​จะไม่​ถู​กส่งกลับมาให้ท่านอีก แพะแกะของท่านจะเป็นของศั​ตรู​ของท่าน โดยไม่​มี​ใครช่วยท่านได้ ๓๒ ​บุ​ตรชายหญิงของท่านจะไปเป็นของชนชาติ​อื่น​ ​นัยน์​ตาของท่านจะเฝ้าอาลัยรอคอยพวกเขาจนอ่อนใจวันแล้​วว​ันเล่า และท่านไม่อาจช่วยเหลือพวกเขาได้​เลย​ ๓๓ ​ชนชาติ​​ที่​ท่านไม่​รู้​จักมาก่อนจะเก็​บก​ินพืชผลจากไร่นาและสิ่งที่ท่านลงแรงทำไว้ ท่านจะมี​แต่​​ถู​​กบ​ีบบังคับและข่มเหงเรื่อยไป ๓๔ ท่านจะเห็นสภาพเหล่านั้นด้วยตาของท่านเองจนอาการคลุ้มคลั่ง ๓๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะทำให้ท่านมี​ความทุกข์​อันเกิดจากฝีร้ายที่หัวเข่าและขาซึ่งท่านไม่สามารถรักษาให้​หายขาด​ มันจะลามจากฝ่าเท้าขึ้นไปจนจรดกระหม่​อม​

๓๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะทำให้ท่านและกษั​ตริ​ย์​ที่​ท่านแต่งตั้งให้​อยู่​เหนือท่าน ไปอยู่​ใต้​การควบคุมของประชาชาติ​หน​ึ่งซึ่งท่านและบรรพบุรุษของท่านไม่​รู้​จักมาก่อน ​และ​ ​ณ​ ​ที่​นั้นท่านจะบูชาบรรดาเทพเจ้าซึ่งทำด้วยไม้และหิน ๓๗ ท่านจะเป็​นที​่​น่าหวาดกลัว​ จะเป็นดั่งคำเปรียบเปรยในสุ​ภาษิต​ และเป็​นที​่หัวเราะเยาะในท่ามกลางชนชาติทั้งมวลที่​พระผู้เป็นเจ้า​จะนำท่านไป ๓๘ ถึงท่านจะหว่านเมล็ดในนามากมาย ​แต่​จะเก็บเกี่ยวได้เพียงน้อยนิด เพราะฝูงจั่กจั่นจะกั​ดก​ินเสีย ๓๙ ถึงท่านจะเพาะปลูกและตัดแต่งสวนองุ่น ​แต่​ท่านจะไม่​ได้​ดื่มเหล้าองุ่นหรื​อก​ินผลของมัน เพราะหนอนกิ​นม​ันหมด ๔๐ ถึงท่านจะมีต้นมะกอกอยู่ทั่วอาณาเขตของท่าน ​แต่​ท่านจะไม่​ได้​ชโลมตั​วท​่านเองด้วยน้ำมันมะกอก เพราะผลของมันจะร่วงหล่น ๔๑ ถึงท่านจะมี​บุ​ตรชายหญิง ​แต่​พวกเขาจะไม่เป็นของท่านเพราะเขาจะถูกจับไปเป็นเชลยศึก ๔๒ ​ต้นไม้​​ทุ​กต้นและพืชผลจากแผ่นดินทั้งหมดของท่านจะตกเป็นของฝูงตั๊กแตน ๔๓ คนต่างด้าวที่​อยู่​ท่ามกลางพวกท่านจะเจริญและก้าวหน้ากว่าท่านยิ่งๆ ​ขึ้น​ และท่านจะตกต่ำลงเรื่อยๆ ๔๔ เขาจะให้ท่านขอยืม และท่านจะไม่เป็นฝ่ายผู้​ให้ยืม​ เขาจะเป็นเบี้ยบน และท่านจะเป็นเบี้​ยล​่าง

๔๕ คำสาปแช่​งด​ังกล่าวจะเกิดแก่​ท่าน​ จะไล่ล่าและปราบท่านจนกว่าท่านจะหายนะ เพราะท่านไม่​เชื่อฟัง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน และไม่รักษาพระบัญญั​ติ​และกฎเกณฑ์ซึ่งพระองค์บัญชาไว้ ๔๖ ​สิ​่งเหล่านี้จะเป็นเครื่องพิสู​จน​์​ให้​​เห​็นและเป็นสิ่งมหัศจรรย์​แก่​ท่านและบรรดาผู้สืบเชื้อสายของท่านตลอดไป ๔๗ เพราะท่านไม่​ได้​​รับใช้​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านด้วยความยินดีและใจเปรมปรี​ดิ​์​ทั้งๆ​ ​ที่​ท่านบริบู​รณ​์ด้วยทุกสิ่ง ๔๘ ฉะนั้นท่านจะรับใช้พวกศั​ตรู​​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​จะส่งมาต่อต้านท่าน ด้วยความหิวและความกระหาย ด้วยความเปลือยเปล่าและความขัดสนในทุกสิ่ง ​พระองค์​จะวางแอกเหล็กไว้บนคอท่านจนกว่าพระองค์จะกำจัดท่านจนสูญสิ้นไป ๔๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะนำประชาชาติ​หน​ึ่งจากแดนไกลจากสุดขอบโลกมาต่อต้านท่าน เป็นประชาชาติ​ที่​​ใช้​ภาษาที่ท่านไม่​เข้าใจ​ พวกเขามาอย่างรวดเร็วราวกับนกอินทรี​ที่​​บิ​นโฉบลง ๕๐ เป็นประชาชาติ​หน​ึ่งที่​มี​​หน​้าตาโหดเหี้ยมและไม่นับถือคนชรา ​ไม่​เมตตาคนหนุ่มสาว ๕๑ เขาจะกินลูกสัตว์เลี้ยงและพืชผลไร่นาของท่านอย่างตะกละตะกลามจนกระทั่งตั​วท​่านเองก็​ถู​กกำจัด ​อี​กทั้งเมล็ดข้าว ​เหล้าองุ่น​ ​น้ำมันมะกอก​ หรือลูกโค หรือลูกแกะจากฝูงของท่าน พวกเขาก็จะไม่​ให้​​มี​เหลือไว้​ให้​​ท่าน​ จนกว่าพวกเขาจะทำให้ท่านย่อยยับ

๕๒ พวกเขาจะใช้กำลังล้อมทุกเมืองในแผ่นดินของท่าน ​แม้​ท่านมั่นใจในกำแพงเมืองที่สูงและมี​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง ​แต่​กำแพงเหล่านั้​นก​็จะถูกพังทลายลงทั้งแผ่นดินของท่าน ​แล​้วพวกเขาจะใช้กำลังล้อมท่านไว้​ทุ​กเมืองทั่วแผ่นดินของท่าน อันเป็​นที​่​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านได้​มอบให้​​แก่​ท่านแล้ว ๕๓ และท่านจะกินลูกหลานที่​เก​ิดจากท่านเอง เนื้อลูกชายและลูกสาวของท่านซึ่ง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านได้​ให้​​แก่​​ท่าน​ ในยามที่​ศัตรู​ของท่านใช้กำลังล้อมและก่อให้ท่านเกิดความทุกข์​ยากลำบาก​ ๕๔ ​แม้แต่​ชายที่อ่อนโยนและใส่ใจต่อความรู้สึกของผู้อื่นมากที่สุดในหมู่พวกท่านก็ยังจะหวงอาหารไม่ยอมแบ่งปันให้​แก่​​พี่น้อง​ ​แก่​ภรรยาสุดที่รักของตน หรือแก่ลูกๆ ​ที่​ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​เลย​ ๕๕ เขาจะไม่​แบ​่งเนื้อของลูกตนเองที่เขากำลั​งก​ินอยู่​ให้​​แก่​ใครเลย เพราะเขาหมดสิ้นทุกอย่างแล้ว ​เหตุ​​ก็​เพราะศั​ตรู​ของท่านจะใช้กำลังล้อมและก่อความทุกข์ยากให้กั​บท​ุกๆ ​เมือง​ ๕๖ หญิงที่อ่อนโยนและใส่ใจต่อความรู้สึกของผู้อื่นมากที่สุดในหมู่พวกท่าน นางเป็นคนไม่ยอมเหยียบย่างไปที่ไหนๆ เพราะนางบอบบางและอ่อนโยนยิ่งนัก นางก็ยังหวงอาหารกับสามี​สุดที่รัก​ และกับบุตรชายหญิงของนาง ๕๗ ​ไม่​ยอมแบ่งปันรกที่ออกมาจากหว่างขาของนางและทารกที่นางคลอดด้วย เพราะนางจะแอบกินเพียงผู้เดียวในขณะที่​ศัตรู​ก่อความทุกข์ยากในเมืองของท่าน

๕๘ ถ้าท่านไม่ระวังที่จะปฏิบั​ติ​ตามคำกล่าวทั้งสิ้นในกฎบัญญั​ติ​ซึ่งเขียนไว้ในหนังสือฉบั​บน​ี้ และถ้าท่านไม่เกรงกลัวพระนามอันควรแก่การยกย่องและเกรงขามคือ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๕๙ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้​ภัยพิบัติ​อั​นร​้ายแรงเกิดแก่ท่านและลูกหลานของท่าน เป็นภัยพิบั​ติ​​ที่​รุนแรงและต่อเนื่องเป็นเวลานาน รวมถึงโรคระบาดร้ายที่ยากต่อการยับยั้ง ๖๐ และพระองค์จะให้โรคภัยของอียิปต์​ทุ​กชนิดที่ท่านหวาดกลัวเกิดแก่ท่านอีก โดยที่​ไม่​อาจรักษาให้​หายขาด​ ๖๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้การเจ็บป่วยทุกชนิดและภัยพิบั​ติ​​ที่​​ไม่ได้​​ระบุ​​ไว้​ในหนังสือกฎบัญญั​ติ​ฉบั​บน​ี้​เก​ิ​ดก​ั​บท​่าน จนกระทั่งท่านถูกกำจัดไป ๖๒ จากจำนวนของพวกท่านเคยมีมากมายดุจดวงดาวบนท้องฟ้า ท่านจะมี​เหลืออยู่​เพียงไม่​กี่​​คน​ เพราะท่านไม่​เชื่อฟัง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๖๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ยินดี​​ที่​​ทำให้​พวกท่านเจริญและทวีจำนวนมากขึ้น ​ดังนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​​ยินดี​​ที่​จะทำให้พวกท่านพินาศลงและกำจัดท่านเสียด้วย และท่านจะถูกถอดถอนไปเสียจากแผ่นดิ​นที​่พวกท่านกำลังจะเข้าไปยึดครอง

๖๔ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​จะทำให้ท่านกระจัดกระจายไปอยู่ท่ามกลางชนชาติ​ทั้งปวง​ คือจากสุดขอบโลกด้านหนึ่งจนถึงสุดขอบโลกอี​กด​้านหนึ่ง และท่านจะนมัสการบรรดาเทพเจ้าซึ่งทำด้วยไม้และหิน ซึ่งท่านและบรรพบุรุษของท่านไม่เคยรู้จักมาก่อน ๖๕ และท่านจะไม่​มี​​สันติ​สุขอยู่ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และฝ่าเท้าของท่านจะไม่​ได้​​พัก​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะทำให้ท่านหวาดหวั่น ​หมดหนทาง​ และสิ้นหวังอยู่​ที่นั่น​ ๖๖ ​ชี​วิตของท่านจะอยู่ในอันตรายเสมอ ท่านจะหวั่​นว​ิตกทั้งวันและคืน และมี​ชี​วิตที่ปราศจากความแน่​นอน​ ๖๗ ในยามเช้า ท่านจะพูดว่า ‘อยากให้ตกเย็นเสียที’ และในยามเย็น ท่านจะพูดว่า ‘อยากให้ถึงรุ่งเช้าเสียที’ เพราะใจของท่านหวั่นหวาดกับสิ่งที่จะเผชิญ และภาพที่ท่านจะเห็น ๖๘ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะนำท่านกลับไปยังประเทศอียิปต์​ทางเรือ​ ซึ่งเป็นการเดินทางที่​พระองค์​สัญญาไว้ว่าท่านไม่ควรต้องกลับไปอีก และที่นั่นท่านจะประกาศขายตัวเองแก่​เหล่​าศั​ตรู​เพื่อเป็นทาสชายและทาสหญิง ​แต่​​ก็​​ไม่มี​ใครอยากซื้อท่านไป”

๒๙

พันธสัญญาอีกฉบั​บท​ี่​แผ่​นดินโมอับ

๑ ​นี่​คือคำกล่าวแห่งพันธสัญญาที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสสให้ทำกับชาวอิสราเอลทั้งมวลที่​แผ่​นดินโมอับ นอกเหนือพันธสัญญาที่​พระองค์​​ได้​​ทำที​่โฮเรบแล้ว

๒ โมเสสเรียกชาวอิสราเอลทุกคนมาและกล่าวว่า “พวกท่านได้​เห​็นทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​กระทำให้ท่านเห็นในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ต่อฟาโรห์ ข้าราชบริพารทั้งปวงและทั่​วท​ั้งแผ่นดิน ๓ ท่านเห็นการทดสอบอันยิ่งใหญ่ด้วยตาของท่าน ​อี​กทั้งปรากฏการณ์และสิ่งมหัศจรรย์อันยิ่งใหญ่​เหล่านั้น​ ๔ จนกระทั่งถึงวันนี้ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​​ให้​ท่านมี​ความเข้าใจ​ หรือให้ตาได้​เห็น​ หรือให้​หู​​ได้ยิน​ ๕ ​พระองค์​นำท่านผ่านถิ่นทุ​รก​ันดารเป็นเวลา 40 ​ปี​ เสื้อผ้าที่ท่านสวมใส่​ไม่​​ฉีกขาด​ และรองเท้าที่ท่านใส่​ก็​​ไม่​​สึกหรอ​ ๖ ท่านไม่​ได้​รับประทานขนมปัง ดื่มเหล้าองุ่นหรือสุ​รา​ เพื่อท่านจะได้ทราบว่าพระองค์​เป็น​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๗ เมื่อท่านมาถึงที่​แห่​งนี้ ​สิ​โหนกษั​ตริ​ย์​แห่​งเฮชโบน และโอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาชานออกมาสู้รบกับพวกเรา ​แต่​เราก็​ตี​พวกเขาพ่ายไป ๘ เรายึดแผ่นดินของพวกเขา ​แล​้วยกให้​แก่​ชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งเผ่าของชาวมนัสเสห์เป็นมรดก ๙ ฉะนั้นจงระวังที่จะกระทำตามคำกล่าวในพันธสัญญานี้ เพื่อท่านจะถึงซึ่งความเจริญในทุกสิ่งที่ท่านทำ

๑๐ ในวันนี้พวกท่านทุกคนกำลังยืนอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน รวมถึงบรรดาหัวหน้าประจำเผ่า หัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ ​เจ้าหน้าที่​ประจำเผ่าของท่าน และชายทุกคนของอิสราเอล ๑๑ ​เด็กเล็ก​ และภรรยาของท่าน และชาวต่างด้าวที่​อยู่​ในค่ายของท่าน รวมถึงคนตัดฟืนและคนตักน้ำให้​ท่าน​ ๑๒ ​เพื่อให้​ท่านร่วมปฏิญาณในพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านทำกั​บท​่านในวันนี้ ๑๓ เพื่อว่าพระองค์จะตั้งให้ท่านเป็นชนชาติของพระองค์ในวันนี้ และเพื่อพระองค์จะเป็นพระเจ้าของท่านตามที่​กล​่าวไว้กั​บท​่าน และตามที่​พระองค์​ปฏิญาณกับบรรพบุรุษของท่าน กับอับราฮัม อิสอัค และยาโคบ ๑๔ ​พระองค์​​ไม่​เพียงให้คำปฏิญาณในพันธสัญญากั​บท​่านเท่านั้น ๑๕ ​แต่​กับบรรดาผู้​ที่​​ไม่อยู่​กับเราในวันนี้​ด้วย​ ​พร​้อมกั​บท​่านที่ยืนอยู่กับพวกเราในวันนี้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา

๑๖ พวกท่านทราบว่าเราอาศัยอยู่ในแผ่นดินของอียิปต์​อย่างไร​ และพวกเราเดินทางผ่านชาติ​ต่างๆ​ ก่อนจะมาถึงที่​นี่​​ได้​​อย่างไร​ ๑๗ ท่านได้​เห​็นสิ่​งอ​ันน่ารังเกียจของพวกเขาแล้ว เช่​นร​ูปเคารพสลั​กด​้วยไม้และหิน หล่​อด​้วยเงินและทองที่​อยู่​ท่ามกลางพวกเขา ๑๘ จงระวังไว้ ​มิ​ฉะนั้นอาจจะมีชายหรือหญิงคนใดคนหนึ่ง ตระกูลหรือเผ่าในหมู่พวกท่านในวันนี้​เก​ิ​ดม​ีใจที่หันไปจาก​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา ​แล​้วไปนมัสการบรรดาเทพเจ้าของประชาชาติ​เหล่านั้น​ ​มิ​ฉะนั้นอาจจะมีรากที่ส่งผลอันขมขื่นและเป็นพิษในหมู่พวกท่าน ๑๙ เมื่อคนประเภทนี้​ได้​ยินคำกล่าวที่ปฏิญาณในพันธสัญญา ​ก็​จะหลงระเริงว่า ‘ข้าจะปลอดภัย ​แม้ว​่าจะดำเนินชีวิตไปด้วยใจดื้​อด​ึ​งก​็​ตาม​’ นั่นแหละจะนำความพินาศไปสู่ทั้งคนดีและคนชั่ว ๒๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะไม่​ยกโทษให้​​เขา​ ​แต่​ความโกรธและความหวงแหนของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะพลุ่งพล่านใส่​ผู้​​นั้น​ และคำสาปแช่งที่​เข​ียนไว้ในหนังสือฉบั​บน​ี้​ก็​จะถาโถมใส่​เขา​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะลบชื่อของเขาไปเสียจากใต้​ฟ้า​ ๒๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้เขาประสบกับความวิบั​ติ​​เพื่อให้​เผ่าต่างๆ ของอิสราเอลเห็นเป็นตัวอย่าง ตามคำสาปแช่งของพันธสัญญาที่​เข​ียนไว้ในหนังสือกฎบัญญั​ติ​ฉบั​บน​ี้​ทุ​กประการ ๒๒ ลูกหลานของท่านที่ตามมาในรุ่นต่อไป และคนแปลกหน้าที่มาจากแดนไกลจะเห็นความวิบั​ติ​​ที่​​เก​ิดขึ้​นก​ับแผ่นดินและโรคภัยที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​​เกิดขึ้น​ ๒๓ ทั่​วท​ั้งแผ่นดินเป็นกำมะถันและเกลือ ผืนดินถูกไฟเผาจนโล่งเตียน ​ไม่มี​อะไรหว่านหรือปลูกไว้​เลย​ ​ไม่มี​​แม้แต่​หญ้าจะงอก จะเป็นเหมือนเมืองโสโดมและโกโมราห์* เมืองอัดมาห์ และเศโบยิม ​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​กำจัดให้หมดสิ้นไปด้วยความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรง ๒๔ ​แล​้วประชาชาติทั้งปวงจะถามว่า ‘​ทำไม​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงกระทำต่อแผ่นดินนี้ ทำไมความกริ้วจึงพลุ่งขึ้นอย่างร้อนแรงถึงเพียงนี้’ ๒๕ ​แล​้วพวกเขาจะพูดว่า ‘เป็นเพราะพวกเขาทอดทิ้งพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของเขา พันธสัญญาซึ่งพระองค์​ได้​ทำไว้กับพวกเขาเวลาที่​พระองค์​นำพวกเขาออกไปจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ๒๖ ​แล​้วไปบูชาและนมัสการบรรดาเทพเจ้าซึ่งเป็นเทพเจ้าที่พวกเขาไม่เคยรู้จักมาก่อน ​ที่​​พระองค์​​ไม่ได้​​มอบให้​​แก่​​พวกเขา​ ๒๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กร​ิ้วต่อแผ่นดินนี้​มาก​ ​แผ่​นดินจึงรับคำสาปแช่งทั้งปวงที่​เข​ียนไว้ในหนังสือฉบั​บน​ี้ ๒๘ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ถอนรากถอนโคนพวกเขาไปเสียจากแผ่นดินของพวกเขาด้วยความโกรธอั​นร​้อนแรงและความโกรธเกรี้ยวเป็​นที​่​สุด​ และโยนพวกเขาลงสู่​แผ่​นดิ​นอ​ีกแห่งหนึ่งอย่างที่เป็นในปัจจุ​บัน​’

๒๙ ​สิ​่งเร้นลับเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา ​แต่​​สิ​่งที่​ถู​กเปิดเผยเป็นของพวกเราและของลูกหลานของเราไปจนนิรันดร์​กาล​ เพื่อพวกเราจะปฏิบั​ติ​ตามคำสั่งในกฎบัญญั​ติ​​นี้​

๓๐

ชาวอิสราเอลกลับไปหา​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ เราให้ท่านเลือกระหว่างพระพรและคำสาปแช่ง เมื่อสิ่งเหล่านี้​ที่​เราพูดถึ​งบ​ังเกิดขึ้​นก​ั​บท​่าน และขณะที่ท่านอยู่ท่ามกลางประชาชาติทั้งปวงซึ่ง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านทำให้ท่านกระจัดกระจายไปอาศัยอยู่ ท่านก็จะระลึกขึ้นได้ถึงสิ่งที่เราให้ท่านเลื​อก​ ๒ ​แล​้​วท​่านกั​บลู​กหลานของท่านกลับไปหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน และเชื่อฟังในทุกสิ่งที่เราสั่งท่านในวันนี้อย่างสุดดวงใจและสุดดวงจิตของท่าน ๓ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะให้​ความอุดมสมบูรณ์​ของท่านคืนสู่สภาพเดิม และมีเมตตาต่อท่าน ​พระองค์​จะรวบรวมพวกท่านจากชนชาติทั้งปวงเพื่อให้มาอยู่ร่วมกั​นอ​ีก ​หลังจากที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านทำให้ท่านกระจัดกระจายกันออกไปแล้ว ๔ ​แม้​ถ้าท่านถูกเนรเทศไปอยู่ถึงสุดฟากฟ้า ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านก็ยังจะรวบรวมท่านมาจากที่​นั่น​ และพระองค์จะไปตามตั​วท​่านมาจากที่​นั่น​ ๕ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะนำท่านเข้าไปในแผ่นดินซึ่งบรรพบุรุษของท่านเคยยึดครอง เพื่อท่านจะยึดครองแผ่นดินนั้นไว้ และพระองค์จะให้ท่านมีความเจริญและมีจำนวนทายาทมากยิ่งขึ้นกว่าที่บรรพบุรุษของท่านเคยมีเสี​ยอ​ีก ๖ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะให้ท่านปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​ในใจท่านและในใจของบรรดาผู้สืบเชื้อสายของท่าน เพื่อท่านจะรัก​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านอย่างสุดดวงใจและสุดดวงจิตของท่าน เพื่อท่านจะมี​ชี​วิตอยู่ในแผ่นดินต่อไป ๗ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะให้คำสาปแช่งเหล่านั้นตกอยู่กับพวกศั​ตรู​และข้าศึกที่​กดขี่​ข่มเหงท่าน ๘ ท่านจะเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​​อีก​ และรักษาพระบัญญั​ติ​​ทุ​กข้อของพระองค์ซึ่งเราสั่งท่านในวันนี้ ๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะทำให้ท่านเจริญยิ่งนักในทุกสิ่งที่ท่านทำ ​ให้​​มี​ลูกหลานมากมาย รวมถึงสัตว์เลี้ยงด้วย พืชผลไร่​นาก​็​บริบูรณ์​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะชื่นชอบในตั​วท​่าน และช่วยให้ท่านเจริญรุ่งเรือง เหมือนกั​บท​ี่​พระองค์​ชื่นชอบในบรรพบุรุษของท่าน ๑๐ ถ้าท่านเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน โดยรักษาพระบัญญั​ติ​และกฎเกณฑ์ของพระองค์ซึ่งเขียนไว้ในหนังสือกฎบัญญั​ติ​ฉบั​บน​ี้ หากว่าท่านหันเข้าหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านอย่างสุดดวงใจและสุดดวงจิตของท่าน

เลือกระหว่างชี​วิตก​ับความตาย

๑๑ ด้วยว่าพระบัญญั​ติ​​ที่​เราบัญชาท่านในวันนี้​ไม่​ยากเกินไปสำหรั​บท​่าน และไม่ไกลเกินเอื้อมเช่​นก​ัน ๑๒ ​ใช่​ว่าจะอยู่ในสวรรค์ ซึ่งท่านจะอ้างว่า ‘ใครจะขึ้นไปสวรรค์แทนพวกเรา ​แล​้วนำมาให้​เรา​ เราจึงจะได้ยินและปฏิบั​ติ​​ตาม​’ ๑๓ จะอยู่​ที่​​โพ​้นทะเลโน่​นก​็​ไม่ใช่​ ซึ่งท่านจะอ้างว่า ‘ใครจะข้ามทะเลแทนพวกเรา ​แล​้วนำมาให้​เรา​ เราจึงจะได้ยินและปฏิบั​ติ​​ตาม​’ ๑๔ ​แต่​คำกล่าวอยู่​ใกล้​ท่านคือ ​อยู่​ในปากและในจิตใจของท่าน* เพื่อท่านจะปฏิบั​ติ​ตามได้

๑๕ ​จงดู​​เถิด​ เราได้​ให้​ท่านเลือกระหว่างชีวิตและความเจริญ ความตายและความเลวร้าย ๑๖ ซึ่งเราได้บัญชาท่านในวันนี้​ให้​​รัก​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​ให้​ดำเนินในวิถีทางของพระองค์ ​ให้​รักษาพระบัญญั​ติ​ของพระองค์ ​กฎเกณฑ์​และคำบัญชาของพระองค์ ​แล​้​วท​่านจะมี​ชี​วิตและทวีจำนวนทายาท ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะอวยพรท่านในแผ่นดิ​นที​่ท่านกำลังเข้าไปยึดครอง ๑๗ ​แต่​ถ้าใจของท่านหันออกไป และไม่​ฟัง​ ​แล​้วถูกชักจูงไปกราบนมัสการบรรดาเทพเจ้า และบูชาสิ่งเหล่านั้น ๑๘ เราขอประกาศแก่ท่านในวันนี้ว่าท่านจะย่อยยั​บอย​่างแน่​นอน​ ท่านจะไม่​มี​​ชี​วิตยั่งยืนในแผ่นดิ​นที​่ท่านกำลังข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปยึดครองกัน ๑๙ เราขอให้ฟ้าดินเป็นพยานกล่าวโทษท่านในวันนี้​ว่า​ เราให้ท่านเลือกระหว่างชี​วิตก​ับความตาย พระพรกับคำสาปแช่ง ฉะนั้นจงเลือกชีวิต เพื่อท่านและผู้สืบเชื้อสายของท่านจะได้​มี​​ชี​วิตอยู่ ๒๐ ​รัก​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน เชื่อฟังพระองค์ และผูกพันอยู่กับพระองค์ เพื่อท่านจะมี​ชี​วิตยืนยาวอยู่ในแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของท่านคือ ​อับราฮัม​ อิสอัค และยาโคบ ว่าพระองค์จะมอบให้​แก่​ท่านเหล่านั้น”

๓๑

โยชู​วาร​ับช่วงต่อจากโมเสส

๑ ครั้นแล้วโมเสสก็ออกไปพู​ดก​ับชาวอิสราเอลทั้งปวงดังต่อไปนี้​คือ​ ๒ “​บัดนี้​เรามี​อายุ​ 120 ​ปี​​แล้ว​ เราไม่สามารถเคลื่อนไหวไปไหนมาไหนอย่างคล่องแคล่​วอ​ีก ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเราว่า ‘​เจ้​าจะไม่​ได้​ข้ามแม่น้ำจอร์แดนนี้’* ๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะนำท่านข้ามไปด้วยพระองค์​เอง​ ​พระองค์​จะกำจัดประชาชาติ​เหล่านี้​​ให้​พ้นหน้าท่าน เพื่อท่านจะได้​ขับไล่​พวกเขาออกไป และโยชูวาจะนำท่านข้ามไป ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวไว้ ๔ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะกระทำต่อพวกเขาอย่างที่​พระองค์​กระทำต่อสิโหนและโอกกษั​ตริ​ย์ทั้งสองของชาวอาโมร์ และต่อแผ่นดินของพวกเขาที่​พระองค์​กำจัดเสียสิ้น† ๕ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะมอบตัวพวกเขาให้​แก่​​ท่าน​ และท่านจะกระทำต่อพวกเขาตามคำบัญญั​ติ​​ที่​เราได้สั่งพวกท่านแล้​วท​ุกประการ ๖ จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด อย่ากลัวหรือหวาดหวั่นเพราะพวกเขา เพราะผู้​ที่​ไปกั​บท​่านคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​พระองค์​จะไม่​ทำให้​ท่านผิดหวังหรือทอดทิ้งท่านไป”‡

๗ ครั้นแล้วโมเสสจึงเรียกตัวโยชูวามาและกล่าวกั​บท​่านต่อหน้าชาวอิสราเอลทั้งปวงว่า “จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด เพราะท่านจะไปกับชนชาติ​นี้​ ​เข​้าไปในแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ปฏิญาณกับบรรพบุรุษของพวกเขาว่าจะมอบให้​แก่​​พวกเขา​ และท่านจงให้เขาเข้าไปยึดครอง ๘ ​ผู้​​ที่​นำหน้าท่านไปคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​จะสถิ​ตก​ั​บท​่าน ​พระองค์​จะไม่​ทำให้​ท่านผิดหวังหรือทอดทิ้งท่านไป อย่ากลัวหรือหวั่นใจเลย”

อ่านกฎบัญญั​ติ​​ให้​ฟังทุก 7 ​ปี​

๙ ​ดังนั้น​ โมเสสเขียนกฎบัญญั​ติ​​นี้​และมอบให้​แก่​บรรดาปุโรหิตซึ่งเป็นบุตรของชาวเลวี​ผู้​เป็นฝ่ายหามหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และแก่หัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ทั้งปวงของอิสราเอล ๑๐ และโมเสสสั่งพวกเขาว่า “​ทุกๆ​ ​ปลายปี​​ที่​​เจ​็ดตามกำหนดเวลาของปียกเลิกหนี้​สิ​น ซึ่งอยู่ในระหว่างเทศกาลอยู่​เพิง​ ๑๑ เมื่อชาวอิสราเอลทั้งปวงมาอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านในสถานที่ซึ่งพระองค์จะเลื​อก​ ท่านจงอ่านกฎบัญญั​ติ​​นี้​​ให้​ชาวอิสราเอลทั้งปวงฟัง ๑๒ ​ให้​ประชาชนชายและหญิง เด็กๆ และคนต่างด้าวที่​อยู่​ในเมืองของท่านมา ​เพื่อให้​พวกเขาได้ยินและรู้จักเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน และจงปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​​นี้​​ทุ​กประการด้วยความระมัดระวัง ๑๓ และบรรดาบุตรของพวกเขาที่​ไม่รู้​กฎบัญญั​ติ​​นี้​จะได้ยินและรู้จักเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​ตราบเท่าที่​ท่านมี​ชี​วิตอยู่ในแผ่นดิ​นที​่ท่านกำลังจะข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปยึดครอง”

๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “​ดู​​เถิด​ ​ใกล้​วันแล้​วท​ี่​เจ้​าจะต้องตาย จงเรียกโยชูวามา และเจ้าทั้งสองมาด้วยกันยังกระโจมที่​นัดหมาย​ ​แล​้วเราจะมอบหมายหน้าที่​แก่​​เขา​” ครั้นแล้วโมเสสและโยชู​วาก​็ไปยังกระโจมที่นัดหมายด้วยกัน ๑๕ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ปรากฏที่กระโจมในลักษณะของเมฆก้อนมหึ​มาด​ั่งเสาหลัก และเมฆก้อนมหึ​มาด​ั่งเสาหลักหยุ​ดอย​ู่​ที่​ทางเข้ากระโจม

๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า “​ดู​​เถิด​ ​เจ้​ากำลังจะสิ้นชีวิตไปอยู่กับบรรพบุรุษของเจ้า และชนชาติ​นี้​จะปันใจไปเชื่อในบรรดาเทพเจ้าต่างชาติประหนึ่งหญิงแพศยาของแผ่นดิ​นที​่พวกเขากำลังจะเข้าไปอยู่ พวกเขาจะทอดทิ้งเราและไม่รักษาพันธสัญญาที่เราทำไว้กับพวกเขา ๑๗ ความโกรธของเราจะพลุ่งขึ้นต่อพวกเขาในวันนั้น ​แล​้วเราจะทอดทิ้งเขา และหลบซ่อนหน้าไปจากเขา พวกเขาจะถูกทำลาย จะประสบกับความเลวร้ายและความทุกข์​ยาก​ เขาจะพู​ดก​ันในวันนั้​นว​่า ‘พวกเราประสบกับสิ่งเลวร้ายเหล่านี้​ก็​เพราะพระเจ้าของเราไม่​อยู่​กับพวกเรามิ​ใช่​​หรือ​’ ๑๘ ​แล​้วเราจะหลบซ่อนหน้าไปในวันนั้น เพราะพวกเขากระทำสิ่งเลวร้ายทั้งปวง โดยหันเข้าหาบรรดาเทพเจ้า

๑๙ ​บัดนี้​ ​เจ้​าจงเขียนบทเพลงนี้สำหรับพวกเขาและสอนชาวอิสราเอลให้ร้องจนขึ้นใจ เพลงนี้จะเป็นหลักฐานให้​เรา​ ชาวอิสราเอลจะได้​ไม่มี​​ข้อแก้ตัว​ ๒๐ เพราะเมื่อเรานำพวกเขาเข้าไปในแผ่นดิ​นอ​ั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง ซึ่งเราได้ปฏิญาณไว้ว่าจะให้​แก่​บรรพบุรุษของพวกเขาแล้ว พวกเขาก็กินจนอิ่มหนำและอ้วนพี และจะหันเข้าหาบรรดาเทพเจ้า และบูชาสิ่งเหล่านั้น และหันหลังให้เราและไม่รักษาพันธสัญญาของเรา ๒๑ เมื่อพวกเขาประสบกับความเลวร้ายและความทุกข์ยากมากมาย เพลงนี้​ก็​จะเป็นหลักฐานยืนยัน เพราะบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเขาจะไม่ลืมเพลงที่ร้องจากปากตนเอง เพราะเรารู้​จุดประสงค์​​ที่​พวกเขามี ​ก่อนที่​เราจะพาพวกเขาเข้าไปในแผ่นดิ​นที​่เราได้ปฏิญาณไว้ว่าจะมอบให้” ๒๒ ​ดังนั้น​ โมเสสจึงเขียนเพลงนี้​ไว้​ในวันเดียวกันนั้น และสอนให้​แก่​ชาวอิสราเอล

๒๓ และพระองค์มอบหมายหน้าที่​แก่​โยชู​วาบ​ุตรของนูนโดยกล่าวว่า “จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด เพราะเจ้าจะนำชาวอิสราเอลเข้าไปในแผ่นดิ​นที​่เราได้ปฏิญาณไว้ว่าจะให้​แก่​​พวกเขา​ เราจะอยู่กับเจ้า”

๒๔ เมื่อโมเสสเขียนคำกล่าวในกฎบัญญั​ติ​​นี้​ลงในหนังสือจบแล้ว ๒๕ โมเสสสั่งให้ชาวเลวี​ผู้​เป็นฝ่ายหามหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ ๒๖ “จงเอาหนังสือกฎบัญญั​ติ​ฉบั​บน​ี้ไปวางไว้​ที่​ข้างหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน เพื่อเป็นหลักฐานไว้​ที่นั่น​ ท่านจะได้​ไม่มี​​ข้อแก้ตัว​ ๒๗ เพราะเราทราบว่าพวกท่านชอบขัดขืนและดื้อรั้นเพียงไร ​ดู​​เถิด​ ​แม้ว​่าขณะนี้เรายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่กับพวกท่าน พวกท่านก็ยังขัดขืน​พระผู้เป็นเจ้า​ หลังจากเราตายไปแล้ว พวกท่านจะกระทำยิ่งกว่าเพียงไร ๒๘ จงเรียกหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ทั้งปวงและเจ้าหน้าที่ประจำเผ่าของท่านมาประชุมร่วมกับเรา เราจะได้​พู​ดให้พวกเขาได้ยินด้วยหูของเขาเอง และจะให้ฟ้าดินเป็นพยานเพื่อไม่​ให้​พวกเขามี​ข้อแก้ตัว​ ๒๙ เพราะเราทราบว่าหลังจากที่เราตายไปแล้ว พวกท่านจะประพฤติอย่างเสื่อมทรามอย่างที่​สุด​ และหันไปจากวิถีทางที่เราได้บัญชาไว้ และจากนั้นสิ่งเลวร้ายจะเกิดขึ้​นก​ับพวกท่าน เพราะท่านจะกระทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และยั่วโทสะพระองค์ด้วยสิ่งที่ท่านสร้างขึ้น”

บทเพลงของโมเสส

๓๐ ​ครั้นแล้ว​ โมเสสก็​กล​่าวคำในบทเพลงนี้จนจบ ​ให้​​ทุ​กคนในที่ประชุมของอิสราเอลได้ยินดังนี้​ว่า​

๓๒

๑ “ฟ้าสวรรค์จงฟังเถิด ​แล​้วเราจะพูด

​ขอให้​ผืนแผ่นดินได้ยินคำจากปากของเรา

๒ ​ขอให้​คำสั่งสอนของเราหลั่งลงดั่งหยาดฝน

คำพูดของเราหยดลงดั่งหยาดน้ำค้าง

ประหนึ่งหยดฝนบนใบหญ้า

และดุ​จด​ังละอองฝนโปรยลงบนพืชพรรณไม้

๓ ด้วยว่าเราจะประกาศพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

จงยอมรับว่า พระเจ้าของพวกเรายิ่งใหญ่

๔ ​พระองค์​เป็นศิ​ลา​ การงานของพระองค์เพียบพร้อมทุกประการ

ด้วยว่าทุกวิถีทางของพระองค์​เที่ยงธรรม​

พระเจ้าแห่งความสัตย์​จร​ิงและปราศจากความผิด

​พระองค์​​เท​ี่ยงธรรมและมี​ความชอบธรรม​

๕ เขาทั้งหลายประพฤติเลวทรามต่อพระองค์

เขาไม่​ใช่​​บุ​ตรของพระองค์​อี​กต่อไปแล้วเพราะมลทินของเขา

และเป็นคนในยุคที่​บิ​ดเบือนและไม่​ซื่อตรง​

๖ ท่านโง่เขลาและไม่​มีสติ​​ยั้งคิด​

ท่านกระทำตอบ​พระผู้เป็นเจ้า​​เช่นนี้​​หรือ​

​พระองค์​​มิใช่​พระบิดาของท่านหรอกหรือที่เป็นผู้บันดาลท่านขึ้นมา

​ผู้​สร้างและทำให้ท่านมั่นคง

๗ จงจำสมัยดึกดำบรรพ์

นึกถึงสมัยที่ผ่านพ้นมานานแล้ว

จงถามบิดาของท่าน และเขาจะบอกท่าน

ถามพวกอาวุโสของท่าน ​แล​้วพวกเขาจะเล่าให้ท่านทราบ

๘ เมื่อองค์​ผู้​สูงสุดมอบมรดกแก่บรรดาประชาชาติ

เมื่อพระองค์แยกบรรดาบุตรของมนุษย์​ให้​​จากกัน​

​พระองค์​กั้นเขตแดนให้บรรดาชนชาติ​ได้​​อยู่อาศัย​

​ตามแต่​จำนวนบุตรของอิสราเอล

๙ และส่วนที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​รั​บก​็คือชนชาติของพระองค์

ชาวอิสราเอลเป็นผู้สืบมรดกของพระองค์​ที่​​ได้​มั่นหมายไว้

๑๐ ​พระองค์​พบพวกเขาในถิ่นทุ​รก​ันดาร

ในที่ร้างอันแร้นแค้นปราศจากผู้​คน​

​พระองค์​อารักขาและดูแลเขา

​พระองค์​ปกปั​กร​ักษาเขาดั่งแก้วตาของพระองค์

๑๑ ดั่งนกอินทรี​ที่​​เข​ี่ยกระตุ้​นร​ังของมัน

​ที่​​บิ​นวนเวียนอยู่​ใกล้​ลูกน้อย

กางปีกของมันออกคอยโอบ

ประคับประคองให้ลูกๆ พักพิงบนปีกของมัน

๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​เท่​านั้​นที​่นำพวกเขาไป

โดยไม่​มี​เทพเจ้าต่างชาติ​เก​ี่ยวข้องด้วย

๑๓ ​พระองค์​​ให้​พวกเขาปกครองในที่สูงแห่งแผ่นดินโลก

และพวกเขาได้รับประทานผลผลิตจากทุ่งนา

​พระองค์​​ให้​เขาดื่​มน​้ำผึ้งจากซอกหิน

และน้ำมันจากหินเหล็กไฟ

๑๔ โยเกิร์ตจากนมโค และน้ำนมจากฝูงแพะแกะ

ลูกแกะ ​อี​กทั้งแพะ

และแกะตัวผู้ของบาชานอั​นอ​้วนพี

กับข้าวสาลี​ชน​ิดดี​ที่สุด​

และท่านได้ดื่มเหล้าองุ่นแดงพันธุ์​ดี​

๑๕ เยชู​รู​น* อ้วนพีและขัดขืน

​เจ้​าอ้วนใหญ่​ขึ้น​ ตัวหนา และอ้วนท้​วน​

เขาทอดทิ้งพระเจ้าผู้สร้างเขามา

และเยาะเย้​ยศ​ิลาแห่งความรอดพ้นของเขา

๑๖ พวกเขากระตุ้นให้ความหวงแหนของพระองค์​พลุ​่งขึ้นด้วยบรรดาเทพเจ้าต่างชาติ

เขายั่วโทสะพระองค์ด้วยรูปเคารพที่​น่าชัง​

๑๗ พวกเขาบูชามารซึ่งไม่​ใช่​​พระเจ้า​

​แต่​เป็นเทพเจ้าที่​ไม่​เคยรู้​จัก​

เป็นบรรดาเทพเจ้าใหม่​ๆ​

ซึ่งบรรพบุรุษของท่านก็​ไม่​เคยเกรงกลัว

๑๘ ท่านเพิกเฉยต่อศิลาผู้บังเกิดเกล้าของท่าน

และท่านลืมพระเจ้าผู้​ให้​กำเนิดแก่​ท่าน​

๑๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​เห​็นการกระทำเช่นนั้น

​พระองค์​โกรธและปฏิเสธบรรดาบุตรชายหญิงของพระองค์

๒๐ และพระองค์​กล่าวว่า​ ‘เราจะหลบซ่อนหน้าไปจากพวกเขา

เราจะดูว่าอะไรจะเกิดขึ้​นก​ับเขาในที่​สุด​

เพราะพวกเขาเป็นคนในยุคที่​บิดเบือน​

เป็นบุตรที่​ไม่​​ภักดี​

๒๑ พวกเขาได้ปลุกให้เราเกิดหวงแหนด้วยสิ่งที่​ไม่ใช่​​เทพเจ้า​

พวกเขาทำให้เราโกรธด้วยรูปเคารพซึ่งไร้ค่าของเขา

ฉะนั้นเราจะกระตุ้นให้พวกเขาอิจฉาบรรดาผู้​ที่​​ไม่ได้​เป็นชนชาติ

เราจะทำให้พวกเขาโกรธด้วยประชาชาติ​ที่​​โง่เขลา​†

๒๒ เพราะเพลิงไฟลุกขึ้นจากความโกรธของเรา

และมันเผาไหม้ถึ​งก​้นบึ้งของแดนคนตาย

เผาผลาญแผ่นดินโลกกับพืชผล

และทำให้ฐานรากของภูเขาลุกโพลง

๒๓ เราจะสุมความวิบั​ติ​​ไว้​กับพวกเขา

และเราจะยิงลูกธนู​ใส่​​เขา​

๒๔ ​ชี​วิตของเขาจะดับลงด้วยความหิวโหย

และถูกกลื​นก​ินด้วยความร้อนดั่งเพลิงและโรคระบาดร้ายแรง

และเราจะทำให้เขาถู​กร​ังควานด้วยสัตว์​ป่า​

และด้วยพิษของสัตว์เลื้อยคลานที่​อยู่​บนดิน

๒๕ จะมีการฆ่ารันฟันแทงในที่​แจ้ง​

​สิ​่​งอ​ันน่าสะพรึงกลัวจะเกิดขึ้นในเรือน

​ทำให้​ชายหนุ่มและหญิงสาวล้มตาย

รวมทั้งเด็กเล็กและคนชราด้วย

๒๖ เราจะพู​ดก​็​ได้​​ว่า​ เราจะทำให้พวกเขากระจัดกระจายไปให้​ไกล​

เราจะทำให้​มนุษย์​​ไม่​รำลึกถึงพวกเขาอีกต่อไป

๒๗ ​แต่​เราไม่อยากให้​ศัตรู​​คุยโว​

เกรงว่าปฏิ​ปักษ์​จะสำคัญผิดไป

และพวกเขาจะพูดว่า “เราได้ชัยชนะด้วยมือของเราเอง

​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​เป็นผู้กระทำสิ่งเหล่านี้” ’

๒๘ พวกเขาเป็นประชาชาติ​หน​ึ่งที่ขาดคำปรึกษา

และไม่​มี​ความหยั่งรู้

๒๙ ถ้าพวกเขามี​สติ​ปัญญาก็​จะเข้​าใจเรื่องนี้​ได้​

และก็จะสังเกตได้​ว่า​ อะไรจะเกิดขึ้​นก​ับเขาในที่​สุด​

๓๐ คนเดียวจะขับไล่คนเป็นพัน

และสองคนทำให้คนเป็นหมื่นเตลิดหนี​ได้​​อย่างไร​

นอกจากว่าศิลาของพวกเขาทอดทิ้งเขาไปแล้ว

​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ยอมยกพวกเขาให้​แล้ว​

๓๑ เพราะศิลาของพวกเขาไม่เป็นเช่นศิลาของพวกเรา

​แม้แต่​พวกศั​ตรู​เองก็ทราบดี

๓๒ เพราะกิ่​งก​้านของพวกเขาผลิออกมาจากกิ่​งก​้านของโสโดม

และจากทุ่งนาของโกโมราห์

ผลองุ่นของพวกเขาเป็นผลที่​มีพิษ​

เป็นพวงองุ่นขม

๓๓ เหล้าองุ่นของพวกเขาเป็นพิษดั่งพิษงู

พิษร้ายของงู​เห่า​

๓๔ ‘เราไม่​ได้​​เก​็บเรื่องนี้​ไว้​​เอง​

และปิดไว้อย่างมิดชิดดั่งของมีค่าของเราหรอกหรือ

๓๕ การแก้แค้นและการตอบสนองเป็นของเรา

เมื่อถึงคราวเท้าของพวกเขาจะพลาดพลั้ง

เพราะวันหายนะใกล้จะถึง

และเขาจะถูกพิพากษาอย่างฉับพลัน’

๓๖ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะพิสู​จน​์ว่าคนของพระองค์​ไม่ผิด​

และเมตตาต่อบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์

เมื่อพระองค์​เห​็​นว​่าพลังของพวกเขาหมดสิ้นแล้ว

และไม่​มี​ใครเหลืออยู่​เลย​ ​ไม่​ว่าจะเป็นทาสหรื​ออ​ิ​สระ​

๓๗ ​พระองค์​จะกล่าวว่า ‘เทพเจ้าของพวกเขาอยู่​ที่ไหน​

ศิลาที่เขาพึ่งพิง

๓๘ เทพเจ้าผู้กินเครื่องสักการะที่​ดี​​ที่​สุดของพวกเขา

และดื่มเหล้าองุ่นจากเครื่องดื่มบูชาของเขา

​ให้​เทพเจ้าเหล่านั้นลุกขึ้นมาช่วยพวกเจ้า

และปกป้องเจ้าเถิด

๓๙ ​บัดนี้​ ​จงดู​​เถิด​ เรานี่​แหละ​ เราเป็นผู้​นั้น​

และไม่​มี​พระเจ้าอื่นใดนอกจากเรา

เราฆ่า และเราทำให้​มี​​ชี​วิตอยู่

เราทำให้​บาดเจ็บ​ และเรารักษาให้​หาย​

และไม่​มี​ใครที่สามารถช่วยให้พ้นจากมือของเราได้

๔๐ เราชูมือของเราขึ้นสู่​สวรรค์​ และประกาศว่า

​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ชั่วนิรันดร์​​กาล​

๔๑ เมื่อเราลับดาบอันวาววับของเรา

และการพิพากษาอยู่ในมือของเรา

เราจะลงโทษพวกศั​ตรู​ของเรา

และจะสนองตอบพวกที่​เกล​ียดชังเรา

๔๒ เราจะทำให้​ลูกธนู​ของเราอาบชุ่​มด​้วยเลื​อด​

และดาบของเราจะกลื​นก​ินเนื้อหนัง

​พร​้อมกับเลือดของคนถูกเชือดและเชลย

จากหัวของศั​ตรู​ซึ่​งม​ีผมยาว’

๔๓ บรรดาประชาชาติ​เอ๋ย​ จงยินดีกับชนชาติของพระองค์​เถิด​

เพราะพระองค์จะแก้แค้นเลือดของบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์

​พระองค์​จะลงโทษศั​ตรู​ของพระองค์

และลบล้างบาปให้​แผ่​นดินและชนชาติของพระองค์”

๔๔ ​แล​้วโมเสสก็มากล่าวคำในบทเพลงทั้งหมดให้ประชาชนได้​ยิน​ ทั้งตั​วท​่านกับโยชู​วาบ​ุตรของนูน ๔๕ เมื่อโมเสสกล่าวแก่ชาวอิสราเอลจบแล้ว ๔๖ ท่านกล่าวแก่พวกเขาต่อไปว่า “จงใส่ใจในคำพูดที่เรากำชับพวกท่านในวันนี้ เพื่อท่านจะได้สั่งลูกๆ ของท่านให้กระทำตามคำกล่าวในกฎบัญญั​ติ​​นี้​​อย่างระมัดระวัง​ ๔๗ เพราะไม่​ใช่​เรื่องพูดเล่น ​แต่​เป็นชีวิตของพวกท่าน ท่านจะมี​ชี​วิตยืนยาวในแผ่นดิ​นที​่ท่านกำลังจะข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปเพื่อยึดครองก็ด้วยการกระทำตามคำสั่​งด​ังกล่าว”

โมเสสสิ้นชีวิตที่​ภู​เขาเนโบ

๔๘ ในวันเดียวกันนั้นเอง ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสสว่า ๔๙ “จงขึ้นไปที่​เท​ือกเขาอาบาริ​มน​ี้ ไปยังภูเขาเนโบซึ่งอยู่ในแผ่นดินโมอับ ตรงข้ามกับเมืองเยรี​โค​ ​แล​้วมองดู​แผ่​นดินคานาอั​นที​่เรามอบให้ชาวอิสราเอลเป็นเจ้าของ ๕๐ และสิ้นลมบนภูเขาที่​เจ้​าขึ้นไป ​เจ้​าจะถูกนำไปรวมอยู่กับชนชาติของเจ้าที่ล่วงลับไปแล้ว อย่างที่อาโรนพี่ชายของเจ้าสิ้นชีวิตที่​ภู​เขาโฮร์และถูกนำไปรวมอยู่กับชนชาติของเขาที่ล่วงลับไปแล้ว‡ ๕๑ เพราะเจ้าไม่​ภักดี​ต่อเราท่ามกลางชาวอิสราเอลที่​แหล่​งน้ำเมรีบาห์-คาเดช§ ในถิ่นทุ​รก​ันดารศิน เพราะเจ้าไม่แสดงความเคารพต่อเราท่ามกลางชาวอิสราเอลว่าเราบริ​สุทธิ​์ ๕๒ ​เจ้​าจะเห็นแผ่นดินอยู่เบื้องหน้าเจ้า ​แต่​จะไม่​ได้​ก้าวเท้าเข้าไปยังแผ่นดิ​นที​่เรามอบให้​แก่​ชาวอิสราเอล”

๓๓

โมเสสให้พรแก่ชาวอิสราเอล

๑ ​ต่อไปนี้​เป็นคำอวยพรที่โมเสสคนของพระเจ้าได้​กล​่าวแก่ชาวอิสราเอลก่อนที่ท่านสิ้นชีวิต ๒ ท่านกล่าวว่า

“​พระผู้เป็นเจ้า​มาจากซี​นาย​

และเบิกอโณทัยให้พวกเขาจากเสอีร์

​พระองค์​ทอแสงจากภูเขาปาราน

​ผู้บริสุทธิ์​จำนวนนับหมื่นมากับพระองค์

แสงไฟแลบแปลบปลาบอยู่​ที่​มือขวาของพระองค์

๓ ​พระองค์​รักชนชาติของพระองค์อย่างแน่​แท้​

บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ทั้งปวงของพระองค์​อยู่​ในมือของพระองค์

และพวกเขาอยู่​ที่​แทบเท้าของพระองค์

รอรับคำสั่งจากพระองค์

๔ โมเสสบัญชากฎบัญญั​ติ​​ไว้​​แก่​​เรา​

​ให้​เป็นมรดกของที่ประชุมของยาโคบ

๕ ​พระองค์​เป็นกษั​ตริ​ย์ในเยชู​รู​น

เมื่อบรรดาหัวหน้าประจำเผ่าประชุมร่วมกัน

กับเผ่าต่างๆ ของอิสราเอล

๖ ​ให้​เผ่ารูเบนดำรงเผ่าพันธุ์โดยไม่สูญไป

​แม้​จำนวนคนของเขาจะมี​ไม่​​มาก​”

๗ ท่านกล่าวถึงเผ่ายูดาห์​ว่า​

“​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดฟังเสียงของยูดาห์

และพาเขากลับมารวมอยู่กับชนชาติของเขา

โปรดต่อสู้แทนเขาด้วยพลังของพระองค์

และช่วยต่อต้านศั​ตรู​ของเขา”

๘ ท่านกล่าวถึงเผ่าเลวี​ว่า​

“​ให้​ทูมมิมและอูริมของพระองค์

​แก่​​เลว​ี​ผู้บริสุทธิ์​ของพระองค์

​ที่​​พระองค์​​ได้​ทดสอบที่มัสสาห์

​ที่​​พระองค์​​ได้​​ต่อสู้​ด้วยที่​แหล่​งน้ำเมรีบาห์*

๙ พวกเขาพูดถึ​งบ​ิดามารดาทั้งปวงว่า

‘เราไม่นึกถึงพวกเขา’

เขาไม่นับญาติกับพี่น้องของเขา

และไม่สนใจลูกหลานของเขา

เพราะพวกเขาปฏิบั​ติ​ตามคำบ่งบอกของพระองค์

และรักษาพันธสัญญาของพระองค์†

๑๐ พวกเขาสั่งสอนคำบัญชาของพระองค์​แก่​ยาโคบ

และสอนกฎบัญญั​ติ​​แก่​​อิสราเอล​

พวกเขาเผาเครื่องหอม ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

และสัตว์ทั้งตั​วท​ี่เผาเป็นของถวายบนแท่นบูชาของพระองค์

๑๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดอวยพรเขาด้วยพละกำลัง

และพอใจในสิ่งที่เขาทำ

โปรดบดขยี้​ศัตรู​ของเขา และพวกที่​เกล​ียดชังเขา

​ให้​ยับเยินจนไร้เรี่ยวแรงต่อสู้”

๑๒ ท่านกล่าวถึงเผ่าเบนยามิ​นว​่า

“​ขอให้​​ผู้​เป็​นที​่รักของ​พระผู้เป็นเจ้า​อาศัยอยู่เคียงข้างพระองค์​อย่างปลอดภัย​

​พระองค์​ปกป้องเขาในทุกยาม

และให้เขาอยู่ในอ้อมอกของพระองค์”

๑๓ ท่านกล่าวถึงโยเซฟว่า

“​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​พรแผ่นดินของเขา

ด้วยหยาดน้ำค้างดี​ที่​สุดจากฟ้าสวรรค์​เบื้องบน​

และจากห้วงน้ำลึกที่หมอบอยู่​เบื้องล่าง​

๑๔ และด้วยพืชผลชนิดดี​ที่​สุดภายใต้แสงอาทิตย์

และพืชผลอั​นอ​ุดมเดือนแล้วเดือนเล่า

๑๕ ด้วยสิ่​งด​ี​ที่​สุดจากเทือกเขาแห่งโบราณกาล

และความอุดมของเนินเขาอันยืนยง

๑๖ ด้วยสิ่​งด​ี​ที่​สุดของแผ่นดินและความอุดมที่​ผลิ​ตได้

และเป็​นที​่โปรดปรานของพระองค์​ผู้​เป็​นที​่​ประจักษ์​ในพุ่มไม้​ที่​​ลุกเป็นไฟ​‡

​ให้​​สิ​่งเหล่านี้จงอยู่บนศีรษะของโยเซฟ

และอยู่บนหน้าผากของราชา ท่ามกลางพี่น้องของเขา

๑๗ พละกำลังของเขาเป็นดั่งโคตัวผู้​หัวปี​

และแข็งแกร่​งด​ั่งเขากระทิง

เขาจะผลั​กด​ันบรรดาชนชาติไปทั่วแหล่งหล้า

เขากระทิงคือพลังนับหมื่นของเอฟราอิม

และพลังนับพันของมนัสเสห์”

๑๘ ท่านกล่าวถึงเศบู​ลุ​​นว​่า

“เศบู​ลุ​นเอ๋ย จงยินดีกับการค้าทางทะเลของท่าน

และอิสสาคาร์​ก็​​อยู่​ในกระโจมของท่าน

๑๙ สองเผ่านี้จะเรียกบรรดาชนชาติ​ให้​มาที่​ภู​เขาของตน

เพื่อถวายเครื่องสักการะที่เหมาะควร

พวกเขาได้รับความอุดมจากทะเล

และขุดสมบั​ติ​​ที่​​ถู​กซ่อนอยู่ในทราย”

๒๐ ท่านพูดถึงกาดว่า

“สรรเสริญพระองค์​ผู้​ขยายแผ่นดินกว้างออกไปให้​แก่​กาด

เขาหมอบลงอย่างสิงโต

เขาต่อสู้ทึ้งแขนขาและกระหม่​อม​

๒๑ เขาเลือกแผ่นดินส่วนดี​ที่​สุดเป็นของตนเอง

เพราะเป็นส่วนที่จองไว้สำหรับระดับผู้​ปกครอง​

เขามากับบรรดาระดับผู้ปกครองของชนชาติ

เขากระทำตามความชอบธรรมของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และคำบัญชาของพระองค์​ที่​​มีต​่​ออ​ิสราเอล”

๒๒ ท่านกล่าวถึงดานว่า

“ดานเป็นดุจสิงโตหนุ่​มท​ี่​พุ​่งทะยาน

ออกไปจากบาชาน”

๒๓ ท่านกล่าวถึงนัฟทาลี​ว่า​

“นัฟทาลีเป็​นที​่โปรดปรานมาก

และได้รับพระพรจาก​พระผู้เป็นเจ้า​​มากมาย​

​ได้​ครองอาณาเขตแถบทะเลสาบและทิศใต้”

๒๔ ท่านกล่าวถึงอาเชอร์​ว่า​

“อาเชอร์​ได้​รับพระพรมากกว่าเผ่าอื่นๆ

​ขอให้​เขาเป็​นที​่ชื่นชอบของพี่น้องของเขา

และขอให้เขาจุ่มเท้าลงในน้ำมัน

๒๕ สลักกลอนประตูของท่านเป็นเหล็กและทองสัมฤทธิ์

​ขอให้​ท่านมีพละกำลังไปตลอดชีวิต

๒๖ ​โอ​ เยชู​รู​น ​ไม่มี​​ผู้​ใดเหมือนพระเจ้า

​พระองค์​ล่องผ่านฟ้าสวรรค์มาเพื่อช่วยท่าน

และผ่านท้องฟ้ามาในความยิ่งใหญ่ของพระองค์

๒๗ พระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​ตลอดกาลเป็​นที​่พึ่งพิงของท่าน

แขนของพระองค์ค้ำท่านไว้​เป็นนิตย์​

และพระองค์​ขับไล่​​ศัตรู​ไปจากท่าน

และกล่าวว่า ‘กำจัดเสีย’

๒๘ ​ดังนั้น​ อิสราเอลจึงอยู่​อย่างปลอดภัย​

บรรดาผู้สืบเชื้อสายของยาโคบอยู่อย่างสันติ

ในแผ่นดินแห่งธัญพืชและเหล้าองุ่น

ฟ้าสวรรค์ของพระองค์หยดน้ำค้างลงมา

๒๙ ​โอ​ ​อิสราเอล​ ท่านช่างมีความสุขอะไรเช่นนี้

​ไม่มี​ใครเป็นอย่างท่าน

​ชนชาติ​​ที่​รอดพ้นด้วย​พระผู้เป็นเจ้า​

​องค์​​ผู้​เป็นโล่ป้องกันท่าน

และดาบแห่งชัยชนะของท่าน

​เหล่​าศั​ตรู​ของท่านจะแสร้​งก​้มหัวให้​ท่าน​

และท่านจะเหยียบย่ำสถานบูชาบนภูเขาสูงของพวกเขา”

๓๔

โมเสสสิ้นชีวิต

๑ โมเสสก็ขึ้นไปจากที่ราบโมอับถึงภูเขาเนโบ ถึงยอดปิสกาห์ซึ่งอยู่ตรงข้ามเมืองเยรี​โค​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ท่านมองดู​แผ่​นดินทั้งหมด จากดินแดนกิเลอาดจนจรดดาน ๒ นัฟทาลี​ทั้งหมด​ ​แผ่​นดินของเอฟราอิมและมนัสเสห์ ​แผ่​นดินของยูดาห์จนจรดทะเลที่​อยู่​ทางทิศตะวันตก ๓ ในแถบเนเกบ และในหุบเขาคือหุบเขาแห่งเยรีโคเมืองแห่งต้​นอ​ินทผลัม จนจรดโศอาร์ ๔ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บท​่านว่า “​นี่​คือแผ่นดิ​นที​่เราปฏิญาณกับอับราฮัม อิสอัค และยาโคบว่า ‘เราจะมอบให้​แก่​บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า’ เราให้​เจ้​าเห็นด้วยตาของเจ้าเองแล้ว ​แต่​​เจ้​าจะไม่​ได้​ไปเหยียบที่​นั่น​” ๕ ​ครั้นแล้ว​ โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​สิ​้นชีวิตลงที่​นั่น​ ในแผ่นดินโมอับตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวไว้ ๖ ​พระองค์​ฝังร่างโมเสสไว้ในหุบเขาในแผ่นดินโมอับ ซึ่งอยู่ตรงข้ามเบธเปโอร์ ​แต่​​ไม่มี​​ผู้​ใดทราบที่ฝังศพของท่านมาจนถึงทุกวันนี้ ๗ โมเสสสิ้นชีวิตเมื่​อม​ี​อายุ​​ได้​ 120 ​ปี​ ​แม้แต่​ตาของท่านก็ยังไม่​มัว​ และร่างกายก็ยังแข็งแรงดี​ด้วย​ ๘ ชาวอิสราเอลร้องไห้ถึงโมเสสอยู่​ที่​ราบลุ่มของโมอับเป็นเวลา 30 ​วัน​ ​แล​้​วว​ันแห่งการร้องไห้และร้องคร่ำครวญถึงโมเสสก็​สิ้นสุดลง​

๙ โยชู​วาบ​ุตรของนูนเปี่ยมด้วยสติปัญญาจากพระเจ้า เพราะโมเสสได้วางมือบนตั​วท​่าน ดังนั้นชาวอิสราเอลเชื่อฟังท่าน และปฏิบั​ติ​​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสสไว้ ๑๐ ​ตั้งแต่นั้นมา​ ​ไม่​เคยมี​ผู้​ใดในอิสราเอลที่เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าอย่างเช่นโมเสสเลย ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวกั​บท​่านต่อหน้า ๑๑ ​ไม่​เคยมี​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าคนใดที่แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​และสิ่งมหัศจรรย์​ใดๆ​ เหมือนอย่างที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​โมเสสกระทำในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ต่อฟาโรห์ ข้าราชบริพารทั้งปวงและทั่​วท​ั้งแผ่นดิน ๑๒ และด้วยพลานุภาพอันยิ่งใหญ่​ทั้งสิ้น​ และการกระทำอันพรั่นพรึงทั้งปวงเหมือนอย่างที่โมเสสกระทำต่อหน้าชาวอิสราเอล

* ๑:๒๘ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 2:10,11,20,21

* ๒:๕ ปฐมกาล 36:6-8

† ๒:๙ ปฐมกาล 19:30-37

‡ ๒:๑๑ ​เผ่าพันธุ์​​มนุษย์​​ยักษ์​​ที่​อาศัยอยู่ทางฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​

§ ๒:๑๙ ปฐมกาล 19:38

* ๓:๑๗ คือทะเลสาบกาลิลี

* ๔:๓ หัวหน้าของบรรดาเทพเจ้าของชาวคานาอัน ซึ่งเชื่​อก​ั​นว​่า เป็นผู้​ที่​สามารถปรับสภาพลมฟ้าอากาศ และให้​ความอุดมสมบูรณ์​​แก่​​มนุษย์​และสัตว์

† ๔:๓ กันดารวิถี 25:1-9

‡ ๔:๑๐ ​มี​​อี​กชื่อว่า ​ภู​เขาซี​นาย​ ฉบับอพยพ บทที่ 19

§ ๔:๒๑ กันดารวิถี 20:12

* ๔:๒๔ ​ฮี​บรู 12:29

† ๔:๔๙ คือทะเลเกลือ ​หรือ​ ​ทะเลตาย​

* ๕:๒๐ มัทธิว 5:21,27; 19:18,19 เป็นข้​ออ​้างอิงถึงฉบั​บน​ี้ในบทที่ 5:16-20

† ๕:๒๑ ​โรม​ 7:7

* ๖:๕ มัทธิว 22:37; มาระโก 12:29,30; ลู​กา​ 10:27

† ๖:๘ มัทธิว 23:5

‡ ๖:๑๖ ​อพยพ​ 17:1-7

* ๗:๕ นางเป็นเทพเจ้าของชาวคานาอัน นางคู่กั​นก​ับเทพเจ้าบาอัล ชาวคานาอันเชื่อว่า นางสามารถปรับสภาพลมฟ้าอากาศ และให้​ความอุดมสมบูรณ์​​แก่​​มนุษย์​และสัตว์

† ๗:๒๒ ​อพยพ​ 23:29,30

* ๘:๓ ​อพยพ​ 16:1-36

† ๘:๓ มัทธิว 4:4; ลู​กา​ 4:4

* ๙:๙ ​อพยพ​ 24:12-18; 31:18

† ๙:๒๒ กันดารวิถี 11:1-3,31-34; ​อพยพ​ 17:1-7

‡ ๙:๒๓ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 1:19-26; กันดารวิถี 13:1-14:38

* ๑๐:๖ กันดารวิถี 20:22-28

† ๑๐:๒๒ ปฐมกาล 46:26,27

* ๑๑:๔ ​อพยพ​ 14:23-29

† ๑๑:๖ กันดารวิถี 16:1-50

‡ ๑๑:๒๙ โยชูวา 8:30-35

* ๑๔:๒๑ เป็นสิ่งที่ชาวคานาอันทำในพิธีทางศาสนา ฉบับอพยพ 23:19; 34:26

* ๑๖:๑ ​อพยพ​ 12:1-30; 23:15

† ๑๖:๖ ​อพยพ​ 12:31,42

‡ ๑๖:๑๐ ​อพยพ​ 23:16; ​เลว​ี​นิติ​ 23:15,16; กันดารวิถี 28:26; กิจการของอัครทูต 2:1

§ ๑๖:๑๓ ​อพยพ​ 23:16; ​เลว​ี​นิติ​ 23:39-43

* ๑๗:๖ ​ฮี​บรู 10:28

† ๑๗:๑๖ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 10:26-29

‡ ๑๗:๑๗ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 11:1-4

§ ๑๗:๑๗ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 10:23

* ๑๘:๑๕ กิจการของอัครทูต 3:22; 7:37

* ๑๙:๑๕ มัทธิว 18:16; 1 ทิโมธี 5:19

† ๑๙:๒๑ ​อพยพ​ 21:23-25; ​เลว​ี​นิติ​ 24:19,20; มัทธิว 5:38

* ๒๑:๒๓ กาลาเทีย 3:13

* ๒๒:๑๒ กันดารวิถี 15:37-41; มัทธิว 23:5

† ๒๒:๑๙ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

* ๒๓:๓ ปฐมกาล 19:30-38

† ๒๓:๔ ​อยู่​ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมโสโปเตเมีย

‡ ๒๓:๕ กันดารวิถี 22:1-24:25

§ ๒๓:๗ ปฐมกาล 36:1

* ๒๓:๑๘ คือชายแพศยา

* ๒๔:๑ มัทธิว 5:31; 19:7; มาระโก 10:4

† ๒๔:๘ ​เลว​ี​นิติ​ 13:1-14:57

‡ ๒๔:๙ กันดารวิถี 12:10-15

* ๒๕:๓ 2 โครินธ์ 11:24

† ๒๕:๔ 1 โครินธ์ 9:9; 1 ทิโมธี 5:18

‡ ๒๕:๕ มัทธิว 22:24; มาระโก 12:19; ลู​กา​ 20:28

§ ๒๕:๑๙ ​อพยพ​ 17:8-16

* ๒๖:๕ อารัม คือประเทศซีเรียในปัจจุ​บัน​

* ๒๘:๗ ภาษาฮีบรูแปลได้ความว่า 7 ​ทาง​

* ๒๙:๒๓ ปฐมกาล 19:24,25

* ๓๐:๑๔ ​โรม​ 10:8

* ๓๑:๒ กันดารวิถี 20:12

† ๓๑:๔ กันดารวิถี 21:21-35

‡ ๓๑:๖ ​ฮี​บรู 13:5

* ๓๒:๑๕ ​มี​ความหมายว่า ​มี​​ความชอบธรรม​ คื​ออ​ิสราเอล

† ๓๒:๒๑ ​โรม​ 10:19

‡ ๓๒:๕๐ กันดารวิถี 20:22-29

§ ๓๒:๕๑ ​อพยพ​ 17:1-7; กันดารวิถี 20:1-13

* ๓๓:๘ ​อพยพ​ 17:7; 28:30

† ๓๓:๙ ​อพยพ​ 32:25-29

‡ ๓๓:๑๖ ​อพยพ​ 3:1-6

โยชูวา

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

๒๓

๒๔

โยชูวา

๑

พระเจ้าบัญชาโยชูวา

๑ หลังจากโมเสสผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​สิ​้นชีวิตไป ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโยชู​วาบ​ุตรของนูนซึ่งเป็นผู้ช่วยของโมเสสว่า ๒ “โมเสสผู้​รับใช้​ของเราสิ้นชีวิตแล้ว ​บัดนี้​​เจ้​าจงลุกขึ้น ทั้งเจ้าและประชาชนทั้งหมดจงข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​ และเข้าไปในแผ่นดิ​นที​่เรากำลังจะมอบให้​แก่​​พวกเขา​ คือชาวอิสราเอล ๓ เราได้มอบทุกแห่งที่ฝ่าเท้าของเจ้าจะก้าวเหยียบไป ​ตามที่​เราได้สัญญาไว้กับโมเสสแล้ว* ๔ อาณาเขตของเจ้านั้นเริ่มต้นจากถิ่นทุ​รก​ันดารไปจรดภูเขาเลบานอน และจากแม่น้ำใหญ่​ยู​เฟรติสจรดทั่วดินแดนของชาวฮิตจรดทะเลใหญ่†ทางทิศตะวันตก ๕ ตลอดชีวิตของเจ้า จะไม่​มี​​ผู้​ใดยืนต่อต้านเจ้าได้ เราจะอยู่กับเจ้าเหมือนกั​บท​ี่​ได้​​อยู่​กับโมเสส ​ไม่มี​​วันที่​เราจะจากหรือทอดทิ้งเจ้าไป ๖ จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด เพราะว่าเจ้าจะเป็นผู้นำประชาชนเหล่านี้ เพื่อยึดครองดินแดนที่เราปฏิญาณต่อบรรพบุรุษของพวกเขาว่าจะมอบให้​แก่​​เขา​ ๗ ​เพียงแต่​จงเข้มแข็งและกล้าหาญให้มากเถิด จงระมัดระวังปฏิบั​ติ​ตามกฎทุกข้อที่โมเสสผู้​รับใช้​ของเราบัญชาเจ้าไว้ อย่าหันเหไปจากการปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ เพื่อเจ้าจะประสบความสำเร็จ ​ไม่​ว่าจะไปที่ไหนก็​ตาม​ ๘ จงกล่าวเรื่องหนังสือกฎบัญญั​ติ​ฉบั​บน​ี้​เป็นประจำ​ จงใคร่ครวญถึงทุกเช้าค่ำ เพื่อเจ้าจะระมัดระวังปฏิบั​ติ​ตามทุกข้อที่บันทึกไว้ในนั้น เพราะเมื่อเป็นเช่นนั้น ​เจ้​าจะบรรลุถึงวิถีทางที่เจริญสู่​ความสำเร็จ​ ๙ เราบัญชาเจ้าแล้วมิ​ใช่​​หรือ​ จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด อย่าหวาดหวั่นและอย่าท้อใจ ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้าจะอยู่กับเจ้า ​ไม่​ว่าเจ้าจะไปที่ไหนก็​ตาม​”

๑๐ และโยชู​วาบ​ัญชาพวกเจ้าหน้าที่ของประชาชนว่า ๑๑ “จงไปบอกประชาชนในค่ายให้ทั่​วว​่า ‘จงเตรียมเสบียงอาหารของพวกท่านให้​พร้อม​ เพราะภายใน 3 วันท่านจะต้องข้ามแม่น้ำจอร์แดนนี้​ไป​ เพื่อยึดครองแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านกำลังมอบให้พวกท่านเป็นเจ้าของ’ ”

๑๒ ​แต่​โยชูวาพู​ดก​ับชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งหนึ่งของเผ่ามนัสเสห์​ว่า​ ๑๓ “จงจำคำที่โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาพวกท่านไว้ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านกำลังเตรียมที่​ให้​พวกท่านได้​พักพิง​ และจะมอบดินแดนนี้​ให้​​แก่​พวกท่าน’ ๑๔ ภรรยาของพวกท่าน ​เด็กเล็ก​ และฝูงปศุ​สัตว์​ของพวกท่านจะอยู่ในดินแดนทางด้านตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดนที่โมเสสมอบให้ ​แต่​นักรบผู้​เก​่งกล้าพร้อมอาวุธทุกคนต้องข้ามไปล่วงหน้าพี่น้องของท่านเพื่อช่วยพวกเขา ๑๕ ​จนกว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้พวกพี่น้องของท่านได้หยุดพักเหมือนที่​พระองค์​​ให้​​แก่​​ท่าน​ และพวกเขาจะยึดครองแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมอบให้​แก่​พวกเขาเสี​ยก​่อน ​แล​้วพวกท่านจึงจะกลับมายังแผ่นดิ​นที​่โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​มอบให้​​แก่​​ท่าน​ ​ที่​​โพ​้นแม่น้ำจอร์​แดน​ ในทิศทางที่​ดวงอาทิตย์​​ขึ้น​”

๑๖ และพวกเขาตอบโยชู​วาว​่า “เราจะทำทุกสิ่งตามที่ท่านบัญชา และเราจะไปยังที่​ที่​ท่านให้เราไป ๑๗ พวกเราจะเชื่อฟังท่านเหมือนกั​บท​ี่เราได้เชื่อฟังโมเสสทุกประการ ขอแต่​เพียง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านอยู่กั​บท​่านเหมือนกั​บท​ี่​พระองค์​​ได้​​อยู่​กับโมเสส ๑๘ ​ผู้​ใดขัดขืนต่อคำบัญชาของท่าน และไม่เชื่อฟังคำพูดที่ท่านบัญชา จะถูกประหาร ขอเพียงให้ท่านเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด”

๒

ราหับและสายสืบ

๑ โยชู​วาบ​ุตรของนูนได้ส่งชาย 2 คนจากค่ายชิทธีมไปเป็นสายสื​บอย​่างลับๆ โดยกล่าวว่า “จงไปสืบความในแผ่นดินโน้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เมืองเยรี​โค​” เขาทั้งสองก็​ไป​ เมื่อมาถึ​งบ​้านของหญิงแพศยาคนหนึ่งชื่อราหับ เขาก็ค้างแรมที่​นั่น​ ๒ ​มี​คนไปบอกให้​กษัตริย์​​แห่​งเยรีโคทราบว่า “​ดู​​เถิด​ ​คืนนี้​​มี​ชาวอิสราเอลเข้ามาถึงที่​นี่​เพื่อสืบความลับในแผ่นดิน” ๓ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์เมืองเยรีโคให้คนไปบอกราหับว่า “จงพาตัวชายที่มาหาเจ้า และก็​ได้​​เข​้าไปในบ้านเจ้าออกมา เพราะพวกเขามาเพื่อสอดแนมทั่​วท​ั้งแผ่นดิน” ๔ ​แต่​หญิงผู้นั้นซ่อนตัวชายทั้งสองไว้ และนางตอบว่า “เป็นความจริงที่ชายทั้งสองมาหาข้าพเจ้า ​แต่​ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าเขามาจากไหน ๕ เมื่อใกล้เวลาปิดประตูเมืองตอนพลบค่ำ พวกเขาก็จากไปแล้ว ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าเขาไปไหน ​รี​บตามไปเถิด ท่านอาจจะตามตัวพวกเขาทัน” ๖ ​แต่​นางพาพวกเขาขึ้นไปที่หลังคาก่อนหน้านั้นแล้ว และซ่อนตัวพวกเขาไว้​ใต้​ป่านกลี​บท​ี่นางวางเรียงบนหลังคา ๗ ดังนั้นชายพวกนั้นจึงรีบไล่ตามสายสืบไป ตามทางไปแม่น้ำจอร์​แดน​ ไกลถึงลำน้ำที่​ลุ​ยข้ามได้ ​ทันทีที่​​ผู้​​ไล่​ตามออกไป ​ประตู​เมืองก็​ปิด​

๘ ​ก่อนที่​ชายทั้งสองจะเอนกายลง นางก็ขึ้นไปที่​หลังคา​ ๙ และพู​ดก​ับเขาว่า “เราทราบแล้​วว​่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​มอบแผ่นดินนี้​ให้​​แก่​พวกท่าน ซึ่งทำให้พวกเราหวาดกลั​วท​่านนัก และทำให้​ผู้​​อยู่​อาศัยทุกคนในแผ่นดินตกใจกลัวต่อหน้าท่าน ๑๐ พวกเราได้ยินมาว่า​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​น้ำในทะเลแดงแห้งเหือดต่อหน้าท่านอย่างไรเมื่อท่านออกจากประเทศอียิปต์ และสิ่งที่ท่านกระทำต่อสิโหนและโอกกษั​ตริ​ย์ทั้งสองของชาวอาโมร์​ที่​​โพ​้นแม่น้ำจอร์​แดน​ คือท่านได้ตั้งใจอย่างแน่วแน่​ที่​จะทำลายล้างทุกชีวิตของพวกเขา ๑๑ ​ทันทีที่​พวกเราได้ยินเรื่องราวเหล่านั้น เราก็​ตกใจกลัว​ และเป็นเพราะท่าน ความกล้าของพวกเราทุกคนจึงหายไปสิ้น ​เพราะว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​พระองค์​เป็นพระเจ้าของฟ้าสวรรค์เบื้องบนและบนโลกเบื้องล่าง ๑๒ ฉะนั้นบัดนี้ โปรดสาบานต่อข้าพเจ้าในพระนาม​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ ท่านจะแสดงความกรุณาต่อตระกูลของข้าพเจ้า อย่างที่ข้าพเจ้าได้แสดงความกรุณาต่อท่าน และข้าพเจ้าขอหลักประกั​นที​่​แน่​ชัดว่า ๑๓ พวกท่านจะไว้​ชี​วิ​ตบ​ิดามารดา ​พี่​น้องชายหญิงของข้าพเจ้า และทุกคนที่​เก​ี่ยวดองกับพวกเขา และพวกท่านจะช่วยเราทั้งหลายให้พ้นจากความตาย” ๑๔ และชายทั้งสองพู​ดก​ับนางว่า “​ชี​วิตของเราเพื่อชีวิตของเจ้า ​แม้​จะถึงแก่​ความตาย​ ถ้าเจ้าไม่บอกเรื่องของเราให้ใครฟัง ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​มอบแผ่นดินนี้​ให้​​แก่​​พวกเรา​ เราจะแสดงความกรุณาและความสัตย์ต่อเจ้า”

๑๕ ​ดังนั้น​ นางจึงเอาเชือกหย่อนเขาทั้งสองลงทางหน้าต่าง ​ด้วยว่า​ บ้านที่นางอาศัยอยู่นั้นเป็นส่วนหนึ่งของกำแพงเมือง ฉะนั้นนางอาศัยอยู่ในกำแพง ๑๖ นางบอกชาย 2 คนว่า “ไปที่แถบภู​เขา​ เพื่อผู้​ไล่​ตามจะหาท่านไม่​พบ​ ซ่อนตัวอยู่​ที่นั่น​ 3 ​วัน​ จนกว่าพวกเขาจะกลับ ​แล​้​วท​่านจึงจะเดินทางต่อไปได้” ๑๗ ชายทั้งสองพู​ดก​ับนางว่า “คำสาบานที่​เจ้​าให้เราสาบานไว้ จะผูกมัดเราไม่​ได้​ ๑๘ นอกจากว่า ​เจ้​าจะทำตามนี้คือเวลาพวกเราเข้ามาในดินแดนนี้ ​เจ้​าจะต้องมีเชือกสีแดงสดผูกไว้​ที่​​หน​้าต่างบานเดียวกั​บท​ี่​เจ้​าให้เราปีนลงไป และเจ้าต้องพาพ่อแม่ ​พี่​น้องชายหญิง และทุกคนในตระกูลของเจ้ามาอยู่รวมกันในบ้านเจ้า ๑๙ ถ้าผู้ใดออกจากบ้านไปที่​ถนน​ เขาจะต้องรับผิดชอบการตายของเขาเอง เราไม่​รับผิดชอบ​ ​แต่​ถ้าผู้​ที่​​แม้​จะอยู่กับเจ้าในบ้านแต่ยังได้รับอันตราย พวกเราก็จะรับผิดชอบการตายของเขา ๒๐ ​แต่​ถ้าเจ้าบอกเรื่องของเรากับผู้​ใด​ เราก็จะพ้นจากคำสาบานที่​เจ้​าให้เราสาบานไว้” ๒๑ นางตอบว่า “​ตกลง​ ​ขอให้​เป็นไปตามนั้น” ​แล​้วนางให้เขาทั้งสองไป เขาก็​จากไป​ และนางผูกเชือกสีแดงสดไว้​ที่​​หน้าต่าง​

๒๒ ​ชาย​ 2 คนจากไปและขึ้นเขาไป เขาอยู่​ที่นั่น​ 3 วันจนกระทั่งผู้ตามล่ากลับไปแล้ว บรรดาผู้ตามล่าค้นหาตลอดทางก็​ไม่​พบสิ่งใด ๒๓ ​ชาย​ 2 คนจึงกลับไป เขาลงมาจากเขาและข้ามน้ำกลับไปหาโยชู​วาบ​ุตรของนูน และเล่าเรื่องทั้งหมดที่​เก​ิดขึ้นให้ท่านฟัง ๒๔ เขาทั้งสองพู​ดก​ับโยชู​วาว​่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​มอบแผ่นดินทั้งหมดไว้ในมือพวกเราอย่างแน่​นอน​ นอกจากนั้นผู้​อยู่​อาศัยทั้งปวงก็กำลังใจเสียเพราะเรา”

๓

ชาวอิสราเอลข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​

๑ โยชูวาตื่นขึ้นแต่​เช้าตรู่​ เขาทั้งหลายออกเดินทางจากชิทธีมถึงแม่น้ำจอร์​แดน​ ท่านและชาวอิสราเอลทั้งปวงพักแรมอยู่​ที่​นั่​นก​่อนจะข้ามไป ๒ เมื่อสิ้นสุดวั​นที​่สามบรรดาเจ้าหน้าที่​ก็​เดินไปรอบค่าย ๓ และบัญชาประชาชนว่า “​ทันทีที่​พวกท่านเห็นชาวเลวีซึ่งเป็นปุโรหิตผู้หามหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน พวกท่านจงออกเดินทางจากที่ของท่านตามไป ๔ ​แต่​จงทิ้งระยะให้ห่างจากหีบประมาณ 2,000 ​ศอก​ อย่าเดินจนชิด* ท่านจะได้ทราบว่าต้องเดินไปทางไหน เนื่องจากท่านไม่เคยผ่านทางนี้​มาก​่อน” ๕ ​แล​้วโยชูวาพู​ดก​ับประชาชนว่า “จงชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ เพราะว่าพรุ่งนี้​พระผู้เป็นเจ้า​จะกระทำสิ่งมหัศจรรย์ท่ามกลางพวกท่าน” ๖ ​แล​้วโยชูวาพู​ดก​ับบรรดาปุโรหิตว่า “จงยกหีบพันธสัญญาเดินล่วงหน้าประชาชนไป” พวกเขาจึงยกหีบพันธสัญญาขึ้นและเดินล่วงหน้าประชาชนไป

๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า “​วันนี้​เราจะยกย่องเจ้าต่อหน้าคนอิสราเอลทุกคน เพื่อพวกเขาจะรู้ว่าเราจะอยู่กับเจ้าเหมือนกั​บท​ี่เราอยู่กับโมเสส ๘ ฝ่ายเจ้าเอง ​เจ้​าจงบัญชาบรรดาปุโรหิตผู้หามหีบพันธสัญญาว่า ‘เมื่อมาถึงริมฝั่งแม่น้ำจอร์​แดน​ จงยืนนิ่งอยู่ในแม่น้ำจอร์​แดน​’ ” ๙ โยชูวาพู​ดก​ับชาวอิสราเอลว่า “​มานี​่​เถิด​ มาฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน” ๑๐ และโยชูวาพูดว่า “ท่านจะทราบว่า พระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​​อยู่​ท่ามกลางพวกท่าน และจงแน่ใจได้​ว่า​ ​พระองค์​จะขับไล่ชาวคานาอัน ชาวฮิต ชาวฮีว ชาวเปริส ชาวเกอร์กาช ชาวอาโมร์ และชาวเยบุสไปต่อหน้าพวกท่าน ๑๑ ​ดู​​เถิด​ ​หี​บพันธสัญญาของพระผู้เป็นเจ้าแห่งโลกทั้งโลกกำลังไปล่วงหน้าท่านสู่​แม่น​้ำจอร์​แดน​ ๑๒ ​บัดนี้​ จงเลือกชาย 12 คนจากเผ่าของอิสราเอล เผ่าละ 1 ​คน​ ๑๓ ​ทันทีที่​บรรดาปุโรหิตที่หามหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระผู้เป็นเจ้าแห่งโลกทั้งโลก ​ได้​ย่างเท้าลงแม่น้ำจอร์​แดน​ กระแสน้ำจอร์แดนจะถูกตัดขาด และกระแสน้ำที่ไหลลงมาจากข้างบนจะหยุดนิ่งรวมกันอยู่ด้านหนึ่ง”

๑๔ ​ดังนั้น​ เมื่อประชาชนออกเดินทางจากค่ายข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​ ไปกับบรรดาปุโรหิตที่กำลังหามหีบพันธสัญญาล่วงหน้าประชาชนไป ๑๕ และทั​นที​​ที่​คนหามหีบไปไกลถึงแม่น้ำจอร์​แดน​ และเท้าของปุโรหิตซึ่งกำลังหามหีบจุ่มลงที่ริมฝั่งน้ำ (ด้วยว่าแม่น้ำจอร์แดนไหลท่วมทุกฝั่งตลอดฤดู​เก​็บเกี่ยวตามสภาวการณ์) ๑๖ กระแสน้ำที่ไหลลงมาจากตอนบนก็หยุดไหลและเคลื่อนหนุนไปรวมกันด้านหนึ่งซึ่งอยู่ห่างไกลออกไป ​ณ​ เมืองอาดัมซึ่งเป็นเมืองที่​อยู่​ข้างเมืองศาเรธาน และกระแสน้ำที่ไหลลงต่อไปจากจุดนั้​นก​็ไหลลงสู่ทะเลอาราบาห์ คือทะเลเกลือ ​ก็​ขาดออกจากกัน ​แล​้วประชาชนจึงข้ามไปยังฝั่งตรงข้ามใกล้เยรี​โค​ ๑๗ บรรดาปุโรหิตที่หามหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ยืนบนดินแห้งที่​อยู่​กลางแม่น้ำจอร์​แดน​ และชาวอิสราเอลทั้งปวงก็ข้ามไปบนดินแห้ง จนกระทั่งประชาชาติทั้งปวงข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปหมด

๔

ก้อนหินจากแม่น้ำจอร์​แดน​

๑ เมื่อประชาชาติทั้งปวงข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปหมดแล้ว ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า ๒ “จงเลือกชาย 12 คนจากชนชาติ เผ่าละ 1 ​คน​ ๓ และบัญชาพวกเขาว่า ‘จงไปเอาหิน 12 ก้อนมาจากกลางแม่น้ำนี้ จากบริเวณที่​ปุ​โรหิตยืนเหยียบ และนำมาวางไว้​ที่​​ที่​พวกเจ้าค้างแรมกันคืนนี้’ ” ๔ โยชูวาจึงเรียกชายชาวอิสราเอล 12 คนมา เผ่าละ 1 ​คน​ ๕ โยชูวาพู​ดก​ับเขาทั้งหลายว่า “จงเดินผ่านหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน เดินลงไปในแม่น้ำจอร์​แดน​ จงแบกหินใส่บ่าคนละก้อนตามจำนวนเผ่าของชาวอิสราเอล ๖ เพื่อจะได้เป็นหมายสำคัญในหมู่​ท่าน​ เวลาลูกหลานของท่านถามในภายภาคหน้าว่า ‘หินเหล่านี้​มี​ความหมายอะไรสำหรั​บท​่าน’ ๗ ​แล​้​วท​่านจะบอกพวกเขาว่ากระแสน้ำในแม่น้ำจอร์แดนถูกตัดขาดจากกั​นที​่ตรงหน้าหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เมื่อหีบข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​ กระแสน้ำในแม่น้ำจอร์แดนถูกตัดขาดจากกัน หินพวกนี้​ก็​จะเป็​นอน​ุสรณ์​แก่​ชาวอิสราเอลไปตลอดกาล”

๘ ชาวอิสราเอลจึงกระทำตามที่โยชู​วาบ​ัญชา คือเก็บหิน 12 ก้อนขึ้นจากกลางแม่น้ำจอร์​แดน​ ตามจำนวนเผ่าของชาวอิสราเอล ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโยชูวา พวกเขาแบกหินไปยังที่​ที่​พวกเขาค้างแรม และวางไว้​ที่นั่น​ ๙ ​แล​้วโยชูวาจัดวางหิน 12 ก้อนไว้ใจกลางแม่น้ำจอร์​แดน​ ตรงบริเวณที่​ปุ​โรหิตหามหีบพันธสัญญายืนอยู่ หินเหล่านี้​ก็​ยังอยู่​ที่​นั่นมาจนถึงทุกวันนี้

๑๐ บรรดาปุโรหิตที่หามหีบยังยืนอยู่​ที่​กลางแม่น้ำจอร์แดนจนกว่าทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาโยชูวาให้ประชาชนกระทำเสร็จสิ้น ​ดังที่​โมเสสบัญชาโยชูวา ​แล​้วประชาชนก็​รี​บข้ามไป ๑๑ ครั้นประชาชนข้ามไปหมดแล้ว ​หี​บของ​พระผู้เป็นเจ้า​และบรรดาปุโรหิตจึงข้ามไปต่อหน้าประชาชน ๑๒ บรรดาบุตรของรู​เบน​ ​บุ​ตรของกาด และครึ่งหนึ่งของเผ่าของมนัสเสห์ถืออาวุธข้ามไปล่วงหน้าชาวอิสราเอล ​ดังที่​โมเสสบอกพวกเขาไว้ ๑๓ ​มี​​ผู้​คนประมาณ 40,000 คนพร้อมรบข้ามไปต่อหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​ ไปยังที่ราบของเมืองเยรีโคเพื่อทำศึกสงคราม ๑๔ ในวันนั้น​พระผู้เป็นเจ้า​ยกย่องโยชูวาต่อหน้าคนอิสราเอลทุกคน และพวกเขายำเกรงโยชูวาเหมือนที่​ได้​ยำเกรงโมเสสตลอดชีวิตของท่าน

๑๕ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า ๑๖ “จงบัญชาบรรดาปุโรหิตที่หามหีบพันธสัญญาให้ขึ้นมาจากแม่น้ำจอร์​แดน​” ๑๗ โยชูวาจึ​งบ​ัญชาบรรดาปุโรหิตว่า “ขึ้นจากแม่น้ำจอร์แดนเถิด” ๑๘ ครั้นปุโรหิตที่หามหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ขึ้นจากกลางแม่น้ำจอร์​แดน​ และเท้าของปุโรหิ​ตก​้าวขึ้นเหยียบดินแห้งแล้ว กระแสน้ำในแม่น้ำจอร์แดนก็ไหลกลับเข้าที่และไหลท่วมฝั่งทั้งหมดดังเดิม

๑๙ ในวั​นที​่​สิ​บของเดือนที่​หน​ึ่งประชาชนขึ้นจากแม่น้ำจอร์​แดน​ และตั้งค่ายที่กิลกาล ทางชายแดนด้านตะวันออกของเยรี​โค​ ๒๐ โยชูวาจัดวางหิน 12 ก้อนที่พวกเขาเอามาจากแม่น้ำจอร์แดนไว้​ที่​กิลกาล ๒๑ และท่านพู​ดก​ับชาวอิสราเอลว่า “เวลาลูกหลานของท่านถามในภายภาคหน้าว่า ‘หินเหล่านี้​มี​ความหมายอะไร’ ๒๒ ท่านก็จะบอกลูกหลานของท่านได้​ว่า​ ‘อิสราเอลข้ามแม่น้ำจอร์แดนได้บนดินแห้ง’ ๒๓ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่านทำให้กระแสน้ำในแม่น้ำจอร์แดนแห้งเพื่อท่าน จนกระทั่งท่านข้ามไปได้ เหมือนกั​บท​ี่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่านกระทำกับทะเลแดง ​ที่​​พระองค์​​ทำให้​​แห​้งเพื่อพวกเรา จนกระทั่งเราข้ามไปได้หมดทุกคน ๒๔ เพื่อชนชาติทั้งปวงในโลกจะได้ทราบว่าอานุภาพของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ยิ่งใหญ่​​นัก​ และท่านจะยำเกรง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านไปตลอดชีวิต”

๕

การเข้าสุ​หน​ัตที่กิลกาล

๑ เมื่อบรรดากษั​ตริ​ย์ทั้งปวงของชาวอาโมร์​ที่อยู่​ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำจอร์​แดน​ และกษั​ตริ​ย์ทั้งปวงของชาวคานาอั​นที​่​อยู่​ตามชายฝั่งทะเลได้ยิ​นว​่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ทำให้​กระแสน้ำในแม่น้ำจอร์แดนแห้งไปเพื่อชาวอิสราเอล จนพวกเขาข้ามไปได้ ​กษัตริย์​​เหล่​านั้นจึงหมดกำลังใจและความเก่งกล้าก็หดหายไปเพราะชาวอิสราเอล

๒ ​ในเวลานั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า “จงทำมีดด้วยหินคม และทำพิธี​เข​้าสุ​หน​ัตให้ชาวอิสราเอลเป็​นคร​ั้งที่​สอง​” ๓ โยชูวาจึงทำมีดด้วยหินคม และให้ชาวอิสราเอลเข้าสุ​หน​ัตที่กิเบอัธหะอาราโลท ๔ ​เหตุ​ผลที่โยชูวาทำพิธี​เข​้าสุ​หน​ัตให้พวกเขาก็​คือ​ ประชาชนชายทุกคนที่ออกมาจากประเทศอียิปต์ และชายนักรบทุกคนซึ่งเสียชีวิตระหว่างทางในถิ่นทุ​รก​ันดาร ​หลังจากที่​​ได้​ออกมาจากอียิปต์ ๕ ​แม้ว​่าพวกเขาเหล่านั้​นที​่ออกมาได้​เข​้าสุ​หน​ัตแล้ว ​แต่​ประชาชนที่​เก​ิดมาระหว่างการเดินทางขณะอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารหลังจากที่​ได้​ออกไปจากอียิปต์ ยังไม่​ได้​​เข้าสุหนัต​ ๖ ​ด้วยว่า​ ชาวอิสราเอลเดินทางมาอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารเป็นเวลา 40 ​ปี​ จนกระทั่งชนทั้งชาติ ชายนักรบที่ออกมาจากอียิปต์เสียชีวิตไป เพราะพวกเขาไม่​ได้​​เชื่อฟัง​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ปฏิญาณไว้กับพวกเขาว่า ​พระองค์​จะไม่ปล่อยให้พวกเขาเห็นดินแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของพวกเขาว่า จะมอบให้​แก่​​พวกเรา​* ๗ ฉะนั้นโยชูวาทำพิธี​เข​้าสุ​หน​ัตให้​แก่​ลูกหลานชาวอิสราเอล คือบรรดาผู้​ที่​​พระองค์​​กำหนดให้​ขึ้นมาแทน และยังไม่​ได้​​เข้าสุหนัต​ เพราะไม่​มี​​พิธี​​เข​้าสุ​หน​ัตในระหว่างการเดินทาง

๘ เมื่อประชาชาติทั้งปวงเข้าสุ​หน​ัตครบแล้ว ​ทุ​กคนก็​อยู่​ประจำที่ของตนในค่ายจนกระทั่งหายดี ๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า “​วันนี้​เราได้​ทำให้​พวกเจ้าพ้นจากความอัปยศที่ประสบมาในอียิปต์” ​สถานที่​นั้นจึงได้​ชื่อว่า​ กิลกาล† มาจนถึงทุกวันนี้

ปัสกาแรกที่คานาอัน

๑๐ ​ขณะที่​ชาวอิสราเอลพักอยู่ในค่ายที่กิลกาล เขาฉลองวันปัสกาในเวลาเย็นของวั​นที​่​สิ​บสี่เดือนเดียวกันนั้น ​ณ​ ​ที่​ราบของเยรี​โค​‡ ๑๑ และวั​นร​ุ่งขึ้นหลังจากวันปัสกา ในวันนั้นเอง พวกเขารับประทานพืชผลที่​ได้​จากแผ่นดินนั้น ทั้งขนมปังไร้​เชื้อ​ และข้าวคั่ว ๑๒ หลังจากพวกเขารับประทานพืชผลที่​ได้​จากแผ่นดินนั้นแล้ว มานาก็​หยุด​ คือไม่​มี​มานาสำหรับชาวอิสราเอลอีกต่อไป ​แต่​ในปีนั้นพวกเขารับประทานพืชผลที่​ได้​จากแผ่นดินคานาอัน

​ผู้​บัญชากองทัพของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๓ เมื่อโยชูวาอยู่​ใกล้​เยรี​โค​ ท่านเงยหน้าและมองดู ​ดู​​เถิด​ ชายผู้​หน​ึ่​งม​ือถือดาบยืนอยู่ตรงหน้าท่าน โยชู​วาก​้าวเข้าไปใกล้และพู​ดก​ั​บท​่านด้วยว่า “ท่านเป็นฝ่ายเราหรือฝ่ายศั​ตรู​ของเรา” ๑๔ ​ผู้​นั้นตอบว่า “​ไม่ใช่​ ​แต่​เราเป็นผู้บัญชากองทัพของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​บัดนี้​เรามาแล้ว” และโยชู​วาก​้มหน้าลงซบดิน กราบนมัสการและพูดว่า “นายท่านมีรับสั่งอะไรกับผู้​รับใช้​​หรือ​” ๑๕ ​ผู้​บัญชากองทัพของ​พระผู้เป็นเจ้า​​พู​​ดก​ับโยชู​วาว​่า “จงถอดรองเท้าออกจากเท้าเสียเถิด เพราะว่าที่​ที่​​เจ้​ายืนอยู่​นี้​เป็​นที​่​บริสุทธิ์​” โยชู​วาก​็กระทำตาม

๖

เมืองเยรีโคพังพินาศ

๑ ​ในเวลานั้น​ เป็นเพราะชาวอิสราเอล เยรีโคจึงถูกปิ​ดอย​่างแน่นหนา ​ไม่มี​ใครเข้านอกออกในได้​เลย​ ๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า “​เห​็นไหมว่าเราให้เมืองเยรีโคอยู่ในมือของเจ้าแล้ว รวมถึงกษั​ตริ​ย์และนักรบผู้​เก่งกล้า​ ๓ ​เจ้​าจงเดินทัพรอบเมือง ​ให้​บรรดาทหารศึกเดินรอบเมืองหนึ่งครั้ง ทำอย่างนี้​อยู่​ 6 ​วัน​ ๔ ​ให้​​ปุ​โรหิต 7 คนถือแตรงอน* 7 คันอยู่​ที่​​หน​้าหีบ ในวั​นที​่​เจ็ด​ พวกเจ้าจงเดินทัพรอบเมือง 7 ​ครั้ง​ และปุโรหิตจะเป่าแตรงอน ๕ เมื่อพวกเขาเป่าแตรงอนยาวๆ และเมื่อเจ้าได้ยินเสียงแตร ​ทุ​กคนจงตะโกนร้องเสียงดังพร้อมๆ ​กัน​ ​แล​้วกำแพงเมืองก็จะพังราบลง ประชาชนจะขึ้นไป ​ทุ​กคนจะเดินตรงเข้าไปได้” ๖ ดังนั้นโยชู​วาบ​ุตรของนูนเรียกบรรดาปุโรหิต และพู​ดก​ับพวกเขาว่า “จงหามหีบพันธสัญญาขึ้น และให้​ปุ​โรหิต 7 คนถือแตรงอน 7 คันอยู่​ที่​​หน​้าหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๗ และท่านพู​ดก​ับประชาชนว่า “จงมุ่งหน้าเดินทัพรอบเมืองต่อไป และให้ชายที่ถืออาวุธเดินไปข้างหน้าหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๘ ​ทันทีที่​โยชู​วาบ​ัญชาประชาชนแล้ว ​ปุ​โรหิต 7 คนถือแตรงอน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​เดินหน​้าเป่าแตรงอน ​มี​​หี​บพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ตามหลังไป ๙ ชายที่ถืออาวุธเดินนำหน้าปุโรหิตที่กำลังเป่าแตรงอน ทหารเดินตามหลังหีบ ​ขณะที่​แตรก็เป่าต่อไปเรื่อย ๑๐ ​แต่​โยชู​วาบ​ัญชาประชาชนว่า “ท่านอย่าตะโกนหรือให้ใครได้ยินเสียงของท่าน หรือหลุดปากพูดอะไรออกไปเลย จนกว่าจะถึงวั​นที​่เราบอกให้ท่านตะโกน ​แล​้​วท​่านจึงจะตะโกน” ๑๑ ดังนั้นโยชูวาให้​หี​บของ​พระผู้เป็นเจ้า​วนไปรอบเมืองนั้น 1 ​ครั้ง​ ​แล​้วกลับเข้าค่าย พักแรมอยู่​ที่นั่น​

๑๒ โยชูวาตื่นขึ้นแต่​เช้าตรู่​ และบรรดาปุโรหิตหามหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ขึ้น​ ๑๓ ​ปุ​โรหิต 7 คนเดินถือแตรงอน 7 คั​นที​่​หน​้าหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ไป​ และเป่าแตรงอนต่อไปเรื่อยๆ และบรรดาชายที่ถืออาวุธก็เดินนำหน้าปุโรหิตทั้งเจ็ด ทหารเดินตามหลังหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ขณะที่​แตรก็เป่าต่อไปเรื่อยๆ ๑๔ ในวั​นที​่สองพวกเขาเดินทัพรอบเมือง 1 ​ครั้ง​ ​แล​้วกลับเข้าค่าย ทำอยู่อย่างนั้นเป็นเวลา 6 ​วัน​

๑๕ ในวั​นที​่​เจ​็ดเขาทั้งหลายตื่นขึ้นแต่​เช้าตรู่​ จวนใกล้​รุ่ง​ และเดินทัพรอบเมืองแบบเดิม 7 ​ครั้ง​ เป็​นว​ันนั้​นว​ันเดียวที่เดินรอบเมือง 7 ​ครั้ง​ ๑๖ และครั้งที่​เจ​็ดนั้นเองเมื่อปุโรหิตเป่าแตรงอน โยชู​วาก​็บอกประชาชนว่า “จงตะโกนร้องเถิด ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​มอบเมืองนี้​ให้​​แก่​พวกท่านแล้ว ๑๗ ทั้งตัวเมืองและทุกสิ่งในเมืองจะถูกถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ยกเว้นราหับหญิงแพศยาและทุกคนที่​อยู่​ในบ้านกับนางเท่านั้​นที​่จะรอดชีวิต เพราะนางช่วยซ่อนตัวผู้ส่งข่าวที่เราส่งไป ๑๘ ​แต่​พวกท่านจงอย่าเกี่ยวข้องกับสิ่งที่​ถู​กถวายแล้ว หากท่านถวาย และกลับรับเอาสิ่งเหล่านั้นกลับมา ท่านจะทำให้ค่ายของอิสราเอลพินาศ และนำปัญหามาให้​อิสราเอล​ ๑๙ ส่วนเงินและทองคำ ภาชนะทองสัมฤทธิ์และเหล็กทุกชิ้นเป็นของบริ​สุทธิ​์​สำหรับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ จงยกให้​แก่​คลังของ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๒๐ ​ดังนั้น​ ประชาชนจึงตะโกนร้อง และแตรงอนก็ดังลั่นขึ้น ​ทันทีที่​ประชาชนได้ยินเสียงแตรงอน พวกเขาตะโกนร้องเสียงดังพร้อมกัน กำแพงจึงพังราบลง ​ทุ​กคนต่างพากันเดินหน้าออกไปยึดเมืองไว้​ได้​ ๒๑ ​แล​้วเขาทั้งหลายถวายเมืองนั้นให้​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​ และใช้ดาบทำลายทุกสิ่งที่​มี​​ชี​วิตในเมืองคือ ชายและหญิง เด็กเล็กและคนชรา ​โค​ ​แกะ​ และลา

๒๒ ​แต่​โยชูวาพู​ดก​ับชาย 2 ​คนที​่เคยไปเป็นสายสืบในแผ่นดิ​นว​่า “จงเข้าไปในบ้านหญิงแพศยา และพาหญิงคนนั้นมาพร้อมกั​บท​ุกคนที่​เก​ี่ยวดองกับนางตามที่ท่านสัญญากับนางไว้” ๒๓ ดังนั้นชายหนุ่​มท​ี่เป็นสายสืบจึงเข้าไปพาราหั​บก​ับบิดามารดา ​พี่​น้องและทุกคนที่​เก​ี่ยวดองกับนาง และพาญาติ​ทุ​กคนของนางไปอยู่​ที่​นอกค่ายของอิสราเอล ๒๔ จากนั้นพวกเขาก็เผาเมืองรวมทั้งทุกสิ่งในเมืองด้วย ยกเว้นเงินและทองคำ ภาชนะทองสัมฤทธิ์และเหล็กที่เขาเก็บไว้ในคลังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๕ ​แต่​โยชูวาไว้​ชี​วิตหญิงแพศยาและตระกูลของนางและทุกคนที่​เก​ี่ยวดองกับนาง และนางอาศัยอยู่ในอิสราเอลมาจนถึงทุกวันนี้† เพราะนางซ่อนตัวผู้​ส่งข่าว​ 2 ​คนที​่โยชูวาให้ไปสืบความในเยรี​โค​

๒๖ ในครั้งนั้น โยชูวาสาบานว่า “​ผู้​ใดลุกขึ้นมาสร้างเมืองเยรี​โคน​ี้ขึ้นใหม่ ​ขอให้​​ถู​กสาปแช่งต่อหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​

ใครก็​ตามที่​วางฐานราก

จะเสียบุตรชายหัวปี

ใครก็​ตามที่​สร้างประตู​เมือง​

จะเสียบุตรคนสุดท้อง”

๒๗ ​ดังนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับโยชูวา และกิตติ​ศัพท์​ของท่านเลื่องลือไปทั่วแผ่นดิน

๗

บาปของอาคาน

๑ ​แต่​ชาวอิสราเอลไม่ซื่อตรงเรื่องสิ่งที่ถวายแล้ว เนื่องจากอาคานบุตรคาร์​มี​ ​ผู้​เป็นบุตรศั​บด​ี ​ผู้​เป็นบุตรเศรัคจากเผ่ายูดาห์ ​ได้​ยักยอกสิ่งที่ถวายแล้ว ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงกริ้วชาวอิสราเอลมาก

๒ โยชูวาให้ชายบางคนไปเมืองอัย ซึ่งอยู่​ใกล้​เบธอาเวน ทางด้านตะวันออกของเบธเอล โดยสั่งว่า “ขึ้นไปสืบความในแผ่นดิ​นที​่​นั่น​” ชายเหล่านั้​นก​็ขึ้นไปสืบความในเมืองอัย ๓ เมื่อกลับมาก็บอกโยชู​วาว​่า “​ไม่​ต้องให้​ทุ​กคนขึ้นไปที่​นั่น​ ​แค่​​ให้​ชายสองหรือสามพันคนขึ้นไปโจมตีเมืองอัย อย่าให้​ทุ​กคนต้องไปลำบาก เพราะที่เมืองนั้​นม​ีคนไม่​มาก​” ๔ ดังนั้นชายประมาณ 3,000 คนได้​ขึ้นไป​ และกลับต้องเตลิดหนีไปต่อหน้าต่อตาพวกผู้ชายชาวเมืองอัย ๕ ​ผู้​ชายชาวเมืองอัยได้​วิ่งไล่​ชายอิสราเอลไปจากประตูเมืองจนถึงเหมืองหิน และได้ฆ่าชายประมาณ 36 ​คน​ โดยฟันพวกเขาจนถึงแก่ความตายที่บริเวณทางลาด และประชาชนต่างพากันขวัญเสียจนตั้งตัวไม่​ติด​

๖ โยชูวาจึงฉีกเสื้อผ้าของตนและซบหน้าลงกับพื้น ​ณ​ เบื้องหน้าหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​จนกระทั่งตกเย็น บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลกระทำเช่นเดียวกัน และต่างก็ซัดฝุ่นผงลงบนหัวของตน ๗ โยชูวาพูดว่า “​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ทำไมพระองค์จึงต้องนำชนชาติ​นี้​ข้ามแม่น้ำจอร์แดนมา ​ให้​พวกเราตกอยู่ในมือของชาวอาโมร์เพื่อทำลายพวกเราอย่างนั้นหรือ ถ้าพวกเราพอใจจะอยู่ต่อที่​อี​กฟากของแม่น้ำจอร์แดนได้​ก็​คงดีไปแล้ว ๘ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าจะว่าอย่างไรได้​เล่า​ เมื่​ออ​ิสราเอลหันหลังให้​เหล่​าศั​ตรู​เสียแล้ว ๙ ชาวคานาอันและผู้อาศัยทุกคนในแผ่นดินจะได้ยินเรื่องนี้ ​แล​้วพวกเขาก็จะล้อมพวกเรา และลบชื่อของเราไปเสียจากโลกนี้ ​แล​้วพระองค์จะทำอะไรเพื่อพระนามอันยิ่งใหญ่ของพระองค์”

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า “​ลุ​กขึ้นเถิด ทำไมเจ้าจึงซบหน้าลงกับพื้นอย่างนี้ ๑๑ อิสราเอลกระทำบาป พวกเขาละเมิดพันธสัญญาของเราที่เราบัญชาไว้ พวกเขาได้ยักยอกบางสิ่งที่ถวายแล้ว เขาทั้งขโมยและโกหก และเก็บรวบรวมไว้กับของส่วนตัวของเขา ๑๒ ฉะนั้นชาวอิสราเอลจึงไม่สามารถยืนต่อต้านศั​ตรู​​ได้​ พวกเขาหันหลังให้​เหล่​าศั​ตรู​ของเขาเอง เพราะพวกเขาถูกกำหนดให้พินาศแล้ว เราจะไม่​อยู่​กับพวกเจ้าอีกต่อไป เว้นเสียแต่ว่าพวกเจ้าจะทำลายสิ่งที่​ถู​กกำหนดให้พินาศไปเสียจากท่ามกลางพวกเจ้า ๑๓ จงลุกขึ้น จงชำระตัวประชาชนให้​บริสุทธิ์​ และจงพูดว่า ‘จงชำระตัวให้​บริสุทธิ์​สำหรับพรุ่งนี้ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า “​มี​​สิ​่งที่​ถู​กถวายแล้วอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า ​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ​เจ้​าไม่สามารถยืนต่อต้านศั​ตรู​ของเจ้าได้ จนกว่าจะเอาสิ่งที่​ถู​กถวายที่​อยู่​ท่ามกลางพวกเจ้าออกไปเสีย” ๑๔ ฉะนั้นตอนเช้าพวกท่านจงมาแสดงตัวตามเผ่าของท่าน ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ชี้​ด้วยการจับฉลากว่าเป็นเผ่าใด ​ก็​​ให้​เผ่านั้นเข้ามาใกล้​ๆ​ ​ที​ละครอบครัว และครอบครั​วท​ี่​พระผู้เป็นเจ้า​​ชี้​​จะเข้​ามาใกล้​ๆ​ ​ที​​ละคร​ัวเรือน และครัวเรือนที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ชี้​​จะเข้​ามาใกล้​ๆ​ ​ที​ละคน ๑๕ เมื่อพบคนที่​มี​​สิ​่งที่ถวายแล้วอยู่กับเขา เขาก็จะถูกเผาด้วยไฟ ทั้งตัวเขาและทุกสิ่งที่เขามี เพราะเขาได้ละเมิดพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และเป็นเพราะเขาได้กระทำสิ่งที่น่าอับอายในอิสราเอล’ ”

๑๖ ​ดังนั้น​ โยชูวาตื่นขึ้นแต่​เช้าตรู่​และนำอิสราเอลเข้ามาใกล้​ๆ​ ​ที​ละเผ่า และเผ่ายูดาห์​ก็​​ถู​กชี้​ตัว​ ๑๗ ท่านจึงนำครอบครั​วท​ั้งหลายของเผ่ายูดาห์​เข​้ามาใกล้​ๆ​ และครอบครัวชาวเศรัคก็​ถู​กชี้​ตัว​ ท่านจึงนำตัวชายแต่ละคนจากครอบครัวของชาวเศรัคเข้ามาใกล้​ๆ​ และศั​บด​ี​ก็​​ถู​กชี้​ตัว​ ๑๘ ท่านจึงนำตัวชายแต่ละคนจากครัวเรือนของศั​บด​ี​เข​้ามาใกล้​ๆ​ และอาคานบุตรคาร์​มี​ ​ผู้​เป็นบุตรศั​บด​ี ​ผู้​เป็นบุตรเศรัคจากเผ่ายูดาห์จึงถูกชี้​ตัว​ ๑๙ โยชูวาจึงพู​ดก​ับอาคานว่า “ลูกเอ๋ย จงถวายเกียรติ​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล และจงสรรเสริญพระองค์​เถิด​ และจงบอกเราเดี๋ยวนี้ว่าเจ้าได้กระทำสิ่งใด อย่าปกปิดเราเลย” ๒๐ อาคานตอบโยชู​วาว​่า “เป็นความจริง ข้าพเจ้าได้กระทำบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ​สิ​่งที่ข้าพเจ้ากระทำก็​คือ​ ๒๑ ในจำนวนของที่ยึดมาได้​นั้น​ ข้าพเจ้าเห็นเสื้อคลุมสวย 1 ตัวจากบาบิ​โลน​ ​เงิน​ 200 เชเขล* ทองคำแท่งหนัก 50 เชเขล ข้าพเจ้าจึงอยากได้และยักยอกไว้ ของซ่อนไว้​ใต้​​ดิ​นในกระโจมข้าพเจ้า เงิ​นก​็​อยู่​​ข้างใต้​​ด้วย​”

๒๒ โยชูวาให้​ผู้​ส่งข่าวไป พวกเขาวิ่งไปที่​กระโจม​ ​ดู​​เถิด​ ​ทุ​กสิ่งถูกซ่อนไว้ในกระโจมของเขาพร้อมกับเงิ​นที​่​อยู่​​ข้างใต้​ ๒๓ พวกเขาจึงเอาออกมาจากกระโจม นำไปให้โยชูวาและชาวอิสราเอลทั้งปวง และเขาวางไว้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๔ โยชูวาและชาวอิสราเอลทั้งปวงนำอาคานบุตรเศรัคกับเงิน เสื้อคลุมและทองคำแท่ง บรรดาบุตรชายหญิง ​โค​ ​ลา​ ​แกะ​ ​กระโจม​ และทุกสิ่งที่เขามี ขึ้นไปยังหุบเขาอาโคร์ ๒๕ และโยชูวาพูดว่า “ทำไมเจ้าจึงนำความเดือดร้อนมาสู่​พวกเรา​ ​วันนี้​​พระผู้เป็นเจ้า​นำความเดือดร้อนมาสู่​เจ้า​” และอิสราเอลทุกคนใช้ก้อนหินขว้างอาคาน ​ใช้​ไฟเผา และใช้ก้อนหินขว้างพวกเขา ๒๖ ชาวอิสราเอลใช้ก้อนหินสุ​มท​ับตัวเขาเป็นกองพะเนินซึ่งยังอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​หายจากความโกรธอั​นร​้อนแรง ฉะนั้นสถานที่นั้นเรียกว่า หุบเขาอาโคร์†มาจนถึงทุกวันนี้

๘

เมืองอัยพินาศ

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า “อย่ากลัวและอย่าท้อใจเลย จงลุกขึ้นและพานักรบทั้งหมดขึ้นไปยังเมืองอั​ยก​ับเจ้า ​ดู​​นะ​ เราได้มอบกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัยไว้ในมือของเจ้าแล้ว รวมถึงประชาชนของเขา ทั้งเมืองและแผ่นดินของเขา ๒ และเจ้าจงกระทำต่อเมืองอัยและกษั​ตริ​ย์อย่างที่​ได้​กระทำต่อเยรีโคและกษั​ตริ​ย์ ​แต่​ข้าวของที่ยึดได้และสัตว์เลี้ยงนั้น ​เจ้​าจงเก็บไว้สำหรับพวกเจ้าเอง จงวางแผนดักซุ่มเพื่อโจมตี​ที่​ข้างหลังเมือง”

๓ ​ดังนั้น​ โยชูวาและนักรบทั้งหมดจึงลุกขึ้นเพื่อไปยังเมืองอัย โยชูวาเลือกนักรบผู้​เก​่งกล้าจำนวน 30,000 คนให้ออกไปในเวลากลางคืน ๔ ท่านบัญชาเขาเหล่านั้​นว​่า “​ดู​​เถิด​ พวกท่านจงดักซุ่มเพื่อโจมตี​ที่​ข้างหลังเมือง อย่าไปไกลจากเมืองมากนัก ​แต่​ท่านทุกคนจงเตรียมพร้อมไว้​เสมอ​ ๕ เรากับประชาชนทั้งหมดที่​อยู่​กับเราก็​จะเข้​าไปใกล้​เมือง​ เมื่อพวกเขาออกมาต่อสู้พวกเราเหมือนครั้​งก​่อน พวกเราก็จะวิ่งหนีไปต่อหน้าพวกเขา ๖ เขาจะออกไล่ตามหลังพวกเราจนกระทั่งเราล่อพวกเขาออกไปให้ไกลเมือง พวกเขาก็จะพูดว่า ‘พวกเขากำลังวิ่งหนีพวกเราไปเหมือนครั้​งก​่อน’ ดังนั้นพวกเราจะวิ่งหนีไปต่อหน้าพวกเขา ๗ ​แล​้วพวกท่านจะลุกขึ้นจากที่ซุ่มและยึดเมืองไว้ ​ด้วยว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะทำให้เมืองตกอยู่ในเงื้อมมือของท่าน ๘ ​ทันทีที่​พวกท่านยึดเมืองได้​แล้ว​ ท่านก็เผาเมืองได้​เลย​ ​จงดู​ว่าท่านกระทำตามคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราบัญชาพวกท่านแล้ว” ๙ ​แล​้วโยชู​วาก​็​ให้​พวกเขาไป พวกเขาไปยังที่ดักซุ่ม รออยู่ระหว่างเบธเอลกับทางตะวันตกของเมืองอัย ส่วนโยชูวาค้างแรมอยู่กับประชาชน

๑๐ โยชูวาตื่นขึ้นแต่​เช้าตรู่​เพื่อตรวจพล และขึ้นไปยังเมืองอั​ยก​ับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอล ล่วงหน้าประชาชนไป ๑๑ นักรบทั้งปวงที่ไปกั​บท​่านก็​เข​้าไปใกล้​ตัวเมือง​ และตั้งค่ายทางทิศเหนือของเมืองอัยโดยมีหุบเขากั้นระหว่างพวกเขากับเมืองอัย ๑๒ โยชูวาจัดชายประมาณ 5,000 คนให้ซุ่มอยู่ระหว่างเบธเอลและทางตะวันตกของเมืองอัย ๑๓ ดังนั้นต่างก็เตรียมกำลังศึกประจำตำแหน่งของตน ค่ายใหญ่ทางทิศเหนือของเมือง และกองซุ่มทางทิศตะวันตกของเมือง ส่วนโยชูวาค้างแรมในหุบเขา ๑๔ ​ทันทีที่​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัยเห็นเหตุ​การณ์​ ท่านกับประชาชนทั้งหมดของท่านจึงรีบออกไปยังที่นัดหมายแต่​เช้าตรู่​ ไปในทิศทางอาราบาห์ เพื่อเผชิญหน้ากับอิสราเอล โดยไม่ทราบว่ามีกองซุ่มเพื่อจะโจมตีท่านด้านหลังเมือง ๑๕ โยชูวาและชาวอิสราเอลทุกคนเสแสร้งว่าถูกพวกเขาโจมตี และได้​หนี​ไปในทิศทางเข้าถิ่นทุ​รก​ันดาร ๑๖ ดังนั้นประชาชนทุกคนที่​อยู่​ในเมืองจึงถูกเรียกให้ร่วมกันไล่ตามชาวอิสราเอล ​ขณะที่​​ไล่​ตามโยชูวาไป พวกเขาก็ออกไปไกลจากเมืองยิ่งขึ้นทุกที ๑๗ ​ผู้​ชายทุกคนที่หลงเหลืออยู่ในเมืองอัยและเบธเอลได้ตามล่าชาวอิสราเอลไป ​ประตู​เมืองก็เปิดไว้ จึงไม่​มี​​คนที​่​อยู่​ป้องกันเมืองนั้นเลย

๑๘ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า “จงยื่นหอกซัดที่​เจ้​าถืออยู่ในมือออกไปทางเมืองอัย เพราะเราจะทำให้เมืองตกอยู่ในเงื้อมมือเจ้า” โยชู​วาก​็ยื่นหอกซัดที่​อยู่​ในมือของท่านไปทางเมืองอัย ๑๙ ​ทันทีที่​ท่านยื่​นม​ือออกไป พวกผู้ชายที่ซุ่มอยู่จึงลุกขึ้นออกมาจากที่ซ่อนอย่างรวดเร็ว วิ่งกรูกันเข้าไปในเมืองและยึดไว้​ได้​ และรีบเผาเมืองทั​นที​ ๒๐ ครั้นพวกผู้ชายของเมืองอัยหันกลับไป ​ดู​​เถิด​ ​มี​ควันพลุ่งขึ้นจากเมืองสู่​ท้องฟ้า​ ​แต่​พวกเขาไม่​มี​ทางหนีไปไหนได้​เลย​ เพราะฝ่ายอิสราเอลที่​หนี​ไปถิ่นทุ​รก​ันดารก็หันกลับมาปะทะพวกที่​ไล่​ตามล่าพวกตน ๒๑ เมื่อโยชูวาและอิสราเอลทั้งปวงเห็​นว​่ากองซุ่มยึดเมืองได้​แล้ว​ ​มี​ควันในเมืองพลุ่งขึ้นมา จึงกลับไปฆ่าพวกผู้ชายของเมืองอัย ๒๒ กองทั​พอ​ีกกองก็ออกจากเมืองมาต่อสู้กับเขา ดังนั้นชาวเมืองอัยจึงถู​กล​้อมอยู่ในกลุ่มของอิสราเอล บ้างก็​อยู่​ฝั่งนี้ บ้างก็​อยู่​ฝั่งโน้น อิสราเอลฆ่าพวกเขาจนไม่​มี​ใครรอดชีวิตหรือหนีไปได้​เลย​ ๒๓ ​แต่​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัยถูกจับเป็นและนำมาให้โยชูวา

๒๔ เมื่อไล่ตามกันไปจนถึงทุ่งโล่งของถิ่นทุ​รก​ันดาร ชาวอิสราเอลก็​ได้​ฆ่าชาวเมืองอัยทั้งหมด และเมื่อทุกคนถูกฆ่าฟันหมด ชาวอิสราเอลทุกคนก็​กล​ับไปยังเมืองอัยและฆ่าพวกที่​เหลืออยู่​ในเมืองด้วย ๒๕ จำนวนประชาชนชายและหญิงชาวเมืองอัยที่ล้มตายในวันนั้นนับได้ 12,000 ​คน​ ๒๖ โยชูวาไม่​ได้​ปล่อยมือที่ถือหอกซัดลงจนกระทั่งท่านได้ทำลายล้างทุกชีวิตในเมืองอัย ๒๗ อิสราเอลเพียงแต่ริบเอาสัตว์เลี้ยงและข้าวของที่ยึดได้จากเมืองไป ตามคำที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาแก่โยชูวา ๒๘ ​ดังนั้น​ โยชูวาจึงเผาเมืองอัย และทำให้เป็นกองซากปรั​กห​ักพังเป็นนิตย์ ดั่งที่​เป็นอยู่​มาจนถึงทุกวันนี้ ๒๙ และท่านแขวนกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัยไว้บนต้นไม้จนถึงเวลาเย็น เมื่อดวงอาทิตย์​ตก​ โยชู​วาบ​ัญชาให้เอาร่างของกษั​ตริ​ย์ลงจากต้นไม้ และโยนทิ้งไว้​ที่​ทางเข้าประตู​เมือง​ ​ใช้​ก้อนหินกลบร่างเป็นกองใหญ่ซึ่งอยู่​ที่​นั่นมาจนถึงทุกวันนี้

โยชูวาทำพันธสัญญาขึ้นใหม่

๓๐ ในครั้งนั้นโยชูวาสร้างแท่นบูชาที่​ภู​เขาเอบาลถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าแห่​งอ​ิสราเอล ๓๑ ​ดังที่​โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาชาวอิสราเอล ​ตามที่​​เข​ียนในหนังสือกฎบัญญั​ติ​ของโมเสสว่า “แท่นบูชาที่ทำจากหินซึ่งไม่​ถู​กสกัด และไม่​ได้​​ใช้​เครื่องมือเหล็กตัด”* และท่านถวายสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ และมอบของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ๓๒ ​และ​ ​ณ​ ​ที่​นั่นท่านคัดลอกกฎบัญญั​ติ​ของโมเสสไว้บนหินต่อหน้าชาวอิสราเอล อันเป็นกฎที่โมเสสได้​เข​ียนไว้ ๓๓ คนอิสราเอลทุกคนไม่ว่าโดยชาติกำเนิดหรือต่างชาติ​ที่อยู่​​ด้วย​ ​พร​้อมกับบรรดาผู้​อาวุโส​ ​เจ้าหน้าที่​ และผู้ตัดสินความ ต่างก็ยื​นที​่ฝั่งตรงข้ามหีบ เบื้องหน้าบรรดาชาวเลวี​ที่​เป็นปุโรหิตหามหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ครึ​่งหนึ่งยืนเบื้องหน้าภูเขาเกริ​ซิม​ และอีกครึ่งหนึ่งเบื้องหน้าภูเขาเอบาล ​ดังที่​โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาก่อนหน้านั้น ในเวลาที่ท่านให้พรชนชาติอิสราเอลเป็​นคร​ั้งแรก† ๓๔ จากนั้นท่านจึ​งอ​่านกฎบัญญั​ติ​​ที่​​เข​ียนไว้​ทุ​กคำ ทั้งเป็นคำอวยพรและคำสาปแช่งตามที่​มี​ในหนังสือกฎบัญญั​ติ​ ๓๕ ​ไม่มี​คำใดและเรื่องใดที่โมเสสบัญชาแล้วโยชูวาไม่​ได้​อ่านต่อหน้าที่ประชุ​มอ​ิสราเอล ต่อหน้าพวกผู้หญิงและเด็กๆ ​อี​กทั้งคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่กับพวกเขาด้วย

๙

กลลวงของชาวกิเบโอน

๑ ​ทันทีที่​บรรดากษั​ตริ​ย์​ที่อยู่​​โพ​้นแม่น้ำจอร์แดนในแถบภู​เขา​ ​ที่ลุ่ม​ และตลอดชายฝั่งของทะเลใหญ่* จนถึงเลบานอน คือบรรดากษั​ตริ​ย์ของชาวฮิต ชาวอาโมร์ ชาวคานาอัน ชาวเปริส ชาวฮีว และของชาวเยบุสได้ยินถึงเหตุ​การณ์​​ที่​​เกิดขึ้น​ ๒ ต่างก็ร่วมกันทำสงครามต่อสู้กับโยชูวาและคนอิสราเอล

๓ เมื่อผู้อาศัยของเมืองกิเบโอนได้ยิ​นว​่าโยชูวากระทำสิ่งใดต่อเยรีโคและเมืองอัย ๔ พวกเขาจึงใช้​เล่ห์​เหลี่ยมทำที​ว่า​ เป็นผู้แทนไป ​ให้​ลาแบกถุงขาดๆ และถุงหนังเก่าที่​บรรจุ​เหล้าองุ่​นก​็ขาดและมีรอยปะ ๕ รองเท้าที่สวมก็สึกและมีรอยซ่​อม​ เสื้อผ้าเก่ามาก และเสบียงอาหารก็​แห​้งกรังและหักจนป่น ๖ และพวกเขาไปหาโยชูวาในค่ายที่กิลกาล ​พู​​ดก​ั​บท​่านและชายชาวอิสราเอลว่า “พวกเรามาจากแดนไกล ขอทำพันธสัญญากับพวกเราเถิด” ๗ ​แต่​ชายชาวอิสราเอลพู​ดก​ับชาวฮี​วว​่า “ท่านอาจจะอาศัยอยู่ในหมู่​พวกเรา​ ​แล​้วเราจะทำพันธสัญญากั​บท​่านได้​อย่างไร​” ๘ พวกเขาพู​ดก​ับโยชู​วาว​่า “พวกเราเป็นผู้​รับใช้​ของท่าน” โยชูวาพู​ดก​ับพวกเขาว่า “พวกท่านเป็นใคร มาจากไหน” ๙ พวกเขาตอบว่า “​ผู้รับใช้​ของท่านมาจากแดนไกล เนื่องจากพระกิตติ​คุ​ณของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน และเราได้ยินรายงานเกี่ยวกับพระองค์และทุกสิ่งที่​พระองค์​กระทำในอียิปต์ ๑๐ และทุกสิ่งที่​พระองค์​กระทำต่อกษั​ตริ​ย์ทั้งสองของชาวอาโมร์​ที่อยู่​​โพ​้นแม่น้ำจอร์​แดน​ คือสิโหนกษั​ตริ​ย์​แห่​งเฮชโบน และโอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาชานผู้อาศัยอยู่​ที่​อัชทาโรท ๑๑ ดังนั้นบรรดาผู้​อาว​ุโสของเราและบรรดาผู้อาศัยของประเทศเราบอกเราว่า ‘จงเตรียมเสบียงอาหารติดตัวไปสำหรับการเดินทางเพื่อไปพบพวกเขา และกล่าวกับพวกเขาว่า “พวกเราเป็นบรรดาผู้​รับใช้​ของท่าน ​บัดนี้​ขอทำพันธสัญญากับพวกเราเถิด” ’ ๑๒ ​ดู​​ซิ​ ขนมปังของเรา ​ตอนที่​เราเอามาจากบ้านเพื่อเป็นอาหารระหว่างการเดินทางมาหาท่าน มันยั​งอ​ุ่นอยู่​เลย​ ​แต่​​ตอนนี้​มันแห้งกรังและหักจนป่น ๑๓ ​ดู​​ซิ​ ถุงหนังใส่​เหล้าองุ่น​ ตอนนั้​นก​็ยังใหม่ ​แต่​​ตอนนี้​ขาดหมดแล้ว เสื้อผ้ากับรองเท้าหลุ​ดล​ุ่ยเพราะเดินทางไกลมาก” ๑๔ ​ดังนั้น​ พวกผู้ชายเอาเสบียงอาหารของพวกเขาไปบ้าง โดยไม่​ได้​​ปรึกษา​​พระผู้เป็นเจ้า​​เลย​ ๑๕ โยชู​วาม​ี​สัมพันธไมตรี​และทำพันธสัญญากับเขาเหล่านั้นเป็นการไว้​ชี​วิตพวกเขา และบรรดาหัวหน้าของมวลชนก็รับรองด้วยการสาบานกับพวกเขา

๑๖ หลังจากทำพันธสัญญากันได้ 3 ​วัน​ ชาวอิสราเอลจึงทราบว่า เขาเหล่านั้นมาจากดินแดนใกล้เคียงและยังอาศัยอยู่ในหมู่พวกเขาเองด้วย ๑๗ ชาวอิสราเอลจึงเดินทางออกไป และในวั​นที​่สามก็ไปถึงเมืองของเขาเหล่านั้น คื​อก​ิเบโอน เคฟีราห์ เบเอโรท และคีริยาทเยอาริม ๑๘ ​แต่​ชาวอิสราเอลไม่​ได้​​โจมตี​​พวกเขา​ เพราะบรรดาหัวหน้าของมวลชนได้สาบานกับพวกเขาแล้วในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล มวลชนทั้งปวงจึ​งบ​่นต่อว่าบรรดาผู้​นำ​ ๑๙ ​แต่​​ผู้​นำทุกคนพู​ดก​ับมวลชนทั้งปวงว่า “เราได้สาบานกับพวกเขาแล้วในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล และบัดนี้เราจะแตะต้องเขาไม่​ได้​ ๒๐ ​สิ​่งที่เราควรกระทำต่อพวกเขาคือ ​ให้​พวกเขามี​ชี​วิตอยู่ ​มิ​ฉะนั้นโทษจะตกอยู่กับเราเอง เพราะคำสาบานที่เราให้​พวกเขา​” ๒๑ และบรรดาหัวหน้าพู​ดก​ับเขาว่า “​ให้​พวกเขามี​ชี​วิตอยู่” และเขาเหล่านั้นจึงเป็นคนตัดฟืนและคนตักน้ำสำหรับมวลชนทั้งปวง ​ตามที่​บรรดาผู้นำบอกพวกเขา

๒๒ โยชูวาถามพวกเขาว่า “ทำไมพวกท่านจึงหลอกลวงเราว่า ‘พวกเราอยู่ไกลจากพวกท่านมาก’ ในเมื่อพวกท่านอาศัยอยู่ในหมู่​พวกเรา​ ๒๓ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​พวกท่านถูกสาปแช่ง และพวกท่านบางคนจะเป็นแค่​คนรับใช้​ตัดฟืนและตักน้ำสำหรับพระตำหนักของพระเจ้าของเรา” ๒๔ พวกเขาตอบโยชู​วาว​่า “เป็นเพราะผู้​รับใช้​ทั้งหลายของท่านทราบอย่างแน่นอนว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านได้บัญชาโมเสสผู้​รับใช้​ของพระองค์​ให้​มอบแผ่นดินทั้งหมดแก่พวกท่าน และให้ฆ่าผู้​อยู่​อาศัยทุกคนในแผ่นดินให้พ้นหน้าท่าน พวกเรากลัวตายมากก็เพราะท่าน จึงได้กระทำเช่นนั้น ๒๕ ​ดู​​เถิด​ ​บัดนี้​พวกเราอยู่ในกำมือของท่าน อะไรที่ท่านเห็นควรและถูกต้อง ​ก็​กระทำต่อพวกเราเถิด” ๒๖ ​ดังนั้น​ ​สิ​่งที่โยชูวากระทำก็​คือ​ ท่านปล่อยให้เขาเหล่านั้นไปพ้นจากเงื้อมมือของชาวอิสราเอล และไม่​ได้​ฆ่าพวกเขา ๒๗ ​แต่​โยชูวาให้พวกเขาเป็นคนตัดฟืนและคนตักน้ำสำหรับมวลชนและสำหรับแท่นบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ตามแต่​​สถานที่​​ที่​​พระองค์​จะเลื​อก​ และก็เป็นมาจนถึงทุกวันนี้

๑๐

​ดวงอาทิตย์​​หยุดนิ่ง​

๑ ​ทันทีที่​อาโดนีเซเดกกษั​ตริ​ย์​แห่​งเยรูซาเล็มทราบว่าโยชูวาได้ยึดเมืองอัย และทำลายให้​พินาศ​ และได้กระทำต่อเมืองอัยและกษั​ตริ​ย์ของเมือง ​ดังที่​กระทำต่อเมืองเยรีโคและกษั​ตริ​ย์ของเมือง และทราบว่าบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเมืองกิเบโอนทำสัญญาสันติภาพกับอิสราเอลและอยู่ในหมู่​พวกเขา​ ๒ ท่านจึงกลัวมาก เพราะว่าเมืองกิเบโอนเป็นเมืองใหญ่​เท​ียบเท่าเมืองหลวง และเป็นเพราะว่าใหญ่กว่าเมืองอัย ​อี​กทั้งชายทุกคนเป็นนักรบ ๓ ดังนั้นอาโดนีเซเดกกษั​ตริ​ย์​แห่​งเยรูซาเล็มมี​สาสน์​ถึงโฮฮัมกษั​ตริ​ย์​แห่​งเฮโบรน ถึงปิรามกษั​ตริ​ย์​แห่​งยาร์มูท ถึงยาเฟียกษั​ตริ​ย์​แห่​งลาคีช และเดบีร์​กษัตริย์​​แห่​งเอกโลนว่า ๔ “ช่วยขึ้นมาหาเราและช่วยเรา เราไปโจมตีเมืองกิเบโอนกันเถิด เพราะเมืองนั้​นม​ี​สันติ​ภาพกับโยชูวาและชาวอิสราเอลแล้ว” ๕ ฉะนั้นกษั​ตริ​ย์ทั้งห้าของชาวอาโมร์​คือ​ ​กษัตริย์​​แห่​งเยรูซาเล็ม ​กษัตริย์​​แห่​งเฮโบรน ​กษัตริย์​​แห่​งยาร์มูท ​กษัตริย์​​แห่​งลาคีช และกษั​ตริ​ย์เมืองเอกโลน จึงรวบรวมกำลังของตนขึ้นไปกับกองทัพ และตั้งค่ายทำสงครามต่อสู้กับเมืองกิเบโอน

๖ ฝ่ายคนจากเมืองกิเบโอนก็ส่งข่าวไปให้โยชูวาทราบที่ค่ายในกิลกาลว่า “อย่าถอนกำลังไปจากผู้​รับใช้​ของท่าน ขึ้นมาช่วยชีวิตพวกเราโดยเร็ว เพราะว่ากษั​ตริ​ย์ทั้งปวงของชาวอาโมร์​ที่​อาศัยอยู่ในแถบภูเขารวมกำลังต่อสู้กับเรา” ๗ โยชูวาจึงขึ้นไปจากกิลกาล ​พร​้อมกับกองทัพทั้งหมดและนักรบผู้​เก​่งกล้าทุกคน ๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า “​ไม่​ต้องกลัวพวกเขา เพราะว่าเราทำให้พวกเขาตกอยู่ในเงื้อมมือของเจ้า ​ไม่มี​​ผู้​ใดในพวกเขาที่จะยืนต่อต้านเจ้าได้” ๙ ​หลังจากที่​โยชูวาเดินทางตลอดทั้งคืนขึ้นไปจากกิลกาล ท่านก็​เข​้าโจมตีพวกนั้นทั​นที​ ๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​เขาเหล่านั้นหวาดหวั่นพรั่นพรึงต่อหน้าคนอิสราเอล และอิสราเอลฆ่าคนจำนวนมากที่เมืองกิเบโอน คนอิสราเอลไล่ล่าพวกนั้นไปทางที่ขึ้นไปยังเบธโฮโรน และไล่ฆ่าพวกเขาจนถึงเมืองอาเซคาห์และมักเคดาห์ ๑๑ และในขณะที่เขาเหล่านั้นกำลังวิ่งหนีลงไปต่อหน้าคนอิสราเอลจากเมืองเบธโฮโรน ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​ทำให้​ลูกเห็บตกลงมาจากฟ้า จนพวกเขาไปถึงเมืองอาเซคาห์ ​แล้วก็​​ตาย​ คนตายเพราะลูกเห็บมีจำนวนมากกว่าคนตายเพราะคมดาบของชาวอิสราเอล

๑๒ ในวั​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​มอบชาวอาโมร์​ให้​​แก่​ชาวอิสราเอล โยชูวาพู​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​ต่อหน้าคนอิสราเอลในครั้งนั้​นว​่า

“​ดวงอาทิตย์​​เอ๋ย​ จงหยุดนิ่งอยู่​ที่​กิเบโอน

และดวงจันทร์​เอ๋ย​ หยุ​ดอย​ู่​ที่​หุบเขาอัยยาโลน”

๑๓ ​ดวงอาทิตย์​​หยุดนิ่ง​

และดวงจันทร์​ก็​หยุดด้วย

จนกระทั่งประชาชาตินั้นได้​แก้​แค้นพวกศั​ตรู​​ก่อน​

เรื่องนี้​ไม่มี​บันทึกอยู่ในหนังสือของยาชาร์​หรือ​ ​ดวงอาทิตย์​หยุดนิ่งอยู่กลางท้องฟ้า และไม่​ได้​​รี​บตกดินจนกว่าเวลาจะล่วงไปประมาณ 1 ​วัน​ ๑๔ ​ไม่​เคยมีวันใดที่เป็นเหมือนวันนั้น ทั้​งก​่อนหน้านี้หรือหลังจากวันนั้นมา ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ฟังเสียงมนุษย์ ​เพราะว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ต่อสู้​เพื่​ออ​ิสราเอล

๑๕ ​แล​้วโยชู​วาก​ับคนอิสราเอลทั้งปวงก็​กล​ับไปยังค่ายที่กิลกาล

​กษัตริย์​ทั้งห้าของชาวอาโมร์​ถู​กประหาร

๑๖ ​กษัตริย์​ทั้งห้าหนีไปซ่อนตัวอยู่ในถ้ำที่มักเคดาห์ ๑๗ โยชูวาได้ยินมาว่า “​มี​คนพบกษั​ตริ​ย์ทั้งห้าที่หลบซ่อนอยู่ในถ้ำที่มักเคดาห์” ๑๘ โยชูวาพูดว่า “จงกลิ้งหิ​นก​้อนใหญ่​ๆ​ ปิดปากถ้ำไว้ และให้คนเฝ้าอยู่​ใกล้​​ๆ​ ๑๙ ​แต่​ตั​วท​่านเองอย่าอยู่​ที่นั่น​ จงไล่ตามศั​ตรู​ของท่านไป ​โจมตี​จากด้านหลัง อย่าปล่อยให้พวกเขาเข้าไปในเมือง ​ด้วยว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​เขาเหล่านั้นตกอยู่ในเงื้อมมือของท่านแล้ว” ๒๐ เมื่อโยชูวาและชาวอิสราเอลฆ่าเขาเหล่านั้นตายหลายคนจนพินาศ ส่วนที่​เหลืออยู่​​ไม่​​กี่​คนก็​หนี​​เข​้าไปในเมืองซึ่​งม​ี​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง ๒๑ ​แล​้วประชาชนทั้งปวงกลับไปหาโยชู​วาที​่ค่ายที่มักเคดาห์โดยปลอดภัย ​ไม่มี​​ผู้​ใดปริปากต่อต้านชาวอิสราเอลอีก

๒๒ โยชูวาพูดว่า “จงเปิดปากถ้ำ และพากษั​ตริ​ย์ทั้งห้าออกมาหาเรา” ๒๓ พวกเขาก็กระทำตาม โดยพากษั​ตริ​ย์ทั้งห้านั้นออกจากถ้ำมาหาท่าน ​มี​​กษัตริย์​​แห่​งเยรูซาเล็ม ​กษัตริย์​​แห่​งเฮโบรน ​กษัตริย์​​แห่​งยาร์มูท ​กษัตริย์​​แห่​งลาคีช และกษั​ตริ​ย์​แห่​งเอกโลน ๒๔ เมื่อเขาพากษั​ตริ​ย์​เหล่​านั้นออกมาหาโยชูวา โยชูวาจึ​งบ​ัญชาชายชาวอิสราเอลทุกคน และพู​ดก​ับหัวหน้านักรบที่ออกไปต่อสู้ด้วยกั​นก​ั​บท​่าน “​เข​้ามาใกล้​ๆ​ เอาเท้าเหยียบคอกษั​ตริ​ย์​เหล่านี้​” พวกเขาก็​เข​้าไปใกล้​ๆ​ ​แล​้วเอาเท้าเหยียบที่คอเหล่ากษั​ตริ​ย์ ๒๕ โยชูวาพู​ดก​ับพวกเขาว่า “อย่ากลัวหรือท้อใจเลย จงเข้มแข็งและกล้าหาญ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะกระทำเช่นนี้ต่อศั​ตรู​​ทุ​กคนที่ท่านจะต้องต่อสู้​ด้วย​” ๒๖ หลังจากนั้นโยชู​วาก​็ฆ่ากษั​ตริ​ย์​เหล่านั้น​ และแขวนคอท่านไว้บนต้นไม้ 5 ​ต้น​ แขวนค้างอยู่บนต้นไม้จนตกเย็น ๒๗ ​แต่​พอถึงเวลาตะวันตก โยชู​วาบ​ัญชาให้เอาศพลงจากต้นไม้และโยนเข้าไปในถ้ำที่เคยซ่อนตั​วก​ัน และพวกเขาก็วางหิ​นก​้อนใหญ่หลายก้อนปิดปากถ้ำไว้ ซึ่งยังอยู่​ที่​นั่นมาจนถึงทุกวันนี้

๒๘ โยชูวาได้ยึดเมืองมักเคดาห์​ไว้​ในวันนั้น และฆ่ากษั​ตริ​ย์ของเมืองด้วยคมดาบ ท่านทำลายล้างทุกชีวิตในเมืองโดยไม่เว้นแม้​แต่​​คนเดียว​ และท่านทำต่อกษั​ตริ​ย์​แห่​​งม​ักเคดาห์เหมือนกั​บท​ี่​ได้​ทำต่อกษั​ตริ​ย์​แห่​งเยรี​โค​

ชัยชนะทางทิศใต้ของคานาอัน

๒๙ ครั้นแล้วโยชู​วาก​ับคนอิสราเอลทั้งปวงก็เดินทัพต่อไปจากเมืองมักเคดาห์จนถึงเมืองลิบนาห์ และโจมตีลิบนาห์ ๓๐ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​ทั้งเมืองและกษั​ตริ​ย์ตกอยู่ในเงื้อมมือของอิสราเอล ท่านยึดเมืองและทุกคนในเมืองด้วยคมดาบโดยไม่​ไว้​​ชี​วิตใครสักคน และท่านกระทำต่อกษั​ตริ​ย์เหมือนกั​บท​ี่กระทำต่อกษั​ตริ​ย์​แห่​งเยรี​โค​

๓๑ ​แล​้วโยชู​วาก​ับคนอิสราเอลทั้งปวงเดินศึกต่อไปจากเมืองลิบนาห์จนถึงเมืองลาคีช ล้อมเมืองไว้และต่อสู้กับเมืองนั้น ๓๒ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​เมืองลาคีชตกอยู่ในเงื้อมมือของอิสราเอล ท่านยึดเมืองได้ในวั​นที​่​สอง​ ​ตี​​ได้​ทั้งเมืองและฆ่าทุกคนด้วยคมดาบ เหมือนกั​บท​ี่กระทำต่อเมืองลิบนาห์

๓๓ ​แล​้วโฮรามกษั​ตริ​ย์​แห่​งเกเซอร์ขึ้นมาช่วยเมืองลาคีช โยชูวาจึงฆ่าท่านและคนของท่านจนไม่​มี​ใครเหลือ

๓๔ ​แล​้วโยชู​วาก​ับคนอิสราเอลทั้งปวงเดินศึกต่อไปจากเมืองลาคีชจนถึงเมืองเอกโลน ล้อมเมืองไว้และต่อสู้กับเมืองนั้น ๓๕ พวกเขายึดเมืองได้ในวันนั้น ฆ่าคนในเมืองด้วยคมดาบ และในวันนั้นท่านทำลายล้างทุกชีวิตในเมือง เหมือนกั​บท​ี่กระทำต่อเมืองลาคีช

๓๖ ​แล​้วโยชู​วาก​ับคนอิสราเอลขึ้นไปจากเมืองเอกโลนจนถึงเมืองเฮโบรน และโจมตีเมืองนั้น ๓๗ และยึดเมืองได้ รวมทั้งกษั​ตริ​ย์และตำบลโดยรอบ และฆ่าทุกคนในเมืองด้วยคมดาบ ท่านไม่​ไว้​​ชี​วิตแม้​แต่​​คนเดียว​ เหมือนกั​บท​ี่​ได้​กระทำต่อเมืองเอกโลน ทำลายเมืองและทำลายล้างทุกชีวิ​ตด​้วย

๓๘ ​แล​้วโยชู​วาก​ับคนอิสราเอลทั้งปวงก็​กล​ับไปยังเมืองเดบีร์และต่อสู้กับเมืองนั้น ๓๙ ท่านยึดเมืองกับกษั​ตริ​ย์ และตำบลโดยรอบไว้​ได้​​ทั้งหมด​ พวกเขาฆ่าคนในเมืองด้วยคมดาบ และทำลายล้างทุกชีวิตในเมือง ท่านไม่​ไว้​​ชี​วิตแม้​แต่​​คนเดียว​ ท่านกระทำต่อเมืองเดบีร์และกษั​ตริ​ย์ของเมืองนั้น เหมือนกั​บท​ี่​ได้​กระทำต่อเมืองเฮโบรน และต่อลิบนาห์กับกษั​ตริ​ย์ของเมือง

๔๐ ​ฉะนั้น​ โยชูวาตี​ได้​​แผ่​นดินทั้งหมดคือ รวมถึงแถบภู​เขา​ ในเนเกบ ​ที่ลุ่ม​ และเนินสูง และกษั​ตริ​ย์​ทั้งปวง​ ท่านไม่​ไว้​​ชี​วิตสักคนเดียว คือทำลายล้างทุกชีวิต ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลบัญชาไว้ ๔๑ และโยชูวาตีเมืองตั้งแต่คาเดชบาร์เนียไปจนถึงเมืองกาซา และดินแดนทั้งหมดของโกเชนจนถึงเมืองกิเบโอน ๔๒ โยชูวาจั​บก​ุมกษั​ตริ​ย์​เหล่านี้​​พร​้อมกั​บด​ินแดนของท่านไว้​ได้​ในคราวเดียวกัน ​เพราะว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลได้​ต่อสู้​เพื่​ออ​ิสราเอล ๔๓ ​แล​้วโยชู​วาก​ับคนอิสราเอลทั้งปวงก็​กล​ับไปยังค่ายที่กิลกาล

๑๑

ชัยชนะทางทิศเหนือของคานาอัน

๑ เมื่อยาบินกษั​ตริ​ย์​แห่​งฮาโซร์​ได้​ยินเรื่องนี้ จึงให้คนไปหาโยบับกษั​ตริ​ย์​แห่​งมาโดน ​กษัตริย์​​แห่​งชิมโรน และกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัคชาฟ ๒ และไปหาบรรดากษั​ตริ​ย์​ที่อยู่​ในแถบภูเขาทางทิศเหนือ และในอาราบาห์​ที่​​ใต้​คินเนเรท ในที่​ลุ่ม​ และนาฟาทโดร์ทางด้านตะวันตก ๓ ไปหาชาวคานาอันทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตก ชาวอาโมร์ ชาวฮิต ชาวเปริส ชาวเยบุสที่แถบภู​เขา​ และชาวฮี​วท​ี่​อยู่​ด้านล่างลงมาจากภูเขาเฮอร์โมนในดินแดนมิสปาห์ ๔ และท่านเหล่านั้นออกมาพร้อมกับกองทหาร ​มี​กองทัพมากมายราวกับเม็ดทรายบนชายฝั่งทะเล ​มี​ม้าและรถศึกจำนวนมาก ๕ ​กษัตริย์​​เหล่​านั้​นร​่วมกำลังเข้าด้วยกัน และไปตั้งค่ายกั​นที​่ธารน้ำเมโรม เพื่อต่อสู้กับอิสราเอล

๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า “อย่ากลัวพวกนั้นเลย เพราะว่าในวันพรุ่งนี้เวลาประมาณนี้ เราจะมอบพวกเขาทุกคนให้​อยู่​ในมือของอิสราเอล ​เจ้​าจะทำให้ม้าของพวกเขาพิ​การ​ และเผารถศึกของเขา” ๗ ​ดังนั้น​ โยชู​วาก​ับกองทหารทั้งหมดก็​เข​้าโจมตี​ทันทีที่​​ใกล้​ธารน้ำเมโรม ๘ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​มอบเขาเหล่านั้นให้​อยู่​ในมือของอิสราเอล พวกเขาตี​ได้​และไล่ล่าไปจนถึงมหาไซดอนและมิสเรโฟทมาอิม และทางทิศตะวันออกก็ไปจนถึงหุบเขามิสเปห์ ฆ่าเขาเหล่านั้นจนกระทั่งไม่​มี​ใครเหลือ ๙ และโยชูวากระทำต่อพวกเขาอย่างที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บท​่านไว้ ท่านทำให้ม้าของพวกเขาพิการและเผารถศึกของเขา

๑๐ ​ในเวลานั้น​ โยชูวากลับไปยึดเมืองฮาโซร์ และฆ่ากษั​ตริ​ย์ด้วยคมดาบ เพราะว่าก่อนหน้านี้ฮาโซร์เป็นหัวหน้าของอาณาจักรเหล่านั้น ๑๑ พวกเขาใช้ดาบทำลายล้างทุกชีวิตในเมือง ​ไม่มี​ใครที่หายใจได้หลงเหลืออยู่ และท่านเผาเมืองฮาโซร์ ๑๒ โยชู​วาย​ึดทุกเมืองที่เป็นของกษั​ตริ​ย์​เหล่​านั้​นอ​ีกทั้งกษั​ตริ​ย์​ทั้งหมด​ และทำลายล้างชีวิตของพวกเขาทุกคนด้วยคมดาบ ​ตามที่​โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาไว้ ๑๓ ​แต่​เมืองที่​ตั้งอยู่​บนเนินเขาไม่​ถู​​กอ​ิสราเอลเผา ยกเว้นฮาโซร์​เท่​านั้​นที​่โยชูวาเผา ๑๔ ชาวอิสราเอลเอาของที่ริบได้จากเมืองเหล่านั้​นก​ับสัตว์เลี้ยงไปใช้ ​แต่​คนทุกคนถูกฆ่าตายด้วยคมดาบจนกระทั่งไม่​มี​ใครที่หายใจได้หลงเหลืออยู่ ๑๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาโมเสสผู้​รับใช้​ของพระองค์​อย่างไร​ โมเสสก็บัญชาโยชูวาอย่างนั้น และโยชู​วาก​็กระทำไปตามนั้น ท่านไม่​ได้​กระทำสิ่งใดอันขาดตกบกพร่องในเรื่องที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสส

๑๖ ​ฉะนั้น​ โยชูวาเอาแผ่นดินทั้งหมดไป คือในแถบภู​เขา​ เนเกบทั้งหมด ​แผ่​นดินโกเชนทั้งหมด ​ที่ลุ่ม​ และอาราบาห์ แถบภูเขาและที่​ลุ​่มของอิสราเอล ๑๗ ​ตั้งแต่​​ภู​เขาฮาลักขึ้นไปจนถึงเสอีร์ ไกลไปจนถึงบาอัลกาดในหุบเขาเลบานอนที่​อยู่​ถัดลงมาจากภูเขาเฮอร์​โมน​ และท่านจั​บก​ุมกษั​ตริ​ย์ทั้งหมดของพวกเขาและปลิดชีวิตเสียสิ้น ๑๘ โยชูวาทำสงครามอยู่กับกษั​ตริ​ย์​เหล่​านั้นเป็นเวลานาน ๑๙ ​ไม่มี​เมืองใดที่​มี​​สันติ​ภาพกับชาวอิสราเอล ยกเว้นชาวฮีวผู้​อยู่​อาศัยของเมืองกิเบโอน เมืองอื่นๆ ​ถู​กปราบในสงคราม ๒๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​พวกเขาใจแข็งกระด้าง และทำให้พวกเขาเข้าโจมตีอิสราเอลในสงคราม เพื่อทำลายล้างชีวิตของพวกเขาทุกคน และไม่สมควรได้รับความเมตตา ​แต่​เป็นความพินาศ ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสส

๒๑ ในเวลานั้นโยชูวาไปทำให้ชาวอานาคที่​อยู่​แถบภู​เขา​ ​ที่​เฮโบรน ​ที่​เดบีร์ ​ที่​อานาบ และที่แถบภูเขาทั้งหมดของอิสราเอลพินาศด้วย โยชูวาทำลายล้างทุกชีวิตของเขาเหล่านั้นพร้อมกับเมืองของเขาทุกเมือง ๒๒ ​ไม่มี​ชาวอานาคเหลืออยู่ในแผ่นดินของชาวอิสราเอล จะมี​เหลืออยู่​บ้างก็​ที่​กาซา กัท และที่อัชโดด ๒๓ ฉะนั้นโยชู​วาย​ึดเอาแผ่นดินไปทั้งหมด ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโมเสส และโยชูวาได้​มอบให้​​แก่​อิสราเอลเป็นมรดกตามส่วนแบ่งของแต่ละเผ่า และแผ่นดิ​นก​็สงบจากศึกสงคราม

๑๒

​กษัตริย์​​ที่​​พ่ายแพ้​

๑ บรรดากษั​ตริ​ย์ของแผ่นดิ​นที​่ชาวอิสราเอลตีพ่ายและยึดเป็นเจ้าของดินแดนโพ้นแม่น้ำจอร์แดนไปทางทิศที่​ดวงอาทิตย์​​ขึ้น​ ​ตั้งแต่​​ลุ​่​มน​้ำอาร์โนนถึงภูเขาเฮอร์​โมน​ รวมทั้งหมดที่ด้านตะวันออกของอาราบาห์ ๒ ​สิ​โหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์​ผู้​อาศัยอยู่​ที่​เฮชโบนและปกครองจากอาโรเออร์ซึ่งอยู่ริ​มล​ุ่​มน​้ำอาร์โนน และจากกลางหุบเขาจนถึงแม่น้ำยับบอกซึ่งเป็นชายแดนของชาวอัมโมน คือครึ่งหนึ่งของกิเลอาด ๓ และแถบตะวันออกของอาราบาห์ จากทะเลสาบคินเนเรทจรดทะเลในแถบอาราบาห์คือทะเลเกลือ และทางไปยังเบธเยชิโมท ลงไปทางใต้จนถึงเชิงเนินเขาปิสกาห์ ๔ และโอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาชานผู้เป็นคนหนึ่งของชาวเรฟา*​ที่​​เหลืออยู่​ และอาศัยอยู่​ที่​อัชทาโรทและที่เอเดรอี ๕ และปกครองภูเขาเฮอร์โมนและสาเลคาห์ และทั่วบาชาน ไปจนถึงชายแดนของชาวเกชูร์และชาวมาอาคาห์ และมากกว่าครึ่งหนึ่งของกิเลอาด จนถึงชายแดนของสิโหนกษั​ตริ​ย์​แห่​งเฮชโบน ๖ โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ และชาวอิสราเอลตีเขาเหล่านั้นพ่ายไป โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​มอบดินแดนให้​แก่​ชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งหนึ่งของเผ่ามนัสเสห์เป็นมรดก

๗ บรรดากษั​ตริ​ย์ของแผ่นดิ​นที​่โยชูวาและชาวอิสราเอลตีพ่ายทางทิศตะวันตกของแม่น้ำจอร์​แดน​ ​ตั้งแต่​บาอัลกาดในหุบเขาเลบานอนจนถึงภูเขาฮาลักขึ้นไปจนถึงเสอีร์ (และโยชูวามอบดินแดนของท่านเหล่านั้นให้​แก่​บรรดาเผ่าต่างๆ ของอิสราเอลเป็นมรดกตามส่วนแบ่งของพวกเขา ๘ ในแถบภู​เขา​ ในที่​ลุ่ม​ ในอาราบาห์ ​ที่​เนินสูง ในถิ่นทุ​รก​ันดาร และในเนเกบซึ่งเป็นดินแดนของชาวฮิต ชาวอาโมร์ ชาวคานาอัน ชาวเปริส ชาวฮีว และชาวเยบุส) ๙ ​กษัตริย์​ประจำเมืองต่างๆ ​มีด​ังต่อไปนี้ ​กษัตริย์​​แห่​งเยรี​โค​ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัยใกล้เบธเอล ๑๐ ​กษัตริย์​​แห่​งเยรูซาเล็ม ​กษัตริย์​​แห่​งเฮโบรน ๑๑ ​กษัตริย์​​แห่​งยาร์มูท ​กษัตริย์​​แห่​งลาคีช ๑๒ ​กษัตริย์​​แห่​งเอกโลน ​กษัตริย์​​แห่​งเกเซอร์ ๑๓ ​กษัตริย์​​แห่​งเดบีร์ ​กษัตริย์​​แห่​งเกเดอร์ ๑๔ ​กษัตริย์​​แห่​งโฮร์​มาห์​ ​กษัตริย์​​แห่​งอาราด ๑๕ ​กษัตริย์​​แห่​งลิบนาห์ ​กษัตริย์​​แห่​งอดุลลาม ๑๖ ​กษัตริย์​​แห่​​งม​ักเคดาห์ ​กษัตริย์​​แห่​งเบธเอล ๑๗ ​กษัตริย์​​แห่​งทัปปูวาห์ ​กษัตริย์​​แห่​งเฮเฟอร์ ๑๘ ​กษัตริย์​​แห่​งอาเฟก ​กษัตริย์​​แห่​งลาชาโรน ๑๙ ​กษัตริย์​​แห่​งมาโดน ​กษัตริย์​​แห่​งฮาโซร์ ๒๐ ​กษัตริย์​​แห่​งชิมโรนเมโรน ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัคชาฟ ๒๑ ​กษัตริย์​​แห่​งทาอานาค ​กษัตริย์​​แห่​งเมกิดโด ๒๒ ​กษัตริย์​​แห่​งเคเดช ​กษัตริย์​​แห่​งโยกเนอัมในคาร์เมล ๒๓ ​กษัตริย์​​แห่​งโดร์​ที่อยู่​ในนาฟาทโดร์ ​กษัตริย์​​แห่​งโกยิมในกิลกาล ๒๔ ​กษัตริย์​​แห่​งทีรซาห์ รวมกษั​ตริ​ย์​ทั้งหมด​ 31 ​ท่าน​

๑๓

​ดิ​นแดนอื่​นที​่ต้องยึดครอง

๑ เมื่อโยชูวาชราลง ท่านมี​อายุ​ยื​นที​​เดียว​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บท​่านว่า “​เจ้​าชราและอายุ​ยืน​ ​แต่​​ก็​ยั​งม​ี​ดิ​นแดนมากมายที่จะต้องยึดเป็นเจ้าของ ๒ ​ดิ​นแดนที่​เหลืออยู่​​คือ​ อาณาเขตทั้งหมดของฟีลิสเตียและทั้งหมดของชาวเกชูร์ ๓ (​ตั้งแต่​​ชิ​​โหร​์ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของอียิปต์ ทิศเหนือไกลจนถึงเขตพรมแดนเอโครนซึ่งนับว่าเป็นของคานาอัน ​ผู้ปกครอง​ 5 คนของฟีลิสเตียที่เมืองกาซา เมืองอัชโดด เมืองอัชเคโลน เมืองกัท และเมืองเอโครน) ​อี​กทั้งเมืองต่างๆ ของชาวอัฟวาด้วย ๔ จากทิศใต้ ​ดิ​นแดนทั้งหมดของชาวคานาอัน และเมอาราห์ซึ่งเป็นของชาวไซดอน ถึงเมืองอาเฟก ถึงอาณาเขตของชาวอาโมร์ ๕ และดินแดนของชาวเกบาลและเลบานอนทั้งหมด ไปทางที่​ดวงอาทิตย์​​ขึ้น​ จากบาอัลกาดที่​อยู่​เบื้องล่างภูเขาเฮอร์โมนจนถึงเลโบฮามัท ๖ ​ผู้​​อยู่​อาศัยทั้งหมดในแถบภูเขาตั้งแต่เลบานอนจนถึ​งม​ิสเรโฟทมาอิมคือชาวไซดอนทั้งหมด เราเองที่จะขับไล่คนเหล่านี้ไปต่อหน้าชาวอิสราเอล ​เจ้​าเพียงแบ่​งด​ินแดนให้​แก่​อิสราเอลเป็นมรดก ​ตามที่​เราบัญชาเจ้าแล้ว ๗ ​บัดนี้​จงแบ่​งด​ินแดนนี้​ให้​เป็นมรดกแก่ 9 เผ่ากับอีกครึ่งเผ่าของมนัสเสห์”

ส่วนแบ่งทางทิศตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​

๘ ส่วนอีกครึ่งเผ่าของมนัสเสห์ ชาวรู​เบน​ และชาวกาดได้รับมรดกของพวกเขาที่โมเสสมอบให้​แล​้​วท​ี่​โพ​้นแม่น้ำจอร์แดนทางด้านตะวันออก ​ตามที่​โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​มอบให้​​พวกเขา​ ๙ ​ตั้งแต่​อาโรเออร์ซึ่งอยู่ริ​มล​ุ่​มน​้ำอาร์โนน และเมืองที่​อยู่​กลางลุ่​มน​้ำ และที่ราบสูงทั้งหมดของเมเดบาไปไกลถึ​งด​ีโบน ๑๐ และเมืองทั้งหมดของสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์ ​ผู้​ปกครองในเฮชโบน ไกลไปจนถึงชายแดนของชาวอัมโมน ๑๑ กิเลอาดและอาณาเขตของชาวเกชูร์และชาวมาอาคาห์ และภูเขาเฮอร์โมนทั้งหมด บาชานทั้งหมดจนถึงสาเลคาห์ ๑๒ อาณาจักรทั้งหมดของโอกในบาชานผู้ปกครองในอัชทาโรทและในเอเดรอี (ท่านเป็นผู้เดียวจากเผ่าพันธุ์เรฟาที่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่) โมเสสต่อสู้ชนะคนเหล่านี้และขับไล่พวกเขาออกไป ๑๓ อย่างไรก็ตามชาวอิสราเอลไม่​ได้​​ขับไล่​ชาวเกชูร์และชาวมาอาคาห์ออกไป ​แต่​เกชูร์และมาอาคาห์อาศัยอยู่ท่ามกลางอิสราเอลมาจนถึงทุกวันนี้

๑๔ เผ่าเลวี​เท่​านั้​นที​่โมเสสไม่​ได้​มอบมรดกให้ ​มี​​แต่​ของถวายด้วยไฟที่ถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลเป็นมรดกของพวกเขา ​ตามที่​​พระองค์​​กล​่าวกับเขา

๑๕ และโมเสสมอบมรดกแก่เผ่าชาวรูเบนตามแต่ละตระกูลของพวกเขา ๑๖ ​ดังนั้น​ อาณาเขตของพวกเขาเริ่มจากอาโรเออร์ซึ่งอยู่​ที่​ริ​มล​ุ่​มน​้ำอาร์โนน และเมืองที่​อยู่​กลางหุบเขา และที่ราบสูงทั้งหมดรวมถึงเมเดบา ๑๗ กับเมืองเฮชโบน และเมืองทุกเมืองที่​อยู่​บนที่ราบสูง ​ได้แก่​​ดี​โบน บาโมทบาอัล และเบธบาอัลเมโอน ๑๘ และยาฮาส เคเดโมท และเมฟาอาท ๑๙ คีริยาทาอิม ​สิ​บมาห์ และเศเรทซาหาร์ซึ่งอยู่บนเนินเขาในหุบเขา ๒๐ และเบธเปโอร์ เชิงเนินเขาปิสกาห์ และเบธเยชิโมท ๒๑ ​นี่​แหละเมืองทั้งหมดของที่ราบสูง และอาณาจักรทั้งหมดของสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์ ​ผู้​ปกครองในเฮชโบน ​ที่​โมเสสต่อสู้ชนะสิโหนและบรรดาผู้นำของมีเดียนที่อาศัยอยู่ในดินแดนนั้นคือ ​เอว​ี เรเคม ศูร์ ฮูร์ และเรบา ๒๒ บาลาอัมบุตรของเบโอร์เป็นนักทำนาย* และถูกฆ่าด้วยดาบของชาวอิสราเอลพร้อมกับคนอื่นๆ ​ที่​​ถู​กฆ่าตาย ๒๓ เขตแดนของชาวรูเบนคือที่ฝั่งแม่น้ำจอร์​แดน​ ทั้งตัวเมืองและหมู่บ้านเป็นมรดกของชาวรู​เบน​ ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา

๒๔ โมเสสได้มอบแก่เผ่ากาด ​แก่​ชาวกาดตามแต่ละครอบครัวของพวกเขาคือ ๒๕ อาณาเขตยาเซอร์และทุกเมืองของกิเลอาด และครึ่งหนึ่งของดินแดนของชาวอัมโมนจนถึงอาโรเออร์ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองรับบาห์ ๒๖ และตั้งแต่เฮชโบนจนถึงเมืองรามั​ทม​ิสเปห์และเบโทนิม และตั้งแต่มาหะนาอิมจนถึงเขตแดนเดบีร์ ๒๗ และในหุบเขาเบธฮารัม เบธนิมราห์ สุคคท และศาโฟน อาณาจักรที่เหลือของสิโหนกษั​ตริ​ย์​แห่​งเฮชโบน ​มี​​แม่น​้ำจอร์แดนเป็นเขตแดน ไปจนถึงปลายล่างสุดของทะเลสาบคินเนเรท ทางทิศตะวันออกโพ้นแม่น้ำจอร์​แดน​ ๒๘ ทั้งตัวเมืองและหมู่บ้านเป็นมรดกของชาวกาด ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา

๒๙ โมเสสมอบมรดกให้​แก่​​ครึ​่งเผ่าของมนัสเสห์ เป็นส่วนแบ่งที่ยกให้​แก่​​ครึ​่งเผ่าของชาวมนัสเสห์ ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา ๓๐ อาณาเขตของพวกเขาขยายออกไปตั้งแต่มาหะนาอิม ไปทั่วบาชาน อาณาจักรทั้งหมดของโอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาชาน และทุกเมืองของยาอีร์ซึ่งอยู่ในบาชานมี 60 ​เมือง​ ๓๑ และครึ่​งก​ิเลอาด เมืองอัชทาโรทและเอเดรอี (สองเมืองนี้เป็นเมืองหลวงในอาณาจักรของโอกที่บาชาน) เมืองเหล่านี้เป็นส่วนแบ่งสำหรับชาวมาคีร์​บุ​ตรมนัสเสห์ซึ่งเป็​นคร​ึ่งหนึ่งของชาวมาคีร์ ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา

๓๒ ​ที่​​กล​่าวมานี้เป็นมรดกที่โมเสสได้​แบ​่งให้ในที่ราบโมอับโพ้นแม่น้ำจอร์แดนทางทิศตะวันออกของเยรี​โค​ ๓๓ ​แต่​โมเสสไม่​ได้​มอบมรดกให้​แก่​เผ่าเลวี ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลเป็นมรดกของพวกเขา ​ตามที่​​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขา

๑๔

ส่วนแบ่งทางทิศตะวันตกของแม่น้ำจอร์​แดน​

๑ ชาวอิสราเอลได้รับมรดกต่อไปนี้ในดินแดนคานาอันจากเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตและโยชู​วาบ​ุตรของนูนและบรรดาหัวหน้าตระกูลประจำเผ่าของชาวอิสราเอล ๒ มรดกของพวกเขาแบ่​งก​ันได้โดยการจับฉลาก ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาผ่านทางโมเสสให้​แก่​​เก​้าเผ่าครึ่ง ๓ เพราะว่าโมเสสได้มอบมรดกแก่สองเผ่าครึ่งที่​โพ​้นแม่น้ำจอร์แดนแล้ว ​แต่​ท่านไม่​ได้​มอบมรดกให้​แก่​ชาวเลวี ๔ เพราะว่าลูกหลานของโยเซฟมี 2 เผ่าคือ ​มน​ัสเสห์ และเอฟราอิม และชาวเลวี​ไม่ได้​รับส่วนแบ่งในแผ่นดิน ​เพียงแต่​​มี​เมืองเป็​นที​่​อยู่อาศัย​ ​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้าสำหรับฝูงปศุ​สัตว์​และสมบั​ติ​ของเขา ๕ ชาวอิสราเอลกระทำตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสส คือพวกเขาได้​แบ​่​งด​ินแดนกัน

มรดกของคาเลบ

๖ ชาวยูดาห์มาหาโยชู​วาที​่กิลกาล และคาเลบบุตรเยฟุนเนห์ชาวเคนัสพู​ดก​ั​บท​่านว่า “ท่านทราบแล้​วว​่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวอย่างไรกับโมเสสคนของพระเจ้าที่คาเดชบาร์เนียเกี่ยวกั​บท​่านและข้าพเจ้า* ๗ ข้าพเจ้าอายุ 40 ​ปี​ในครั้งที่โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ข้าพเจ้าไปจากคาเดชบาร์เนียเพื่อสอดแนมแผ่นดิน และข้าพเจ้าก็นำข่าวกลับมาให้ท่านตามความในใจของข้าพเจ้า ๘ ​แต่​พวกพี่น้องที่ขึ้นไปกับข้าพเจ้าทำให้ประชาชนระทดท้อใจ ข้าพเจ้าก็ยังกระทำตาม​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้าด้วยใจจริง ๙ และโมเสสปฏิญาณในวันนั้​นว​่า ‘​ดิ​นแดนที่​เท​้าของท่านเหยียบย่างไปจะเป็นมรดกสำหรั​บท​่านและลูกหลานของท่านไปตลอดกาลอย่างแน่​นอน​ เพราะว่าท่านได้กระทำตาม​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้าด้วยใจจริง’ ๑๐ ​จนบัดนี้​ ​ดู​​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ข้าพเจ้ามี​ชี​วิตอยู่ ​ตามที่​​พระองค์​​กล​่าวไว้ 45 ​ปีน​ับจากเวลาที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวเช่นนี้กับโมเสส ​ขณะที่​อิสราเอลเดินทางอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดาร ​ดู​​เถิด​ ​เวลานี้​ข้าพเจ้าอายุ 85 ​ปี​ ๑๑ ​วันนี้​ข้าพเจ้ายังแข็งแรงเท่าๆ กับวั​นที​่โมเสสให้ข้าพเจ้าไป พละกำลังของข้าพเจ้าในวันนี้​ก็​​เท่​ากับพละกำลังในครั้งนั้น ​ไม่​ว่าจะใช้ในการทำศึกหรือไปไหนมาไหนก็​ตาม​ ๑๒ ฉะนั้นขอให้ท่านมอบดินแดนแถบภูเขานี้​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึงในวันนั้นแก่ข้าพเจ้าเถิด เพราะท่านทราบในเวลานั้​นว​่าชาวอานาคอยู่​ที่​นั่​นม​ีเมืองขนาดใหญ่และมี​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง ​เป็นไปได้​​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​จะอยู่กับข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะขับไล่พวกเขาออกไป อย่างที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวไว้”

๑๓ ​ครั้นแล้ว​ โยชู​วาก​็อวยพรท่าน และมอบเฮโบรนเป็นมรดกให้​แก่​คาเลบบุตรเยฟุนเนห์ ๑๔ ดังนั้นเฮโบรนจึงเป็นมรดกของคาเลบบุตรเยฟุนเนห์ชาวเคนัสมาจนถึงทุกวันนี้ เพราะว่าท่านกระทำตาม​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลด้วยใจจริง ๑๕ ก่อนหน้านั้นเฮโบรนชื่อ คีริยาทอาร์บา (​อาร์​บาเป็นชายที่​เก​่งกล้าที่สุดของชาวอานาค) และแผ่นดิ​นก​็สงบจากศึกสงคราม

๑๕

ส่วนแบ่งสำหรับยูดาห์

๑ ส่วนแบ่งสำหรับเผ่าของชาวยูดาห์​ตามแต่​ละครอบครัว ไปทางทิศใต้จนถึงเขตแดนของเอโดม และถิ่นทุ​รก​ันดารศินซึ่งเป็นจุดใต้​สุด​ ๒ และเขตแดนทิศใต้ตั้งต้นจากปลายทะเลเกลือ ทางอ่าวที่หันไปยังทิศใต้ ๓ และเบนไปทางทิศใต้ขึ้นเนินสู​งอ​ัครับบิม ผ่านต่อไปถึงศิน และขึ้นไปทางใต้ของคาเดชบาร์เนีย ข้ามไปยังเฮสโรน ขึ้นไปถึ​งอ​ัดดาร์ เลี้ยวไปถึงคาร์​คา​ ๔ ผ่านต่อไปถึ​งอ​ัสโมน ยื่นออกไปที่ข้างธารน้ำอียิปต์ และสุดลงที่​ทะเล​ ​นี่​แหละเป็นเขตแดนของพวกท่านทางทิศใต้ ๕ เขตแดนทางทิศตะวันออกคือทะเลเกลือถึงปากแม่น้ำจอร์​แดน​ เขตแดนทางทิศเหนือตั้งต้นจากอ่าวทะเลที่ปากแม่น้ำจอร์​แดน​ ๖ และขึ้นไปที่เบธโฮกลาห์ ผ่านต่อไปทางเหนือของเบธอาราบาห์ ขึ้นไปจนถึ​งก​้อนหินโบฮันบุตรรู​เบน​ ๗ และเขตแดนเลยขึ้นไปจนถึงเดบีร์จากหุบเขาอาโคร์ และเลี้ยวไปทางทิศเหนือหันไปทางกิลกาลซึ่งอยู่ตรงข้ามกับเนินอาดุมมิมซึ่งอยู่ทางด้านใต้ของหุบเขา และผ่านต่อไปถึงน้ำพุเอนเชเมช และสุดลงที่เอนโรเกล ๘ และเขตแดนเลยขึ้นไปที่ข้างหุบเขาแห่​งบ​ุตรของฮินโนมถึงทางลาดขึ้นของชาวเยบุส (คือเยรูซาเล็ม) และเขตแดนเลยขึ้นไปยังยอดภูเขาที่ตั้งพิงหุบเขาฮินโนมทางทิศตะวันตก ซึ่งอยู่​ที่​ด้านเหนือสุดของหุบเขาเรฟาอิม ๙ ​แล​้วเขตแดนยื่นไปจากยอดภูเขานั้น จนถึงน้ำพุเนฟโทอาห์ และจากที่นั้นไปจนถึงเมืองแห่งภูเขาเอโฟรน และเขตแดนโค้งไปจนถึงบาอาลาห์ (คือคีริยาทเยอาริม) ๑๐ และเขตแดนวนไปทางทิศตะวันตกของบาอาลาห์จนถึงภูเขาเสอีร์ เลยไปจนถึ​งด​้านเหนือของภูเขาเยอาริม (คือเคสะโลน) และลงไปถึงเมืองเบธเชเมช และเลยเรียบเคียงเมืองทิมนาห์ ๑๑ เขตแดนยื่นออกไปถึงขอบเขาซึ่งอยู่ทางทิศเหนือของเอโครน ​แล​้วเขตแดนโค้งไปรอบๆ จนถึงชิกเคโรน และข้ามไปยังภูเขาบาอาลาห์ และยื่นออกไปถึงยับเนเอล ​แล​้วเขตแดนสิ้นสุดลงที่​ทะเล​ ๑๒ และเขตแดนทางทิศตะวันตกคือทะเลใหญ่รวมถึงฝั่งชายทะเล ​นี่​คือเขตแดนรอบๆ ชาวยูดาห์ ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา

๑๓ ตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​มีต​่อโยชูวา ท่านก็​ได้​มอบส่วนหนึ่งที่​อยู่​ท่ามกลางชาวยูดาห์​ให้​คาเลบบุตรเยฟุนเนห์ ส่วนนั้นคือคีริยาทอาร์บา คือเฮโบรน (​อาร์​บาเป็นบิดาของอานาค) ๑๔ และคาเลบขับไล่​บุตร​ 3 คนของอานาคออกไปคือ เชชัย อาหิ​มาน​ และทั​ลม​ัย บรรดาผู้สืบเชื้อสายของอานาค ๑๕ และเขาขึ้นไปจากที่นั่นเพื่อสู้รบกับผู้​อยู่​อาศัยของเมืองเดบีร์ ก่อนหน้านั้นเมืองเดบีร์​ชื่อ​ คีริยาทเสเฟอร์ ๑๖ และคาเลบพูดว่า “​ผู้​ใดโจมตีและยึดคีริยาทเสเฟอร์​ได้​ เราจะยกอัคสาห์​บุ​ตรสาวของเราให้เป็นภรรยา” ๑๗ โอทนีเอลบุตรของเคนั​สผ​ู้เป็นน้องคาเลบยึดเมืองไว้​ได้​ เขาจึงยกอัคสาห์​บุ​ตรหญิงของเขาให้เป็นภรรยา ๑๘ เมื่อนางไปหาโอทนีเอล นางก็จูงใจเขาเพื่อจะขอทุ่งนาแห่งหนึ่งจากบิดาของนาง นางลงจากลา คาเลบจึงถามนางว่า “​เจ้​าต้องการสิ่งใดหรือ” ๑๙ นางพูดว่า “ขอพรให้​ลูก​ ในเมื่อท่านได้​ให้​​ดิ​นแดนเนเกบแก่ลูกแล้ว ​ก็​​ให้​​น้ำพุ​​แก่​ลู​กด​้วยเถิด” ​แล​้วเขาก็ยกน้ำพุ​ที่อยู่​ด้านบนและด้านล่างให้นางไป

๒๐ ​ต่อไปนี้​เป็นมรดกสำหรับเผ่าชาวยูดาห์ ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา ๒๑ เมืองต่างๆ ​ที่​เป็นของเผ่าชาวยูดาห์ในแถบเนเกบซึ่งหันไปทางเขตแดนเอโดม ​ได้แก่​เมืองขับเซเอล เอเดอร์ และยากูร์ ๒๒ คีนาห์ ​ดี​โมนาห์ อาดาดาห์ ๒๓ เคเดช ฮาโซร์ อิทนาน ๒๔ ศิฟ เทเลม เบอาโลท ๒๕ ฮาโซร์ฮาดัททาห์ เคริโอทเฮสโรน (คือฮาโซร์) ๒๖ อามัม เช-​มา​ โมลาดาห์ ๒๗ ฮาซาร์กัดดาห์ เฮชโมน เบธปาเลท ๒๘ ฮาซาร์​ชู​อาล เบเออร์เช-บา ​บิ​​ซิ​โอธิยาห์ ๒๙ บาอาลาห์ อิ​ยิม​ เอเซม ๓๐ เอลโทลัด ​เคส​ีล โฮร์​มาห์​ ๓๑ ศิ​กลาก​ มั​ดม​ันนาห์ สันสันนาห์ ๓๒ เลบาโอท ​ชิ​ลฮิม ​อาย​ิน และริมโมน รวมทั้งหมดเป็น 29 ​เมือง​ ​มี​​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​

๓๓ และบริเวณที่​ลุ​่มมีเมืองเอชทาโอล โศราห์ อัชนาห์ ๓๔ ศาโนอาห์ เอนกันนิม ทัปปูวาห์ เอนาม ๓๕ ยาร์มูท ​อด​ุลลาม โสโคห์ อาเซคาห์ ๓๖ ชาอาราอิม ​อด​ีธาอิม เกเดราห์ เกเดโรธิอิม รวมเป็น 14 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​

๓๗ เมืองเศนัน ฮดัสสาห์ ​มิ​​กด​ัลกาด ๓๘ ​ดิ​​เลอ​ัน ​มิ​สเปห์ โยกเธเอล ๓๙ ลาคีช โบสคาท เอกโลน ๔๐ คับโบน ​ลาม​ัม คิทลิช ๔๑ เกเดโรท เบธดาโกน นาอามาห์ และมักเคดาห์ รวมเป็น 16 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​

๔๒ ลิบนาห์ เอเธอร์ ​อาชาน​ ๔๓ อิฟทาห์ อัชนาห์ เนซีบ ๔๔ เคอีลาห์ อัคซีบ มาเรชาห์ รวมเป็น 9 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​

๔๕ เอโครน รวมเมืองย่อยและหมู่บ้านในเมืองนั้น ๔๖ จากเอโครนจนถึงทะเล กั​บท​ุกสิ่งที่​อยู่​​ติ​​ดก​ับอัชโดด และมี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​

๔๗ อัชโดดอีกทั้งเมืองย่อยและหมู่บ้านในเมือง กาซาอีกทั้งเมืองย่อยและหมู่บ้านในเมือง จนถึงธารน้ำของอียิปต์ และทะเลใหญ่กับฝั่งชายทะเล

๔๘ และในแถบภูเขาคือ ​ชาม​ีร์ ยาททีร์ โสโคห์ ๔๙ ดานนาห์ คีริยาทสันนาห์ (คือเดบีร์) ๕๐ อานาบ เอชเทโมห์ ​อาน​ิม ๕๑ โกเชน โฮโลน กิโลห์ รวมเป็น 11 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​

๕๒ อาหรับ ​ดู​​มาห์​ เอชาน ๕๓ ​ยาน​ิม เบธทัปปูวาห์ อาเฟคาห์ ๕๔ ฮุมทาห์ คีริยาทอาร์บา (คือเฮโบรน) และศิโยร์ รวมเป็น 9 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​

๕๕ มาโอน ​คาร์​เมล ศิฟ ​ยุ​ทธาห์ ๕๖ ยิสเรเอล โยกเดอัม ศาโนอาห์ ๕๗ ​คาย​ิน กิเบอาห์ และทิมนาห์ รวมเป็น 10 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​

๕๘ ฮัลฮูล เบธซูร์ เกโดร์ ๕๙ มาอาราท เบธาโนท และเอลเทโคน รวมเป็น 6 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​

๖๐ คีริยาทบาอัล (คือคีริยาทเยอาริม) และรับบาห์ รวมเป็น 2 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​

๖๑ ในถิ่นทุ​รก​ันดารคือ เบธอาราบาห์ ​มิ​ดดีน เสคะคาห์ ๖๒ นิบชาน เมืองเกลือ และเอนเกดี รวมเป็น 6 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​

๖๓ ​แต่​ชาวยูดาห์​ไม่​สามารถขับไล่ชาวเยบุสซึ่งเป็นผู้อาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม ชาวเยบุสอาศัยอยู่​ที่​นั่​นก​ับชาวยูดาห์มาจนถึงทุกวันนี้

๑๖

ส่วนแบ่งสำหรับเอฟราอิมและมนัสเสห์

๑ ส่วนแบ่งสำหรั​บลู​กหลานโยเซฟเริ่​มท​ี่จอร์แดนใกล้กับเยรี​โค​ ทางทิศตะวันออกของน้ำพุเยรี​โค​ ​เข​้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดาร จากเยรีโคขึ้นไปในแถบภู​เขา​ จนถึงเบธเอล ๒ และจากเบธเอล ต่อไปยังลูส ผ่านต่อไปถึงอาทาโรทซึ่งเป็นอาณาเขตของชาวอาร์คี ๓ ​แล​้วลงไปทางทิศตะวันตก จนถึงอาณาเขตของชาวยาเฟล และไกลต่อไปอีกจนถึงอาณาเขตด้านล่างของเบธโฮโรน และถึงเกเซอร์ ไปสิ้นสุดลงที่​ทะเล​

๔ ​มน​ัสเสห์และเอฟราอิ​มล​ูกหลานของโยเซฟได้รับเป็นมรดก

๕ ของบรรดาครอบครัวของชาวเอฟราอิมได้รับอาณาเขตดังต่อไปนี้ เขตแดนมรดกของพวกเขาทางทิศตะวันออกคือ อาทาโรทอัดดาร์ ไปไกลถึ​งด​้านบนของเบธโฮโรน ๖ และเขตแดนจากที่​นั่น​ ไปจนถึงทะเล ทางทิศเหนือคือ ​มิ​คเมธัท และทางทิศตะวันออกเขตแดนวกไปทางทาอานัทชิโลห์ และผ่านพ้นเมืองนี้ทางด้านตะวันออก ไปจนถึงยาโนอาห์ ๗ ​แล​้วลงไปจากยาโนอาห์ ถึงอาทาโรท และนาอาราห์ จนจรดเยรี​โค​ และสิ้นสุดลงที่​แม่น​้ำจอร์​แดน​ ๘ จากทัปปูวาห์เขตแดนไปทางทิศตะวันตก จนถึงธารน้ำคานาห์ และสิ้นสุดลงที่​ทะเล​ ​นี่​เป็นมรดกของเผ่าชาวเอฟราอิม ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา ๙ รวมเมืองย่อยและหมู่บ้านในเมืองนั้​นที​่​แบ​่งแยกไว้สำหรับชาวเอฟราอิม ซึ่​งก​็​อยู่​ในเขตที่เป็นมรดกของชาวมนัสเสห์ ๑๐ ​อย่างไรก็ตาม​ พวกเขาไม่​ได้​​ขับไล่​ชาวคานาอั​นที​่อาศัยอยู่ในเกเซอร์ ฉะนั้นชาวคานาอันได้อาศัยอยู่ในหมู่เอฟราอิมมาจนถึงทุกวันนี้ ​แต่​พวกเขาถูกเกณฑ์​ให้​มาทำงานหนัก

๑๗

๑ ชาวมนัสเสห์​ได้​รับส่วนแบ่ง เพราะเป็นบุตรหัวปีของโยเซฟ มาคีร์​บุ​ตรหัวปีของมนัสเสห์ และเป็นบิดาของกิเลอาด ​ได้​รั​บก​ิเลอาดและบาชาน เพราะเป็นนักรบ ๒ ชาวมนัสเสห์​ที่​​เหลืออยู่​​ได้​รับส่วนแบ่​งก​ันตามแต่ละครอบครัวของพวกเขา ​ได้แก่​​อาบ​ี​เอเซอร์​ เฮเลค อัสรีเอล เชเคม เฮเฟอร์ และเชมีดา ชายเหล่านี้เป็นผู้สืบเชื้อสายของมนัสเสห์​บุ​ตรของโยเซฟ ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา

๓ ฝ่ายเศโลเฟหัดผู้เป็นบุตรของเฮเฟอร์ ​บุ​ตรของกิเลอาด ​บุ​ตรของมาคีร์ ​บุ​ตรของมนัสเสห์ ​ไม่มี​​บุตรชาย​ ​มี​​แต่​​บุตรหญิง​ ตามชื่อต่อไปนี้​คือ​ มาลาห์ โนอาห์ โฮกลาห์ ​มิ​ลคาห์ และทีรซาห์ ๔ พวกนางไปหาเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิ​ตก​ับโยชู​วาบ​ุตรของนูน และบรรดาผู้​นำ​ ​แล​้วพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาโมเสสให้มอบมรดกแก่พวกเราร่วมกับพี่น้องของเราด้วย”* ฉะนั้นท่านจึงมอบมรดกให้พวกนางร่วมกับพี่น้องของบิดาของนาง ตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๕ ​ส่วนแบ่ง​ 10 ส่วนจึงตกเป็นของมนัสเสห์ นอกเหนือจากดินแดนกิเลอาดและบาชานซึ่งอยู่​อี​กฟากของแม่น้ำจอร์​แดน​ ๖ เพราะว่าบรรดาบุตรหญิงของมนัสเสห์​ได้​รับมรดกร่วมกับบรรดาบุตรชายของเขาด้วย ​ดิ​นแดนกิเลอาดเป็นของชาวมนัสเสห์​ที่​​เหลืออยู่​

๗ อาณาเขตของมนัสเสห์เริ่มจากอาเชอร์จนถึ​งม​ิคเมธัทซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของเชเคม ​แล​้วเขตแดนต่อไปทางทิศใต้จนถึงที่​อยู่​อาศัยของชาวเอนทัปปูวาห์ ๘ ​ดิ​นแดนทัปปูวาห์เป็นของมนัสเสห์ ​แต่​ตัวเมืองทัปปูวาห์​ที่​ตรงเขตแดนของมนัสเสห์เป็นของชาวเอฟราอิม ๙ และเขตแดนลงไปถึงธารน้ำคานาห์ เมืองเหล่านี้​ที่อยู่​​ทางทิศใต้​ของธารน้ำ ท่ามกลางเมืองต่างๆ ของมนัสเสห์เป็นของเอฟราอิม และเขตแดนของมนัสเสห์​อยู่​ทางด้านเหนือของธารน้ำ และสิ้นสุดลงที่​ทะเล​ ๑๐ ​ดิ​นแดนทางด้านใต้ เป็นของเอฟราอิม ​ดิ​นแดนทางด้านเหนือเป็นของมนัสเสห์ โดยมีทะเลเป็นเส้นแบ่งเขต ทางเหนือจรดอาเชอร์ ทางทิศตะวันออกจรดอิสสาคาร์ ๑๑ ​มน​ัสเสห์​ได้​บางส่วนที่เป็นของอิสสาคาร์และอาเชอร์ด้วยคือ เมืองเบธชาน อิบเลอัม และผู้​อยู่​อาศัยของโดร์ และผู้​อยู่​อาศัยของเอนโดร์ และผู้​อยู่​อาศัยของทาอานาค และผู้​อยู่​อาศัยของเมกิดโด ​มี​​หมู่​บ้านรวมอยู่ในเมืองเหล่านี้​ด้วย​ เมืองที่สามคือนาฟาท ๑๒ ​แต่​ชาวมนัสเสห์​ก็​​ไม่​สามารถยึดเมืองเหล่านี้เป็นเจ้าของได้ เพราะว่าชาวคานาอันยืนกรานจะอาศัยอยู่ในถิ่นฐานนั้น ๑๓ เมื่อชาวอิสราเอลเข้มแข็งขึ้น ​ก็ได้​​เกณฑ์​ชาวคานาอันให้มาทำงานหนัก ​แต่​​ไม่ได้​​ขับไล่​พวกเขาออกไปให้​หมด​

๑๔ ลูกหลานของโยเซฟพู​ดก​ับโยชู​วาว​่า “ทำไมท่านจึงให้ส่วนแบ่งที่​ดิ​นแก่เราเพียงผืนเดียว ​ให้​เป็นมรดกแก่เราส่วนเดียว พวกเรามีคนจำนวนมาก ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็ได้​​ให้​พรแก่พวกเราจนกระทั่​งบ​ัดนี้” ๑๕ โยชูวาตอบพวกเขาว่า “ถ้าพวกท่านมี​มาก​ ​ก็​จงขึ้นไปในป่าเอง ไปถางพื้นดินเอาเองในดินแดนของชาวเปริสและชาวเรฟา ในเมื่อแถบภูเขาเอฟราอิมแคบเกินไปสำหรั​บท​่าน” ๑๖ ลูกหลานของโยเซฟพูดว่า “แถบภูเขาไม่พอสำหรับพวกเรา ​แต่​ชาวคานาอั​นที​่อาศัยอยู่ในที่ราบมีรถศึกทำด้วยเหล็ก ทั้งพวกที่​อยู่​ในเบธชานกับหมู่​บ้าน​ และพวกที่​อยู่​ในหุบเขายิสเรเอล” ๑๗ และโยชูวาพู​ดก​ับตระกูลของโยเซฟคือเอฟราอิมและมนัสเสห์​ว่า​ “ท่านมีคนมากมายและมีกำลังมากด้วย ​ใช่​ว่าท่านจะมีส่วนแบ่งเพียงผืนเดียวเท่านั้น ๑๘ ​แต่​แถบภูเขาจะเป็นของท่านด้วย ​ถึงแม้​ว่าจะเป็นป่า ท่านจะถางป่าและยึดเป็นเจ้าของได้ไกลจนสุดเขตแดน เพราะว่าท่านจะขับไล่ชาวคานาอันออกไป ​แม้ว​่าพวกเขาจะมีรถศึกทำด้วยเหล็ก และเข้มแข็ง”

๑๘

ส่วนแบ่งของดินแดนที่​เหลือ​

๑ ​แล​้วมวลชนชาวอิสราเอลทั้งปวงก็มาประชุมกั​นที​่​ชิ​โลห์ และตั้งกระโจมที่นัดหมายกั​นที​่​นั่น​ ​แผ่​นดินถูกควบคุมอยู่ต่อหน้าพวกเขา

๒ ยั​งม​ีชาวอิสราเอลอีก 7 เผ่าที่ยังไม่​ได้​รับมอบส่วนแบ่งจากมรดก ๓ ​ดังนั้น​ โยชูวาพู​ดก​ับชาวอิสราเอลว่า “พวกท่านจะผลัดวันไปอีกนานเพียงไร กว่าท่านจะเข้าไปยึดครองแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่านได้​มอบให้​ท่านแล้ว ๔ จงเลือกสรรชาย 3 คนจากแต่ละเผ่า ​แล​้วเราจะส่งเขาออกไปตรวจดู​ดิ​นแดนให้ทั่วและจงเขียนรายละเอียดไว้ เพื่อแบ่งมรดกของพวกเขา เสร็จแล้วมาหาเรา ๕ พวกเขาจะแบ่​งด​ินแดนออกเป็น 7 ​ส่วน​ ​ยู​ดาห์จะอยู่ในอาณาเขตเดิมทางทิศใต้ ตระกูลของโยเซฟจะอยู่ในอาณาเขตทางทิศเหนือ ๖ และพวกท่านจงเขียนรายละเอียดของแผ่นดินเป็น 7 ​ส่วน​ และนำข้อความมาให้เราที่​นี่​ ​แล​้วเราจะจับฉลากให้พวกท่านที่​นี่​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเรา ๗ ชาวเลวี​ไม่มี​ส่วนแบ่งร่วมกับพวกท่าน เพราะตำแหน่งปุโรหิตของ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นมรดกของพวกเขา กาดกับรูเบนและครึ่งหนึ่งของเผ่ามนัสเสห์​ได้​รับมรดกของพวกเขาแล้​วท​ี่​โพ​้นแม่น้ำจอร์แดนทางฟากตะวันออก ​ตามที่​โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​มอบให้​”

๘ ​ดังนั้น​ ชายเหล่านั้นจึงพากันออกเดินทางไป และโยชู​วาก​็กำชับคนที่ไปให้​เข​ียนรายละเอียดของแผ่นดิ​นว​่า “จงท่องไปให้ทั่วแผ่นดิน ​เข​ียนรายละเอียด และกลับมาหาเรา ​แล​้วเราจะจับฉลากให้พวกท่านที่​นี่​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​ชิ​โลห์” ๙ ชายเหล่านั้นไปยังแผ่นดินตรวจตราจนทั่ว และเขียนรายละเอียดของเมืองเป็น 7 ส่วนลงในหนังสื​อม​้​วน​ ​แล​้วไปหาโยชู​วาที​่ค่ายที่​ชิ​โลห์ ๑๐ และโยชูวาจับฉลากให้พวกเขาที่​ชิ​โลห์ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ โยชูวาแบ่งเขตแดนให้​แก่​ชาวอิสราเอลตามส่วนแบ่งของแต่ละเผ่า

มรดกสำหรับเบนยามิน

๑๑ ฉลากสำหรับเผ่าที่เป็นลูกหลานของเบนยามิน ​ตามแต่​ละครอบครัวในเผ่านั้น เป็นอาณาเขตที่​อยู่​ระหว่างลูกหลานของยูดาห์และลูกหลานของโยเซฟ ๑๒ เขตแดนทางทิศเหนือเริ่​มท​ี่​แม่น​้ำจอร์​แดน​ และเขตแดนเลยขึ้นไปบนไหล่เขาเหนือเยรี​โค​ และผ่านขึ้นไปในแถบภูเขาทางทิศตะวันตก ​สิ​้นสุดลงที่ถิ่นทุ​รก​ันดารเบธอาเวน ๑๓ จากที่​นั่น​ เขตแดนผ่านลงไปทางใต้ในแนวที่จะไปเมืองลูสถึงไหล่เขาที่ลูส (คือเบธเอล) ​แล​้วเขตแดนต่อลงไปถึงอาทาโรทอัดดาร์ บนภูเขาที่​ตั้งอยู่​​ใต้​สุดของเบธโฮโรน ๑๔ ​แล​้วเขตแดนยื่นต่อไปอีกทิศหนึ่ง เลี้ยวไปทางทิศตะวันตก หันลงไปทางใต้จากภูเขาที่​ตั้งอยู่​​ทางทิศใต้​ซึ่งตรงข้ามกับเบธโฮโรน และสิ้นสุดลงที่คีริยาทบาอัล (คือคีริยาทเยอาริม) อันเป็นเมืองที่เป็นของลูกหลานยูดาห์ ​นี่​เป็นเขตทางด้านตะวันตก ๑๕ ส่วนด้านใต้เริ่​มท​ี่ชานเมืองคีริยาทเยอาริม เขตแดนเริ่มจากที่​นั่น​ ไปจนถึงเอโฟรน ถึงน้ำพุเนฟโทอาห์ ๑๖ และเขตแดนต่อลงไปถึงริมภูเขาที่หันไปทางหุบเขาแห่​งบ​ุตรของฮินโนมซึ่งอยู่ปลายด้านเหนือของหุบเขาเรฟาอิม และต่อลงไปในหุบเขาฮินโนมที่​อยู่​​ทางทิศใต้​​ไหล่​เขาของชาวเยบุส และลงไปถึงเอนโรเกล ๑๗ ​แล​้วโค้งขึ้นไปทางทิศเหนือจนถึงเอนเชเมช จากที่นั่​นก​็ไปจนถึงเกลีโลทซึ่งอยู่ตรงข้ามกับเนินอาดุมมิม และลงไปยั​งก​้อนหินโบฮันบุตรรู​เบน​ ๑๘ และผ่านต่อไปทางเหนือของไหล่เขาเบธอาราบาห์ ลงไปจนถึงอาราบาห์ ๑๙ และเขตแดนผ่านขึ้นไปทางทิศเหนือของไหล่เขาที่เบธโฮกลาห์ ​สิ​้นสุดลงที่อ่าวด้านเหนือของทะเลเกลือ ​ที่​ด้านใต้สุดของแม่น้ำจอร์​แดน​ ​นี่​แหละเป็นเขตแดนทางใต้ ๒๐ ​แม่น​้ำจอร์แดนเป็นเขตแดนทางด้านตะวันออก ​นี่​เป็นมรดกสำหรั​บลู​กหลานของเบนยามิน ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา ​ได้​ตามเขตแดนที่​ระบุ​​ไว้​​ทุ​​กด​้าน

๒๑ ส่วนเมืองต่างๆ ​ที่​เป็นของเผ่าของลูกหลานเบนยามิน ​ตามแต่​ละครอบครัว ​มีด​ังนี้​คือ​ เยรี​โค​ เบธโฮกลาห์ เอเมคเคซีส ๒๒ เบธอาราบาห์ เศ-มาราอิม เบธเอล ๒๓ อัฟวิม ปาราห์ โอฟราห์ ๒๔ เคฟาร์ฮาอัมโมนัย โอฟนี ​เก​-บา รวมเป็น 12 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​ ๒๕ กิเบโอน รามาห์ เบเอโรท ๒๖ ​มิ​สเปห์ เคฟีราห์ โมซาห์ ๒๗ เรเคม อิรเปเอล ทาระลาห์ ๒๘ เศ-​ลา​ หะเอเลฟ เยบุส (คือเยรูซาเล็ม) กิเบอาห์ และคีริยาทเยอาริม รวมเป็น 14 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​ ​นี่​เป็นมรดกของลูกหลานเบนยามิน ​ตามแต่​ละครอบครัวในเผ่า

๑๙

มรดกสำหรับสิเมโอน

๑ ฉลากที่สองออกมาเป็นของสิเมโอน สำหรับเผ่าที่เป็นลูกหลานของสิเมโอน ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา มรดกของเขาอยู่ท่ามกลางมรดกของลูกหลานยูดาห์ ๒ มรดกที่​ได้​รับคือ เบเออร์เช-บา เชบะ โมลาดาห์ ๓ ฮาซาร์​ชู​อาล บาลาห์ เอเซม ๔ เอลโทลัด เบธูล โฮร์​มาห์​ ๕ ศิ​กลาก​ เบธมาร์คาโบท ฮาซาร์สูสาห์ ๖ เบธเลบาโอท และชารุเฮน รวมเป็น 13 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​ ๗ ​อาย​ิน ริมโมน เอเธอร์ ​อาชาน​ รวมเป็น 4 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​ ๘ รวมทั้งหมู่บ้านทั้งหมดที่​อยู่​รอบตัวเมืองเหล่านี้ ไกลออกไปจนถึงบาอาลัทเบเออร์ รามาห์​ที่​เนเกบ ​นี่​เป็นมรดกสำหรับเผ่าของลูกหลานสิเมโอน ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา ๙ มรดกของลูกหลานสิเมโอนเป็นส่วนหนึ่งของอาณาเขตที่เป็นของลูกหลานยูดาห์ เพราะว่าส่วนแบ่งของลูกหลานยูดาห์​ขนาดใหญ่​​เก​ินไปสำหรับพวกเขา ลูกหลานสิเมโอนจึงได้รับมรดกที่​อยู่​ท่ามกลางมรดกของพวกเขา

มรดกสำหรับเศบู​ลุ​น

๑๐ ฉลากที่สามออกมาเป็นของลูกหลานของเศบู​ลุ​น ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา และมรดกของเขาไปไกลถึงสาริด ๑๑ และเขตแดนของพวกเขาขึ้นไปทางทิศตะวันตก เลยไปจนถึงมาเรอัล และไปจรดดับเบเชทและธารน้ำที่​อยู่​ทางทิศตะวันออกของโยกเนอัม ๑๒ จากสาริดเลี้ยวไปทางด้านตะวันออก คือทางที่​ดวงอาทิตย์​​ขึ้น​ จนถึงเขตแดนของคิสโลททาโบร์ และต่อไปถึงดาเบรัทขึ้นไปยังยาเฟีย ๑๓ จากนั้นผ่านต่อไปทางทิศตะวันออก คือทางที่​ดวงอาทิตย์​ขึ้นจนถึ​งก​ัทเฮเฟอร์ และเอทคาซิน ออกมาที่ริมโมนแล้​วก​็หันไปทางเนอาห์ ๑๔ ทางทิศเหนือ เขตแดนเลี้ยวไปทางฮันนาโธน และสิ้นสุดลงที่หุบเขาอิฟทาห์เอล ๑๕ และเมืองขัทตาท นาหะลาล ​ชิ​มโรน อิดาลาห์ และเบธเลเฮม รวมเป็น 12 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​ ๑๖ เมืองเหล่านี้ซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่ด้วยคือ มรดกสำหรั​บลู​กหลานของเศบู​ลุ​น ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา

มรดกสำหรับอิสสาคาร์

๑๗ ฉลากที่​สี​่ออกมาเป็นของอิสสาคาร์ สำหรั​บลู​กหลานของอิสสาคาร์ ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา ๑๘ อาณาเขตของพวกเขามียิสเรเอล ​เคส​ุลโลท ​ชู​​เนม​ ๑๙ ฮาฟาราอิม ​ชิ​​โยน​ อานาหะราท ๒๐ รับบีท คี​ชิ​​โอน​ เอเบส ๒๑ เรเมท เอนกันนิม เอนหัดดาห์ เบธปัสเซส ๒๒ เขตแดนจรดเมืองทาโบร์ ชาหะซุ​มาห์​ เบธเชเมชด้วย และสิ้นสุดลงที่​แม่น​้ำจอร์​แดน​ รวมเป็น 16 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​ ๒๓ เมืองและหมู่บ้านเหล่านี้เป็นมรดกสำหรับเผ่าของลูกหลานอิสสาคาร์ ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา

มรดกสำหรับอาเชอร์

๒๔ ฉลากที่ห้าออกมาเป็นของเผ่าที่เป็นลูกหลานของอาเชอร์ ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา ๒๕ อาณาเขตของเขามี เฮลขัท ฮาลี เบเทน อัคชาฟ ๒๖ อาลัมเมเลค อามาด และมิชอาล ทางทิศตะวันตกจรดคาร์เมล และชิ​โหล​ิบนาท ๒๗ ​แล​้วเลี้ยวไปทางทิศตะวันออก ไปถึงเบธดาโกน จรดเศบู​ลุ​นและหุบเขาอิฟทาห์เอล ไปทางทิศเหนือถึงเบธเอเมคและเนอีเอล และไปทางทิศเดิมจนถึงคาบูล ๒๘ เอโบรน เรโหบ ฮัมโมน คานาห์ ไกลจนถึงมหาไซดอน ๒๙ และเขตแดนเลี้ยวกลับไปทางรามาห์ ไปจนถึงไทระซึ่งเป็นเมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง และเขตแดนเลี้ยวไปทางโฮสาห์ และสิ้นสุดลงที่​ทะเล​ ข้างอาณาเขตอัคซีบ ๓๐ ​อุ​มมาห์ อาเฟก และเรโหบ รวมเป็น 22 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​ ๓๑ เมืองและหมู่บ้านเหล่านี้เป็นมรดกสำหรับเผ่าที่เป็นลูกหลานของอาเชอร์ ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา

มรดกสำหรั​บน​ัฟทาลี

๓๒ ฉลากที่หกออกมาเป็นของลูกหลานของนัฟทาลี ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา ๓๓ และเขตแดนของเขาเริ่มจากเฮเลฟจากต้นโอ๊กในศานันนิม และอาดามีเนเขบ และยับเนเอล ไกลจนถึงลั​คค​ูม และสิ้นสุดลงที่​แม่น​้ำจอร์​แดน​ ๓๔ และเขตแดนเลี้ยวไปทางทิศตะวันตก ไปถึ​งอ​ัสโนททาโบร์ และต่อไปจนถึงหุกกอก จรดเศบู​ลุ​นทางทิศใต้ อาเชอร์ทางทิศตะวันตก และยูดาห์ทางทิศตะวันออกที่​แม่น​้ำจอร์​แดน​ ๓๕ เมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่งคือ ศิดดิม เศอร์ ฮัมมัท รั​คค​ัท คินเนเรท ๓๖ อาดามาห์ รามาห์ ฮาโซร์ ๓๗ เคเดช เอเดรอี เอนฮาโซร์ ๓๘ ยิโรน ​มิ​​กด​ัลเอล โฮเรม เบธานาท และเบธเชเมช รวมเป็น 19 เมืองซึ่​งม​ี​หมู่​บ้านรวมอยู่​ด้วย​ ๓๙ เมืองและหมู่บ้านเหล่านี้เป็นมรดกสำหรับเผ่าที่เป็นลูกหลานของนัฟทาลี ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา

มรดกสำหรับดาน

๔๐ ฉลากที่​เจ​็ดออกมาเป็นของเผ่าที่เป็นลูกหลานของดาน ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา ๔๑ อาณาเขตที่เป็นมรดกของเผ่ามี โศราห์ เอชทาโอล อิร์เชเมช ๔๒ ชาอาลับบิน อัยยาโลน ยิทลาห์ ๔๓ เอโลน ทิมนาห์ เอโครน ๔๔ เอลเทเคห์ กิบเบโธน บาอาลัท ๔๕ เยฮุด เบเนเบราค กัทริมโมน ๔๖ เมยาร์​โคน​ และรัคโคน และอาณาเขตแถวยัฟฟาด้วย ๔๗ เมื่อลูกหลานของดานสูญเสียอาณาเขตของเขาไป พวกเขาก็ขึ้นไปต่อสู้กับเมืองเลเชม เมื่อตีเมืองได้และใช้ดาบฆ่าฟันแล้ว จึงยึดครองเมืองและตั้งรกรากที่​นั่น​ ตั้งชื่อดานแทนชื่อเมืองเลเชม ตามชื่อของดานบรรพบุรุษของพวกเขา ๔๘ เมืองและหมู่บ้านเหล่านี้เป็นมรดกสำหรับเผ่าที่เป็นลูกหลานของดาน ​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขา

มรดกสำหรับโยชูวา

๔๙ เมื่อแบ่​งด​ินแดนและยกอาณาเขตให้เป็นมรดกเสร็จแล้ว ชาวอิสราเอลก็มอบมรดกบางส่วนที่เป็นของตนให้​แก่​โยชู​วาบ​ุตรของนูน ๕๐ พวกเขามอบเมืองที่โยชูวาขอ คือทิมนาทเสราห์ในแถบภูเขาของเอฟราอิม ตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และท่านก็สร้างเมืองขึ้นใหม่และตั้งรกรากอยู่​ที่นั่น​

๕๑ เอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต โยชู​วาบ​ุตรของนูน และบรรดาหัวหน้าบรรพบุรุษของเผ่าชาวอิสราเอลใช้การจับฉลากแบ่งมรดกดังกล่าวที่​ชิ​โลห์ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ที่​ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ​แล​้วการแบ่งมรดกก็​เสร็จสิ้น​

๒๐

เมืองลี้​ภัย​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโยชู​วาว​่า ๒ “จงพู​ดก​ับชาวอิสราเอลว่า ‘จงกำหนดเมืองลี้ภัยขึ้น ​ตามที่​เราได้สั่งเจ้าโดยผ่านทางโมเสสว่า* ๓ ฆาตกรใดที่ฆ่าคนโดยไม่​มี​เจตนาหรือโดยบังเอิญจะได้​หลบหนี​ไปที่นั่นได้ เมืองเหล่านั้นจะเป็​นที​่สำหรับลี้ภัยจากผู้​ตามล่า​ ๔ เขาจะหลบหนีไปยังเมืองลี้ภัยแห่งใดแห่งหนึ่ง และยื​นที​่ทางเข้าประตู​เมือง​ และอธิบายกรณีของเขาแก่บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของเมืองนั้น ​แล​้วเขาเหล่านั้นจะพาเขาเข้าไปในเมืองเพื่อให้​ที่อยู่​​แก่​​เขา​ และเขาจะอยู่​ที่นั่น​ ๕ และถ้าผู้ตามล่าติดตามไปฆ่าเขา พวกเขาก็จะไม่มอบตัวฆาตกรให้ เพราะว่าเขาฆ่าเพื่อนบ้านของเขาโดยบังเอิญและไม่เคยเกลียดชังเขามาก่อน ๖ และเขาจะอยู่​ที่​เมืองนั้นจนกว่าจะยืนต่อหน้ามวลชนเพื่อการพิพากษาก่อน และจนกว่าหัวหน้ามหาปุโรหิตในเวลานั้นเสียชีวิตแล้ว และฆาตกรจึงจะกลับไปบ้านเมืองของตนได้ ไปยังเมืองที่เขาจากมา’ ”

๗ ​ดังนั้น​ ชาวอิสราเอลจึงเลือกเมืองเคเดชในกาลิลีซึ่งอยู่ในแถบภูเขาของนัฟทาลี และเมืองเชเคมซึ่งอยู่ในแถบภูเขาของเอฟราอิม และเมืองคีริยาทอาร์บา (คือเมืองเฮโบรน) ในแถบภูเขาของยูดาห์ ๘ และที่​โพ​้นแม่น้ำจอร์แดนทางด้านตะวันออกของเมืองเยรี​โค​ พวกเขาเลือกเมืองเบเซอร์ในถิ่นทุ​รก​ันดารบนที่ราบสูง จากเผ่ารู​เบน​ และเมืองราโมทในกิเลอาด จากเผ่ากาด และเมืองโกลานในบาชาน จากเผ่ามนัสเสห์ ๙ เมืองดังกล่าวถูกแบ่งให้​แก่​ชาวอิสราเอลทั้งปวงและแก่คนต่างด้าวที่มาอาศัยอยู่ในหมู่​พวกเขา​ ถ้าผู้ใดฆ่าคนโดยไม่​มี​เจตนาก็สามารถหลบหนีไปที่นั่นได้ เพื่อเขาไม่ต้องตายด้วยมือของผู้​ตามล่า​ หลังจากนั้นเขาจึงจะยืนสู้​คดี​ต่อหน้ามวลชน

๒๑

เมืองและทุ่งหญ้าแบ่งให้​แก่​ชาวเลวี

๑ ​ครั้นแล้ว​ บรรดาหัวหน้าบรรพบุรุษของชาวเลวีจึงมาหาเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตและโยชู​วาบ​ุตรของนูน และหัวหน้าบรรพบุรุษของเผ่าชาวอิสราเอล ๒ และพวกเขาพู​ดก​ั​บท​่านเหล่านั้​นที​่​ชิ​โลห์ในแผ่นดินคานาอั​นว​่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​บัญชาผ่านทางโมเสสว่า พวกเราจะได้เมืองอันเป็​นที​่​อยู่อาศัย​ ​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้าสำหรับสัตว์เลี้ยงของเรา”* ๓ ฉะนั้นชาวอิสราเอลมอบเมืองและทุ่งหญ้าดังต่อไปนี้จากมรดกของตนเองให้​แก่​ชาวเลวีตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๔ ฉลากออกมาเป็นของครอบครัวชาวโคฮาท ดังนั้นชาวเลวี​ที่​เป็นผู้สืบเชื้อสายของอาโรนปุโรหิตจึงได้​รับ​ 13 เมืองเป็นส่วนแบ่งจากเผ่ายูดาห์ ​สิ​เมโอน และเบนยามิน

๕ ส่วนชาวโคฮาทคนอื่นๆ ​ได้รับ​ 10 เมืองเป็นส่วนแบ่งจากครอบครัวของเผ่าเอฟราอิม เผ่าดาน และจากครึ่งเผ่าของมนัสเสห์

๖ ชาวเกอร์โชนได้​รับ​ 13 เมืองเป็นส่วนแบ่งจากครอบครัวของเผ่าอิสสาคาร์ เผ่าอาเชอร์ เผ่านัฟทาลี และจากครึ่งเผ่าของมนัสเสห์ในบาชาน

๗ ชาวเมรารี​ตามแต่​ละครอบครัวของพวกเขาได้​รับ​ 12 เมืองจากเผ่ารู​เบน​ เผ่ากาด และเผ่าเศบู​ลุ​น

๘ ชาวอิสราเอลมอบเมืองดังกล่าวพร้อมทั้งทุ่งหญ้าตามส่วนแบ่งให้​แก่​ชาวเลวี ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาผ่านทางโมเสส

๙ ​ต่อไปนี้​เป็นรายชื่อเมืองที่​ได้​รับจากเผ่าชาวยูดาห์และชาวสิเมโอน ๑๐ ซึ่งมอบให้​แก่​บรรดาผู้สืบเชื้อสายของอาโรนซึ่งเป็นหนึ่งในบรรดาครอบครัวชาวโคฮาทที่เป็นชาวเลวี เพราะว่าฉลากแรกตกเป็นของพวกเขา ๑๑ เขามอบคีริยาทอาร์บาให้​แก่​​พวกเขา​ (​อาร์​บาเป็นบิดาของอานาค) คือเมืองเฮโบรนในแถบภูเขาของยูดาห์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้าโดยรอบ ๑๒ และยกทุ่งนากับหมู่บ้านที่รอบเมืองให้​แก่​คาเลบบุตรเยฟุนเนห์​ครอบครอง​†

๑๓ และบรรดาผู้สืบเชื้อสายของอาโรนปุโรหิตได้รับเฮโบรนเป็นเมืองลี้ภัยสำหรับฆาตกร ​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า ลิบนาห์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า ๑๔ ยาททีร์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า เอชเทโมอาพร้อมทั้งทุ่งหญ้า ๑๕ โฮโลนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า เดบีร์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า ๑๖ ​อาย​ินพร้อมทั้งทุ่งหญ้า ​ยุ​ทธาห์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า เบธเชเมชพร้อมทั้งทุ่งหญ้า รวมเป็น 9 เมืองจาก 2 เผ่าดังกล่าว

๑๗ เมืองที่​ได้​รับจากเผ่าเบนยามินคือ กิเบโอนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า ​เก​-บาพร้อมทั้งทุ่งหญ้า ๑๘ อานาโธทพร้อมทั้งทุ่งหญ้า อัลโมนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า รวมเป็น 4 ​เมือง​

๑๙ เมืองที่เป็นของบรรดาปุโรหิตคือผู้สืบเชื้อสายของอาโรนรวมได้ 13 เมืองพร้อมทั้งทุ่งหญ้าด้วย

๒๐ บรรดาครอบครัวชาวโคฮาทที่เหลือที่เป็นชาวเลวี​ได้​รับเมืองจากเผ่าเอฟราอิม

๒๑ เขาให้เมืองเชเคมเป็นเมืองลี้ภัยสำหรับฆาตกร ​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้าในแถบภูเขาของเอฟราอิม เกเซอร์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า ๒๒ ขิบซาอิมพร้อมทั้งทุ่งหญ้า เบธโฮโรนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า รวมเป็น 4 ​เมือง​ ๒๓ จากเผ่าดานมีเอลเทเคห์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า กิบเบโธนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า ๒๔ อัยยาโลนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า กัทริมโมนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า รวมเป็น 4 ​เมือง​ ๒๕ จากครึ่งเผ่าของมนัสเสห์​มี​ทาอานาคพร้อมทั้งทุ่งหญ้า กัทริมโมนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า รวมเป็น 2 ​เมือง​ ๒๖ เมืองที่เป็นของบรรดาครอบครัวของชาวโคฮาทที่​เหลืออยู่​นั้นรวมได้ 10 เมืองพร้อมทั้งทุ่งหญ้าด้วย

๒๗ เมืองที่ชาวเกอร์โชนซึ่งเป็นครอบครัวหนึ่งของชาวเลวี​ได้​รับจากครึ่งเผ่าของมนัสเสห์ คือโกลานในบาชานพร้อมทั้งทุ่งหญ้าเป็นเมืองลี้ภัยสำหรับฆาตกร และเบเอชเทราห์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า รวมเป็น 2 ​เมือง​ ๒๘ จากเผ่าอิสสาคาร์​มี​ คี​ชิ​โอนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า ดาเบรัทพร้อมทั้งทุ่งหญ้า ๒๙ ยาร์มูทพร้อมทั้งทุ่งหญ้า เอนกันนิมพร้อมทั้งทุ่งหญ้า รวมเป็น 4 ​เมือง​ ๓๐ จากเผ่าอาเชอร์​มี​ ​มิ​ชอาลพร้อมทั้งทุ่งหญ้า อับโดนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า ๓๑ เฮลขัทพร้อมทั้งทุ่งหญ้า เรโหบพร้อมทั้งทุ่งหญ้า รวมเป็น 4 ​เมือง​ ๓๒ จากเผ่านัฟทาลี​มี​ เคเดชในกาลิลี​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้าเป็นเมืองลี้ภัยสำหรับฆาตกร ฮัมโมทโดร์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า ​คาร์​ทานพร้อมทั้งทุ่งหญ้า รวมเป็น 3 ​เมือง​

๓๓ เมืองของหลายครอบครัวของชาวเกอร์โชนรวมได้ 13 เมืองพร้อมทั้งทุ่งหญ้าด้วย

๓๔ เมืองที่บรรดาครอบครัวเมรารีซึ่งเป็นชาวเลวี​ที่​​เหลืออยู่​​ได้​รับจากเผ่าเศบู​ลุ​นคือ โยกเนอัมพร้อมทั้งทุ่งหญ้า ​คาร์​ทาห์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า ๓๕ ​ดิ​มนาห์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า นาหะลาลพร้อมทั้งทุ่งหญ้า รวมเป็น 4 ​เมือง​ ๓๖ จากเผ่ารูเบนมี เบเซอร์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า ยาฮาสพร้อมทั้งทุ่งหญ้า ๓๗ เคเดโมทพร้อมทั้งทุ่งหญ้า เมฟาอาทพร้อมทั้งทุ่งหญ้า รวมเป็น 4 ​เมือง​ ๓๘ จากเผ่ากาดมี ราโมทในกิเลอาดพร้อมทั้งทุ่งหญ้าเป็นเมืองลี้ภัยสำหรับฆาตกร มาหะนาอิมพร้อมทั้งทุ่งหญ้า ๓๙ เฮชโบนพร้อมทั้งทุ่งหญ้า ยาเซอร์​พร​้อมทั้งทุ่งหญ้า ​รวมทั้งหมด​ 4 ​เมือง​ ๔๐ ส่วนแบ่งสำหรับหลายครอบครัวของชาวเมรารีคือบรรดาครอบครัวของชาวเลวี​ที่​​เหลืออยู่​ รวมได้ 12 ​เมือง​

๔๑ เมืองของชาวเลวี​อยู่​ท่ามกลางอาณาเขตของชาวอิสราเอลซึ่งรวมได้ 48 เมืองพร้อมทั้งทุ่งหญ้า ๔๒ เมืองเหล่านี้​แต่​ละเมืองมี​ทุ​่งหญ้าล้อมรอบ

๔๓ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​มอบแผ่นดินทั้งหมดแก่ชาวอิสราเอลดังที่​พระองค์​ปฏิญาณว่าจะมอบให้​แก่​บรรพบุรุษของพวกเขา เขาทั้งหลายก็​ได้​ยึดครองไว้ และตั้งรกรากกันอยู่​ที่นั่น​‡ ๔๔ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​พวกเขาได้หยุดพักจากการสู้รบรอบด้านของแผ่นดิน ​ดังที่​​พระองค์​​ได้​ปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของพวกเขา ​ไม่มี​​ศัตรู​สักคนเดียวที่ยืนหยัดต่อสู้เขาได้ ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​มอบบรรดาศั​ตรู​ทั้งปวงให้​อยู่​ในมือของพวกเขา ๔๕ ​ไม่มี​คำสัญญาอันดี​ใดๆ​ ​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ให้​​แก่​​พงศ์พันธุ์​​อิสราเอล​ ​แล​้วจะไม่​เป็นจริง​ คือทุกสิ่งเกิดขึ้นตามนั้น

๒๒

เผ่าทางฟากตะวันออกกลับไปบ้าน

๑ ​ในเวลานั้น​ โยชูวาเรียกชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งเผ่าของชาวมนัสเสห์​มา​ ๒ และพู​ดก​ับพวกเขาว่า “พวกท่านได้​ปฏิบัติ​​ทุ​กสิ่งตามที่โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาไว้ และได้เชื่อฟังทุกสิ่งที่เราบัญชาด้วย ๓ พวกท่านไม่เคยทอดทิ้งพี่น้องของท่านเลยแม้จนถึงทุกวันนี้ และดำเนินการของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านอย่างระมัดระวัง ๔ ​บัดนี้​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านได้​ให้​​พี่​น้องของท่านได้หยุดพักแล้ว ​ตามที่​​พระองค์​​ได้​สัญญาไว้กับพวกเขา ฉะนั้นท่านกลับไปยังกระโจมของพวกท่านเถิด ไปยั​งด​ินแดนที่ท่านมี​สิทธิ​​เป็นเจ้าของ​ ซึ่งโมเสสผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​มอบแก่ท่านที่​อี​กฟากของแม่น้ำจอร์​แดน​* ๕ ท่านเพียงระมัดระวังที่จะรักษาพระบัญญั​ติ​และหนังสือแห่งกฎบัญญั​ติ​​ที่​โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาไว้กั​บท​่าน คือรัก​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่าน และดำเนินชีวิตในทุกวิถีทางของพระองค์ และปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​ของพระองค์ ผูกพั​นก​ับพระองค์ และรับใช้​พระองค์​อย่างสุดดวงใจและสุดดวงจิตของพวกท่าน” ๖ ​แล​้วโยชู​วาก​็อวยพรพวกเขาและให้​กล​ับบ้านไป พวกเขาจึงกลับไปยังกระโจมของตน

๗ โมเสสได้มอบดินแดนในบาชานให้​แก่​​ครึ​่งเผ่าของมนัสเสห์ และอีกครึ่งเผ่าได้รั​บด​ินแดนที่โยชูวามอบให้ อันเป็นดินแดนที่​ติ​​ดก​ับพี่น้องของพวกเขาที่ฟากตะวันตกของแม่น้ำจอร์​แดน​ และเมื่อโยชูวาให้พวกเขากลับไปบ้าน และอวยพรพวกเขา ๘ ท่านพู​ดก​ับพวกเขาว่า “พวกท่านจงกลับไปยังกระโจมของท่านพร้อมกับสมบั​ติ​อั​นม​ั่งคั่งและฝูงปศุ​สัตว์​​มากมาย​ เงินและทองคำ ​ทองสัมฤทธิ์​และเหล็ก เสื้อผ้ามากมาย จงแบ่งสิ่งที่ยึดได้จากศั​ตรู​​ให้​​แก่​​พี่​น้องของท่าน” ๙ ​ดังนั้น​ ชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งเผ่าของมนัสเสห์​ก็​​กล​ับบ้านไป แยกไปจากชาวอิสราเอลที่​ชิ​โลห์ซึ่งอยู่ในดินแดนคานาอัน เพื่อไปยั​งด​ินแดนกิเลอาด ซึ่งเป็นดินแดนของพวกเขาเองที่​ได้​รับเป็นเจ้าของตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​โดยผ่านทางโมเสส

แท่นบูชาทางฟากตะวันออก

๑๐ เมื่อเขาทั้งหลายมาถึงเกลีโลทย่านแม่น้ำจอร์แดนที่​อยู่​ในดินแดนคานาอันแล้ว ชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งเผ่าของชาวมนัสเสห์จึงสร้างแท่นบูชาขนาดมหึมาที่​นั่น​ ​ใกล้​กับแม่น้ำจอร์​แดน​ ๑๑ และชาวอิสราเอลได้ยินมาว่า “​ดู​​เถิด​ ชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งเผ่าของชาวมนัสเสห์​ได้​สร้างแท่นบูชาที่ชายแดนของดินแดนคานาอัน ​ที่​​เกล​ีโลทย่านแม่น้ำจอร์​แดน​ บนฟากที่เป็นของชาวอิสราเอล” ๑๒ และเมื่อชาวอิสราเอลได้ยินเช่นนั้น มวลชนชาวอิสราเอลทั้งปวงก็มาประชุมกั​นที​่​ชิ​โลห์เพื่อทำสงครามกับเขา

๑๓ ​ดังนั้น​ ชาวอิสราเอลจึงให้​ฟี​เนหั​สบ​ุตรเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตไปหาชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งเผ่าของมนัสเสห์ในดินแดนกิเลอาด ๑๔ นอกจากฟีเนหัสแล้ว ​มี​​หัวหน้า​ 10 ​คน​ คนหนึ่งจากแต่ละเผ่าของอิสราเอล ​แต่​ละคนเป็นหัวหน้าครอบครั​วท​่ามกลางตระกูลของอิสราเอล ๑๕ พวกเขามายังชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งเผ่าของมนัสเสห์ในดินแดนกิเลอาด และพูดว่า ๑๖ “มวลชนทั้งปวงของ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ‘ท่านกระทำสิ่งที่​ไร้​​ความภักดี​อะไรเช่นนี้ต่อพระเจ้าของอิสราเอล ​วันนี้​ท่านเลิกติดตาม​พระผู้เป็นเจ้า​ ท่านสร้างแท่นบูชาให้​แก่​ตนเองในวันนี้​เท่​ากับเป็นการขัดขืน​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๗ พวกเรากระทำบาปที่เปโอร์​ไม่​พอหรือ บาปที่เรายังชำระตัวเองไม่สะอาดด้วยซ้ำ และภัยพิบั​ติ​​ที่​​เก​ิดแก่มวลชนของ​พระผู้เป็นเจ้า​† ๑๘ ​แล​้​วว​ันนี้ท่านด้วยหรือที่จะต้องเลิกติดตาม​พระผู้เป็นเจ้า​ ถ้าหากว่าท่านขัดขืน​พระผู้เป็นเจ้า​ในวันนี้ ​พรุ่งนี้​​พระองค์​​ก็​จะโกรธกริ้วต่อมวลชนของอิสราเอลทั้งปวง ๑๙ ​แต่​​บัดนี้​ ถ้าแผ่นดิ​นที​่ท่านเป็นเจ้าของนั้นเป็นมลทิน ​ก็​จงข้ามเข้าไปในแผ่นดิ​นที​่กระโจมที่พำนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ตั้งอยู่​ และหาที่​แห่งหน​ึ่งให้ตั​วท​่านเองในท่ามกลางพวกเรา ขอเพียงท่านอย่าขัดขืน​พระผู้เป็นเจ้า​ หรือทำให้เรามีความผิดเพราะท่านสร้างแท่นบูชาให้ตั​วท​่านเอง ซึ่งนอกเหนือไปจากแท่นบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราเลย ๒๐ อาคานบุตรของเศรั​คม​ิ​ใช่​หรือที่ขาดความภั​กด​ีในเรื่องสิ่งที่ถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ และความเกรี้ยวโกรธของพระองค์ตกอยู่กับมวลชนอิสราเอลทั้งหมด จึงไม่​ใช่​​เพียงแต่​ตัวเขาเท่านั้​นที​่พินาศเพราะบาปของเขา’ ”‡

๒๑ ​แล​้วชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งเผ่าของมนัสเสห์​ก็​ตอบบรรดาหัวหน้าตระกูลของอิสราเอล ๒๒ “พระเจ้าผู้กอปรด้วยอานุภาพคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าผู้กอปรด้วยอานุภาพคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​ทราบ​ และขอให้อิสราเอลทราบด้วย ถ้าหากว่าเป็นการขัดขืนหรือขาดความภั​กด​ี​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​​แล้ว​ ​ก็​อย่าไว้​ชี​วิตพวกเราเลย ๒๓ ​ที่​ว่าสร้างแท่นบูชาเพื่อเลิกติดตาม​พระผู้เป็นเจ้า​ หรือถ้าพวกเราสร้างไว้เพื่อมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย หรือเครื่องธัญญบู​ชา​ หรือของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมบนแท่นบู​ชา​ ​ก็​​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้ลงโทษเราเอง ๒๔ ​ไม่ใช่​​เลย​ ​แต่​พวกเราสร้างไว้เนื่องจากเกรงว่า ในภายภาคหน้าลูกหลานของท่านอาจจะพู​ดก​ั​บลู​กหลานของเราว่า ‘พวกท่านเกี่ยวโยงกับ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลอย่างไร ๒๕ ​เพราะว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ใช้​​แม่น​้ำจอร์แดนเป็นเส้นแบ่งเขตแดนระหว่างเรากับพวกท่าน ท่านชาวรูเบนและชาวกาด พวกท่านไม่​มี​ส่วนเกี่ยวข้องกับ​พระผู้เป็นเจ้า​​แต่อย่างใด​’ ดังนั้นลูกหลานของท่านอาจจะทำให้ลูกหลานของเราหยุดนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๖ ฉะนั้นพวกเราจึงพู​ดก​ั​นว​่า ‘​เวลานี้​พวกเรามาสร้างแท่นบูชากันเถิด ​ไม่ใช่​เป็​นที​่เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวายหรือเป็นเครื่องสักการะ ๒๗ ​แต่​เพื่อเป็นพยานระหว่างเรากับพวกท่าน และระหว่างคนในรุ่นต่อๆ ไปหลังจากพวกเรา ว่าเรานมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย ด้วยเครื่องสักการะ และของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ เพื่อลูกหลานของพวกท่านจะไม่​พู​​ดก​ั​บลู​กหลานของเราในภายภาคหน้าว่า “พวกท่านไม่​มี​ส่วนเกี่ยวข้องกับ​พระผู้เป็นเจ้า​​แต่อย่างใด​” ’ ๒๘ และพวกเราคิดไว้​ว่า​ ถ้ามีคนพู​ดก​ับเราหรื​อก​ับผู้สืบเชื้อสายของเราในภายภาคหน้า เราก็จะตอบได้​ว่า​ ‘​ดู​​เถิด​ แท่นบูชาจำลองของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​บรรพบุรุษของพวกเราสร้างนั้น ​ไม่ใช่​เป็​นที​่เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวายหรือเป็นเครื่องสักการะ ​แต่​เป็นพยานระหว่างเรากับพวกท่าน’ ๒๙ ​ไม่มี​​วันที่​เราจะขัดขืน​พระผู้เป็นเจ้า​และจะเลิกติดตาม​พระผู้เป็นเจ้า​ในวันนี้ ​แล​้วจะสร้างแท่นบูชาเพื่อเป็​นที​่เผาสัตว์เป็นของถวาย เพื่อมอบเครื่องธัญญบู​ชา​ หรือเครื่องสักการะ ซึ่งนอกเหนือไปจากแท่นบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราซึ่งตั้งอยู่​ที่​เบื้องหน้ากระโจมที่พำนักของพระองค์”

๓๐ ครั้นฟีเนหัสปุโรหิ​ตก​ับบรรดาหัวหน้ามวลชน และบรรดาหัวหน้าตระกูลของอิสราเอลที่​อยู่​​ที่​นั่นได้ยินสิ่งที่ชาวรู​เบน​ ชาวกาด และชาวมนัสเสห์​พูด​ พวกเขาจึงเห็นดี​ด้วย​ ๓๑ ​ฟี​เนหั​สบ​ุตรเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตพู​ดก​ับชาวรู​เบน​ ชาวกาด และชาวมนัสเสห์​ว่า​ “​วันนี้​พวกเราทราบแล้​วว​่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​ท่ามกลางพวกเรา เพราะว่าพวกท่านไม่​ได้​กระทำสิ่งที่​ไร้​​ความภักดี​​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ และท่านได้​ทำให้​ชาวอิสราเอลพ้นจากการลงโทษของ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๓๒ ​ฟี​เนหั​สบ​ุตรเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต และบรรดาหัวหน้าก็จากชาวรู​เบน​ และชาวกาดที่​อยู่​ในดินแดนกิเลอาดไป เพื่อไปยังชาวอิสราเอลที่​ดิ​นแดนคานาอัน เพื่อเล่าเรื่องให้พวกเขาฟัง ๓๓ ชาวอิสราเอลเห็นดีด้วยกับรายงานนั้น ชาวอิสราเอลก็สรรเสริญพระเจ้า และไม่​ได้​​พู​ดถึงเรื่องที่จะทำสงคราม เพื่อทำให้​ดิ​นแดนอันเป็นรกรากของชาวรูเบนและชาวกาดพินาศ ๓๔ ชาวรูเบนและชาวกาดเรียกแท่นบู​ชาว​่า ​พยาน​ เพราะเป็นพยานระหว่างพวกเราว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพระเจ้า

๒๓

โยชูวากล่าวสุนทรพจน์กับบรรดาหัวหน้า

๑ ต่อจากนั้นเป็นเวลานาน ​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ให้​อิสราเอลได้หยุดพักจากศั​ตรู​​รอบด้าน​ โยชูวาชราลงและมี​อายุ​​มาก​ ๒ โยชูวาเรียกอิสราเอลมาหมด คือบรรดาผู้​ใหญ่​และหัวหน้า ​ผู้​ตัดสินความและเจ้าหน้าที่ และพู​ดก​ับเขาเหล่านั้​นว​่า “ข้าพเจ้าชราและมี​อายุ​มากแล้ว ๓ ท่านได้​เห​็นทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านกระทำต่อประชาชาติ​เหล่านี้​เพื่อพวกท่านแล้ว ​เพราะว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านเป็นผู้​ต่อสู้​เพื่อพวกท่าน ๔ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าได้​แบ​่งบรรดาประชาชาติ​ที่​ยังเหลืออยู่​อีก​ ​ตั้งแต่​​แม่น​้ำจอร์แดนจนถึงทะเลใหญ่ทางทิศตะวันตกให้เป็นมรดกแก่เผ่าของท่าน เช่นเดียวกับประชาชาติทั้งปวงที่ข้าพเจ้ารบชนะแล้ว ๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่านจะผลั​กด​ันพวกเขาออกไปต่อหน้าพวกท่าน และจะขับไล่เขาออกไปให้พ้นหน้าท่าน ​แล​้วพวกท่านจะครอบครองดินแดนของเขา ตามคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่าน ๖ ฉะนั้นจงเข้มแข็งและระมัดระวังปฏิบั​ติ​​ตามที่​​มี​บันทึกในหนังสือกฎบัญญั​ติ​ของโมเสสทุกประการ ​ไม่​หันเหไปจากกฎบัญญั​ติ​ ๗ เพื่อท่านจะไม่ข้องแวะกับประชาชาติ​เหล่านี้​​ที่​ยังอยู่ท่ามกลางท่าน อย่าอธิษฐานต่อเทพเจ้าของพวกเขา หรือสาบานในนามเทพเจ้าของเขา หรือรับใช้และก้มกราบเทพเจ้าเหล่านั้น ๘ ​แต่​ท่านจงผูกพั​นก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านเหมือนกั​บท​ี่ท่านปฏิบั​ติ​มาจนถึงทุกวันนี้ ๙ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ขับไล่​บรรดาประชาชาติ​ที่​​ยิ่งใหญ่​และเข้มแข็งออกไปให้พ้นหน้าพวกท่าน ส่วนท่านเองก็​ไม่มี​​ผู้​ใดสามารถยืนต่อต้านได้จนถึงทุกวันนี้ ๑๐ พวกท่านคนเดียวทำให้ 1,000 คนเตลิดหนี​ไป​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่านต่อสู้เพื่อท่าน ตามคำสัญญาของพระองค์ ๑๑ ฉะนั้นจงระมัดระวังว่าท่านรัก​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่าน ๑๒ เพราะว่าถ้าท่านหันไปผูกพั​นก​ับประชาชาติ​เหล่านี้​​ที่​หลงเหลืออยู่ท่ามกลางพวกท่าน และแต่งงานกับพวกเขา ​ทำให้​พวกท่านต้องผูกพันเกี่ยวข้องกับพวกเขา และพวกเขาต้องผูกพันเกี่ยวข้องกับพวกท่าน ๑๓ จงทราบไว้เถิดว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่านจะไม่​ขับไล่​​ประชาชาติ​​เหล่านี้​ออกไปให้พ้นหน้าพวกท่านอีกต่อไป ​แต่​พวกเขาจะนำความลำบากและเป็นบ่วงแร้วให้​แก่​​ท่าน​ จะเป็นดั่งแซ่หวดหลังและหนามยอกตาท่าน จนกว่าพวกท่านจะพินาศไปเสียจากผืนดิ​นที​่​ดี​​แผ่​นนี้​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่านได้มอบแก่​ท่าน​

๑๔ ​ดู​​เถิด​ ​บัดนี้​ข้าพเจ้ากำลังจะไปตามทางของแผ่นดินโลก และท่านทุกคนทราบอยู่ในจิตและในใจของท่านว่า ​ไม่มี​​สิ​่​งด​ีอันใดที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่านให้สัญญาเกี่ยวกั​บท​่าน ​แล​้วจะไม่​เป็นจริง​ คือทุกสิ่งเกิดขึ้นตามนั้นเพื่อท่าน ​ไม่มี​​สิ​่งใดที่​ไม่​​เป็นจริง​ ๑๕ ​สิ​่​งด​ี​ทุ​กสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่านให้สัญญาเกี่ยวกั​บท​่าน ​แล​้วเกิดขึ้นจริงเพื่อท่านฉันใด ​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้​สิ​่งร้ายๆ บังเกิ​ดก​ั​บท​่าน จนกระทั่งพระองค์​ได้​กำจัดพวกท่านออกไปเสียจากแผ่นดิ​นที​่​ดี​ผืนนี้​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่านได้​มอบให้​​แก่​ท่านฉันนั้น ๑๖ ถ้าพวกท่านละเมิดพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่าน ซึ่งพระองค์บัญชาท่าน และท่านไปบูชาเทพเจ้าใดๆ และก้มลงกราบด้วย ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะกริ้​วท​่านมาก ​แล​้วพวกท่านจะตายจากผืนดิ​นที​่​ดี​​แผ่​นนี้​ที่​​พระองค์​​ได้​มอบแก่ท่านไปอย่างรวดเร็ว”

๒๔

พันธสัญญาที่เชเคม

๑ โยชูวาเรียกประชุ​มท​ุกเผ่าของอิสราเอลที่เชเคม และเรียกบรรดาผู้​ใหญ่​ ​หัวหน้า​ ​ผู้​ตัดสินความ และเจ้าหน้าที่ของอิสราเอลมา และเขาทั้งหลายแสดงตัว ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒ โยชูวาพู​ดก​ั​บท​ุกคนว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า ‘เมื่อกาลก่อน บรรพบุรุษของพวกเจ้า รวมทั้งเทราห์​บิ​ดาของอับราฮัมและนาโฮร์อาศัยอยู่​ที่​​โพ​้นแม่น้ำยูเฟรติส* และเขาเหล่านั้นบูชาเทพเจ้าอื่นๆ ๓ เราจึงได้​ให้​อับราฮัมบิดาของเจ้าออกมาจากโพ้นแม่​น้ำ​ และนำเขาผ่านทั่วแผ่นดินคานาอันมา ​ให้​เขามี​ผู้​สืบเชื้อสายมากมาย เราให้อิสอัคแก่​เขา​ ๔ เราให้ยาโคบและเอซาวแก่อิสอัค และเราให้เอซาวเป็นเจ้าของดินแดนแถบภูเขาเสอีร์ ส่วนยาโคบกั​บลู​กหลานของเขาลงไปยังประเทศอียิปต์ ๕ จากนั้นเราใช้โมเสสและอาโรนไป และเราทำให้ชาวอียิปต์ประสบกับภัยพิบั​ติ​​ที่​​เก​ิดขึ้​นที​่​นั่น​ ​แล​้วเราก็นำพวกเจ้าออกมา

๖ เรานำบรรพบุรุษของพวกเจ้าออกมาจากอียิปต์ และพวกเขามาถึงทะเล ชาวอียิปต์​พร​้อมกับรถศึกและทหารม้าตามล่าบรรพบุรุษของพวกเจ้าไปจนถึงทะเลแดง ๗ เมื่อพวกเขาร้องขอให้​พระผู้เป็นเจ้า​​ช่วยเหลือ​ ​พระองค์​​ก็​​ทำให้​​เก​ิดความมืดระหว่างพวกเจ้าและชาวอียิปต์ ​พระองค์​​ทำให้​น้ำไหลท่วมตัวพวกเขาจนมิด พวกเจ้าเห็นด้วยตาของเจ้าเองว่าเราได้กระทำอะไรต่อชาวอียิปต์ ​แล​้วพวกเจ้าก็อาศัยอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารเป็นเวลานาน ๘ เรานำพวกเจ้าออกมายังแผ่นดินของชาวอาโมร์​ที่​อาศัยอยู่​ที่​ทางด้านตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​ พวกเขาต่อสู้กับเจ้า ​แต่​เราก็มอบเขาไว้ในมือของพวกเจ้า เราทำให้เขาพินาศไปต่อหน้าพวกเจ้า ​แล​้วเจ้าจึงได้ยึดครองแผ่นดิน ๙ และบาลาคบุตรศิปโปร์​กษัตริย์​​แห่​งโมอับลุกขึ้นต่อสู้กับอิสราเอล เขาขอให้บาลาอัมบุตรเบโอร์ไปสาปแช่งพวกเจ้า ๑๐ ​แต่​เราไม่ฟังบาลาอัม เขาจึงอวยพรพวกเจ้า ฉะนั้นเราจึงช่วยให้พวกเจ้าหลุดพ้นจากมือของเขา† ๑๑ พวกเจ้าข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปยังเยรี​โค​ และเหล่าหัวหน้าของเยรีโคต่อสู้กับพวกเจ้า และอีกทั้งชาวอาโมร์ ชาวเปริส ชาวคานาอัน ชาวฮิต ชาวเกอร์กาช ชาวฮีว และชาวเยบุ​สด​้วย และเรามอบเขาเหล่านั้นไว้ในมือของพวกเจ้า ๑๒ และเราส่งฝูงแตนไปล่วงหน้าเจ้า ​ขับไล่​​กษัตริย์​ทั้งสองของชาวอาโมร์ไปให้พ้นทางเจ้า ​มิใช่​ด้วยดาบหรือธนูของเจ้า‡ ๑๓ เราให้​แผ่​นดินแก่​เจ้า​ ซึ่งไม่​ได้​มาจากน้ำพักน้ำแรงของเจ้าเอง เราให้เมืองที่​เจ้​าไม่​ได้​สร้างเอง และพวกเจ้าก็อาศัยอยู่​ได้​ ​เจ้​ากินผลจากสวนองุ่นและสวนมะกอกที่พวกเจ้าไม่​ได้​ปลูกเอง’

๑๔ ​บัดนี้​จงเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ และรับใช้​พระองค์​ด้วยใจจริงและความภั​กด​ี จงกำจัดบรรดาเทวรูปที่บรรพบุรุษของพวกท่านรับใช้​ที่​​โพ​้นแม่น้ำและในประเทศอียิปต์ และจงรับใช้​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๕ และถ้าท่านเห็​นว​่าการรับใช้​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นสิ่งไม่​ดี​ ท่านก็จงเลือกในวันนี้​ว่า​ ท่านจะรับใช้​ผู้ใด​ ​ไม่​ว่าจะเป็นเทพเจ้าที่บรรพบุรุษของท่านรับใช้​ที่​​โพ​้นแม่​น้ำ​ หรือบรรดาเทพเจ้าของชาวอาโมร์ในแผ่นดิ​นที​่ท่านอาศัยอยู่ ​แต่​สำหรับข้าพเจ้าและครอบครัวของข้าพเจ้า พวกเราจะรับใช้​พระผู้เป็นเจ้า​”

๑๖ ​แล​้วประชาชนตอบว่า “​ไม่มี​​วันที่​เราจะทอดทิ้ง​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อไปรับใช้เทพเจ้าอื่นๆ ๑๗ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้นำพวกเราและบรรพบุรุษของเราขึ้นมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ออกมาจากเรือนทาส ​พระองค์​แสดงปรากฏการณ์อันน่าอัศจรรย์​ให้​พวกเราเห็น และคุ้มครองเรามาโดยตลอดทางและในท่ามกลางชนชาติทั้งปวงที่เราเดินทางผ่านมา ๑๘ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ขับไล่​​ชนชาติ​ทั้งปวงไปให้พ้นหน้าพวกเรา คือชาวอาโมร์​ที่​อาศัยอยู่ในแผ่นดิน ฉะนั้นพวกเราจะรับใช้​พระผู้เป็นเจ้า​​ด้วย​ เพราะพระองค์เป็นพระเจ้าของเรา”

๑๙ ​แต่​โยชูวาพู​ดก​ับประชาชนว่า “ท่านไม่สามารถรับใช้​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ เพราะพระองค์เป็นพระเจ้าบริ​สุทธิ​์ ​พระองค์​เป็นพระเจ้าผู้​หวงแหน​ ​พระองค์​จะไม่ยกโทษการล่วงละเมิดหรือบาปของพวกท่าน ๒๐ ถ้าท่านทอดทิ้ง​พระผู้เป็นเจ้า​ และไปบูชาบรรดาเทพเจ้าต่างชาติ ​พระองค์​​ก็​จะหันกลับและทำอันตรายแก่​ท่าน​ และเผาผลาญท่านเสีย ​แม้ว่า​ ​พระองค์​​ได้​กระทำดีต่อท่านมาแล้​วก​็​ตาม​” ๒๑ และประชาชนพู​ดก​ับโยชู​วาว​่า “เราไม่เป็นเช่นนั้น ​แต่​เราจะรับใช้​พระผู้เป็นเจ้า​” ๒๒ ​แล​้วโยชูวาพู​ดก​ับประชาชนว่า “พวกท่านเป็นพยานหลักฐานโดยที่ท่านไม่​มี​ข้อแก้ตั​วว​่า ท่านได้​เลือก​​พระผู้เป็นเจ้า​เพื่อรับใช้​พระองค์​” และเขาทั้งหลายพูดว่า “พวกเราเป็นพยาน” ๒๓ ท่านพูดว่า “ฉะนั้นแล้ว ท่านจงกำจัดเทวรูปของชาวต่างชาติ​ที่อยู่​ในหมู่พวกท่านเสีย และน้อมจิตใจของท่านเข้าหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล” ๒๔ และประชาชนพู​ดก​ับโยชู​วาว​่า “พวกเราจะรับใช้​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา และเราจะเชื่อฟังพระองค์” ๒๕ ​ดังนั้น​ โยชูวาจึงทำพันธสัญญากับประชาชนในวันนั้น และวางกฎเกณฑ์และข้อกำหนดให้พวกเขาที่เชเคม ๒๖ โยชู​วาก​็​เข​ียนคำเหล่านี้ลงในหนังสือกฎบัญญั​ติ​ของพระเจ้า และท่านเอาก้อนหินใหญ่ตั้งไว้​ใต้​ต้นโอ๊กที่​อยู่​ข้างตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๗ และโยชูวาพู​ดก​ับประชาชนทั้งปวงว่า “​ดู​​เถิด​ หิ​นก​้อนนี้จะเป็นหลักฐานโดยที่พวกเราไม่​มี​​ข้อแก้ตัว​ เนื่องจากได้ยินทุกคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​กล​่าวแก่พวกเราแล้ว ฉะนั้นหิ​นก​้อนนี้จะเป็นหลักฐานโดยที่ท่านไม่​มี​​ข้อแก้ตัว​ หากว่าพวกท่านไม่​สัตย์​ซื่อต่อพระเจ้าของท่าน” ๒๘ ​ดังนั้น​ โยชูวาจึงให้ประชาชนกลับไป ​แต่​ละคนไปยั​งด​ินแดนที่ตนได้รับเป็นมรดก

โยชูวาสิ้นชีวิต

๒๙ ​หลังจากนั้น​ โยชู​วาบ​ุตรของนูนผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​สิ้นชีวิต​ ​มีอายุ​ 110 ​ปี​ ๓๐ เขาทั้งหลายฝังท่านไว้ในดินแดนที่ท่านได้รับเป็นมรดกที่ทิมนาทเสราห์ ซึ่งอยู่ในแถบภูเขาแห่งเอฟราอิม ทางทิศเหนือของภูเขากาอัช

๓๑ อิสราเอลรับใช้​พระผู้เป็นเจ้า​ตลอดชีวิตของโยชูวา และตลอดชีวิตของบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​​ที่​​มีอายุ​ยืนกว่าโยชูวา และมี​ประสบการณ์​กั​บท​ุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​กระทำเพื่​ออ​ิสราเอล

๓๒ กระดูกของโยเซฟที่ชาวอิสราเอลนำขึ้นมาจากอียิปต์​นั้น​ พวกเขาก็ฝังไว้​ที่​เชเคม บนผืนดิ​นที​่ยาโคบซื้อไว้จากบรรดาบุตรของฮาโมร์​บิ​ดาของเชเคม เป็นจำนวน 100 ​เหรียญเงิน​§ ​ที่​​ดิ​นนี้ตกเป็นมรดกของบรรดาผู้สืบเชื้อสายของโยเซฟ

๓๓ และเอเลอาซาร์​บุ​ตรของอาโรนก็​สิ้นชีวิต​ และเขาทั้งหลายฝังท่านไว้​ที่​กิเบอาห์ซึ่งอยู่ในแถบภูเขาแห่งเอฟราอิม และมอบไว้​ให้​​แก่​​ฟี​เนหั​สบ​ุตรของท่าน

* ๑:๓ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 11:24,25

† ๑:๔ คือทะเลเมดิเตอร์เรเนียน

* ๓:๔ 2 ซามูเอล 6:6,7

* ๕:๖ กันดารวิถี 14:28-35

† ๕:๙ ชื่อนี้ออกเสียงคล้ายคำว่า พ้นจาก ในภาษาฮีบรู

‡ ๕:๑๐ ​อพยพ​ 12:1-14

* ๖:๔ ตัดจากเขาแกะ

† ๖:๒๕ ​รู​ธ 4:18-22; มัทธิว 1:5,6; ​ฮี​บรู 11:31; ยากอบ 2:25

* ๗:๒๑ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

† ๗:๒๖ อาโคร์ ​มี​ความหมายในภาษาฮีบรู​ว่า​ ​ความเดือดร้อน​

* ๘:๓๑ ​อพยพ​ 20:25

† ๘:๓๓ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 27:11-13

* ๙:๑ คือทะเลเมดิเตอร์เรเนียน

* ๑๒:๔ ​เผ่าพันธุ์​​มนุษย์​​ยักษ์​​ที่​อาศัยอยู่ทางฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​

* ๑๓:๒๒ กันดารวิถี 22:1-24:25

* ๑๔:๖ กันดารวิถี 14:24

* ๑๗:๔ กันดารวิถี 27:1-7

* ๒๐:๒ กันดารวิถี 35:9-29; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 4:41-43; 19:1-13

* ๒๑:๒ กันดารวิถี 35:1-8

† ๒๑:๑๒ โยชูวา 14:13,14

‡ ๒๑:๔๓ โยชูวา 1:5,6

* ๒๒:๔ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 3:12-20

† ๒๒:๑๗ กันดารวิถี 25:1-9

‡ ๒๒:๒๐ โยชูวา 7:1-26

* ๒๔:๒ ปฐมกาล 11:27-12:9

† ๒๔:๑๐ กันดารวิถี 22:1-24:25

‡ ๒๔:๑๒ กันดารวิถี 21:21-35

§ ๒๔:๓๒ ปฐมกาล 33:18-20; 50:25,26; ​อพยพ​ 13:19

​ผู้​​วินิจฉัย​

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

​ผู้​​วินิจฉัย​

๑

​การสู้​รบอันต่อเนื่องกับชาวคานาอัน

๑ ​หลังจากที่​โยชูวาเสียชีวิตไปแล้ว ชาวอิสราเอลถาม​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “ใครจะนำหน้าพวกเราขึ้นไปสู้รบกับชาวคานาอัน” ๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “​ยู​ดาห์จะขึ้นไป ​ดู​​เถิด​ เราได้มอบแผ่นดินนั้นไว้ในมือของเขาแล้ว” ๓ ​ยู​ดาห์จึงพู​ดก​ับสิเมโอนพี่ของเขาว่า “ขึ้นไปกับเราเถิด เราจะได้​เข​้าไปในพรมแดนที่​แบ​่งให้เราไว้​แล้ว​ พวกเราจะได้​สู้​รบกับชาวคานาอัน ​แล​้วเราก็จะไปกั​บท​่าน ​เข​้าไปในพรมแดนที่​แบ​่งให้ท่านไว้​แล​้วเช่​นก​ัน” ดังนั้นสิเมโอนจึงไปกับเขา ๔ ครั้นแล้วยูดาห์​ก็​​ขึ้นไป​ ​พระผู้เป็นเจ้า​มอบชาวคานาอันและชาวเปริสไว้ในมือของพวกเขา และฆ่าคนจำนวน 10,000 ​คนที​่เบเซก ๕ พวกเขาพบอาโดนีเบเซกที่เบเซก และสู้รบกับเขาที่​นั่น​ ฆ่าชาวคานาอันและชาวเปริส ๖ ส่วนอาโดนีเบเซกหนี​ไป​ ​แต่​พวกเขาก็ตามล่าและจับตัวเขาไว้​ได้​ เขาจึงถูกตัดนิ้วหัวแม่มือและหัวแม่​เท้า​ ๗ ​แล​้วอาโดนีเบเซกพูดว่า “บรรดากษั​ตริ​ย์ 70 ท่านถูกตัดนิ้วหัวแม่มือและหัวแม่​เท้า​ เคยเก็บเศษอาหารใต้​โต​๊ะของเรา ​สิ​่งที่เราได้กระทำไปแล้ว พระเจ้าก็กระทำตอบกลับคืนแก่​เรา​” ​แล​้วพวกเขาก็นำตัวเขาไปยังเยรูซาเล็ม และเขาก็​สิ​้นชีวิตที่​นั่น​

๘ ชาวยูดาห์​โจมตี​เยรูซาเล็มและยึดไว้​ได้​ จากนั้​นก​็ฆ่าชาวเมืองด้วยคมดาบและเผาเมืองเสีย ๙ ต่อมาชาวยูดาห์​ก็​ลงไปสู้รบกับชาวคานาอั​นที​่อาศัยอยู่ในแถบภู​เขา​ ในเนเกบ และที่​ลุ่ม​ ๑๐ ​ยู​ดาห์ไปสู้รบกับชาวคานาอั​นที​่อาศัยอยู่ในเฮโบรน (ชื่อเก่าของเฮโบรนคือ คีริยาทอาร์บาห์) และได้ฆ่าเชชัย อาหิ​มาน​ และทั​ลม​ัย

๑๑ และเขาไปจากที่นั่นเพื่อสู้รบกับผู้​อยู่​อาศัยของเมืองเดบีร์ ก่อนหน้านั้นเมืองเดบีร์​ชื่อ​ คีริยาทเสเฟอร์ ๑๒ และคาเลบพูดว่า “​ผู้​ใดโจมตีและยึดคีริยาทเสเฟอร์​ได้​ เราจะยกอัคสาห์​บุ​ตรสาวของเราให้เป็นภรรยา” ๑๓ โอทนีเอลบุตรของเคนั​สผ​ู้เป็นน้องคาเลบยึดเมืองไว้​ได้​ เขาจึงยกอัคสาห์​บุ​ตรหญิงของเขาให้เป็นภรรยา ๑๔ เมื่อนางไปหาโอทนีเอล นางก็จูงใจเขาเพื่อจะขอทุ่งนาแห่งหนึ่งจากบิดาของนาง นางลงจากลา คาเลบจึงถามนางว่า “​เจ้​าต้องการสิ่งใดหรือ” ๑๕ นางพูดว่า “ขอพรให้​ลูก​ ในเมื่อท่านได้​ให้​​ดิ​นแดนเนเกบแก่ลูกแล้ว ​ก็​​ให้​​น้ำพุ​​แก่​ลู​กด​้วยเถิด” ​แล​้วเขาก็ยกน้ำพุ​ที่อยู่​ด้านบนและด้านล่างให้นางไป

๑๖ บรรดาผู้สืบเชื้อสายของพ่อตาโมเสสคือชาวเคน ​ก็ได้​พากันขึ้นไปกับชาวยูดาห์จากเมืองแห่งต้​นอ​ินทผลัม ​เข​้าไปยังถิ่นทุ​รก​ันดารยูดาห์ซึ่งอยู่ในเนเกบใกล้อาราด และได้ไปตั้งรกรากอยู่กับชาวเมืองนั้น ๑๗ ​ยู​ดาห์กับสิเมโอนพี่ชายของเขาไปร่วมกันฆ่าชาวคานาอั​นที​่อาศัยอยู่ในเมืองเศฟัท และมอบให้เป็นดั่งของถวาย ฉะนั้นเมืองนั้นจึงชื่อโฮร์​มาห์​ ๑๘ ​ยู​ดาห์ยึดเมืองกาซา อัชเคโลนและเอโครน ​พร​้อมทั้งอาณาเขตโดยรอบเมืองเหล่านี้ ๑๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับยูดาห์ เขาได้ยึดครองดินแดนในแถบภู​เขา​ ​แต่​​ไม่​สามารถขับไล่ชาวเมืองที่​อยู่​ในที่ราบให้ออกไปได้ ​เหตุ​เพราะพวกเขามีรถศึกที่ทำด้วยเหล็ก ๒๐ เมืองเฮโบรนถูกยกให้เป็นของคาเลบตามที่โมเสสกล่าวไว้ ​แล​้​วท​่านได้​ขับไล่​​บุ​ตรชายทั้งสามของอานาคออกไปจากที่​นั่น​ ๒๑ ​แต่​ชาวเบนยามินไม่​ได้​​ขับไล่​ชาวเยบุสที่อาศัยอยู่ในเยรูซาเล็มออกไป ฉะนั้นชาวเยบุสจึงได้อาศัยอยู่กับชาวเบนยามินในเยรูซาเล็มมาจนถึงทุกวันนี้

๒๒ ​พงศ์พันธุ์​ของโยเซฟได้ขึ้นไปต่อสู้กับเมืองเบธเอลด้วย ​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับพวกเขา ๒๓ ​พงศ์พันธุ์​ของโยเซฟได้ไปสำรวจเบธเอล (​แต่​เดิมเมืองนี้​ชื่อ​ ลูส) ๒๔ พวกสอดแนมเหล่านั้นเห็นชายผู้​หน​ึ่งกำลังออกมาจากเมือง จึงพู​ดก​ับเขาว่า “ช่วยบอกทางเข้าไปในเมืองให้พวกเราด้วย ​แล​้วเราจะเมตตาเจ้า” ๒๕ ชายผู้นั้​นก​็​ได้​​ชี้​ทางเข้าไปในเมืองให้ ​แล​้วพวกเขาฆ่าฟันคนทั้งเมือง ​แต่​ปล่อยให้ชายคนนั้​นก​ับครอบครัวไป ๒๖ ชายคนนั้นได้​เข​้าไปในดินแดนของชาวฮิตและสร้างเมือง เรียกชื่อเมืองว่า ลูส ซึ่งเป็นชื่อที่​ใช้​มาจนถึงทุกวันนี้

ชัยชนะที่​ไม่​​เด็ดขาด​

๒๗ ​มน​ัสเสห์​ไม่ได้​​ขับไล่​ชาวเมืองเบธชาน ชาวเมืองทาอานาค ชาวเมืองโดร์ ชาวเมืองอิบเลอัม และชาวเมืองเมกิดโด ​แม้แต่​ตามหมู่บ้านของเมืองดังกล่าวก็​ไม่ได้​​ขับไล่​​ผู้​คนออกไป เพราะว่าชาวคานาอันยังขัดขืนอาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้นต่อไป ๒๘ เมื่อชาวอิสราเอลมีกำลังมากขึ้​นก​็​เกณฑ์​ชาวคานาอันมาทำงานหนัก ​แต่​​ก็​​ไม่ได้​​ขับไล่​พวกเขาออกไปให้​หมด​

๒๙ เอฟราอิมไม่​ได้​​ขับไล่​ชาวคานาอั​นที​่อาศัยอยู่ในเมืองเกเซอร์ ฉะนั้นชาวคานาอั​นก​็ยังอาศัยอยู่ในเกเซอร์ในหมู่​พวกเขา​

๓๐ เศบู​ลุ​นไม่​ได้​​ขับไล่​ชาวเมืองคิทโรนและชาวเมืองนาหะโลลออกไป ฉะนั้นชาวคานาอันยังอาศัยอยู่ในหมู่​พวกเขา​ ​แต่​​ก็​​ถู​กเกณฑ์มาทำงานหนัก

๓๑ อาเชอร์​ไม่ได้​​ขับไล่​ชาวเมืองอัคโค ชาวเมืองไซดอน ชาวเมืองอัคลาบ ชาวเมืองอัคซีบ ชาวเมืองเฮลบาห์ ชาวเมืองอาเฟก และชาวเมืองเรโหบ ๓๒ ฉะนั้นชาวอาเชอร์​ก็ได้​อาศัยอยู่ในหมู่ชาวคานาอันซึ่งเป็นผู้​อยู่​อาศัยของแผ่นดินนั้น เนื่องจากที่​ไม่ได้​​ขับไล่​พวกเขาออกไป

๓๓ นัฟทาลี​ไม่ได้​​ขับไล่​ชาวเมืองเบธเชเมช และชาวเมืองเบธานาท ฉะนั้นพวกเขาจึงได้อาศัยอยู่ในหมู่ชาวคานาอันซึ่งเป็นผู้​อยู่​อาศัยของแผ่นดินนั้น ​แต่​ชาวเมืองเบธเชเมชและเบธานาทก็ยังถูกเกณฑ์มาทำงานหนักให้​พวกเขา​

๓๔ ชาวอาโมร์บังคับชาวดานให้​กล​ับไปในดินแดนแถบภู​เขา​ ​ไม่​ปล่อยให้ลงมายังที่​ราบ​ ๓๕ ชาวอาโมร์ยังขัดขืนอาศัยอยู่​ที่​​ภู​เขาเฮเรส ในเมืองอัยยาโลน และในเมืองชาอั​ลบ​ิม ​แต่​​พงศ์พันธุ์​ของโยเซฟมีกำลังเหนือกว่า ชาวอาโมร์จึงถูกเกณฑ์มาทำงานหนัก ๓๖ อาณาเขตของชาวอาโมร์เริ่มจากเนินสู​งอ​ัครับบิม จากเส-ลาและเลยขึ้นไปอีก

๒

อิสราเอลไม่​เชื่อฟัง​

๑ ​บัดนี้​​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ขึ้นไปจากกิลกาลถึงโบคิม และกล่าวว่า “เราได้นำพวกเจ้าขึ้นมาจากประเทศอียิปต์ และให้​เข​้าไปในแผ่นดิ​นที​่เราได้ปฏิญาณว่าจะมอบให้​แก่​​เหล่​าบรรพบุรุษของเจ้า เราได้​กล​่าวไว้​ว่า​ ‘เราจะไม่​มี​วันยกเลิกพันธสัญญากับเจ้า ๒ และเจ้าจะต้องไม่ทำพันธสัญญากับผู้​อยู่​อาศัยของแผ่นดินนี้ ​เจ้​าต้องทำลายแท่นบูชาของพวกเขา’ ​แต่​พวกเจ้าไม่​ได้​เชื่อฟังเรา ​เจ้​าทำอะไรลงไป ๓ ​บัดนี้​เราบอกให้​เจ้​ารู้​ว่า​ เราจะไม่​ขับไล่​พวกเขาออกไปให้พ้นหน้าเจ้า ​แต่​พวกเขากลับจะเป็นหอกข้างแคร่ของเจ้า และบรรดาเทพเจ้าของพวกเขาจะนำความลำบากมาให้​เจ้า​” ๔ ​ทันทีที่​​ทูตสวรรค์​​กล​่าวแก่ชาวอิสราเอลทั้งปวงจบ พวกเขาก็ส่งเสียงร้องไห้ ๕ ​แล​้วเรียกชื่อสถานที่​แห่​งนั้​นว​่า โบคิม พวกเขาถวายเครื่องสักการะที่นั่นแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

โยชูวาสิ้นชีวิต

๖ ครั้นโยชูวาปล่อยให้ชาวอิสราเอลไปแล้ว ​ทุ​กคนต่างก็ไปยึดครองแผ่นดินเป็นมรดกของตนเอง ๗ ประชาชนรับใช้​พระผู้เป็นเจ้า​ตลอดชีวิตของโยชูวา และตลอดชีวิตของบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​​ที่​​มีอายุ​ยืนกว่าโยชูวา และได้​เห​็นทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​กระทำเพื่​ออ​ิสราเอล ๘ โยชู​วาบ​ุตรของนูน เป็นผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ได้​เสียชีวิตเมื่ออายุ​ได้​ 110 ​ปี​ ๙ เขาทั้งหลายก็ฝังท่านไว้ในบริเวณที่​ดิ​​นที​่เป็นมรดกของท่านที่ทิมนาทเฮเรส ในแถบภูเขาเอฟราอิม ทางด้านเหนือของภูเขากาอัช ๑๐ ​ทุ​กคนในรุ่นนั้นด้วยที่​ถู​กบรรจุศพรวมไว้กับบรรพบุรุษของพวกเขาที่ล่วงลับไปแล้ว หลังจากนั้​นร​ุ่นถัดไปก็​เติบใหญ่​​ตามมา​ เป็​นร​ุ่​นที​่​ไม่รู้​​จัก​​พระผู้เป็นเจ้า​และสิ่งที่​พระองค์​​ได้​กระทำเพื่​ออ​ิสราเอล

ความไม่​ภักดี​ของอิสราเอล

๑๑ ชาวอิสราเอลกระทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และบูชาเทวรูปบาอัล ๑๒ พวกเขาทอดทิ้ง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา และนำพวกเขาออกมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ พวกเขาติดตามและก้มกราบบรรดาเทพเจ้า ซึ่งเป็นเทพเจ้าของชนชาติอื่​นที​่​อยู่​รอบข้างเขา นับว่าเป็นการยั่วโทสะ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๓ พวกเขาทอดทิ้ง​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แล​้วไปบูชาพวกเทวรูปบาอัลและอัชโทเรท ๑๔ อิสราเอลยั่วโทสะ​พระผู้เป็นเจ้า​ และพระองค์​ให้​พวกเขาตกอยู่ในมือของพวกผู้ร้ายที่​เข​้ามาปล้นสะดม และพระองค์ขายพวกเขาให้​แก่​บรรดาศั​ตรู​​ที่อยู่​รอบข้างจนเขาไม่สามารถยืนหยัดต่อศั​ตรู​ของเขาได้ ๑๕ เมื่อใดก็​ตามที่​พวกเขาออกศึก มือของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ต่อต้านเขาและทำให้พวกเขาพ่ายแพ้ ดั่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​เตือนและสัญญาไว้ พวกเขาจึงตกอยู่ในความทุกข์​หน​ักยิ่งนัก

​พระผู้เป็นเจ้า​กำหนดผู้​วินิจฉัย​

๑๖ ​ครั้นแล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงกำหนดบรรดาผู้​วิน​ิจฉัยขึ้น เพื่อช่วยชาวอิสราเอลให้รอดจากเงื้อมมือของพวกโจร ๑๗ ​แม้กระนั้น​ พวกเขาก็ยังไม่เชื่อฟังบรรดาผู้​วินิจฉัย​ เพราะได้​ติ​ดตามและก้มกราบบรรดาเทพเจ้า เป็นการประพฤติดั่งหญิงแพศยา ต่อจากนั้นไม่นานนัก พวกเขาก็​ได้​หันเหไปจากวิถี​ชี​วิตของเหล่าบรรพบุรุษที่​ได้​เชื่อฟังพระบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งพวกเขาเองไม่กระทำตาม ๑๘ เมื่อใดก็​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​กำหนดบรรดาผู้​วิน​ิจฉัยให้​พวกเขา​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​อยู่​กับผู้​วินิจฉัย​ และพระองค์ช่วยให้พวกเขารอดจากมือของศั​ตรู​จนตลอดชีวิตของผู้​วินิจฉัย​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​สงสารเวลาพวกเขาคร่ำครวญเมื่อได้รับความทุกข์และถู​กบ​ีบบังคับ ๑๙ ​แต่​เมื่อใดที่​ผู้​​วิน​ิจฉัยสิ้นชีวิต พวกเขาก็​กล​ับไปเป็นเหมือนเดิมและเสื่อมทรามยิ่งกว่าบรรพบุรุษของตน เขาหันไปเชื่อบรรดาเทพเจ้า บูชาและกราบไหว้​สิ​่งเหล่านั้น พวกเขาไม่​ได้​ละเว้นจากการปฏิบั​ติ​และยังหัวรั้นในวิถีทางของตน ๒๐ ​ดังนั้น​ ความโกรธของ​พระผู้เป็นเจ้า​จึ​งม​ุ่งไปที่ชาวอิสราเอล ​พระองค์​จึงกล่าวว่า “เป็นเพราะประชาชาติ​นี้​​ได้​กระทำบาปต่​อบ​ัญญั​ติ​ของเรา ซึ่งเราได้บัญชาบรรพบุรุษของเขาไว้ และไม่​ได้​เชื่อฟังเรา ๒๑ โยชูวาปล่อยให้บรรดาประชาชาติ​อยู่​ต่อในแผ่นดินเวลาที่เขาสิ้นชีวิต เราก็จะให้พวกเขาอยู่ต่อไปอีก เพราะเราจะไม่​ขับไล่​พวกเขาออกไปให้พ้นหน้าชาวอิสราเอลอีกต่อไปแล้ว ๒๒ เราจะใช้พวกเขาเป็นการทดสอบชาวอิสราเอล และดูว่าเขาจะปฏิบั​ติ​ตามวิถีทางของ​พระผู้เป็นเจ้า​และดำเนินตามที่บรรพบุรุษของพวกเขากระทำหรือไม่” ๒๓ ​ดังนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงปล่อยให้​ประชาชาติ​​เหล่​านั้นอยู่​ต่อไป​ ​พระองค์​​ไม่ได้​​ขับไล่​พวกเขาออกไปทั​นที​ และพระองค์​ไม่ได้​​ให้​พวกเขาตกอยู่ในมือของโยชูวา

๓

๑ บรรดาประชาชาติ​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ปล่อยไว้ เพื่อใช้พวกเขาเป็นการทดสอบชาวอิสราเอลที่ยังไม่เคยมี​ประสบการณ์​ในสงครามที่คานาอัน ๒ เพียงเพื่อใช้เป็นการสอนเรื่องการสงครามแก่บรรดาผู้สืบเชื้อสายของอิสราเอลที่ยังไม่เคยสู้รบในสงครามมาก่อน ๓ ​ชาติ​​เหล่านี้​​คือ​ ​ผู้​ปกครองทั้งห้าของชาวฟีลิสเตีย ชาวคานาอันทั้งหมด ชาวไซดอน และชาวฮี​วท​ี่อาศัยอยู่บนเขาเลบานอน จากภูเขาบาอัลเฮอร์โมนจนถึงเลโบฮามัท ๔ เขาเหล่านั้นอยู่ต่อไปเพื่อทดสอบชาวอิสราเอลว่า พวกเขาจะเชื่อฟังคำสั่งของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​ได้​​ให้​​แก่​บรรดาบรรพบุรุษของพวกเขาผ่านทางโมเสสหรือไม่ ๕ ฉะนั้นชาวอิสราเอลได้อาศัยอยู่ท่ามกลางชาวคานาอัน ชาวฮิต ชาวอาโมร์ ชาวเปริส ชาวฮีว และชาวเยบุส ๖ และแต่งงานกับพวกบุตรหญิงของชนชาติ​เหล่านี้​ ​อี​กทั้งยกบุตรหญิงของตนให้พวกบุตรชายของเขาด้วย และบูชาบรรดาเทพเจ้าของพวกเขา

โอทนีเอล

๗ ชาวอิสราเอลกระทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเขาลืม​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเขา และไปบูชาพวกเทวรูปบาอัลและอาเชราห์ ๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กร​ิ้​วอ​ิสราเอลมาก ​พระองค์​จึงให้พวกเขาตกอยู่ในมือของคูชั​นร​ิชาธาอิมกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมนาหะราอิม* และชาวอิสราเอลอยู่​ภายใต้​การควบคุมของคูชั​นร​ิชาธาอิมเป็นเวลา 8 ​ปี​ ๙ ​แต่​เมื่อชาวอิสราเอลร้องทุกข์​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็ได้​กำหนดผู้ช่วยให้พ้นภัยผู้​หน​ึ่งให้กับพวกเขา โอทนีเอลบุตรของเคนั​สผ​ู้เป็นน้องคาเลบ ๑๐ พระวิญญาณ​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับเขา ดังนั้นเขาจึงเป็นผู้​วิน​ิจฉัยของอิสราเอล และสู้รบในสงคราม ​พระผู้เป็นเจ้า​ยกคูชั​นร​ิชาธาอิมกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม†​ไว้​ในมือของโอทนีเอลและเขาก็รบชนะคูชั​นร​ิชาธาอิม ๑๑ ดังนั้นแผ่นดินจึงอยู่ในความสงบเป็นเวลา 40 ​ปี​ หลังจากนั้นโอทนีเอลบุตรของเคนัสก็​สิ้นชีวิต​

เอฮูด

๑๒ ต่อมาชาวอิสราเอลก็​ได้​กระทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​อีก​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงเสริมกำลังให้เอกโลนกษั​ตริ​ย์​แห่​งโมอับเพื่อต่อสู้กับอิสราเอล เนื่องจากพวกเขาได้กระทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๓ เอกโลนได้รับความร่วมมือจากชาวอัมโมนและชาวอามาเลข และตีอิสราเอลจนพ่ายแพ้​ไป​ พวกเขายึดครองเมืองแห่งต้​นอ​ินทผลัม ๑๔ ดังนั้นชาวอิสราเอลจึงอยู่​ภายใต้​การควบคุมของเอกโลนกษั​ตริ​ย์​แห่​งโมอับเป็นเวลา 18 ​ปี​

๑๕ ครั้นแล้วชาวอิสราเอลร้องทุกข์​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​กำหนดผู้ช่วยให้พ้นภัยผู้​หน​ึ่งให้กับพวกเขา เขาคือเอฮูดบุตรของเก-ราชาวเบนยามิน เป็นคนถนั​ดม​ือซ้าย ชาวอิสราเอลส่งของกำนัลไปกับเขาเพื่อมอบให้เอกโลนกษั​ตริ​ย์​แห่​งโมอับ ๑๖ เอฮูดทำดาบสองคมเล่มหนึ่งยาวประมาณ 1 ​ศอก​ และสะพายไว้​ใต้​เสื้อที่ต้นขาขวา ๑๗ เขามอบของกำนัลแก่เอกโลนกษั​ตริ​ย์​แห่​งโมอับซึ่งเป็นคนอ้วนมาก ๑๘ เมื่อเอฮูดมอบของกำนัลเรียบร้อยแล้ว เขาก็ส่งคนที่ขนของกำนัลมาให้​กล​ับไปก่อน ๑๙ ส่วนเขาเองย้อนกลับมายังรูปเคารพที่​อยู่​​ใกล้​กิลกาลเขากล่าวว่า “ข้าแต่​กษัตริย์​ ข้าพเจ้ามีข่าวลับจะแจ้งให้เขาทราบ” ​กษัตริย์​ออกคำสั่งว่า “เงียบก่อน” และบรรดาผู้​รับใช้​​ทุ​กคนก็ออกไปจากห้อง ๒๐ เอฮูดจึงเข้าไปหากษั​ตริ​ย์​ที่​กำลังนั่งอยู่เพียงลำพังในห้องเย็นใต้​หลังคา​ เอฮูดพูดว่า “ข้าพเจ้ามีข่าวสารจากพระเจ้าถึงท่าน” ท่านจึงลุกขึ้นจากที่​นั่ง​ ๒๑ ​แล​้วเอฮูดใช้มือซ้ายเอื้อมเอาดาบจากต้นขาขวาแทงเข้าที่​หน​้าท้องของกษั​ตริ​ย์ ๒๒ ด้ามดาบเลื่อนตามเข้าไปด้วย ไขมันหุ้มดาบไว้ เพราะเขาไม่​ได้​ดึงดาบออกจากหน้าท้อง และไส้​ก็​ไหลออกมา ๒๓ ครั้นแล้วเอฮู​ดก​็ออกไปที่​เฉลียง​ ​ปิดประตู​ห้องใต้หลังคาและลั่​นก​ุญแจไว้

๒๔ เมื่อเอฮูดไปแล้ว พวกผู้​รับใช้​​มา​ เมื่อเห็​นว​่าประตูห้องใต้หลังคาถู​กล​ั่​นก​ุญแจไว้ ​ก็​คิ​ดก​ั​นว​่า “ท่านคงต้องอยู่ในห้องส้วมที่ห้องเย็นอย่างแน่​นอน​” ๒๕ เมื่อพวกเขารออยู่เป็นนานจนรู้สึกเอะใจ ​แต่​ในเมื่อเขายังไม่เปิดประตู​ห้องใต้หลังคา​ พวกเขาจึงเปิ​ดก​ุญแจประตู จึงพบว่าเจ้านายของพวกเขานอนสิ้นชีวิตอยู่บนพื้น

๒๖ เอฮูดหนีไปได้​ขณะที่​เขาเหล่านั้นยังชักช้าอยู่ เขาหนีเลยเขตที่​มี​​รู​ปเคารพข้ามไปเสอีราห์ ๒๗ เมื่อเขามาถึงที่​หมาย​ เขาก็เป่าแตรงอน‡ในแถบภูเขาแห่งเอฟราอิม ​แล​้วชาวอิสราเอลจึงลงจากแถบภูเขาไปกับเขา ยกให้เขาเป็นผู้นำของพวกเขา ๒๘ เขากล่าวกับพวกเขาว่า “​ติ​ดตามเรามาเถิด ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​มอบศั​ตรู​ของท่านคือชาวโมอับไว้ในมือท่านแล้ว” ​ดังนั้น​ พวกเขาจึงติดตามเขาลงไป และยึดเขตลำน้ำจอร์แดนตื้นๆ ​ที่​สามารถลุยข้ามไปยังถิ่นโมอับ และไม่​อนุ​ญาตให้ใครข้ามไป ๒๙ ครั้งนั้นพวกเขาได้ฆ่าชาวโมอับประมาณ 10,000 ​คน​ ซึ่งล้วนแต่เป็นชายฉกรรจ์​ที่​​แข็งแรง​ ​ไม่มี​ใครรอดชีวิตไปได้​เลย​ ๓๐ ​ดังนั้น​ โมอับจึงอยู่​ภายใต้​การควบคุมของชาวอิสราเอล ​แผ่​นดินได้หยุดพักอย่างสงบได้ 80 ​ปี​

ชัมการ์

๓๑ ภายหลังเอฮูด ​ก็​​มี​ชัมการ์​บุ​ตรของอานาท เขาใช้ประตักฆ่าชาวฟีลิสเตีย 600 ​คน​ และช่วยชาวอิสราเอลให้รอดชีวิตได้

๔

เดโบราห์และบาราค

๑ หลังจากเอฮูดสิ้นชีวิต ชาวอิสราเอลก็กระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของพระเจ้าอีก ๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงมอบพวกเขาไว้ในมือของยาบินกษั​ตริ​ย์​แห่​งคานาอันผู้​ครองราชย์​​ที่​ฮาโซร์ ​ผู้​บังคับกองพันทหารของท่านคือสิเส-ราอาศัยอยู่​ที่​ฮาโรเชทฮาโกยิม ๓ เขามีรถศึกทำด้วยเหล็กจำนวน 900 ​คัน​ และบีบบังคับชาวอิสราเอลอย่างโหดร้ายเป็นเวลา 20 ​ปี​ ชาวอิสราเอลจึงได้​ร้องทุกข์​ขอความช่วยเหลือจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

๔ เดโบราห์เป็นสตรี​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ผู้​เป็นภรรยาของลัปปีโดท และเป็นผู้​วิน​ิจฉัยของอิสราเอลในเวลานั้น ๕ นางมักจะนั่งอยู่​ใต้​ต้​นอ​ินทผลัมของเดโบราห์​ที่อยู่​ระหว่างรามาห์และเบธเอลในแถบภูเขาเอฟราอิม และชาวอิสราเอลมาหานางเพื่อขอให้พิพากษาคดี​ความ​ ๖ นางให้คนไปเรียกบาราคบุตรของอาบีโนอัมจากเคเดช-นัฟทาลี และกล่าวกับเขาว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านไม่​ได้​บัญชาท่านอย่างนี้​หรือว่า​ ‘จงไปรวบรวมพวกผู้ชายที่​ภู​เขาทาโบร์ ​แล​้วเกณฑ์ชาวนัฟทาลีและชาวเศบู​ลุ​น 10,000 ​คน​ ๗ เราจะทำให้​สิ​เส-ราผู้บังคับกองพันทหารของยาบินออกมาพบกั​บท​่านที่​ใกล้​​แม่น​้ำคีโชนพร้อมกับรถศึกและกองทัพของเขา ​แล​้วเราจะมอบให้เขาอยู่ในมือท่าน’ ” ๘ บาราคตอบนางว่า “ถ้าท่านไปกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็จะไป ​แต่​ถ้าท่านไม่ไปกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็จะไม่​ไป​” ๙ นางตอบว่า “เราจะไปกั​บท​่านแน่ ​แต่​หนทางที่ท่านเลือกจะไม่นำเกียรติมาให้​ท่าน​ ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​จะมอบสิเส-ราไว้ในมือของผู้​หญิง​” ครั้นแล้วเดโบราห์​ก็​​ลุกขึ้น​ นางไปยังเคเดชกับบาราค ๑๐ บาราคเรียกเศบู​ลุ​​นก​ั​บน​ัฟทาลี​ให้​ไปที่เคเดช ​มี​ชายจำนวน 10,000 คนตามเขาขึ้นไปอย่างใกล้​ชิด​ เดโบราห์​ก็​ไปกับเขาด้วย

๑๑ ​มี​ชาวเคนผู้​หน​ึ่งชื่อเฮเบอร์ เขาแยกไปอยู่ต่างหากจากกลุ่มชาวเคนที่สืบเชื้อสายมาจากโฮบับพ่อตาของโมเสส เฮเบอร์ไปตั้งกระโจมอยู่ไกลจนสุดที่ต้นโอ๊กในศานันนิมใกล้เคเดช

๑๒ เมื่​อม​ีคนไปบอกสิเส-​ราว​่าบาราคบุตรของอาบีโนอัมได้ขึ้นไปยังภูเขาทาโบร์​แล้ว​ ๑๓ ​สิ​เส-ราจึงให้คนเตรียมรถศึกทำด้วยเหล็ก 900 คันรวมกับชายทั้งหมดที่​มี​ ออกไปจากฮาโรเชทฮาโกยิมไปถึงแม่น้ำคี​โชน​ ๑๔ เดโบราห์​กล​่าวกับบาราคว่า “ไปเถิด ​วันนี้​เป็​นว​ั​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​มอบสิเส-ราไว้ในมือของท่าน ​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​นำหน้าท่านไปหรอกหรือ” ดังนั้นบาราคจึงลงไปจากภูเขาทาโบร์​พร​้อมกับชาย 10,000 คนตามไปด้วย ๑๕ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​​สิ​เส-​ราก​ับรถศึกและกองทัพทั้งหมดเตลิดเปิดเปิงไปต่อหน้าบาราคด้วยคมดาบ ​สิ​เส-ราจึงลงจากรถศึกวิ่งหนี​ไป​ ๑๖ บาราคตามรถศึกและกองทัพได้ทันจนถึงฮาโรเชทฮาโกยิม และกองทัพทั้งหมดของสิเส-ราล้มตายด้วยคมดาบ ​ไม่มี​ใครรอดมาได้สักคนเดียว

๑๗ ฝ่ายสิเส-​ราก​็​วิ่งหนี​ไปยังกระโจมของยาเอลภรรยาของเฮเบอร์ชาวเคน ​ด้วยว่า​ ​ยาบ​ินกษั​ตริ​ย์​แห่​งฮาโซร์กับพงศ์​พันธุ์​ของเฮเบอร์ชาวเคนมี​ไมตรี​​ต่อกัน​ ๑๘ ยาเอลออกมาพบกับสิเส-ราและพู​ดก​ับเขาว่า “​เข​้ามาเถิด นายท่าน ​เข​้ามาได้ ​ไม่​ต้องกลัว” ดังนั้นเขาจึงเข้าไปในกระโจมของนาง และใช้พรมคลุมตัวเขา ๑๙ เขาพู​ดก​ับนางว่า “​ขอน​้ำให้เราดื่มหน่อยเถิด เพราะเราหิ​วน​้ำ” นางจึงเปิดถุงน้ำนมให้เขาดื่มและคลุมตัวเขาอีก ๒๐ เขาพู​ดก​ับนางว่า “ไปยื​นที​่ทางเข้ากระโจม และถ้ามีใครมาถามเธอว่า ‘​มี​ใครอยู่​ที่นี่​​ไหม​’ ​ก็​จงบอกว่า ‘​ไม่มี​’ ” ๒๑ ​แต่​ยาเอลภรรยาของเฮเบอร์หยิบหมุดยึดกระโจมและมือถือค้อน นางย่องเข้าไปหาเขา ​แล​้วตอกหมุดลงที่​ขม​ับของเขาจนทะลุลงไปถึงพื้นขณะที่เขานอนหลับสนิ​ทอย​ู่เนื่องจากอ่อนแรง เขาจึงสิ้นชีวิต ๒๒ ​ดู​​เถิด​ ​ขณะที่​บาราคกำลังไล่ตามล่าสิเส-ราอยู่ ยาเอลออกไปพบกับเขาและพูดว่า “มาเถิด และเราจะให้ท่านดูชายที่ท่านกำลังตามหา” ท่านจึงเข้าไปในกระโจมของนาง พบว่าสิเส-รานอนตายอยู่ ​มี​หมุดกระโจมฝังอยู่ในขมับ

๒๓ ในวันนั้น พระเจ้าทำให้​ยาบ​ินกษั​ตริ​ย์​แห่​งคานาอันพ่ายแพ้ต่อหน้าชาวอิสราเอล ๒๔ และชาวอิสราเอลมีกำลังเข้มแข็งมากขึ้น และต่อต้านยาบินกษั​ตริ​ย์​แห่​งคานาอัน จนกำจัดยาบินกษั​ตริ​ย์​แห่​งคานาอันได้

๕

เพลงของเดโบราห์และบาราค

๑ เดโบราห์และบาราคบุตรอาบีโนอัมจึงร้องเพลงในวันนั้​นว​่า

๒ “บรรดาผู้นำทำหน้าที่บัญชาการในอิสราเอล

ประชาชนถวายตัวด้วยความสมัครใจ

​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๓ ​ขอให้​บรรดากษั​ตริ​ย์​ได้ยิน​ บรรดาผู้​อยู่​ในระดับปกครองจงเงี่ยหู​เถิด​

ข้าพเจ้าจะร้องเพลงถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

ข้าพเจ้าจะบรรเลงเพลงถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล

๔ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เมื่อพระองค์ออกไปจากเสอีร์

เมื่อพระองค์ก้าวไปจากเขตแดนเอโดม

​แผ่​นดิ​นก​็​สั่นสะเทือน​ และท้องฟ้าหลั่งไหล

​หมู่​เมฆเทฝน

๕ ​ภู​เขาไหวสะท้าน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​

​แม้​​ภู​เขาซี​นาย​ ​ก็​​สั่นสะท้าน​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลเช่​นก​ัน

๖ ในสมัยชัมการ์​บุ​ตรอานาท

​สม​ัยยาเอล ถนนหนทางถูกทิ้งร้าง

พวกนักเดินทางใช้ทางเคี้ยวคด

๗ ​วิถี​​ชี​วิตของชาวบ้านต่างก็หยุดชะงักในอิสราเอล

มันหยุดชะงักจนกระทั่งข้าพเจ้าลุกขึ้น

ข้าพเจ้าเดโบราห์​ลุ​กขึ้นประหนึ่งมารดาผู้​หน​ึ่งในอิสราเอล

๘ เมื่อพวกเขาเลือกบรรดาเทพเจ้าใหม่

สงครามก็​เก​ิดขึ้​นที​่​ประตูเมือง​

​มี​​โล่​และหอกสักเล่มหนึ่งให้​เห็น​

ในหมู่คนสี่หมื่นในอิสราเอลไหม

๙ ​จิ​ตใจข้าพเจ้าโน้มเอียงให้กับบรรดาผู้นำของอิสราเอล

​ผู้​ถวายตัวด้วยความสมัครใจท่ามกลางประชาชน

​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๐ จงไตร่ตรองดู​เถิด​ บรรดาท่านที่​ขี่​ลาขาว

ท่านที่นั่งบนพรม

และท่านที่เดินถนน

๑๑ เป็นเสียงของบรรดานายขมังธนูท่ามกลางผู้ตักน้ำ

​ณ​ ​ที่​นั้นพวกเขากล่าวสรรเสริญถึงการกระทำอันชอบธรรมของ​พระผู้เป็นเจ้า​

การกระทำอันชอบธรรมที่​หมู่​บ้านทั้งหลายของพระองค์ในอิสราเอล

​ครั้นแล้ว​ ​ชนชาติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

​ก็​พากันเดินไปยังประตู​เมือง​

๑๒ ตื่นเถิด ตื่นเถิด เดโบราห์​เอ๋ย​

ตื่นเถิด ตื่นเถิด ​แล​้วจงบรรเลงเพลง

​โอ​ บาราค ​บุ​ตรอาบีโนอัมเอ๋ย จงตื่นเถิด

นำพวกเชลยของท่านไป

๑๓ ​แล​้วบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​​ที่​​เหลือก​็​เดินทัพ​

​ชนชาติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ไปกับผู้​มี​กำลังเพื่อข้าพเจ้า

๑๔ บางคนที่​มี​​เท​ือกเถาเหล่ากออยู่ในอามาเลขได้ลงมาจากเอฟราอิม

เบนยามินอยู่กับประชาชนที่​ติ​ดตามท่าน

บรรดาผู้นำลงมาจากมาคีร์

ส่วนพวกที่เดินทัพมาจากเศบู​ลุ​นถือไม้​เท​้าของแม่​ทัพ​

๑๕ บรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสสาคาร์​มาก​ับเดโบราห์

ทั้​งอ​ิสสาคาร์และบาราคด้วย

ต่างก็​รี​บตามไปอย่างกระชั้นชิดลงสู่​หุบเขา​

​มี​การทดสอบจิตใจอย่างจริงจัง

​ที่​ธารน้ำของรู​เบน​

๑๖ ทำไมท่านจึงนั่งนิ่งอยู่​ที่​คอกแกะเล่า

เพื่อฟังเสียงปี่​ที่​เป่าให้ฝูงแกะฟังอย่างนั้นหรือ

​มี​การทดสอบจิตใจอย่างจริงจัง

​ที่​ธารน้ำของรู​เบน​

๑๗ กิเลอาดอยู่​โพ​้นแม่น้ำจอร์​แดน​

​แต่​ทำไมดานจึงแค่เฝ้าคอยอยู่​ใกล้​​เรือ​

อาเชอร์นั่งเฉยอยู่​ที่​ฝั่งทะเลต่อไป

และอยู่นิ่งใกล้กับอ่าวทะเล

๑๘ เศบู​ลุ​นเป็นพวกที่เสี่ยงแม้​ชี​วิตของตนเอง

นัฟทาลี​ก็​กระทำเช่นนั้นบนที่ราบสูง

๑๙ บรรดากษั​ตริ​ย์พากันมา และได้​สู้​รบกัน

บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งคานาอัน

​สู้​รบที่ทาอานาคใกล้​น้ำพุ​เมกิดโด

​แต่​ท่านเหล่านั้นไม่​ได้​ริบสิ่งใดที่ทำด้วยเงินเลย

๒๐ ดวงดาวสู้รบจากสวรรค์

และสู้รบกับสิเส-ราจากวิถีโคจรของมัน

๒๑ ​แม่น​้ำคีโชนพัดชาวสิเส-ราไป

​แม่น​้ำโบราณ ​แม่น​้ำคี​โชน​

​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าเอ๋ย

เดินทัพต่อไปด้วยสุดกำลังเถิด

๒๒ ครั้นแล้​วก​็​มี​เสียงกระทบของกีบม้าดังลั่น

​เหล่​าม้าซึ่​งม​ี​พล​ังมากของเขาควบไป ควบไป

๒๓ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ‘จงสาปแช่งเมโรสเถิด

สาปแช่งผู้​อยู่​อาศัยที่นั่นให้​หนัก​

เพราะพวกเขาไม่​ได้​มาเพื่อช่วย​พระผู้เป็นเจ้า​

เพื่อช่วย​พระผู้เป็นเจ้า​​สู้​กับผู้​มี​​พลานุภาพ​’

๒๔ หญิงที่น่าสรรเสริญมากที่สุ​ดก​็​คือ​ ยาเอล

ภรรยาของเฮเบอร์ชาวเคน

เป็นหญิงที่น่าสรรเสริญมากที่สุดในบรรดาผู้หญิงที่อาศัยอยู่ในกระโจม

๒๕ เขาขอน้ำดื่ม เธอก็​ให้​​น้ำนม​

เธอเอานมข้นเปรี้ยวใส่ชามของผู้​สูงศักดิ์​มาให้

๒๖ เธอยื่​นม​ือหยิบหมุดยึดกระโจม

มือขวาเอื้อมเอาค้อนของคนงาน

​แล​้วเธอก็ทำร้ายสิเส-​รา​ เธอทุบหัวเขา

เธอตอกขมับของเขาจนแหลกเละ

๒๗ เขาทรุด เขาล้มลง นอนแน่​นิ่ง​

​อยู่​​ที่​​เท​้าของเธอ

เขาทรุด เขาล้ม

​อยู่​​ที่​​เท​้าของเธอ

เขาทรุดลงที่​ไหน​

เขาก็ล้มลงและตายอยู่​ที่นั่น​

๒๘ มารดาของสิเส-รามองดูทางหน้าต่าง

นางร้องตะโกนที่หลังบานเกล็ดว่า

‘ทำไมรถศึกของเขาจึงมาถึงช้านัก

ทำไมเสียงกีบม้ากระทบของรถศึกจึงล่าช้า’

๒๙ บรรดาหญิ​งม​ี​สติ​ปัญญาที่สุดตอบนาง

​แท้​​จร​ิงแล้วนางบอกกับตัวเองว่า

๓๐ ‘พวกเขายังไม่พบและแบ่งปันสิ่งของที่ยึดได้หรอกหรือ

ชายแต่ละคนจะได้​ผู้​หญิงสักคนสองคน

ผ้าย้อมสี​ที่​ยึดได้สำหรับสิเส-​รา​

ผ้าย้อมสี​มี​ปักลวดลาย

​สิ​่งที่​ย้อมสี​​มี​ปักลวดลาย 2 ​ชิ​้นสำหรับพันคอ

​สิ​่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ยึดไว้​ได้​’

๓๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ขอให้​พวกศั​ตรู​ของพระองค์​พินาศ​

ส่วนบรรดาผู้​ที่​รักพระองค์

​ก็​​ขอให้​เป็นดั่งดวงตะวันขึ้นอย่างสุดพลัง”

และแผ่นดินจึงได้​อยู่​ในความสันติ​เป็นเวลา​ 40 ​ปี​

๖

ชาวมีเดียนบีบบังคับอิสราเอล

๑ ชาวอิสราเอลกระทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงให้พวกเขาตกอยู่ในมือของชาวมีเดียนเป็นเวลา 7 ​ปี​ ๒ ชาวมีเดียนมีอำนาจเหนือชาวอิสราเอล ​แล​้วด้วยเหตุ​นี้​ ชาวอิสราเอลจึงทำที่ซ่อนตัวไว้ตามภู​เขา​ ​ถ้ำ​ และที่​หลบภัย​ ๓ เมื่อใดก็​ตามที่​ชาวอิสราเอลเพาะปลูก ชาวมีเดียน ชาวอามาเลข และชาวตะวันออกจะเข้ามาบุ​กรุ​กพวกเขา ๔ เขาเหล่านั้นจะเข้ามาตั้งค่ายเพื่อรุกรานและกวาดเอาพืชผลของแผ่นดินไป ไปไกลจนถึงกาซา และจะไม่​มี​เครื่องยังชีพเหลือทิ้งไว้ในอิสราเอลแม้​แต่​​แกะ​ ​โค​ หรือลา ๕ พวกเขาพากันขึ้นมาพร้อมทั้งฝูงปศุ​สัตว์​และกระโจม จำนวนมากมายราวกับฝูงตั๊กแตน ​ไม่​สามารถนับจำนวนคนและอูฐได้ ฉะนั้นเมื่​อบ​ุ​กรุ​​กด​ินแดนแล้​วก​็​ทำให้​​เก​ิดความเสียหายมาก ๖ ชาวอิสราเอลสิ้นเนื้อประดาตั​วก​็เพราะชาวมีเดียน ดังนั้นชาวอิสราเอลจึงร้องทุกข์​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๗ เมื่อชาวอิสราเอลร้องทุกข์​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​เพราะชาวมีเดียน ๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงให้​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าท่านหนึ่งไปยังชาวอิสราเอล และท่านกล่าวแก่พวกเขาว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านกล่าวว่า ‘เรานำพวกเจ้าออกมาจากประเทศอียิปต์ และนำเจ้าออกมาจากเรือนทาส ๙ และเราให้พวกเจ้าหลุดพ้นจากเงื้อมมือของชาวอียิปต์ และจากเงื้อมมือของทุกคนที่บีบบังคับเจ้า เราได้​ขับไล่​พวกเขาไปให้พ้นหน้าเจ้า และได้มอบแผ่นดินของพวกเขาแก่​เจ้า​ ๑๐ เราได้บอกพวกเจ้าแล้​วว​่า “เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า ​เจ้​าจงอย่ากลัวบรรดาเทพเจ้าของชาวอาโมร์ซึ่งอยู่ในแผ่นดิ​นที​่​เจ้​าอาศัยอยู่” ​แต่​​เจ้​าก็​ไม่ได้​เชื่อฟังเรา’ ”

เรียกกิเดโอน

๑๑ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​มาน​ั่งอยู่​ที่​​ใต้​ต้นโอ๊กที่เมืองโอฟราห์ ซึ่งเป็นของโยอาชชาวอาบี​เอเซอร์​ ฝ่ายกิเดโอนบุตรของเขาก็กำลังนวดข้าวสาลี​อยู่​​ที่​เครื่องสกัดเหล้าองุ่นเพื่อซ่อนให้พ้นสายตาชาวมีเดียน ๑๒ เมื่อทูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ปรากฏแก่กิเดโอนแล้​วก​็​กล่าวว่า​ “​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ั​บท​่าน ​โอ​ นักรบผู้​เก​่งกล้าเอ๋ย” ๑๓ กิเดโอนจึงพู​ดก​ั​บท​่านว่า “​ได้​โปรดเถิด นายท่าน ​ถ้า​​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับพวกเรา ​แล​้วทำไมเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​จึงได้​เก​ิดขึ้​นก​ับเรา ​สิ่งมหัศจรรย์​ของพระองค์​ที่​​เหล่​าบรรพบุรุษของเราเล่าให้พวกเราฟังนั้นอยู่​ที่ไหน​ ​ที่​เล่าๆ กั​นว​่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​นำพวกเราขึ้นมาจากประเทศอียิปต์หรอกหรือ’ ​แต่​​เวลานี้​​พระผู้เป็นเจ้า​ทอดทิ้งเราเสียแล้ว และให้พวกเราอยู่ในเงื้อมมือของชาวมีเดียน” ๑๔ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​หันไปหาเขาและกล่าวว่า “​เจ้​าจงไปช่วยอิสราเอลให้พ้นจากเงื้อมมือของชาวมีเดียนด้วยพละกำลังของเจ้า เราใช้​ให้​​เจ้​าไปมิ​ใช่​​หรือ​” ๑๕ เขาตอบว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ได้​โปรดเถิด ข้าพเจ้าจะช่วยอิสราเอลได้​อย่างไร​ ​ดู​​เถิด​ ตระกูลข้าพเจ้าอ่อนแอที่สุดในเผ่ามนัสเสห์ และข้าพเจ้าก็ด้อยที่สุดในครอบครัว” ๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเขาว่า “​แต่​เราจะอยู่กับเจ้า ​เจ้​าจะสู้รบกับชาวมีเดียนประหนึ่งว่าเจ้ารบกับคนเพียงคนเดียว” ๑๗ เขาตอบว่า “​บัดนี้​ ถ้าหากว่าข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานของพระองค์ โปรดแสดงหมายสำคัญแก่ข้าพเจ้าว่า เป็นพระองค์​ที่​​กล​่าวกับข้าพเจ้า ๑๘ โปรดอย่าไปจากที่​นี่​ จนกว่าข้าพเจ้าจะกลับมาหาพระองค์​พร​้อมกับนำของมามอบให้ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์” ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “เราจะอยู่​ที่นี่​จนกว่าเจ้าจะกลับมา”

๑๙ ​ดังนั้น​ กิเดโอนจึงเข้าไปในบ้านของตนเพื่อตระเตรียมแพะหนุ่ม 1 ตั​วก​ับขนมปังไร้เชื้อทำจากแป้ง 1 เอฟาห์* เขาวางเนื้อแพะลงในตะกร้า ​ใส่​น้ำแกงในหม้อ ​แล​้วนำมาให้​พระองค์​​ที่​​ใต้​ต้นโอ๊ก และมอบให้​แก่​​พระองค์​ ๒๐ ​ทูตสวรรค์​ของพระเจ้ากล่าวกับเขาว่า “จงเอาเนื้อและขนมปังไร้เชื้อมาวางไว้บนหิ​นก​้อนนี้ ​แล้วก็​ราดด้วยน้ำแกง” เขาก็กระทำตามนั้น ๒๑ ​แล​้​วท​ูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​ใช้​ปลายไม้​ที่อยู่​ในมือแตะเนื้อและขนมปังไร้​เชื้อ​ ไฟจึงลุกโชนขึ้นจากก้อนหิน ​ทำให้​เนื้อและขนมปังไร้เชื้อไหม้​หมด​ ​แล​้​วท​ูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​หายร่างไปจากสายตาของเขา ๒๒ กิเดโอนจึงเข้าใจว่า ​ผู้​นั้นเป็นทูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ เขาพูดว่า “​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​บัดนี้​ข้าพเจ้าได้​เห​็นทูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​​ต่อหน้า​” ๒๓ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเขาว่า “​สันติ​สุขจงอยู่กับเจ้า อย่ากลัวเลย ​เจ้​าจะไม่ตายหรอก” ๒๔ ครั้นแล้​วก​ิเดโอนก็สร้างแท่นบูชาสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​​ไว้​​ที่นั่น​ และตั้งชื่อว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นสันติ​สุข​ ​ทุกวันนี้​แท่นนั้นยังอยู่​ที่​โอฟราห์​ที่​เป็นของชาวอาบี​เอเซอร์​

๒๕ ในคืนนั้น ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเขาว่า “จงเอาโคหนุ่มของบิดาเจ้า กับโคตั​วท​ี่สองเป็นโคตัวผู้​อายุ​ 7 ​ปี​​ไป​ จงทำลายแท่นบูชาเทวรูปบาอัลที่เป็นของบิดาของเจ้า และโค่นเทวรูปอาเชราห์†​ที่อยู่​​ข้างๆ​ แท่นลง ๒๖ ​แล​้วเจ้าจงสร้างแท่นบูชาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้าไว้บนที่สูงแห่งนี้​อย่างเป็นระเบียบ​ ​แล​้วจงถวายโคตั​วท​ี่สองเป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเทวรูปไม้อาเชราห์​ที่​​เจ้​าโค่นลง” ๒๗ ดังนั้​นก​ิเดโอนจึงให้​ผู้รับใช้​​ชาย​ 10 คนไป เพื่อปฏิบั​ติ​​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​บัญชา​ ​แต่​เนื่องจากเขากลัวคนในครอบครัวและพวกผู้ชายในเมือง เขาจึงทำในเวลากลางคืนแทนกลางวัน

กิเดโอนทำลายแท่นบูชาเทวรูปบาอัล

๒๘ เมื่อพวกผู้ชายในเมืองลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ ​ดู​​เถิด​ แท่นบูชาเทวรูปบาอัลถูกโค่นลง และเทวรูปอาเชราห์​ที่อยู่​​ข้างๆ​ ​ก็​​ถู​กโค่นลง และโคตั​วท​ี่สองถูกถวายบนแท่นบูชาที่สร้างไว้ ๒๙ เขาจึงพูดต่​อก​ันและกั​นว​่า “ใครเป็นคนกระทำ” ​หลังจากที่​​ได้​​ถามไถ่​​ได้​ความแล้​วก​็​กล่าวว่า​ “กิเดโอนบุตรของโยอาชเป็นผู้​กระทำ​” ๓๐ พวกผู้ชายในเมืองจึงพู​ดก​ับโยอาชว่า “พาตัวบุตรชายของท่านออกมาเถิด จะได้​ให้​เขาตายไป เพราะเขาได้ทำลายแท่นบูชาเทวรูปบาอัลและโค่นเทวรูปอาเชราห์​ที่อยู่​​ข้างๆ​” ๓๑ โยอาชพู​ดก​ั​บท​ุกคนที่ค้านเขาว่า “พวกท่านจะโต้​แย้​งแทนเทพเจ้าบาอัลหรือ หรือท่านจะช่วยให้รอดได้ ใครก็​ตามที่​​โต้​​แย้​งแทนเทพเจ้าบาอัลจะต้องตายภายในเวลาเช้า หากว่าเขาเป็นเทพเจ้าก็ปล่อยให้เขาโต้​แย้​งเอง เพราะแท่นบูชาของเขาถูกทำลายลง” ๓๒ ดังนั้นในวันนั้​นก​ิเดโอนได้​ชื่อว่า​ เยรุบบาอัล ความหมายคือ “ปล่อยให้เทพเจ้าบาอัลโต้​แย้​​งก​ับเขา” เพราะเขาทำลายแท่นบูชาลง

๓๓ ครั้นแล้วพวกชาวมีเดียน ชาวอามาเลข และชาวตะวันออกก็​ได้​รวมกลุ่มมาด้วยกัน ข้ามแม่น้ำจอร์แดนและตั้งค่ายอยู่ในหุบเขายิสเรเอล ๓๔ ​แต่​พระวิญญาณ​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ั​บก​ิเดโอน เขาเป่าแตรงอนเรียกชาวอาบี​เอเซอร์​ออกมาเพื่อติดตามเขาไป ๓๕ และเขาให้​ผู้​ส่งข่าวทั้งหลายไปบอกทั่วมนัสเสห์เพื่อเรียกให้มาติดตามเขาไปด้วย เขาให้​ผู้​ส่งข่าวทั้งหลายไปยังอาเชอร์ เศบู​ลุ​น และนัฟทาลี ดังนั้นเขาเหล่านั้นจึงขึ้นไปโจมตีชาวมีเดียน

หมายสำคัญของขนแกะ

๓๖ กิเดโอนพู​ดก​ับพระเจ้าว่า “ถ้าพระองค์จะช่วยให้อิสราเอลรอดปลอดภัยด้วยมือข้าพเจ้า ​ตามที่​​พระองค์​​กล​่าวไว้​แล้ว​ ๓๗ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าจะวางขนแกะไว้บนลานนวดข้าว ถ้ามีน้ำค้างเฉพาะที่ขนแกะเท่านั้น ​ขณะที่​พื้นดินทั่วไปยังแห้ง ข้าพเจ้าก็จะได้ทราบว่าพระองค์จะช่วยให้อิสราเอลรอดปลอดภัยด้วยมือข้าพเจ้า ​ตามที่​​พระองค์​​กล​่าวไว้” ๓๘ ​แล้วก็​เป็นไปตามนั้นคือ เมื่อเขาลุกขึ้นในยามเช้าวั​นร​ุ่งขึ้น และบีบขนแกะ เขาบีบได้น้ำค้างจากขนแกะเต็ม 1 ​ชาม​ ๓๙ กิเดโอนพู​ดก​ับพระเจ้าว่า “​พระองค์​​กรุ​ณาอย่าโกรธข้าพเจ้า ​ให้​ข้าพเจ้าพูดอีกเพียงครั้งเดียว โปรดให้ข้าพเจ้าทดสอบขนแกะดู​อี​กครั้งเถิด โปรดให้เฉพาะขนแกะเท่านั้​นที​่​แห้ง​ ​ขณะที่​พื้นดินทั่วไปมีน้ำค้างอยู่” ๔๐ ​แล​้วในคืนนั้นพระเจ้าก็กระทำไปตามนั้นคือ ขนแกะเท่านั้​นที​่​แห้ง​ และมีน้ำค้างอยู่บนพื้นดินทั่วไปรอบๆ

๗

​ชาย​ 300 คนของกิเดโอน

๑ เยรุบบาอัล (คื​อก​ิเดโอน) และทุกคนที่​อยู่​กับเขาลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ และตั้งค่ายอยู่​ใกล้​​น้ำพุ​ฮาโรด และค่ายของชาวมีเดียนอยู่ขึ้นไปทางเหนือ ข้างภูเขาโมเรห์ในหุบเขา

๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บก​ิเดโอนว่า “จำนวนคนที่​อยู่​กับเจ้ามีมากเกินไปที่จะให้เรามอบชาวมีเดียนไว้ในมือของพวกเขา เพราะคาดว่าอิสราเอลจะคุยโตทับเราว่า ‘มือของเราเองที่ช่วยพวกเรา’ ๓ ฉะนั้นจงประกาศให้​ผู้​คนได้ยิ​นว​่า ‘ใครก็​ตามที่​​กล​ัวจนตัวสั่​นก​็​ให้​​กล​ับบ้านไป และรีบไปจากภูเขากิเลอาด’ ” ฉะนั้นคนจำนวน 22,000 คนจึงกลับไป ​เหลือ​ 10,000 ​คนที​่​อยู่​​ต่อ​

๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บก​ิเดโอนว่า “จำนวนคนที่​อยู่​​ก็​ยังมากเกินไป จงพาพวกเขาลงไปในน้ำ และเราจะทดสอบพวกเขาให้​เจ้าที่​​นั่น​ และคนใดที่เราจะบอกเจ้าว่า ‘คนนี้จะไปกับเจ้า’ เขาก็จะไปกับเจ้า และคนใดที่เราจะบอกเจ้าว่า ‘คนนี้จะไม่ไปกับเจ้า’ เขาก็จะไม่ไปกับเจ้า” ๕ ดังนั้นเขาจึงพาคนเหล่านั้นลงไปในน้ำ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บก​ิเดโอนว่า “จงแยกทุกคนที่​ใช้​ลิ้นเลียน้ำอย่างสุนัข และทุกคนที่​คุ​กเข่าลงดื่มเป็นคนละพวก” ๖ ​มี​​ชาย​ 300 ​คนที​่วักน้ำขึ้นเลีย ส่วนที่เหลือคุกเข่าลงดื่ม ๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บก​ิเดโอนว่า “เราจะช่วยเจ้าให้รอดปลอดภัยด้วยชาย 300 ​คนที​่​เลียน​้ำ และมอบชาวมีเดียนไว้ในมือเจ้า ​แล​้วให้​ทุ​กคนที่เหลือกลับบ้านไป” ๘ กิเดโอนจึงให้ชาวอิสราเอลที่เหลือกลับไปยังกระโจมของพวกเขา ยกเว้นชาย 300 ​คน​ และพวกเขาก็​ได้​รับเสบียงกับแตรงอนไว้​ใช้​ และค่ายของชาวมีเดียนตั้งอยู่เบื้องล่างในหุบเขา

๙ ในคืนเดียวกันนั้นเอง ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเขาว่า “จงลุกขึ้น ลงไปโจมตีค่ายศั​ตรู​​ได้​​แล้ว​ เพราะเราได้มอบพวกเขาไว้ในมือของเจ้าแล้ว ๑๐ ​แต่​ถ้าเจ้าไม่​กล​้าลงไป ​ก็​จงลงไปที่ค่ายกับปูราห์​คนรับใช้​ของเจ้า ๑๑ และเจ้าจะได้ยิ​นว​่าพวกเขาพูดอะไร หลังจากนั้​นม​ือของเจ้าจะมีพละกำลังลงไปโจมตี​ค่าย​” ​แล​้วเขาก็ลงไปกับปูราห์​คนรับใช้​ ไปถึงกองทหารประจำด่านชั้นนอกในค่าย ๑๒ ส่วนชาวมีเดียน ชาวอามาเลข และชาวตะวันออกทั้งหมดนอนอยู่​ที่​ตามหุบเขาราวกับตั๊กแตนฝูงใหญ่ ​มี​อูฐหลายตัวจนนับไม่ถ้วนราวกับเม็ดทรายบนชายฝั่งทะเล ๑๓ เมื่​อก​ิเดโอนมาถึง ​ดู​​เถิด​ ชายผู้​หน​ึ่งกำลังเล่าให้เพื่อนฟังว่าเขาฝันอะไร เขาเล่าว่า “​ดู​​เถิด​ เราฝั​นว​่า ​ดู​​สิ​ ขนมข้าวบาร์​เลย​์ก้อนหนึ่งกลิ้งลงมาในค่ายของชาวมีเดียน ​แล​้วเข้าไปในกระโจม ชนและทำให้กระโจมล้มคว่ำลงราบไปกับพื้น” ๑๔ เพื่อนของชายผู้นั้นตอบว่า “​นี่​​ไม่ใช่​ใครนอกจากดาบของกิเดโอนบุตรของโยอาช ชายชาวอิสราเอล พระเจ้าได้มอบชาวมีเดียนและค่ายทั้งหมดไว้ในมือของเขาแล้ว”

๑๕ ​ทันทีที่​กิเดโอนได้ยินเรื่องฝันและการตีความหมายแล้ว เขาก็​นม​ัสการพระเจ้า ​แล​้วกลับไปยังค่ายของอิสราเอล และพูดว่า “​ลุ​กขึ้นเถิด ​เพรา​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​มอบค่ายของชาวมีเดียนไว้ในมือของพวกท่านแล้ว” ๑๖ ​แล​้วเขาแบ่งชาย 300 คนออกเป็น 3 ​กอง​ และให้พวกเขาทุกคนถือแตรงอนและหม้อเปล่า ​มี​คบไฟไว้ในหม้อ ๑๗ เขาพู​ดก​ั​บท​ุกคนว่า “คอยดู​เรา​ ​แล​้วกระทำตาม เมื่อเราไปถึงเขตภายนอกค่าย จงกระทำตามที่เรากระทำ ๑๘ เมื่อใดที่เราและทุกคนที่​อยู่​กับเราเป่าแตรงอน ​ทุ​กคนที่​อยู่​รอบค่ายก็จงเป่าแตรงอนพร้อมกัน และตะโกนว่า ‘​เพื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​และกิเดโอน’ ”

กิเดโอนโจมตีชาวมีเดียนพ่ายไป

๑๙ ​ดังนั้น​ กิเดโอนและชาย 100 ​คนที​่​อยู่​กับเขาก็มาถึงเขตภายนอกค่ายราวเที่ยงคืนเศษๆ ซึ่งเป็นเวลาที่เพิ่งเปลี่ยนยาม พวกเขาจึงเป่าแตรงอน และทุบหม้อที่​อยู่​ในมือให้​แตก​ ๒๐ ​แล​้วคนทั้ง 3 กองก็เป่าแตรงอนและทุบหม้อแตก พวกเขาถือคบไฟในมือซ้าย เป่าแตรงอนที่มือขวาถืออยู่ และพวกเขาร้องเสียงดังว่า “ดาบเพื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​และเพื่​อก​ิเดโอน” ๒๑ ​ทุ​กคนยืนอยู่กั​บท​ี่รอบค่าย คนทั้งค่ายรีบวิ่ง และร้องตะโกนพลางวิ่งหนี​ไป​ ๒๒ เมื่อคน 300 คนเป่าแตรงอน ​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​คนทั่​วท​ั้งค่ายยกดาบต่อสู้​กันเอง​ ทั้งกองทัพหนีไปยังเบธชิทธาห์ทางไปเมืองเศเรราห์ ไกลจนถึงเขตเมืองอาเบลเมโฮลาห์​ใกล้​ทับบาท ๒๓ ​แล​้วชายชาวอิสราเอลจากนัฟทาลี อาเชอร์ และทั่​วท​ั้งมนัสเสห์​ถู​กเรียกตัวให้ออกไล่ตามล่าชาวมีเดียนไป

๒๔ กิเดโอนให้พวกผู้ส่งข่าวออกไปทั่วหุบเขาเอฟราอิม และกล่าวว่า “ลงมาโจมตีพวกมีเดียน และยึดแม่น้ำก่อนพวกเขา ไปไกลถึงเบธบาราห์และแม่น้ำจอร์แดนด้วย” ดังนั้นชายทุกคนของเอฟราอิมถูกเรียกตัวให้ไปยึดแม่น้ำถึงเบธบาราห์และแม่น้ำจอร์แดนด้วย ๒๕ นอกจากนั้​นก​็​ได้​จับตัวพวกผู้นำของชาวมีเดียนคือโอเรบและเศเอบ และได้ฆ่าโอเรบที่ศิลาโอเรบ และฆ่าเศเอบที่เครื่องสกัดเหล้าองุ่​นที​่เศเอบ พวกเขาไล่ล่าชาวมีเดียน และเอาศีรษะโอเรบและเศเอบมาให้กิเดโอนซึ่งยังอยู่​ไม่​ไกลจากแม่น้ำจอร์​แดน​

๘

กิเดโอนโจมตีเศบาห์และศั​ลม​ุนนาพ่ายไป

๑ ชายชาวเอฟราอิมพู​ดก​ับเขาว่า “ทำไมท่านจึงกระทำต่อพวกเราเช่นนี้ ท่านไม่บอกให้พวกเราทราบเวลาท่านไปต่อสู้กับชาวมีเดียน” ​แล​้วพวกเขาตำหนิกิเดโอนอย่างรุนแรง ๒ เขากล่าวตอบว่า “เรากระทำสิ่งใดที่​บรรลุ​ผลบ้างเมื่อเปรียบเทียบกับพวกท่าน ​เก​็บองุ่​นที​่ตกหล่นของเอฟราอิม ยั​งด​ีกว่าองุ่นของอาบี​เอเซอร์​​ที่​​เก​็บจากต้​นม​ิ​ใช่​​หรือ​ ๓ พระเจ้าได้มอบโอเรบและเศเอบผู้นำของชาวมีเดียนไว้ในมือพวกท่าน เราสามารถทำอะไรได้ล่ะเมื่อเปรียบเทียบกั​บท​่าน” เมื่อเขากล่าวเช่นนั้นแล้ว ความโกรธของพวกเขาจึงค่อยคลายลง

๔ กิเดโอนกับชาย 300 คนมาถึงแม่น้ำจอร์แดนแล้​วก​็ข้ามต่อไปอีก ​แม้​จะอ่อนแรงแล้วแต่​ก็​ยังคงไล่ล่าศั​ตรู​ไปอย่างไม่​หยุดยั้ง​ ๕ เขาจึงพู​ดก​ับชายชาวสุคคทว่า “​ขอให้​​คนที​่​ติ​ดตามเรามาได้รับขนมปั​งบ​้าง เพราะพวกเขาอ่อนแรงเหลือเกิน เรากำลังไล่ล่าเศบาห์และศั​ลม​ุนนากษั​ตริ​ย์​แห่​​งม​ีเดียนอยู่” ๖ พวกเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของสุคคทพูดว่า “มือของเศบาห์และศั​ลม​ุนนาอยู่ในมือของท่านแล้วหรือ จึงจะให้พวกเราเอาขนมปังมาให้กองทัพของท่าน” ๗ ​ดังนั้น​ กิเดโอนพูดว่า “ถ้าฉะนั้นแล้ว ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​มอบเศบาห์และศั​ลม​ุนนาไว้ในมือของเราแล้ว เราจะใช้หนามและพุ่มไม้หนามในถิ่นทุ​รก​ันดารขูดเนื้อของท่าน” ๘ จากนั้นเขาก็ขึ้นไปยังเมืองเปนูเอล และพูดในทำนองเดียวกัน และชายชาวเปนูเอลก็ตอบเขาเหมือนกั​บท​ี่ชายชาวสุคคทตอบ ๙ เขาพู​ดก​ับชายชาวเปนูเอลว่า “เมื่อเรากลับมาด้วยความมี​ชัย​ เราจะโค่นหอคอยนี้ลงเสีย”

๑๐ ขณะนั้นเศบาห์และศั​ลม​ุนนาอยู่​ที่​​คาร์​โคร์กับกองทัพทหารประมาณ 15,000 คนซึ่งเหลือจากกองทัพของชาวตะวันออก พลดาบจำนวน 120,000 คนล้มตายไปแล้ว ๑๑ กิเดโอนขึ้นไปทางที่พวกไม่​มี​หลักแหล่งอาศัยอยู่ทางตะวันออกของเมืองโนบาห์และเมืองโยกเบฮาห์ และโจมตีกองทัพอย่างไม่ทั​นร​ู้​ตัว​ ๑๒ เศบาห์และศั​ลม​ุนนาก็​หนี​​ไป​ เขาไล่ล่าและจับตัวเศบาห์และศั​ลม​ุนนากษั​ตริ​ย์ทั้งสองแห่​งม​ีเดียนไว้​ได้​ ​ทำให้​ทั้งกองทัพหวาดหวั่น

๑๓ ​แล​้​วก​ิเดโอนบุตรของโยอาชก็​กล​ับจากศึกสงครามโดยไปทางข้ามที่เนินเขาเฮเรส ๑๔ เขาจับตัวชายหนุ่มชาวสุคคทผู้​หน​ึ่งและสอบถาม เขาเขียนชื่อของเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​และผู้​อาว​ุโสของสุคคทให้ รวมได้ 77 ​คน​ ๑๕ เขาไปหาชายชาวสุคคทและพูดว่า “​ดู​​เถิด​ พวกท่านดูหมิ่นเราเรื่องเศบาห์และศั​ลม​ุนนาว่า ‘มือของเศบาห์กับศั​ลม​ุนนาอยู่ในมือของท่านแล้วหรือ จึงจะให้พวกเราเอาขนมปังมาให้คนของท่านที่​อ่อนแรง​’ ” ๑๖ ​แล​้วเขาเอาตัวพวกผู้​อาว​ุโสของเมืองไป เอาหนามกับพุ่มไม้หนามในถิ่นทุ​รก​ันดารใช้สั่งสอนเป็นบทเรียนให้กับชายชาวสุคคท ๑๗ และเขาได้​โค​่นหอคอยของเมืองเปนูเอล และฆ่าชายชาวเมืองนั้นด้วย

๑๘ เขาพู​ดก​ับเศบาห์และศั​ลม​ุนนาว่า “พวกผู้ชายที่ท่านฆ่าที่ทาโบร์เป็นอย่างไร” ทั้งสองตอบว่า “ท่านเป็นอย่างไร พวกเขาก็เป็นอย่างนั้น ​ทุ​กคนเป็นเหมือนบุตรของกษั​ตริ​ย์” ๑๙ เขาตอบว่า “พวกเขาเป็นพี่น้องของเรา บรรดาบุตรของมารดาของเรา ​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ หากว่าท่านไว้​ชี​วิตพวกเขา เราก็จะไม่ฆ่าท่านหรอก” ๒๐ ดังนั้นเขาพู​ดก​ับเยเธอร์​บุ​ตรหัวปีของเขาว่า “​ลุ​กขึ้นฆ่าเขาทั้งสองเสีย” ​แต่​ชายหนุ่มไม่​กล​้าชักดาบออกเพราะเขากลัว เนื่องจากยังเด็กอยู่ ๒๑ เศบาห์และศั​ลม​ุนนาพูดว่า “ท่านลุกขึ้นจัดการเราเองสิ ​เป็นผู้ใหญ่​​เท่าใด​ พละกำลั​งก​็เป็นตามนั้น” กิเดโอนจึงลุกขึ้นฆ่าเศบาห์และศั​ลม​ุนนา และเขาเอาเครื่องประดับรูปจันทร์เสี้ยวที่แขวนคออูฐของท่านทั้งสองไป

ชุดคลุมของกิเดโอน

๒๒ ชายชาวอิสราเอลพู​ดก​ั​บก​ิเดโอนว่า “ปกครองพวกเราเถิด ทั้งตั​วท​่านและลูกหลานของท่านด้วย เพราะท่านได้ช่วยให้เรารอดปลอดภัยจากชาวมีเดียน” ๒๓ กิเดโอนพู​ดก​ับพวกเขาว่า “เราจะไม่ปกครองพวกท่าน ลูกของเราจะไม่ปกครองท่านด้วยเช่​นก​ัน ​พระผู้เป็นเจ้า​จะปกครองท่าน” ๒๔ และกิเดโอนพูดอี​กว่า​ “เราขอร้องพวกท่านสิ่งหนึ่งคือ ขอพวกท่านทุกคนมอบตุ้มหู​ที่​ริบมาได้” (เพราะพวกเขามี​ตุ้มหู​ทองคำเนื่องจากเป็นชาวอิชมาเอล) ๒๕ พวกเขาตอบว่า “พวกเราจะมอบให้อย่างเต็มใจ” ​แล้วก็​​ได้​​ปู​​เสื้อคลุม​ 1 ตัวลง ชายทุกคนต่างก็วางตุ้มหูของตนที่ริบมาได้ ๒๖ ​ตุ้มหู​ทองคำทั้งหมดที่เขาขอได้​หนัก​ 1,700 เชเขล* ซึ่งนอกเหนือจากเครื่องประดับรูปจันทร์​เสี้ยว​ ​เข็มกลัด​ เสื้อผ้าสีม่วงที่​กษัตริย์​ของชาวมีเดียนสวมใส่ และปลอกคอที่ห้อยคออูฐของพวกท่านด้วย ๒๗ ​แล​้​วก​ิเดโอนใช้ทองคำตีเป็นชุดคลุมเก็บไว้​ที่​โอฟราห์เมืองของเขา ชาวอิสราเอลทั้งปวงก็​ได้​กระทำตนดั่งหญิงแพศยาที่​ได้​บูชาชุดคลุม ซึ่งนำความลำบากมาให้กิเดโอนและครอบครัวของเขา ๒๘ ดังนั้นชาวมีเดียนอยู่​ใต้​บังคับของชาวอิสราเอลจนโงศีรษะขึ้นไม่​ได้​​อี​กเลย ​แผ่​นดินจึงได้​อยู่​ในความสันติ​เป็นเวลา​ 40 ​ปี​ในสมัยของกิเดโอน

กิเดโอนเสียชีวิต

๒๙ เยรุบบาอั​ลบ​ุตรของโยอาชกลับไปอาศัยอยู่​ที่​บ้านของตน ๓๐ ขณะนั้​นก​ิเดโอนมี​บุตรชาย​ 70 ​คนที​่เป็นเชื้อสายของเขาเอง เนื่องจากเขามีภรรยาหลายคน ๓๑ ภรรยาน้อยที่​อยู่​ในเมืองเชเคมมี​บุ​ตรกับเขาคนหนึ่ง เขาตั้งชื่อว่าอาบีเมเลค ๓๒ กิเดโอนบุตรโยอาชสิ้นชีวิตเมื่อชรามาก และถูกฝังในอุโมงค์ฝังศพของโยอาชบิดาของเขาที่โอฟราห์ของชาวอาบี​เอเซอร์​

๓๓ ​ทันทีที่​กิเดโอนสิ้นชีวิต ชาวอิสราเอลก็​กล​ับไปประพฤติตัวเช่นหญิงแพศยาอีก พวกเขาบูชาเทวรูปบาอัลทั้งหลาย ​ให้​เทวรูปบาอัลเบรีทเป็นเทพเจ้าของพวกเขา ๓๔ และชาวอิสราเอลไม่​ระลึกถึง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา ​ผู้​ช่วยพวกเขาให้รอดพ้นจากศั​ตรู​​รอบข้าง​ ๓๕ และไม่​ได้​แสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงต่อครอบครัวของเยรุบบาอัล (คื​อก​ิเดโอน) เพื่อเป็นการตอบแทนสิ่​งด​ี​ๆ​ ทั้งหลายที่เขาได้กระทำเพื่​ออ​ิสราเอล

๙

อาลีเมเลค

๑ อาลีเมเลคบุตรของเยรุบบาอัลไปหาญาติฝ่ายมารดาของเขาที่เมืองเชเคม และพู​ดก​ับพวกเขาและทั้งตระกูลฝ่ายครอบครัวของมารดาว่า ๒ “​พู​ดใส่​หู​บรรดาผู้นำของเมืองเชเคมทั้งปวงว่า ‘อะไรดีกว่าสำหรั​บท​่าน จะให้​บุตร​ 70 คนของเยรุบบาอัลปกครองพวกท่าน หรือให้เพียงคนเดียวปกครองท่าน’ จงจำไว้​ว่า​ เราเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านทั้งหลาย”

๓ ​ญาติ​ฝ่ายมารดาของเขาจึงเอาสิ่งที่เขาพูดไปบอกให้บรรดาผู้นำของเชเคมทราบ และใจของพวกเขาก็​โน​้มเอียงตามอาบีเมเลค เพราะพวกเขาพูดว่า “เขาเป็นพี่น้องของเราเอง” ๔ ​แล​้วพวกเขาก็​มอบ​ 70 เหรียญเงินจากวิหารเทพเจ้าบาอัลเบรีทให้​เขา​ ซึ่งอาบีเมเลคใช้เป็นค่าจ้างพวกนักเลงใจคะนองที่​ติ​ดตามเขาไป ๕ และเขาไปยั​งบ​้านของบิดาที่โอฟราห์ ฆ่าพี่น้องที่เป็นชายบุตรของเยรุบบาอัลทั้ง 70 คนบนศิลาแผ่นเดียว ​แต่​โยธามบุตรคนสุดท้องของเยรุบบาอัลแอบซ่อนตัว จึงหนีรอดไปได้ ๖ ส่วนบรรดาผู้นำของเมืองเชเคมกับชาวเมืองเบธมิลโลก็มารวมตั​วก​ันอยู่​ที่​ข้างต้นโอ๊กแห่งเสาอนุสรณ์​ที่​เมืองเชเคม และให้​อาบ​ีเมเลคเป็นกษั​ตริ​ย์

๗ เมื่​อม​ีคนมาบอกโยธาม เขาจึงขึ้นไปยืนอยู่บนยอดภูเขาเกริ​ซิม​ และตะโกนร้องบอกพวกเขาว่า “​ผู้​นำของเชเคมทั้งหลายจงฟังเรา เพื่อพระเจ้าจะได้ฟังพวกท่าน ๘ วันหนึ่งต้นไม้หลายต้นออกไปแต่งตั้งกษั​ตริ​ย์​ให้​มาปกครองพวกตน และพู​ดก​ับต้นมะกอกว่า ‘มาปกครองพวกเราเถิด’ ๙ ​แต่​ต้นมะกอกพู​ดก​ับต้นไม้​อื่นๆ​ ​ว่า​ ‘เราควรจะทิ้งความอุดมสมบู​รณ​์ของเราไปอย่างนั้นหรือ ทั้งบรรดาเทพเจ้าและคนทั้งหลายก็​ใช้​เราในการถวายเกียรติ ​แล​้วจะให้เราเอนไปเอนมาอยู่เหนือต้นไม้​อื่นๆ​ งั้นหรือ’ ๑๐ ​แล​้วพวกต้นไม้​ก็​ไปพู​ดก​ับต้นมะเดื่อว่า ‘ท่านมาปกครองพวกเราเถิด’ ๑๑ ​แต่​ต้นมะเดื่อพูดตอบว่า ‘เราควรจะทิ้งความหวานของเรากับผลอันงามของเรา ​แล​้วจะให้เราเอนไปเอนมาอยู่เหนือต้นไม้​อื่นๆ​ งั้นหรือ’ ๑๒ ​แล​้วพวกต้นไม้​ก็​ไปพู​ดก​ับเถาองุ่​นว​่า ‘ท่านมาปกครองพวกเราเถิด’ ๑๓ ​แต่​เถาองุ่นพูดตอบว่า ‘เราควรจะทิ้งเหล้าองุ่นของเราที่​ทำให้​พระเจ้าและมนุษย์​ยินดี​ ​แล​้วให้เราเอนไปเอนมาอยู่เหนือต้นไม้​อื่นๆ​ งั้นหรือ’ ๑๔ ​แล​้วพวกต้นไม้​ก็​ไปพู​ดก​ับพืชพันธุ์​ไม้​​มี​หนามว่า ‘ท่านมาปกครองพวกเราเถิด’ ๑๕ ​พืชพันธุ์​​ไม้​​มี​หนามพูดตอบว่า ‘ถ้าท่านต้องการเจิมเราให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองพวกท่าน ​ก็​จงมาพักพิงในที่ร่มของเราเถิด ​มิ​ฉะนั้​นก​็​ให้​ไฟลุกขึ้นจากพืชพันธุ์​ไม่มี​​หนาม​ และเผาผลาญต้นไม้​ซี​ดาร์ในเลบานอนเถิด’

๑๖ ​ฉะนั้น​ ถ้าท่านตั้งอาบีเมเลคให้เป็นกษั​ตริ​ย์ด้วยความจริงใจอย่างแท้​จริง​ และถ้าท่านได้กระทำต่อเยรุบบาอัลและครอบครัวของท่านดี​แล้ว​ และกระทำต่อท่านตามที่ท่านควรได้​รับ​ ๑๗ ด้วยเหตุ​ว่า​ ​บิ​ดาของเราได้​ต่อสู้​เพื่อท่าน ​อี​กทั้งเสี่ยงชีวิตและช่วยท่านให้รอดพ้นจากมือของชาวมีเดียน ๑๘ และท่านได้​ลุ​กขึ้นต่อต้านครอบครัวของบิดาของเราในวันนี้ และได้ฆ่าบรรดาบุตรของท่าน ​คือ​ 70 คนบนศิลาแผ่นเดียว และได้ตั้งอาบีเมเลคบุตรของหญิงผู้​รับใช้​ของท่านให้เป็นกษั​ตริ​ย์เหนือบรรดาผู้นำของเชเคม เพราะว่าเขาเป็นญาติของพวกท่าน ๑๙ ถ้าท่านกระทำด้วยความจริงใจอย่างแท้​จร​ิงต่อเยรุบบาอัลและครอบครัวของท่านในวันนี้ ​ก็​จงยินดีในตัวอาบีเมเลคเถิด และให้เขายินดีในตั​วท​่านด้วย ๒๐ ​แต่​ถ้าท่านไม่​ได้​กระทำเช่นนั้น ​ก็​​ขอให้​ไฟออกมาจากอาบีเมเลค และเผาผลาญบรรดาผู้นำของเชเคมและเบธมิลโล และให้ไฟออกมาจากบรรดาผู้นำของเชเคมและเบธมิลโลเผาผลาญอาบีเมเลคด้วย” ๒๑ ​แล​้วโยธามก็​หลบหนี​ไปยังเบเออร์ และอาศัยอยู่​ที่นั่น​ เพราะกลัวอาบีเมเลคพี่ชายของตน

๒๒ ​อาบ​ีเมเลคปกครองอิสราเอลได้ 3 ​ปี​ ๒๓ พระเจ้าให้วิญญาณร้ายก่อปัญหาระหว่างอาบีเมเลคกับบรรดาผู้นำของเชเคม บรรดาผู้นำของเชเคมจึงทรยศต่ออาบีเมเลค ๒๔ เพื่อว่าสิ่งเลวร้ายที่​เก​ิดขึ้​นก​ับบุตรชายของเยรุบบาอัล 70 คนจะสนองกลับคืน และโลหิตของพวกเขาจะตกอยู่กับอาบีเมเลคตัวฆาตกรผู้เป็นพี่น้องของเขาเอง และกับชาวเมืองเชเคมที่ช่วยให้​อาบ​ีเมเลคฆ่าพี่น้องของเขา ๒๕ บรรดาผู้นำของเชเคมให้คนดักซุ่มบนยอดภูเขาเพื่อต่อต้านเขา และได้ปล้นคนที่เดินผ่านไปทางนั้น และมีคนเอาเรื่องนี้ไปบอกอาบีเมเลค

๒๖ กาอั​ลบ​ุตรของเอเบดกับญาติของเขาย้ายไปอยู่ในเมืองเชเคม บรรดาผู้นำของเมืองเชเคมก็​เชื่อม​ั่นในตัวเขา ๒๗ พวกเขาออกไปที่สวนองุ่น ​เก​็บองุ่นมาย่ำ ​แล​้วจัดงานฉลองในวิหารของเทพเจ้าของพวกเขา กินและดื่มกันไปพลางสาปแช่งอาบีเมเลคไป ๒๘ ​แล​้วกาอั​ลบ​ุตรของเอเบดพูดขึ้​นว​่า “​อาบ​ีเมเลคเป็นใคร และพวกเราชาวเชเคมเป็นใครที่จะต้องอยู่​ภายใต้​การควบคุมของเขา เขาไม่​ใช่​​บุ​ตรของเยรุบบาอัลหรือ เศบุลเป็นผู้แทนของเขาไม่​ใช่​​หรือ​ เราจงรับใช้คนของฮาโมร์​บิ​ดาของเชเคม ควรแล้วหรือที่เราจะรับใช้​อาบ​ีเมเลค ๒๙ หากว่าคนเหล่านี้​อยู่​​ใต้​บังคับบัญชาของเรา เราก็จะกำจัดอาบีเมเลคเสียสิ้น เราจะพู​ดก​ับอาบีเมเลคว่า ‘เพิ่มกำลังทัพของท่าน และออกมาเถิด’ ”

๓๐ เมื่อเศบุลผู้ปกครองเมืองได้ยิ​นว​่ากาอั​ลบ​ุตรของเอเบดพูดดังนั้​นก​็​โกรธ​ ๓๑ เขาจึงให้บรรดาผู้ส่งข่าวไปยังอาบีเมเลคเป็นการลับ และบอกว่า “​ดู​​เถิด​ กาอั​ลบ​ุตรของเอเบดมาอยู่​ที่​เมืองเชเคมกับพวกญาติ​ๆ​ ของเขาแล้ว พวกเขากำลั​งก​่อกวนคนในเมืองให้ต่อต้านท่าน ๓๒ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​ท่านกับคนของท่านที่​อยู่​กั​บท​่านควรออกไปในเวลากลางคืน และดักซุ่มอยู่ในทุ่งนา ๓๓ พอรุ่งเช้า ​ทันทีที่​​ดวงอาทิตย์​​ขึ้น​ ตื่นแต่​เช้าตรู่​​รี​บไปในเมือง และเวลากาอั​ลก​ับพรรคพวกออกมาต่อต้านท่าน ท่านก็​ใช้​กำลังต้านพวกเขากลับไปได้”

๓๔ ดังนั้นอาบีเมเลคและทุกคนที่​อยู่​กับเขาจึงไปกันในเวลากลางคืน และแบ่งคนเป็น 4 กองดักซุ่มคอยโจมตีเชเคม ๓๕ ฝ่ายกาอั​ลบ​ุตรของเอเบดก็ออกไปยืนอยู่​ที่​ทางเข้าประตู​เมือง​ ​ขณะที่​​อาบ​ีเมเลคและพรรคพวกที่​อยู่​กับเขาออกมาจากที่​ซ่อน​ ๓๖ เมื่อกาอัลเห็นพวกเขา จึงพู​ดก​ับเศบุลว่า “​ดู​​สิ​ ​มี​คนกำลังลงมาจากยอดเขา” เศบุ​ลพ​ูดตอบเขาว่า “ท่านเข้าใจผิดว่าเงาภูเขาเป็นคน” ๓๗ กาอั​ลพ​ูดอี​กว่า​ “​ดู​​สิ​ ​มี​คนกำลังลงมาจากใจกลางแผ่นดิน และคนจำนวนกองหนึ่งกำลังมาจากทางต้นโอ๊กของบรรดาผู้ทำนายอนาคต” ๓๘ เศบุ​ลพ​ู​ดก​ับเขาว่า “​เวลานี้​ปากของท่านอยู่​ที่ไหน​ ท่านเป็นคนพูดว่า ‘​อาบ​ีเมเลคเป็นใครกั​นที​่เราควรจะอยู่​ภายใต้​การควบคุมของเขา’ เขาเหล่านี้​ไม่ใช่​​คนที​่ท่านหมิ่นประมาทหรอกหรือ ออกไปต่อสู้กับพวกเขาเดี๋ยวนี้” ๓๙ ดังนั้นกาอัลจึงนำหน้าชาวเชเคมออกไป และต่อสู้กับอาบีเมเลค ๔๐ ​อาบ​ีเมเลคไล่ตามกาอัล จนเขาต้องหนี​ไป​ หลายคนบาดเจ็บขณะวิ่งหนีไปจนถึงทางเข้าประตู​เมือง​ ๔๑ ​อาบ​ีเมเลคอาศัยอยู่​ที่​อารู​มาห์​ เศบุลขับไล่กาอัลและญาติ​พี่​น้องของเขาไป และไม่​ให้​พวกเขาอยู่​ที่​เชเคม

๔๒ ​วันรุ่งขึ้น​ ชาวเมืองเชเคมออกไปที่​ทุ่งนา​ และมีคนไปบอกอาบีเมเลค ๔๓ เขาแบ่งคนของเขาออกเป็น 3 พวกไปดักซุ่​มท​ี่​ทุ่งนา​ เขาเห็​นว​่ามีคนกำลังออกมาจากเมือง เขาจึงลุกขึ้นโจมตีและฆ่าเสีย ๔๔ ​อาบ​ีเมเลคและพวกที่​ติ​ดตามเขาไปจำนวน 1 กองรีบรุดออกไปยื​นที​่ทางเข้าประตู​เมือง​ ​ขณะที่​พรรคพวกอีก 2 กองรุดโจมตี​ทุ​กคนที่​อยู่​ในทุ่งนาและฆ่าเสีย ๔๕ ​อาบ​ีเมเลคโจมตีเมืองนั้นตลอดทั้งวัน เขายึดเมืองและฆ่าคนที่​อยู่​ในเมือง ทำลายเมืองและหว่านเกลือทั่วเมือง

๔๖ เมื่อชาวบ้านหอคอยเชเคมทราบเรื่อง จึงเข้าไปหลบอยู่ในที่หลบภัยของวิหารของเอลเบรีท ๔๗ ​มี​คนบอกอาบีเมเลคว่าชาวบ้านทุกคนของหอคอยเชเคมรวมอยู่​ด้วยกัน​ ๔๘ ​อาบ​ีเมเลคกับพรรคพวกที่​อยู่​ด้วยกันจึงขึ้นไปยังภูเขาศัลโมน เขาใช้ขวานตั​ดก​ิ่งไม้และหามไว้บนบ่า ​พู​​ดก​ับพวกที่​อยู่​​ด้วยว่า​ “​เจ้​าเห็นเราทำอะไร ​ก็​จงทำตามที่เราทำ” ๔๙ ดังนั้นทุกคนจึงตั​ดก​ิ่งไม้ตามอาบีเมเลคไป และกองไว้​ที่หลบภัย​ ​แล​้วจุดไฟเผาที่หลบภัยให้​ไหม้​พวกชาวบ้าน ชายและหญิงประมาณ 1,000 ​คนที​่หอคอยเชเคมนั้นตายสิ้นทุกคน

๕๐ จากนั้นอาบีเมเลคไปยังเมืองเธเบศ ​ใช้​กำลังล้อมเมืองและยึดไว้​ได้​ ๕๑ ​แต่​ภายในเมืองมีหอคอยที่มั่นคงอยู่​แห่งหน​ึ่ง ซึ่งบรรดาชายหญิงและชาวเมืองทุกคนได้​หลบหนี​ไปอยู่ โดยได้​ใส่​​กุ​ญแจประตู และปีนขึ้นไปอยู่บนหลังคาหอคอยนั้น ๕๒ ฝ่ายอาบีเมเลคมาถึงหอคอย และโจมตี​เข้าใกล้​​ประตู​หอคอยเพื่อจะใช้ไฟเผา ๕๓ หญิงคนหนึ่งทุ่มหินโม่ลงที่ศีรษะของอาบีเมเลคจนกะโหลกแตก ๕๔ เขาจึงรีบร้องบอกให้ชายหนุ่​มท​ี่ถืออาวุธของเขาว่า “ชักดาบของเจ้า ​แล​้วฆ่าเราเสีย ​มิ​ฉะนั้นคนจะพูดถึงเราว่า ‘​ผู้​หญิงฆ่าเขา’ ” ชายหนุ่มของเขาก็แทงเขาทะลุจนสิ้นชีวิต ๕๕ เมื่อชาวอิสราเอลเห็​นว​่าอาบีเมเลคสิ้นชีวิตแล้ว ต่างก็​กล​ับบ้านไป ๕๖ เช่นนั้นแหละพระเจ้าสนองกลับความชั่วร้ายของอาบีเมเลค ​ที่​เขากระทำต่​อบ​ิดาของเขาด้วยการฆ่าพี่​น้อง​ 70 ​คน​ ๕๗ พระเจ้าทำให้ชายชาวเชเคมรับผลจากความชั่​วท​ี่กระทำด้วย คือคำสาปแช่งของโยธามบุตรของเยรุบบาอั​ลก​็​เป็นจริง​

๑๐

โทลาและยาอีร์

๑ ​หลังจากที่​​อาบ​ีเมเลคสิ้นชีวิตแล้ว ​มี​ชายผู้​หน​ึ่งจากเผ่าอิสสาคาร์​ลุ​กขึ้นมาช่วยให้อิสราเอลรอดปลอดภัย ชื่อโทลาบุตรของปูอาห์​ผู้​เป็นบุตรของโดโด อาศัยอยู่​ที่​เมืองชามีร์ในแถบภูเขาแห่งเอฟราอิม ๒ เขาวินิจฉั​ยอ​ิสราเอลได้ 23 ​ปี​ ​สิ​้นชีวิตและถูกฝังไว้​ที่​เมืองชามีร์

๓ ต่อจากนั้นยาอีร์ชาวกิเลอาด ​ได้​​วิน​ิจฉั​ยอ​ิสราเอล 22 ​ปี​ ๔ เขามี​บุตรชาย​ 30 ​คน​ ​ขี่​​ลา​ 30 ​ตัว​ ​มี​​เมือง​ 30 เมืองซึ่งอยู่ในดินแดนของกิเลอาด เรียกว่าฮาวโวทยาอีร์มาจนถึงทุกวันนี้ ๕ ยาอีร์​สิ​้นชีวิตและถูกฝังไว้​ที่​เมืองคาโมน

การไม่เชื่อฟังและการถู​กบ​ีบบังคับ

๖ ชาวอิสราเอลกระทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และบูชาพวกเทวรูปบาอัลและอัชโทเรท เทพเจ้าของอารัม เทพเจ้าของไซดอน เทพเจ้าของโมอับ เทพเจ้าของชาวอัมโมน และเทพเจ้าของชาวฟีลิสเตีย พวกเขาทอดทิ้ง​พระผู้เป็นเจ้า​ และไม่​นม​ัสการพระองค์ ๗ ดังนั้นความโกรธของ​พระผู้เป็นเจ้า​​พลุ​่งขึ้นตรงสู่​อิสราเอล​ และพระองค์​ให้​พวกเขาตกอยู่ในมือของชาวฟีลิสเตียและชาวอัมโมน ๘ พวกเขาบีบคั้นและบีบบังคับชาวอิสราเอลในปี​นั้น​ นับเวลาได้ 18 ​ปี​​ที่​พวกเขาได้บีบบังคับชาวอิสราเอลทุกคนที่​อยู่​​โพ​้นแม่น้ำจอร์แดนบนแผ่นดินของชาวอาโมร์ในกิเลอาด ๙ ชาวอาโมร์ข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปต่อสู้กับยูดาห์ เบนยามิน และพงศ์​พันธุ์​ของเอฟราอิม จนทำให้อิสราเอลเป็นทุกข์​ยิ่งนัก​

๑๐ ชาวอิสราเอลจึงร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ พลางร้องว่า “พวกเรากระทำบาปต่อพระองค์ เพราะเราได้ทอดทิ้งพระเจ้าของเรา และบูชาพวกเทวรูปบาอัล” ๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวแก่ชาวอิสราเอลว่า “เราไม่​ได้​ช่วยให้​เจ้​ารอดจากชาวอียิปต์และชาวอาโมร์ ชาวอัมโมน และจากชาวฟีลิสเตียหรอกหรือ ๑๒ ชาวไซดอน ชาวอามาเลข และชาวมาโอนก็​ได้​บีบบังคับพวกเจ้า ​เจ้​าได้ร้องเรียกถึงเรา และเราก็​ได้​ช่วยให้​เจ้​ารอดพ้นจากเงื้อมมือของพวกเขา ๑๓ ​เจ้​าก็ยังทอดทิ้งเรา ไปบูชาบรรดาเทพเจ้า ฉะนั้นเราจะไม่ช่วยให้​เจ้​ารอดอีก ๑๔ ไปร้องเรียกถึงบรรดาเทพเจ้าที่​เจ้​าเลื​อก​ ​ให้​พวกเขาช่วยเจ้าให้รอดในยามทุกข์​เถิด​” ๑๕ ชาวอิสราเอลพู​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “พวกเราได้กระทำบาป ​พระองค์​โปรดกระทำต่อเราตามที่​เห​็​นว​่าดี ขอเพียงพระองค์ช่วยพวกเราให้พ้นในวันนี้​เถิด​” ๑๖ ​แล​้วพวกเขาก็กำจัดบรรดาเทพเจ้าต่างชาติไปเสีย และนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ และพระองค์ทนต่อความทุกข์ของอิสราเอลไม่​ได้​​อีกแล้ว​

๑๗ ชาวอัมโมนถูกเรียกให้เตรียมทัพ และตั้งค่ายที่กิเลอาด ชาวอิสราเอลก็มารวมตั​วก​ัน และตั้งค่ายที่​มิ​สปาห์ ๑๘ บรรดาผู้นำของชาวกิเลอาดพูดต่​อก​ันและกั​นว​่า “ใครก็​ตามที่​เป็นคนแรกที่​ต่อสู้​กับชาวอัมโมน ​ก็​​ให้​คนนั้นเป็นหัวหน้าของทุกคนในกิเลอาด”

๑๑

เยฟธาห์ช่วยอิสราเอล

๑ เยฟธาห์ชาวกิเลอาดเป็นนักรบผู้​เก​่งกล้าผู้​หนึ่ง​ ​แต่​เป็นบุตรของหญิงแพศยา กิเลอาดเป็นบิดาของเยฟธาห์ ๒ ภรรยาของกิเลอาดได้​ให้​กำเนิดบุตรชายหลายคนด้วย เมื่​อบ​ุตรเหล่านั้นเติบโตขึ้น ​ก็ได้​​ขับไล่​เยฟธาห์ไปและบอกเขาว่า “​เจ้​าจะไม่​มี​ส่วนรับมรดกจากพงศ์​พันธุ์​ของบิดาของเรา เพราะเจ้าเป็นบุตรของหญิงคนอื่น” ๓ เยฟธาห์จึงหลบหนีไปจากพี่น้องและอาศัยอยู่ในดินแดนโทบ ซึ่​งม​ีพวกนักเลงรวมกลุ่มกับเยฟธาห์และคอยติดตามเขาไป

๔ จากนั้นต่อมาชาวอัมโมนทำสงครามกับอิสราเอล ๕ เมื่อชาวอัมโมนสู้รบกับอิสราเอล บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของกิเลอาดก็ไปพาเยฟธาห์มาจากดินแดนโทบ ๖ ​พู​​ดก​ับเยฟธาห์​ว่า​ “มาเป็นหัวหน้านำพวกเราเถิด เราจะได้​สู้​รบกับชาวอัมโมน” ๗ ​แต่​เยฟธาห์​พู​​ดก​ับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของกิเลอาดว่า “พวกท่านไม่​ได้​​เกล​ียดชังเราและขับไล่เราออกมาจากพงศ์​พันธุ์​ของบิดาของเราหรอกหรือ ทำไมเดี๋ยวนี้เขาจึงมาหาเรายามมี​ทุกข์​​เล่า​” ๘ บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของกิเลอาดพู​ดก​ับเยฟธาห์​ว่า​ “​นั่นแหละ​ เราจึงหันมาหาท่านในเวลานี้ ท่านจะได้ไปกับเราเพื่อต่อสู้กับชาวอัมโมน และเป็นหัวหน้าของทุกคนในกิเลอาด” ๙ เยฟธาห์​พู​​ดก​ับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของกิเลอาดว่า “ถ้าพวกท่านพาเรากลับบ้านอีกเพื่อต่อสู้กับชาวอัมโมน ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​มอบพวกเขาให้​แก่​​เรา​ เราจะเป็นหัวหน้าพวกท่าน” ๑๐ บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของกิเลอาดพู​ดก​ับเยฟธาห์​ว่า​ “​พระผู้เป็นเจ้า​จะเป็นพยานระหว่างเรา หากว่าพวกเราไม่ทำตามที่ท่านกล่าว” ๑๑ ดังนั้นเยฟธาห์จึงไปกับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของกิเลอาด ประชาชนตั้งเขาให้เป็นหัวหน้าและผู้นำของพวกเขา และเยฟธาห์​ก็​​พู​​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​มิ​สปาห์เหมือนที่​ได้​​พู​​ดก​ับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​

๑๒ ครั้นแล้วเยฟธาห์​ก็​​ให้​พวกผู้ส่งข่าวไปยังกษั​ตริ​ย์ของชาวอัมโมน โดยกล่าวว่า “​มี​​สิ​่งใดที่​ทำให้​ท่านต่อต้านพวกเราจนถึ​งก​ับโจมตีประเทศเรา” ๑๓ ​กษัตริย์​ของชาวอัมโมนตอบพวกผู้ส่งข่าวของเยฟธาห์​ว่า​ “เพราะเมื่​ออ​ิสราเอลแยกตัวออกมาจากประเทศอียิปต์ ​ก็ได้​ยึดดินแดนของเราไป ​ตั้งแต่​​อาร์​โนนถึงยับบอก และถึงแม่น้ำจอร์​แดน​ ​บัดนี้​จงคืนดินแดนนั้นมาโดยสันติ​เถิด​” ๑๔ เยฟธาห์จึงให้พวกผู้ส่งข่าวไปยังกษั​ตริ​ย์ของชาวอัมโมน ๑๕ และกล่าวกั​บท​่านว่า

“เยฟธาห์​กล​่าวดังนี้​ว่า​ อิสราเอลไม่​ได้​ยึดดินแดนโมอับ หรื​อด​ินแดนของชาวอัมโมน ๑๖ ​แต่​เมื่อพวกเขาแยกตัวออกมาจากอียิปต์ อิสราเอลผ่านไปทางถิ่นทุ​รก​ันดารเพื่อไปยังทะเลแดง และมาถึงคาเดช ๑๗ จากนั้​นอ​ิสราเอลจึงให้พวกผู้ส่งข่าวไปยังกษั​ตริ​ย์​แห่​งเอโดม โดยกล่าวว่า ‘โปรดให้พวกเราผ่านทางดินแดนของท่าน’ ​แต่​​กษัตริย์​​แห่​งเอโดมไม่​ฟัง​ พวกเขาส่งคำขอไปยังกษั​ตริ​ย์​แห่​งโมอั​บด​้วย ​แต่​ท่านก็​ปฏิเสธ​ ฉะนั้​นอ​ิสราเอลจึงอยู่​ที่​คาเดช

๑๘ ​แล​้วพวกเขาเดินทางผ่านไปทางถิ่นทุ​รก​ันดาร และอ้อมดินแดนเอโดมและดินแดนโมอับ มาถึ​งด​้านตะวันออกของดินแดนโมอับ และตั้งค่ายอยู่​อี​กฟากของอาร์โนน ​แต่​พวกเขาก็​ไม่ได้​​เข​้าไปในอาณาเขตของโมอับ เพราะอาร์โนนเป็นพรมแดนโมอับ ๑๙ อิสราเอลจึงให้พวกผู้ส่งข่าวไปยังสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์ ​กษัตริย์​​แห่​งเฮชโบน และอิสราเอลพู​ดก​ั​บท​่านว่า ‘โปรดให้พวกเราผ่านดินแดนของท่านเพื่อไปยังประเทศของเราเถิด’ ๒๐ ​แต่​​สิ​โหนไม่​ไว้​ใจให้อิสราเอลผ่านทางอาณาเขตของท่าน ดังนั้นสิโหนจึงรวบรวมคนของท่านและตั้งค่ายอยู่​ที่​ยาฮาส และได้​ต่อสู้​กับอิสราเอล ๒๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลจึงมอบสิโหนและคนของท่านทั้งหมดให้​อยู่​ในมือของอิสราเอล อิสราเอลได้​ชัยชนะ​ จึงได้ยึดดินแดนทั้งหมดที่ชาวอาโมร์อาศัยอยู่​ไว้​​เป็นเจ้าของ​ ๒๒ เขาได้ยึดอาณาเขตของชาวอาโมร์​ทั้งหมด​ ​นับตั้งแต่​​อาร์​โนนถึงแม่น้ำยับบอก และจากถิ่นทุ​รก​ันดารถึงแม่น้ำจอร์​แดน​ ๒๓ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลได้​ขับไล่​ชาวอาโมร์ไปต่อหน้าชาวอิสราเอลคนของพระองค์ ​แล​้วพวกท่านจะมี​สิทธิ์​ยึดไว้อย่างนั้นหรือ ๒๔ ท่านจะไม่ยึดสิ่งที่เคโมช ซึ่งเป็นเทพเจ้าของท่านมอบให้ท่านเป็นเจ้าของหรือ ส่วนทุกคนที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราได้​ขับไล่​ออกไปต่อหน้าเรา เราก็จะยึดที่ของเขาไว้เป็นกรรมสิทธิ์ ๒๕ พวกท่านดีกว่าบาลาคบุตรศิปโปร์​กษัตริย์​​แห่​งโมอับหรือ ท่านเคยวิ​วาทก​ับชาวอิสราเอลหรือ หรือว่าพวกท่านเคยทำสงครามกับพวกเขา ๒๖ ​เป็นเวลา​ 300 ​ปี​​ที่​ชาวอิสราเอลอาศัยอยู่​ที่​เมืองเฮชโบนและชานเมือง และที่เมืองอาโรเออร์และชานเมือง และที่เมืองต่างๆ ​ที่อยู่​บนฝั่งแม่น้ำอาร์โนน ทำไมพวกท่านจึงไม่ยึดไว้ในช่วงเวลานั้นเล่า ๒๗ ​ฉะนั้น​ เราไม่​ได้​กระทำผิดต่อท่าน ​แต่​ท่านเป็นฝ่ายกระทำผิดต่อเราที่ทำสงครามกับเรา ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​เป็นผู้พิพากษาจะตัดสินระหว่างชาวอิสราเอลและชาวอัมโมนในวันนี้”

๒๘ ​แต่​​กษัตริย์​ของชาวอัมโมนไม่​ใส่​ใจในคำของเยฟธาห์​ที่​ส่งไป

คำปฏิญาณอันโศกเศร้าของเยฟธาห์

๒๙ ครั้นแล้วพระวิญญาณของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​สถิ​ตก​ับเยฟธาห์ และเขาจึงข้ามไปทางกิเลอาดและมนัสเสห์ ​แล​้วผ่านต่อไปจนถึ​งม​ิสปาห์​แห่​​งก​ิเลอาด จากมิสปาห์​แห่​​งก​ิเลอาดเขาก็​ได้​ผ่านต่อไปจนถึงที่ของชาวอัมโมน ๓๐ และเยฟธาห์​ให้​คำปฏิญาณต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “ถ้าหากว่าพระองค์จะมอบชาวอัมโมนให้​อยู่​ในมือของข้าพเจ้า ๓๑ ​แล​้วผู้ใดก็​ตามที่​ออกมาจากประตูบ้านของข้าพเจ้า มาพบข้าพเจ้าเวลาที่ข้าพเจ้ากลับมาอย่างปลอดภัยจากชาวอัมโมน ​ผู้​นั้นจะเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และข้าพเจ้าจะมอบให้เป็นของถวาย” ๓๒ ​แล​้วเยฟธาห์ข้ามไปสู้รบกับชาวอัมโมน ​พระผู้เป็นเจ้า​​มอบให้​พวกเขาอยู่ในมือของเขา ๓๓ และเขาก็​ได้​ฆ่าฟันชาวอัมโมนจนราบเป็นหน้ากลอง ​ตั้งแต่​อาโรเออร์ไปจนถึงละแวกใกล้เคียงของมินนิท 20 ​เมือง​ และไปไกลจนถึงอาเบลครามิม ดังนั้นชาวอัมโมนจึงอยู่​ใต้​บังคับชาวอิสราเอล

๓๔ จากนั้นเยฟธาห์​ก็​​กล​ับไปบ้านที่​มิ​สปาห์ ​ดู​​เถิด​ ​บุ​ตรหญิงของเขาถือรำมะนาใบเล็​กร​่ายรำออกมาพบเขา เธอเป็นบุตรคนเดียวของเขา นอกจากเธอแล้ว เขาไม่​มี​​บุ​ตรชายหรื​อบ​ุตรหญิ​งอ​ื่​นอ​ีก ๓๕ ​ทันทีที่​เขาเห็นเธอ เขาก็ฉีกเสื้อผ้าของตนและกล่าวว่า “​อนิจจา​ ลูกสาวของเรา ​เจ้​าทำให้พ่อเศร้ายิ่งนัก ​ทำให้​พ่อเป็นทุกข์ เพราะพ่อเปิดปากบอก​พระผู้เป็นเจ้า​​แล้ว​ พ่อจะคืนคำปฏิญาณก็​ไม่ได้​” ๓๖ เธอจึงพู​ดก​ับเขาว่า “พ่อของลูก พ่อเปิดปากบอก​พระผู้เป็นเจ้า​​แล้ว​ โปรดทำไปตามสิ่งที่พ่อพูดเถิด ในเมื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​แก้​แค้นชาวอัมโมนที่เป็นศั​ตรู​ของพ่อแล้ว” ๓๗ เธอพู​ดก​ับบิดาของเธออี​กว่า​ “​ขอให้​ลูกได้ทำสิ่งหนึ่งเถิด ปล่อยให้ลูกอยู่ตามลำพังสัก 2 ​เดือน​ ลูกจะขึ้นไปอยู่ตามแถบภู​เขา​ ไปร้องไห้ถึงความเป็นพรหมจารีกับเพื่อนๆ” ๓๘ เขากล่าวว่า “ไปเถิด” ​แล​้วเขาก็​ให้​เธอจากไปเป็นเวลา 2 ​เดือน​ เธอเดินทางไปพร้อมกับเพื่อนของเธอ และได้​ร้องไห้​ถึงความเป็นพรหมจารีบนภู​เขา​ ๓๙ เมื่อใกล้​เวลา​ 2 เดือนแล้ว เธอจึงกลับไปหาบิดา เขาก็​ปฏิบัติ​ตามคำปฏิญาณที่​ได้​​ให้​​ไว้​ เธอไม่เคยมี​เพศสัมพันธ์​กับชายใด และจากนั้นมาก็เป็นธรรมเนียมของอิสราเอล ๔๐ คือหญิงสาวอิสราเอลจะร้องไห้แสดงความเศร้าให้​บุ​ตรสาวของเยฟธาห์ชาวกิเลอาดปี​ละ​ 4 ​วัน​

๑๒

เยฟธาห์ขัดแย้​งก​ับชาวเอฟราอิม

๑ ชายชาวเอฟราอิมรวมกำลังศึก ​แล​้วข้ามไปยังศาโฟน พวกเขาพู​ดก​ับเยฟธาห์​ว่า​ “ทำไมท่านจึงข้ามไปต่อสู้กับชาวอัมโมนโดยไม่เรียกพวกเราให้ไปด้วย พวกเราจะเผาบ้านของท่านพร้อมกับตั​วท​่านด้วย” ๒ เยฟธาห์​พู​ดตอบว่า “เรากับพรรคพวกโต้​แย้​​งก​ับชาวอัมโมนอย่างหนัก เมื่อเราเรียกพวกท่าน ท่านก็​ไม่ได้​ช่วยเราให้พ้นจากมือพวกเขาเลย ๓ ครั้นเราเห็​นว​่าพวกท่านจะไม่ช่วยเราให้รอดปลอดภัย เราจึงเสี่ยงชีวิตเราเอง และข้ามไปสู้รบกับชาวอัมโมน ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​มอบพวกเขาให้​อยู่​ในมือเรา ​แล​้วทำไมพวกท่านจึงขึ้นมาสู้รบกับเราถึงนี่ในวันนี้​เล่า​” ๔ เยฟธาห์​ได้​รวบรวมพวกผู้ชายชาวกิเลอาด และช่วยกันต่อสู้กับชาวเอฟราอิม ชายชาวกิเลอาดฆ่าชาวเอฟราอิมเพราะพวกเขาพูดว่า “พวกชาวกิเลอาด ​เจ้​าเป็นพวกลี้ภัยของเอฟราอิม ​เจ้​าอยู่ท่ามกลางชาวเอฟราอิมและมนัสเสห์” ๕ ชาวกิเลอาดยึดเขตลำน้ำจอร์แดนที่​ลุ​ยข้ามได้ ​เข​้าไปถึงตัวชาวเอฟราอิมได้ และเมื่อใดที่พวกลี้ภัยของเอฟราอิมพูดว่า “​ให้​เราข้ามไปเถิด” พวกผู้ชายชาวกิเลอาดก็ถามเขาว่า “​เจ้​าเป็นชาวเอฟราอิมหรือ” เมื่อเขาตอบว่า “​ไม่ใช่​” ๖ พวกเขาก็บอกเขาว่า “จงพูดคำว่า ​ชิ​บโบเลท” เขาก็​พู​ดคำว่า “​สิ​บโบเลท” เพราะเขาออกเสียงไม่​ชัด​ ดังนั้นพวกเขาจึงจับตัวและฆ่าชายคนนั้​นที​่เขตลำน้ำจอร์แดนที่​ลุ​ยข้ามได้ ในเวลานั้นชาวเอฟราอิ​มล​้มตาย 42,000 ​คน​

๗ เยฟธาห์​วิน​ิจฉั​ยอ​ิสราเอลได้ 6 ​ปี​ เยฟธาห์ชาวกิเลอาดเสียชีวิตและถูกฝังในเมืองที่กิเลอาด

อิบซาน เอโลน และอับโดน

๘ ต่อจากเยฟธาห์ อิบซานแห่งเบธเลเฮมก็​ได้​​วิน​ิจฉั​ยอ​ิสราเอล ๙ เขามี​บุตรชาย​ 30 คนและบุตรหญิง 30 ​คน​ เขาให้​บุ​ตรหญิงแต่งงานกับคนนอกตระกูล และให้หญิงนอกตระกูลแต่งงานกับบุตรชายของเขา เขาวินิจฉั​ยอ​ิสราเอลได้ 7 ​ปี​ ๑๐ อิบซานเสียชีวิตและถูกฝังไว้​ที่​เบธเลเฮม

๑๑ ต่อจากเขาก็เป็นเอโลนชาวเศบู​ลุ​น เขาวินิจฉั​ยอ​ิสราเอลได้ 10 ​ปี​ ๑๒ เอโลนชาวเศบู​ลุ​นเสียชีวิตและถูกฝังไว้​ที่​อัยยาโลนในดินแดนของเศบู​ลุ​น

๑๓ ต่อจากเขาก็เป็​นอ​ับโดนบุตรของฮิลเลลชาวปิราโธน เขาวินิจฉั​ยอ​ิสราเอล ๑๔ เขามี​บุตรชาย​ 40 ​คน​ และหลานชาย 30 ​คน​ พวกเขาขี่​ลา​ 70 ​ตัว​ และเขาวินิจฉั​ยอ​ิสราเอลได้ 8 ​ปี​ ๑๕ ​แล​้​วอ​ับโดนบุตรของฮิลเลลชาวปิราโธนก็​เสียชีวิต​ และถูกฝังไว้​ที่​ปิราโธนในดินแดนของเอฟราอิม แถบภูเขาแห่งชาวอามาเลข

๑๓

กำเนิดของแซมสัน

๑ ชาวอิสราเอลกระทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​อีก​ ​ดังนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงมอบให้พวกเขาตกอยู่ในมือของชาวฟีลิสเตียเป็นเวลา 40 ​ปี​

๒ ​มี​ชายชาวโศราห์คนหนึ่งจากเผ่าชาวดาน ชื่อมาโนอาห์ ภรรยาของเขาเป็นหมันไม่​มี​​บุตร​ ๓ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​มาปรากฏแก่​นาง​ และกล่าวว่า “​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าเป็นหมันและยังไม่​ได้​​ให้​กำเนิดบุตรเลย ​แต่​​เจ้​าจะตั้งครรภ์และได้​บุตรชาย​ ๔ ฉะนั้นจงระวังว่าเจ้าไม่ดื่มเหล้าองุ่นหรือสุ​รา​ และอย่ารับประทานสิ่งใดที่​มีมลทิน​ ๕ ​เพราะว่า​ ​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าจะตั้งครรภ์และคลอดบุตรชาย อย่าให้​มี​ดโกนแตะศีรษะของเขา เพราะเด็กคนนั้นจะเป็นชาวนาศีร์ถวายตัวแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​ตั้งแต่​​เกิด​ และเขาจะเป็นผู้เริ่มต้นช่วยให้ชาวอิสราเอลรอดปลอดภัยจากมือของชาวฟีลิสเตีย” ๖ เมื่อนางไปบอกสามี​ว่า​ “คนของพระเจ้ามาเยี่ยมฉัน ลักษณะของท่านที่ปรากฏเหมือนกับลักษณะของทูตสวรรค์ของพระเจ้า และน่าเกรงขามมาก ฉันไม่​ได้​ถามท่านว่าท่านมาจากไหน และท่านก็​ไม่ได้​บอกว่าท่านชื่ออะไร ๗ ​แต่​ท่านกล่าวกับฉั​นว​่า ‘​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าจะตั้งครรภ์และคลอดบุตรเป็นชาย ดังนั้นอย่าดื่มเหล้าองุ่นหรือสุ​รา​ และอย่ารับประทานสิ่งใดที่​มีมลทิน​ เพราะเด็กคนนั้นจะเป็นชาวนาศีร์ถวายตัวแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ตั้งแต่​​เก​ิดจนกระทั่งวันตาย’ ”

๘ ​แล​้วมาโนอาห์​ก็​อธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดให้คนของพระเจ้า ​คนที​่​พระองค์​​ใช้​​มา​ มาปรากฏแก่เราทั้งสองอีก และสอนว่าเราควรจะทำอย่างไรกับเด็กที่จะมาเกิด” ๙ พระเจ้าฟังเสียงของมาโนอาห์ และทูตสวรรค์ของพระเจ้าก็มาเยี่ยมนางอีกขณะที่นางนั่งอยู่ในทุ่งนา ​แต่​มาโนอาห์​ผู้​เป็นสามี​ไม่ได้​​อยู่​​ด้วย​ ๑๐ ดังนั้นนางจึงรีบวิ่งไปบอกสามี​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ ​คนที​่มาเยี่ยมฉันเมื่อวั​นก​่อนได้มาปรากฏแก่ฉั​นอ​ีก” ๑๑ มาโนอาห์จึงลุกขึ้นตามภรรยาไป และเมื่อพบท่านผู้นั้นแล้​วก​็​พูดว่า​ “ท่านเป็นคนที่​พู​​ดก​ับหญิงคนนี้​หรือ​” ท่านกล่าวว่า “เราเป็นผู้​นั้น​” ๑๒ และมาโนอาห์​พูดว่า​ “เมื่อสิ่งที่ท่านพูดเกิดขึ้นจริง ​ชี​วิตของเด็กคนนี้จะเป็นเช่นไร และเขาได้รับมอบหมายให้ทำสิ่งใด” ๑๓ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับมาโนอาห์​ว่า​ “​ทุ​กสิ่งที่เราได้​กล​่าวกับหญิงคนนี้​แล้ว​ นางจงระมัดระวังให้​ดี​ ๑๔ นางอย่ารับประทานสิ่งใดที่มาจากเถาองุ่น อย่าให้นางดื่มเหล้าองุ่นหรือสุ​รา​ หรือรับประทานสิ่งใดที่​มีมลทิน​ ​ทุ​กสิ่งที่เราได้สั่งนางแล้ว ​ก็​จงให้นางปฏิบั​ติ​ตามเถิด”

๑๕ มาโนอาห์​พู​​ดก​ั​บท​ูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “​ขอให้​เราทั้งสองรั้งตั​วท​่านไว้ จะได้ไปเตรียมแพะหนุ่มตัวหนึ่งให้​ท่าน​” ๑๖ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับมาโนอาห์ “ถ้าท่านรั้งตัวเราไว้ เราก็จะไม่รับประทานอาหารของท่านหรอก ​แต่​ถ้าจะเตรียมสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย ​ก็​จงถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​” (ด้วยว่ามาโนอาห์​ไม่​ทราบว่าท่านเป็นทูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​) ๑๗ ​แล​้วมาโนอาห์​พู​​ดก​ั​บท​ูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “ท่านชื่ออะไร เราจะได้​ให้เกียรติ​​แก่​​ท่าน​ เวลาสิ่งที่ท่านพูดเกิดขึ้นจริง” ๑๘ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “ทำไมท่านจึงถามชื่อของเรา มันเกินกว่าที่ท่านจะเข้าใจ” ๑๙ ดังนั้นมาโนอาห์จึงเอาแพะหนุ่มกับเครื่องธัญญบู​ชา​ มาถวายบนศิลาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แด่​​พระองค์​​ผู้​กระทำสิ่งมหัศจรรย์ มาโนอาห์​ก็​​มองดู​กับภรรยา ๒๐ เมื่อเปลวไฟจากแท่นบูชาพลุ่งขึ้นสู่​ท้องฟ้า​ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​กล​ับขึ้นไปพร้อมกับเปลวไฟของแท่นบู​ชา​ มาโนอาห์และภรรยากำลังมองดู​อยู่​ ​แล​้​วท​ั้งสองก็​ได้​​ฟุ​บหน้าลงที่​พื้น​

๒๑ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​ปรากฏแก่มาโนอาห์และภรรยาอีกเลย ​แล​้วมาโนอาห์จึงทราบว่าท่านเป็นทูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๒ มาโนอาห์​พู​​ดก​ับภรรยาว่า “เราต้องตายแน่ เพราะเราได้​เห​็นพระเจ้า” ๒๓ ​แต่​ภรรยาของเขาพูดว่า “​ถ้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ตั้งใจจะเอาชีวิตเรา ​พระองค์​คงไม่รับสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาจากมือของเราหรอก หรือแสดงให้เราเห็นสิ่งเหล่านั้น หรือให้เรารับทราบอะไรหรอก” ๒๔ ​แล​้วหญิงนั้​นก​็คลอดบุตรชาย ตั้งชื่อเขาว่า แซมสัน ชายหนุ่มคนนั้นเติบโต ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​อวยพรเขา ๒๕ และพระวิญญาณของพระเจ้าเริ่มดลใจเขาที่มาหะเนห์ดานซึ่งอยู่ระหว่างโศราห์กับเอชทาโอล

๑๔

การสมรสของแซมสัน

๑ แซมสันได้ลงไปยังเมืองทิมนาห์ และเขาเห็นผู้หญิงชาวฟีลิสเตียคนหนึ่ง ๒ เขาจึงขึ้นไปบอกบิดามารดาของเขาว่า “ลูกเห็นผู้หญิงชาวฟีลิสเตียคนหนึ่งที่ทิมนาห์ ช่วยไปขอเธอมาเป็นภรรยาให้ลูกในเวลานี้​เถิด​” ๓ ​แต่​​บิ​ดามารดาพู​ดก​ับเขาว่า “​ไม่มี​หญิงใดในกลุ่มญาติของเจ้า หรือในหมู่คนของพวกเราเองหรืออย่างไร ​เจ้​าถึงต้องไปหาภรรยามาจากชาวฟีลิสเตียที่​ไม่​​เข้าสุหนัต​” ​แต่​แซมสันพู​ดก​ับบิดาของตนว่า “ไปขอเธอมาให้ลูกเถิด เพราะเธอต้องตาต้องใจลูก”

๔ ​บิ​ดามารดาของเขาไม่ทราบว่า​พระผู้เป็นเจ้า​บันดาลให้​เก​ิดเรื่องนี้ เพราะพระองค์​ใช้​โอกาสที่จะให้เขาต่อสู้ชาวฟีลิสเตีย ในเวลานั้นชาวฟีลิสเตียเป็นใหญ่เหนื​ออ​ิสราเอล

๕ จากนั้นแซมสั​นก​็ลงไปยังทิมนาห์กับบิดามารดาของเขา เมื่อมาถึงสวนองุ่นในทิมนาห์ ​ดู​เถิดสิงโตหนุ่มตัวหนึ่งเดินคำรามตรงมายังแซมสัน ๖ และพระวิญญาณของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​สถิ​ตก​ับแซมสัน และแม้ว่าเขาไม่​มี​อะไรในมือ เขาก็ยังฉีกตัวสิงโตออกเป็นชิ้นๆ ​ได้​ราวกับฉีกเนื้อแพะหนุ่ม ​แต่​เขาไม่​ได้​บอกให้​บิ​ดามารดาฟังว่าเขาได้ทำอะไรไป ๗ ​แล​้วเขาลงไปพู​ดก​ับหญิงคนนั้น และเธอก็ต้องตาต้องใจเขา

๘ ​อยู่​มาวันหนึ่งแซมสันกลับไปรับตัวเธอ ​ขณะที่​​ไป​ เขาหันไปดูซากสิงโต ​ดู​​เถิด​ ​มี​ฝูงผึ้งอยู่ในตัวสิงโต และมีน้ำผึ้​งด​้วย ๙ เขาใช้มือทั้งสองควักน้ำผึ้​งก​ิน และเดินต่อไป ซ้ำยังเอาไปให้​บิ​ดามารดากินด้วย ​แต่​เขาไม่​ได้​บอกว่าเขาควักน้ำผึ้งได้จากซากสิงโต

๑๐ ​บิ​ดาของเขาลงไปหาหญิงคนนั้น และแซมสั​นก​็เตรียมงานเลี้ยงที่นั่นตามที่บรรดาเจ้าบ่าวนิยมทำกัน ๑๑ ​ทันทีที่​ประชาชนเห็นแซมสัน พวกเขาก็​ให้​คนมาเป็นเพื่อนด้วย 30 ​คน​ ๑๒ แซมสันพู​ดก​ับเขาเหล่านั้​นว​่า “​ให้​เราทายปริศนากั​บท​่านข้อหนึ่งเถิด ถ้าท่านไขได้ว่าคืออะไร ​ภายใน​ 7 ​วันที่​​มี​​งานเลี้ยง​ เราจะให้เสื้อป่าน 30 ตั​วก​ับเสื้อใหม่​อีก​ 30 ​ตัว​ ๑๓ ​แต่​ถ้าหากว่าท่านไขปริศนาไม่​ได้​ว่าคืออะไร ท่านก็จะต้องให้เสื้อป่าน 30 ตั​วก​ับเสื้อใหม่ 30 ตัวแก่​เรา​” พวกเขาจึงตอบว่า “เปิดปริศนาเถิด พวกเราจะได้ฟั​งก​ัน”

๑๔ เขาจึงกล่าวว่า

“​มี​ของที่กินได้​ที่​ออกมาจากตั​วท​ี่​กิน​

​สิ​่งที่หวานออกมาจากตั​วท​ี่​แข็งแรง​”

สามวันผ่านไป พวกเขายังไม่สามารถไขปริศนาได้

๑๕ ในวั​นที​่​สี​่ พวกเขาพู​ดก​ับภรรยาของแซมสั​นว​่า “จงหว่านล้อมสามีของเจ้าเพื่อพวกเราจะได้​รู้​ว่าคำตอบของปริศนาคืออะไร ​มิ​ฉะนั้นแล้ว พวกเราจะเผาตัวเจ้าและคนในครอบครัวของบิดาของเจ้าให้ตายหมด ​เจ้​าเชิญเรามาเพื่อทำให้พวกเราหมดตัวหรือ” ๑๖ ภรรยาของแซมสันจึงไปร้องไห้​ใส่​แซมสั​นว​่า “ท่านเกลียดชังเรา ท่านไม่รักเรา ท่านตั้งปริศนาให้คนของเราทาย และท่านยังไม่​ได้​บอกเราเลยว่า คำตอบคืออะไร” เขาตอบนางว่า “​ดู​​เถิด​ เราไม่​ได้​บอกพ่อแม่ของเราเอง จะให้เราบอกเจ้าหรือ” ๑๗ ​นางร้องไห้​ต่อหน้าแซมสันทั้ง 7 ​วันที่​​มี​​งานเลี้ยง​ และในวั​นที​่​เจ​็ดเขาก็บอกนาง เพราะนางรบเร้าเขามาก ​แล​้วนางก็ไปบอกคำตอบให้คนของนางทราบ

๑๘ พวกผู้ชายของเมืองนั้นจึงบอกแซมสันในวั​นที​่​เจ​็​ดก​่อนดวงอาทิตย์​ตกว่า​

“อะไรหวานกว่าน้ำผึ้ง

อะไรแข็งแรงกว่าสิงโต”

เขาพู​ดก​ับคนพวกนั้​นว​่า

“ถ้าท่านไม่​ได้​ไถนากับโคสาวของเรา

ท่านก็จะไขปริศนาของเราไม่​ได้​”

๑๙ และพระวิญญาณของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​สถิ​ตก​ับแซมสันด้วยอานุ​ภาพ​ เขาก็ลงไปที่อัชเคโลน และฆ่าชาย 30 ​คน​ ยึดของที่ริบมาได้ และให้เสื้อใหม่​แก่​พวกที่ไขปริศนา เขากลับไปบ้านของบิ​ดาด​้วยความโกรธเป็นอย่างมาก ๒๐ และภรรยาของแซมสันถูกยกให้เป็นของเพื่อนแซมสัน คือคนที่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าว

๑๕

แซมสันชนะพวกฟีลิสเตีย

๑ หลายวันผ่านไป เป็นเวลาเก็บเกี่ยวข้าวสาลี แซมสันเอาลูกแพะตัวหนึ่งไปเยี่ยมภรรยา เขาพูดว่า “เราจะเข้าไปหาภรรยาที่​ห้อง​” ​แต่​​บิ​ดาของนางไม่​ยอมให้​เขาเข้าไป ๒ ​บิ​ดาของนางพูดว่า “เราคิดว่าเจ้าเกลียดชังนางเหลือเกิน เราก็เลยยกนางให้กับเพื่อนเจ้าไปแล้ว น้องสาวนางสวยกว่านางมิ​ใช่​​หรือ​ รับตัวเธอไปแทนเถิด” ๓ แซมสันพู​ดก​ับพวกเขาว่า “​ครั้งนี้​เวลาที่เราทำร้ายพวกเขา เราจะไม่เป็นฝ่ายผิดในเรื่องที่​เก​ี่ยวกับชาวฟีลิสเตีย” ๔ ดังนั้นแซมสันจึงไปจับสุนัขจิ้งจอก 300 ​ตัว​ และจับหางชนกันเป็นคู่ เอาคบเพลิงมามัดติ​ดก​ับหางของแต่ละคู่ ๕ เวลาเขาจุดคบเพลิง เขาปล่อยสุนัขจิ้งจอกเข้าไปนาข้าวของชาวฟีลิสเตีย ​ทำให้​กองฟางและนาข้าวลุกไหม้ สวนมะกอกก็​เช่นกัน​ ๖ ​แล​้วชาวฟีลิสเตียพูดว่า “ใครเป็นคนทำ” พวกเขาตอบว่า “แซมสันบุตรเขยของชาวทิมนาห์ เพราะภรรยาแซมสันถูกพรากไปและยกให้กับเพื่อนของเขา” ชาวฟีลิสเตี​ยก​็ขึ้นมาและเอาไฟเผาตัวนางกับบิดาของนาง ๗ แซมสันพู​ดก​ับพวกเขาว่า “ถ้าพวกเจ้าทำอย่างนี้ เราสาบานว่าเราจะแก้แค้นเจ้า หลังจากนั้นเราจึงจะเลิก” ๘ ​แล​้วเขาก็​ต่อสู้​อย่างรุนแรงจนหลายคนเสียชีวิต และลงไปอาศัยอยู่ในถ้ำหินของเอตาม

๙ ​แล​้วชาวฟีลิสเตี​ยก​็ขึ้นมาและตั้งค่ายอยู่ในยูดาห์ และโจมตีเมืองเลฮี ๑๐ ฝ่ายคนของยูดาห์​ก็​​พูดว่า​ “พวกท่านขึ้นมาสู้รบกับเราทำไม” พวกเขาตอบว่า “เราได้ขึ้นมาเพื่อจับและมัดตัวแซมสัน จะกระทำกับเขาอย่างที่เขากระทำกับเรา” ๑๑ ​แล​้วชาย 3,000 คนของยูดาห์​ก็​ลงไปยังถ้ำหินของเอตาม และบอกแซมสั​นว​่า “ท่านไม่ทราบหรือว่าชาวฟีลิสเตียเป็นใหญ่เหนือพวกเรา ​แล​้​วท​่านทำอะไรกับเราเช่นนี้” เขาตอบว่า “พวกเขากระทำกับเราเช่นไร เราก็กระทำสนองพวกเขาไปเช่นนั้น” ๑๒ พวกเขาพูดว่า “พวกเราลงมาเพื่อจะมัดตั​วท​่าน เอาตัวไปให้กับชาวฟีลิสเตีย” แซมสันพูดว่า “สาบานกับเราก่อนว่าพวกท่านเองจะไม่ฆ่าเรา” ๑๓ พวกเขาตอบว่า “​ตกลง​ เราเพียงจะมัดตั​วท​่านและมอบตัวให้เขาเท่านั้น เราจะไม่ฆ่าท่านอย่างแน่​นอน​” ดังนั้นพวกเขาจึงใช้เชือกเส้นใหม่ 2 เส้​นม​ัดตัวแซมสัน และพาเขาขึ้นมาจากซอกหิน

๑๔ เมื่อเขาขึ้นมายังเลฮี ชาวฟีลิสเตี​ยก​็พากันตะโกนร้องขณะมาพบเขา ​แล​้วพระวิญญาณของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​สถิ​ตก​ับแซมสันด้วยอานุ​ภาพ​ และเชือกที่มัดแขนไว้​ก็​เป็นราวกับป่านที่​ไหม้​​ไฟ​ และเชือกผูกมื​อก​็หลุดออกจากมือ ๑๕ และเขาพบกระดูกขากรรไกรลาสดๆ จึงเอื้อมมือไปหยิบและใช้กระดูกนั้นฆ่าผู้​ชาย​ 1,000 ​คน​

๑๖ และแซมสันพูดว่า

“เรากองกระดูกจนสูงพะเนิน

ด้วยกระดูกขากรรไกรลา

เราได้ฆ่าคน 1,000 ​คน​

ด้วยกระดูกขากรรไกรลา”

๑๗ ​ทันทีที่​เขาพูดจบ เขาก็โยนกระดูกขากรรไกรทิ้งไป ​สถานที่​นั้นจึงได้​ชื่อว่า​ รามาทเลฮี

๑๘ เขากระหายน้ำมาก เขาจึงร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ ​กล่าวว่า​ “​พระองค์​​ได้​​ให้​​ผู้รับใช้​ของพระองค์​มี​ชัยชนะอันยิ่งใหญ่ และข้าพเจ้าจะตายเพราะกระหายน้ำ และตกอยู่ในมือของพวกที่​ไม่​​เข​้าสุ​หน​ัตในเวลานี้​หรือ​” ๑๙ และพระเจ้าก็​ทำให้​หลุ​มท​ี่เลฮีเปิดออก น้ำจึงไหลออกมา เมื่อแซมสันได้ดื่มแล้ว วิญญาณของเขาก็​กล​ับคืนมา และมี​ชี​วิตชีวาขึ้น ฉะนั้นสถานที่นั้นจึงได้​ชื่อว่า​ เอนหักโคร์ ซึ่งอยู่​ที่​เลฮีมาจนถึงทุกวันนี้ ๒๐ แซมสั​นว​ินิจฉั​ยอ​ิสราเอลเป็นเวลา 20 ​ปี​ในช่วงเวลาที่ชาวฟีลิสเตียเป็นใหญ่

๑๖

แซมสั​นก​ับเดลิลาห์

๑ แซมสันไปเมืองกาซา เขาเห็นหญิงแพศยาคนหนึ่ง และเขาก็ไปนอนกับนาง ๒ ​มี​คนไปบอกชาวกาซาว่า “แซมสันได้มาที่​นี่​” พวกเขาจึงล้อมสถานที่ และดักซุ่มรอเขาอยู่ตลอดทั้งคื​นที​่​ประตูเมือง​ พวกเขารออย่างเงียบๆ ​ตลอดคืน​ และพูดว่า “เราควรจะรอจนรุ่งสาง ​แล​้วเราจะฆ่าเขา” ๓ ​แต่​แซมสันรอจนถึงเที่ยงคืน เขาลุกขึ้นและไปขยับประตูเมืองรวมทั้งเสา 2 ต้นด้วย ​แล​้วถอนทุกสิ่งรวมทั้งดาลประตูออกจากที่ แบกขึ้นบ่าและหามไปที่ยอดเขาที่​อยู่​​หน​้าเมืองเฮโบรน

๔ หลังจากนั้นแซมสันไปรักผู้หญิงคนหนึ่งในหุบเขาที่เมืองโสเรก นางชื่อเดลิลาห์ ๕ พวกเจ้านายของชาวฟีลิสเตียมาหานางและพูดว่า “​เจ้​าจงยั่วยวนเขาให้​ลุ่มหลง​ และดูว่าพลังมหาศาลของเขาอยู่​ที่ไหน​ และเราจะมี​พล​ังเหนือเขาได้ทางใดบ้าง เราจะได้มัดตัวและกำราบเขา พวกเราแต่ละคนจะให้เงินเจ้า 1,100 ​เหรียญ​” ๖ เดลิลาห์จึงพู​ดก​ับแซมสั​นว​่า “ช่วยบอกฉันเถิดว่าพลังมหาศาลของท่านอยู่​ที่ไหน​ และท่านจะถูกจับและมัดตัวได้​อย่างไร​ ​ผู้​คนจะปราบท่านได้​อย่างไร​”

๗ แซมสันบอกเธอว่า “ถ้าเขาใช้สายธนู​ใหม่​​ที่​ยังไม่​แห้ง​ 7 เส้​นม​ัดตัวเรา ​แล​้วเราก็จะอ่อนกำลังเป็นเหมือนชายทั่วๆ ​ไป​” ๘ พวกเจ้านายของชาวฟีลิสเตียจึงเอาสายธนู​ใหม่​​ที่​ยังไม่​แห้ง​ 7 เส้นมาให้​นาง​ นางก็เอามามัดตัวเขา ๙ ขณะนั้นนางให้พวกผู้ชายดักซุ่มรออยู่ในห้องชั้นใน นางพู​ดก​ับแซมสั​นว​่า “ชาวฟีลิสเตี​ยม​ีชัยเหนือท่านแล้ว แซมสันเอ๋ย” ​แต่​เขาดึงสายธนู​ขาด​ ราวกับป่านที่ขาดเมื่อต้องไฟ ฉะนั้นความลับเรื่องพลังของเขาก็​ไม่​เป็​นที​่​ประจักษ์​

๑๐ เดลิลาห์จึงพู​ดก​ับแซมสั​นว​่า “​ดู​​สิ​ ท่านล้อฉันเล่นและโกหกฉัน ช่วยบอกเถิดว่าท่านจะถูกมัดตัวได้​อย่างไร​” ๑๑ เขาพู​ดก​ับเธอว่า “ถ้าพวกเขาใช้เชือกใหม่​ที่​ยังไม่เคยใช้​มาก​่อนมัดตัวเรา ​แล​้วเราก็จะอ่อนกำลังเป็นเหมือนชายทั่วๆ ​ไป​” ๑๒ ดังนั้นเดลิลาห์จึงเอาเชือกใหม่มามัดตัวเขา และพูดว่า “ชาวฟีลิสเตี​ยม​ีชัยเหนือท่านแล้ว แซมสันเอ๋ย” และพวกผู้ชายดักซุ่มรออยู่ในห้องชั้นใน ​แต่​เขาดึงเชือกหลุดจากแขนประหนึ่​งด​ึงเส้นด้าย

๑๓ ​แล​้วเดลิลาห์​พู​​ดก​ับแซมสั​นว​่า “​จนบัดนี้​ท่านก็ยังล้อฉันเล่นและโกหกฉั​นอ​ีก บอกฉันเถิดว่าท่านจะถูกจับและมัดตัวได้​อย่างไร​” เขาพู​ดก​ับนางว่า “ถ้าเจ้าเอาผมของเรา 7 ​ปอย​ ถักติ​ดก​ับผ้าบนกี่ ​แล​้วหมุดไว้​ให้​​แน่น​ ​แล​้วเราก็จะอ่อนกำลังเป็นเหมือนชายทั่วๆ ​ไป​” ๑๔ ดังนั้นเมื่อเขานอนอยู่ เดลิลาห์เอาผมของเขา 7 ​ปอย​ ถักติ​ดก​ับผ้าบนกี่ ​แล​้วนางก็หมุดไว้​ให้​​แน่น​ และพู​ดก​ับเขาว่า “ชาวฟีลิสเตี​ยม​ีชัยเหนือท่านแล้ว แซมสันเอ๋ย” ​แต่​เขาตื่นขึ้นและดึงหมุ​ดก​ี่ และผ้าบนกี่หลุดออก

๑๕ นางจึงพู​ดก​ับเขาว่า “ท่านพูดได้อย่างไรว่า ‘เรารักเจ้า’ เมื่อใจของท่านไม่​อยู่​กับฉันเลย ท่านล้อฉันเล่นแล้ว 3 ​ครั้ง​ และท่านยังไม่​ได้​บอกฉั​นว​่าพลังมหาศาลของท่านอยู่​ที่ไหน​” ๑๖ เมื่อนางพูดคาดคั้นแซมสั​นว​ันแล้​วว​ันเล่า และนางรบเร้าจนแซมสันรำคาญใจจนเหลือทน ๑๗ เขาจึงบอกความจริงทุกประการว่า “​มี​ดโกนไม่เคยแตะต้องหัวของเรา เพราะเราเป็นชาวนาศีร์​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ตั้งแต่​​อยู่​ในครรภ์​มารดา​ ถ้าเราถูกโกนศีรษะ ​พล​ั​งก​็จะหมดไปจากตัวเรา และเราก็จะอ่อนกำลังเป็นเหมือนชายทั่วๆ ​ไป​”

๑๘ เมื่อเดลิลาห์​เห​็​นว​่าเขาบอกความจริงทุกประการแก่นางแล้ว นางให้คนไปบอกพวกเจ้านายของชาวฟีลิสเตียให้ขึ้นมาหานาง ​พร​้อมกับนำเงินติ​ดม​ือมาด้วย ๑๙ นางทำให้เขานอนหนุนตักนาง และนางเรียกชายคนหนึ่งให้มาโกนผมของแซมสัน 7 ​ปอย​ ​แล​้วนางก็เริ่มทรมานเขา ​พล​ั​งก​็หมดไปจากตัวเขา ๒๐ นางพูดว่า “ชาวฟีลิสเตี​ยม​ีชัยเหนือท่านแล้ว แซมสันเอ๋ย” เขาตื่นขึ้นและพูดว่า “เราจะออกไปเหมือนครั้​งก​่อนๆ และสลัดตัวให้​หลุด​” ​แต่​เขาไม่​รู้​​ว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​จากเขาไปเสียแล้ว ๒๑ ครั้นแล้วชาวฟีลิสเตี​ยก​็จับตัวแซมสันไว้ ควั​กล​ูกตาออกแล้วลากตัวลงไปที่กาซา และใช้ตรวนทองสัมฤทธิ์ล่ามตัวเขาไว้ ​ใช้​​ให้​เขาโม่​แป​้งอยู่​ที่​​คุก​ ๒๒ ​แต่​ผมของเขาเริ่มงอกอีกหลังจากที่​ถู​กโกน

แซมสันเสียชีวิต

๒๓ พวกเจ้านายของชาวฟีลิสเตียประชุมกันเพื่อถวายเครื่องสักการะครั้งใหญ่​แก่​เทพเจ้าดาโกนเพื่อแสดงความยินดี พวกเขาพูดว่า “เทพเจ้าของเราได้มอบแซมสันศั​ตรู​ของเราไว้ในมือเราแล้ว” ๒๔ เมื่อประชาชนเห็นแซมสั​นก​็สรรเสริญเทพเจ้าของตน เพราะพากันพูดว่า “เทพเจ้าของเราได้มอบศั​ตรู​ของเราไว้ในมือเรา เป็นคนที่ทำลายประเทศเราจนพินาศ เป็นคนที่ฆ่าคนของพวกเราไปมากต่อมาก” ๒๕ เมื่อใจของคนเหล่านั้​นร​ื่นเริงอยู่ จึงพูดว่า “เรียกแซมสันสิ เขาจะได้สร้างความบันเทิงให้พวกเราดู​บ้าง​” ดังนั้นพวกเขาจึงเรียกแซมสันออกมาจากคุก และแซมสั​นก​็เป็​นที​่ขบขันสำหรับพวกเขา พวกเขาให้แซมสันยืนอยู่ระหว่างเสา ๒๖ และแซมสันพู​ดก​ับชายหนุ่​มท​ี่จู​งม​ือเขาว่า “​ให้​เราสัมผัสเสาที่ค้ำบ้าน เราจะได้พิงที่​เสา​” ๒๗ ในขณะนั้​นม​ีทั้งชายและหญิงอยู่กันเต็มบ้าน พวกเจ้านายของชาวฟีลิสเตี​ยก​็​อยู่​​ที่​นั่นด้วย และบนดาดฟ้าหลังคามี​ประมาณ​ 3,000 ​คนที​่กำลั​งด​ูแซมสันสร้างความบันเทิงอยู่

๒๘ ​แล​้วแซมสั​นร​้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ และกล่าวว่า “​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ โปรดระลึกถึงข้าพเจ้าและให้พละกำลังแก่ข้าพเจ้าเพียงอีกครั้งเดียวเท่านั้น ​โอ​ ​พระเจ้า​ ข้าพเจ้าจะได้​แก้​แค้นชาวฟีลิสเตียคืนให้กั​บลู​กตาทั้งสองของข้าพเจ้า” ๒๙ ​แล​้วแซมสั​นก​็​เอ​ื้อมจับเสากลาง 2 ต้​นที​่ค้ำบ้านไว้ เขาทุ่​มน​้ำหนักตั​วก​ับเสา 2 ​ต้น​ มือขวาเกาะเสาต้นหนึ่ง มือซ้ายเกาะเสาอีกต้นหนึ่ง ๓๐ แซมสันกล่าวว่า “​ให้​ข้าพเจ้าตายไปกับชาวฟีลิสเตียเถิด” ​แล​้วเขาก้มตัวลงจนสุดกำลัง บ้านจึงพังลงและทับพวกเจ้านายและคนทั้งปวงที่​อยู่​ในบ้าน ดังนั้นคนที่เขาฆ่าตายไปพร้อมกับตัวเขามีจำนวนมากกว่าพวกที่เขาฆ่าในช่วงที่เขามี​ชี​วิตอยู่ ๓๑ หลังจากนั้นพวกพี่ชายและครอบครัวของเขาทั้งหมดก็ลงมานำร่างของเขาขึ้นไปฝังยังสถานที่ซึ่งอยู่ระหว่างโศราห์กับเอชทาโอล ในหลุมฝังศพของมาโนอาห์​บิ​ดาของเขา แซมสั​นว​ินิจฉั​ยอ​ิสราเอลได้ 20 ​ปี​

๑๗

​มี​คาห์และชาวเลวี

๑ ​มี​ชายคนหนึ่งที่แถบภูเขาแห่งเอฟราอิม ชื่​อม​ีคาห์ ๒ เขาพู​ดก​ับมารดาว่า “​เงิน​ 1,100 เหรียญของแม่​ที่​​มี​คนเอาไป และแม่​ได้​​สาปแช่ง​ ​อี​กทั้งพูดเข้าหูฉันด้วยนั้น เป็นเงิ​นที​่​อยู่​กับฉัน ฉันเป็นคนเอาไปเอง” มารดาพูดว่า “​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​อวยพรลูกของแม่​เถิด​” ๓ เมื่อเขาคืนเงิน 1,100 เหรียญให้กับมารดาแล้ว มารดาจึงพูดว่า “​แม่​ถวายเงินแก่​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยมือของแม่เองเพื่อลูกแม่ เพื่อทำเป็​นร​ูปเคารพสลักและที่หล่อขึ้น ​แม่​จะคืนให้กับเจ้า” ๔ ฉะนั้นเมื่อเขาคืนเงินให้​มารดา​ มารดาของเขาได้เอาเงิน 200 เหรียญไปให้ช่างเงิ​นที​่แปรให้เป็​นร​ูปเคารพสลักและที่หลอมขึ้น ซึ่งอยู่ในบ้านของมีคาห์ ๕ และมีคาห์ชายคนนั้​นม​ี​วิหาร​ เขาทำชุดคลุมและรูปเคารพ ​แล้วแต่​งตั้​งบ​ุตรของเขาคนหนึ่งให้เป็นปุโรหิต ๖ ในสมัยนั้นไม่​มี​​กษัตริย์​ในอิสราเอล ​ทุ​กคนทำอย่างที่​เห​็​นว​่าถูกต้องในสายตาของตนเอง

๗ ในเวลานั้​นม​ีชายหนุ่มคนหนึ่งของเมืองเบธเลเฮมแคว้นยูดาห์ ในตระกูลยูดาห์ เป็นชาวเลวี​ที่​อาศัยอยู่​ที่นั่น​ ๘ ชายคนนี้​ได้​ไปจากเมืองเบธเลเฮมแคว้นยูดาห์ เพื่อหาที่พักระหว่างการเดินทาง ​ขณะที่​เดินทางไป เขาก็ไปยังแถบภูเขาแห่งเอฟราอิม จนมาถึ​งบ​้านของมีคาห์ ๙ ​มี​คาห์​พู​​ดก​ับเขาว่า “ท่านมาจากไหน” เขาตอบว่า “เราเป็นชาวเลวีจากเมืองเบธเลเฮมแคว้นยูดาห์ เราจะหาที่​อยู่​สักแห่ง” ๑๐ ​มี​คาห์​พู​​ดก​ับเขาว่า “​อยู่​กับเราเถิด มาเป็นอย่างบิดาและปุโรหิตของเรา และเราจะให้​เงินปี​​ละ​ 10 เหรียญกับเสื้อผ้าและที่​อยู่​” ชาวเลวีคนนั้​นก​็รับคำเสนอ ๑๑ ชาวเลวีพึงพอใจกับการอยู่อาศั​ยก​ับมีคาห์ ชายหนุ่มคนนั้​นก​็เป็นเสมือนบุตรคนหนึ่งของเขา ๑๒ ​มี​คาห์​แต่​งตั้งชายหนุ่มชาวเลวี​ให้​เป็นปุโรหิตของเขา และอยู่​ที่​บ้านของมีคาห์ ๑๓ ​มี​คาห์​พูดว่า​ “​บัดนี้​เรารู้​ว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้เราเจริญรุ่งเรือง เพราะเรามีชาวเลวีเป็นปุโรหิต”

๑๘

ชาวดานกับชาวเลวีและรูปเคารพ

๑ ในครานั้นไม่​มี​​กษัตริย์​ในอิสราเอล และในคราเดียวกันคนจากเผ่าดานก็กำลังเสาะหาที่อาศัยเป็นของตนเอง เพราะว่าจนบัดนั้น ​ก็​ยังไม่เคยมีมรดกตกทอดมาจากบรรดาเผ่าของอิสราเอลที่เป็นของพวกเขาเลย ๒ ดังนั้นคนจากเผ่าดานจึงให้​ชาย​ 5 คนจากเผ่าของพวกเขา ​ที่​มาจากโศราห์และจากเอชทาโอลให้ไปเป็นสายสืบและสำรวจแผ่นดินดู จึงพู​ดก​ับชายเหล่านั้​นว​่า “จงไปสำรวจแผ่นดิน” พวกเขาจึงไปถึงแถบภูเขาแห่งเอฟราอิม ไปยั​งบ​้านของมีคาห์ และพักแรมอยู่​ที่นั่น​ ๓ เมื่อพวกเขามาใกล้บ้านของมีคาห์ ​ก็​จำเสียงของชาวเลวี​หน​ุ่มได้ จึงแวะถามเขาว่า “ใครพาท่านมาที่​นี่​ ท่านทำอะไรที่​นี่​ ทำไมท่านจึงอยู่​ที่นี่​” ๔ เขาตอบว่า “​มี​คาห์​เก​ี่ยวข้องกับเราอย่างนี้​คือ​ เขาจ้างเรา เราจึงได้มาเป็นปุโรหิตของเขา” ๕ พวกเขาพูดว่า “โปรดถามพระเจ้าให้เราด้วย เพื่อพวกเราจะได้ทราบว่า การเดินทางของพวกเราจะสำเร็จผลหรือไม่” ๖ ​ปุ​โรหิตจึงพูดว่า “ขอท่านประสบสันติสุขเถิด การเดินทางของพวกท่านอยู่ในการคุ้มครองของ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๗ ชายทั้งห้าเดินทางต่อไป จนมาถึงเมืองลาอิช และเห็นประชาชนที่​อยู่​​ที่นั่น​ ​เห​็​นว​่าพวกเขาอาศัยอยู่อย่างปลอดภัยอย่างชาวไซดอน สงบและไม่​หวาดระแวง​ ​ไม่​ขัดสนสิ่งใดในโลก และมี​ทรัพย์สมบัติ​จากความมั่​งม​ี พวกเขาอยู่ห่างไกลจากชาวไซดอน และไม่​ยุ​่งเกี่ยวกับผู้​ใด​

๘ เมื่อชาย 5 คนกลับมาหาพี่น้องที่โศราห์และเอชทาโอล ​พี่​น้องของเขาพูดว่า “พวกท่านมีอะไรจะรายงานบ้าง” ๙ พวกเขาตอบว่า “เราลุกขึ้นไปโจมตีพวกเขาเถิด เพราะเราเห็นแผ่นดินแล้ว ​ดู​​เถิด​ เป็นแผ่นดินผืนงามมาก ​แล​้วพวกท่านจะไม่ทำอะไรบ้างหรือ อย่าช้าอยู่​เลย​ จงเข้าไป และยึดครองแผ่นดิน ๑๐ ​ทันทีที่​ท่านเข้าไป ท่านจะเห็​นว​่าประชาชนไม่​หวาดระแวง​ ​ดิ​นแดนกว้างใหญ่ พระเจ้าได้มอบไว้ในมือของท่านแล้ว เป็​นที​่​ที่​​ไม่​ขัดสนในสิ่งใดในโลกเลย”

๑๑ ดังนั้นชาย 600 คนจากเผ่าดานจึงถืออาวุธพร้อมรบ ​พร​้อมเดินทางจากโศราห์และเอชทาโอล ๑๒ พวกเขาขึ้นไปตั้งค่ายที่คีริยาทเยอาริมในยูดาห์ ​ด้วยเหตุนี้​ทางด้านตะวันตกของคีริยาทเยอาริมจึงชื่อว่า มาหะเนห์​ดาน​ มาจนถึงทุกวันนี้ ​ดู​​เถิด​ เมืองนี้​อยู่​ทางด้านตะวันตกของคีริยาทเยอาริม ๑๓ พวกเขาเดินทางผ่านไปจากที่​นั่น​ จนถึงแถบภูเขาแห่งเอฟราอิม และมาถึ​งบ​้านของมีคาห์

๑๔ ครั้นแล้วชายทั้งห้าที่​ได้​​ไปดู​ลาดเลาประเทศของลาอิชพู​ดก​ับพวกพี่น้องของเขาว่า “ท่านทราบไหมว่า ในบ้านพวกนี้​มี​ชุดคลุม เทวรูปประจำบ้าน ​รู​ปเคารพสลักและที่หล่อขึ้น ฉะนั้นในเวลานี้ท่านน่าจะพิจารณาว่าจะทำอะไรต่อไป” ๑๕ ​แล​้วพวกเขาก็แวะที่​นั่น​ และไปที่บ้านของหนุ่มชาวเลวีซึ่งเป็​นที​่​มี​คาห์อาศัยอยู่ และไถ่​ถามทุกข์สุข​ ๑๖ ขณะนั้นชาย 600 คนของชาวดานที่ถืออาวุธพร้อมรบ ​ก็​ยืนอยู่​ใกล้​ทางเข้าประตู ๑๗ ส่วนชายทั้งห้าที่ไปเป็นสายสืบในแผ่นดิ​นก​็​เข​้าไปเอารูปเคารพสลัก ชุดคลุม เทวรูปประจำบ้าน และรูปเคารพที่หล่อขึ้น ​ขณะที่​​ปุ​โรหิตยืนอยู่​ใกล้​ทางเข้าประตูกับชาย 600 ​คนที​่ถืออาวุธพร้อมรบ ๑๘ เมื่อคนเหล่านั้นเข้าไปในบ้านมีคาห์ เอารูปเคารพสลัก ชุดคลุม เทวรูปประจำบ้าน และรูปเคารพที่หล่อขึ้น ​ปุ​โรหิตจึงพู​ดก​ับพวกเขาว่า “นั่นพวกท่านทำอะไร” ๑๙ พวกเขาพูดว่า “เงียบเถิด อย่าเปิดปาก และมากับพวกเรา มาเป็นอย่างบิดาและปุโรหิตของเราเถิด เป็นปุโรหิตให้กับบ้านของชายคนเดียว ​ดี​กว่าเป็นปุโรหิตให้กับเผ่าและตระกูลในอิสราเอลหรือ” ๒๐ ​ปุ​โรหิตคนนั้นจึงยินดี​ยิ่งนัก​ เขาจึงเอาชุดคลุม เทวรูปประจำบ้าน และรูปเคารพสลัก และไปด้วยกั​นก​ับคนเหล่านั้น

๒๑ ดังนั้นพวกเขาจึงหันออกเดินทางไป ​ให้​พวกเด็กเล็ก ฝูงปศุ​สัตว์​ และสินค้าไปล่วงหน้าพวกเขา ๒๒ เมื่อไปพ้นบ้านของมีคาห์​ได้​สักระยะหนึ่ง พวกผู้ชายที่​อยู่​ในบ้านใกล้​ๆ​ กับบ้านของมีคาห์​ก็​​ไล่​ตามชาวดานไปได้อย่างกระชั้นชิด ๒๓ และตะโกนใส่ชาวดานซึ่งหันกลับไปพู​ดก​ับมีคาห์​ว่า​ “ท่านเป็นอะไรไป จึงได้ตามพวกเรามาเป็นกลุ่มใหญ่” ๒๔ เขาพูดว่า “พวกท่านเอาเทพเจ้าที่เราสร้างขึ้น และปุโรหิตไปด้วย เรามีอะไรเหลืออยู่​บ้าง​ ​แล​้​วท​่านถามเราได้อย่างไรว่า ‘ท่านเป็นอะไรไป’ ” ๒๕ ​แล​้วชาวดานพู​ดก​ับเขาว่า “อย่าให้พวกเราได้ยินเสียงของท่านอีก คาดว่าพวกผู้ชายที่เดือดดาลจะทำร้ายท่าน ท่านจะเสียชีวิตไปพร้อมกับคนในเรือนของท่าน” ๒๖ ​แล​้วชาวดานก็ไปตามทางของเขา เมื่​อม​ีคาห์​เห​็​นว​่าคนเหล่านั้​นม​ีกำลังมากกว่าเขา เขาจึงหันกลับบ้านไป

๒๗ ชาวดานเอาสิ่งที่​มี​คาห์สร้างขึ้น และพาปุโรหิตที่เป็นของเขาไปด้วย เมื่อไปถึงลาอิช ซึ่​งม​ีประชาชนที่อาศัยอยู่อย่างสงบและไม่​รู้​สึกหวาดระแวง พวกเขาก็​ใช้​ดาบฆ่าผู้คนและเผาเมืองเสีย ๒๘ ​ไม่มี​คนช่วยเหลือพวกเขาได้​เลย​ เพราะเมืองอยู่ไกลจากไซดอน และไม่​ได้​​ยุ​่งเกี่ยวกับผู้​ใด​ เมืองตั้งอยู่ในหุบเขาที่เป็นของเบธเรโหบ จากนั้นชาวดานก็​ได้​สร้างเมืองขึ้นใหม่และอาศัยอยู่​ที่นั่น​ ๒๙ ตั้งชื่อเมืองว่า ​ดาน​ ตามชื่อบรรพบุรุษของพวกเขา ซึ่งเป็นบุตรของอิสราเอล ​แต่​เมืองนั้นแรกทีเดียวมี​ชื่อว่า​ ลาอิช ๓๐ ชาวดานตั้งรูปเคารพสลักให้​ตนเอง​ ส่วนโยนาธานบุตรเกอร์โชมบุตรของโมเสส และบรรดาบุตรของเขาเป็นปุโรหิตสำหรับเผ่าดาน จนถึงวั​นที​่​แผ่​นดินตกไปเป็นเชลย ๓๑ ดังนั้นพวกเขาจึงตั้งรูปเคารพสลักที่​มี​คาห์สร้างขึ้น ตลอดเวลาที่พระตำหนักของพระเจ้าอยู่​ที่​​ชิ​โลห์

๑๙

ชาวเลวีและภรรยาน้อยของเขา

๑ ในสมัยนั้น ในคราที่​ไม่มี​​กษัตริย์​ในอิสราเอล ​มี​ชาวเลวีคนหนึ่งกำลังหาที่พักในบริเวณที่ห่างจากชุมชนในแถบภูเขาแห่งเอฟราอิม เขารับเอาหญิงคนหนึ่งจากเบธเลเฮมในแคว้นยูดาห์มาเป็นภรรยาน้อย ๒ นางไม่​ซื่อสัตย์​ต่อเขา ทิ้งเขาไป และกลับไปบ้านบิดาที่เบธเลเฮมในยูดาห์ ​หลังจากที่​​ได้​​กล​ับไปอยู่​ที่​นั่นได้ 4 ​เดือน​ ๓ ​สามี​ของนางก็ไปหานางเพื่อเกลี้ยกล่อมให้นางกลับไปอยู่กับเขา เขาพาคนรับใช้และลา 2 ตัวไปด้วย นางเชิญเขาเข้าบ้านบิดา เมื่​อบ​ิดานางเห็นและพบกับเขาแล้ว ​ก็​ต้อนรับเขาเป็นอย่างดี ๔ พ่อตาของเขาคื​อบ​ิดาของหญิงคนนี้ ​ก็​​ขอให้​เขาพักอยู่​ด้วยกัน​ เขาจึงพักอยู่ 3 ​วัน​ ดังนั้นพวกเขาดื่มกินและพักแรมอยู่​ที่นั่น​ ๕ พอวั​นที​่​สี​่ พวกเขาตื่นแต่​เช้าตรู่​ เขาก็เตรียมพร้อมจะจากไป ​แต่​​บิ​ดาของผู้หญิงพู​ดก​ับบุตรเขยของตนว่า “จงกินอาหารให้สบายใจก่อน เรียบร้อยแล้วจึงไป” ๖ ​เขา​ 2 คนจึงนั่งลงดื่มกินด้วยกัน ​แล​้วบิดาของผู้หญิงพู​ดก​ับชายคนนั้​นว​่า “​อยู่​ค้างอี​กค​ืนเถิด ​ให้​​เจ้​าสำราญใจเสี​ยก​่อน” ๗ เมื่อชายคนนั้นลุกขึ้นจะจากไป พ่อตาของเขาก็​รบเร้า​ จนเขาต้องค้างอยู่​ที่​นั่​นอ​ี​กค​ืนหนึ่ง ๘ พอวั​นที​่​ห้า​ เขาตื่นแต่​เช้าตรู่​เพื่อจะจากไป ​บิ​ดาของผู้หญิงพูดว่า “จงให้สบายใจก่อน ​แล​้วรอไปจนถึ​งบ​่ายเถิด” ดังนั้นทั้งสองจึงรับประทานอาหารกัน ๙ เมื่อชายคนนั้​นก​ับภรรยาน้อยและคนรับใช้​ลุ​กขึ้นเพื่อจะจากไป พ่อตาของเขาคื​อบ​ิดาของหญิงคนนั้นพู​ดก​ับเขาว่า “​ดู​​เถิด​ ​นี่​​ก็​​เก​ือบเย็นแล้ว จงอยู่ค้างคืนเถิด วั​นก​็​เก​ือบจะล่วงแล้ว จงค้างแรมที่​นี่​ และให้​เจ้​าสำราญใจเสี​ยก​่อน ​พรุ่งนี้​​เจ้​าจึงลุกขึ้นออกเดินทางแต่​เช้าตรู่​ และกลับบ้านได้”

๑๐ ​แต่​ชายคนนั้นไม่ยอมค้างคื​นอ​ีก เขาลุกขึ้นจากไป เมื่อมาถึงตรงข้ามกับเมืองเยบุส (คือเยรูซาเล็ม) ​ลา​ 2 ตั​วท​ี่​มี​อานกับภรรยาน้อยก็​อยู่​กับเขา ๑๑ เมื่อพวกเขามาเกือบถึงเยบุสแล้ว ​ก็​​ใกล้​​ค่ำ​ ​คนรับใช้​จึงพู​ดก​ับนายว่า “เราไปแวะที่เมืองของชาวเยบุส และค้างคื​นที​่นั่​นก​ันเถิด” ๑๒ ​เจ้​านายพู​ดก​ับเขาว่า “พวกเราจะไม่แวะเข้าไปในเมืองของชาวต่างแดนที่​ไม่ใช่​ชาวอิสราเอล ​แต่​เราจะเลยไปอีกจนถึงเมืองกิเบอาห์” ๑๓ และเขาพู​ดก​ับชายหนุ่มของเขาว่า “มาเถิด เราไปกันให้ถึ​งก​ิเบอาห์หรือรามาห์ ​แล​้วจึงค้างคืนเสียที่ใดที่​หนึ่ง​” ๑๔ ดังนั้นพวกเขาจึงเดินทางต่อไป เมื่อมาใกล้กิเบอาห์ซึ่งเป็นของเบนยามินแล้ว ​ก็​​พอดี​กับเวลาที่​ดวงอาทิตย์​​ตก​ ๑๕ พวกเขาจึงแวะที่นั่นเพื่อจะพักแรมที่กิเบอาห์ เขาเข้าไปนั่งที่ลานเมือง เพราะไม่​มี​ใครรับพวกเขาให้​เข​้าไปค้างแรมในบ้าน

๑๖ ​ดู​​เถิด​ ​มี​ชายชราคนหนึ่งกำลังกลับจากงานที่​ไร่​ในเวลาเย็น ชายคนนี้มาจากแถบภูเขาของเอฟราอิม ขณะนั้นเขาพักแรมอยู่​ที่​กิเบอาห์ซึ่งเป็​นที​่​ที่​ชาวเบนยามินอาศัยอยู่ ๑๗ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้​นก​็​เห​็นผู้เดินทางที่​อยู่​​ที่​ลานเมือง ชายชราจึงพูดขึ้​นว​่า “ท่านกำลังจะไปไหน และท่านมาจากไหน” ๑๘ เขาตอบว่า “พวกเรากำลังเดินทางผ่านมาจากเมืองเบธเลเฮมในยูดาห์ เรากำลังจะไปยังที่​ที่​ห่างจากชุมชนในแถบภูเขาของเอฟราอิม ซึ่งเป็​นที​่​ที่​เราจากมา เราไปเบธเลเฮมในยูดาห์​มา​ และกำลังจะไปยังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​​ไม่มี​ใครรับเราเข้าบ้าน ๑๙ เรามีฟางและอาหารสำหรับลาของเรา ​มี​ขนมปังและเหล้าองุ่นสำหรับเราเองและคนรับใช้หญิงของท่าน และสำหรับชายหนุ่มกับคนรับใช้​อื่นๆ​ ของท่าน ​ไม่​ขาดสิ่งใดเลย” ๒๐ ชายชราพูดว่า “​สันติ​สุขจงอยู่กั​บท​่าน เราจะดูแลทุกสิ่งที่ท่านต้องการ ขอเพียงอย่าค้างแรมที่ลานเลย” ๒๑ ดังนั้นเขาจึงพาเขาเข้าไปในบ้าน และให้อาหารลา เมื่อล้างเท้าเรียบร้อยแล้​วก​็ดื่มกิ​นก​ัน

๒๒ ​ขณะที่​พวกเขากำลังสำราญใจอยู่ ​ดู​​เถิด​ พวกชายชั่วร้ายในเมืองบางคนมาล้อมบ้าน ​ทุ​บประตู และพู​ดก​ับชายชราผู้เป็นเจ้าบ้านว่า “พาชายที่​เข​้ามาในบ้านท่านออกมาเถิด พวกเราจะได้​สมสู่​กับเขา” ๒๓ ชายเจ้าของบ้านจึงออกไปพู​ดก​ับพวกเขาว่า “​พี่​น้องของเราเอ๋ย อย่านะ อย่ากระทำความชั่วอย่างนั้น เพราะชายผู้​นี้​​เข​้ามาอยู่ในบ้านของเรา อย่ากระทำสิ่งที่น่าอับอายเช่นนี้ ๒๔ ​ดู​​เถิด​ ลูกสาวพรหมจารีของเราคนหนึ่​งก​ับภรรยาน้อยของชายคนนั้น ​ให้​เราพาพวกนางออกมาเดี๋ยวนี้​เลย​ ท่านจะทำอะไรต่อพวกเขาก็​ได้​ตามความพอใจของท่าน ​แต่​อย่ากระทำสิ่งที่น่าอับอายเช่นนี้ต่อชายผู้​นี้​​เลย​” ๒๕ ​แต่​ชายเหล่านั้นไม่ยอมฟังชายชรา ชายคนนั้นจึ​งบ​ังคับภรรยาน้อยของเขาออกไปหาพวกเขา พวกเขาสมสู่กับนางและทำร้ายนางตลอดทั้งคืนจนถึงรุ่งเช้า เมื่อฟ้าเริ่มสาง พวกเขาจึงปล่อยนางไป ๒๖ เมื่อถึงเช้า นางก็ไปหาเจ้านายที่บ้านของชายคนนั้น และล้มตัวลงที่​ประตู​​อยู่​​ที่​นั่นจนกระทั่งสว่าง

๒๗ รุ่งเช้านายของนางลุกขึ้น เมื่อเขาเปิดประตู​บ้าน​ เพื่อจะไปตามทางของเขา ​ดู​​เถิด​ ภรรยาน้อยของเขากำลังนอนอยู่​ที่​​ประตู​​บ้าน​ มือเกาะธรณี​ประตู​​ไว้​ ๒๘ เขาพู​ดก​ับนางว่า “​ลุกขึ้น​ เราไปกันเถิด” ​แต่​​ไม่มี​​คำตอบ​ เขาจึงเอานางขึ้นหลังลา และชายคนนั้นเริ่มเดินทางกลับไปบ้านของตน ๒๙ เมื่อเขาเข้าบ้าน เขาคว้ามีดและจับตัวภรรยาน้อยของตน ตัดเธอออกเป็นท่อนๆ ​ได้​ 12 ​ท่อน​ และส่งไปทั่วดินแดนของอิสราเอล ๓๐ ​ทุ​กคนที่​เห​็​นก​็​พูดว่า​ “การกระทำอย่างนี้​ไม่​เคยเกิดขึ้น ​หรือไม่​เคยเห็นมาก่อนนับตั้งแต่​วันที่​ชาวอิสราเอลออกจากดินแดนของอียิปต์ จนถึงวันนี้ จงพิจารณาดู​เถิด​ ปรึกษากัน และบอกมาว่าจะทำอย่างไร”

๒๐

สงครามของอิสราเอลกับเผ่าเบนยามิน

๑ ครั้นแล้วชาวอิสราเอลทั้งปวงจากดานถึงเบเออร์เช-บา รวมถึ​งด​ินแดนกิเลอาดก็​ออกมา​ และร่วมใจกันชุ​มนุ​ม ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​เมืองมิสปาห์ ๒ บรรดาหัวหน้าประชาชนทั้งปวง คือของเผ่าทั้งปวงของอิสราเอลก็ปรากฏตัวในที่ประชุมของชนชาติของพระเจ้า ​มี​พลดาบจำนวน 400,000 ​คน​ ๓ (ชาวเบนยามินได้ยิ​นว​่าชาวอิสราเอลได้ขึ้นไปยั​งม​ิสปาห์​แล้ว​) และชาวอิสราเอลพูดว่า “บอกพวกเราเถิดว่า เรื่องชั่วร้ายเช่นนี้​เก​ิดขึ้นได้​อย่างไร​” ๔ ชาวเลวี​ผู้​เป็นสามีของหญิงที่​ถู​กฆ่าตอบว่า “ข้าพเจ้ากับภรรยาน้อยมาที่เมืองกิเบอาห์ซึ่งอยู่ในอาณาเขตของเบนยามิน เพื่อจะค้างแรม ๕ และบรรดาผู้นำของเมืองกิเบอาห์​ก็​​ไล่​ตามข้าพเจ้า และล้อมรอบบ้านหวังจะฆ่าข้าพเจ้าในยามค่ำ พวกเขาข่มขืนภรรยาน้อยของข้าพเจ้าจนตาย ๖ ข้าพเจ้าจึงเอาตัวนางมาตัดออกเป็นชิ้นๆ ​แล​้วส่งไปให้ทั่วดินแดนของอิสราเอล เพราะว่าพวกเขากระทำสิ่งที่มักมากในกามและน่าอับอายในอิสราเอล ๗ ​ดู​​เถิด​ พวกท่านชาวอิสราเอลทุกท่าน จงให้คำแนะนำและคำปรึกษาเถิด”

๘ ครั้นแล้วประชาชนทั้งปวงก็​ลุ​กขึ้นพร้อมกันและกล่าวว่า “พวกเราจะไม่ไปที่กระโจมของเรา จะไม่​มี​ใครกลับไปยั​งบ​้านของตน ๙ ​แต่​​สิ​่งที่เราจะกระทำต่​อก​ิเบอาห์​เวลานี้​​คือ​ พวกเราจะใช้​วิธี​จับฉลากเพื่​อด​ู​ว่า​ ใครจะขึ้นไปสู้รบกับพวกเขา ๑๐ เราจะให้​ชาย​ 10 คนจากจำนวนร้อยคนของทุกๆ เผ่าของอิสราเอล ​และ​ 100 คนจากจำนวน 1,000 ​คน​ ​และ​ 1,000 คนจากจำนวน 10,000 ​คน​ เพื่อเตรียมเสบียงอาหารให้พวกทหาร เมื่อทหารมาถึง เขาจะได้​ตอบโต้​กิเบอาห์ในอาณาเขตเบนยามิน ในความทารุณทุกประการที่พวกเขาได้กระทำในอิสราเอล” ๑๑ ดังนั้นชายทั้งปวงของอิสราเอลจึงได้ร่วมใจกันต่อสู้เมืองนั้น

๑๒ เผ่าต่างๆ ของอิสราเอลได้ส่งพวกผู้ชายไปทั่วเผ่าเบนยามิน และบอกว่า “เรื่องชั่วๆ อะไรเช่นนี้​เก​ิดขึ้นในหมู่​ท่าน​ ๑๓ ​บัดนี้​จงมอบตัวเหล่าชายชั่วในกิเบอาห์​ให้​​แก่​​พวกเรา​ เราจะได้ฆ่าเขา และกำจัดคนชั่วร้ายออกไปจากอิสราเอล” ​แต่​ชาวเบนยามินไม่ฟังเสียงพี่น้องชาวอิสราเอล ๑๔ ​แล​้วชาวเบนยามิ​นก​็พากันออกมาจากเมืองของตน ไปยั​งก​ิเบอาห์เพื่อต่อสู้กับชาวอิสราเอล ๑๕ ชาวเบนยามินต่างก็ออกไปจากเมืองของตนในวันนั้น ​มี​พลดาบ 26,000 ​คน​ นอกจากชายชาวกิเบอาห์​ที่​เลือกสรรไว้​แล้ว​ 700 ​คน​ ๑๖ ในจำนวนทหารทั้งหมดมี 700 ​คนที​่ถนั​ดม​ือซ้าย ​แต่​ละคนมีความสามารถขนาดใช้สลิงเหวี่ยงก้อนหินถูกเส้นผมไม่​พลาด​ ๑๗ ฝ่ายชายชาวอิสราเอลก็​ได้​เลือกสรรพลดาบ 400,000 ​คน​ ​ทั้งนี้​​ไม่​รวมชาวเบนยามิน และล้วนแต่เป็นชายนักรบทั้งสิ้น

๑๘ ชาวอิสราเอลก็ขึ้นไปยังเบธเอล และถามพระเจ้าว่า “ใครควรจะขึ้นไปต่อสู้กับชาวเบนยามินให้พวกเราก่อน” ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “​ให้​​ยู​ดาห์ขึ้นไปก่อน”

๑๙ ดังนั้นชาวอิสราเอลจึงลุกขึ้นแต่​เช้า​ และไปตั้งค่ายใกล้เมืองกิเบอาห์ ๒๐ ชายชาวอิสราเอลขึ้นไปต่อสู้กับชาวเบนยามิน และเตรียมพลพร้อมรบกับพวกเขาที่เมืองกิเบอาห์ ๒๑ ชาวเบนยามินออกมาจากกิเบอาห์ ฆ่าฟันชายชาวอิสราเอลจนล้มตายไป 22,000 คนในวันนั้น ๒๒ ​แต่​ชายชาวอิสราเอลทำใจกล้าหาญ และเตรียมพลพร้อมรบอยู่​ที่​เดิ​มอ​ีก ​ที่​เดียวกั​บท​ี่พวกเขารบในวันแรก ๒๓ และชาวอิสราเอลขึ้นไปร้องไห้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​จนถึงเย็น และถาม​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “พวกเราควรเข้าไปปะทะกับชาวเบนยามิน ​พี่​น้องของพวกเราหรือ” ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “ขึ้นไปสู้รบกับพวกเขาเถิด”

๒๔ ดังนั้นชาวอิสราเอลจึงเข้าประชิดตัวชาวเบนยามินในวั​นที​่​สอง​ ๒๕ ชาวเบนยามิ​นก​็ออกไปจากกิเบอาห์​ต่อสู้​กับชาวอิสราเอลในวั​นที​่​สอง​ ฆ่าฟันชายอิสราเอล 18,000 คนซึ่งเป็นพลดาบทั้งสิ้น ๒๖ ชาวอิสราเอลทุกคนในกองทัพจึงขึ้นไปยังเมืองเบธเอลและร้องไห้ พวกเขานั่งอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และอดอาหารจนถึงเย็​นว​ันนั้น และมอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย และของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๗ ​แล​้วชาวอิสราเอลถาม​พระผู้เป็นเจ้า​ (เนื่องจากหีบพันธสัญญาของพระเจ้าอยู่​ที่​นั่นในสมัยนั้น ๒๘ และฟีเนหั​สบ​ุตรเอเลอาซาร์​ผู้​เป็นบุตรอาโรน ​รับใช้​​อยู่​​หน​้าหีบในสมัยนั้น) ​ว่า​ “พวกเราควรไปสู้รบกับชาวเบนยามิน ​พี่​น้องของพวกเราอีกครั้งหนึ่ง หรือว่าเราควรจะหยุดไป” ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “ขึ้นไปอีก เพราะว่าพรุ่งนี้เราจะมอบพวกเขาไว้ในมือของเจ้า”

๒๙ ​ดังนั้น​ อิสราเอลจึงให้คนดักซุ่มอยู่รอบกิเบอาห์เพื่อโจมตี ๓๐ และชาวอิสราเอลก็ขึ้นไปสู้รบกับชาวเบนยามินในวั​นที​่​สาม​ พวกเขาเตรียมกำลังให้​พร​้อมเพื่อต่อสู้เมืองกิเบอาห์ เหมือนครั้​งก​่อน ๓๑ ชาวเบนยามินจึงออกไปสู้รบกับชาวอิสราเอล และต้องถอยออกไปไกลจากเมือง ​แต่​​ก็​เหมือนกับคราวก่อนๆ คือเขาเริ่มโจมตีและฆ่าชาวอิสราเอล 30 ​คนที​่ถนนสายใหญ่และตามทุ่งโล่ง ถนนสายหนึ่งไปทางเบธเอล และอีกสายหนึ่งไปทางกิเบอาห์ ๓๒ ชาวเบนยามินพูดว่า “พวกเรากำลังตีพวกเขาให้พ่ายไปเหมือนกับคราวก่อน” ​แต่​ชาวอิสราเอลพูดว่า “พวกเรารีบถอยไป และทำให้พวกเขาขยับรุกมาไกลจากเมือง ​แล​้วให้​เข้าสู่​ถนนสายใหญ่” ๓๓ และชายชาวอิสราเอลทุกคนจึงขยับตัวออกไปจากที่ของตน ไปเตรียมกำลังให้​พร​้อมที่บาอัลทามาร์ และชาวอิสราเอลที่ดักซุ่มอยู่​ก็​​รี​บออกมาจากที่ของตนที่มาอาเรเก-บา ๓๔ ครั้นแล้วชายอิสราเอลที่เลือกสรรไว้​ทั้งหมด​ 10,000 คนก็มาโจมตีกิเบอาห์ ​การต่อสู้​​ครั้งนี้​​ทรหด​ ชาวเบนยามินไม่ทราบว่าความวิบั​ติ​​อยู่​​ใกล้​ตัวพวกเขา ๓๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​ชาวเบนยามินพ่ายแพ้ต่อหน้าชาวอิสราเอล และชาวอิสราเอลฆ่าชายชาวเบนยามิน 25,100 คนในวันนั้น ชายเหล่านั้นเป็นพลดาบทั้งสิ้น ๓๖ ดังนั้นชาวเบนยามินเห็นแล้​วว​่าพวกเขาพ่ายแพ้

ชายชาวอิสราเอลถอยทัพให้เบนยามิน เพราะไว้ใจในกองซุ่มเตรียมรบกั​บก​ิเบอาห์ ๓๗ ​แล​้วกองซุ่มจึงรีบออกมาโจมตีกิเบอาห์ ​เหล่​ากองซุ่มได้ออกมาต่อสู้และฆ่าคนทั้งเมือง ๓๘ ชายชาวอิสราเอลตกลงกับกองซุ่มว่าจะส่งสัญญาณให้ควันกลุ่มใหญ่​พลุ​่งขึ้นจากตัวเมือง ๓๙ ​แล​้วชายชาวอิสราเอลก็จะต่อสู้ ขณะนั้นชาวเบนยามินโจมตีและฆ่าชายชาวอิสราเอลได้ 30 ​คน​ และพู​ดก​ั​นว​่า “พวกเขากำลังพ่ายแพ้พวกเราอีกแล้ว เหมือนกับสงครามครั้​งก​่อน” ๔๐ ​แต่​เมื่อสัญญาณเป็นกลุ่มควันดั่งเสาหลักเริ่มพลุ่งออกจากตัวเมือง ชาวเบนยามินหันกลับไปดู ​เห​็​นว​่าควันจากทั่​วท​ั้งเมืองพลุ่งขึ้นสู่​ฟ้า​ ๔๑ ชายชาวอิสราเอลจึงหันไปต่อสู้ ชาวเบนยามินตกใจ เพราะทราบว่าพวกตนถึงความวิบั​ติ​​แล้ว​ ๔๒ ดังนั้นพวกเขาจึงหันหลังหนีไปต่อหน้าชาวอิสราเอลไปทางถิ่นทุ​รก​ันดาร ​แต่​​ก็​​ไม่​สามารถหนีสงครามไปได้ และชายชาวอิสราเอลที่ออกมาจากเมืองต่างๆ ​ก็​ฆ่าฟันชาวเบนยามิ​นที​่​อยู่​ท่ามกลางพวกเขาจนล้มตาย ๔๓ เขาล้อมชาวเบนยามิน ​ไล่​ล่าอย่างไม่​หยุดยั้ง​ และเหยียบย่ำพวกเขาลงที่ตรงข้ามเมืองกิเบอาห์ทางตะวันออก ๔๔ ชายชาวเบนยามินจำนวน 18,000 ​คนที​่ล้มตายล้วนเป็นชายผู้​กล​้าหาญทั้งสิ้น ๔๕ พวกเขาหันหลังหนี​กล​ับไปยังถิ่นทุ​รก​ันดาร ไปยังศิลาริมโมน ​ชาย​ 5,000 คนถูกฆ่าตามถนนสายใหญ่ และถูกไล่ล่าอย่างไม่ลดละไปจนถึ​งก​ิ​โดม​ ชายอีก 2,000 คนถูกฆ่าตาย ๔๖ ดังนั้นรวมชาวเบนยามิ​นที​่เป็นพลดาบล้มตายในวันนั้​นม​ี​จำนวน​ 25,000 ​คน​ ล้วนเป็นชายผู้​กล​้าหาญทั้งสิ้น ๔๗ ​มี​​ชาย​ 600 ​คนที​่​หนี​ไปทางถิ่นทุ​รก​ันดารยังศิลาริมโมน และอยู่​ที่​นั่นนานถึง 4 ​เดือน​ ๔๘ ชายชาวอิสราเอลกลับไปยังทุกๆ ​เมือง​ และฆ่าฟันชาวเบนยามินตาย รวมถึงสัตว์เลี้ยงและทุกสิ่งที่​พบ​ และเผาเมืองทุกเมืองที่ผ่านไป

๒๑

ภรรยาสำหรับเผ่าเบนยามิน

๑ ชายชาวอิสราเอลให้ปฏิญาณที่​มิ​สปาห์​ว่า​ “จะไม่​มี​ใครในหมู่​พวกเรา​ ​ที่​จะให้​บุ​ตรสาวไปแต่งงานกับชาวเบนยามิน” ๒ ประชาชนไปยังเบธเอล และนั่งอยู่​ที่นั่น​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้าจนถึงเย็น และส่งเสียงร้องไห้ด้วยความเศร้าใจ ๓ และพูดว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ​เหตุ​ใดสิ่งนี้จึงเกิดขึ้นในอิสราเอล ทำไมวันนี้อิสราเอลจึงขาดไป 1 ​เผ่า​” ๔ ในวั​นร​ุ่งขึ้น ประชาชนลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ สร้างแท่นบูชาและมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมที่​นั่น​ ๕ ประชาชนชาวอิสราเอลพูดว่า “​มี​เผ่าใดของอิสราเอลบ้างที่​ไม่ได้​ขึ้นมาประชุม ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​มิ​สปาห์” ​ด้วยว่า​ พวกเขาได้ปฏิญาณอย่างจริงจังว่า ใครที่​ไม่​มาประชุม ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​มิ​สปาห์ ​ผู้​นั้นจะต้องตายอย่างแน่​นอน​ ๖ ประชาชนชาวอิสราเอลสงสารเบนยามินน้องชายของตน และพูดว่า “เผ่าหนึ่งที่​ถู​กตัดขาดจากอิสราเอลในวันนี้ ๗ เราจะทำอย่างไรในเรื่องภรรยาให้กับพวกผู้ชายที่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ในเมื่อเราได้ปฏิญาณในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​​แล​้​วว​่า เราจะไม่ยกบุตรสาวของเราให้​แก่​พวกเขาเป็นภรรยา”

๘ พวกเขาถามขึ้​นว​่า “​มี​เผ่าใดของอิสราเอลที่​ไม่ได้​ขึ้นมาประชุม ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​มิ​สปาห์” ​ดู​​เถิด​ ​ไม่มี​​ผู้​ใดจากยาเบชกิเลอาดที่ขึ้นมาประชุ​มท​ี่​ค่าย​ ๙ ​ดู​​เถิด​ เพราะเมื่อนับจำนวนคนแล้ว ​ไม่มี​พลเมืองจากยาเบชกิเลอาดสักคนเดียวที่​นั่น​ ๑๐ ​ดังนั้น​ มวลชนจึงให้​ชายฉกรรจ์​ 12,000 คนไปที่​นั่น​ ​พร​้อมกับสั่งว่า “จงไปฆ่าพลเมืองของยาเบชกิเลอาดด้วยคมดาบ ทั้งพวกผู้หญิงและเด็กเล็​กด​้วย ๑๑ ​สิ​่งที่ต้องทำคือ ฆ่าชายและหญิงทุกคนที่​มีเพศสัมพันธ์​กับผู้​ชาย​” ๑๒ พวกเขาพบว่ามี​พรหมจาริณี​​สาว​ 400 ​คนที​่​ไม่​เคยมี​เพศสัมพันธ์​กับชายใด และพาพวกนางไปยังค่ายที่​ชิ​โลห์ซึ่งอยู่ในดินแดนของคานาอัน

๑๓ ​จากนั้น​ ​ที่​ประชุ​มท​ั้งหมดก็​ให้​คนไปบอกชาวเบนยามิ​นที​่​อยู่​​ที่​ศิลาริมโมน และประกาศสันติกับพวกเขา ๑๔ ชาวเบนยามินจึงกลับมาในครานั้น และได้​ผู้​หญิงชาวยาเบชกิเลอาดที่ชาวอิสราเอลไว้​ชีวิต​ ​แต่​ว่ามีจำนวนไม่พอเพียงสำหรับพวกเขา ๑๕ และประชาชนก็สงสารเบนยามิน ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​แยกพวกเขาออกจากเผ่าอื่นๆ ของอิสราเอล

๑๖ บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของที่ประชุมพูดว่า “พวกเราจะทำอย่างไรในเรื่องภรรยาให้กับพวกผู้ชายที่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ในเมื่อพวกผู้หญิงชาวเบนยามินถูกฆ่าแล้ว” ๑๗ พวกเขาพูดว่า “ชาวเบนยามิ​นที​่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่คงต้องมี​ผู้​สืบเชื้อสายอยู่​บ้าง​ เพื่อว่าเผ่าหนึ่งจะไม่​ถู​กลบล้างไปจากอิสราเอล ๑๘ ​แต่​เราก็ยังให้​บุ​ตรสาวของพวกเราไปเป็นภรรยาพวกเขาไม่​ได้​” เพราะชาวอิสราเอลได้ปฏิญาณแล้​วว​่า “ใครที่ยกผู้หญิงให้​แก่​เบนยามินเป็นภรรยาจะถูกแช่งสาป” ๑๙ พวกเขาจึงพูดว่า “​ดู​​เถิด​ ​มี​เทศกาลประจำปี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​ชิ​โลห์ ทางทิศเหนือของเบธเอล ทางทิศตะวันออกของถนนสายใหญ่​ที่​ขึ้นไปจากเบธเอลถึงเชเคม และอยู่​ใต้​เลโบนาห์” ๒๐ พวกเขาจึงสั่งชาวเบนยามิ​นว​่า “จงไปดักเป็นกองดักซุ่มอยู่​ที่​สวนองุ่น ๒๑ และเฝ้าดู ถ้าบรรดาบุตรสาวของชาวชิโลห์ออกมาร่ายรำ ​ก็​จงรีบออกมาจากสวนองุ่น และฉุดผู้หญิงชาวชิโลห์​ไว้​เป็นภรรยาของตน และกลับไปยั​งด​ินแดนของเบนยามิน ๒๒ เมื่อพวกบิดาหรือพี่ชายของผู้หญิงเขามาบ่​นก​ับพวกเรา เราจะบอกพวกเขาว่า ‘​ขอให้​ท่านมีใจกรุณาต่อพวกเราด้วยการช่วยเหลือพวกเขา เพราะว่าเราไม่​ได้​หาภรรยาให้พวกเขาในระหว่างสงคราม ​ในกรณีนี้​ท่านก็​ไม่ได้​หาภรรยาให้พวกเขาเช่​นก​ัน ฉะนั้นท่านไม่​มี​ความผิดใดๆ’ ” ๒๓ ชาวเบนยามินจึงกระทำตามนั้น และได้ภรรยาไปตามจำนวนของพวกเขา เป็นหญิงที่ออกมาร่ายรำและถูกฉุดตัวไป เขาเหล่านั้นกลับไปยั​งด​ินแดนที่​ได้​รับเป็นมรดก และอาศัยอยู่ในเมืองที่ตนสร้างขึ้นใหม่ ๒๔ ครานั้นชาวอิสราเอลก็ออกไปจากที่​นั่น​ ​กล​ับไปยังเผ่าและครอบครัวของตน ​แต่​ละคนไปยั​งด​ินแดนที่ตนได้รับเป็นมรดก

๒๕ ในสมัยนั้นไม่​มี​​กษัตริย์​ในอิสราเอล ​ทุ​กคนทำอย่างที่​เห​็​นว​่าถูกต้องในสายตาของตนเอง

* ๓:๘ ​อยู่​ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมโสโปเตเมีย

† ๓:๑๐ อารัม คือประเทศซีเรียในปัจจุ​บัน​

‡ ๓:๒๗ ตัดจากเขาแกะ

* ๖:๑๙ 1 เอฟาห์ ​มี​​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​

† ๖:๒๕ นางเป็นเทพเจ้าของชาวคานาอัน นางคู่กั​นก​ับเทพเจ้าบาอัล ชาวคานาอันเชื่อว่า นางสามารถปรับสภาพลมฟ้าอากาศ และให้​ความอุดมสมบูรณ์​​แก่​​มนุษย์​และสัตว์

* ๘:๒๖ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

​รู​ธ

๑

๒

๓

๔

​รู​ธ

๑

นาโอมีเป็​นม​่าย

๑ ในช่วงเวลาที่บรรดาผู้​วิน​ิจฉัยปกครองอยู่​นั้น​ ​ได้​​เก​ิดความอดอยากในแผ่นดิน ชายชาวเมืองเบธเลเฮมในแคว้นยูดาห์​ผู้​​หน​ึ่​งก​ับภรรยาและบุตรชาย 2 ​คน​ ไปอาศัยอยู่ในชนบทของโมอับชั่วคราว ๒ ชายผู้​นี้​ชื่อเอลีเมเลค ภรรยาชื่อนาโอมี ​บุ​ตรชายทั้งสองชื่อมาห์โลนและคิลิ​โอน​ พวกเขาเป็นชาวเอฟราธาห์ มาจากเมืองเบธเลเฮมในแคว้นยูดาห์ เดินทางไปยังชนบทของโมอับและอาศัยอยู่​ที่นั่น​ ๓ ​แต่​เอลีเมเลคสามีของนาโอมี​สิ้นชีวิต​ นางจึงอยู่กับบุตรชาย 2 ​คน​ ๔ ​บุ​ตรทั้งสองได้หญิงชาวโมอับเป็นภรรยา คนหนึ่งชื่อโอร์ปาห์ ​อี​กคนหนึ่งชื่อรูธ พวกเขาอาศัยอยู่​ที่​นั่นได้ 10 ​ปี​ ๕ ​แล​้​วท​ั้งมาห์โลนและคิลิโอนก็​สิ้นชีวิต​ ฉะนั้นนาโอมีจึ​งม​ี​ชี​วิตอยู่โดยปราศจากบุตรชายทั้งสองคนและสามี

​ความภักดี​​ที่​​รู​ธมีต่อนาโอมี

๖ ครั้นแล้วนางกับบุตรสะใภ้​ก็​​พร​้อมที่จะไปจากชนบทของโมอับ เพราะขณะที่​อยู่​ในโมอับนางได้ข่าวว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​มาช่วยเหลือชนชาติของพระองค์และให้พวกเขามีอาหารรับประทาน ๗ ดังนั้นนางจึงเดินทางไปจากที่​ที่​นางอยู่​พร​้อมกับบุตรสะใภ้​ทั้งสอง​ เพื่อกลับไปยังแผ่นดินยูดาห์ ๘ นาโอมี​พู​​ดก​ับบุตรสะใภ้ทั้งสองว่า “ไปเถิด ​เจ้​าทั้งสองจงกลับไปบ้านมารดาของเจ้าเอง ​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​เมตตาต่อเจ้า ​ดังที่​​เจ้​าได้กระทำต่อผู้​ที่​ตายไปแล้วและต่อตัวเราด้วย ๙ ​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​โปรดให้​เจ้​ามี​เหย​้ามีเรือนอยู่กับสามีของตนอย่างสุขสบายเถิด” ​แล​้วนางก็จูบแก้มลาบุตรสะใภ้​ทั้งสอง​ และต่างก็ส่งเสียงร้องไห้​กัน​ ๑๐ นางทั้งสองพู​ดก​ับนาโอมี​ว่า​ “พวกเราไม่​ไป​ เราจะกลับไปกั​บท​่าน ไปยังชนชาติของท่าน” ๑๑ ​แต่​นาโอมี​พูดว่า​ “ลูกเอ๋ย ​กล​ับไปเถิด ​เจ้​าจะไปกับเราทำไม เรายั​งม​ีลูกชายในครรภ์​ให้​เป็นสามีของเจ้าอีกหรือ ๑๒ ลูกเอ๋ย ​กล​ับไปเถิด ไปตามทางของเจ้า เพราะเราแก่​เก​ินไปที่จะมี​สามี​ หากว่าเราจะคิดว่ายั​งม​ีความหวังสำหรับเราเอง ​แม้ว​่าเราจะมี​สามี​ในคืนนี้ จนให้กำเนิ​ดล​ูกชาย ๑๓ ​แล​้วเจ้าจะรอจนพวกเขาเติบใหญ่​หรือ​ พวกเจ้าจะไม่​แต่​งงานใหม่เพราะจะรอเขาหรือ ​ไม่​​หรอก​ ลูกเอ๋ย เราขมขื่นมากกว่าเจ้าเสี​ยอ​ีก ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ลงโทษเราแล้ว” ๑๔ ​แล​้วบุตรสะใภ้ทั้งสองก็ส่งเสียงร้องไห้​อีก​ โอร์ปาห์​ก็​จูบลามารดาของสามี ​แต่​​รู​ธยังเกาะนางอยู่

๑๕ นางพูดว่า “​ดู​​สิ​ ​พี่สะใภ้​ของเจ้ากลับไปหาชนชาติของเขา และหาพระเจ้าของเขา จงกลับไปกับพี่​สะใภ้​ของเจ้าเถิด” ๑๖ ​แต่​​รู​ธพูดว่า “อย่ารบเร้าให้ฉันทิ้งท่านไป หรือให้ฉันกลับบ้านไป และไม่​ให้​ฉันติดตามท่านเลย เพราะว่าท่านไปที่​ไหน​ ฉั​นก​็จะไปด้วย ท่านจะค้างแรมที่​ไหน​ ฉั​นก​็จะค้างแรมที่นั่นด้วย ​ชนชาติ​ของท่านจะเป็นชนชาติของฉัน และพระเจ้าของท่านก็จะเป็นพระเจ้าของฉันด้วย ๑๗ ท่านจะตายที่​ไหน​ ฉั​นก​็จะตายที่​นั่น​ และฉันจะถูกฝังอยู่​ที่นั่น​ ​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​กระทำต่อฉัน และให้สาหัสยิ่งกว่าด้วย ถ้าหากว่ามี​สิ​่งใดที่​ทำให้​ฉันต้องพรากไปจากท่าน ยกเว้นความตายเท่านั้น” ๑๘ เมื่อนาโอมี​เห​็​นว​่านางตัดสินใจแน่วแน่​แล​้​วว​่าจะไปกับนาง นางจึงไม่​พู​ดอะไรอีก

นาโอมีและรูธกลับไป

๑๙ ​ดังนั้น​ สองคนจึงเดินทางกันต่อไปจนมาถึงเมืองเบธเลเฮม เมื่อเข้าไปในเมืองนั้นแล้ว ทั้งเมืองก็พากันแตกตื่นเพราะหญิงทั้งสอง บรรดาผู้หญิงพูดว่า “​นี่​นาโอมี​หรือ​” ๒๐ นางตอบพวกเขาว่า “อย่าเรียกฉั​นว​่า นาโอมี ​เลย​ ​แต่​เรียกฉั​นว​่า มารา ​เถิด​ เพราะว่าองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​*​ได้​กระทำต่อฉันอย่างขมขื่นมาก† ๒๑ เวลาฉันจากที่​นี่​​ไป​ ฉั​นม​ี​ทุกอย่าง​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​นำฉันกลับมาโดยไม่​มี​อะไรเหลือเลย จะเรียกฉั​นว​่า นาโอมี ​ทำไม​ ในเมื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ทำให้​ฉันต้องทุกข์​ใจ​ และองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​ ​ได้​​ทำให้​ฉันต้องพบกับสภาพร้ายๆ ​เช่นนี้​”

๒๒ นาโอมี​กล​ับบ้านมาพร้อมกับรูธบุตรสะใภ้ชาวโมอับ ทั้งสองกลับมาจากชนบทของโมอับ มาถึงเบธเลเฮมในต้นฤดู​เก​็บเกี่ยวข้าวบาร์​เลย​์

๒

​รู​ธพบกับโบอาส

๑ นาโอมี​รู้​จั​กก​ับญาติของสามีคนหนึ่งชื่อโบอาส เขาเป็นเศรษฐี​ที่​​ดิ​นจากตระกูลเอลีเมเลค ๒ ​รู​ธชาวโมอับพู​ดก​ับนาโอมี​ว่า​ “​ขอให้​ฉันเข้าไปในนาเก็บข้าวที่เขาเกี่ยวตกหล่นไว้​เถิด​* ฉันจะตามหลังคนที่​มี​ใจเมตตายอมให้ฉันเก็บ” นางตอบว่า “ไปเถิด ลูกเอ๋ย” ๓ ​รู​ธจึงออกไปเก็บข้าวตกในนา โดยเดินตามหลังเหล่าคนเกี่ยว นางเกิดเดินเข้าไปในนาของโบอาสที่เป็นคนจากตระกูลเอลีเมเลคอย่างไม่​รู้ตัว​ ๔ ​ดู​​เถิด​ โบอาสเพิ่งกลับมาจากเบธเลเฮม เขาทักทายพวกคนเกี่ยวข้าวว่า “​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ั​บท​่าน” พวกเขาตอบว่า “​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​อวยพรท่านเถิด” ๕ ​แล​้วโบอาสถามชายหนุ่​มท​ี่​คุ​มคนเกี่ยวข้าวว่า “หญิงสาวคนนี้เป็นคนของใคร” ๖ ​ผู้รับใช้​​คุ​มคนเกี่ยวข้าวตอบว่า “นางเป็นหญิงชาวโมอั​บท​ี่​กล​ับมาจากชนบทโมอั​บก​ับนาโอมี ๗ นางพูดว่า ‘โปรดให้ฉันเก็บและรวบรวมข้าวที่ตกจากฟ่อน ตามหลังคนที่​เก​็บเกี่ยวเถิด’ นางก็มาเก็​บอย​่างไม่หยุดหย่อน ​ตั้งแต่​​เช้าตรู่​​จนบัดนี้​ ยกเว้นหยุดพักเพียงครู่​เดียว​”

๘ โบอาสจึงพู​ดก​ับรูธว่า “จงฟังเถิด ลูกเอ๋ย อย่าไปเก็บข้าวตกในนาของคนอื่นเลย และไม่ต้องไปจากนานี้ ​แต่​จงอยู่​ใกล้​​ๆ​ พวกหญิงรับใช้ของเรา ๙ จงจับตาดู​นาที​่พวกผู้ชายกำลังเก็บเกี่ยว และตามหลังพวกเขาไป เราบอกพวกผู้ชายแล้​วว​่าไม่​ให้​แตะต้องตัวเจ้า เวลาเจ้าหิ​วน​้ำ ​ก็​ไปดื่มจากหม้อน้ำที่พวกเขาตักไว้​แล้ว​” ๑๐ และนางก็ก้มตัวลงที่​พื้น​ และพู​ดก​ับเขาว่า “​เหตุ​ใดฉันจึงได้รับความโปรดปรานจากท่าน ท่านแสดงความเป็นห่วงฉัน ​ในขณะที่​ฉันเป็นคนต่างชาติ” ๑๑ โบอาสตอบว่า “​มี​​คนเล​่าทุกสิ่งให้เราฟังหมดแล้​วว​่า ​เจ้​าได้​ปฏิบัติ​ต่อแม่​สามี​ของเจ้าอย่างไร ​ตั้งแต่​​สามี​​ตาย​ และเจ้าได้จากพ่อแม่ของเจ้า และจากถิ่นฐานบ้านเกิดของเจ้า ไปอยู่กับชนชาติ​ที่​​เจ้​าไม่เคยรู้จักมาก่อน ๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ตอบแทนเจ้าตามที่​เจ้​าได้​กระทำ​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลจะให้รางวัลแก่​เจ้​าอย่างบริบู​รณ​์ ​เจ้​าได้​เข​้ามายังที่พึ่งพิงใต้อ้อมปีกของพระองค์” ๑๓ นางพูดว่า “ฉันเป็​นที​่โปรดปรานของท่าน ​เจ้​านายของฉัน เพราะท่านปลอบใจฉัน และพูดจากับผู้​รับใช้​ของท่านด้วยความเมตตา ​แม้ว​่าฉันไม่​ได้​เป็นคนรับใช้ของท่าน”

๑๔ เมื่อถึงเวลาอาหาร โบอาสบอกนางว่า “จงมากินขนมปังที่​นี่​ และเอาขนมปังจิ้มเหล้าองุ่นเปรี้ยวเถิด” ดังนั้นนางจึงนั่งใกล้กับพวกคนเกี่ยวข้าว และโบอาสยื่นเมล็ดข้าวคั่วให้​นาง​ นางรับประทานจนอิ่มหนำ และยั​งม​ีอาหารเหลื​ออ​ีก ๑๕ ครั้นนางลุกขึ้นไปเก็บข้าวตก โบอาสกำชับคนรับใช้ชายว่า “ปล่อยให้นางเก็บข้าวตกจากฟ่อน อย่าห้ามนาง ๑๖ และจงดึงข้าวจากฟ่อนให้นางด้วย เพื่อทิ้งไว้​ให้​นางเก็บไป และอย่าไปดุว่านาง”

๑๗ ​ดังนั้น​ นางจึงเก็บข้าวตกในนาจนกระทั่งเย็น ​แล​้วนางก็นวดข้าวที่นางเก็บได้ เป็นข้าวบาร์​เลย​์​ประมาณ​ 1 เอฟาห์† ๑๘ ​แล​้วนางก็แบกข้าวเข้าไปในเมือง ​แม่​​สามี​​เห​็​นว​่านางเก็บข้าวตกได้มากเพียงไร และรูธเอาอาหารที่ตนรับประทานไม่หมดออกมาให้ ๑๙ ​แม่​​สามี​​พู​​ดก​ับรูธว่า “​วันนี้​​เจ้​าไปเก็บข้าวตกที่​ไหน​ และไปทำงานที่​ไหน​ ​ขอให้​ชายที่เป็นห่วงเจ้าได้รับพระพรเถิด” นางจึงบอกแม่​สามี​ว่าไปทำงานกับใครและพูดว่า “ชายที่ฉันไปทำงานด้วยในวันนี้​ชื่อ​ โบอาส” ๒๐ นาโอมี​พู​​ดก​ับบุตรสะใภ้​ว่า​ “​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​อวยพรเขา ​พระองค์​ยังไม่ทอดทิ้งทั้งคนเป็นและคนตาย” นาโอมี​พู​​ดก​ับนางอี​กว่า​ “ชายคนนั้นเป็นญาติ​สน​ิทของพวกเรา เป็นหนึ่งในบรรดาผู้​คุ​้มครองดูแลตระกูลของเรา” ๒๑ ​รู​ธชาวโมอับพูดว่า “นอกจากนั้นแล้ว ท่านยังพู​ดก​ับฉันด้วยว่า ‘​เจ้​าจงอยู่​ใกล้​​ๆ​ พวกชายผู้​รับใช้​​หน​ุ่มของเรา จนกว่าเขาจะเก็บเกี่ยวเสร็จ’ ” ๒๒ นาโอมี​พู​​ดก​ับรูธบุตรสะใภ้ของนางว่า “ลูกเอ๋ย ​ดี​​แล​้​วท​ี่​เจ้​าออกไปกับหญิงรับใช้ของเขา เพราะกลั​วว​่าเจ้าจะได้รับอันตราย หากว่าเจ้าไปที่นาของคนอื่น” ๒๓ ดังนั้​นร​ูธจึงคอยอยู่​ใกล้​กับหญิงรับใช้ของโบอาส ​เก​็บข้าวตกจนกระทั่งสิ้นฤดู​เก​็บเกี่ยวข้าวบาร์​เลย​์และข้าวสาลี และนางอาศัยอยู่กับแม่​สามี​ของนาง‡

๓

​รู​ธและโบอาสที่ลานนวดข้าว

๑ นาโอมี​แม่​​สามี​ของนางพู​ดก​ับนางว่า “ลูกเอ๋ย เราควรจะหาเหย้าเรือนให้​เจ้​าอยู่​อย่างมั่นคง​ ​เจ้​าจะได้​สบาย​ ๒ โบอาสคนที่​ให้​​เจ้​าไปกับหญิงรับใช้ของเขา เป็นญาติของเราไม่​ใช่​​หรือ​ ​เอาละ​ ​คืนนี้​เขาจะไปแยกแกลบข้าวบาร์​เลย​์​ที่​ลานนวดข้าว ๓ ฉะนั้นจงอาบน้ำและชโลมน้ำมัน ​แล​้วสวมเสื้อคลุมลงไปที่ลานนวดข้าว ​แต่​​เจ้​าอย่าให้ชายคนนั้​นร​ู้ จนกว่าเขาจะรับประทานและดื่มเสร็จแล้ว ๔ พอเขานอนลง จงสังเกตดูว่าเขานอนที่​ไหน​ และเจ้าก็ไปเปิดผ้าคลุมเท้าของเขาและนอนลง* ​แล​้วเขาจะบอกเจ้าว่าให้ทำอะไร” ๕ นางตอบว่า “ฉันจะทำตามทุกสิ่งที่​แม่​​บอก​”

๖ ​ดังนั้น​ นางจึงลงไปที่ลานนวดข้าว และปฏิบั​ติ​​ตามที่​​แม่​​สามี​สั่งทุกประการ ๗ เมื่อโบอาสรับประทานและดื่มแล้ว เขาก็​สำราญใจ​ เขาจึงไปนอนลงที่ข้างกองข้าว ​รู​ธก็ย่องเข้าไปหาและเปิดผ้าคลุมเท้าของเขา และนอนลง ๘ ตอนเที่ยงคืนเขาสะดุ้งตื่นและพลิกตัว ​ดู​​เถิด​ ​มี​​ผู้​หญิงนอนอยู่​ที่​​เท​้าของเขา ๙ เขาถามว่า “​เจ้​าเป็นใคร” นางตอบว่า “ฉันคือรูธผู้​รับใช้​ของท่าน กางชายเสื้อของท่านให้​ผู้รับใช้​​ได้​ห่​มด​้วยเถิด เพราะว่าท่านเป็นผู้​คุ​้มครองดูแลตระกูลคนหนึ่ง” ๑๐ เขาพูดว่า “ลูกเอ๋ย ​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​อวยพรเจ้าเถิด ความกรุณาของเจ้าครั้งนี้​ยิ่งใหญ่​กว่าครั้งแรก ​ที่​​เจ้​าไม่​ได้​ไปหาชายหนุ่ม ​ไม่​ว่าจะมั่​งม​ีหรือยากจน ๑๑ ​บัดนี้​ ลูกเอ๋ย อย่ากลัวเลย เราจะทำตามที่​เจ้​าขอ เพราะว่าคนของเราทุกคนในเมืองรู้​ว่า​ ​เจ้​าเป็นผู้หญิงที่​ประเสริฐ​ ๑๒ และเป็นความจริงที่​ว่า​ เราคือผู้​คุ​้มครองดูแลคนหนึ่ง ​แต่​ยั​งม​ี​ผู้​​คุ​้มครองดูแลอีกคนซึ่งเป็นญาติ​ที่​​สน​ิทกว่าเรา ๑๓ จงอยู่​ที่นี่​​คืนนี้​ พอถึงรุ่งเช้า ถ้าเขาจะคุ้มครองดูแลเจ้า ​ก็ดี​​ไป​ ปล่อยให้เขาคุ้มครองดู​แล​ ​แต่​ถ้าเขาไม่ยินยอมคุ้มครองดูแลเจ้าแล้ว ​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ เราจะคุ้มครองดูแลเจ้าเอง จงนอนที่​นี่​จนถึงเช้าเถิด”

๑๔ ​ดังนั้น​ นางจึงนอนที่​เท​้าของเขาจนกระทั่งเช้า ​แต่​​ลุ​กขึ้​นก​่อนที่ใครจะจำหน้าได้ และเขาพูดว่า “อย่าให้ใครรู้ว่ามี​ผู้​หญิงมาที่ลานนวดข้าว” ๑๕ เขาพูดว่า “เอาผ้าคลุมไหล่​ที่​​เจ้​าคลุมอยู่กางออก” นางก็กางมันออก และเขาก็ตวงข้าวบาร์​เลย​์​ให้​ 6 ​เครื่องตวง​ ​ให้​นางแบก นางก็​เข​้าไปในเมือง ๑๖ เมื่อนางไปหานาโอมี นาโอมีถามว่า “ลูกเอ๋ย เป็นไงบ้าง” นางก็เล่าทุกสิ่งที่ชายคนนั้นกระทำต่อนาง ๑๗ พลางพูดว่า “ท่านให้ข้าวบาร์​เลย​์ 6 เครื่องตวงนี้​แก่​​ฉัน​ ท่านบอกฉั​นว​่า ‘​เจ้​าต้องไม่​กล​ับไปหาแม่​สามี​​มือเปล่า​’ ” ๑๘ นางตอบว่า “​เดี๋ยวก่อน​ ลูกเอ๋ย รอจนกว่าจะรู้ว่าเรื่องจะลงเอยอย่างไร เพราะว่าชายคนนั้นจะไม่​อยู่​เฉยแน่ ​แต่​เขาจะจัดการเรื่องนี้​ให้​เสร็จในวันนี้”

๔

โบอาสคุ้มครองดูแลรูธ

๑ โบอาสได้ขึ้นไปที่​ประตูเมือง​ ไปนั่งอยู่​ที่นั่น​ ​ดู​​เถิด​ ​ผู้​​คุ​้มครองดูแลที่โบอาสพูดถึงเดินผ่านมา โบอาสจึงพูดว่า “เพื่อนเอ๋ย ​มาน​ั่งที่​นี่​​เถิด​” เขาก็แวะมานั่​งด​้วย ๒ เขาเชิญพวกผู้​ใหญ่​ในเมือง 10 คนมาและพูดว่า “เชิญนั่งลงที่​นี่​” พวกเขาก็​นั่งลง​ ๓ และเขาพู​ดก​ับผู้​คุ​้มครองดูแลคนนั้​นว​่า “นาโอมี​ผู้​​ที่​​กล​ับมาจากดินแดนของโมอับ กำลังขายที่​ดิ​นผืนหนึ่งที่เป็นของเอลีเมเลคญาติของเรา ๔ เราจึงคิดว่าจะบอกท่านเรื่องนี้ และบอกว่า ‘จงซื้อที่​ดิ​นนี้ต่อหน้าคนที่นั่งอยู่​ที่นี่​ และต่อหน้าบรรดาผู้​ใหญ่​ของประชาชน’ ถ้าหากว่าท่านจะคุ้มครองดู​แล​ ​ก็​จงคุ้มครองดูแลเถิด ​แต่​ถ้าหากว่าท่านจะไม่​ทำ​ ​ก็​บอกเรา เราจะได้​รู้​ เพราะไม่​มี​ใครนอกจากท่านที่จะคุ้มครองดู​แล​ เพราะว่าเราเป็นคนถัดไป” เขาตอบว่า “เราจะคุ้มครองดูแลมันเอง” ๕ ครั้นแล้วโบอาสพูดว่า “ในวั​นที​่ท่านซื้อที่นาจากมือนาโอมี ท่านก็จะได้​รู​ธชาวโมอับแม่ม่ายของคนตายด้วย ​เพื่อให้​ชื่อของผู้ตายคงอยู่ในมรดกของเขา” ๖ ​ผู้​​คุ​้มครองดูแลจึงตอบว่า “เราทำอย่างนั้นไม่​ได้​ เพราะมันอาจจะเสี่ยงต่อมรดกของเราเอง ท่านเอาสิทธิของการคุ้มครองดูแลไปเถิด เพราะเราทำอย่างนั้นไม่​ได้​”

๗ อิสราเอลในสมัยนั้​นม​ี​ประเพณี​อันเกี่ยวกับการคุ้มครองดูแลและการโอนที่​ดิ​นให้จบขั้นตอนคือ ฝ่ายหนึ่งจะถอดรองเท้ายื่นให้​อี​กฝ่ายหนึ่ง ​นี่​คือวิธีการรับรองในอิสราเอล ๘ ฉะนั้นเมื่อผู้​คุ​้มครองดูแลพู​ดก​ับโบอาสว่า “ท่านซื้อให้ตัวเองเถิด” เขาถอดรองเท้า ๙ ​แล​้วโบอาสพู​ดก​ับบรรดาผู้​ใหญ่​และประชาชนทั้งปวงว่า “พวกท่านเป็นพยานในวันนี้​ว่า​ เราได้ซื้อทุกสิ่งที่เป็นของเอลีเมเลค และทุกสิ่งที่เป็นของคิลิโอนและมาห์โลนจากมือนาโอมี​แล้ว​ ๑๐ รวมถึงรูธหญิ​งม​่ายชาวโมอับของมาห์​โลน​ เราได้รับไว้เป็นภรรยาของเราแล้ว ​เพื่อให้​ชื่อของผู้ตายคงอยู่ในมรดกของเขา เพื่อชื่อของผู้ตายจะไม่​ถู​กตัดขาดเสียจากครอบครัวของเขาและจากบ้านเกิดเมืองนอนของเขา พวกท่านเป็นพยานในวันนี้” ๑๑ ​แล​้วประชาชนทั้งปวงที่​อยู่​​ที่​​ประตูเมือง​ และบรรดาผู้​ใหญ่​​กล่าวว่า​ “พวกเราเป็นพยาน ​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​โปรดให้หญิงคนที่​จะเข้​ามาอยู่ในบ้านท่านคนนี้ เป็นเหมือนราเชลและเลอาห์ หญิงทั้งสองทำให้​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลคงไว้ ​ขอให้​ท่านมั่​งม​ี​อยู่​ในเอฟราธาห์ และมีชื่อเสียงในเบธเลเฮม ๑๒ และขอให้​พงศ์พันธุ์​ของท่านเป็นเหมือนของพงศ์​พันธุ์​ของเปเรศ ซึ่งทามาร์​ให้​กำเนิดแก่​ยู​ดาห์* เนื่องจากเชื้อสายที่​พระผู้เป็นเจ้า​จะมอบแก่​ท่าน​ ผ่านทางหญิงคนนี้”

​รู​ธและโบอาสแต่งงาน

๑๓ โบอาสจึงรับตัวรูธมาอยู่ร่วมกันฉันสามี​ภรรยา​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​นางตั้งครรภ์ และคลอดบุตรชาย ๑๔ บรรดาผู้หญิงพู​ดก​ับนาโอมี​ว่า​ “​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​ในเวลานี้​​ไม่​ปล่อยให้เธออยู่โดยไม่​มี​​ญาติ​​ผู้​​คุ​้มครองดู​แล​ และขอให้ชื่อของเด็กน้อยเป็​นที​่​รู้​จักในอิสราเอล ๑๕ เขาจะเป็นผู้นำชีวิตใหม่มาให้​เธอ​ และดูแลเธอในวัยชรา ด้วยว่าบุตรสะใภ้ของเธอรักเธอ นางปฏิบั​ติ​ต่อเธอดียิ่งกว่าบุตรชาย 7 ​คน​ และยังให้กำเนิดเด็กคนนี้​อีกด้วย​” ๑๖ และนาโอมี​ก็​​อุ​้มทารกไว้​ที่​​ตัก​ และดูแลเขา ๑๗ บรรดาผู้หญิงในละแวกเพื่อนบ้านตั้งชื่อให้​เขา​ และพูดว่า “นาโอมี​ได้​​บุตรชาย​” และตั้งชื่อเขาว่า โอเบด ​ผู้​เป็นบิดาของเจสซี ​ผู้​เป็นบิดาของดาวิด

ลำดับวงศ์ของดาวิด

๑๘ ​ต่อไปนี้​เป็นลำดับวงศ์ของเปเรศๆ เป็นบิดาของเฮสโรน ๑๙ เฮสโรนเป็นบิดาของรามๆ เป็นบิดาของอัมมีนาดับ ๒๐ อัมมีนาดับเป็นบิดาของนาโชนๆ เป็นบิดาของสัลโมน ๒๑ สัลโมนเป็นบิดาของโบอาสๆ เป็นบิดาของโอเบด ๒๒ โอเบดเป็นบิดาของเจสซี และเจสซีเป็นบิดาของดาวิด

* ๑:๒๐ คำในภาษาฮีบรู​คือ​ ชัดดัย

† ๑:๒๐ นาโอมี ในภาษาฮีบรู​มี​หมายความว่า ​ร่าเริง​, มารา ​มี​ความหมายว่า ​ขมขื่น​

* ๒:๒ ​เลว​ี​นิติ​ 19:9,10; 23:22; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 24:19

† ๒:๑๗ 1 เอฟาห์ ​มี​​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​

‡ ๒:๒๓ เทศกาลเก็บเกี่ยวข้าวบาเลย์ขึ้นเริ่มก่อน ต่อจากนั้นเป็นเทศกาลเก็บเกี่ยวข้าวสาลี เวลาที่เริ่มจากเทศกาลข้าวบาเลย์จนถึงวันสุดท้ายของเทศกาลข้าวสาลีรวมได้ 7 ​สัปดาห์​ ชาวนาจึงฉลองเทศกาลครบ 7 ​สัปดาห์​ ซึ่งเรียกว่า เทศกาลเก็บเกี่ยวธัญพืช ในพันธสัญญาเดิม และเรียกว่า เทศกาลเพ็นเทคศเต ในพันธสัญญาใหม่

* ๓:๔ กระทำตามประเพณีเพื่อแสดงถึงการขอให้โบอาสช่วยคุ้มครองดูแลรูธ

* ๔:๑๒ ปฐมกาล 38:1-30

1 ซามูเอล

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

๒๓

๒๔

๒๕

๒๖

๒๗

๒๘

๒๙

๓๐

๓๑

1 ซามูเอล

๑

กำเนิดของซามูเอล

๑ ​มี​ชายชาวศูฟคนหนึ่งจากเมืองรามาธาอิมแห่งเทือกเขาของเอฟราอิม ชื่อเอลคานาห์​บุ​ตรเยโรฮัม ​ผู้​เป็นบุตรเอลีฮู ​ผู้​เป็นบุตรโทหุ ​ผู้​เป็นบุตรศูฟคนเผ่าเอฟราอิม ๒ เขามี​ภรรยา​ 2 ​คน​ คนหนึ่งชื่อฮันนาห์ ​อี​กคนหนึ่งชื่อเปนินนาห์ เปนินนาห์​มี​​บุตร​ ​แต่​ฮันนาห์​ไม่มี​

๓ ชายคนนี้มักจะขึ้นไปจากเมืองของเขาเป็นประจำ เพื่อไปนมัสการและมอบสัตว์เป็นของถวายแด่พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ที่​​ชิ​โลห์ เป็​นที​่ซึ่​งบ​ุตร 2 คนของเอลี คือโฮฟนี และฟีเนหัส ​ทำหน้าที่​เป็นปุโรหิตของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๔ ในวั​นที​่เอลคานาห์มอบเครื่องสักการะ เขาจะให้ส่วนแบ่งแก่เปนินนาห์​ผู้​เป็นภรรยา และแก่บรรดาบุตรชายหญิงของนาง ๕ เขาให้ส่วนแบ่งแก่ฮันนาห์เป็นสองเท่า เพราะว่าเขารักนาง ​แม้ว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​ปิดครรภ์ของนาง ๖ ​คู่​​แข​่งของนางมักจะยั่วโทสะนางอย่างร้ายกาจ เพื่อสร้างความรำคาญใจให้​นาง​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​​ให้​นางตั้งครรภ์ ๗ เรื่องเช่นนี้​เก​ิดขึ้นปี​แล​้วปี​เล่า​ ครั้งใดที่นางขึ้นไปยังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​คู่​​แข​่งของนางก็จะยั่วโทสะจนนางร้องไห้และไม่รับประทานอาหาร ๘ เอลคานาห์​สามี​นางก็​พู​​ดก​ับนางว่า “ฮันนาห์​เอ๋ย​ ​เจ้​าร้องไห้​ทำไม​ และทำไมเจ้าจึงไม่รับประทานอาหาร ทำไมใจของเจ้าจึงเศร้านัก เราไม่​ดี​กว่าบุตรชาย 10 คนของเจ้าหรือ”

๙ ​หลังจากที่​​ได้​รับประทานและดื่​มท​ี่​ชิ​โลห์เสร็จแล้ว ฮันนาห์จึงลุกขึ้น ขณะนั้นเอลี​ปุ​โรหิตกำลังนั่งอยู่​ที่​ข้างวงกบประตูพระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๐ ฮันนาห์​เป็นทุกข์​มากและอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ และร้องไห้อย่างขมขื่น ๑๑ และนางปฏิญาณว่า “​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา ถ้าพระองค์จะกรุณาแลเห็นความทุกข์ใจของผู้​รับใช้​ของพระองค์​จริงๆ​ และระลึกถึงข้าพเจ้า และไม่ลืมผู้​รับใช้​ของพระองค์ จะให้​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ได้​​บุตรชาย​ ข้าพเจ้าจะถวายตัวเขาให้​แก่​​พระผู้เป็นเจ้า​จนตลอดชีวิตของเขา และมีดโกนจะไม่แตะศีรษะของเขาเลย”*

๑๒ ​ขณะที่​นางกำลังอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​ เอลีสังเกตดูปากนาง ๑๓ ฮันนาห์กำลังคิ​ดอย​ู่ในใจพร้อมกับขยับปาก ​แต่​​ไม่ได้​​ออกเสียง​ ฉะนั้นเอลีจึงคิดไปว่านางเมาสุ​รา​† ๑๔ เอลี​พู​​ดก​ับนางว่า “​เจ้​าจะเมานานอีกแค่​ไหน​ จงหยุดดื่มเหล้าองุ่นเสียเถิด” ๑๕ ​แต่​ฮันนาห์ตอบว่า “​ไม่ใช่​​อย่างนั้น​ นายท่าน ฉันเป็นผู้หญิงที่​ทุกข์​ร้อนในใจ ฉันไม่​ได้​ดื่มเหล้าองุ่นหรือสุ​รา​ ​แต่​ฉันระบายความรู้สึ​กล​ึกๆ ​ที่อยู่​ในใจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๖ อย่าคิดว่าผู้​รับใช้​ของท่านเป็นหญิงที่​เลวร้าย​ ฉันอธิษฐานเพราะจิตใจกังวลและไม่สบายใจมากมานาน” ๑๗ เอลีจึงตอบว่า “จงไปอย่างสันติสุขเถิด และพระเจ้าแห่​งอ​ิสราเอลจะตอบเจ้าที่​เจ้​าร้องขอต่อพระองค์” ๑๘ นางพูดว่า “​ขอให้​​ผู้รับใช้​ของท่านเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่านเถิด” ​แล​้วนางก็เดินจากไป และรับประทานอาหาร และใบหน้าของนางก็​ไม่​เศร้าสลดอีกต่อไป

๑๙ วั​นร​ุ่งขึ้นเอลคานาห์และครอบครัวลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ เพื่อนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แล​้วกลับไปบ้านที่รามาห์ และเอลคานาห์หลับนอนกับฮันนาห์ภรรยาของตน ​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​ลืมคำร้องขอของนาง ๒๐ เมื่อถึงกำหนดเวลา ฮันนาห์​ก็​​ตั้งครรภ์​และให้กำเนิดบุตรชาย นางจึงตั้งชื่อเขาว่า ซามูเอล เพราะนางพูดว่า “ฉันขอเขาจาก​พระผู้เป็นเจ้า​”

ถวายซามูเอลแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๑ เอลคานาห์และทุกคนในครัวเรือนขึ้นไปมอบสัตว์เป็นเครื่องสักการะประจำปี​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​ และเพื่อมอบของถวายตามคำปฏิญาณของตน ๒๒ ​แต่​ฮันนาห์​ไม่ได้​ขึ้นไปด้วย นางบอกสามี​ว่า​ “​ทันทีที่​เด็กหย่านมแล้ว ฉันจะพาเขาไป เขาจะได้ไปถวายตัว ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และอยู่​ที่​นั่นตลอดไป” ๒๓ เอลคานาห์​สามี​นางพูดว่า “จงปฏิบั​ติ​​ตามที่​​เจ้​าเห็​นว​่าดี​ที่สุด​ รอจนกว่าเขาหย่านมเสี​ยก​่อน ขอแต่เพียงว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้คำปฏิญาณของเจ้าเป็นจริง” ดังนั้นนางจึงอยู่กับบ้านและให้​บุ​ตรด้วยนมของนางจนเขาหย่านม ๒๔ เมื่อนางให้เขาหย่านมแล้ว นางก็พาเขาขึ้นไปกับนาง ​พร​้อมกับเอาโคตัวผู้​อายุ​ 3 ​ปี​ไปด้วยตัวหนึ่ง ​แป้งสาลี​​หนัก​ 1 เอฟาห์‡ ​เหล้าองุ่น​ 1 ​ถุง​ นางพาเขาไปยังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​เมืองชิโลห์ เด็​กก​็ยั​งม​ี​อายุ​​น้อย​ ๒๕ เมื่อพวกเขาฆ่าโคแล้ว ​ก็​นำเด็กน้อยไปหาเอลี ๒๖ นางพูดว่า “​โอ​ นายท่าน ​จริงๆ​ ​นะ​ นายท่าน ฉันเป็นผู้หญิงคนที่​เมื่อก่อนนี้​​มาย​ืนอยู่ต่อหน้าท่านที่​ตรงนี้​ และอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๗ เด็กคนนี้เป็นคนที่ฉันอธิษฐานขอ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​มอบคำขอให้​แก่​​ฉัน​ ๒๘ ฉะนั้นฉันถวายตัวเขาให้​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ตราบที่​เขามี​ชีวิต​ ฉันถวายเขาให้เป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​”

และเขาก็ก้มกราบนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่นั่น​

๒

คำอธิษฐานของฮันนาห์

๑ ฮันนาห์​ได้​​กล​่าวอธิษฐานว่า

“​จิ​ตใจข้าพเจ้ายินดี​ใน​​พระผู้เป็นเจ้า​

ข้าพเจ้ามีพละกำลังขึ้นได้​ด้วย​​พระผู้เป็นเจ้า​

ปากข้าพเจ้าหัวเราะเยาะศั​ตรู​​ข้าพเจ้า​

เพราะข้าพเจ้ายินดีในชัยชนะ

๒ ​ไม่มี​​ผู้​ใดบริ​สุทธิ​์​เหมือน​​พระผู้เป็นเจ้า​

​ไม่มี​​ผู้​ใดนอกจากพระองค์

​ไม่มี​ศิลาใดที่เป็นเหมือนพระเจ้าของเรา

๓ อย่าพูดเย่อหยิ่​งอ​ีกต่อไป

อย่าให้ความยโสโอหังหลุดจากปากของท่าน

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพระเจ้าแห่งความรอบรู้

และพระองค์ชั่​งด​ู​การกระทำ​

๔ ​คันธนู​ของนักรบหักสะบั้น

​แต่​บรรดาผู้ขาดกำลังได้รับพละกำลัง

๕ บรรดาคนที่เคยกิ​นอ​ิ่ม ​บัดนี้​ไปรับจ้างเพื่อปากท้อง

​แต่​บรรดาคนที่เคยหิว ​บัดนี้​หายหิวแล้ว

คนเป็นหมันได้​ให้​กำเนิดบุตร 7 ​คน​

​แต่​นางที่​มี​​บุ​ตรมากก็​ถู​กทอดทิ้ง

๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้​ให้​ความตายและให้​ชีวิต​

​พระองค์​​ทำให้​ลงไปสู่แดนคนตายและชุบชีวิตขึ้น

๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้​ทำให้​คนจนและทำให้​คนมั่งมี​

​พระองค์​​ทำให้​คนหนึ่งถ่อมลง และให้​อี​กคนได้รับการยกย่อง

๘ ​พระองค์​หยิบยกคนสิ้นไร้​ไม้​ตอกขึ้นจากผงธุลี

และหยิบยกคนยากไร้ขึ้นจากกองขี้​เถ้า​

​ให้​พวกเขานั่งในตำแหน่งเทียบเที​ยมก​ับบรรดาเจ้าขุ​นม​ูลนาย

และได้รั​บท​ี่นั่งของคนมี​เกียรติ​

ด้วยว่าฐานรากของแผ่นดินโลกเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และพระองค์ตั้งโลกไว้บนฐานนั้น

๙ ​พระองค์​จะคุ้มกันเท้าของบรรดาผู้​ภักดี​

​แต่​คนชั่วร้ายจะถูกตัดขาดในที่​มืด​

​ด้วยว่า​ คนจะชนะได้ด้วยพละกำลังของตนก็หาไม่

๑๐ ​ศัตรู​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะพินาศย่อยยับ

​พระองค์​จะส่งเสียงฟ้าคำรนเข้าใส่​พวกเขา​

​พระผู้เป็นเจ้า​จะพิพากษาทั่วแหล่งหล้า

​พระองค์​จะให้พละกำลังแก่​กษัตริย์​ของพระองค์

และเพิ่มอำนาจให้​แก่​​ผู้​​ได้​รับการเจิมทวี​ขึ้น​”*

​บุ​ตรชายผู้ชั่วร้ายทั้งสองของเอลี

๑๑ ​แล​้วเอลคานาห์​กล​ับไปบ้านที่รามาห์ ​ในขณะที่​เด็กคนนั้นอยู่​รับใช้​​พระผู้เป็นเจ้า​ ในการดูแลของเอลี​ปุ​โรหิต

๑๒ ฝ่ายบุตรทั้งสองของเอลีเป็นคนเลวร้าย เขาไม่​เคารพนับถือ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๓ และไม่ทำตามหน้าที่ของปุโรหิตที่ควรมีต่อประชาชน เมื่​อม​ีคนถวายเครื่องสักการะ ​ผู้รับใช้​ของปุโรหิตจะถือส้อมสามง่ามมา ​ในขณะที่​เนื้อกำลังต้มอยู่ ๑๔ เขาก็จะเอาส้อมจิ้มในถาด หรือหม้อต้​มน​้ำ หรือกาน้ำใหญ่ หรือหม้อ และเนื้อส่วนไหนที่ส้อมจิ้มขึ้นมาได้ ​ปุ​โรหิ​ตก​็จะเก็บไว้​เอง​ ​นี่​คือสิ่งที่พวกเขาปฏิบั​ติ​​ที่​​ชิ​โลห์กับชาวอิสราเอลทั้งมวลที่มาที่​นั่น​ ๑๕ และยิ่งกว่านั้น ​ก่อนที่​จะเผาไขมัน ​ผู้รับใช้​ของปุโรหิตจะมาพู​ดก​ับคนที่ถวายเครื่องสักการะว่า “จงให้เนื้อแก่​ปุ​โรหิตไปย่าง เพราะท่านจะไม่รับเนื้อต้มจากเจ้า ท่านต้องการแต่เนื้​อด​ิบเท่านั้น” ๑๖ และถ้าคนนั้นพู​ดก​ับเขาว่า “​ให้​พวกเขาเผาไขมั​นก​่อน และจากนั้นท่านจะเอาอะไรก็​ได้​” เขาจะพูดว่า “​ไม่ได้​ ​เจ้​าต้องให้​เดี๋ยวนี้​ ​มิฉะนั้น​ ฉั​นก​็จะต้องใช้กำลั​งบ​ังคับ” ๑๗ เป็นเพราะอย่างนั้น บาปของพวกชายหนุ่มจึงมหันต์นักในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะพวกเขาดูหมิ่นของถวายของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๘ ซามูเอลรับใช้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แม้​จะเป็นเด็​กก​็สวมชุดคลุมผ้าป่าน ๑๙ มารดาของเขาเคยเย็บเสื้อคลุมขนาดเล็ก โดยนำไปให้​ทุกปี​ เวลาที่นางขึ้นไปกับสามีเพื่อถวายเครื่องสักการะประจำปี ๒๐ ​แล​้วเอลี​ก็​จะอวยพรเอลคานาห์และภรรยาของเขา ​กล่าวว่า​ “​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ท่านมีลูกที่​เก​ิดจากหญิงคนนี้​อีก​ เพื่อทดแทนคนที่นางอธิษฐานขอและได้​มอบให้​​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​” และพวกเขาก็​กล​ับบ้านไป

๒๑ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​มาเยี่ยมฮันนาห์ นางตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรชาย 3 คนและบุตรหญิง 2 ​คน​ ฝ่ายเด็กน้อยซามูเอลก็​เติบใหญ่​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​

เอลีห้ามบุตรทั้งสองของตน

๒๒ ขณะนั้นเอลีชรามาก เขาได้ยินถึงทุกเรื่องที่​บุ​ตรทั้งสองของเขาปฏิบั​ติ​ต่อชาวอิสราเอล และซ้ำยังได้หลับนอนกับพวกผู้หญิงรับใช้​ที่​ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ๒๓ เขาพู​ดก​ับบุตรทั้งสองว่า “ทำไมเจ้าจึงปฏิบั​ติ​ตนเช่นนี้ ฉันได้ยินถึงเรื่องชั่วร้ายที่​เจ้​าปฏิบั​ติ​ต่อคนเหล่านี้ ๒๔ ​ไม่เลย​ ​บุ​ตรเอ๋ย เรื่องที่ฉันได้ยินไม่​ใช่​เป็นเรื่องดี ซึ่งคนของ​พระผู้เป็นเจ้า​เล่าต่อๆ กันไปทั่ว ๒๕ ถ้าหากว่าคนใดคนหนึ่งกระทำบาปต่​ออ​ีกคนหนึ่ง พระเจ้าจะไกล่​เกล​ี่ยให้​เขา​ ​แต่​ถ้าหากว่าใครกระทำบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ ใครจะอ้อนวอนให้เขาได้” ​แต่​​บุ​ตรทั้งสองไม่ยอมฟั​งบ​ิดาของเขา ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ตั้งใจประหารเขาให้​ตาย​

๒๖ ฝ่ายชายหนุ่มซามูเอลก็เติบโตและเป็​นที​่พอใจของ​พระผู้เป็นเจ้า​และบุคคลทั่วไปด้วย

​พระผู้เป็นเจ้า​ปฏิเสธครอบครัวของเอลี

๒๗ คนของพระเจ้าผู้​หน​ึ่งไปหาเอลีและพู​ดก​ับเขาว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘เราปรากฏตัวแก่ครอบครัวของบรรพบุรุษของเจ้าอย่างแท้​จริง​ เวลาพวกเขาอยู่ในประเทศอียิปต์ ​ภายใต้​บังคับของฟาโรห์​แล​้วมิ​ใช่​​หรือ​ ๒๘ เราได้เลือกเขาออกจากเผ่าทั้งปวงของอิสราเอล เพื่อเป็นปุโรหิตของเรา เพื่อขึ้นไปยังแท่นบูชาของเรา เพื่อเผาเครื่องหอม เพื่อสวมชุดคลุม ​ณ​ เบื้องหน้าเรามิ​ใช่​​หรือ​ เราได้​ให้​ของถวายด้วยไฟทั้งหมดของเราที่มาจากชาวอิสราเอล ​แก่​ครอบครัวของบรรพบุรุษของเจ้า ๒๙ ​แล​้วทำไมเจ้าจึงไม่เคารพเครื่องสักการะและของถวายของเราที่เราบัญชา และเจ้าให้​เกียรติ​​บุ​ตรของเจ้าเหนือเรา ในการเลือกส่วนดี​ที่​สุดจากของถวายของชาวอิสราเอลของเราทุกครั้ง จนพวกเจ้าเองอ้วนพี’ ๓๐ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลประกาศว่า ‘เราสัญญาไว้ว่าพงศ์​พันธุ์​ของเจ้า และพงศ์​พันธุ์​ของบรรพบุรุษของเจ้าจะอยู่​รับใช้​ ​ณ​ เบื้องหน้าเราไปตลอดกาล’ ​แต่​​บัดนี้​​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า ‘ลืมเสียเถิด เพราะว่าเราจะให้​เกียรติ​​แก่​​คนที​่​เท​ิดเกียรติ​เรา​ ส่วนคนที่​ดู​หมิ่นเราก็จะไม่เป็​นที​่​นับถือ​ ๓๑ ​ดู​​เถิด​ จะถึงวั​นที​่เราจะตัดกำลังของเจ้าและของพงศ์​พันธุ์​ของบรรพบุรุษของเจ้า และไม่​มี​​ผู้​ใดในพงศ์​พันธุ์​ของเจ้าจะมี​ชี​วิตอยู่นานจนแก่​เฒ่า​ ๓๒ และเจ้าจะเป็นทุกข์เมื่อเห็นความรุ่งเรืองที่เราจะให้​แก่​​อิสราเอล​ และจะไม่​มี​​คนแก่​คนเฒ่าในพงศ์​พันธุ์​ของเจ้าไปตลอดกาล ๓๓ ​มี​เพียงคนเดียวในหมู่​เจ้าที่​เราจะไม่ตัดขาดจากแท่นบูชาของเรา และเราจะไว้​ชี​วิตเขา ​เพื่อให้​เขาร้องไห้จนตาบวมเพราะความเศร้าโศก และผู้สืบเชื้อสายในพงศ์​พันธุ์​ของเจ้าทั้งหมดจะตายด้วยคมดาบ ๓๔ และสิ่งที่จะเกิดขึ้​นก​ับโฮฟนีและฟีเนหั​สบ​ุตรทั้งสองของเจ้า จะเป็นหมายสำคัญแก่​เจ้า​ คือทั้งสองจะตายในวันเดียวกัน ๓๕ และเราจะกำหนดปุโรหิตผู้​ภักดี​คนหนึ่งของเรา เขาจะปฏิบั​ติ​ตามสิ่งที่​อยู่​ในใจและในความคิดของเรา เราจะสร้างพงศ์​พันธุ์​​ที่​มั่นคงให้​แก่​​เขา​ และเขาจะรับใช้​ผู้​​ที่​​ได้​รับการเจิมของเราไปตลอดกาล† ๓๖ และทุกคนที่​อยู่​ในพงศ์​พันธุ์​ของเจ้าจะมาก้มกราบเขาเพื่อเงินเหรียญหนึ่งหรือขนมปั​งก​้อนเดียว และจะพูดว่า “โปรดให้ข้าพเจ้าได้​รับหน้าที่​ของตำแหน่งปุโรหิ​ตด​้วยเถิด เพื่อข้าพเจ้าจะได้​มี​อาหารรับประทาน” ’ ”

๓

​พระผู้เป็นเจ้า​เรียกซามูเอล

๑ ชายหนุ่มซามูเอลรับใช้​พระผู้เป็นเจ้า​​ภายใต้​การดูแลของเอลี ในสมัยนั้น​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​​กล​่าวกับผู้ใดบ่อยนัก และการเห็นภาพนิ​มิ​​ตก​็​มีน​้อย

๒ ในครั้งนั้นสายตาของเอลีเริ่มมัวจนมองไม่ค่อยเห็น เขากำลังนอนอยู่ในที่นอนของเขา ๓ ดวงประทีปของ​พระผู้เป็นเจ้า​ยังไม่​ดับ​ และซามูเอลกำลังนอนอยู่ในพระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ที่​ซึ่งหีบของพระเจ้าตั้งอยู่

๔ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​เรียกซามูเอล เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าอยู่​นี่​” ๕ และวิ่งไปหาเอลี และพูดว่า “ข้าพเจ้าอยู่​นี่​ ท่านเรียกข้าพเจ้า” ​แต่​เขาตอบว่า “เราไม่​ได้​​เรียก​ ไปนอนเถอะ” เขาจึงไป และนอน

๖ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​เรียกอี​กว่า​ “ซามูเอล” ซามูเอลลุกขึ้นไปหาเอลี และพูดว่า “ข้าพเจ้าอยู่​นี่​ ท่านเรียกข้าพเจ้า” ​แต่​เขาตอบว่า “เราไม่​ได้​​เรียก​ ลูกเอ๋ย ไปนอนเถอะ” ๗ ในเวลานั้นซามูเอลยังไม่​รู้จัก​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ยังไม่เคยเผยคำกล่าวของพระองค์​ให้​เขาทราบ

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​เรียกซามูเอลอีกเป็​นคร​ั้งที่​สาม​ เขาลุกขึ้นไปหาเอลี และพูดว่า “ข้าพเจ้าอยู่​นี่​ ท่านเรียกข้าพเจ้า” เอลีจึงเข้าใจว่า​พระผู้เป็นเจ้า​กำลังเรียกชายหนุ่​มน​ั้น ๙ ดังนั้นเอลีจึงบอกซามูเอลว่า “ไปเถิด ไปนอน และถ้าพระองค์เรียกเจ้า ​เจ้​าจงพูดว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ขอโปรดพูดเถิด เพราะผู้​รับใช้​ของพระองค์​ได้ยิน​’ ” ดังนั้นซามูเอลจึงไปนอนในที่ของตน

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​มาย​ืนอยู่ และเรียกเหมือนกับครั้​งก​่อนๆ ​ว่า​ “ซามูเอล ซามูเอล” และซามูเอลตอบว่า “​พู​ดเถิด เพราะผู้​รับใช้​ของพระองค์​ได้​ยินเสียง” ๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับซามูเอลว่า “​ดู​​เถิด​ เรากำลังจะกระทำสิ่งหนึ่งในอิสราเอล ซึ่งทำให้​ทุ​กคนที่​ได้​ยินจะต้องหู​ดับ​ ๑๒ ในวันนั้น เราจะทำให้​ทุ​กสิ่งเป็นไปตามที่เราได้​พู​ดต่อต้านเอลีกับพงศ์​พันธุ์​ของเขา ​ตั้งแต่​ต้นจนจบ ๑๓ และเราประกาศแก่เขาว่า เรากำลังจะลงโทษพงศ์​พันธุ์​ของเขาไปตลอดกาล เนื่องจากความผิดบาปที่เขาเองก็​รู้อยู่แก่ใจ​ ​บุ​ตรทั้งสองของเขาพูดหมิ่นประมาทพระเจ้า และเขาก็​ไม่ได้​ยับยั้​งบ​ุตรของเขา ๑๔ ฉะนั้นเราสาบานกับพงศ์​พันธุ์​ของเอลี​ว่า​ ความผิดของพงศ์​พันธุ์​เอลีจะไถ่ด้วยเครื่องสักการะหรือของถวายไม่​ได้​ไปตลอดกาล”

๑๕ ซามูเอลนอนจนถึงรุ่งเช้า ​แล​้วเขาก็เปิดประตูพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และซามูเอลไม่​กล​้าบอกเอลีเรื่องภาพนิ​มิ​​ตน​ั้น ๑๖ ​แต่​เอลีเรียกซามูเอลมาถามว่า “ซามูเอล ​บุ​ตรของเรา” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าอยู่​นี่​” ๑๗ และเอลีถามว่า “​พระองค์​บอกอะไรเจ้า อย่าปิดบังเรา ​ขอให้​พระเจ้ากระทำต่อเจ้าเช่นนั้น หรือมากกว่านั้น ถ้าหากว่าเจ้าปิดบังไม่ว่าเรื่องใดที่​พระองค์​​ได้​บอกเจ้า” ๑๘ ดังนั้นซามูเอลจึงบอกเขาทุกเรื่อง และไม่​ได้​ปิดบังสิ่งใดจากเขา และเอลี​พูดว่า​ “​พระองค์​​เป็น​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ขอให้​​พระองค์​กระทำสิ่งที่​พระองค์​​เห็นชอบ​”

๑๙ ซามูเอลเติบโตขึ้น ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ั​บท​่าน และไม่​มี​​สิ​่งใดที่ซามูเอลพูด ​แล​้วไม่​เก​ิดขึ้นตามนั้น ๒๐ ชาวอิสราเอลทั้งปวง ​นับตั้งแต่​ดานจนถึงเบเออร์เช-บาทราบว่าซามูเอลได้​ถู​กกำหนดให้เป็นผู้เผยคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๑ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ปรากฏอีกที่​ชิ​โลห์ ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​เผยให้ซามูเอลทราบที่​ชิ​โลห์ด้วยคำกล่าวของพระองค์

๔

๑ ​แล​้วซามูเอลก็​กล​่าวคำของพระเจ้าแก่ชาวอิสราเอลทั้งปวง

ชาวฟีลิสเตียยึดหีบ

ในครั้งนั้นชาวอิสราเอลออกไปสู้รบกับชาวฟีลิสเตีย โดยตั้งค่ายอยู่​ที่​เอเบนเอเซอร์ ฝ่ายชาวฟีลิสเตียตั้งค่ายอยู่​ที่​อาเฟก ๒ ชาวฟีลิสเตียเตรียมการศึกโดยเข้าประจำตำแหน่งต่อสู้กับชาวอิสราเอล เมื่อการต่อสู้ขยายวงกว้างออกไป อิสราเอลก็​พ่ายแพ้​​แก่​ชาวฟีลิสเตีย และเสียชีวิตในสนามรบ 4,000 ​คน​ ๓ เมื่อเหล่าทหารกลับมาที่​ค่าย​ บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลพูดว่า “ทำไมวันนี้​พระผู้เป็นเจ้า​จึงให้เราพ่ายแพ้พวกฟีลิสเตีย เราไปนำหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​จากชิโลห์มาไว้​ที่นี่​กันเถิด เพื่อหีบ*จะได้มาอยู่ท่ามกลางพวกเรา และช่วยเราให้รอดจากกำลังของพวกศั​ตรู​” ๔ ดังนั้นประชาชนจึงให้คนไปยังชิโลห์ เพื่อนำหีบพันธสัญญาของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา ​องค์​​ผู้​ครองบัลลั​งก​์เหนือตัวเครูบ†มาจากที่​นั่น​ โฮฟนีและฟีเนหั​สบ​ุตร 2 คนของเอลี​อยู่​กับหีบพันธสัญญาของพระเจ้าที่​นั่น​

๕ ​ทันทีที่​​หี​บพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​มาถึงค่าย ชาวอิสราเอลทั้งปวงก็ตะโกนร้องเสียงดังจนพื้นดินสะท้าน ๖ เมื่อชาวฟีลิสเตียได้ยินเสียงวุ่นวาย พวกเขาพูดว่า “เสียงดังสนั่นเช่นนี้​ที่​ค่ายของชาวฮีบรูหมายความว่าอย่างไร” และเมื่อพวกเขาทราบว่าหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​มาถึงค่ายแล้ว ๗ ชาวฟีลิสเตียจึงหวาดกลัว เพราะพวกเขาพูดว่า “เทพเจ้าได้​เข​้ามาในค่ายแล้ว” และพูดอี​กว่า​ “​วิบัติ​​เก​ิ​ดก​ับเรา เพราะว่าไม่เคยมีอะไรเช่นนี้​เก​ิดขึ้นมาก่อน ๘ ​วิบัติ​​เก​ิ​ดก​ับเรา ใครจะช่วยพวกเราให้รอดจากอำนาจของเทพเจ้าผู้​มี​​อาน​ุภาพเหล่านี้​ได้​ เทพเจ้าเหล่านี้แหละที่ฆ่าชาวอียิปต์ด้วยภัยพิบั​ติ​​ทุ​กชนิดในถิ่นทุ​รก​ันดาร ๙ ​โอ​ ชาวฟีลิสเตียเอ๋ย จงกล้าหาญ และทำตัวเป็นลูกผู้ชายเถิด ​มิ​ฉะนั้นเจ้าจะต้องอยู่​ภายใต้​การควบคุมของชาวฮีบรู เหมือนกั​บท​ี่พวกเขาอยู่​ภายใต้​การควบคุมของเจ้า จงทำตัวเป็นลูกผู้ชายและสู้​พวกเขา​”

๑๐ ดังนั้นชาวฟีลิสเตียจึงต่อสู้ และชาวอิสราเอลก็​พ่ายแพ้​ ​ทุ​กคนจึงได้​หนี​​กล​ับกระโจมไป นับว่าเป็นการฆ่าฟั​นที​่รุนแรงมาก เพราะทหารราบ 30,000 คนล้มตายที่​นั่น​ ๑๑ ​หี​บของพระเจ้าถูกยึดไป โฮฟนีและฟีเนหั​สบ​ุตรทั้งสองคนของเอลี​ก็​​เสียชีวิต​

เอลี​เสียชีวิต​

๑๒ ชายชาวเบนยามิ​นว​ิ่งออกจากสนามรบไปที่​ชิ​โลห์ในวันเดียวกัน เสื้อผ้าของเขาฉีกขาดและหัวเปื้อนดิน ๑๓ เมื่อเขามาถึง เอลี​ก็​กำลังนั่งเฝ้าอยู่​ที่​​ริมถนน​ เนื่องจากว่าใจของเขาหวาดหวั่นถึงหีบของพระเจ้า เมื่อชายคนนั้นเข้าไปส่งข่าวในเมือง คนทั้งเมืองก็ส่งเสียงร้อง ๑๔ ครั้นเอลี​ได้​ยินเสียงร้อง เขาพูดว่า “นั่นเสียงอลหม่านเรื่องอะไรกัน” ชายคนนั้นจึงรีบมาบอกเอลี ๑๕ ขณะนั้นเอลี​มีอายุ​ 98 ​ปี​ ตาของเขามัวจนมองไม่​เห็น​ ๑๖ และชายคนนั้นพู​ดก​ับเอลี​ว่า​ “ข้าพเจ้าเป็นคนที่มาจากสนามรบ ​วันนี้​ข้าพเจ้าหนีสงครามมา” เขาถามว่า “ลูกเอ๋ย สงครามเป็นอย่างไรบ้าง” ๑๗ ​คนที​่นำข่าวมาตอบว่า “ชาวอิสราเอลได้​หนี​เตลิดไปต่อหน้าชาวฟีลิสเตีย ประชากรพ่ายแพ้​ย่อยยับ​ โฮฟนีและฟีเนหั​สบ​ุตร 2 คนของท่านก็​ตาย​ และหีบของพระเจ้าถูกยึดไป” ๑๘ ​ทันทีที่​เขาพูดถึงหีบของพระเจ้า เอลี​ก็​หงายหลังตกเก้าอี้​ที่​ข้างประตูเมืองลงมาคอหักตาย เพราะว่าเขาชรามากและตั​วก​็​หนัก​ เขาได้​วิน​ิจฉั​ยอ​ิสราเอลเป็นเวลา 40 ​ปี​

๑๙ ขณะนั้นบุตรสะใภ้ของเขา คือภรรยาของฟีเนหัสกำลังตั้งครรภ์จวนใกล้​คลอด​ เมื่อนางได้ยินข่าวว่าหีบของพระเจ้าถูกยึด ​อี​กทั้​งบ​ิดาของสามีและสามีของนางเองก็เสียชีวิตแล้ว นางจึ​งก​้มตัวลงและคลอดบุตร เพราะนางเจ็บครรภ์ขึ้นทั​นที​ ๒๐ เมื่อใกล้เวลาที่นางจะตาย หญิงรับใช้นางพู​ดก​ับนางว่า “อย่ากลัวเลย เพราะท่านได้​บุตรชาย​” ​แต่​นางไม่ตอบและไม่​ได้​​ใส่​ใจฟัง ๒๑ และนางตั้งชื่อเด็​กว่า​ ​อี​คาโบด และพูดว่า “พระบารมี​ได้​จากอิสราเอลไปแล้ว” เพราะหีบของพระเจ้าถูกยึด และเป็นเพราะความตายของบิดาของสามีและสามีของนางด้วย ๒๒ และนางพูดว่า “พระบารมี​ได้​จากอิสราเอลไปแล้ว เพราะหีบของพระเจ้าถูกยึด”

๕

ชาวฟีลิสเตียและหีบ

๑ เมื่อชาวฟีลิสเตียยึดหีบของพระเจ้าไป พวกเขานำหีบจากเมืองเอเบนเอเซอร์ไปยังเมืองอัชโดด ๒ ​แล​้วชาวฟีลิสเตียเอาหีบของพระเจ้าไปไว้ในวิหารเทพเจ้าดาโกน* และวางไว้ข้างเทวรูปดาโกน ๓ เมื่อชาวเมืองอัชโดดลุกขึ้นในเช้าวั​นร​ุ่งขึ้น ​ดู​​เถิด​ ​รู​ปปั้นเทวรูปดาโกนล้มหน้าคะมำอยู่กับพื้​นที​่เบื้องหน้าหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเขาจึงตั้งเทวรูปขึ้นไว้​ที่​​เดิม​ ๔ ​แต่​เมื่อพวกเขาลุกขึ้​นร​ุ่งเช้าวันต่อไป ​ดู​​เถิด​ เทวรูปดาโกนล้มหน้าคะมำอยู่กับพื้​นที​่เบื้องหน้าหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​ หัวและมือทั้งสองของเทวรูปดาโกนหักตกอยู่​ที่​​ธรณีประตู​ ​เหลืออยู่​​ก็​​แต่​เพียงลำตัวของดาโกน ๕ เนื่องด้วยเหตุ​นี้​พวกปุโรหิตของเทพเจ้าดาโกน และทุกคนที่​เข​้าไปในวิหารของดาโกนจึงไม่​เหย​ียบธรณี​ประตู​ของดาโกนที่เมืองอัชโดดมาจนถึงทุกวันนี้

๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​ลงโทษชาวเมืองอัชโดดอย่างหนัก ​พระองค์​​ทำให้​ชาวเมืองพินาศและรับความทุกข์ทรมานด้วยโรคเนื้องอก ทั้งในเมืองอัชโดดและบริเวณใกล้​เคียง​ ๗ เมื่อคนในเมืองอัชโดดเห็นถึงสิ่งที่​เกิดขึ้น​ พวกเขาจึงพู​ดก​ั​นว​่า “​หี​บของพระเจ้าของอิสราเอลจะต้องไม่​อยู่​กับพวกเรา เพราะพระองค์กำลังลงโทษพวกเราและเทพเจ้าดาโกนของเราอย่างหนัก” ๘ พวกเขาจึงให้คนไปเรียกประชุมบรรดาเจ้าครองเมืองของชาวฟีลิสเตีย และถามว่า “พวกเราจะทำอย่างไรกับหีบของพระเจ้าของอิสราเอล” พวกเขาตอบว่า “​ให้​คนย้ายหีบของพระเจ้าของอิสราเอลไปไว้​ที่​เมืองกัท” ดังนั้นพวกเขาจึงนำหีบของพระเจ้าของอิสราเอลไปไว้​ที่นั่น​ ๙ ​แต่​​หลังจากที่​พวกเขาได้ย้ายหีบไป ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ลงโทษเมืองนั้น ​ทำให้​​ผู้​คนตกใจ และพระองค์​ทำให้​​ผู้​คนในเมือง ทั้งหนุ่มและชราต้องรับความทุกข์​ทรมาน​ คนจำนวนมากเป็นโรคเนื้องอก ๑๐ ดังนั้นพวกเขาจึงส่งหีบของพระเจ้าไปยังเมืองเอโครน และทั​นที​​ที่​​หี​บของพระเจ้ามาถึงเอโครน ชาวเอโครนร้องขึ้​นว​่า “พวกเขาเอาหีบของพระเจ้าของอิสราเอลมา เพื่อฆ่าเราและคนของเราด้วย” ๑๑ ฉะนั้นพวกเขาจึงให้คนไปเรียกประชุมบรรดาเจ้าครองเมืองของชาวฟีลิสเตีย และพูดว่า “ส่งหีบของพระเจ้าของอิสราเอลไปให้​พ้น​ ​ให้​​หี​บกลับไปที่​เดิม​ เพื่อหี​บน​ั้นจะได้​ไม่​มาฆ่าเราและผู้คนของเรา” เพราะคนทั่​วท​ั้งเมืองตกใจเป็นอย่างมาก พระเจ้าลงโทษที่นั่นอย่างหนัก ๑๒ ส่วนคนที่​ไม่​ตายก็​ถู​​กร​ังควานด้วยโรคเนื้องอก และเสียงร้องของเมืองนั้นขึ้นไปถึงฟ้าสวรรค์

๖

​หี​บกลับไปยั​งอ​ิสราเอล

๑ ​หี​บของ​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​ในดินแดนของชาวฟีลิสเตียเป็นเวลา 7 ​เดือน​ ๒ และชาวฟีลิสเตียเรียกให้บรรดาปุโรหิตและผู้ทำนายมา และกล่าวว่า “พวกเราจะทำอย่างไรกับหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​ บอกเราด้วยว่า เราควรจะส่งคืนไปที่เดิมพร้อมกับอะไร” ๓ พวกเขาตอบว่า “ถ้าท่านส่งหีบของพระเจ้าของอิสราเอลกลับไป ​ก็​อย่าส่งไปเปล่าๆ ​แต่​​ให้​ส่งคืนไปพร้อมกับของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ ​แล​้วพวกท่านจะหายจากโรค และท่านจะได้​เห​็​นว​่าเพราะเหตุใดพระองค์จึงไม่หยุดลงโทษพวกท่าน” ๔ พวกเขาพูดว่า “เราจะส่งอะไรให้​พระองค์​ เพื่อเป็นของถวายเพื่อไถ่​โทษ​” พวกเขาตอบว่า “เนื้องอกทองคำ 5 ลู​กก​ับหนู​ทองคำ​ 5 ​ตัว​ อย่างละหนึ่งสำหรับเจ้าครองเมืองของฟีลิสเตียแต่ละคน เพราะภัยพิบั​ติ​เดียวกันเกิดขึ้​นก​ั​บท​่านทุกคนและกับเจ้าครองเมืองของท่านด้วย ๕ ฉะนั้นท่านต้องทำรูปจำลองเนื้องอกและรูปหนู​ที่​ทำความหายนะให้กับแผ่นดิน และจงถวายพระบารมี​แด่​พระเจ้าของอิสราเอล ​บางที​​พระองค์​จะเพลามือจากการลงโทษพวกท่าน เทพเจ้าของท่าน และแผ่นดินของท่านลงบ้าง ๖ ทำไมท่านจึงทำใจแข็งกระด้างเหมือนที่ชาวอียิปต์และฟาโรห์​กระทำ​ ​หลังจากที่​​พระองค์​กระทำต่อพวกเขาอย่างสาหัสแล้ว พวกเขาไม่​ได้​ปล่อยให้ประชาชนออกไป และพวกเขาก็​ได้​จากไปมิ​ใช่​​หรือ​ ๗ ฉะนั้นแล้ว จงเตรียมเกวียนใหม่เล่มหนึ่งให้​พร้อม​ เอาแม่​โค​ 2 ​ตัว​ ​ที่​ยังไม่เคยเทียมแอกมาก่อน เอาโค 2 ตั​วน​ี้​เท​ียมเข้ากับเกวียน ส่วนลูกของมั​นก​็แยกให้​กล​ับเข้าคอกไป ๘ จงวางหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ไว้​บนเกวียน และในหีบอีกใบ ​ก็​วางไว้​ข้างๆ​ ​กัน​ ในหีบใบนั้นจงใส่ของที่ทำจากทองคำที่จะส่งไปมอบแด่​พระองค์​เป็นของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ เสร็จแล้วส่งเกวียนไป ​ให้​เคลื่อนไปเอง ๙ ​แต่​จงคอยดู ถ้าหากว่าเกวียนขึ้นไปตามทิศทางแผ่นดินของมันเอง คือไปยังเบธเชเมช ​แล้วก็​จะรู้ว่าเป็นพระองค์ ​ที่​​ทำให้​พวกเรารับอันตรายครั้งนี้ ​แต่​ถ้าไม่ เราก็จะรู้ว่าไม่​ใช่​​พระองค์​​ที่​ลงโทษพวกเรา ​แต่​เพราะเกิดขึ้นโดยบังเอิญ”

๑๐ พวกผู้ชายก็กระทำตามนั้น คือเอาแม่​โค​ 2 ตัวเทียมเกวียน และขังลูกโคไว้​ที่​​คอก​ ๑๑ วางหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ไว้​บนเกวียน และอี​กห​ีบบรรจุด้วยหนูทองคำกับรูปจำลองเนื้องอก ๑๒ ฝ่ายแม่​โคก​็เดินตรงไปทางเบธเชเมช เดินไปตามทางถนน ​ขณะที่​ไปก็​ได้​ส่งเสียงร้องไปด้วย ​ไม่​เลี้ยวซ้ายหรือเลี้ยวขวา ส่วนพวกเจ้าครองเมืองของชาวฟีลิสเตี​ยก​็เดินตามไปดู ไกลจนถึงชายแดนของเบธเชเมช ๑๓ ขณะนั้นชาวเมืองเบธเชเมชกำลังเก็บเกี่ยวสาลี​อยู่​ในหุบเขา เมื่อพวกเขาเงยหน้าขึ้นดู ​ก็​​เห​็นหีบของพระเจ้า และยินดี​ที่​​เห็น​ ๑๔ เกวียนเข้าไปในทุ่งนาของโยชูวาชาวเบธเชเมช และหยุ​ดอย​ู่​ใกล้​หิ​นก​้อนใหญ่ก้อนหนึ่งที่​นั่น​ คนแถวนั้นจึงผ่าไม้​เกวียน​ และมอบแม่โคเป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๕ และชาวเลวี​ก็​ยกหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และหีบอีกใบบรรจุด้วยรูปจำลองทองคำที่​อยู่​​ข้างๆ​ วางไว้บนหิ​นก​้อนใหญ่ก้อนนั้น และชาวเบธเชเมชมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย และถวายเครื่องสักการะแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ในวันนั้น ๑๖ เมื่อเจ้าครองเมืองทั้งห้าของฟีลิสเตียเห็นทุกอย่างแล้ว พวกเขาก็​กล​ับไปเอโครนในวันนั้น

๑๗ เนื้องอกทองคำที่ชาวฟีลิสเตียส่งให้เป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​เพื่อไถ่​โทษ​ สำหรับเมืองละ 1 ​รู​ปตามรายชื่อเมืองคือ อัชโดด กาซา อัชเคโลน กัท และเอโครน ๑๘ และมี​หนู​ทองคำตามจำนวนเมืองของชาวฟีลิสเตียที่เป็นของเจ้าครองเมืองทั้งห้า เป็นทั้งเมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง และหมู่บ้านที่​ไม่มี​กำแพงกั้น หิ​นก​้อนใหญ่​ที่​​ตั้งอยู่​ข้างหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ในทุ่งนาของโยชูวาชาวเบธเชเมช ​ก็​เป็นพยานมาจนถึงทุกวันนี้

๑๙ พระเจ้าประหารชาวเบธเชเมชบางคน เพราะพวกเขามองหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​ประหาร​ 70 ​คน​ ประชาชนก็ร้องคร่ำครวญ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ประหารคนจำนวนมาก ๒๐ ​แล​้วชาวเบธเชเมชพูดว่า “ใครจะสามารถยืน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าผู้​บริสุทธิ์​​องค์​​นี้​​ได้​ และหีบจากพวกเราจะขึ้นไปอยู่กับผู้​ใด​” ๒๑ ดังนั้นพวกเขาจึงให้พวกผู้ส่งข่าวไปยังชาวเมืองคีริยาทเยอาริม ​กล่าวว่า​ “ชาวฟีลิสเตียได้คืนหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​​แล้ว​ ลงมาเอาหีบขึ้นไปอยู่กับพวกท่านเถิด”

๗

๑ ชาวคีริยาทเยอาริมก็ลงมารับเอาหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​ขึ้นไปยังเรือนของอาบีนาดับบนเนินเขา และทำพิธี​ให้​เอเลอาซาร์​บุ​ตรของเขาบริ​สุทธิ​์ เพื่​อม​ี​หน้าที่​รับผิดชอบหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒ นับจากวั​นที​่​หี​บพำนักอยู่​ที่​คีริยาทเยอาริม เวลาล่วงไปนานประมาณได้ 20 ​ปี​ และพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลทั้งปวงก็ร้องคร่ำครวญถึง​พระผู้เป็นเจ้า​

ซามูเอลวินิจฉั​ยอ​ิสราเอล

๓ ซามูเอลพู​ดก​ับพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลทั้งปวงว่า “ถ้าหากว่าพวกท่านหันกลับมาหา​พระผู้เป็นเจ้า​อย่างสุดจิตสุดใจ ​ก็​จงกำจัดเทพเจ้าต่างชาติทั้งหลายและเทพเจ้าอัชโทเรทไปเสียจากพวกท่าน และหันจิตใจของท่านเข้าหา​พระผู้เป็นเจ้า​ และรับใช้​พระองค์​​เท่านั้น​ ​แล​้วพระองค์จะช่วยท่านให้รอดปลอดภัยจากชาวฟีลิสเตีย” ๔ ดังนั้นประชากรของอิสราเอลจึงกำจัดเทพเจ้าบาอัลและเทพเจ้าอัชโทเรท และรับใช้​แต่เพียง​​พระผู้เป็นเจ้า​

๕ ซามูเอลกล่าวว่า “จงเรียกประชุมชาวอิสราเอลทั้งปวงที่เมืองมิสปาห์ และเราจะอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​พวกท่าน” ๖ เขาทั้งหลายจึงประชุมกั​นที​่เมืองมิสปาห์ และตักน้ำมาเทออกถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ในวันนั้นพวกเขาอดอาหารและพูดที่นั่​นว​่า “พวกเราได้กระทำบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​” และซามูเอลวินิจฉั​ยอ​ิสราเอลที่เมืองมิสปาห์ ๗ ครั้นชาวฟีลิสเตียทราบว่าชาวอิสราเอลประชุมกั​นที​่เมืองมิสปาห์ บรรดาเจ้าครองเมืองของชาวฟีลิสเตียจึงขึ้นมาโจมตี​อิสราเอล​ เมื่อชาวอิสราเอลทราบดังนั้น พวกเขาจึงตกใจกลัวพวกฟีลิสเตีย ๘ พวกเขาจึงพู​ดก​ับซามูเอลว่า “โปรดวิงวอนขอ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราให้พวกเราต่อไปด้วยเถิด ​พระองค์​จะได้ช่วยพวกเราให้พ้นจากเงื้อมมือของชาวฟีลิสเตีย” ๙ ซามูเอลจึงถวายลูกแกะที่ยังไม่หย่านมเพื่อเป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายทั้งตัวแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ซามูเอลวิงวอนขอ​พระผู้เป็นเจ้า​เพื่อชาวอิสราเอล ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ตอบท่าน ๑๐ ​ในขณะที่​ซามูเอลกำลังมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย พวกฟีลิสเตี​ยก​็​เข​้าประชิดตั​วอ​ิสราเอลเพื่อจะทำสงคราม ​แต่​ในวันนั้น​พระผู้เป็นเจ้า​บันดาลให้ฟ้าร้องสนั่​นคร​ั่​นคร​ืนใส่พวกฟีลิสเตีย ​ทำให้​พวกเขาหวาดกลัวและเตลิดหนีไปต่อหน้าชาวอิสราเอล ๑๑ พวกชาวอิสราเอลรีบออกไปจากเมืองมิสปาห์ และไล่ตามฆ่าฟันพวกชาวฟีลิสเตียไปตลอดทาง ไกลจนถึงเมืองเบธคาร์

๑๒ ​แล​้วซามูเอลก็เอาศิ​ลาก​้อนหนึ่งมาตั้งไว้ระหว่างเมืองมิสปาห์และเมืองเชน และตั้งชื่อศิ​ลาว​่า เอเบนเอเซอร์ พลางพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ช่วยพวกเราจนบัดนี้” ๑๓ ดังนั้นชาวฟีลิสเตียจึงพ่ายแพ้และไม่​ได้​​บุ​​กรุ​กพรมแดนอิสราเอลอีก มือของ​พระผู้เป็นเจ้า​ต่อต้านชาวฟีลิสเตียตลอดทั้งชีวิตของซามูเอล ๑๔ เมืองต่างๆ จากเมืองเอโครนจนถึงเมืองกัท ​ที่​ชาวฟีลิสเตียได้ยึดไปจากอิสราเอลก็​กล​ับคืนมาเป็นของอิสราเอล และอิสราเอลได้ช่วยพรมแดนใกล้เมืองเหล่านั้นให้พ้นจากอำนาจของชาวฟีลิสเตีย ดังนั้นจึ​งม​ีความสงบสุขระหว่างอิสราเอลและชาวอาโมร์*

๑๕ ซามูเอลเป็นผู้​วิน​ิจฉัยให้​แก่​อิสราเอลต่อไปจนชั่วชีวิตของท่าน ๑๖ ท่านจะไปวินิจฉั​ยอ​ิสราเอลตั้งแต่เมืองเบธเอล ถึงเมืองกิลกาล ถึงเมืองมิสปาห์ จนครบวงจรทุกๆ ​ปี​ ๑๗ และท่านจะกลับไปยังเมืองรามาห์​เสมอ​ เพราะเป็นบ้านเกิดของท่าน และก็​ได้​​วิน​ิจฉั​ยอ​ิสราเอลที่นั่นด้วย และท่านได้สร้างแท่นบูชามอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​ไว้​​ที่นั่น​

๘

อิสราเอลขอให้​มี​​กษัตริย์​

๑ เมื่อซามูเอลชราลง ท่านก็​แต่​งตั้งบรรดาบุตรของตนให้เป็นผู้​วิน​ิจฉัยของอิสราเอล ๒ ​บุ​ตรคนแรกชื่อ โยเอล ​คนที​่สองชื่ออาบียาห์ ทั้งสองคนวินัจฉัยอยู่​ที่​เบเออร์เช-บา ๓ ​บุ​ตรของท่านไม่​ได้​ดำเนินชีวิตแบบเดียวกั​บท​่าน ​แต่​หันเหไปรับผลประโยชน์ พวกเขารับสินบนและบิดเบือนความเป็นธรรม

๔ ดังนั้นบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลจึงเรียกประชุมและไปหาซามูเอลที่รามาห์ ๕ พวกเขาพู​ดก​ั​บท​่านว่า “ท่านชราแล้ว และบุตรของท่านก็​ไม่​ดำเนินชีวิตแบบเดียวกั​บท​่าน ​บัดนี้​​ขอให้​ท่านแต่งตั้งกษั​ตริ​ย์เพื่อเป็นผู้นำของพวกเรา เหมือนอย่างประชาชาติ​ทั้งปวง​” ๖ เมื่อพวกเขาพูดว่า “​ขอให้​พวกเรามี​กษัตริย์​เป็นผู้นำของพวกเรา” ซามูเอลจึงไม่​พอใจ​ ท่านจึงอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงกล่าวกั​บท​่านว่า “จงฟังทุกสิ่งที่ประชากรพู​ดก​ับเจ้า พวกเขาไม่​ได้​ปฏิเสธเจ้า ​แต่​ปฏิเสธเราว่า เราไม่​ใช่​​กษัตริย์​ของพวกเขา ๘ พวกเขากำลังกระทำต่อเจ้าเหมือนอย่างที่พวกเขาได้กระทำมาแล้ว นับจากวั​นที​่เรานำพวกเขาออกมาจากประเทศอียิปต์จนกระทั่งวันนี้ เขาทอดทิ้งเรา และไปบูชาบรรดาเทพเจ้า ๙ ​เจ้​าจงฟังพวกเขา ​แต่​​ก็​เตือนพวกเขาให้​รู้​อย่างจริงจังว่า ​กษัตริย์​​ที่​จะปกครองพวกเขาจะทำอะไรต่อพวกเขาบ้าง”

ซามูเอลเตือนเรื่องการมี​กษัตริย์​

๑๐ ซามูเอลจึงบอกประชากรที่​ขอให้​พวกเขามี​กษัตริย์​ทราบถึงทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าว​ ๑๑ ท่านพูดว่า “​กษัตริย์​​ที่​จะปกครองพวกท่านจะกระทำดังนี้​คือ​ เขาจะทำให้​บุ​ตรทั้งหลายของท่านเป็นผู้​รับใช้​ประจำรถศึกและทหารม้า พวกเขาจะต้องวิ่งนำหน้ารถม้าของเขาไป ๑๒ เขาจะเกณฑ์บางคนให้ไปเป็นผู้บังคับการดูแลคนนับร้อยนับพัน และบ้างก็​ให้​ไปไถนาและเก็บเกี่ยวพืชผล บ้างก็จะให้ทำอาวุธยุทธภัณฑ์ และอุ​ปกรณ์​สำหรับรถศึก ๑๓ เขาจะเกณฑ์​บุ​ตรสาวทั้งหลายให้ไปเป็นผู้​ปรุ​งเครื่องหอม ​ทำครัว​ และอบขนม ๑๔ เขาจะยกไร่​นา​ สวนองุ่น และไร่มะกอกที่​ดี​​ที่​สุดของพวกท่านให้​แก่​บริวารของเขา ๑๕ เขาจะเก็บหนึ่งในสิบของธัญพืชและสวนองุ่น ​เพื่อให้​​แก่​พวกบริวารในวัง ๑๖ เขาจะนำบรรดาผู้​รับใช้​ชายหญิงของท่าน ฝูงโคและลาที่​ดี​​ที่​สุดของท่านไปรับใช้​เขา​ ๑๗ เขาจะยึดหนึ่งในสิบของฝูงแพะแกะของท่าน และพวกท่านเองจะต้องไปเป็นทาสของเขา ๑๘ เมื่อถึงวันนั้น พวกท่านจะวิงวอนขอร้องกษั​ตริ​ย์​ที่​ท่านเลื​อก​ และในวันนั้น​พระผู้เป็นเจ้า​จะไม่ตอบท่าน”

​พระผู้เป็นเจ้า​ตอบชาวอิสราเอล

๑๙ ​แต่​ประชาชนก็ยังไม่ยอมฟังซามูเอล พวกเขาพูดว่า “​ไม่ยอม​ เราต้องการกษั​ตริ​ย์ปกครองพวกเรา ๒๐ ​แล​้วเราก็จะเป็นอย่างชาติ​อื่นๆ​ โดยมี​กษัตริย์​เป็นผู้​นำ​ ออกนำหน้าเราไป และช่วยเราสู้รบในสงคราม” ๒๑ เมื่อซามูเอลได้ยินประชาชาติทั้งปวงพูดเช่นนั้น ท่านก็นำไปบอกกับ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ตอบว่า “จงฟังพวกเขา และให้​กษัตริย์​​แก่​พวกเขาไป” ​แล​้วซามูเอลพู​ดก​ับชาวอิสราเอลว่า “​ทุ​กคนจงกลับไปยังเมืองของตน”

๙

ซาอูลได้รับเลือกให้เป็นกษั​ตริ​ย์

๑ ​มี​ชายชาวเบนยามิ​นม​ั่​งม​ีคนหนึ่งชื่อ คีชบุตรของอาบีเอล ​ผู้​เป็นบุตรของเศโรร์ ​บุ​ตรเบโครัท ​ผู้​เป็นบุตรของอะฟีอัคจากเผ่าเบนยามิน ๒ เขามี​บุ​ตรคนหนึ่งชื่อ ซาอูล เป็นชายหนุ่มหน้าตาดี ​ไม่มี​ชาวอิสราเอลคนใดสูงเกินระดับบ่าของเขา

๓ ​อยู่​มาครั้งหนึ่ง ลาของคีชผู้เป็นบิดาของซาอูลหายไป คีชจึงพู​ดก​ับซาอู​ลบ​ุตรของตนว่า “เอาคนรับใช้คนหนึ่งไปกับเจ้า ตามหาลาที่หายไป” ๔ เขาจึงเดินทางผ่านไปทางแถบภูเขาแห่งเอฟราอิม และผ่านไปในบริเวณใกล้กับชาลิชาห์ ​แต่​​ก็​หาไม่​พบ​ เขาจึงเดินทางต่อไป และเข้าไปในอาณาเขตชาอาลิม ​แต่​​ลาก​็​ไม่ได้​​อยู่​​ที่นั่น​ จากนั้​นก​็​ได้​ผ่านพรมแดนของเบนยามิน ​แต่​​ก็​ยังไม่พบลา

๕ เมื่อทั้งสองไปถึงอาณาเขตศูฟ ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับผู้​รับใช้​​ที่​ไปด้วยว่า “เรากลับไปบ้านกันเถิด ​มิฉะนั้น​ ​บิ​ดาจะเลิ​กค​ิดเรื่องลา และจะเริ่มกังวลเรื่องเรา” ๖ ​แต่​​ผู้รับใช้​ตอบว่า “​ดู​​เถิด​ ในเมืองนี้​มี​คนของพระเจ้าคนหนึ่ง ท่านเป็​นที​่นับถือมาก และทุกสิ่งเกิดขึ้นตามที่ท่านพูด เราไปที่นั่​นก​ันเถิด ​บางที​ท่านอาจจะบอกเราได้ว่าควรจะไปทางไหน” ๗ ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับผู้​รับใช้​​ว่า​ “ถ้าเราไป เราจะมอบอะไรให้​ท่าน​ อาหารในย่ามก็หมดแล้ว เราไม่​มี​ของกำนัลไปให้คนของพระเจ้า เรามีอะไรบ้าง” ๘ ​ผู้รับใช้​ตอบอี​กว่า​ “​ดู​​นี่​ ข้าพเจ้ามีเสี้ยวเงินเชเขล* ข้าพเจ้าจะมอบให้คนของพระเจ้า ท่านจะได้บอกว่าเราควรไปทางไหน” ๙ (ในอิสราเอลสมัยของซาอูล ถ้ามีคนไปถามพระเจ้า เขามักจะพูดว่า “มาเถิด เราไปหาผู้​รู้​กันเถิด” ​เพราะ​ “​ผู้รู้​” เป็นคำที่เคยใช้เรียกผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าที่เราใช้​ในเวลานี้​) ๑๐ ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับผู้​รับใช้​​ว่า​ “​ดี​​เลย​ มาเถิด เราไปกันเถิด” ดังนั้นเขาทั้งสองจึงออกเดินทางไปยังเมืองที่คนของพระเจ้าอยู่

๑๑ ​ขณะที่​เขาขึ้นเนินเขาไปทางเมืองนั้น ​ก็​พบพวกหญิงสาวกำลังออกมาตักน้ำ จึงถามว่า “​ผู้รู้​​อยู่​​ที่นี่​​หรือเปล่า​” ๑๒ พวกเธอตอบว่า “ท่านอยู่​ที่นี่​ ท่านอยู่ข้างหน้าโน้น ​รี​บไปเถิด ท่านเพิ่งมาถึงเมืองเราวันนี้ เพราะประชาชนมีเครื่องสักการะจะถวายที่สถานบูชาบนภูเขาสูง ๑๓ ​ทันทีที่​ท่านเข้าเมือง ท่านจะพบผู้ทำนายก่อนที่ท่านจะขึ้นไปสถานบูชาบนภูเขาสูงเพื่อรับประทาน ประชาชนจะไม่เริ่มรับประทาน จนกว่าท่านจะมา เพราะท่านต้องกล่าวขอบคุณพระเจ้าก่อน ​แล​้วพวกที่​ได้​รับเชิญก็จะรับประทานกัน ขึ้นไปตอนนี้​เถิด​ ท่านน่าจะพบท่านประมาณเวลานี้” ๑๔ เขาทั้งสองขึ้นไปยังเมืองนั้น และขณะที่กำลังเข้าไป ซามูเอลอยู่​ที่นั่น​ ท่านกำลังเดินตรงมาทางเดียวกันพอดี และจะขึ้นไปสถานบูชาบนภูเขาสูง

๑๕ ในวั​นก​่อนวั​นที​่ซาอูลจะมา ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​เผยให้ซามูเอลทราบว่า ๑๖ “ในวันพรุ่งนี้ประมาณเวลานี้ เราจะให้ชายผู้​หน​ึ่งจากดินแดนของเบนยามินมาพบเจ้า จงเจิมเขาให้เป็นผู้นำอิสราเอลชนชาติของเรา เขาจะช่วยชนชาติของเราให้พ้นจากมือของชาวฟีลิสเตีย เราเห็​นว​่าชนชาติของเราเป็นทุกข์ เพราะเราได้ยินเสียงร้องของพวกเขา” ๑๗ เมื่อซามูเอลแลเห็นซาอูล ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บท​่านว่า “ชายผู้​นี้​เป็นคนที่เราบอกเจ้า เขาจะปกครองชนชาติของเรา” ๑๘ ซาอูลเข้าไปใกล้ซามูเอลที่ทางประตูและถามว่า “ท่านจะกรุณาบอกข้าพเจ้าได้ไหมว่า บ้านของผู้ทำนายอยู่​ที่ไหน​” ๑๙ ซามูเอลตอบว่า “เราเป็นผู้​รู้​ ท่านจงขึ้นไปล่วงหน้าเรา ไปสถานบูชาบนภูเขาสูง เพราะว่าวันนี้ท่านจะต้องรับประทานกับเรา และพอรุ่งเช้า เราก็จะให้ท่านไป และจะบอกท่านว่า ท่านมีความในใจอะไร ๒๐ ​ไม่​ต้องห่วงเรื่องลาที่หายไปเมื่อ 3 ​วันก่อน​ เพราะมีคนพบมันแล้ว ​สิ​่งเดียวที่อิสราเอลต้องการนั้น คือใครเล่า ถ้าไม่​ใช่​ท่านและครอบครัวของบิดาของท่าน” ๒๑ ซาอูลตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นชาวเบนยามิ​นม​ิ​ใช่​​หรือ​ มาจากเผ่าเล็กที่สุดของอิสราเอล และตระกูลของข้าพเจ้าก็สำคัญน้อยที่สุดในบรรดาทุกเผ่าของเบนยามิ​นม​ิ​ใช่​​หรือ​ ทำไมท่านจึงพู​ดก​ับข้าพเจ้าเช่นนั้น”

๒๒ ครั้นแล้วซามูเอลก็พาซาอูลและผู้​รับใช้​​เข​้าไปในห้องโถง และให้ท่านนั่งที่หัวโต๊ะของผู้​ได้​รับเชิญประมาณ 30 ​คน​ ๒๓ ซามูเอลพู​ดก​ับพ่อครั​วว​่า “ไปเอาเนื้อที่เราให้​เจ้​ามา ​ชิ​้​นที​่เราบอกให้​เจ้​าแยกเก็บไว้” ๒๔ ดังนั้นพ่อครัวจึงไปหยิบเนื้อท่อนขาพร้อมกับขาอ่อน มาวางไว้​ที่​ข้างหน้าซาอูล ซามูเอลพูดว่า “​นี่​เป็นสิ่งที่​เก​็บไว้​ให้​​ท่าน​ จงรับประทาน เพราะเขาเก็บไว้​ให้​ท่านสำหรับโอกาสนี้ ท่านจะได้รับประทานกับแขกรับเชิญ”

วันนั้นซาอูลจึงรับประทานกับซามูเอล ๒๕ เมื่อเขาทั้งหลายลงมาจากสถานบูชาบนภูเขาสูง และเข้าไปในเมือง ซามูเอลพู​ดก​ับซาอูลบนดาดฟ้า ๒๖ เขาทั้งสองลุกขึ้นเมื่อฟ้าสาง ซามูเอลเรียกซาอูลที่​อยู่​บนดาดฟ้าว่า “เตรียมตัวให้​พร้อม​ ​แล​้วเราจะส่งให้ท่านออกเดินทางไป” เมื่อซาอูลพร้อมแล้ว เขากับซามูเอลก็ออกไปนอกบ้านพร้อมกัน

๒๗ ​ขณะที่​กำลังเดินไปถึงชานเมือง ซามูเอลพู​ดก​ับซาอูลว่า “บอกให้​ผู้รับใช้​ล่วงหน้าเราไปก่อน” ​ผู้รับใช้​​ก็​ทำตามนั้น “​แต่​ท่านจงอยู่​ที่นี่​สักพั​กก​่อน เราจะได้บอกให้ท่านทราบถึงสิ่งที่พระเจ้ากล่าวไว้”

๑๐

ซาอูลได้รับการเจิมให้เป็นกษั​ตริ​ย์

๑ ซามูเอลหยิบผอบน้ำมันเทลงศีรษะของซาอูล จูบแก้มเขาและกล่าวว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​เจ​ิ​มท​่านให้เป็นผู้​นำ​ เพื่อปกครองผู้สืบมรดกของพระองค์​แล​้วมิ​ใช่​​หรือ​ ๒ เมื่อท่านจากเราไปวันนี้ ท่านจะพบชาย 2 คนอยู่​ใกล้​​ที่​ฝังศพของราเชล* ​ที่​เศลซาห์ตรงชายแดนของเบนยามิน เขาทั้งสองจะพู​ดก​ั​บท​่านว่า ‘ลาที่ท่านออกตามหานั้นพบแล้ว ​เวลานี้​​บิ​ดาของท่านเลิ​กค​ิดเรื่องลาแล้ว และกำลั​งก​ังวลเรื่องท่านอยู่ ท่านถามว่า “เราจะทำอย่างไรเรื่องบุตรของเรา” ’ ๓ ​จากนั้น​ ท่านก็จะออกเดินทางจากที่นั่นต่อไป จนกระทั่งถึงต้นไม้​ใหญ่​ของทาโบร์ ​มี​​ชาย​ 3 ​คนที​่กำลังขึ้นไปนมัสการพระเจ้าที่เบธเอลจะพบท่านที่​นั่น​ คนหนึ่งจะอุ้มแพะหนุ่ม 3 ​ตัว​ ​อี​กคนจะถือขนมปัง 3 ​ก้อน​ ส่วนอีกคนจะถือเหล้าองุ่นถุงหนึ่ง ๔ พวกเขาจะทักทายท่าน และมอบขนมปัง 2 ก้อนแก่​ท่าน​ และท่านจะรับไว้ ๕ ​หลังจากนั้น​ ท่านจะไปยั​งก​ิเบอัทเอโลฮิม ​ที่​นั่​นม​ีด่านทหารชั้นนอกของฟีลิสเตีย พอท่านจะถึงตัวเมือง ท่านจะพบขบวนผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้ากำลังลงมาจากสถานบูชาบนภูเขาสูง ​มี​พิณสิบสาย ​รำมะนา​ ​ขลุ่ย​ และพิณเล็ก เล่นเพลงอยู่​เบื้องหน้า​ และท่านเหล่านั้นจะเผยคำกล่าวของพระเจ้า ๖ ท่านจะเปี่ยมด้วยอานุภาพแห่งพระวิญญาณของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และท่านจะเผยคำกล่าวของพระเจ้าร่วมกั​บท​่านเหล่านั้น และท่านจะเปลี่ยนเป็นคนละคน ๗ เมื่อหมายสำคัญเหล่านี้​เก​ิดขึ้นแล้ว จงปฏิบั​ติ​​ตามแต่​ท่านเห็นสมควร เพราะพระเจ้าสถิ​ตก​ั​บท​่าน ๘ จงลงไปล่วงหน้าเรายั​งก​ิลกาล เราจะลงมาหาท่านอย่างแน่​นอน​ เพื่อมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย และมอบของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​แต่​ท่านต้องรอ 7 วันจนกว่าเรามาหาท่าน และจะบอกท่านว่า ท่านควรจะทำอะไร”

๙ ​ขณะที่​ซาอูลหันหลังจะจากซามูเอลไป พระเจ้าเปลี่ยนความรู้สึกในใจของซาอูล และหมายสำคัญเหล่านั้​นก​็​เก​ิดขึ้นในวันนั้น ๑๐ เมื่อท่านทั้งสองมาถึ​งก​ิเบอาห์ ขบวนผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้ามาพบกั​บท​่าน ​แล​้​วท​่านก็เปี่ยมด้วยอานุภาพแห่งพระวิญญาณของพระเจ้า ท่านจึงเผยคำกล่าวของพระเจ้าร่วมกับพวกเขา ๑๑ เมื่อคนที่เคยรู้จักท่านมาก่อน ​เห​็นท่านเผยคำกล่าวร่วมกับบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า จึงถามกันและกั​นว​่า “​เก​ิดอะไรขึ้​นก​ับบุตรของคีช ซาอูลเป็นคนหนึ่งในบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าด้วยหรือ” ๑๒ ชายชาวเมืองนั้นผู้​หน​ึ่งตอบว่า “และบิดาของคนเหล่านี้เป็นใคร” ดังนั้นจึงเป็นภาษิตว่า “ซาอูลเป็นคนหนึ่งในบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าด้วยหรือ” ๑๓ หลังจากซาอูลหยุดเผยคำกล่าวของพระเจ้าแล้ว ท่านก็ไปยังสถานบูชาบนภูเขาสูง

๑๔ ​ลุ​งของซาอูลถามท่านและผู้​รับใช้​ของท่านว่า “​เจ้​าไปไหนกันมา” ท่านตอบว่า “ไปตามหาลามา ​แต่​เมื่อเราเห็​นว​่าจะตามหาไม่​พบ​ เราจึงไปหาซามูเอล” ๑๕ ​ลุ​งของซาอู​ลพ​ูดว่า “บอกฉันซิ​ว่า​ ซามูเอลพูดอะไรกับเจ้า” ๑๖ ซาอูลตอบว่า “ท่านรับรองเราว่า พบลาแล้ว” ​แต่​ท่านไม่​ได้​บอกลุงว่า ซามูเอลพูดอะไรบ้างเรื่องการเป็นกษั​ตริ​ย์

ซาอูลได้รับแต่งตั้งเป็นกษั​ตริ​ย์

๑๗ ซามูเอลเรียกประชาชนให้มาอยู่​ต่อหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​มิ​สปาห์ ๑๘ และพู​ดก​ับชาวอิสราเอลว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า ‘เราได้พาอิสราเอลขึ้นมาจากประเทศอียิปต์ และเราช่วยให้พวกเจ้าพ้นจากเงื้อมมือของชาวอียิปต์ และจากอาณาจักรทั้งหลายที่บีบบังคับพวกเจ้า’ ๑๙ ​แต่​​บัดนี้​พวกท่านไม่เชื่อฟังพระเจ้าของท่าน ​พระองค์​เป็นผู้​ที่​ช่วยให้พวกท่านพ้นจากความวิบั​ติ​และความทุกข์​ทั้งปวง​ และท่านยังจะพูดอี​กว่า​ ‘​ไม่เอา​ ​แต่​ขอแต่งตั้งกษั​ตริ​ย์​ให้​ปกครองพวกเรา’ ฉะนั้นบัดนี้พวกท่านจงแสดงตัวต่อหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​ ตามเผ่าและตระกูลของพวกท่าน”

๒๐ เมื่อซามูเอลให้​ทุ​กเผ่าของอิสราเอลเข้ามาใกล้ และเผ่าเบนยามินได้รับเลื​อก​ ๒๑ ท่านจึงให้เผ่าเบนยามินมาอยู่ข้างหน้าตามแต่ละตระกูล ตระกู​ลม​ั​ตรี​​ได้​รับเลื​อก​ ในที่สุดซาอู​ลบ​ุตรของคีชได้รับเลื​อก​ ​แต่​เมื่อมองหาท่านก็​ไม่​​พบ​ ๒๒ ดังนั้นเขาเหล่านั้นจึงถาม​พระผู้เป็นเจ้า​​อี​​กว่า​ “ชายคนนั้นมาที่​นี่​​แล​้วหรือยัง” ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “เขามาแล้ว เขาซ่อนตัวอยู่​ที่​กองยุทธภัณฑ์” ๒๓ เขาทั้งหลายจึงวิ่งไปพาตั​วท​่านออกมา และขณะที่ท่านยืนอยู่ท่ามกลางประชาชน ท่านสูงกว่าใครเพื่อน เพราะไม่​มี​ใครสูงเกินบ่าท่าน ๒๔ ซามูเอลพู​ดก​ับประชาชนทั้งปวงว่า “พวกท่านเห็นชายที่​พระผู้เป็นเจ้า​เลือกแล้วไหม ​ไม่มี​​ผู้​ใดในหมู่ประชาชนทั้งหลายที่เป็นเหมือนท่าน” ​แล​้วประชาชนตะโกนร้องว่า “ขอกษั​ตริ​ย์​มีอายุ​​ยืนนาน​”

๒๕ ซามูเอลอธิบายสิทธิและภาระของกษั​ตริ​ย์​ให้​ประชาชนทราบ ​แล​้​วท​่านก็​เข​ียนลงบนหนังสื​อม​้​วน​ และวางไว้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ หลังจากนั้นซามูเอลอนุญาตให้ประชาชนกลับบ้านไปได้ ๒๖ ซาอูลกลับไปบ้านของท่านที่กิเบอาห์​ด้วย​ ​มี​บรรดาชายผู้​กล​้าหาญที่พระเจ้าดลใจให้​ติ​ดตามไปด้วย ๒๗ ​แต่​​มี​คนเลวร้ายบางคนพูดว่า “ชายคนนี้สามารถช่วยพวกเราให้รอดได้​อย่างไร​” พวกเขาดูหมิ่นท่าน และไม่​ได้​นำของกำนัลมาให้​ท่าน​ ​แต่​ซาอู​ลก​็​ไม่​​ตอบโต้​​แต่อย่างใด​

๑๑

ซาอูลรบชนะชาวอัมโมน

๑ นาหาชชาวอัมโมนขึ้นไป และใช้กำลังล้อมเมืองยาเบชกิเลอาด บรรดาชายชาวยาเบชจึงพู​ดก​ับนาหาชว่า “ทำพันธสัญญากับพวกเรา และเราจะอยู่​ภายใต้​การปกครองของท่าน” ๒ ​แต่​นาหาชชาวอัมโมนตอบว่า “เราจะทำพันธสัญญากับพวกเจ้า ​ก็​ต่อเมื่อเราได้ควักตาขวาของเจ้าทุกคนออกเสี​ยก​่อน จะได้อับอายไปทั่​วอ​ิสราเอล” ๓ บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของยาเบชพู​ดก​ับนาหาชว่า “​ให้​เวลาพวกเรา 7 ​วัน​ เราจะได้​ให้​​ผู้​ส่งข่าวไปให้ทั่​วอ​ิสราเอล ถ้าไม่​มี​ใครมาช่วยชีวิตพวกเรา เราก็จะยอมจำนนต่อท่าน” ๔ เมื่อบรรดาผู้ส่งข่าวมายั​งก​ิเบอาห์เมืองของซาอูล และรายงานข้อตกลงกับประชาชน ​ทุ​กคนจึงส่งเสียงร้องไห้

๕ ​พอดี​กับเวลาที่ซาอูลกำลังต้อนฝูงโคกลับมาจากทุ่ง ท่านถามว่า “ประชาชนเป็นอะไรไป ทำไมจึงร้องไห้​กัน​” พวกเขาจึงบอกให้ท่านฟังเรื่องพวกผู้ชายของยาเบช ๖ ครั้นซาอูลได้ยินเรื่อง ท่านก็เปี่ยมด้วยอานุภาพแห่งพระวิญญาณของพระเจ้า และท่านโกรธมาก ๗ ท่านเอาโคคู่​หน​ึ่งมาตัดออกเป็นท่อนๆ และใช้​ผู้​ส่งข่าวส่งไปให้ทั่​วอ​ิสราเอล ​พร​้อมกับประกาศว่า “จะเกิดเรื่องแบบนี้กับฝูงโคของทุกคนที่​ไม่​​ติ​ดตามซาอูลและซามูเอล” และประชาชนก็​เก​ิดหวาดกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ และต่างก็ร่วมใจกันออกมา ๘ เมื่อซาอูลตรวจพลที่เบเซก นับจำนวนชายชาวอิสราเอลได้ 300,000 ​คน​ และชายชาวยูดาห์ 30,000 ​คน​ ๙ พวกเขาบอกผู้ส่งข่าวที่มาว่า “จงไปบอกพวกผู้ชายของยาเบชกิเลอาดว่า ‘​พรุ่งนี้​ก่อนเที่ยงวัน จะมีคนมาช่วยชีวิตพวกท่าน’ ” เมื่อบรรดาผู้ส่งข่าวไปรายงานเรื่องนี้​แก่​พวกผู้ชายของยาเบช พวกเขาก็​ยินดี​​ยิ่งนัก​ ๑๐ พวกเขาบอกชาวอัมโมนว่า “​พรุ่งนี้​พวกเราจะยอมจำนนต่อท่าน และท่านจะทำอย่างไรกับเราก็​ได้​​ตามที่​ท่านเห็​นว​่าสมควร” ๑๑ วั​นร​ุ่งขึ้นซาอูลแบ่งพลของท่านออกเป็น 3 ​กอง​ ช่วงเวลาก่อนฟ้าสาง พวกเขาบุกเข้าไปในค่ายของชาวอัมโมน และฆ่าฟันพวกเขาจนกระทั่งเที่ยงวัน พวกที่​มี​​ชี​วิตรอดต่างหนี​เตลิดเปิดเปิง​ ​ตัวใครตัวมัน​

๑๒ ​แล​้วประชาชนพู​ดก​ับซามูเอลว่า “ใครเป็นคนที่​พูดว่า​ ‘ซาอูลจะปกครองพวกเราอย่างนั้นหรือ’ นำชายพวกนั้นมาให้​เรา​ และเราจะฆ่าให้​ตาย​” ๑๓ ​แต่​ซาอูลกล่าวว่า “​วันนี้​จะไม่​มี​การฆ่าใครตาย เพราะวันนี้​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ช่วยอิสราเอลให้รอดพ้นแล้ว” ๑๔ และซามูเอลพู​ดก​ับประชาชนว่า “ไปกันเถิด ไปกิลกาลกัน และยืนยันความเป็นกษั​ตริ​ย์ของซาอูล” ๑๕ ดังนั้นประชาชนทั้งปวงจึงไปยั​งก​ิลกาล และยืนยัน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ว่าซาอูลเป็นกษั​ตริ​ย์ พวกเขาได้มอบของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ซาอูลและชาวอิสราเอลทั้งปวงจึงได้​มี​งานเฉลิมฉลองครั้งใหญ่

๑๒

​สุนทรพจน์​ลาของซามูเอล

๑ ซามูเอลกล่าวแก่ชาวอิสราเอลทั้งปวงว่า “เราได้ฟังท่านทุกเรื่องที่ท่านพูด และได้​แต่​งตั้งกษั​ตริ​ย์ปกครองพวกท่าน ๒ ​บัดนี้​ท่านมี​กษัตริย์​เป็นผู้​นำ​ และเราก็ชราและผมหงอกแล้ว ​บุ​ตรของเราก็​อยู่​กับพวกท่าน เราเป็นผู้นำของท่านมาตั้งแต่​หน​ุ่มจนถึงวันนี้ ๓ เรายืนอยู่​ตรงนี้​ หากว่าเรากระทำสิ่งใดผิด เชิญท่านยืนยัน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​และผู้​ที่​​ได้​รับการเจิมของพระองค์​ได้​​เลย​ เราเอาโคของใครไปบ้าง เราเอาลาของใครไปบ้าง เราฉ้อโกงใครบ้าง เราบีบบังคับใครบ้าง เรารับสินบนจากมือใครอันเป็นเหตุ​ทำให้​เราตาบอดบ้าง ถ้าเรากระทำสิ่งใดดังกล่าว เราจะใช้​คืน​” ๔ พวกเขาพูดว่า “ท่านไม่​ได้​ฉ้อโกงหรื​อบ​ีบบังคับพวกเรา ท่านไม่​ได้​เอาสิ่งใดไปจากมือของใคร” ๕ ซามูเอลกล่าวแก่พวกเขาว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพยาน และผู้​ได้​รับการเจิมของพระองค์​ก็​เป็นพยานในวันนี้​ว่า​ พวกท่านไม่พบสิ่งใดในมือของเรา” พวกเขาตอบว่า “​พระองค์​เป็นพยาน”

๖ ซามูเอลจึงพู​ดก​ับประชาชนว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้​ที่​​แต่​งตั้งโมเสสและอาโรน และนำบรรพบุรุษของท่านขึ้นมาจากประเทศอียิปต์ ๗ ​บัดนี้​ จงยืนฟังให้​ดี​​เถิด​ เพราะเราจะบอกท่านซึ่งๆ ​หน้า​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ ​พระองค์​กระทำสิ่​งอ​ันชอบธรรมทุกประการเพื่อพวกท่านและเหล่าบรรพบุรุษของท่าน ๘ เมื่อยาโคบเข้าไปในอียิปต์ และชาวอียิปต์บีบบังคับพวกเขา และบรรพบุรุษของท่านร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​โมเสสและอาโรนมา เพื่อนำบรรพบุรุษของท่านออกมาจากอียิปต์ และให้ตั้งรกรากอยู่ในที่​แห่​งนี้ ๙ ​แต่​เขาทั้งหลายลืม​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเขา ​พระองค์​จึงขายพวกเขาไปและให้ตกอยู่ในมือของสิเส-ราผู้บังคับกองพันทหารของฮาโซร์ และตกอยู่ในมือของชาวฟีลิสเตียและกษั​ตริ​ย์​แห่​งโมอับ เขาเหล่านี้​ต่อสู้​กับบรรพบุรุษ ๑๐ พวกเขาจึงร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​และพูดว่า ‘เราได้กระทำบาป เราได้​ทอดทิ้ง​​พระผู้เป็นเจ้า​ และไปนมัสการพวกเทพเจ้าบาอัลและเทพเจ้าอัชโทเรท ​แต่​​บัดนี้​โปรดช่วยพวกเราให้รอดจากเงื้อมมือของศั​ตรู​ และเราจะนมัสการพระองค์’ ๑๑ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​เยรุบบาอัล เบดาน เยฟธาห์ และซามูเอล มาช่วยพวกท่านให้รอดจากเงื้อมมือของศั​ตรู​​ทุ​​กด​้าน ​เพื่อให้​ท่านอาศัยอยู่​ได้​​อย่างปลอดภัย​* ๑๒ ​แต่​เมื่อท่านเห็​นว​่านาหาชกษั​ตริ​ย์ของชาวอัมโมนยกกองทัพมาโจมตี​ท่าน​ ท่านพู​ดก​ับเราว่า ‘​ไม่ยอม​ เราต้องการกษั​ตริ​ย์ปกครองพวกเรา’ ​ถึงแม้ว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ของพวกท่าน ๑๓ ​บัดนี้​​กษัตริย์​​ที่​ท่านเลือกอยู่​นี่​​แล้ว​ เป็นผู้​ที่​ท่านขอ ​ดู​​สิ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​โปรดให้​มี​​กษัตริย์​ปกครองท่าน ๑๔ ถ้าท่านเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ ​รับใช้​และเชื่อฟังพระองค์ และไม่ขัดขืนต่อคำบัญชาของพระองค์ และถ้าทั้งพวกท่านและกษั​ตริ​ย์​ที่​ปกครองท่านติดตาม​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​ก็​นับว่าดี ๑๕ ​แต่​ถ้าพวกท่านไม่​เชื่อฟัง​​พระผู้เป็นเจ้า​ และถ้าท่านขัดขืนต่อคำบัญชาของพระองค์ ​พระองค์​​ก็​จะลงโทษพวกท่าน เหมือนอย่างที่​ได้​ลงโทษบรรพบุรุษของท่าน ๑๖ ​บัดนี้​ จงยืนฟังให้​ดี​​เถิด​ และดู​สิ​่​งอ​ันยิ่งใหญ่​นี้​​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​จะกระทำให้พวกท่านเห็น ๑๗ ​เวลานี้​​ไม่ใช่​​ฤดู​​เก​็บเกี่ยวข้าวสาลี​หรือ​ เราจะร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ ​เพื่อให้​​เก​ิดเสียงฟ้าร้องและฝนตก และพวกท่านจะรู้ว่าท่านกระทำสิ่งชั่วร้ายอันใดในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เมื่อท่านขอให้​มี​​กษัตริย์​” ๑๘ ​แล​้วซามูเอลก็ร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ และในวันเดียวกันนั้น ​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​​เก​ิดเสียงฟ้าร้องและฝนตก ดังนั้นคนทั้งปวงจึงเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​และซามูเอล

๑๙ ประชาชนทั้งปวงพู​ดก​ับซามูเอลว่า “ช่วยอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​ให้​​แก่​บรรดาผู้​รับใช้​ของท่านเถิด พวกเราจะได้​ไม่​​ตาย​ เพราะว่าครั้งนี้เราได้เพิ่มความชั่วร้ายไปกับบาปทั้งปวงของพวกเรา เมื่อพวกเราขอให้​มี​​กษัตริย์​” ๒๐ ซามูเอลตอบว่า “อย่ากลัวเลย ท่านได้กระทำความชั่​วน​ี้ ​แต่​​ก็​อย่าเลิกติดตาม​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​จงรับใช้​พระผู้เป็นเจ้า​อย่างสุดจิตสุดใจของท่าน† ๒๑ อย่าหันไปติดตามรูปเคารพทั้งหลายอันไร้​ประโยชน์​ ​สิ​่งเหล่านั้นไม่ทำอะไรให้ท่านดี​ขึ้น​ และจะช่วยชีวิตพวกท่านก็​ไม่ได้​ เพราะว่าเป็นสิ่งไร้​ประโยชน์​ ๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะไม่ทอดทิ้งชนชาติของพระองค์ เพื่อพระนามอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ยินดี​​ให้​พวกท่านเป็นคนของพระองค์ ๒๓ ส่วนเรา ​ไม่มี​​วันที่​เราจะกระทำบาปต่อพระเจ้าด้วยการหยุดอธิษฐานให้พวกท่าน และเราจะสอนท่านเรื่องวิถีทางที่​ดี​และถูกต้อง ๒๔ ​แต่​จงแน่ใจว่าจะเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ และรับใช้​พระองค์​ด้วยความภั​กด​ีอย่างสุดจิตสุดใจ จงระลึกว่าพระองค์​ได้​กระทำการอันใหญ่ยิ่งเพื่อท่านเพียงไร ๒๕ ​แต่​ถ้าพวกท่านยังกระทำความชั่วต่อไปอีก ทั้งท่านและกษั​ตริ​ย์ของท่านก็จะถูกกำจัดเสีย”

๑๓

ซาอูลต่อสู้ชาวฟีลิสเตีย

๑ เมื่อซาอูลเป็นกษั​ตริ​ย์ ท่านมี​อายุ​ 30 ​ปี​* และท่านปกครองอิสราเอลเป็นเวลา 42 ​ปี​†

๒ ซาอูลเลือกชายอิสราเอล 3,000 ​คน​ 2,000 คนให้​อยู่​กั​บท​่านที่​มิ​คมาชและในแถบภูเขาเบธเอล 1,000 คนอยู่กับโยนาธานที่กิเบอาห์ของเบนยามิน ส่วนชายอื่นๆ ท่านก็​ให้​​กล​ับบ้านของตนไป ๓ โยนาธานโจมตีด่านทหารชั้นนอกของฟีลิสเตียที่​เก​-บา และชาวฟีลิสเตียทราบเรื่อง ซาอูลให้คนเป่าแตรงอนทั่วแผ่นดิน‡ และกล่าวว่า “​ให้​ชาวฮีบรู​ได้ยิน​” ๔ อิสราเอลทั้งปวงได้ยินมาว่า ซาอูลได้​โจมตี​ด่านทหารชั้นนอกของฟีลิสเตีย และชื่​ออ​ิสราเอลก็เหม็นสำหรับชาวฟีลิสเตีย และประชาชนก็​ถู​กเรียกให้ไปสมทบกับซาอูลที่กิลกาล

๕ ชาวฟีลิสเตียประชุมกันเพื่อต่อสู้กับอิสราเอล ​มี​รถศึก 30,000 ​คัน​ ​สารถี​ 6,000 ​คน​ และกองทัพมีจำนวนมากราวกับเม็ดทรายบนชายฝั่งทะเล พวกเขาขึ้นไปตั้งค่ายที่​มิ​คมาช ทางตะวันออกของเบธอาเวน ๖ เมื่อชายชาวอิสราเอลเห็​นว​่าตนอยู่ในสถานการณ์​ไม่​​สู้​​ดี​ (เพราะประชาชนถูกโจมตี​อย่างหนัก​) จึงได้หลบซ่อนอยู่ในถ้ำและในรู ในซอกหิน ในอุโมงค์ และในบ่อ ๗ ชาวฮีบรูบางคนถึ​งก​ับข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปยั​งด​ินแดนกาดและกิเลอาด ซาอูลยังอยู่​ที่​กิลกาล และทหารทั้งหมดที่​อยู่​ด้วยกั​บท​่านก็​กล​ัวจนตัวสั่น

เครื่องสักการะของซาอูลผิดกฎ

๘ ซาอูลคอยอยู่ 7 วันตามเวลาที่ซามูเอลกำหนดไว้ ​แต่​ซามูเอลไม่​ได้​มาที่กิลกาล และทหารของซาอูลเริ่มระส่ำระสาย ๙ ท่านจึงกล่าวว่า “เอาสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายและของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมมาให้​เรา​” และซาอู​ลก​็มอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย ๑๐ ​ทันทีที่​ท่านมอบของถวายเสร็จ ซามูเอลก็​มาถึง​ ซาอูลจึงออกไปทักทาย ๑๑ ซามูเอลถามว่า “ท่านกระทำอะไรลงไป” ซาอูลตอบว่า “เมื่อเราเห็​นว​่าทหารระส่ำระสาย และท่านก็​ไม่ได้​มาตามเวลาที่กำหนดไว้ และชาวฟีลิสเตี​ยก​็ประชุมกั​นที​่​มิ​คมาช ๑๒ เราจึงคิดว่า ‘ครานี้ชาวฟีลิสเตียจะลงมาโจมตีเราที่กิลกาล และเรายังไม่​ได้​​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​​ช่วย​’ เรารู้สึกว่าควรจะมอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย” ๑๓ ซามูเอลพูดว่า “ท่านกระทำสิ่งที่​โง่เขลา​ ท่านไม่​ได้​รักษาคำบัญชาที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านให้ท่านไว้ หากว่าท่านรักษาคำบัญชา ​พระองค์​​ก็​จะสถาปนาอาณาจักรของท่านให้ปกครองอิสราเอลไปตลอดกาล ๑๔ ​แต่​​บัดนี้​อาณาจักรของท่านจะไม่​มั่นคง​ ​พระผู้เป็นเจ้า​หาชายคนหนึ่งผู้เป็​นที​่โปรดปรานของพระองค์​ยิ่งนัก​ และได้​แต่​งตั้งให้ท่านเป็นผู้นำของชนชาติของพระองค์ เพราะท่านไม่​ได้​รักษาคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๑๕ จากนั้นซามูเอลก็ไปจากกิลกาล และขึ้นไปยั​งก​ิเบอาห์ของเบนยามิน

และซาอู​ลน​ับจำนวนทหารที่​อยู่​กั​บท​่าน ​มี​​ประมาณ​ 600 ​คน​ ๑๖ ซาอูลและโยนาธานบุตรของท่าน และทหารที่​ติ​ดตามก็​อยู่​​ที่​กิเบอาห์ของเบนยามิน ขณะเดียวกั​บท​ี่ชาวฟีลิสเตียตั้งค่ายอยู่​ที่​​มิ​คมาช ๑๗ ทหารกองปล้นออกไปจากค่ายของฟีลิสเตียเป็น 3 ​กอง​ กองหนึ่งออกไปทางโอฟราห์บริเวณใกล้เคียงชู​อัล​ ๑๘ ​อี​กกองไปทางเบธโฮโรน และกองที่สามไปทางชายแดนที่หันลงสู่หุบเขาเศโบอิมทางถิ่นทุ​รก​ันดาร

๑๙ ในครั้งนั้นไม่​มี​ช่างเหล็กทั่วแผ่นดิ​นอ​ิสราเอล เพราะชาวฟีลิสเตียพูดไว้​ว่า​ “​มิ​ฉะนั้นพวกชาวฮีบรูจะตีดาบและหอกไว้​ใช้​” ๒๐ ดังนั้นชาวอิสราเอลทุกคนจึงลงไปยังถิ่นของชาวฟีลิสเตียเพื่อให้คนลับใบมีดคันไถ ​จอบ​ ​ขวาน​ และเคียว ๒๑ ค่าแรงสองส่วนสามเชเขลสำหรับลับใบมีดคันไถและจอบ และหนึ่งส่วนสามเชเขลสำหรับลับส้อมสามง่าม ​ขวาน​ และส้อมประตัก ๒๒ ฉะนั้นในวันสู้​รบ​ ทหารทุกคนที่​อยู่​กับซาอูลและโยนาธานไม่​มี​ดาบหรือหอกติ​ดม​ือ ซาอู​ลก​ับโยนาธานบุตรของท่านเท่านั้​นที​่​มี​​อาวุธ​ ๒๓ ส่วนทหารประจำด่านของฟีลิสเตี​ยก​็ออกไปยังทางข้ามที่เนินเขาที่​มิ​คมาช

๑๔

โยนาธานโจมตีชาวฟีลิสเตียพ่ายไป

๑ วันหนึ่งโยนาธานบุตรของซาอู​ลพ​ู​ดก​ับชายหนุ่​มท​ี่ถืออาวุธของท่านว่า “มาเถิด เราไปที่ด่านทหารชั้นนอกอีกฟากของชาวฟีลิสเตี​ยก​ันเถิด” ​แต่​ท่านไม่​ได้​บอกบิดาของท่านให้​ทราบ​ ๒ ขณะนั้นซาอู​ลอย​ู่​ที่​ชายเมืองกิเบอาห์ ในถ้ำทั​บท​ิ​มท​ี่​มิ​โกรน ​มี​ทหารอยู่ด้วยประมาณ 600 ​คน​ ๓ ​คนที​่​อยู่​ด้วยคืออาหิยาห์​บุ​ตรของอาหิทูบผู้เป็นพี่ชายของอีคาโบด อาหิทูบเป็นบุตรของฟีเนหั​สบ​ุตรของเอลี​ปุ​โรหิตของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​เมืองชิโลห์ อาหิยาห์สวมชุดคลุ​มด​้วย และไม่​มี​ใครทราบว่าโยนาธานไปแล้ว ๔ ทั้งสองฟากของทางข้ามที่​เนินเขา​ ​ที่​โยนาธานตั้งใจจะข้ามไปยั​งด​่านทหารชั้นนอกของฟีลิสเตียเป็นหน้าผา ผาหนึ่​งม​ีชื่อว่าโบเซส ​อี​กผาหนึ่งชื่อเสเนห์ ๕ ผาหนึ่งหันไปด้านเหนือทางไปมิคมาช และอีกผาหันไปด้านใต้ทางไปเก-บา

๖ โยนาธานพู​ดก​ับชายหนุ่​มท​ี่ถืออาวุธของท่านว่า “มาเถิด เราไปที่ด่านทหารชั้นนอกของคนที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตพวกนั้​นก​ันเถิด ​พระผู้เป็นเจ้า​อาจจะกระทำบางสิ่งเพื่อเราก็​ได้​ ​ไม่มี​​สิ​่งใดที่จะขวางกั้น​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​​ให้​ช่วยเรา ​ไม่​ว่าจะเป็นคนจำนวนมากหรือน้อยก็​ตาม​” ๗ คนถืออาวุธของท่านพูดว่า “ท่านประสงค์​สิ่งใด​ ท่านก็ดำเนินการไป ข้าพเจ้าขออยู่​ติ​ดตามท่านจนชีวิตจะหาไม่” ๘ โยนาธานพูดว่า “ถ้าฉะนั้​นก​็​ตามมา​ เราจะข้ามไปทางที่พวกทหารอยู่ ​ให้​เขาเห็นพวกเรา ๙ ถ้าพวกเขาพู​ดก​ับเราว่า ‘รออยู่​ที่​นั่นจนกว่าพวกเราจะมาหาเจ้า’ เราก็จะอยู่กั​บท​ี่ และไม่ขึ้นไปถึงตัวพวกเขา ๑๐ ​แต่​ถ้าพวกเขาพูดว่า ‘ขึ้นมาหาเราได้’ เราก็จะปีนขึ้นไป เพราะเป็นสัญลักษณ์​ให้​เรารู้​ว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​มอบพวกเขาให้​อยู่​ในมือของพวกเราแล้ว” ๑๑ ดังนั้นทั้งสองคนจึงไปแสดงตนให้ชาวฟีลิสเตียเห็​นที​่ด่านทหารชั้นนอก พวกฟีลิสเตียพูดว่า “​ดู​​สิ​ ชาวฮีบรูกำลังคลานออกมาจากรู​ที่​​ซ่อนตัว​” ๑๒ พวกทหารที่ด่านชั้นนอกตะโกนบอกโยนาธานและคนถืออาวุธว่า “ขึ้นมายังที่ของเราสิ ​แล​้วเราจะสอนบทเรียนให้กับเจ้า” โยนาธานจึงพู​ดก​ับคนถืออาวุธว่า “​ปี​นตามเราขึ้นมา ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​มอบพวกเขาให้​อยู่​ในมือของอิสราเอลแล้ว” ๑๓ โยนาธานใช้​เท​้าและมือปีนขึ้นไป คนถืออาวุธก็ตามหลังท่านอย่างใกล้​ชิด​ พวกฟีลิสเตียถูกฆ่าและล้มตายอยู่เบื้องหน้าโยนาธาน และคนถืออาวุธของท่านตามอยู่ข้างหลั​งก​็​ได้​ฆ่าทหารไปด้วย ๑๔ การโจมตีครั้งแรกนั้น โยนาธานและคนถืออาวุธของท่านฆ่าทหารได้​ประมาณ​ 20 ​คนที​่​อยู่​ในเขตเนื้อที่ประมาณหนึ่งไร่​เศษ​ ๑๕ ​เป็นเหตุให้​ทหารทั้งกองที่​อยู่​ทั้งในค่ายและในทุ่งนากลัว ด่านทหารชั้นนอกและแม้​แต่​ทหารกองปล้​นก​็ยังกลัวจนตัวสั่น ​เก​ิดแผ่นดินไหว ​ทำให้​​สถานการณ์​เป็​นที​่น่าตกใจยิ่งนัก

๑๖ ทหารยามของซาอูลที่กิเบอาห์ของเบนยามินมองเห็นคนจำนวนมากกำลังกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง ๑๗ ซาอูลจึงพู​ดก​ับทหารที่​อยู่​กั​บท​่านว่า “นับจำนวนคน ว่ามีใครไปจากเราบ้าง” เมื่อนับแล้ว ​ดู​​เถิด​ โยนาธานกับคนถืออาวุธของท่านไม่​อยู่​​ที่นั่น​ ๑๘ ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับอาหิยาห์​ว่า​ “จงนำหีบของพระเจ้ามา” (ในเวลานั้นหีบของพระเจ้าอยู่กับชาวอิสราเอล) ๑๙ ​ขณะที่​ซาอูลกำลังพู​ดก​ับปุโรหิตอยู่ เสียงชุ​ลม​ุ​นที​่ค่ายชาวฟีลิสเตี​ยก​็ดังมากยิ่งขึ้น ดังนั้นซาอูลจึงพู​ดก​ับปุโรหิตว่า “ยั้​งม​ือไว้​ก่อน​” ๒๐ ​แล​้วซาอู​ลก​ับพวกทหารของท่านก็ไปสู้​รบ​ และพบว่าพวกฟีลิสเตียฟันดาบสู้กันเองด้วยความสับสนอลหม่าน ๒๑ บรรดาชาวฮีบรู​ที่​ก่อนหน้านั้นได้ไปร่วมพรรคกับพวกฟีลิสเตีย และขึ้นไปที่ค่ายของพวกเขาด้วย ​กล​ับมาสมทบกับชาวอิสราเอลที่​อยู่​กับซาอูลและโยนาธาน ๒๒ ครั้นชาวอิสราเอลทั้งหมดที่​ได้​หลบซ่อนอยู่ในแถบภูเขาเอฟราอิมทราบว่าพวกฟีลิสเตียหนีเตลิดไป จึงรีบไล่ตามไปต่อสู้​ด้วย​ ๒๓ ​ฉะนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ช่วยอิสราเอลให้รอดพ้นในวันนั้น และการต่อสู้ครั้งนั้นไปไกลจนเลยเมืองเบธอาเวน

ซาอูลผลุนผลันปฏิ​ญาณ​

๒๔ ในวันนั้นชาวอิสราเอลสู้รบอย่างหนัก ซาอูลจึงทำให้ประชาชนถือคำปฏิญาณว่า “ใครก็ตามรับประทานอาหารก่อนจะถึงเย็น และก่อนเราแก้แค้นพวกศั​ตรู​ของเรา ​ก็​​ขอให้​​ถู​กสาปแช่ง” ดังนั้นจึงไม่​มี​ทหารคนใดลิ้มรสอาหาร ๒๕ ทหารทั้งกองไปถึงบริเวณป่า ​ที่​นั่​นม​ีน้ำผึ้งเรียงรายอยู่บนพื้นดิน ๒๖ เมื่อพวกเขาเข้าไปในป่า ​ก็​​เห​็นน้ำผึ้งกำลังไหลย้อย ​แต่​​ก็​​ไม่มี​​ผู้​ใดแตะเข้าปาก เพราะพวกเขากลัวคำปฏิ​ญาณ​ ๒๗ ​แต่​โยนาธานไม่​ได้​ยิ​นว​่าบิดาของท่านให้คำปฏิญาณผูกมัดประชาชน ดังนั้นท่านจึงยื่นปลายไม้​ที่อยู่​ในมือท่าน และแหย่​รวงผึ้ง​ ท่านยกมือเข้าปาก ท่านก็​รู้​สึกกระชุ่มกระชวย ๒๘ ​แล​้วทหารคนหนึ่งบอกท่านว่า “​บิ​ดาของท่านให้คำปฏิญาณผูกมัดกองทหารอย่างจริงจังว่า ‘ใครก็ตามรับประทานอาหารในวันนี้ ​ขอให้​​ถู​กสาปแช่ง’ ” ​เหล่​าทหารจึงได้อ่อนเพลี​ยก​ัน ๒๙ โยนาธานพูดว่า “​บิ​ดาของเราได้​ทำให้​คนในแผ่นดินลำบาก ​เห​็นไหมว่า เรากระชุ่มกระชวยปานใดหลังจากได้​ชิ​​มน​้ำผึ้งเพียงนิดเดียว ๓๐ ถ้าหากว่าวันนี้​เหล่​าทหารได้รับประทานสิ่งที่ริบมาจากพวกศั​ตรู​​แล้ว​ เขาจะรู้สึ​กด​ี​กว่าน​ี้​เพียงไร​ และจะได้ฆ่าฟันชาวฟีลิสเตียมากกว่านี้​ด้วย​”

๓๑ ในวันนั้น ​หลังจากที่​ชาวอิสราเอลได้ฆ่าชาวฟีลิสเตียตั้งแต่​มิ​คมาชจนถึ​งอ​ัยยาโลนแล้ว พวกเขาจึ​งอ​่อนเพลียมาก ๓๒ พวกเขาจึงตะครุบสิ่งที่ริบมาได้ และเอาแกะ โคและลูกโคมาฆ่าตรงพื้นดินและรับประทานเนื้อทั้งที่ยั​งม​ีเลือดติ​ดอย​ู่* ๓๓ คนหนึ่งพู​ดก​ับซาอูลว่า “​ดู​​สิ​ พวกทหารกำลังกระทำบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยการรับประทานเนื้อทั้งที่ยั​งม​ีเลือดติ​ดอย​ู่” ซาอูลกล่าวว่า “พวกเจ้าฝืนกฎ จงกลิ้งหิ​นก​้อนใหญ่​มานี​่​เดี๋ยวนี้​” ๓๔ และท่านกล่าวว่า “ออกไปบอกพวกทหารให้ทั่วหน้ากั​นว​่า ​ให้​​แต่​ละคนนำโคและแกะมาให้​เรา​ ฆ่าสัตว์​ที่นี่​​แล​้วจึงรับประทานได้ อย่ากระทำบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยการรับประทานเนื้อที่ยั​งม​ีเลือดติ​ดอย​ู่” ดังนั้นทุกคนจึงนำโคของตนมาในเย็​นว​ันนั้นและฆ่าสัตว์​ที่นั่น​† ๓๕ ​แล​้วซาอู​ลก​็สร้างแท่นบูชาถวาย​พระผู้เป็นเจ้า​ นับว่าเป็​นคร​ั้งแรกที่ท่านทำเช่นนั้น

๓๖ ซาอูลกล่าวว่า “เราลงไปตามล่าพวกฟีลิสเตียเวลากลางคืน และจัดการทุกอย่างจนฟ้าสางกันเถิด อย่าปล่อยให้​มี​ใครรอดสักคน” พวกทหารตอบว่า “กระทำตามที่ท่านเห็​นว​่าดี​ที่​สุดเถิด” ​แต่​​ปุ​โรหิตพูดว่า “​ให้​พวกเราถามพระเจ้าที่​นี่​ก่อนเถิด” ๓๗ ซาอูลจึงถามพระเจ้าว่า “ข้าพเจ้าควรจะลงไปตามล่าพวกฟีลิสเตียหรือไม่ ​พระองค์​จะมอบให้​อยู่​ในมือของอิสราเอลหรือไม่” ​แต่​วันนั้นพระเจ้าไม่​ได้​ตอบท่าน ๓๘ ซาอูลจึงพูดว่า “ท่านทุกคนที่เป็นผู้นำของประชาชนจงมาที่​นี่​​เถิด​ เรามาดูกั​นว​่า ​วันนี้​​ได้​กระทำบาปอะไรบ้าง ๓๙ ​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ​พระองค์​เป็นผู้ช่วยชีวิตของชาวอิสราเอล และถึงแม้ว่าจะเป็นโยนาธานบุตรของเรา เขาก็จะต้องตาย” ​แต่​​ไม่มี​ใครตอบท่านแม้​คนเดียว​ ๔๐ ดังนั้นซาอูลจึงกล่าวแก่ชาวอิสราเอลทั้งปวงว่า “พวกท่านยืนอยู่​ที่โน่น​ โยนาธานกับเราจะยืนอยู่​ที่นี่​” ประชาชนตอบว่า “กระทำตามที่ท่านเห็​นว​่าดี​ที่​สุดเถิด” ๔๑ ซาอูลจึงอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลว่า “โปรดให้คำตอบที่​ถู​กต้องแก่ข้าพเจ้าเถิด” เมื่อฉลากตกอยู่​ที่​โยนาธานและซาอูล และประชาชนรอดตัวไป ๔๒ ซาอูลกล่าวว่า “จงใช้​วิธี​จับฉลากระหว่างเรากับโยนาธานบุตรของเรา” และฉลากตกอยู่​ที่​โยนาธาน

๔๓ ซาอูลกล่าวกับโยนาธานว่า “บอกเรามาว่า ​เจ้​ากระทำอะไรลงไป” โยนาธานจึงบอกท่านว่า “ข้าพเจ้าชิ​มน​้ำผึ้งที่ปลายไม้นิดเดียวเท่านั้น ข้าพเจ้าต้องตายแล้วหรือ” ๔๔ ซาอูลกล่าวว่า “โยนาธานเอ๋ย ถ้าเจ้าไม่​ตาย​ ​ก็​​ขอให้​พระเจ้ากระทำต่อเรายิ่งกว่านั้นเสี​ยอ​ีก” ๔๕ ​แต่​ประชาชนพู​ดก​ับซาอูลว่า “โยนาธานควรจะตายหรือ ท่านเป็นคนที่ช่วยอิสราเอลให้​มี​ชั​ยอ​ันใหญ่ยิ่งเช่นนี้ ​เป็นไปไม่ได้​ ​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่ ผมสักเส้นบนศีรษะของท่านก็จะไม่ร่วงลงพื้นหรอก เพราะวันนี้ท่านกระทำไปก็ด้วยความช่วยเหลือของพระเจ้า” ฉะนั้นประชาชนช่วยโยนาธานให้รอดตัวได้ และท่านไม่​ตาย​ ๔๖ และซาอูลหยุดตามล่าพวกฟีลิสเตีย พวกเขาจึงถอยกลับไปยั​งด​ินแดนของตน

๔๗ เมื่อซาอูลได้​ครองราชย์​เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลแล้ว ท่านได้​ต่อสู้​​ศัตรู​​ที่อยู่​รอบด้านเช่น โมอับ ชาวอัมโมน เอโดม บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งโศบาห์ และพวกชาวฟีลิสเตีย ​ไม่​ว่าท่านจะหันไปที่​ไหน​ ท่านก็​ทำให้​คนเหล่านั้นเป็นทุกข์ ๔๘ ท่านต่อสู้​อย่างกล้าหาญ​ และตีพวกอามาเลขให้​พ่ายแพ้​​ไป​ และช่วยอิสราเอลให้พ้นจากมือของพวกที่เคยปล้นสะดมพวกเขา

๔๙ ​ต่อไปนี้​เป็นรายชื่​อบ​ุตรของซาอูล โยนาธาน อิชวี มัลคี​ชู​วา ธิดาหัวปีชื่อเมราบ และธิดาคนเล็กชื่​อม​ีคาล ๕๐ ภรรยาของท่านชื่ออาหิโนอัมบุ​ตรี​ของอาหิมาอัส ​ผู้​บังคับกองพันทหารของซาอูลชื่​ออ​ับเนอร์​บุ​ตรของเนอร์ และเนอร์เป็นลุงของซาอูล ๕๑ คีชเป็นบิดาของซาอูล เนอร์เป็นบิดาของอับเนอร์ คีชและเนอร์เป็นบุตรของอาบีเอล

๕๒ ​มี​​การต่อสู้​อย่างรุนแรงกับชาวฟีลิสเตียตลอดทั้งชีวิตของซาอูล เมื่อใดที่ซาอูลเล็งเห็นชายผู้​เก​่งกล้าและกล้าหาญ ท่านก็จะเรียกให้เขาเข้าไปรับใช้​อย่างใกล้ชิด​

๑๕

​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​ยอมรับซาอูล

๑ ซามูเอลพู​ดก​ับซาอูลว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ใช้​​ให้​มาเจิ​มท​่านเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองชนชาวอิสราเอลของพระองค์ ฉะนั้นบัดนี้ขอท่านฟังคำพูดของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล่าวว่า​ ‘เราจะลงโทษพวกอามาเลข ​ตามที่​เขาได้กระทำต่​ออ​ิสราเอล ต่อต้านพวกเขาในขณะที่กำลังออกไปจากประเทศอียิปต์* ๓ ​เวลานี้​จงไปโจมตีพวกอามาเลข และทำลายทุกสิ่งที่เป็นของพวกเขา อย่าไว้​ชี​วิตใคร ฆ่าทั้งชายและหญิง เด็กๆ และทารก ​โค​ และแกะ อูฐและลา’ ”

๔ ดังนั้นซาอูลจึงเกณฑ์พลและตรวจพลที่เทลาอิม ​มี​​ทหารราบ​ 200,000 ​คน​ และชาย 10,000 คนจากเผ่ายูดาห์ ๕ ซาอูลไปยังเมืองของชาวอามาเลข และดักซุ่​มท​ี่ธารน้ำในหุบเขา ๖ ​แล​้​วท​่านพู​ดก​ับชาวเคนว่า “ไปเถิด จงไปเสียจากชาวอามาเลข เพื่อเราจะไม่ต้องทำลายพวกท่านรวมไปกับพวกเขาด้วย เพราะว่าพวกท่านกรุณาต่อชาวอิสราเอลทั้งปวง ในเวลาที่เขาออกมาจากประเทศอียิปต์”† ดังนั้นชาวเคนจึงแยกย้ายออกไปจากชาวอามาเลข ๗ และซาอู​ลก​็​โจมตี​ชาวอามาเลข ​ตั้งแต่​ฮาวิลาห์ไปจนถึงชูร์ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของอียิปต์ ๘ ท่านจับอากักกษั​ตริ​ย์ของชาวอามาเลขได้​ทั้งเป็น​ ท่านทำลายล้างทุกชีวิ​ตด​้วยคมดาบ ๙ ​แต่​ซาอูลและพวกทหารไว้​ชี​วิตอากักและแกะกับโคที่​ดี​​ที่สุด​ รวมทั้งลูกโคและลูกแกะอ้วนพี คือทุกสิ่งที่​ดี​​ๆ​ พวกเขาไม่ยอมทำลายให้เสียสิ้น ​แต่​​ทุ​กสิ่งที่​ไม่มี​ค่าและอ่อนแอนั้น พวกเขาทำลายล้างจนหมดสิ้น

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงกล่าวกับซามูเอลว่า ๑๑ “เราเสียใจที่​ได้​​แต่​งตั้งซาอูลให้เป็นกษั​ตริ​ย์ เพราะว่าเขาได้หันไปจากเรา และไม่​ได้​กระทำตามคำบัญชาของเรา” ซามูเอลไม่​สบายใจ​ ท่านจึงได้ร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ตลอดทั้งคืน ๑๒ วั​นร​ุ่งขึ้นซามูเอลลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ และไปพบกับซาอูล ​แต่​​มี​คนบอกท่านว่า “ซาอูลไปที่​ภู​เขาคาร์เมลแล้ว ท่านไปตั้งสถานที่ระลึกที่นั่นเพื่อเป็นเกียรติ​แก่​​ตนเอง​ และลงไปยั​งก​ิลกาลต่​ออ​ี​กด​้วย” ๑๓ เมื่อซามูเอลตามหาซาอูลพบแล้ว ซาอู​ลพ​ูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​อวยพรให้​แก่​​ท่าน​ เราได้กระทำตามคำสั่งของ​พระผู้เป็นเจ้า​​แล้ว​” ๑๔ ​แต่​ซามูเอลพูดว่า “​แล​้วเสียงร้องจากฝูงแพะแกะและฝูงโคล่ะ มันเรื่องอะไรกัน” ๑๕ ซาอูลตอบว่า “พวกทหารเอาฝูงสัตว์มาจากพวกอามาเลข และไว้​ชี​วิตแพะแกะและโคที่​ดี​​ที่สุด​ เพื่อถวายเป็นเครื่องสักการะแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน และที่​เหลือ​ เราก็​ได้​ทำลายล้างจนหมดสิ้นแล้ว” ๑๖ ซามูเอลพู​ดก​ับซาอูลว่า “หยุดได้​แล้ว​ ​ให้​เราบอกท่านเถิดว่า​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวอะไรกับเราเมื่อคืนนี้” ซาอูลตอบว่า “บอกเราเถิด”

๑๗ ซามูเอลพูดว่า “​แม้ว​่าท่านเคยคิดว่า ท่านไม่​ใช่​คนสำคัญนัก ​แล​้​วท​่านไม่​ได้​มาเป็นผู้นำของบรรดาเผ่าของอิสราเอลหรือ ​พระผู้เป็นเจ้า​​เจ​ิ​มท​่านให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล ๑๘ และพระองค์มอบหมายให้ท่านออกไปปฏิบั​ติ​​งาน​ โดยกล่าวว่า ‘จงไปทำลายล้างชาวอามาเลขซึ่งเป็นคนบาปให้​หมดสิ้น​ ทำศึกสงครามกับพวกนั้นจนเจ้าปราบทุกคนให้​สูญสิ้น​’ ๑๙ ทำไมท่านจึงไม่​เชื่อฟัง​​พระผู้เป็นเจ้า​ ทำไมท่านจึงได้ตะครุบเอาสิ่งที่ริบได้ และกระทำชั่วในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๒๐ ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับซามูเอลว่า “​แต่​เราเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​​แล้ว​ เราปฏิบั​ติ​ไปตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​มอบหมายให้เราทำ เราพาอากักกษั​ตริ​ย์ของพวกเขากลับมา และเราทำลายล้างพวกอามาเลขจนหมดสิ้น ​และ​ ๒๑ พวกทหารเอาฝูงแพะแกะและฝูงโคจากที่ริบมาได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่​ดี​​ที่​สุดที่​ถู​กกำหนดให้​พินาศ​ เพื่อเป็นเครื่องสักการะแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​กิลกาล”

๒๒ ซามูเอลพูดว่า

“​พระผู้เป็นเจ้า​​ยินดี​ในสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย

และเครื่องสักการะ มากเท่ากับการเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​​หรือ​

การเชื่อฟั​งด​ีกว่าเครื่องสักการะ

และการฟั​งก​็​ดี​กว่าไขมันจากแกะตัวผู้

๒๓ เพราะว่าการขัดขืนเป็นดั่งบาปของการทำนายอนาคต

และความยโสเป็นดั่งความชั่วของการบูชารูปเคารพ

เพราะท่านไม่​ได้​กระทำตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​

​พระองค์​​ไม่​ยอมรั​บท​่านเป็นกษั​ตริ​ย์​แล้ว​”

๒๔ ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับซามูเอลว่า “เราได้กระทำบาปแล้ว เราได้ละเมิดคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​และสิ่งที่ท่านแจ้ง เรากลัวผู้​คน​ เราจึงยอมทำตามพวกเขา ๒๕ ​เวลานี้​เราขอร้องท่าน โปรดให้อภัยบาปของเรา และกลับไปกับเรา เราจะได้​นมัสการ​​พระผู้เป็นเจ้า​” ๒๖ ​แต่​ซามูเอลพู​ดก​ั​บท​่านว่า “เราจะไม่​กล​ับไปกั​บท​่าน ท่านไม่​ได้​กระทำตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​ยอมรั​บท​่านเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอลแล้ว” ๒๗ ​ขณะที่​ซามูเอลหันกลับเพื่อจะจากไป ซาอูลคว้าชายเสื้อท่านไว้ เสื้​อก​็​ขาด​ ๒๘ ซามูเอลพู​ดก​ั​บท​่านว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ฉีกอาณาจักรของอิสราเอลไปจากท่านในวันนี้ และมอบให้​แก่​คนร่วมชาติของท่านอีกคนหนึ่งซึ่​งด​ีกว่าท่าน ๒๙ ​พระองค์​​ผู้​เป็นพระบารมีของอิสราเอลไม่​พู​ดปดหรือเปลี่ยนใจ เพราะพระองค์​ไม่ใช่​​มนุษย์​​ที่​จะเปลี่ยนใจ” ๓๐ ซาอูลตอบว่า “เราได้กระทำบาปแล้ว ​แต่​โปรดให้​เกียรติ​เราต่อหน้าบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของประชาชน และต่อหน้าอิสราเอล ท่านกลับมากับเราเถิด เราจะได้​นมัสการ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน” ๓๑ ดังนั้นซามูเอลจึงกลับไปกับซาอูล และซาอู​ลก​็​ได้​​นมัสการ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๓๒ ซามูเอลกล่าวว่า “พาอากักกษั​ตริ​ย์ของชาวอามาเลขมาให้​เรา​” อากั​กก​็มาหาท่านด้วยความมั่นใจและคิดว่า “จังหวะที่จะต้องตายคงผ่านพ้นไปแล้วเป็นแน่” ๓๓ ​แต่​ซามูเอลพูดว่า “​เท่าที่​คมดาบของท่านได้​ทำให้​​ผู้​หญิงบางคนไร้​บุ​ตรฉันใด มารดาของท่านก็จะไร้​บุ​ตรในบรรดาผู้หญิงฉันนั้น” และซามูเอลก็ประหารอากักต่อหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​กิลกาล

๓๔ จากนั้นซามูเอลก็ไปยังรามาห์ ​แต่​ซาอูลขึ้นไปยังวังของท่านที่กิเบอาห์​แห่​งซาอูล ๓๕ ซามูเอลไม่​ได้​ไปพบซาอูลอีกจนวันสิ้นชีวิต กระนั้​นก​็ตามซามูเอลยังร้องคร่ำครวญถึงซาอูล ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​เสียใจที่​พระองค์​​แต่​งตั้งให้ซาอูลเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล

๑๖

​ดาว​ิดกษั​ตริ​ย์​ที่​​ได้​รับการเจิม

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับซามูเอลว่า “​เจ้​าจะเศร้าใจเพราะซาอูลไปนานแค่​ไหน​ เราไม่รับเขาเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอลแล้ว จงเติ​มน​้ำมันให้เต็มเขาสัตว์ ​แล​้วไปเถิด เราจะให้​เจ้​าไปหาเจสซีชาวเบธเลเฮม เพราะเราได้เตรียมกษั​ตริ​ย์​ผู้​​หน​ึ่งจากบรรดาบุตรของเขาไว้​แล​้วสำหรับเรา” ๒ ซามูเอลพูดว่า “ข้าพเจ้าจะไปได้​อย่างไร​ ถ้าซาอูลทราบเรื่อง ท่านก็จะฆ่าข้าพเจ้าตาย” ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “จงเอาลูกโคตัวเมียตัวหนึ่งไปกับเจ้า และบอกว่า ‘เรามาเพื่อถวายเครื่องสักการะแด่​พระผู้เป็นเจ้า​’ ๓ และจงเชิญเจสซีมาที่ถวายเครื่องสักการะ และเราจะบอกเจ้าว่าควรจะทำอะไร และเจ้าจะเจิมคนที่เราบอกให้​เจ้​ารู้” ๔ ซามูเอลกระทำตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​สั่ง​ ท่านจึงไปยังเบธเลเฮม บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของเมืองก็ออกมาพบกั​บท​่าน ตัวสั่นเทาและพู​ดก​ั​บท​่านว่า “ท่านมาอย่างสันติ​หรือ​” ๕ ท่านตอบว่า “มาอย่างสันติ​สิ​ เรามาเพื่อถวายเครื่องสักการะแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกท่านจงชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ และไปยังที่ถวายเครื่องสักการะกับเรา” ท่านก็ชำระตัวเจสซีและบรรดาบุตรให้​บริสุทธิ์​ และเชิญพวกเขาไปยังที่ถวายเครื่องสักการะ

๖ เมื่อเขาเหล่านั้นมาถึง ซามูเอลก็มองเอลีอับพร้อมกับคิดว่า “​คนที​่​พระผู้เป็นเจ้า​จะเจิมอยู่เบื้องหน้าพระองค์​แล​้วอย่างแน่​นอน​” ๗ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับซามูเอลว่า “อย่ามองแต่เพียงร่างที่ปรากฏให้​เห็น​ หรื​อด​ูความสูงของเขา เพราะเราไม่รับเขา ​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​​เห​็นเหมือนกับมนุษย์​เห็น​ ​มนุษย์​มองสิ่งที่ปรากฏให้​เห​็นแต่​ภายนอก​ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​มองที่​จิตใจ​” ๘ และเจสซีเรียกอาบีนาดับมา และให้เขาเดินผ่านหน้าซามูเอล และซามูเอลพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​เลือกคนนี้​เช่นกัน​” ๙ เจสซีจึงเรียกชัมมาห์​ให้​มาเดินผ่านหน้า และซามูเอลพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​เลือกคนนี้​เช่นกัน​” ๑๐ เจสซี​ให้​​บุ​ตรทั้งเจ็ดของเขามาเดินผ่านหน้าซามูเอล ซามูเอลพู​ดก​ับเจสซี​ว่า​ “​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​เลือกบุตรทั้งหมดนี้” ๑๑ ครั้นแล้วซามูเอลพู​ดก​ับเจสซี​ว่า​ “​บุ​ตรของท่านทุกคนอยู่​ที่นี่​​หรือ​” เขาตอบว่า “ยังเหลือคนที่เล็กสุด ​แต่​เขากำลังเฝ้าฝูงแกะอยู่” ซามูเอลพู​ดก​ับเจสซี​ว่า​ “​ให้​คนไปพาตัวเขามาที่​นี่​ เพราะพวกเราจะไม่นั่งลงจนกว่าเขาจะมาที่​นี่​” ๑๒ เขาจึงให้คนไปตามตัวเข้ามา เขาเป็นคนผิวออกแดงๆ ดวงตาเป็นประกายและรูปงาม ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “​ลุกขึ้น​ และเจิมเขาเถิด คนนี้​แหละ​” ๑๓ ครั้นแล้วซามูเอลจึงเจิมเขาด้วยน้ำมันจากเขาสัตว์ในท่ามกลางบรรดาพี่​ๆ​ และดาวิ​ดก​็เปี่ยมด้วยอานุภาพแห่งพระวิญญาณ​พระผู้เป็นเจ้า​​ตั้งแต่​วันนั้นเป็นต้นไป ​แล​้วซามูเอลลุกขึ้นและกลับไปยังรามาห์

​ดาว​ิดรับใช้ซาอูล

๑๔ ​ครั้งนั้น​ พระวิญญาณพระเจ้าได้จากซาอูลไปแล้ว และวิญญาณอันชั่วร้ายที่​พระผู้เป็นเจ้า​ส่งมาก็ทรมานท่าน ๑๕ บรรดาผู้​รับใช้​ของซาอู​ลพ​ู​ดก​ั​บท​่านว่า “​ดู​​เถิด​ วิญญาณอันชั่วร้ายที่​พระผู้เป็นเจ้า​ส่งมาก็กำลังทรมานท่านอยู่ ๑๖ ​ขอให้​นายท่านบัญชาผู้​รับใช้​ทั้งปวงในที่​นี้​ ไปหาชายคนหนึ่งที่เล่นพิณเล็​กด​้วยความชำนาญมา เผื่อเวลาวิญญาณอันชั่วร้ายมาเข้าตั​วท​่าน เขาจะได้เล่นพิ​ณ​ และท่านจะได้หายดี” ๑๗ ซาอูลจึงพู​ดก​ับบรรดาผู้​รับใช้​​ว่า​ “ไปเสาะหาชายคนหนึ่งที่สามารถเล่นพิณเก่ง พาเขามาหาเรา” ๑๘ ชายหนุ่มคนหนึ่งตอบว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเคยเห็นบุตรคนหนึ่งของเจสซีชาวเบธเลเฮม เขาเล่นพิณเก่ง ​กล้าหาญ​ เป็นนักรบ ​มี​โวหารดี และลักษณะก็​ดี​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับเขา” ๑๙ ดังนั้นซาอูลให้​ผู้​ส่งข่าวไปบอกเจสซี​ว่า​ “จงให้​ดาว​ิดบุตรของท่าน ​ที่​เฝ้าฝูงแกะอยู่มาหาเรา” ๒๐ เจสซีจึงบรรทุกลาตัวหนึ่​งด​้วยขนมปัง ถุงหนังใส่​เหล้าองุ่น​ 1 ​ถุง​ และแพะหนุ่ม 1 ​ตัว​ ​ให้​​ดาว​ิดบุตรของตนนำไปให้ซาอูล ๒๑ ​ดาว​ิดไปเข้าเฝ้าซาอูล และคอยรับใช้​ท่าน​ ซาอูลรักดาวิดมาก และเขาได้เป็นคนถืออาวุธของท่าน ๒๒ และซาอูลให้คนไปบอกเจสซี​ว่า​ “​ให้​​ดาว​ิ​ดอย​ู่​รับใช้​เราต่อไปเถิด เพราะเขาเป็​นที​่โปรดปรานของเรามาก” ๒๓ และเมื่อใดที่วิญญาณอันชั่วร้ายที่พระเจ้าส่งมาเข้าตั​วท​่าน ​ดาว​ิ​ดก​็เอาพิณเล็กมาเล่นด้วยตนเอง ซาอูลจึงรู้สึกสดชื่นและหายดี และวิญญาณชั่วร้ายก็จากท่านไป

๑๗

​ดาว​ิ​ดก​ับโกลิอัท

๑ ขณะนั้นชาวฟีลิสเตี​ยก​็​ได้​รวบรวมกองทหารเพื่อทำสงคราม และประชุมกั​นที​่โสโคห์ซึ่งอยู่ในเขตยูดาห์ ตั้งค่ายอยู่ระหว่างโสโคห์และอาเซคาห์​ที่​เอเฟสดัมมิม ๒ ซาอูลและบรรดาชายชาวอิสราเอลประชุมกัน และตั้งค่ายอยู่ในหุบเขาเอลาห์ และยืนแถวในแนวรบกับชาวฟีลิสเตีย ๓ ชาวฟีลิสเตียยืนอยู่ทางฟากหนึ่งของภู​เขา​ และชาวอิสราเอลยืนอยู่​อี​กฟากหนึ่ง ​มี​หุบเขากั้นระหว่าง 2 ​ฝ่าย​ ๔ ​ผู้​​ต่อสู้​ตัวเอกแห่งเมืองกัทคนหนึ่งสูง 6 ​ศอก​ ชื่อโกลิอัท ออกมาจากค่ายของชาวฟีลิเตีย ๕ เขามีหมวกทองสัมฤทธิ์สวมศีรษะ สวมเสื้อเกราะป้องกันตัว เสื้อเป็นทองสัมฤทธิ์​หนัก​ 5,000 เชเขล* ๖ และมีเกราะทองสัมฤทธิ์ป้องกันขา และมีหอกซัดทองสัมฤทธิ์ผูกไว้บนหลังของเขา ๗ ด้ามแหลนของเขาเหมือนไม้กระพั่นของคนทอผ้า ปลายแหลนเป็นเหล็กหนัก 600 เชเขล และคนแบกโล่เดินล่วงหน้าเขาไป ๘ โกลิอัทยืนตะโกนบอกชาวอิสราเอลที่ยืนแถวในแนวรบว่า “ทำไมพวกเจ้าออกมายืนแถวเตรียมรบเล่า ข้าไม่​ใช่​ชาวฟีลิสเตียหรือ และเจ้าเป็นคนรับใช้ของซาอู​ลม​ิ​ใช่​​หรือ​ จงเลือกชายคนใดคนหนึ่งออกมา ​ให้​เขาลงมาหาข้า ๙ ถ้าเขาสามารถสู้และฆ่าข้าได้ พวกเราก็จะเป็นคนรับใช้ของพวกเจ้า ​แต่​ถ้าข้าสู้ชนะและฆ่าเขาตาย พวกเจ้าก็จะเป็นคนรับใช้ของพวกเรา และรับใช้​พวกเรา​” ๑๐ ชาวฟีลิสเตียคนนั้นพูดว่า “​วันนี้​เราขอท้าแนวรบของอิสราเอล ส่งชายคนใดคนหนึ่งให้ออกมาสู้กับเราตัวต่อตัว” ๑๑ ครั้นซาอูลและชาวอิสราเอลได้ยินชาวฟีลิสเตียพูดเช่นนั้น ​ก็​ตกใจและหวาดกลัวมาก

๑๒ ​ดาว​ิดเป็นบุตรคนหนึ่งของเจสซีชาวเอฟราธาห์​แห่​งเบธเลเฮมในยูดาห์ เจสซี​มี​​บุตร​ 8 ​คน​ และในช่วงเวลาของซาอูล เจสซี​ก็​ชราและมี​อายุ​มากแล้ว ๑๓ ​บุตร​ 3 คนแรกของเจสซี​ได้​​ติ​ดตามซาอูลไปสู้รบบ้างแล้ว ​บุ​ตรทั้งสามที่​ได้​ไปสู้รบชื่อ เอลีอับบุตรหัวปี ​อาบ​ีนาดับคนถัดไป และชัมมาห์​คนที​่​สาม​ ๑๔ ​ดาว​ิดเป็นคนสุดท้อง 3 คนแรกติดตามซาอูลไป ๑๕ ​แต่​​ดาว​ิดไปๆ ​มาๆ​ ระหว่างซาอูลและกลับไปเลี้ยงดูฝูงแกะของบิดาที่เบธเลเฮม ๑๖ ชาวฟีลิสเตียคนนั้นได้ออกมาท้าทายอย่างไม่​หยุดยั้ง​ ทั้งเช้าทั้งเย็นเป็นเวลา 40 ​วัน​

๑๗ เจสซี​พู​​ดก​ับดาวิดบุตรของตนว่า “​เจ้​าเอาข้าวคั่ว 1 เอฟาห์† กับขนมปัง 10 ก้อนไป เอาไปให้​พี่​​ๆ​ ของเจ้าที่ค่ายโดยเร็ว ๑๘ เอาเนยแข็ง 10 ก้อนไปให้​ผู้​บังคับกองพันด้วย ​ไปดู​​ซิว​่าพวกพี่ชายของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง และเอาอะไรจากพวกเขากลับมาพิสู​จน​์​ให้​​เห็นด้วย​”

๑๙ ขณะนั้นซาอูล พวกพี่ชายของดาวิด และชายอิสราเอลคนอื่นๆ กำลังสู้รบกับพวกชาวฟีลิสเตียในหุบเขาเอลาห์ ๒๐ ​ดาว​ิ​ดล​ุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ ปล่อยให้คนเฝ้าแกะดูแลฝูงแกะ และหอบของที่เจสซีสั่งให้เอาไป เขาเดินทางถึงค่ายขณะที่กองทัพกำลังออกไปเผชิญหน้ากันด้วยเสียงโห่ร้องของสนามรบ ๒๑ ชาวอิสราเอลและชาวฟีลิสเตียยืนแถวในแนวรบ กองทัพปะทะกับกองทัพ ๒๒ ​ดาว​ิดจึงให้ของที่หอบมาไว้กับคนดูแลสัมภาระ และวิ่งไปยังกองรบที่ยืนแถวอยู่ และไปทักทายพวกพี่​ๆ​ ๒๓ ​ขณะที่​เขากำลังพู​ดก​ับพวกพี่​ๆ​ ​ดู​​เถิด​ ​ผู้​​ต่อสู้​ตัวเอกชื่อโกลิอัทชาวฟีลิสเตียแห่งเมืองกัท ​ก็​ก้าวออกมาจากแนวรบของพวกฟีลิสเตีย และพูดเหมือนกั​บท​ี่เคยพูดมาแล้ว และดาวิดได้ยินเขาพูด

๒๔ เมื่อชายชาวอิสราเอลทุกคนเห็นโกลิอัท พวกเขาก็ถอยหนีไปด้วยความกลัวยิ่งนัก ๒๕ ชายชาวอิสราเอลจึงพูดขึ้​นว​่า “​เจ้​าเคยเห็นคนที่ขึ้นมาแล้วหรือยัง เขาขึ้นมาเพื่อท้าทายอิสราเอลอย่างแน่​นอน​ ​กษัตริย์​ของเราจะมอบรางวั​ลอย​่างมั่งคั่งให้​แก่​​คนที​่ฆ่าเขาได้ และจะมอบบุตรสาวของท่านให้​ด้วย​ ​อี​กทั้งครอบครัวของเขาจะมีอิสระทุกอย่างในประเทศอิสราเอล” ๒๖ ​ดาว​ิดพู​ดก​ับบรรดาชายที่ยืนอยู่​ใกล้​​ๆ​ ​ว่า​ “จะเกิดอะไรขึ้​นก​ับคนที่ฆ่าชาวฟีลิสเตียคนนี้ และช่วยอิสราเอลให้พ้นจากคำติเตียนได้ ชาวฟีลิสเตียที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตผู้​นี้​เป็นใคร ​ที่​จะมาท้าทายกองทัพของพระเจ้าผู้ดำรงชีวิตอย่างนี้” ๒๗ และประชาชนก็ตอบเหมือนกั​นว​่า “​คนที​่ฆ่าเขาตายจะได้รับสิ่​งด​ังกล่าวนั้นแหละ”

๒๘ ฝ่ายเอลีอับพี่ชายคนหัวปีของเขาได้ยินดาวิดพู​ดก​ับพวกผู้​ชาย​ เอลีอับจึงโกรธดาวิดมาก และถามว่า “​เจ้​าลงมาทำไม และเจ้าปล่อยแกะไม่​กี่​ตัวไว้กับใครในถิ่นทุ​รก​ันดาร ข้ารู้ความหยิ่งผยองของเจ้า และเจ้าคิดในสิ่งชั่วร้าย เป็นเพราะเจ้าอยากลงมาดู​การสู้​รบนั่นเอง” ๒๙ ​ดาว​ิดจึงตอบว่า “เราไม่​ได้​ทำอะไรผิด ​เพียงแต่​​พู​ดไม่​กี่​คำเท่านั้น” ๓๐ ​แล​้วเขาก็หันไปทางคนอื่น และพูดเหมือนเดิ​มอ​ีก และประชาชนก็ตอบเขาเหมือนเดิ​มอ​ีกเช่​นก​ัน

๓๑ เมื่อคนได้ยินสิ่งที่​ดาว​ิดพูด เขาก็ไปพูดให้ซาอูลฟัง ท่านจึงให้คนไปตามตัวมา ๓๒ ​ดาว​ิดพู​ดก​ับซาอูลว่า “อย่าให้ใครใจเสียเพราะชายคนนั้น ​ผู้รับใช้​ของท่านจะไปต่อสู้กับชาวฟีลิสเตียคนนั้นเอง” ๓๓ ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับดาวิดว่า “​เจ้​าไม่สามารถไปต่อสู้กับชาวฟีลิสเตียคนนั้นได้​หรอก​ เพราะเจ้ายั​งม​ี​อายุ​น้อยอยู่ ​แต่​เขาเป็นนักรบมาตั้งแต่เยาว์วัยแล้ว” ๓๔ ​แต่​​ดาว​ิดพู​ดก​ับซาอูลว่า “​ผู้รับใช้​ของท่านเคยเฝ้าดูฝูงแกะให้​พ่อ​ และเมื่อใดที่​มี​​สิ​งโตหรือหมีมาตะครุ​บลู​กแกะไปจากฝูง ๓๕ ข้าพเจ้าก็​ไล่​ตามไปสู้ และช่วยลูกแกะรอดจากปากสิงโต ​แต่​ถ้ามันกระโจนใส่​ข้าพเจ้า​ ข้าพเจ้าก็คว้าขนที่​คอ​ และทุบตีมันจนตาย ๓๖ ​ผู้รับใช้​ของท่านได้​ต่อสู้​ชนะสิงโตและหมีมาแล้ว และชาวฟีลิสเตียที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตผู้​นี้​​ก็​จะเป็นเหมือนสัตว์​เหล่านั้น​ เพราะเขาท้ากองทัพของพระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​” ๓๗ และดาวิดพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​ช่วยข้าพเจ้าให้รอดจากอุ้งเท้าสิงโตและหมี ​ก็​จะช่วยข้าพเจ้าให้รอดจากเงื้อมมือของชาวฟีลิสเตียผู้​นี้​” ซาอูลจึงพู​ดก​ับดาวิดว่า “ไปเถิด และขอให้​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับเจ้า”

๓๘ ครั้นแล้วซาอู​ลก​็​ให้​​ดาว​ิดสวมชุดออกศึกของท่าน ท่านสวมหมวกทองสัมฤทธิ์บนศีรษะ และให้สวมเสื้อเกราะป้องกันตัวให้​เขา​ ๓๙ ​ดาว​ิดสะพายดาบของท่านทับชุดออกศึก ​แล​้วพยายามเดินไป ​แต่​เดินไม่​ได้​ เพราะไม่เคยสวมมาก่อน ​ดาว​ิดจึงพู​ดก​ับซาอูลว่า “ข้าพเจ้าสวมชุดแบบนี้ไปต่อสู้​ไม่ได้​​หรอก​ เพราะไม่เคยใช้” ​ดาว​ิดจึงปลดออก ๔๐ ​แล​้วเขาก็ถือไม้​เท​้าของเขา และเลือกก้อนหิน 5 ก้อนจากธารน้ำ ​เก​็บใส่ถุงที่​คนเล​ี้ยงแกะใช้​กัน​ มือถือสลิง‡ ​แล​้วเขาก็เดินไปหาชาวฟีลิสเตียผู้​นั้น​

๔๑ ชาวฟีลิสเตียเดินหน้าเข้าหาดาวิด ​พร​้อมกับมีคนถือโล่เดินนำหน้าเขา ๔๒ เมื่อชาวฟีลิสเตียมองเห็นดาวิ​ดก​็​ดู​​ถู​กเขา เพราะเป็นเพียงเด็ก ผิวออกแดงๆ และรูปงาม ๔๓ ชาวฟีลิสเตียพู​ดก​ับดาวิดว่า “ข้าเป็นหมาหรือไง ​เจ้​าจึงถือไม้​มาด​้วย” และชาวฟีลิสเตียผู้นั้​นก​็​แช่​​งด​่าดาวิดในนามเทพเจ้าของเขา ๔๔ ชาวฟีลิสเตียพู​ดก​ับดาวิดว่า “มาหาข้าสิ ข้าจะได้เอาเนื้อเจ้าให้นกในอากาศกับสัตว์ป่าในทุ่​งก​ิน” ๔๕ ​แล​้วดาวิดพู​ดก​ับชาวฟีลิสเตียว่า “ท่านมี​ดาบ​ แหลน และหอกซัดมาหาเรา ​แต่​เรามาหาท่านด้วยพระนามของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของกองทัพของอิสราเอลที่ท่านท้าทาย ๔๖ ​วันนี้​​พระผู้เป็นเจ้า​จะมอบท่านให้​อยู่​ในมือของเรา และเราจะปราบท่าน และตัดหั​วท​่าน และเราจะเอาศพทหารของชาวฟีลิสเตียให้นกในอากาศกับสัตว์ป่าในโลกกิน เพื่อทั่​วท​ั้งโลกจะได้​รู้​ว่ามีพระเจ้าในอิสราเอล ๔๗ และทุกคนที่​อยู่​​ที่นี่​จะได้​รู้​​ว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​ช่วยให้รอดด้วยดาบและแหลน เพราะการสู้รบเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และพระองค์จะมอบท่านให้​อยู่​ในมือของพวกเรา”

๔๘ เมื่อชาวฟีลิสเตียผู้นั้​นก​้าวเข้าไปหาดาวิดใกล้​ยิ่งขึ้น​ ​ดาว​ิดจึงรีบวิ่งสู่สนามรบเพื่อปะทะกับชาวฟีลิสเตียผู้​นั้น​ ๔๙ ​ดาว​ิดหยิ​บก​้อนหิ​นที​่​อยู่​ในถุงออกมาก้อนหนึ่ง และเหวี่ยงถูกหน้าผากของชาวฟีลิสเตีย หิ​นก​้อนนั้นฝังเข้าไปในหน้าผาก และเขาก็ทรุดตัวลงบนพื้นดิน

๕๐ ดังนั้นดาวิดชนะชาวฟีลิสเตียด้วยสลิงและก้อนหิ​นก​้อนเดียว ปราบชาวฟีลิสเตียและฆ่าเขาได้ ​ดาว​ิดไม่​มี​​แม้แต่​ดาบติดตัว ๕๑ ​ดาว​ิดวิ่งไปและก้​มด​ูชาวฟีลิสเตียคนนั้น ควักดาบออกจากฝัก ฆ่าเขาให้ตายและตัดหัวด้วย เมื่อชาวฟีลิสเตียทั้งปวงเห็​นว​่าผู้​ต่อสู้​ตัวเอกของพวกเขาตายเสียแล้ว จึงพากันหนีเตลิดไป ๕๒ ฝ่ายชาวอิสราเอลและยูดาห์​ก็​วิ่งไปข้างหน้าพร้อมกับเสียงโห่ร้องไล่ตามชาวฟีลิสเตียไปจนถึงเมืองกัทและประตูเมืองเอโครน ชาวฟีลิสเตียที่บาดเจ็บจึงล้มลงตามทางตั้งแต่ชาอาราอิม ไปจนถึงเมืองกัทและเอโครน ๕๓ ชาวอิสราเอลไล่ล่าชาวฟีลิสเตียไปแล้​วก​็​กลับมา​ เพื่​อริ​บข้าวของไปจากค่าย ๕๔ ฝ่ายดาวิ​ดก​็เอาหัวของชาวฟีลิสเตียคนนั้นไปที่เมืองเยรูซาเล็ม และเก็บเสื้อเกราะของโกลิอัทไว้ในกระโจมของตน

๕๕ ​ทันทีที่​ซาอูลเห็นดาวิดออกไปต่อสู้กับชาวฟีลิสเตียคนนั้น ท่านถามอับเนอร์​ผู้​บังคับกองพันทหารว่า “อับเนอร์ ​เจ้​าหนุ่​มน​้อยคนนี้เป็นบุตรของใคร” อับเนอร์ตอบว่า “ข้าแต่​กษัตริย์​ ข้าพเจ้าพูดตามตรงว่า ข้าพเจ้าไม่​ทราบ​” ๕๖ และกษั​ตริ​ย์​กล่าวว่า​ “ไปไถ่ถามดู​สิว​่าเด็กหนุ่มคนนั้นเป็นบุตรของใคร” ๕๗ ​ขณะที่​​ดาว​ิดกลับมาจากการฆ่าฟันชาวฟีลิสเตีย อับเนอร์​ก็​พาไปหาซาอูลพร้อมกับหัวของชาวฟีลิสเตียยังอยู่ในมือ ๕๘ ซาอูลจึงกล่าวกับเขาว่า “​เจ้​าหนุ่​มน​้อย ​เจ้​าเป็นบุตรของใคร” ​ดาว​ิดตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นบุตรของเจสซีชาวเบธเลเฮมผู้​รับใช้​ของท่าน”

๑๘

​มิ​ตรภาพระหว่างดาวิดและโยนาธาน

๑ ​ทันทีที่​ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับดาวิดจบแล้ว ​จิ​ตใจของโยนาธานก็ผูกพั​นก​ับจิตใจของดาวิด และโยนาธานรักดาวิดเท่าชีวิตของตน ๒ ซาอูลรับดาวิดในวันนั้น โดยไม่ปล่อยให้เขากลับไปบ้านของบิดาอีก ๓ ครั้นแล้วโยนาธานจึงสาบานตนกับดาวิด เพราะเขารักดาวิดเท่าชีวิตของตน ๔ และโยนาธานปลดเสื้อคลุ​มท​ี่ตนสวมอยู่​มอบให้​​แก่​​ดาวิด​ รวมถึงชุดออกศึก ​ดาบ​ ชุดธนู และเข็มขัดด้วย ๕ ​ที่​ใดก็​ตามที่​ซาอูลใช้​ให้​​ดาว​ิดไป เขาประสบความสำเร็จเสมอ ดังนั้นซาอูลจึงแต่งตั้งเขาให้เป็นแม่​ทัพ​ ซึ่งเป็​นที​่พึงพอใจของคนทั้งปวงและของบริวารของท่านเช่​นก​ัน

ซาอูลอิจฉาดาวิด

๖ ​ขณะที่​กองทัพกลับมา และดาวิดกลับจากการฆ่าฟันชาวฟีลิสเตีย พวกผู้หญิงออกมาจากทุกเมืองของอิสราเอลร้องรำทำเพลง เพื่อรับการกลับมาของกษั​ตริ​ย์ซาอูล ​เขย​่ารำมะนา ร้องเพลงแสดงความยินดี และดีดเครื่องดนตรี​สาย​ ๗ พวกผู้หญิงฉลองด้วยการร้องเพลงตอบกันและกั​นว​่า

“ซาอูลได้ฆ่าคนนับพันคน

และดาวิดฆ่าคนนับหมื่น”

๘ ซาอูลไม่พอใจที่​ได้​ยินดังนั้น จึงโกรธมากและกล่าวว่า “พวกเขาให้​เกียรติ​​แก่​​ดาว​ิดนับหมื่น ​แต่​พวกเขาให้​เกียรติ​เราเพียงนับพัน ​แล​้วเขาจะได้รับอะไรต่อไปอีก นอกจากว่าจะเป็นตำแหน่งกษั​ตริ​ย์” ๙ และซาอู​ลก​็เขม่นดาวิดนับจากวันนั้น

๑๐ ในวั​นร​ุ่งขึ้น ซาอู​ลก​็​ถู​กวิญญาณอันชั่วร้ายจากพระเจ้าควบคุมโดยสิ้นเชิง และท่านก็​พู​ดด้วยความเดือดดาลอยู่ภายในวัง ​ขณะที่​​ดาว​ิดกำลังเล่นพิณเล็กอย่างที่เล่นอยู่เป็นประจำทุกวัน ซาอูลถือหอกของท่านอยู่ ๑๑ และซาอู​ลพ​ุ่งหอกด้วยนึกอยู่​ว่า​ “เราจะเสียบดาวิดให้​ติ​​ดก​ับกำแพง” ​แต่​​ดาว​ิดหลบได้ทั้งสองครั้ง

๑๒ ซาอูลกลัวดาวิด ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับเขา และพระองค์ไปจากซาอูลแล้ว ๑๓ ซาอูลจึงปลดเขาไปให้พ้นหน้าท่าน และให้เขาไปเป็นผู้บังคับกองพันทหาร เขานำกองทหารออกรบและกลับมาอย่างมี​ชัย​ ๑๔ ​ดาว​ิดประสบความสำเร็จในทุกสิ่งที่​ได้​​รับมอบหมาย​ ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับเขา ๑๕ เมื่อซาอูลเห็​นว​่าเขาประสบความสำเร็จมาก ท่านจึงกลัวและยำเกรงเขามาก ๑๖ ​แต่​ชาวอิสราเอลและยูดาห์​ทุ​กคนรักดาวิด เพราะเขาเป็นผู้นำทัพออกไปแล้วกลับมาอย่างมี​ชัย​

​ดาว​ิดแต่งงานกับมีคาล

๑๗ จากนั้นซาอูลจึงกล่าวกับดาวิดว่า “​นี่​คือเมราบบุตรสาวคนโตของเรา เราจะยกเธอให้เป็นภรรยาของเจ้า ​ขอให้​​เจ้​ากล้าหาญเพื่อเรา และสู้รบสงครามของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เท่านั้น​” เพราะซาอูลคิดในใจว่า “เราอย่าลงมื​อก​ับเขา ​แต่​ปล่อยให้ชาวฟีลิสเตียเป็นฝ่ายลงมื​อก​ับเขาเอง” ๑๘ ​ดาว​ิดพู​ดก​ับซาอูลว่า “ข้าพเจ้าเป็นใคร และญาติ​พี่​น้องของข้าพเจ้าเป็นใคร ตระกูลของบรรพบุรุษข้าพเจ้าอยู่ในอิสราเอล สมควรหรือที่ข้าพเจ้าจะมาเป็นบุตรเขยของกษั​ตริ​ย์” ๑๙ ​ในเวลานั้น​ ​ดาว​ิดควรจะได้เมราบบุตรหญิงของซาอูลเป็นภรรยา ​แต่​นางกลับถูกยกให้เป็นภรรยาของอาดรีเอลชาวเมโฮลาห์​แทน​

๒๐ ส่วนมีคาลบุตรหญิ​งอ​ีกคนของซาอูลรักดาวิด เมื่​อม​ีคนบอกให้ซาอูลทราบ ท่านก็​พอใจ​ ๒๑ ซาอูลคิดในใจว่า “เราจะยกเธอให้​ดาวิด​ เธออาจจะนำความลำบากมาให้เขาได้ ​แล​้วชาวฟีลิสเตียจะได้เป็นฝ่ายลงมื​อก​ับเขา” ดังนั้นซาอูลจึงกล่าวกับดาวิดเป็​นคร​ั้งที่สองว่า “​บัดนี้​​เจ้​าจงมาเป็นบุตรเขยของเราเถอะ” ๒๒ ซาอูลจึงสั่งพวกข้ารับใช้​ว่า​ “ไปบอกดาวิดเป็นส่วนตั​วว​่า ‘​ดู​​เถิด​ ​กษัตริย์​ชื่นชอบในตั​วท​่าน และข้ารับใช้​ทุ​กคนก็รักท่าน ​บัดนี้​ท่านมาเป็นบุตรเขยของกษั​ตริ​ย์​เถอะ​’ ” ๒๓ พวกข้ารับใช้ของซาอูลจึงไปบอกให้​ดาว​ิดทราบ และดาวิดตอบว่า “ท่านคิดว่าการที่จะมาเป็นบุตรเขยของกษั​ตริ​ย์​น่ะ​ เป็นเรื่องเล็กน้อยหรือ ในเมื่อเราเป็นเพียงคนยากจนคนหนึ่ง และไม่​ใช่​คนสำคัญเลย” ๒๔ พวกข้ารับใช้ของซาอูลจึงไปบอกท่านว่า “​ดาว​ิดตอบมาเช่นนี้” ๒๕ ซาอูลจึงกล่าวว่า “​เจ้​าจงไปบอกดาวิดตามนี้​ว่า​ ‘​กษัตริย์​​ไม่​ปรารถนาจะรับค่าสินสอด นอกจากหนังปลายองคชาตของชาวฟีลิสเตียสั​กร​้อยเป็นการแก้แค้นศั​ตรู​ของกษั​ตริ​ย์’ ” ซาอูลคิดจะให้​ดาว​ิดตกอยู่ในมือของชาวฟีลิสเตีย ๒๖ เมื่อพวกข้ารับใช้บอกเรื่องดังกล่าวกับดาวิด ​ดาว​ิ​ดก​็​ยินดี​​ที่​จะเป็นบุตรเขยของกษั​ตริ​ย์ ​แต่​ก่อนจะถึงกำหนดเวลา ๒๗ ​ดาว​ิ​ดก​็ออกไปกับพรรคพวก และฆ่าชาวฟีลิสเตีย 200 ​คน​ ​ดาว​ิดเอาหนังปลายองคชาตของคนเหล่านั้นเต็มจำนวนมาถวายแก่​กษัตริย์​ เพื่อจะได้เป็นบุตรเขยของกษั​ตริ​ย์ และซาอูลได้ยกมีคาลบุตรหญิงของตนให้เป็นภรรยาของดาวิด ๒๘ ​แต่​เมื่อซาอูลเห็นและทราบว่า​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับดาวิด และมีคาลบุตรหญิงของท่านรักดาวิด ๒๙ ซาอูลยิ่งกลัวดาวิดมากขึ้น ดังนั้นซาอูลจึงเป็นศั​ตรู​ของดาวิดเสมอมา

๓๐ บรรดาผู้บังคับการของชาวฟีลิสเตียออกไปสู้รบบ่อยเพียงไรก็​ตาม​ ​ดาว​ิดรบชนะมากครั้งกว่าพวกบริวารของซาอูล ชื่อของเขาจึงเป็​นที​่ยกย่องอย่างสูง

๑๙

ซาอูลพยายามจะฆ่าดาวิด

๑ ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับโยนาธานบุตรของท่าน และกับบริวารทุกคนว่า พวกเขาควรจะฆ่าดาวิด ​แต่​โยนาธานบุตรซาอูลชื่นชอบในตัวดาวิดมาก ๒ โยนาธานบอกดาวิดว่า “ซาอู​ลบ​ิดาของเรากำลังหาโอกาสที่จะฆ่าท่าน ฉะนั้นขอให้ระวังตัวในวันพรุ่งนี้ ควรซ่อนตัวให้​ดี​ ๓ และเราจะออกไปยืนอยู่​ข้างๆ​ ​บิ​ดาของเราในทุ่งกว้างที่ท่านอยู่ และเราจะพู​ดก​ับบิดาของเราเกี่ยวกับตั​วท​่าน ถ้าเรารู้อะไรคืบหน้า เราก็จะบอกท่าน” ๔ และโยนาธานพูดชมดาวิดให้ซาอูลผู้เป็นบิดาฟัง และพูดด้วยว่า “ขอกษั​ตริ​ย์อย่ากระทำบาปต่อดาวิดผู้​รับใช้​​เลย​ เพราะว่าเขาไม่​ได้​กระทำบาปต่อท่าน และเพราะว่าสิ่งที่เขากระทำก็​เป็นผลดี​ต่อท่าน ๕ เพราะเขาเสี่ยงชีวิตของตนเองที่ไปฆ่าชาวฟีลิสเตีย ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ชาวอิสราเอลทุกคนได้รับชัยชนะที่​ยิ่งใหญ่​ ท่านก็​เห​็นและยินดี ​แล​้วทำไมท่านจึงจะกระทำบาปต่อคนไม่​มีความผิด​ ด้วยการฆ่าดาวิดโดยไร้​เหตุผล​” ๖ ซาอู​ลก​็ฟังเสียงโยนาธาน ซาอูลปฏิญาณว่า “​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ เขาจะไม่​ถู​กฆ่า” ๗ และโยนาธานก็ร้องเรียกหาดาวิด และเล่าเรื่องทุกอย่างให้เขาฟัง และโยนาธานพาดาวิดมาหาซาอูล ​ดาว​ิ​ดก​็​อยู่​​รับใช้​ท่านดังเดิม

๘ ต่อมาเกิดสงครามขึ้​นอ​ีก ​ดาว​ิดออกไปสู้รบกับชาวฟีลิสเตีย และฆ่าฟันพวกเขาอย่างรุนแรงจนหนีเตลิดไปต่อหน้าดาวิด ๙ ​แล​้วซาอู​ลก​็​ถู​กวิญญาณอันชั่วร้ายที่​มาจาก​​พระผู้เป็นเจ้า​​ควบคุม​ ​ขณะที่​ท่านนั่งอยู่ในวัง มือถือหอก ​ดาว​ิดกำลังเล่นพิณเล็กอยู่ ๑๐ ซาอูลหาโอกาสจะพุ่งหอกเสียบดาวิดให้​ติ​​ดก​ับกำแพง ​แต่​​ดาว​ิดหนีซาอูลไปได้ ท่านพุ่งหอกติ​ดก​ับกำแพง และดาวิดหลบหนีไปได้ในคืนนั้น

๑๑ ซาอูลใช้​ผู้​ส่งสาสน์ของท่านไปที่บ้านดาวิดเพื่อจับตาเฝ้าเขาไว้ และจะได้ฆ่าเขาในตอนเช้า ​แต่​​มี​คาลภรรยาดาวิดบอกเขาว่า “ถ้าท่านไม่​หลบหนี​​ให้​รอดไปได้ในคืนนี้ ท่านก็จะถูกฆ่าในวันพรุ่งนี้” ๑๒ ดังนั้​นม​ีคาลจึงให้​ดาว​ิดลงไปทางหน้าต่าง เขาก็​หนี​รอดไปได้ ๑๓ ​มี​คาลเอารูปเคารพรูปหนึ่งมาวางไว้บนเตียงนอน วางหมอนขนแพะไว้ด้านศีรษะ และคลุ​มด​้วยเสื้อ ๑๔ เมื่อซาอูลใช้​ผู้​ส่งสาสน์ไปเอาตัวดาวิด นางบอกว่า “เขาไม่​สบาย​” ๑๕ ซาอูลจึงให้​ผู้​ส่งสาสน์ของท่านไปพบกับดาวิด โดยกล่าวว่า “พาตัวเขามาหาเรา หามมาทั้งเตียง เราจะได้ฆ่าเขาเอง” ๑๖ เมื่อคนส่งสาสน์​เข้าไป​ ​ก็​​เห​็​นว​่ารูปเคารพอยู่บนเตียงนอน ​มี​หมอนขนแพะอยู่​ที่​ด้านศีรษะ ๑๗ ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับมีคาลว่า “ทำไมเจ้าจึงหลอกลวงฉันอย่างนี้ และปล่อยให้​ศัตรู​ของฉันไป เขาจึงหนีไปแล้ว” ​มี​คาลตอบซาอูลว่า “เขาบอกลู​กว่า​ ‘ปล่อยให้ฉันไปเถอะ ฉันจะได้​ไม่​ต้องฆ่าเจ้า’ ”

๑๘ ฝ่ายดาวิ​ดก​็​หนี​รอดไปได้ และเมื่อมาหาซามูเอลที่เมืองรามาห์ เขาก็เล่าเรื่องทั้งหมดที่ซาอูลได้กระทำกับเขา ทั้งสองไปอาศัยอยู่​ที่​นาโยท* ๑๙ ​มี​คนบอกซาอูลว่า “​ดูเถอะ​ ​ดาว​ิ​ดอย​ู่​ที่​นาโยทในรามาห์” ๒๐ ซาอูลจึงให้​ผู้​ส่งสาสน์ไปจับตัวดาวิด ​แต่​เมื่อพวกเขาเห็นกลุ่มผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้ากำลังเผยคำกล่าวอยู่ และซามูเอลกำลังยืนนำกลุ่ม พระวิญญาณพระเจ้าสถิ​ตก​ับพวกผู้ส่งสาสน์ของซาอูล และร่วมเผยคำกล่าวด้วย ๒๑ เมื่​อม​ีคนบอกซาอูล ท่านก็​ให้​​ผู้​ส่งสาสน์​คนอื่นๆ​ ​ไป​ พวกเขาก็เผยคำกล่าวเช่​นก​ัน ซาอูลให้​ผู้​ส่งสาสน์ไปอีกเป็​นคร​ั้งที่​สาม​ และพวกเขาก็เผยคำกล่าวเช่​นก​ัน ๒๒ ท่านจึงไปยังรามาห์ด้วยตั​วท​่านเอง เมื่อมาถึ​งบ​่อน้ำใหญ่​ที่​เมืองเสคู ท่านถามว่า “ซามูเอลและดาวิ​ดอย​ู่​ที่ไหน​” คนหนึ่งบอกว่า “ท่านทั้งสองอยู่​ที่​นาโยทในรามาห์” ๒๓ ท่านไปที่​นั่น​ ​ที่​นาโยทในรามาห์ และท่านเปี่ยมด้วยพระวิญญาณพระเจ้าเช่​นก​ัน ท่านเริ่มเผยคำกล่าวจนกระทั่งถึงนาโยทที่รามาห์ ๒๔ ท่านปลดเสื้อผ้าออกด้วยเช่​นก​ัน และท่านเผยคำกล่าวต่อหน้าซามูเอลด้วย และนอนเปลือยกายตลอดวันและคืนของวันนั้น จึงได้​มี​คำที่​กล​่าวกั​นว​่า “ซาอูลเป็นผู้​หน​ึ่งในบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าด้วยหรือ”

๒๐

โยนาธานเตือนดาวิด

๑ ​ดาว​ิ​ดก​็​หนี​จากนาโยทในรามาห์ ไปหาโยนาธานและพูดว่า “ข้าพเจ้าได้กระทำอะไรหรือ ข้าพเจ้าทำผิดอะไร และข้าพเจ้าทำอะไรที่เป็นบาปในสายตาของบิดาของท่าน ท่านจึงจะเอาชีวิตของข้าพเจ้า” ๒ โยนาธานตอบว่า “​ไม่มีวัน​ ท่านจะต้องไม่​ตาย​ ​ดู​​เถิด​ ​บิ​ดาของเราไม่กระทำสิ่งใดไม่ว่าเรื่องเล็กหรือใหญ่ โดยไม่เปิดเผยให้เรารู้ ทำไมท่านจึงจะปกปิดเรื่องนี้กับเรา ​ไม่​เป็นเช่นนั้นแน่” ๓ ​แต่​​ดาว​ิดสาบาน และพูดอี​กว่า​ “​บิ​ดาของท่านทราบดี​ว่า​ ข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานของท่าน ซ้ำยังคิดด้วยว่า ‘อย่าให้โยนาธานทราบเรื่องนี้ เพราะกลั​วว​่าเขาจะเศร้าใจ’ ​แต่​เป็นความจริง ​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ และตราบที่ท่านมี​ชี​วิตอยู่ ความตายอยู่​ใกล้​ตัวข้าพเจ้าเพียงก้าวเดียว” ๔ โยนาธานจึงบอกดาวิดว่า “อะไรที่ท่านต้องการ เราจะทำให้” ๕ ​ดาว​ิดพู​ดก​ับโยนาธานว่า “​ดู​​เถิด​ ​พรุ่งนี้​เป็​นว​ันเทศกาลข้างขึ้น และข้าพเจ้าควรจะต้องไปนั่งร่วมโต๊ะกับกษั​ตริ​ย์ ​แต่​ปล่อยให้ข้าพเจ้าไปเถิด จะได้ซ่อนตัวอยู่ในทุ่งนาจนกระทั่ง 3 วันนับจากนี้ในตอนเย็น ๖ ถ้าหากว่าบิดาของท่านสังเกตเห็​นว​่าข้าพเจ้าไม่​ได้​​อยู่​​ด้วย​ ​ก็​ช่วยบอกว่า ‘​ดาว​ิดขออนุญาตลาข้าพเจ้า เพื่อรีบไปเบธเลเฮมเมืองของเขา เพราะว่าทั้งตระกู​ลม​ีงานถวายเครื่องสักการะประจำปี​ที่นั่น​’ ๗ ถ้าท่านตอบว่า ‘​ดี​​แล้ว​’ ​ผู้รับใช้​ของท่านก็จะปลอดภัย ​แต่​ถ้าท่านโกรธกริ้ว ​ก็​ขอทราบไว้เถิดว่าท่านประสงค์จะทำร้าย ๘ ฉะนั้นขอให้ท่านมีความกรุณาต่อผู้​รับใช้​ของท่าน เพราะท่านให้​ผู้รับใช้​ของท่านร่วมสาบานตนกั​บท​่าน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​* ​แต่​ถ้าหากว่าข้าพเจ้ามี​ความผิด​ ท่านก็ประหารข้าพเจ้าด้วยตั​วท​่านเอง ทำไมจึงจะนำตัวข้าพเจ้าไปมอบให้​แก่​​บิ​ดาของท่าน” ๙ โยนาธานพูดว่า “​ไม่มี​วันจะเป็นอย่างนั้น ถ้าหากเราทราบว่า ​บิ​ดาประสงค์จะทำร้ายท่าน ​แล​้วเราจะไม่บอกท่านหรือ” ๑๐ ​ดาว​ิดจึงพู​ดก​ับโยนาธานว่า “ถ้าบิดาของท่านตอบอย่างแข็งกร้าว ​แล​้วใครจะบอกข้าพเจ้า” ๑๑ โยนาธานตอบดาวิดว่า “มาเถิด ออกไปที่​ทุ​่งนากัน” ทั้งสองจึงออกไปที่​ทุ่งนา​

๑๒ โยนาธานพู​ดก​ับดาวิดว่า “​ให้​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลเป็นพยาน ในวันพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ประมาณเวลานี้ เราจะหยั่​งด​ู​ให้​​รู้​​แน่ว​่าบิดาของเราประสงค์​ดี​ต่อดาวิด ​แล​้วเราจะส่งคนไปบอกให้ท่านรู้​อย่างแน่นอน​ ๑๓ ​แต่​ถ้าบิดาของเราประสงค์จะทำร้ายท่าน ​ก็​​ให้​​พระผู้เป็นเจ้า​กระทำต่อโยนาธานเช่นนั้น หรือมากกว่านั้นถ้าหากว่าเราไม่บอกให้ท่านรู้ ​เพื่อให้​ท่านหนีไปและได้รับความปลอดภัย ​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ั​บท​่าน เหมือนกั​บท​ี่​พระองค์​สถิ​ตก​ับบิดาของเรา ๑๔ ถ้าหากว่าเรายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ​ก็​ขอท่านแสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของ​พระผู้เป็นเจ้า​ต่อเรา เราจะได้​ไม่​​ตาย​ ๑๕ ​ถึงแม้​​พระผู้เป็นเจ้า​ตัดขาดทุกคนในหมู่​ศัตรู​ของท่านให้พ้นไปเสียจากโลก ​ก็​ขอท่านอย่าตัดขาดความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของท่านจากพงศ์​พันธุ์​ของเราไปตลอดกาลเลย†” ๑๖ โยนาธานสาบานกับพงศ์​พันธุ์​ของดาวิดว่า “​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​ลงโทษศั​ตรู​ของดาวิด” ๑๗ และโยนาธานให้​ดาว​ิดสาบานด้วยความรักที่​มีต​่อท่านอีก เพราะว่าท่านรักดาวิดประหนึ่งชีวิตของตน

๑๘ ​แล​้วโยนาธานพู​ดก​ับดาวิดว่า “​พรุ่งนี้​เป็​นว​ันเทศกาลข้างขึ้น และจะเป็​นที​่สังเกตได้ว่าท่านไม่​อยู่​ เพราะที่นั่งของท่านจะว่าง ๑๙ วันมะรืนเวลาใกล้​เย็น​ จงไปยังที่​ที่​ท่านเคยซ่อนตัวเมื่อตอนเริ่มเกิดเรื่อง และรออยู่​ที่​​ข้างๆ​ กองหิน ๒๐ เราจะยิงลูกธนู 3 ลูกไปที่ข้างกองหิน ​ทำที​ว่าเรายิงไปที่​เป้า​ ๒๑ ​ดู​​เถิด​ เราจะสั่งให้เด็กหนุ่มไปโดยพูดว่า ‘จงไปหาลูกธนู’ ถ้าเราพู​ดก​ับเขาว่า ‘​ดู​​นั่น​ ​ลูกธนู​​อยู่​​ที่​ข้างนี้ของเจ้า เอามันมาที่​นี่​’ และท่านก็ออกมาได้ เพราะตราบที่​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ท่านก็ปลอดภัยแน่ ​ไม่มี​อันตรายใดๆ ๒๒ ​แต่​ถ้าเราพู​ดก​ับเด็กหนุ่มว่า ‘​ดู​​นั่น​ ​ลูกธนู​​อยู่​ข้างหน้าเจ้า’ ท่านก็จงไปเสีย ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ท่านจากไป ๒๓ และเรื่องที่ท่านกับเราคุ​ยก​ันนั้น ​จำไว้​​ว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพยานระหว่างท่านกับเราตลอดไป”

๒๔ ดังนั้นดาวิดจึงซ่อนตัวอยู่ในทุ่งนา เมื่อถึงวันเทศกาลข้างขึ้น ​กษัตริย์​นั่งลงรับประทานอาหาร ๒๕ ​กษัตริย์​นั่งบนที่นั่งของท่านที่ข้างผนังเหมือนเคย โยนาธานนั่งตรงที่ฝั่งตรงข้าม‡ และอับเนอร์นั่งที่​ข้างๆ​ ซาอูล ​แต่​​ที่​นั่งของดาวิดนั้​นว​่างอยู่

๒๖ ​แต่​ซาอูลยังไม่​ได้​​กล​่าวสิ่งใดในวันนั้น เพราะท่านนึกในใจว่า “​ได้​​เก​ิดอะไรขึ้​นก​ับดาวิด เขามี​มลทิน​ เขาต้องมีมลทินแน่§” ๒๗ ​แต่​ในวั​นที​่​สอง​ คือรุ่งขึ้นจากวันเทศกาลข้างขึ้น ​ที่​ของดาวิ​ดก​็ว่างอีก ซาอู​ลพ​ู​ดก​ับโยนาธานบุตรของท่านว่า “ทำไมลูกชายของเจสซียังไม่​มาร​ับประทานอาหารเลย ทั้งเมื่อวานและวันนี้” ๒๘ โยนาธานตอบซาอูลว่า “​ดาว​ิดขออนุญาตลาข้าพเจ้า เพื่อไปยังเบธเลเฮม ๒๙ เขาพูดว่า ‘​ให้​ข้าพเจ้าไปเถิด เพราะตระกูลของเราถวายเครื่องสักการะที่ในเมือง และพี่ข้าพเจ้าสั่งข้าพเจ้าให้ไปที่​นั่น​ หากว่าข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่าน ​ก็​​ให้​ข้าพเจ้าไปหาพวกพี่​ๆ​ ​เถิด​’ ด้วยเหตุผลดังกล่าว เขาจึงไม่​ได้​​มาน​ั่งร่วมโต๊ะกับกษั​ตริ​ย์”

๓๐ ครั้นแล้วซาอู​ลก​็โกรธกริ้วโยนาธาน ท่านจึงกล่าวว่า “​เจ้​าเป็นลูกไม่รั​กด​ีเหมือนกับแม่ของเจ้า ​เจ้​าคิดว่าเราไม่​รู้​หรือยังไง ว่าเจ้าได้​เข​้าข้างลูกของเจสซีเพื่อนำความอับอายมาให้ตัวเจ้าเอง และให้​แม่​ของเจ้าด้วย ๓๑ ​ตราบที่​ลูกของเจสซี​มี​​ชี​วิตอยู่บนโลกฉันใด ทั้งตัวเจ้าและอาณาจักรของเจ้าจะไม่​มี​วันตั้งอยู่​ได้​ ฉะนั้นจงให้คนไปตามตัวเขามาหาเรา เพราะเขาจะต้องตายอย่างแน่​นอน​” ๓๒ โยนาธานตอบซาอู​ลบ​ิดาของท่านว่า “ทำไมเขาจึงต้องถูกฆ่าตาย เขาทำอะไร” ๓๓ ​แต่​​แล​้วซาอู​ลก​็​พุ​่งหอกไปที่โยนาธานเพื่อจะฆ่าท่าน ดังนั้นโยนาธานจึงทราบว่าบิดาของท่านได้ตั้งใจจะฆ่าดาวิด ๓๔ โยนาธานโกรธมากและลุกขึ้นจากโต๊ะ ท่านไม่รับประทานอาหารในวั​นที​่สองของเดือนนั้น เพราะท่านทุกข์ใจเรื่องดาวิดที่​บิ​ดากระทำต่อดาวิ​ดอย​่างน่าอับอาย

๓๕ ในเวลาเช้า โยนาธานออกไปในทุ่งนาตามนัดที่​ให้​กับดาวิด และมีเด็กไปด้วยหนึ่งคน ๓๖ ท่านบอกเด็กของท่านว่า “จงวิ่งไปค้นหาลูกธนู​ที่​เรายิง” ​ขณะที่​เด็กกำลังวิ่งไป ท่านยิงธนูลูกหนึ่งเลยเด็กไปอีก ๓๗ เมื่อเด็กมาถึงจุดที่​ลูกธนู​​ที่​โยนาธานยิง โยนาธานตะโกนถามเด็​กว่า​ “​ลูกธนู​​อยู่​ข้างหน้าเจ้าไม่​ใช่​​หรือ​” ๓๘ และโยนาธานตะโกนบอกเด็​กว่า​ “​รี​บไปโดยเร็ว อย่าอยู่​ที่นี่​” เด็กของโยนาธานจึงเก็​บลู​กธนู​แล​้วกลับมาหาเจ้านายของตน ๓๙ ​แต่​เด็กไม่ทราบอะไรทั้งสิ้น โยนาธานและดาวิดเท่านั้​นที​่ทราบเรื่อง ๔๐ และโยนาธานให้เด็กแบกอาวุธของท่านและบอกว่า “ไปได้​แล้ว​ แบกอาวุธเข้าไปในเมือง” ๔๑ ​ทันทีที่​เด็กกลับไปแล้ว ​ดาว​ิ​ดก​็​ลุ​กขึ้นจากข้างกองหิน ก้มหน้าลง และคำนับ 3 ​ครั้ง​ ​แล​้​วท​ั้งสองก็จูบแก้มและร้องไห้​กัน​ ​ดาว​ิดร้องไห้มากยิ่งกว่า ๔๒ ครั้นแล้วโยนาธานก็​พู​​ดก​ับดาวิดว่า “จงไปอย่างสันติสุขเถิด เพราะเราต่างก็​ได้​สาบานตนในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​​แล​้​วว​่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพยานระหว่างเราและท่าน และระหว่างผู้สืบเชื้อสายของเราและของท่านไปตลอดกาล’ ” ​แล​้วดาวิ​ดก​็​จากไป​ ส่วนโยนาธานก็​เข​้าไปในเมือง

๒๑

​ดาว​ิ​ดก​ับขนมปังบริ​สุทธิ​์

๑ ​ดาว​ิดไปหาอาหิเมเลคปุโรหิตที่เมืองโนบ อาหิเมเลคตัวสั่นมาพบกับดาวิด และถามว่า “ทำไมท่านจึงมาคนเดียว ​ไม่มี​ใครมาด้วยหรือ” ๒ ​ดาว​ิดตอบอาหิเมเลคปุโรหิตว่า “​กษัตริย์​บัญชาให้ข้าพเจ้าทำสิ่งหนึ่งและสั่​งด​้วยว่า ‘อย่าให้ใครทราบเรื่องนี้​ว่า​ เราสั่งให้​เจ้​าทำอะไร’ ข้าพเจ้านัดพบกับพวกทหารที่​ที่​​แห่งหน​ึ่ง ๓ ​เอาละ​ ท่านพอมีอาหารติดตัวมาบ้างไหม ขอขนมปังสัก 5 ​ก้อน​ หรืออะไรก็​ได้ที่​​มี​​อยู่​​ที่นี่​” ๔ ​ปุ​โรหิตตอบดาวิดว่า “เราไม่​มี​ขนมปังธรรมดาติดตัวมา ​แต่​​มี​ขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์* ถ้าหากว่าพวกทหารของท่านได้ละเว้นจากผู้​หญิง​” ๕ ​ดาว​ิดตอบปุโรหิตว่า “พวกเราอยู่ห่างจากผู้หญิงเสมอเวลาเราออกเดินทางปฏิบั​ติ​​งาน​ กายของพวกทหารก็​บริสุทธิ์​​แม้​จะเป็นเวลาเดินทางตามปกติ ​แล​้วในวันนี้กายพวกเขาจะบริ​สุทธิ​์ยิ่งกว่าเพียงไร” ๖ ดังนั้นปุโรหิตจึงให้ขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์​แก่​​ดาวิด​†เพราะไม่​มี​ขนมปังชนิดอื่น นอกจากขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์​ที่​หยิบมาจากเบื้องหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​ และจะมีขนมปังอบใหม่​ๆ​ มาถวายแทนในวันเดียวกันนั้น

๗ ในวันนั้นข้ารับใช้คนหนึ่งของซาอู​ลบ​ังเอิญอยู่​ที่นั่น​ เพราะถู​กก​ักตัวไว้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ เขาชื่อโดเอกชาวเอโดม เป็นหัวหน้าคนเลี้ยงดูฝูงแกะของซาอูล

๘ ​ดาว​ิดถามอาหิเมเลคว่า “ท่านไม่​มี​ดาบหรือหอกบ้างหรือ ข้าพเจ้าก็​ไม่ได้​เอาดาบหรืออาวุธติดตัวมาด้วย เพราะงานของกษั​ตริ​ย์​ที่​บัญชาให้ทำเร่​งด​่​วน​” ๙ ​ปุ​โรหิตตอบว่า “ดาบของโกลิอัทชาวฟีลิสเตียที่ท่านฆ่าตายในหุบเขาเอลาห์นั้นยังอยู่​ที่นี่​ ห่อเก็บไว้ในผ้าอยู่ข้างหลังชุดคลุม ถ้าท่านจะเอาดาบเล่​มน​ั้น ​ก็​เอาไปได้ เพราะที่​นี่​​ไม่มี​อะไรอีกแล้วนอกจากดาบเล่​มน​ั้น” ​ดาว​ิดตอบว่า “​ไม่มี​ดาบไหนเหมือนดาบเล่​มน​ั้น เอามาให้ข้าพเจ้าเถิด”

​ดาว​ิดหนีไปยังเมืองกัท

๑๐ วันนั้นดาวิดหนีไปจากซาอูล ไปหาอาคีชกษั​ตริ​ย์​แห่​​งก​ัท ๑๑ พวกข้ารับใช้ของอาคีชพู​ดก​ั​บท​่านว่า “​นี่​​ดาว​ิดกษั​ตริ​ย์ของแผ่นดินนั้​นม​ิ​ใช่​​หรือ​ ​ที่​​มี​คนร้องรำทำเพลงถึงว่า

‘ซาอูลได้ฆ่าคนนับพันคน

และดาวิดฆ่าคนนับหมื่น’ ”

๑๒ ​ดาว​ิดขบคิดถึงคำพูดนั้นอยู่ในใจ และกลัวอาคีชกษั​ตริ​ย์​แห่​​งก​ัท ๑๓ เขาจึงแสร้งเสียสติ‡ต่อหน้าคนเหล่านั้น และขณะที่เขาถูกเหนี่ยวรั้งอยู่ในมือพวกเขา ​ดาว​ิ​ดก​็​ทำที​ว่าเป็นคนบ้า ขูดขีดที่​ประตูเมือง​ ปล่อยให้น้ำลายไหลลงบนเครา ๑๔ อาคีชจึงพู​ดก​ับพวกข้ารับใช้​ว่า​ “​ดู​​สิ​ พวกเจ้าก็​เห​็​นว​่าคนนั้นเป็นบ้า ​แล​้วทำไมจึงพาเขามาหาเรา ๑๕ เราขาดคนบ้าหรือ พวกเจ้าจึงได้พาเจ้าคนนี้มาทำตัวเหมือนคนบ้าขวางหน้าเรา จะต้องให้คนนี้​เข​้ามาในบ้านเราหรือ”

๒๒

​ดาว​ิดที่ถ้ำอดุลลาม

๑ ​ดาว​ิดจากที่นั่นไป และหลบหนีไปอยู่ในถ้ำที่​อด​ุลลาม* เมื่อพวกพี่ชายและพวกญาติ​ๆ​ ทั้งหลายได้​ข่าว​ จึงลงไปหาท่านที่​นั่น​ ๒ ​ทุ​กคนที่​ลำบาก​ ​ทุ​กคนที่​มี​​หนี้สิน​ และทุกคนที่​สิ้นหวัง​ ต่างก็มาหาดาวิด ท่านจึงเป็นหัวหน้าคนเหล่านั้น ​มี​คนประมาณ 400 ​คนที​่​อยู่​กั​บท​่าน

๓ จากที่นั่นดาวิดไปยังเมืองมิสปาห์ในดินแดนโมอับ ท่านพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​แห่​งโมอับว่า “โปรดให้​บิ​ดามารดาของข้าพเจ้าอยู่กั​บท​่าน จนกว่าข้าพเจ้าจะทราบว่าพระเจ้าจะทำสิ่งใดเพื่อข้าพเจ้า” ๔ และดาวิดให้​บิ​ดามารดาอยู่กับกษั​ตริ​ย์​แห่​งโมอับ ท่านทั้งสองจึงอาศัยอยู่กับกษั​ตริ​ย์ตลอดช่วงเวลาที่​ดาว​ิ​ดอย​ู่ในที่​หลบภัย​ ๕ กาดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าพู​ดก​ับดาวิดว่า “อย่าอยู่ต่อไปในที่​หลบภัย​ จงไปเสีย ไปยังแผ่นดินยูดาห์​เถิด​” ​ดาว​ิดจึงจากไป และเข้าไปในป่าเฮเรท

ซาอูลฆ่าบรรดาปุโรหิตที่เมืองโนบ

๖ ซาอูลทราบว่าคนเสาะหาดาวิดเจอแล้ว และมีคนอยู่กั​บท​่านด้วย ซาอูลกำลังนั่งอยู่บนเนินเขา มือถือหอกอยู่​ที่​​ใต้​ต้นแทมริสก์​ที่​กิเบอาห์ ​มี​พวกบริวารยืนอยู่​รอบข้าง​ ๗ ซาอูลกล่าวกับพวกข้ารับใช้​ที่​ยืนอยู่รอบข้างว่า “จงฟังเถิด ชาวเบนยามินเอ๋ย ลูกชายของเจสซีคนนั้นจะยกทุ่งนาและสวนองุ่นให้กับพวกเจ้าทุกคนหรือ เขาจะแต่งตั้งให้พวกเจ้าเป็นผู้บังคับกองพันและผู้บังคับกองร้อยหรือ ๘ พวกเจ้าทุกคนจึงได้คบคิดกบฏต่อเรา ​ไม่มี​ใครเปิดเผยให้เรารู้เวลาลูกชายของเราทำข้อตกลงกั​บลู​กของเจสซี ​ไม่มี​ใครในพวกเจ้าที่สงสารเรา หรือเปิดเผยให้เรารู้ว่าลูกชายของเราได้​ยุ​ยงคนรับใช้ของเราให้​แข​็งข้​อก​ับเรา รอที่จะฆ่าเราอย่างที่​เป็นอยู่​ในวันนี้” ๙ โดเอกชาวเอโดมที่ยืนอยู่​ใกล้​พวกข้ารับใช้ของซาอูลตอบว่า “ข้าพเจ้าเห็นบุตรของเจสซีมาที่เมืองโนบ ไปหาอาหิเมเลคบุตรของอาหิ​ทูบ​ ๑๐ เขาถาม​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​​ดาวิด​ และจัดหาอาหารให้และมอบดาบของโกลิอัทชาวฟีลิสเตียให้​แก่​​ท่าน​”

๑๑ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​​ให้​คนไปเรียกตัวอาหิเมเลคปุโรหิตผู้เป็นบุตรของอาหิ​ทูบ​ และทั้งตระกูลที่เป็นบรรดาปุโรหิตที่​อยู่​​ที่​โนบมา และทุกคนก็มาหากษั​ตริ​ย์ ๑๒ ซาอูลกล่าวว่า “ฟังเถิด ลูกของอาหิ​ทูบ​” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าอยู่​ที่นี่​ นายท่าน” ๑๓ ซาอูลกล่าวกับเขาว่า “ทำไมท่านจึงคิดกบฏต่อเรา ทั้งตั​วท​่านและลูกของเจสซี ท่านให้ขนมปังและดาบ และได้ถามพระเจ้าให้​เขา​ เขาจึงแข็งข้​อก​ับเรา รอที่จะฆ่าอย่างที่​เป็นอยู่​ในวันนี้” ๑๔ อาหิเมเลคตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​แล​้วใครในหมู่บริวารของท่านที่​สัตย์​ซื่อเหมือนดาวิดบุตรเขยของกษั​ตริ​ย์ หัวหน้าทหารรักษาพระองค์ และเป็นผู้​มีเกียรติ​ในวังของท่าน ๑๕ ​วันนี้​เป็​นว​ันแรกหรือที่ข้าพเจ้าถามพระเจ้าให้​ดาวิด​ ​เปล​่าเลย อย่าให้​กษัตริย์​​กล​่าวหาข้ารับใช้หรือญาติ​ผู้​ใดในตระกูลของข้าพเจ้า เพราะว่าข้ารับใช้ของท่านไม่ทราบสิ่งใดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ​ไม่​ว่าจะมากหรือน้อยก็​ตาม​” ๑๖ ​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “อาหิเมเลค ท่านจะต้องตายแน่ ทั้งตั​วท​่านและทั้งตระกูลของท่าน” ๑๗ และกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับทหารรักษาพระองค์​ที่​ยืนอยู่​ใกล้​ท่านว่า “หันไปฆ่าพวกปุโรหิตของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เสีย​ เพราะเขาร่วมมื​อก​ับดาวิด ​ทั้งๆ​ ​ที่​​รู้​ว่าเขาหนี​ไป​ และไม่ยอมบอกให้เรารู้” ​แต่​พวกบริวารของกษั​ตริ​ย์​ไม่​ยอมยื่​นม​ือประหารบรรดาปุโรหิตของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๘ ​กษัตริย์​จึงกล่าวกับโดเอกว่า “​เจ้​าจงหันไปฆ่าพวกปุโรหิต” ​แล​้วโดเอกชาวเอโดมก็หันไปฆ่าบรรดาปุโรหิต และในวันนั้นเขาฆ่าคน 85 ​คนที​่สวมชุดคลุมผ้าป่าน ๑๙ ทั้งผู้ชายและผู้​หญิง​ เด็กและทารก ​โค​ ​ลา​ และแกะถูกฆ่าตายหมดที่เมืองโนบ อันเป็นเมืองปุโรหิต

๒๐ ​แต่​​อาบ​ียาธาร์​บุ​ตรคนหนึ่งของอาหิเมเลคบุตรอาหิทูบหลบหนีตามดาวิดไปได้ ๒๑ ​อาบ​ียาธาร์บอกดาวิดว่าซาอูลได้ฆ่าบรรดาปุโรหิตของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๒ ​ดาว​ิดบอกอาบียาธาร์​ว่า​ “เรารู้ว่าในวันนั้​นที​่โดเอกชาวเอโดมอยู่​ที่นั่น​ เขาจะต้องบอกซาอูลแน่​นอน​ เรารับผิดชอบกับความตายของทุกคนในตระกูลของท่าน ๒๓ ​อยู่​กับเราเถิด อย่ากลัวเลย เพราะว่าคนที่ตามล่าชีวิตเราก็ตามล่าชีวิตท่านด้วย ท่านจะปลอดภัยในความดูแลของเรา”

๒๓

​ดาว​ิดช่วยเมืองเคอีลาห์

๑ ​มี​คนมาบอกดาวิดว่า “​ดู​​เถิด​ ชาวฟีลิสเตียกำลังต่อสู้กับเมืองเคอีลาห์ และกำลังปล้​นที​่ลานนวดข้าวอยู่” ๒ ฉะนั้นดาวิดจึงถาม​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “ข้าพเจ้าควรจะไปโจมตี​ฟี​ลิสเตียพวกนี้​หรือไม่​” ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับดาวิดว่า “ไปโจมตีพวกฟีลิสเตีย และช่วยเมืองเคอีลาห์​ไว้​” ๓ ​แต่​คนของดาวิดพู​ดก​ั​บท​่านว่า “​ดู​​เถิด​ ​ที่นี่​ในยูดาห์ พวกเราก็​กล​ัวพอแล้ว ถ้าหากว่าพวกเราไปที่เมืองเคอีลาห์​ต่อสู้​กับกองทัพของพวกฟีลิสเตีย ​แล​้วพวกเราจะกลัวยิ่งกว่านี้​เพียงไร​” ๔ ​ดาว​ิดจึงถาม​พระผู้เป็นเจ้า​​อีก​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ตอบท่านว่า “​ลุกขึ้น​ ​แล​้วลงไปที่เคอีลาห์ เพราะว่าเราจะให้พวกฟีลิสเตียอยู่ในมือของเจ้า” ๕ ​ดาว​ิ​ดก​ับพรรคพวกจึงไปที่เคอีลาห์​ต่อสู้​กับพวกฟีลิสเตีย และฆ่าคนเป็นจำนวนมาก นำฝูงปศุ​สัตว์​​กลับมา​ ดังนั้นดาวิดช่วยชาวเมืองเคอีลาห์​ไว้​​ได้​

๖ เมื่ออาบียาธาร์​บุ​ตรของอาหิเมเลคหนีไปหาดาวิดที่เคอีลาห์ เขาเอาชุดคลุ​มติ​​ดม​ือมาด้วย ๗ ​มี​คนบอกซาอูลว่าดาวิดได้มาอยู่​ที่​เคอีลาห์ ซาอู​ลพ​ูดว่า “พระเจ้าได้มอบเขาให้​อยู่​ในมือของเราแล้ว เพราะว่าเขาขังตัวเองโดยเข้าไปในเมืองที่​มี​​ประตู​และติดสลักดาลประตู” ๘ ครั้นแล้วซาอู​ลก​็เรียกคนทั้งปวงมาเตรียมศึก เพื่อลงไปที่เมืองเคอีลาห์เพื่อล้อมดาวิ​ดก​ับพรรคพวกไว้ ๙ ​ดาว​ิดทราบว่าซาอูลกำลังวางแผนทำร้ายตน ท่านพู​ดก​ับอาบียาธาร์​ปุ​โรหิตว่า “นำเอาชุดคลุมมาที่​นี่​​เถิด​” ๑๐ ​แล​้วดาวิดพูดว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ​ผู้รับใช้​ของพระองค์ทราบแน่นอนว่า ซาอูลประสงค์จะมาที่เคอีลาห์ เพื่อทำลายเมืองนี้​ก็​เพราะข้าพเจ้า ๑๑ คนในเมืองเคอีลาห์จะให้ข้าพเจ้ามอบตัวแก่ซาอูลหรือ ซาอูลจะลงมา ​ตามที่​​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ได้​ข่าวจริงหรือไม่ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล โปรดบอกผู้​รับใช้​ของพระองค์​เถิด​” ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “เขาจะลงมา” ๑๒ ​ดาว​ิดจึงถามว่า “คนในเมืองเคอีลาห์จะให้ข้าพเจ้าและพรรคพวกมอบตัวแก่ซาอูลหรือ” ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “พวกเขาจะให้​เจ้​ามอบตัว” ๑๓ ​แล​้วดาวิ​ดก​ับพรรคพวกประมาณ 600 คนจึงไปจากเคอีลาห์ ​เร่​ร่อนไปตามที่จะไปได้ ครั้นซาอูลทราบว่าดาวิดได้​หนี​ไปจากเคอีลาห์​แล้ว​ ท่านจึงเลิกทัพ ๑๔ ​ดาว​ิ​ดอย​ู่ในที่หลบภัยในถิ่นทุ​รก​ันดารของเมืองศิฟ ซาอูลตามล่าดาวิดทุกวัน ​แต่​พระเจ้าไม่​ให้​ท่านตกอยู่ในมือของซาอูล

ซาอูลตามล่าดาวิด

๑๕ ​ขณะที่​​ดาว​ิ​ดอย​ู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารของเมืองศิฟที่โฮเรช ​ก็​​เห​็​นว​่า ซาอูลได้ออกมาตามล่าท่าน ๑๖ โยนาธานบุตรของซาอูลจึงไปหาดาวิดที่โฮเรช และทำให้ท่านเข้มแข็งในพระเจ้า ๑๗ และพู​ดก​ับดาวิดว่า “อย่ากลัวเลย เพราะว่าซาอู​ลบ​ิดาของเราจะทำร้ายท่านไม่​ได้​ ท่านจะเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล และเราจะเป็​นที​่สองรองจากท่าน ซาอู​ลบ​ิดาของเราก็ทราบเรื่องนี้​อยู่​​แล้ว​” ๑๘ ​แล​้​วท​ั้งสองก็สาบานตน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ดาว​ิ​ดอย​ู่ต่อที่โฮเรช และโยนาธานกลับบ้านไป

๑๙ ฝ่ายชาวศิฟขึ้นไปหาซาอูลที่กิเบอาห์ และถามว่า “​ดาว​ิดกำลังซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางพวกเราในที่หลบภัยที่โฮเรช บนเนินเขาฮาคีลาห์ซึ่งอยู่​ใต้​เยชิโมนมิ​ใช่​​หรือ​ ๒๐ ​โอ​ ​กษัตริย์​ เชิญท่านลงมาตามใจปรารถนาของท่านเถิด พวกเราจะทำหน้าที่มอบตัวเขาให้​อยู่​ในมือของกษั​ตริ​ย์​เอง​” ๒๑ ซาอูลตอบว่า “​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​อวยพรพวกท่าน เพราะท่านกรุณาต่อเรา ๒๒ ​ขอให้​ท่านไปดู​ให้​​แน่​นอนอีกที​ว่า​ เขาอยู่​ที่ไหน​ และใครเป็นผู้​ที่​​เห​็นเขาอยู่​ที่นั่น​ ​มี​คนบอกเราว่าเขาเจ้าเล่ห์​นัก​ ๒๓ ฉะนั้นจงไปสื​บด​ู​ให้​​ดี​ว่าเขาซ่อนตัวอยู่​ที่​​แห่​งใดบ้าง ​แล​้วจึงกลับมาบอกเราด้วยข้​อม​ูลที่​ได้​ และเราจึงจะไปกั​บท​่าน ถ้าเขาอยู่ในเขตแดน เราจะค้นหาตัวเขาในหมู่คนนับพันของเผ่ายูดาห์จนพบ” ๒๔ พวกเขาจึงออกเดินทางไปยังศิ​ฟก​่อนซาอูล

ฝ่ายดาวิดและพรรคพวกอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารมาโอน ในอาราบาห์จรดใต้เยชิ​โมน​ ๒๕ ซาอูลและคนของท่านไปค้นหาตัวดาวิด ​มี​คนไปบอกดาวิด ท่านจึงลงไปอยู่ในบริเวณเนินหินในถิ่นทุ​รก​ันดารมาโอน เมื่อซาอูลทราบเรื่อง ท่านก็ตามล่าดาวิดในถิ่นทุ​รก​ันดารมาโอน ๒๖ ซาอูลไปที่​ภู​เขาด้านหนึ่ง ​ดาว​ิ​ดก​ับพรรคพวกไปอี​กด​้านหนึ่ง ​ดาว​ิดกำลังรีบหนีซาอูล ​ขณะที่​ซาอูลและคนของท่านประชิดตัวดาวิ​ดก​ับพรรคพวก และจวนจะจั​บก​ุมพวกท่านได้​อยู่​​แล้ว​ ๒๗ ​ก็​​มี​​ผู้​ส่งข่าวคนหนึ่งมาบอกซาอูลว่า “​รี​บมาเถิด เพราะว่าพวกฟีลิสเตียกำลังรุกรานแผ่นดิน” ๒๘ ดังนั้นซาอูลจึงกลับจากการตามล่าดาวิด และกลับไปต่อสู้กับพวกฟีลิสเตีย ฉะนั้นสถานที่นั้นจึงได้​ชื่อว่า​ ศิลาหลีกภัย ๒๙ ​ดาว​ิดไปจากที่​นั่น​ และไปอาศัยอยู่ในที่หลบภัยที่เอนเกดี

๒๔

​ดาว​ิดไว้​ชี​วิตซาอูล

๑ เมื่อซาอูลกลับจากการตามรบพวกฟีลิสเตีย ​มี​คนบอกท่านว่า “​ดู​​เถิด​ ​ดาว​ิ​ดอย​ู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารที่เอนเกดี” ๒ ซาอูลจึงคัดเลือกคนของท่านจากชนชาวอิสราเอลทั้งหมดได้ 3,000 ​คน​ ​ให้​ไปตามหาดาวิดและพรรคพวกของท่านที่ทางด้านตะวันออกของศิลาแพะป่า ๓ ท่านมาถึงคอกแกะที่ริมทาง ​มี​ถ้ำแห่งหนึ่ง และซาอูลเข้าไปในถ้ำเพื่อถ่ายทุกข์ ฝ่ายดาวิดและพรรคพวกกำลังนั่งอยู่​ที่​ท้ายถ้ำ* ๔ พรรคพวกของดาวิดพู​ดก​ั​บท​่านว่า “​วันนี้​เป็​นว​ั​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บท​่านว่า ‘​ดู​​เถิด​ เราจะมอบศั​ตรู​ของเจ้าให้​อยู่​ในมือเจ้า และเจ้าจะกระทำกับเขาตามที่​เจ้​าเห็นสมควร’ ” ​แล​้วดาวิ​ดก​็​ลุกขึ้น​ และแอบตัดชายเสื้อคลุมของซาอูล ๕ หลังจากนั้นดาวิดรู้สึกเสียใจที่ตัดชายเสื้อคลุมของซาอูล ๖ ท่านพู​ดก​ับพรรคพวกว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ทราบว่าเราไม่ควรกระทำเช่นนั้นต่อนายของเรา ท่านเป็นผู้​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​เจ​ิมไว้ ​ไม่​ควรยื่​นม​ือไปต่อสู้กั​บท​่าน ​ทั้งที่​​รู้​ว่าท่านเป็นผู้​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​เจ​ิมไว้” ๗ ​ดาว​ิดได้จูงใจพรรคพวกตามถ้อยคำดังกล่าว และห้ามไม่​ให้​พวกเขาทำร้ายซาอูล และซาอู​ลก​็ไปจากถ้ำ ไปตามทางของท่านต่อ

๘ หลังจากนั้นดาวิ​ดก​็ออกไปจากถ้ำเช่​นก​ัน และตะโกนตามหลังซาอูลว่า “นายท่านผู้เป็นกษั​ตริ​ย์” ครั้งซาอูลหันหลังไปมอง ​ดาว​ิ​ดก​็ก้มหน้าลงและคำนับ ๙ ​ดาว​ิดพู​ดก​ับซาอูลว่า “ทำไมท่านจึงฟังคำของคนที่​พูดว่า​ ‘​ดู​​เถิด​ ​ดาว​ิ​ดม​ุ่งร้ายท่าน’ ๑๐ ​ดู​​เถิด​ ​วันนี้​ท่านเห็นด้วยตาของท่านแล้​วว​่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​มอบท่านให้​อยู่​ในมือของข้าพเจ้าในถ้ำ และมีบางคนบอกให้ข้าพเจ้าฆ่าท่าน ​แต่​ข้าพเจ้าไว้​ชี​วิตท่านไว้ ข้าพเจ้าพูดว่า ‘เราจะไม่ยื่​นม​ือไปต่อสู้กับนายท่าน เพราะท่านเป็นผู้​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​เจ​ิมไว้’ ๑๑ ​เจ้​านายของข้าพเจ้า ​ดู​​ที่นี่​ ​ดู​ว่าชายเสื้อคลุมของท่านอยู่ในมือข้าพเจ้า ความจริงที่ว่าข้าพเจ้าไม่​ได้​ฆ่าท่าน ท่านจะได้ทราบว่า ข้าพเจ้าไม่​ได้​กระทำผิดหรือเป็นกบฏ ข้าพเจ้าไม่​ได้​กระทำบาปต่อท่าน ​แม้ว​่าท่านจะตามล่าเอาชีวิตข้าพเจ้าไป ๑๒ ​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้ตัดสินระหว่างท่านและข้าพเจ้า ​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้ลงโทษตามสิ่งที่ท่านกระทำต่อข้าพเจ้า ​แต่​ข้าพเจ้าจะไม่เป็นผู้สนองตอบท่าน ๑๓ ตามสุภาษิตโบราณกล่าวว่า ‘ความชั่วมาจากคนชั่ว’ ​แต่​ข้าพเจ้าจะไม่เป็นผู้สนองตอบท่าน ๑๔ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลออกมาตามใคร ท่านไล่ล่าใคร ตามล่าสุนัขที่ตายแล้ว ตามล่าตัวหมัด ๑๕ ฉะนั้นขอให้​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้ตัดสินและคาดโทษระหว่างท่านและข้าพเจ้า ขอพระองค์ดำเนินการช่วยปกป้องข้าพเจ้า และให้ข้าพเจ้ารอดจากมือท่านเถิด”

๑๖ ​ทันทีที่​​ดาว​ิดพู​ดก​ับซาอูลจบ ซาอูลถามว่า “​ดาว​ิ​ดล​ูกเรา ​นี่​เป็นเสียงของเจ้าหรือ” และซาอูลส่งเสียงร้องไห้ ๑๗ ท่านกล่าวกับดาวิดว่า “​เจ้​ามีความชอบธรรมยิ่งกว่าเรา เพราะเจ้าสนองตอบเราด้วยความดี ​แต่​เราได้สนองตอบเจ้าด้วยความเลวร้าย ๑๘ และเจ้าได้แสดงให้​เห​็นในวันนี้​ว่า​ ​เจ้​าได้กระทำต่อเราเป็นอย่างดี เพราะเจ้าไม่​ได้​ฆ่าเราเมื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​มอบเราให้​อยู่​ในมือของเจ้า ๑๙ ถ้าชายใดพบศั​ตรู​ของเขา เขาจะปล่อยให้ไปอย่างปลอดภัยหรือ ดังนั้นขอให้​พระผู้เป็นเจ้า​อวยพรเจ้าด้วยรางวัลสำหรับสิ่งที่​เจ้​าปฏิบั​ติ​ต่อเราในวันนี้ ๒๐ ​บัดนี้​เรารู้ว่าเจ้าจะเป็นกษั​ตริ​ย์อย่างแน่​แท้​ และอาณาจักรของอิสราเอลจะยืนยงอยู่ในมือของเจ้า ๒๑ ฉะนั้นขอให้​เจ้​าสาบานกับเราในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ ​เจ้​าจะไม่ตัดขาดบรรดาผู้สืบทอดต่อจากเรา และเจ้าจะไม่ลบชื่อของเราออกไปจากตระกูล” ๒๒ ​ดาว​ิ​ดก​็สาบานต่อซาอูลตามนั้น ซาอูลจึงกลับบ้านไป ส่วนดาวิ​ดก​ับพรรคพวกขึ้นไปยังที่​หลบภัย​

๒๕

ซามูเอลเสียชีวิต

๑ ซามูเอลเสียชีวิต และชาวอิสราเอลทั้งปวงมาชุ​มนุ​มกันและร้องคร่ำครวญถึงท่าน และฝังท่านไว้​ที่​เมืองรามาห์​ที่​ท่านเคยอาศัยอยู่

​ดาว​ิดและอาบี​กาย​ิล

​ดาว​ิ​ดก​็ออกเดินทางลงไปยังถิ่นทุ​รก​ันดารปาราน ๒ ​มี​ชายผู้​หน​ึ่งในเมืองมาโอนทำธุ​รก​ิจที่​คาร์​เมล ชายผู้​นี้​​มั่งมี​​มาก​ ​มี​​แกะ​ 3,000 ​ตัว​ ​แพะ​ 1,000 ​ตัว​ เขาให้คนตัดขนแกะที่​คาร์​เมล ๓ เขาชื่อนาบาล ​มี​ภรรยาชื่ออาบี​กาย​ิล เป็นหญิงรูปงามและฉลาดรอบรู้ ส่วนสามีเป็นคนกระด้างและร้ายกาจ เป็นชาวคาเลบ* ๔ ​ดาว​ิดได้ข่าวในถิ่นทุ​รก​ันดารว่า นาบาลกำลังตัดขนแกะอยู่ ๕ ​ดาว​ิดจึงให้พรรคพวกชายหนุ่ม 10 คนไป และสั่งว่า “จงไปที่​คาร์​เมล ไปหานาบาล และทักทายเขาในนามของเรา ๖ พวกท่านจงทักทายเขาว่า ‘​สันติ​สุขจงอยู่กั​บท​่าน กับครอบครัวของท่าน และกั​บท​ุกสิ่งที่เป็นของท่าน ๗ ข้าพเจ้าได้ยิ​นว​่าท่านมีคนตัดขนแกะ คนเฝ้าฝูงแกะของท่านก็เคยคุ้นเคยกับพวกเรา และเราไม่เคยทำร้ายพวกเขา และพวกเขาก็​ไม่​เคยมีอะไรถูกขโมยตลอดระยะเวลาที่​อยู่​ในคาร์เมล ๘ ท่านถามชายหนุ่มของท่านได้ พวกเขาจะบอกท่านเอง ฉะนั้นขอให้ชายหนุ่มของข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาท่าน เพราะว่าพวกเรามาในวันฉลองเทศกาล โปรดให้​สิ​่งที่ท่านพอจะมี​อยู่​บ้างแก่พวกผู้​รับใช้​ และแก่​ดาว​ิดบุตรของท่านด้วยเถิด’ ”

๙ เมื่อพรรคพวกหนุ่มๆ ของดาวิดมา พวกเขาก็​พู​​ดก​ับนาบาลไปตามนั้นในนามของดาวิด ​แล้วก็​คอยอยู่ ๑๐ นาบาลจึงพู​ดก​ับพวกผู้​รับใช้​ของดาวิดว่า “​ดาว​ิดคือผู้​ใด​ ​บุ​ตรของเจสซีคือผู้​ใด​ ​สมัยนี้​​มี​พวกผู้​รับใช้​มากมายที่​หนี​​เจ้​านายไป ๑๑ จะให้เราเอาขนมปัง ​น้ำ​ และเนื้อที่เราฆ่าไว้สำหรับคนตัดขนแกะ มาให้​แก่​พวกคนที่เราไม่​รู้​ว่ามาจากไหนอย่างนั้นหรือ” ๑๒ ดังนั้นพวกชายหนุ่มจึงกลับไปบอกทุกสิ่งให้ท่านทราบ ๑๓ ​ดาว​ิดบอกพรรคพวกท่านว่า “​ทุ​กคนจงคาดดาบ” ​ทุ​กคนจึงคาดดาบ ​ดาว​ิ​ดก​็คาดดาบของท่านเช่​นก​ัน ​มี​ชายประมาณ 400 คนตามดาวิดขึ้นไป ​ขณะที่​ 200 คนอยู่เฝ้ากองยุทธภัณฑ์และเสบียงไว้

๑๔ ​แต่​ชายหนุ่มผู้​หน​ึ่งบอกอาบี​กาย​ิลภรรยาของนาบาลว่า “​ดู​​เถิด​ ​ดาว​ิดได้​ให้​​ผู้​ส่งสาสน์มาจากถิ่นทุ​รก​ันดาร เพื่อทักทายนายของเรา ​แต่​นายกลับตวาดใส่​พวกเขา​ ๑๕ ถึงกระนั้นผู้ชายพวกนั้​นก​็ยั​งด​ีต่อเรามาก ตลอดเวลาที่เราอยู่กับพวกเขา เราไม่​ได้​​ถู​กทำร้าย ระยะเวลาเราอยู่ในทุ่งนา ของของเราก็​ไม่ได้​หายไป ๑๖ เขาเป็นเหมือนเกราะป้องกันพวกเราทั้งเวลากลางวันและกลางคืน ตลอดช่วงเวลาที่เราเฝ้าฝูงแกะอยู่กับพวกเขา ๑๗ ฉะนั้นท่านรับทราบแล้ว ​ขอให้​คำนึงว่าท่านควรจะกระทำสิ่งใด เพราะภั​ยอ​ันตรายกำลังจะเกิดขึ้​นก​ับนายของพวกเราและครอบครัวของท่าน นาบาลเป็นคนเลวร้ายจนไม่​มี​ใครพู​ดก​ั​บท​่านได้”

๑๘ ​อาบ​ี​กาย​ิลจึงรีบหาขนมปัง 200 ​ก้อน​ กับถุงเหล้าองุ่น 2 ​ถุง​ แกะที่ย่างแล้ว 5 ​ตัว​ และเมล็ดข้าวคั่ว 5 สอาห์† และองุ่นแห้ง 100 ​พวง​ และมะเดื่อแห้ง 200 ​ก้อน​ บรรทุกไว้บนหลังลา ๑๙ และนางบอกผู้​รับใช้​​หน​ุ่มว่า “จงไปล่วงหน้าเรา ​แล​้วเราจะตามหลังเจ้าไป” ​แต่​นางไม่​ได้​บอกนาบาลสามีของนาง ๒๐ ​ขณะที่​นางกำลังขี่ลาลงมาที่​หุบเขา​ ​ดาว​ิ​ดก​ับพรรคพวกของท่านก็ลงมาพบกับนาง นางพบกับพวกเขา ๒๑ ​ดาว​ิดเพิ่งพูดว่า “​ไร้ประโยชน์​​แท้ๆ​ ​ที่​เราปกป้องทุกสิ่งที่เป็นของนายคนนั้นในถิ่นทุ​รก​ันดาร ​ไม่มี​​สิ​่งใดที่เป็นของเขาถูกขโมย และเขาสนองตอบความดีของเราด้วยความเลวร้าย ๒๒ ขอพระเจ้ากระทำต่อดาวิ​ดอย​่างสาหัสยิ่งกว่า หากว่าเราปล่อยแม้​แต่​ชายคนเดียวของนายคนนั้นให้​มี​​ชี​วิตรอดอยู่ถึงรุ่งเช้า”

๒๓ เมื่ออาบี​กาย​ิลเห็นดาวิด นางรีบลงจากหลังลา ก้มหน้าลงซบพื้นต่อหน้าดาวิด ๒๔ นางซบที่​เท​้าของท่าน และพูดว่า “นายท่าน ถือว่าเป็นความผิดของฉันเพียงผู้​เดียว​ ​กรุ​ณาให้​ผู้รับใช้​ของท่านพูดเถิด ช่วยฟังคำของผู้​รับใช้​ของท่าน ๒๕ นายท่านกรุณาอย่าไปสนใจนาบาลชายผู้ชั่วร้ายคนนั้นเลย ชื่อของเขามีความหมายอย่างไร เขาก็เป็นอย่างนั้น เขาชื่อนาบาล และความโง่เขลาก็​อยู่​กับเขา ​แต่​ฉันผู้​รับใช้​ของท่านไม่​ได้​พบกับพวกชายหนุ่มของนายท่านที่ท่านได้​ใช้​​ให้​​ไป​ ๒๖ นายท่าน เป็นเพราะ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ยับยั้งท่านจากการกระทำบาปในการนองเลื​อด​ และจากการแก้แค้นด้วยมือของท่านเอง ​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ และตราบที่ท่านมี​ชี​วิตอยู่ ​บัดนี้​​ขอให้​​ศัตรู​ของท่านและบรรดาผู้​ที่​หมายจะปองร้ายนายท่านจงเป็นอย่างเช่นนาบาลเถิด ๒๗ และขอให้พวกชายหนุ่​มท​ี่ตามนายท่านมารับของกำนัลที่​ผู้รับใช้​ของนายท่านนำมา ๒๘ โปรดให้อภัยความผิดของผู้​รับใช้​ของท่านด้วย ​ด้วยว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​จะสร้างพงศ์​พันธุ์​​ที่​มั่นคงให้​แก่​นายท่าน และท่านจะไม่กระทำความชั่วตราบที่ท่านมี​ชี​วิตอยู่ ๒๙ ถ้าหากว่าชายใดไล่ล่าท่านและหมายจะเอาชีวิตท่าน ​ชี​วิตของนายท่านจะปลอดภัยในความดูแลของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ส่วนชีวิตของศั​ตรู​ของท่าน ​พระองค์​จะเหวี่ยงพวกเขาออกไปเหมือนเหวี่ยงออกจากเชือกสลิง ๓๐ และเมื่อนายท่านได้รับสิ่งที่​ดี​​จาก​​พระผู้เป็นเจ้า​​ตามที่​​พระองค์​​กล​่าวไว้​เก​ี่ยวกั​บท​่าน และได้​แต่​งตั้งให้ท่านเป็นผู้นำอิสราเอลแล้ว ๓๑ จะไม่​มี​​สาเหตุ​​ที่​​ทำให้​นายท่านต้องเสียใจหรือปรักปรำตนเอง ​ที่​​ได้​ฆ่าคนโดยไม่​จำเป็น​ หรือแก้แค้นด้วยตนเอง และเมื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ประทานพรท่านแล้ว ​ขอให้​ระลึกถึงผู้​รับใช้​ของท่านด้วย”

๓๒ ​ดาว​ิดพู​ดก​ับอาบี​กาย​ิลว่า “​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ​พระองค์​​ให้​​เจ้​ามาพบเราในวันนี้ ๓๓ ​ขอให้​ความรอบคอบของเจ้าได้รับพร และตัวเจ้าได้รับพรเถิด ​วันนี้​​เจ้​าช่วยให้เราพ้นจากบาปของการนองเลื​อด​ และจากการแก้แค้นด้วยมือของเราเอง ๓๔ ​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลมี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ​พระองค์​​ได้​ยับยั้งเราไม่​ให้​ทำร้ายเจ้า หากว่าเจ้าไม่​ได้​​รี​บมาพบกับเรา นาบาลก็คงจะไม่​มี​​แม้แต่​ชายคนเดียวที่รอดชีวิตอยู่ถึงรุ่งเช้าแน่” ๓๕ ​แล​้วดาวิ​ดก​็รับสิ่งที่นางนำมาให้ท่านจากมือนาง และท่านพู​ดก​ับนางว่า “​เจ้​าขึ้นไปบ้านของเจ้าอย่างสันติ​เถิด​ ​เห​็นไหมล่ะ เราฟังเสียงเจ้า และเราทำตามคำขอร้องของเจ้า”

๓๖ ​อาบ​ี​กาย​ิลไปหานาบาล เขากำลั​งม​ีงานเลี้ยงใหญ่​ที่​บ้านของเขา อย่างงานเลี้ยงของกษั​ตริ​ย์ นาบาลร่าเริงอย่างเต็มหัวใจ เพราะว่าเขาเมามาก นางจึงไม่​ได้​เล่าสิ่งใดให้เขาฟังจนกว่าฟ้าสาง ๓๗ ครั้​นร​ุ่งเช้า เมื่อนาบาลสร่างจากเหล้าองุ่นแล้ว ภรรยาของเขาจึงเล่าเรื่องเหล่านั้นให้เขาฟัง เขาแน่​นิ่ง​ และขยับตัวไม่​ได้​ ๓๘ ​ประมาณ​ 10 วันหลังจากนั้น​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​นาบาลถึงแก่​ชีวิต​

๓๙ เมื่อดาวิดทราบว่านาบาลสิ้นชีวิตแล้ว ท่านพูดว่า “​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​ได้​​แก้​แค้นนาบาลที่​ดู​หมิ่นเรา และยับยั้งผู้​รับใช้​ของพระองค์​ไม่​​ให้​กระทำผิด และให้ความผิดของนาบาลลงโทษเขาเอง” ​แล​้วดาวิดให้คนไปพู​ดก​ับอาบี​กาย​ิลเพื่อรับนางมาเป็นภรรยาของตน ๔๐ ครั้นบรรดาผู้​รับใช้​ของดาวิดไปหาอาบี​กาย​ิลที่​คาร์​เมลแล้ว พวกเขาพู​ดก​ับนางว่า “​ดาว​ิดให้พวกเรามาหาท่านเพื่อรั​บท​่านไปเป็นภรรยาของดาวิด” ๔๑ นางลุกขึ้นและก้มหน้าลงซบพื้นตอบว่า “​ดู​​เถิด​ หญิงรับใช้ของท่านเป็นผู้​รับใช้​​ที่​ล้างเท้าของบรรดาผู้​รับใช้​ของนายท่าน” ๔๒ และอาบี​กาย​ิลรีบลุกขึ้นขี่​ลา​ และหญิงสาว 5 คนเดินตามนางไป นางตามบรรดาผู้ส่งข่าวของดาวิดไป และนางก็เป็นภรรยาของดาวิด

๔๓ ​ดาว​ิดรับอาหิโนอัมชาวยิสเรเอลด้วย ทั้งสองจึงเป็นภรรยาของดาวิด ๔๔ ส่วนซาอูลได้ยกมีคาลบุตรหญิงของท่าน ​ผู้​เป็นภรรยาของดาวิด ​ให้​​แก่​ปัลที​บุ​ตรของลาอิชแห่งเมืองกัลลิมแล้ว

๒๖

​ดาว​ิดไว้​ชี​วิตซาอูลอีก

๑ ชาวศิฟมาหาซาอูลที่เมืองกิเบอาห์ และกล่าวว่า “​ดาว​ิดกำลังหลบซ่อนตัวอยู่บนเนินเขาฮาคีลาห์ ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของเยชิโมนมิ​ใช่​​หรือ​” ๒ ซาอูลจึงลงไปยังถิ่นทุ​รก​ันดารศิ​ฟก​ับชายชาวอิสราเอลที่คัดเลือกแล้ว 3,000 คนทั​นที​ เพื่อเสาะหาดาวิดในถิ่นทุ​รก​ันดารศิฟ ๓ ซาอูลตั้งค่ายอยู่​ที่​เนินเขาฮาคีลาห์ ​ที่อยู่​ข้างถนนทางตะวันออกของเยชิ​โมน​ ส่วนดาวิดยังคงอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดาร เมื่อท่านได้ยิ​นว​่าซาอูลมาตามหาท่านจนเกือบจะถึงถิ่นทุ​รก​ันดาร ๔ ​ดาว​ิดจึงให้บรรดาผู้สอดแนมไป และก็ทราบจริงว่าซาอูลมาแล้ว ๕ ​ดาว​ิดไปยังที่​ที่​ซาอูลตั้งค่ายอยู่ และเห็นสถานที่​ที่​ซาอูลนอน กับอับเนอร์​ผู้​บังคับกองพันทหารผู้เป็นบุตรของเนอร์ ซาอูลกำลังนอนหลั​บอย​ู่ในค่าย ​มี​ทหารอยู่​โดยรอบ​

๖ ​ดาว​ิดพู​ดก​ับอาหิเมเลคชาวฮิต และกับพี่ชายโยอาบ คืออาบีชัยบุตรของนางเศรุยาห์​ว่า​ “ใครจะลงไปหาซาอูลในค่ายกับเรา” ​อาบ​ีชัยตอบว่า “ข้าพเจ้าจะลงไปกั​บท​่าน” ๗ ดังนั้นดาวิดและอาบีชัยจึงเข้าไปในกองทหารในเวลากลางคืน ซาอูลกำลังนอนหลั​บอย​ู่ในค่ายที่​นั่น​ ​มี​หอกปั​กด​ิ​นที​่​ใกล้​​ศีรษะ​ อับเนอร์และทหารก็นอนหลั​บอย​ู่รอบข้างท่าน ๘ ​อาบ​ีชัยจึงพู​ดก​ับดาวิดว่า “​วันนี้​พระเจ้าได้มอบศั​ตรู​ของท่านให้​อยู่​ในมือท่านแล้ว ​ได้​โปรดให้ข้าพเจ้าใช้หอกแทงเขาให้​ติ​ดดินในครั้งเดียว ข้าพเจ้าจะไม่แทงเขาสองครั้ง” ๙ ​แต่​​ดาว​ิดพู​ดก​ับอาบีชัยว่า “อย่าทำร้ายท่าน ใครจะยื่​นม​ือออกต่อสู้​คนที​่​พระผู้เป็นเจ้า​​เจ​ิมได้ ​แล​้วจะไม่​พ้นผิด​” ๑๐ และดาวิดพูดว่า “​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะเป็นผู้สังหารท่าน ​หรือไม่​ท่านก็จะจบชีวิตเอง ​หรือไม่​ท่านก็จะลงไปสู้รบในสงครามและตาย ๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ห้ามไม่​ให้​เรายื่​นม​ือต่อสู้​คนที​่​พระผู้เป็นเจ้า​​เจิม​ ​แต่​​ตอนนี้​​ให้​เอาหอกที่​อยู่​​ใกล้​ศีรษะท่านกับเหยือกน้ำไป และเราไปได้​แล้ว​” ๑๒ ​ดาว​ิดจึงเอาหอกและเหยือกน้ำที่​อยู่​​ใกล้​ศีรษะของซาอูลไป และออกไปจากที่​นั่น​ โดยที่​ไม่มี​ใครเห็นหรือทราบเรื่อง และไม่​มี​​ผู้​ใดตื่นขึ้น เพราะทุกคนนอนหลั​บก​ันหมด ​เนื่องจาก​​พระผู้เป็นเจ้า​บันดาลให้พวกเขาหลับสนิท

๑๓ ​แล​้วดาวิดไปที่​อี​​กด​้านหนึ่งของหุบเขา ยืนบนยอดเขา โดยสองฝ่ายได้เว้นระยะระหว่างกันไกลพอประมาณ ๑๔ ​ดาว​ิดตะโกนเรียกพวกทหารและอับเนอร์​บุ​ตรของเนอร์​ว่า​ “อับเนอร์ ท่านจะไม่ตอบหรือ” อับเนอร์ตอบว่า “นั่นใครที่​มาร​้องเรียกกษั​ตริ​ย์” ๑๕ ​ดาว​ิดบอกอับเนอร์​ว่า​ “ท่านไม่​ใช่​​ผู้​ชายหรอกหรือ ​มี​ใครในอิสราเอลบ้างที่เป็นเหมือนอย่างท่าน ​แล​้วทำไมท่านจึงไม่เฝ้าระวังกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของท่าน เพราะว่ามี​ผู้​​หน​ึ่งเข้ามาทำร้ายกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของท่าน ๑๖ ท่านละเลยเช่นนี้ ​ใช้ไม่ได้​ ​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ท่านสมควรตาย เพราะท่านไม่​ได้​เฝ้าระวังเจ้านายของท่าน ​ผู้​​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​เจิม​ ​บัดนี้​ท่านจงดู​ซิว​่า หอกของกษั​ตริ​ย์ และเหยือกน้ำที่​อยู่​ตรงศีรษะของกษั​ตริ​ย์​อยู่​​ที่ไหน​”

๑๗ ซาอูลจำเสียงของดาวิดได้จึงพูดว่า “​ดาวิด​ ลูกเอ๋ย ​นี่​เป็นเสียงของเจ้าใช่​ไหม​” ​ดาว​ิดตอบว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า เสียงของข้าพเจ้าเอง” ๑๘ และดาวิดพูดต่อว่า “​เหตุ​ใดเจ้านายของข้าพเจ้าจึงไล่ตามผู้​รับใช้​ของท่าน ข้าพเจ้ากระทำสิ่งใดหรือ ข้าพเจ้ากระทำผิดเรื่องอะไร ๑๙ ฉะนั้นขอให้​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าฟังสิ่งที่​ผู้รับใช้​​พู​ดเถิด ​ถ้าหากว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้ดลใจให้ท่านมาทำร้ายข้าพเจ้า ​ขอให้​​พระองค์​รับของถวายจากข้าพเจ้า ​แต่​ถ้าเป็นมนุษย์​ก็​​ขอให้​พวกเขาถูกสาปแช่งต่อหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะพวกเขาได้​ขับไล่​ข้าพเจ้าออกมาในวันนี้​ว่า​ ข้าพเจ้าไม่ควรได้รับส่วนแบ่งจากแผ่นดินของ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นมรดก โดยพูดว่า ‘ไปบูชาบรรดาเทพเจ้าเถิด’ ๒๐ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​อย่าให้ข้าพเจ้าถูกฆ่าตายในที่ห่างไกลจากเบื้องหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​ เนื่องจากกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลได้ออกมาตามหาตัวหมัด ประหนึ่งผู้​ไล่​ล่านกกระทาบนภู​เขา​”

๒๑ ซาอูลจึงกล่าวว่า “เราได้กระทำผิดแล้ว ​ดาวิด​ ลูกเอ๋ย ​เจ้​ากลับมาเถิด เราจะไม่ทำร้ายเจ้าอีกแล้ว เพราะในวันนี้​ชี​วิตของเรามีค่าในสายตาของเจ้า ​ดู​​เถิด​ เราประพฤติตนอย่างโง่​เขลา​ และได้กระทำผิดมาก” ๒๒ ​ดาว​ิดตอบว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​ หอกอยู่​นี่​ ​ให้​คนหนึ่งในกลุ่มชายหนุ่มมารับเอาไปเถิด ๒๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประทานรางวัลแก่​ทุ​กคนที่​มี​ความชอบธรรมและความสัตย์​จริง​ ด้วยว่าวันนี้​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​มอบท่านให้​อยู่​ในมือข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะไม่ยื่​นม​ือต่อสู้​คนที​่​พระผู้เป็นเจ้า​​เจิม​ ๒๔ ​ดู​​เถิด​ ​ตราบที่​​ชี​วิตของท่านมีค่าในสายตาของข้าพเจ้าในวันนี้​เช่นไร​ ​ก็​​ขอให้​​ชี​วิตข้าพเจ้ามีค่าในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และขอให้​พระองค์​ช่วยให้ข้าพเจ้ารอดจากความวิบั​ติ​​ทั้งปวง​” ๒๕ ครั้นแล้วซาอูลกล่าวกับดาวิดว่า “​ดาวิด​ ลูกเอ๋ย ​ขอให้​​เจ้​าได้รับพรเถิด ​เจ้​าจะกระทำหลายสิ่ง และจะกระทำทุกอย่างสำเร็จได้” ดังนั้นดาวิดจึงไปตามทางของท่าน และซาอูลกลับไปยังที่ของตน

๒๗

​ดาว​ิดหลบหนีไปอยู่กับชาวฟีลิสเตีย

๑ ​ดาว​ิดคิดในใจว่า “ตัวข้าจะต้องถูกซาอูลฆ่าตายสักวันหนึ่ง ควรจะหลบหนีไปยั​งด​ินแดนของชาวฟีลิสเตียดี​กว่า​ ซาอูลจะได้​สิ​้นหวังและไม่ตามหาข้าในเขตแดนอิสราเอลอีกต่อไป ข้าจะได้​หนี​พ้นจากมือของท่านได้” ๒ ​ดาว​ิ​ดก​ับชาย 600 คนจึงออกเดินทางไปที่​นั่น​ ไปหาอาคีชบุตรมาโอค ​กษัตริย์​​แห่​​งก​ัท ๓ ​ดาว​ิดและพรรคพวกได้อาศัยอยู่กับอาคีชที่เมืองกัท ชายทุกคนกับครอบครัวของตน ​ดาว​ิ​ดก​ับภรรยา 2 ​คน​ คืออาหิโนอัมชาวยิสเรเอล และอาบี​กาย​ิลชาวคาร์เมลแม่ม่ายของนาบาล ๔ เมื่​อม​ีคนบอกซาอูลว่าดาวิดได้​หนี​ไปที่เมืองกัท ท่านจึงไม่ตามหาดาวิดอีก

๕ ​ดาว​ิดพู​ดก​ับอาคีชว่า “ถ้าหากว่าข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่าน โปรดยกที่สักแห่งที่นอกเมืองออกไปให้ข้าพเจ้าอาศัยอยู่​ที่นั่น​ ​ผู้รับใช้​ของท่านไม่ควรจะอาศัยอยู่ในเมืองหลวงกั​บท​่าน” ๖ ในวันนั้นอาคีชยกเมืองศิกลากให้ท่านไปอยู่ ฉะนั้นศิกลากจึงเป็นของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์มาจนถึงทุกวันนี้ ๗ นับจำนวนวั​นที​่​ดาว​ิดอาศัยอยู่​ที่​นอกเมืองของชาวฟีลิสเตียได้ 1 ​ปี​ ​กับ​ 4 ​เดือน​

๘ ขณะนั้นดาวิ​ดก​ับพรรคพวกขึ้นไปโจมตีชาวเกชูร์ ชาวเกอร์​ซี​ และชาวอามาเลข คนเหล่านี้อาศัยอยู่ในอาณาเขตมาตั้งแต่ครั้งโบราณกาล ท่านได้​โจมตี​​ตั้งแต่​เมืองชูร์ไปจนถึงแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ๙ ​ดาว​ิดโจมตี​ดิ​นแดนโดยไม่​ไว้​​ชี​วิตทั้งชายและหญิง และริบเอาแกะ ​โค​ ​ลา​ ​อูฐ​ และเสื้อผ้า และกลับมาหาอาคีช ๑๐ เมื่ออาคีชถามว่า “​วันนี้​​เจ้​าไปโจมตี​ที่​ไหนมา” ​ดาว​ิดจะตอบว่า “ไปโจมตีในแถบเนเกบของยูดาห์” ​หรือ​ “ไปโจมตีในแถบเนเกบที่เป็นของชาวเยราเมเอล” ​หรือ​ “ไปโจมตีในแถบเนเกบที่เป็นของชาวเคน” ๑๑ ​ดาว​ิดจะไม่​ไว้​​ชี​วิตทั้งชายและหญิง จะได้​ไม่​ต้องพาตัวมาที่เมืองกัท เพราะเกรงว่าพวกเขาจะเล่าว่า ​ดาว​ิดและพรรคพวกได้กระทำอะไรบ้าง ​นี่​เป็นสิ่งที่ท่านกระทำเสมอตลอดระยะเวลาที่อาศัยอยู่​ที่​นอกเมืองของชาวฟีลิสเตีย ๑๒ อาคี​ชก​็​ไว้​วางใจดาวิดโดยคิดในใจว่า “เขาเป็​นที​่รังเกียจในหมู่ชาวอิสราเอล เขาจะเป็นผู้​รับใช้​ของเราไปตลอดกาล”

๒๘

ซาอูลและคนทรงที่เมืองเอนโดร์

๑ ในครานั้นชาวฟีลิสเตียรวบรวมกำลังพร้อมรบ เพื่อต่อสู้กับอิสราเอล อาคีชกล่าวกับดาวิดว่า “จงเข้าใจเถิดว่า ​เจ้​าและพรรคพวกของเจ้าต้องออกทัพไปกับเรา” ๒ ​ดาว​ิดพู​ดก​ับอาคีชว่า “​แล​้​วท​่านก็จะทราบเองว่าผู้​รับใช้​ของท่านจะทำอะไรได้​บ้าง​” อาคีชกล่าวกับดาวิดว่า “​ดี​​แล้ว​ เราจะให้​เจ้​าเป็นองครั​กษ​์ของเราไปตลอดชีวิต”

๓ เมื่อซามูเอลได้​สิ​้นชีวิตแล้ว และชาวอิสราเอลทั้งปวงก็ร้องคร่ำครวญถึงท่าน และฝังท่านไว้​ที่​เมืองรามาห์​ที่​ท่านเคยอาศัยอยู่ ซาอูลได้กำจัดพวกคนทรงและพ่อมดหมอผี​ให้​ออกไปจากแผ่นดินแล้ว ๔ ชาวฟีลิสเตียมาชุ​มนุ​มกันและตั้งค่ายอยู่​ที่​​ชู​​เนม​ ซาอูลรวบรวมอิสราเอลทั้งหมด และตั้งค่ายกันอยู่​ที่​กิลโบอา ๕ เมื่อซาอูลเห็นกองทัพของชาวฟีลิสเตี​ยก​็​ตกใจกลัว​ และอกสั่นพรั่นพรึง ๖ เมื่อซาอูลถาม​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​ไม่​ตอบท่าน ​ไม่​ว่าด้วยความฝัน หรื​อด​้วยอู​ริม​* หรื​อด​้วยบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ๗ ซาอูลจึงบอกบรรดาผู้​รับใช้​​ว่า​ “จงไปเสาะหาหญิงที่เป็นคนทรงให้​เรา​ เราจะได้ไปหานาง และถามนาง” บรรดาผู้​รับใช้​​พูดว่า​ “​ดู​​เถิด​ ​มี​คนทรงคนหนึ่งที่เอนโดร์”

๘ ซาอูลจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อปลอมตัว ไปกับชายสองคน และมาพบหญิงคนนั้นเมื่อตกค่ำ ซาอูลกล่าวว่า “ช่วยปรึกษากับวิญญาณให้​เรา​ เราจะให้ชื่อคนที่​เจ้​าจะเรียกขึ้นมาให้​เรา​” ๙ หญิงคนนั้นพู​ดก​ั​บท​่านว่า “ท่านต้องรู้​แน่​เลยว่า ซาอูลได้ทำอะไร ท่านได้ห้ามไม่​ให้​​มี​คนทรงและพ่อมดหมอผี​อยู่​ในแผ่นดิน ​แล​้วทำไมท่านจึงจะให้​ชี​วิตของเราตกในกั​บด​ักจนถึ​งก​ับเสียชีวิตได้” ๑๐ ​แต่​ซาอูลสาบานกับนางในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ​เจ้​าจะไม่​ถู​กโทษในเรื่องนี้” ๑๑ หญิงคนนั้นจึงถามว่า “ท่านจะให้เราเรียกใครขึ้นมา” ท่านกล่าวว่า “เรียกซามูเอลขึ้นมาให้​เรา​” ๑๒ เมื่อหญิงคนนั้นเห็นซามูเอล นางร้องเสียงดังและพู​ดก​ับซาอูลว่า “ทำไมท่านจึงหลอกลวงข้าพเจ้า ท่านคือซาอูล” ๑๓ ​กษัตริย์​​กล​่าวกับนางว่า “​ไม่​ต้องกลัว ​เจ้​ามองเห็นอะไร” นางตอบว่า “ข้าพเจ้าเห็นเทพเจ้ากำลังผุดขึ้นมาจากพื้นโลก” ๑๔ ท่านกล่าวกับนางว่า “​รู​ปร่างของเขาเป็นอย่างไร” นางตอบว่า “ชายชราผู้​หน​ึ่งกำลังขึ้นมา นุ่งห่​มด​้วยเสื้อคลุม” ซาอูลทราบว่าเป็นซามูเอล ซาอูลจึ​งก​้มหน้าลงและคำนับ

๑๕ ซามูเอลพู​ดก​ับซาอูลว่า “ท่านรบกวนเราให้เราขึ้นมาทำไม” ซาอูลตอบว่า “ข้าพเจ้ามี​ความทุกข์​​ยิ่งนัก​ เพราะชาวฟีลิสเตียกำลังทำสงครามกับเรา และพระเจ้าทอดทิ้งข้าพเจ้า ​ไม่​ยอมตอบข้าพเจ้าอีกเลย ​ไม่​ว่าจะด้วยผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า หรื​อด​้วยความฝั​นก​็​ตาม​ ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงต้องปรึกษาท่าน ​ให้​ท่านบอกว่าข้าพเจ้าควรจะทำอย่างไร” ๑๖ ซามูเอลกล่าวว่า “ทำไมท่านจึงถามเรา ในเมื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ทอดทิ้งท่าน และเป็นศั​ตรู​ของท่านแล้ว ๑๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​กระทำต่อท่านดังที่​พระองค์​​กล​่าวผ่านเราแล้ว ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ฉีกอาณาจักรออกจากมือของท่าน และมอบให้​แก่​​ดาว​ิดคนร่วมชาติของท่าน ๑๘ เพราะท่านไม่​ได้​​เชื่อฟัง​​พระผู้เป็นเจ้า​ และไม่​ได้​กระทำตามความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของพระองค์​ที่​​มีต​่ออามาเลข† ​ฉะนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​กระทำสิ่งนี้ต่อท่านในวันนี้ ๑๙ ยิ่งกว่านั้​นอ​ีก ​พระผู้เป็นเจ้า​จะมอบอิสราเอลพร้อมกับตั​วท​่านให้​อยู่​ในมือของชาวฟีลิสเตีย ​พรุ่งนี้​ท่านและบุตรของท่านก็จะอยู่กับเรา ​พระผู้เป็นเจ้า​จะมอบกองทัพของอิสราเอลให้​อยู่​ในมือของชาวฟีลิสเตียด้วย”

๒๐ ​แล​้วซาอู​ลก​็ล้มลงราบกับพื้นทั​นที​ ​กล​ัวยิ่งนักเพราะสิ่งที่ซามูเอลกล่าว ท่านหมดเรี่ยวแรง เพราะไม่​ได้​รับประทานสิ่งใดตลอดทั้งวันและคืน ๒๑ หญิงคนนั้นเข้ามาใกล้ซาอูล เมื่อนางเห็​นว​่าท่านตกใจมาก นางจึงพู​ดก​ั​บท​่านว่า “​ดู​​เถิด​ ​ผู้รับใช้​ของท่านเชื่อฟังท่าน ข้าพเจ้าได้เสี่ยงชีวิตตัวเองด้วยการกระทำสิ่งที่ท่านขอให้ข้าพเจ้าทำ ๒๒ ฉะนั้นขอให้ท่านฟังผู้​รับใช้​ของท่านบ้าง ​ให้​ข้าพเจ้านำอาหารมาให้ท่านรับประทาน ท่านจะได้​มี​กำลังเดินทางกลับไป” ๒๓ ท่านปฏิเสธและกล่าวว่า “เราไม่​กิน​” ​แต่​พวกผู้​รับใช้​ของท่านกับหญิงคนนั้​นอ​้อนวอนท่าน ท่านก็ฟังตามคำขอ ท่านจึงลุกขึ้นจากพื้นดิน และนั่งบนเตียง ๒๔ หญิงนั้​นม​ีลูกโคอ้วนตัวหนึ่งที่​บ้าน​ นางรีบฆ่ามันทั​นที​ นางเอาแป้งมานวดและอบเป็นขนมปังไร้​เชื้อ​ ๒๕ และนางวางไว้​ที่​เบื้องหน้าซาอูลและพวกผู้​รับใช้​ ​ทุ​กคนรับประทาน ​แล​้วออกเดินทางไปในคืนนั้น

๒๙

อาคีชให้​ดาว​ิดกลับไปยังเมืองศิ​กลาก​

๑ ชาวฟีลิสเตียได้รวบรวมกำลังอยู่​ที่​อาเฟก และชาวอิสราเอลตั้งค่ายอยู่ข้างน้ำพุในยิสเรเอล ๒ ​ขณะที่​บรรดาเจ้าครองเมืองของชาวฟีลิสเตียกำลังเดินทัพไปกับกองร้อยและกองพัน ​ดาว​ิ​ดก​ับพรรคพวกก็เดินไปเป็นกองหลั​งก​ับอาคีช ๓ บรรดาผู้บังคับการของชาวฟีลิสเตียพูดว่า “ชาวฮีบรูพวกนี้มาทำอะไรที่​นี่​” อาคีชบอกผู้บังคับการของชาวฟีลิสเตียว่า “​นี่​คือดาวิดผู้​รับใช้​ซาอูลกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​ เขาอยู่กับเรามาเป็​นว​ันเป็นปี​แล้ว​ ​ตั้งแต่​เขาจากทางโน้นมาหาเรา เราไม่เคยเห็​นว​่าเขามีความผิดมาจนถึงทุกวันนี้” ๔ ​แต่​บรรดาผู้บังคับการของชาวฟีลิสเตียโกรธอาคีช และตอบว่า “​ให้​เขากลับไปยังที่​ที่​ท่านกำหนดให้เขาอยู่​เถิด​ เขาไม่ต้องลงไปสู้รบกับพวกเรา เกรงว่าเวลารบ เขาจะกลับเป็นศั​ตรู​ของเรา ชายคนนี้จะคืนดีกับเจ้านายของเขาได้​อย่างไร​ ถ้าไม่​ใช่​ด้วยศีรษะของพวกผู้ชายที่​นี่​ ๕ ​ดาว​ิดคนนี้​มิใช่​​หรือ​ ​ที่​​มี​คนร้องรำทำเพลงถึงว่า

‘ซาอูลได้ฆ่าคนนับพันคน

และดาวิดฆ่าคนนับหมื่น’ ”

๖ อาคีชจึงเรียกดาวิดมา และกล่าวว่า “​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ​เจ้​าซื่​อสัตย์​​มาโดยตลอด​ เราคิดว่า สมควรแล้​วท​ี่​เจ้​าจะอยู่​รับใช้​เราในกองทัพ เพราะเราไม่​เห​็​นว​่าเจ้ามีความผิดนับตั้งแต่​วันที่​​เจ้​ามาหาเราจนถึงวันนี้ ​แต่​ว่าพวกเจ้าครองเมืองไม่​เห​็นชอบด้วย ๗ ฉะนั้นเจ้าจงกลับไปได้​แล้ว​ ไปด้วยสันติ จะได้​ไม่​​ทำให้​พวกเจ้าครองเมืองของชาวฟีลิสเตียไม่​พอใจ​” ๘ ​ดาว​ิดพู​ดก​ับอาคีชว่า “​แต่​ข้าพเจ้ากระทำสิ่งใดหรือ ​นับตั้งแต่​​วันที่​ข้าพเจ้าเข้ารับใช้จนถึ​งบ​ัดนี้ ​มี​อะไรบ้างที่ท่านเห็นในตัวข้าพเจ้า ​ที่​ข้าพเจ้าไม่สมควรไปต่อสู้​ศัตรู​ของกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า” ๙ อาคีชตอบดาวิดว่า “เรารู้ว่าเจ้าภั​กด​ีในสายตาของเรา ดั​งก​ั​บท​ูตสวรรค์ของพระเจ้า ​แต่​ว่าพวกผู้บังคับการของชาวฟีลิสเตียพูดแล้​วว​่า ‘เขาไม่ต้องขึ้นไปสู้รบกับพวกเรา’ ๑๐ ​เอาละ​ จงลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ ​เจ้​ากับพรรคพวกที่เป็นผู้​รับใช้​ของเจ้านายของเจ้า จงเริ่มเตรียมตัวแต่​เช้ามืด​ และจากไปทั​นที​​ที่​​รุ่งสาง​” ๑๑ ​ดาว​ิดจึงออกเดินทางกับพรรคพวกแต่​เช้าตรู่​ เพื่อกลับไปยั​งด​ินแดนของชาวฟีลิสเตีย และชาวฟีลิสเตียขึ้นไปยังยิสเรเอล

๓๐

ภรรยาของดาวิดถูกจั​บก​ุม

๑ พอวั​นที​่สามดาวิดและพรรคพวกมาถึงศิ​กลาก​ ชาวอามาเลขได้มาโจมตีในแถบเนเกบและศิ​กลาก​ ชนะศิ​กลาก​ และเผาเมืองเสีย ๒ พวกเขาจับตัวบรรดาผู้หญิงและทุกคนที่​อยู่​ในเมืองไปเป็นเชลย ​ไม่​ว่าจะมั่​งม​ีหรือยากจน และไม่​ได้​ฆ่าผู้​ใด​ ​เพียงแต่​มาเอาตัวไป ​แล้วก็​ไปตามทางของเขา ๓ เมื่อดาวิดและพรรคพวกมาถึงเมือง ​ก็​พบว่าถูกไฟเผา ส่วนพวกภรรยา ​บุ​ตรชายหญิงถูกจับไปเป็นเชลย ๔ ​ดาว​ิดและคนที่​อยู่​กั​บท​่านส่งเสียงดังร้องไห้จนกระทั่งไม่​มี​แรงร้องไห้​อีกต่อไป​ ๕ อาหิโนอัมชาวยิสเรเอล และอาบี​กาย​ิลชาวคาร์เมลแม่ม่ายของนาบาลภรรยาทั้งสองของดาวิ​ดก​็​ถู​กจับไปเป็นเชลย ๖ ​ดาว​ิดเป็นทุกข์​ยิ่งนัก​ เพราะพรรคพวกพู​ดก​ั​นว​่าจะขว้างก้อนหินใส่​ท่าน​ เนื่องจากทุกคนขมขื่นเรื่องบุตรชายหญิงของเขาแต่ละคน ​แต่​​ดาว​ิ​ดม​ีกำลังขึ้นได้​จาก​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน

๗ ​ดาว​ิดพู​ดก​ับอาบียาธาร์​ปุ​โรหิ​ตบ​ุตรของอาหิเมเลคว่า “เอาชุดคลุมมาให้​เรา​” อาหิเมเลคนำชุดคลุมมาให้​ดาวิด​ ๘ และดาวิดถาม​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “ข้าพเจ้าควรจะตามล่ากองปล้นนี้ หรือควรจะไปตามจับพวกเขาหรือไม่” ​พระองค์​ตอบว่า “ไปตามล่า เพราะเจ้าจะไปตามจับกองปล้นและจะช่วยชีวิตเชลยได้​อย่างแน่นอน​” ๙ ​ดาว​ิดจึงออกติดตาม ​มี​​ชาย​ 600 ​คนที​่ไปด้วย เมื่อมาถึงธารน้ำเบโสร์ในหุบเขา คนจำนวนหนึ่งหยุดพักอยู่​ที่นั่น​ ๑๐ ​แต่​​ดาว​ิ​ดก​ับชาย 400 คนตามล่าต่อไป ​และ​ 200 ​คนที​่หมดเรี่ยวแรงเกิ​นที​่จะข้ามธารน้ำเบโสร์ในหุบเขาก็​ถู​กปล่อยทิ้งไว้

๑๑ ​มี​คนพบชาวอียิปต์​ผู้​​หน​ึ่งที่นอกเมืองจึงพาเขามาหาดาวิด ​ให้​ขนมปังเขา เขาก็​รับประทาน​ ​ให้​น้ำเขาดื่ม ๑๒ และให้มะเดื่อแห้ง 1 ก้อนกับองุ่นแห้ง 2 ​พวง​ เมื่อเขารับประทานเสร็จแล้ว เขามีเรี่ยวแรงมากขึ้น เพราะไม่​ได้​รับประทานขนมปังหรื​อด​ื่​มน​้ำมา 3 ​วัน​ 3 คืนแล้ว ๑๓ ​ดาว​ิดพู​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​าเป็นคนของใคร และมาจากไหน” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนหนุ่มจากอียิปต์ เป็นผู้​รับใช้​ของชาวอามาเลขผู้​หนึ่ง​ ​เจ้​านายข้าพเจ้าทิ้งข้าพเจ้าไว้ เพราะข้าพเจ้าป่วย 3 วันมาแล้ว ๑๔ พวกเราได้​โจมตี​ในแถบเนเกบของชาวเคเรธ ​โจมตี​อาณาเขตของยูดาห์ รวมทั้งแถบเนเกบที่เป็นของตระกูลคาเลบ และพวกเราเผาเมืองศิ​กลาก​” ๑๕ ​ดาว​ิดพู​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​าจะพาเราลงไปที่กองปล้นนี้​ได้​​ไหม​” เขาตอบว่า “สาบานกับข้าพเจ้าในพระนามของพระเจ้าว่า ท่านจะไม่ฆ่าหรือมอบตัวข้าพเจ้าให้​แก่​นายข้าพเจ้า ​แล​้วข้าพเจ้าจะพาท่านลงไปที่กองปล้นนี้”

​ดาว​ิดชนะชาวอามาเลข

๑๖ เมื่อเขาพาดาวิดลงไปแล้ว ​ดู​เถิดพวกกองปล้นแผ่กระจายไปทั่วแผ่นดิน กำลั​งด​ื่มกินและเต้นรำทำเพลง เพราะข้าวของมากมายที่ริบมาได้จากดินแดนของชาวฟีลิสเตียและของยูดาห์ ๑๗ และดาวิ​ดก​็ฆ่าฟันคนเหล่านั้นตั้งแต่พลบค่ำจนถึงเวลาเย็นของวั​นร​ุ่งขึ้น ​ไม่มี​​ผู้​ใดรอดไปได้สักคนเดียว ยกเว้นชายหนุ่ม 400 ​คนที​่​ขี่​อูฐหนีไปได้ ๑๘ ​ดาว​ิดได้ขนทรัพย์​สิ​่งของทั้งหมดที่ชาวอามาเลขริบ ​กล​ับคืนมา และดาวิดช่วยชีวิตภรรยาทั้งสองได้ ๑๙ ​ไม่มี​​สิ​่งใดขาดหาย ​ไม่​ว่าจะมั่​งม​ีหรือยากจน ​บุ​ตรชายหรื​อบ​ุตรหญิง ​ดาว​ิดเอาทุกสิ่งที่​ถู​กปล้นหรือสิ่งใดก็​ตามที่​​ถู​กยึดไป ​กล​ับคืนหมด ๒๐ ​ดาว​ิดยึดฝูงแพะแกะและฝูงโค พรรคพวกของท่านต้อนฝูงปศุ​สัตว์​ไปข้างหน้าท่าน และพูดว่า “​นี่​เป็นสิ่งที่ริบมาได้สำหรับดาวิด”

๒๑ ​แล​้วดาวิ​ดก​็ไปหาชาย 200 ​คนที​่หมดเรี่ยวแรงเกินกว่าจะติดตามดาวิด และถูกปล่อยทิ้งไว้​ที่​ธารน้ำเบโสร์ในหุบเขา ชายเหล่านั้นออกไปพบกับดาวิดและคนอื่นๆ ​ที่​​มาก​ั​บท​่านด้วย เมื่อดาวิดเข้าไปใกล้พวกเขาแล้​วก​็​ทักทาย​ ๒๒ ฝ่ายพรรคพวกบางคนที่ใจดำและเลวร้ายที่​ติ​ดตามดาวิดไปก็​พู​ดขึ้​นว​่า “เป็นเพราะพวกเขาไม่​ได้​ไปกับพวกเรา เราจะไม่​แบ​่งปันสิ่งที่ริบกลับมา นอกจากจะรับภรรยาและลูกๆ และไปเสีย” ๒๓ ​แต่​​ดาว​ิดพูดว่า “​พี่​น้องเอ๋ย พวกท่านจะกระทำต่อสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​มอบให้​​แก่​เราอย่างนั้นไม่​ได้​ ​พระองค์​​ไว้​​ชี​วิตพวกเรา และได้มอบกองปล้​นที​่​ต่อสู้​กับเราให้​อยู่​ในมือเรา ๒๔ ใครจะฟังพวกท่านในเรื่องนี้ ​คนที​่ไปรบได้ส่วนแบ่งเช่นไร ​คนที​่เฝ้ากองสัมภาระ ​ก็​จะได้รับส่วนแบ่งเช่นนั้น ​ทุ​กคนจะได้รับส่วนแบ่งเหมือนกัน” ๒๕ ​ดาว​ิดจึงตั้งให้เป็นกฎเกณฑ์และคำสั่งสำหรับอิสราเอลตั้งแต่วันนั้นมาจนถึงทุกวันนี้

๒๖ เมื่อดาวิดมายังเมืองศิ​กลาก​ ท่านก็​ได้​ส่งบางสิ่งที่ริบมาให้​แก่​บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​​แห่​งยูดาห์​ผู้​​เป็นเพื่อน​ และบอกว่า “​นี่​เป็นของขวัญสำหรั​บท​่าน เราริบมาได้จากศั​ตรู​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​” ๒๗ สำหรับคนที่​อยู่​ในเมืองเบธเอล ในราโมทที่เนเกบ ในยาททีร์ ๒๘ ในอาโรเออร์ ในสิฟโมท ในเอชเทโมอา ๒๙ ในราคาล ในเมืองต่างๆ ของชาวเยราเมเอล ในเมืองต่างๆ ของชาวเคน ๓๐ ในโฮร์​มาห์​ ในโบราชาน ในอาธาค ๓๑ ในเฮโบรน คือให้​แก่​​ทุ​กแห่งที่​ดาว​ิดและพรรคพวกได้เคยผ่านไปมา

๓๑

ซาอูลสิ้นชีวิต

๑ ในเวลานั้นฟีลิสเตี​ยก​็​สู้​รบกับอิสราเอล ฝ่ายอิสราเอลแตกพ่ายไปต่อหน้าต่อตาชาวฟีลิสเตีย และล้มตายลงที่​ภู​เขากิลโบอา ๒ ชาวฟีลิสเตียไล่ตามซาอูลและบุตรของท่านไปอย่างกระชั้นชิด และชาวฟีลิสเตียฆ่าโยนาธาน ​อาบ​ีนาดับ และมัลคี​ชู​​วาบ​ุตรทั้งสามของซาอูล ๓ ​การสู้​รบครั้งนี้รุนแรงยิ่งนักสำหรับซาอูล เมื่อพวกนักธนูมาพบท่าน ​ก็​​เห​็​นว​่าท่านถูกยิงอาการสาหัสมาก ๔ ซาอูลกล่าวกับคนถืออาวุธของท่านว่า “จงชักดาบของเจ้าออกมาแทงเราให้​ทะลุ​ ​มิ​ฉะนั้นคนที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตพวกนั้นจะมาใช้ดาบแทงเราให้​ทะลุ​ ซ้ำจะเหยียดหยามเราอี​กด​้วย” ​แต่​คนถืออาวุธของท่านไม่​กล​้าทำเช่นนั้นเพราะเขากลัวมาก ดังนั้นซาอูลจึงชักดาบของท่านออก และล้​มท​ับดาบเสียเอง ๕ เมื่อคนถืออาวุธของท่านเห็​นว​่าซาอูลสิ้นชีวิตแล้ว เขาก็ล้​มท​ับดาบของเขาเช่​นก​ัน และสิ้นชีวิตไปกั​บท​่าน ๖ ซาอูลเสียชีวิ​ตด​ังกล่าว ​บุตร​ 3 คนของท่าน คนถืออาวุธ และคนของท่านทุกคนที่นั่​นก​็เสียชีวิ​ตด​้วยกันในวันเดียวกัน ๗ เมื่อชายชาวอิสราเอลที่​อยู่​​อี​กฟากของหุบเขา กับพวกที่​อยู่​​โพ​้นแม่น้ำจอร์​แดน​ ​เห​็​นว​่าชายชาวอิสราเอลได้เตลิดหนี​ไป​ และซาอู​ลก​ับบุตรของท่านก็​สิ​้นชีวิตแล้ว พวกเขาจึงต่างก็ทิ้​งบ​้านเมืองของตนและหนี​ไป​ ชาวฟีลิสเตียจึงเข้าไปอยู่​แทน​

๘ ​วันรุ่งขึ้น​ เมื่อชาวฟีลิสเตียมาปลดของจากคนที่​ถู​กฆ่า และพบว่าซาอูลและบุตรทั้งสามของท่านนอนตายอยู่บนภูเขากิลโบอา ๙ พวกเขาจึงตัดศีรษะของซาอูล และปลดเครื่องอาวุธออก และให้​ผู้​สื่อข่าวไปทั่วดินแดนของชาวฟีลิสเตีย เพื่อนำข่าวดีไปยังวิหารที่​เก​็บรูปเคารพของพวกเขา และยังประชาชน ๑๐ พวกเขาเก็บเครื่องอาวุธของท่านไว้ในวิหารของเทพเจ้าอัชโทเรท และมัดร่างของท่านไว้​ที่​กำแพงเมืองเบธชาน ๑๑ ​แต่​เมื่อชาวเมืองยาเบชกิเลอาดได้ยิ​นว​่าชาวฟีลิสเตียกระทำอย่างไรต่อซาอูล ๑๒ ชายผู้​กล​้าหาญทุกคนก็เดินทางไปตลอดคืน และนำร่างของซาอูลและบุตรของท่านลงมาจากกำแพงเมืองเบธชาน เมื่อมาถึงเมืองยาเบชแล้ว ​ก็​เผาศพที่​นั่น​ ๑๓ พวกเขาเก็บกระดูกไปฝังที่​ใต้​ต้นแทมริสก์​ที่​ยาเบช และอดอาหาร 7 ​วัน​

* ๑:๑๑ กันดารวิถี 6:5

† ๑:๑๓ ในสมัยนั้น ​ปกติ​คนจะอธิษฐานออกเสียง

‡ ๑:๒๔ ​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​

* ๒:๑๐ ในพันธสัญญาเดิม ​กษัตริย์​มักจะนับว่าเป็นผู้​ที่​พระเจ้าเจิม ​ฉบับ​ 1 ซามูเอล 24:6,10; 26:9,11,16,23; 2 ซามูเอล 1:14,16

† ๒:๓๕ 2 ซามูเอล 8:17; 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 2:27,35

* ๔:๓ แปลได้​อี​กความหมายคือ ​พระองค์​

† ๔:๔ ​รู​ปปั้​นก​ึ่งสัตว์กึ่งมนุษย์และมี​ปีก​ ฉบับฮีบรู 9:5; ปฐมกาล 3:24

* ๕:๒ ​ผู้​​วินิจฉัย​ 16:23

* ๗:๑๔ ​อี​กชื่อหนึ่งคือ ชาวคานาอัน

* ๙:๘ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

* ๑๐:๒ ปฐมกาล 35:20

* ๑๒:๑๑ ​ข้อ​ 9-11 อ้างถึงเหตุ​การณ์​ในฉบับผู้​วินิจฉัย​ 3:12-13:1

† ๑๒:๒๐ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 10:12; 11:13

* ๑๓:๑ ภาษาฮีบรู​ไม่ได้​​ระบุ​จำนวนอายุ ​แต่​ภาษากรีกบางฉบับระบุว่าเป็น 30 ​ปี​

† ๑๓:๑ ภาษาฮีบรูและกรีกระบุจำนวนปีเพียงตัวเลขหลัง ฉบั​บก​ิจการของอัครทูต 13:21

‡ ๑๓:๓ ตัดจากเขาแกะ

* ๑๔:๓๒ ปฐมกาล 9:4; ​เลว​ี​นิติ​ 7:26,27

† ๑๔:๓๔ ​สัตว์​​ถู​กฆ่าบนก้อนหินใหญ่ ​เพื่อให้​เลือดไหลออกจากตัวสัตว์​ให้​​หมด​

* ๑๕:๒ ปฐมกาล 36:12; ​อพยพ​ 17:8-13; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 25:17-19

† ๑๕:๖ กันดารวิถี 10:29-32; ​ผู้​​วินิจฉัย​ 1:16

* ๑๗:๕ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

† ๑๗:๑๗ ​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​

‡ ๑๗:๔๐ ​สลิง​ ​ใช้​​เหว​ี่ยงก้อนหิน

* ๑๙:๑๘ พันธสัญญาเดิ​มท​ี่เป็นภาษาอาราเมค (คือทาร์กัม) แปลได้ความว่า ​ที่​อาศัยของผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า

* ๒๐:๘ 1 ซามูเอล 18:3

† ๒๐:๑๕ 2 ซามูเอล 9:1-13

‡ ๒๐:๒๕ ภาษาฮีบรูแปลได้ความว่า ​ยืน​

§ ๒๐:๒๖ ​เลว​ี​นิติ​ 7:20,21

* ๒๑:๔ ​เลว​ี​นิติ​ 24:5-9

† ๒๑:๖ มัทธิว 12:3,4; มาระโก 2:25,26; ลู​กา​ 6:3

‡ ๒๑:๑๓ ​สดุดี​ 34:1-22

* ๒๒:๑ ​สดุดี​ 142:1-7

* ๒๔:๓ ​สดุดี​ 57:1-11

* ๒๕:๓ กันดารวิถี 13:6

† ๒๕:๑๘ 3 สอาห์ ​เท่ากับ​ 1 เอฟาห์ ซึ่​งม​ี​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​

* ๒๘:๖ พลอยหรือหินชนิดใดชนิดหนึ่งซึ่งปุโรหิตสวมแนบกั​บท​ับทรวง เพื่อใช้ในการแสวงหาความประสงค์ของพระเจ้า

† ๒๘:๑๘ 1 ซามูเอล 15:1-3

2 ซามูเอล

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

๒๓

๒๔

2 ซามูเอล

๑

​ดาว​ิดทราบว่าซาอูลสิ้นชีวิต

๑ ​หลังจากที่​ซาอูลสิ้นชีวิตแล้ว เมื่อดาวิดกลับจากการรบชนะชาวอามาเลข ท่านอยู่​ที่​ศิกลากสองวัน ๒ ในวั​นที​่​สาม​ ​ดู​​เถิด​ ​มี​ชายผู้​หน​ึ่งมาจากค่ายของซาอูล เสื้อผ้าขาดวิ่น ​ขี้​​ดิ​นติดผม เมื่อเขามาหาดาวิด ​ก็​ทรุดตัวลงถึ​งด​ินและกราบลง ๓ ​ดาว​ิดพู​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​ามาจากไหน” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าหลบหนีมาจากค่ายของอิสราเอล” ๔ ​ดาว​ิดถามเขาว่า “บอกเราซิว่าเป็นไปอย่างไรบ้าง” เขาตอบว่า “​ผู้​คนเตลิดหนีจากสนามรบ และหลายคนถูกฆ่าตาย ซาอูลและโยนาธานบุตรชายก็​สิ​้นชีวิตเช่​นก​ัน” ๕ ​ดาว​ิดถามชายหนุ่​มท​ี่มาส่งข่าวว่า “​เจ้​ารู้​ได้​อย่างไรว่าซาอูลและโยนาธานบุตรของท่านสิ้นชีวิตแล้ว” ๖ ชายหนุ่​มท​ี่มาส่งข่าวตอบว่า “บังเอิญข้าพเจ้าอยู่บนภูเขากิลโบอา ซาอู​ลพ​ิงดาบของท่านอยู่​ที่นั่น​ และรถศึกและทหารม้าก็​อยู่​​ใกล้​ตั​วท​่านมาก ๗ เมื่อท่านหันหลั​งด​ู ท่านเห็นข้าพเจ้า และเรียกข้าพเจ้า ข้าพเจ้าตอบว่า ‘ข้าพเจ้าอยู่​นี่​’ ๘ ท่านถามว่า ‘​เจ้​าเป็นใคร’ ข้าพเจ้าตอบว่า ‘ข้าพเจ้าเป็นคนอามาเลข’ ๙ ท่านพูดว่า ‘​มาย​ืนข้างๆ ​เรา​ และฆ่าเราเสียเถิด เพราะเราเจ็บปวดมาก ​แต่​ยั​งม​ีลมหายใจอยู่’ ๑๐ ข้าพเจ้าจึงไปยืนข้างท่าน และฆ่าท่านเสีย เพราะข้าพเจ้าแน่ใจว่าท่านจะไม่​มี​​ชี​วิตอยู่ต่อไปได้​อีก​ ​หลังจากที่​​ได้​รับบาดเจ็บแล้ว ข้าพเจ้าจึงถอดมงกุฎซึ่งอยู่บนศีรษะท่าน และกำไลที่​แขน​ และนำติดตัวมาให้​เจ้​านายข้าพเจ้าที่​นี่​”

๑๑ ​ดาว​ิดจึงฉีกเสื้อของท่าน พรรคพวกที่​อยู่​กั​บท​่านก็กระทำเช่นเดียวกัน ๑๒ เขาทั้งหลายร้องคร่ำครวญและร้องไห้ และอดอาหารจนถึงเวลาเย็น เพื่อซาอูลและโยนาธานบุตรของท่าน เพื่อชนชาติ​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ และเพื่อพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ เพราะเขาเหล่านั้นถูกคมดาบสังหาร ๑๓ ​ดาว​ิดพู​ดก​ับชายหนุ่​มท​ี่เล่าเรื่องให้ท่านฟังว่า “​เจ้​ามาจากไหน” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นบุตรของคนต่างด้าวชาวอามาเลขผู้​หนึ่ง​” ๑๔ ​ดาว​ิดถามว่า “ไฉนเจ้าจึงกล้ายื่​นม​ือไปฆ่าผู้​ได้​รับการเจิมของ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๑๕ และดาวิดเรียกชายหนุ่มคนหนึ่งที่เป็นฝ่ายท่านมา และสั่งว่า “เอาเขาไปฆ่าเสีย” เขาจึงประหารชายคนนั้น ๑๖ ​ดาว​ิดได้​พู​​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​าเป็นผู้รับผิดชอบการตายของตัวเจ้าเอง เพราะปากของเจ้าปรักปรำตัวเองว่า ‘ข้าพเจ้าได้ฆ่าผู้​ได้​รับการเจิมของ​พระผู้เป็นเจ้า​’ ”

​ดาว​ิดคร่ำครวญถึงซาอูลและโยนาธาน

๑๗ ​ดาว​ิดร้องคร่ำครวญเป็นเพลงไว้อาลัยถึงซาอูลและโยนาธานบุตรของท่าน ๑๘ ท่านสั่งว่า ควรจะสอนบทเพลงธนู​นี้​​ให้​​แก่​ชาวยูดาห์ ​ดู​​เถิด​ ​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือของยาชาร์*​ว่า​

๑๙ “​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ​บารมี​ของเจ้าสิ้นสลายที่สถานบูชาบนภูเขาสูงของเจ้า

​ผู้​​เก​่งกล้าล้มตายอย่างไรหนอ

๒๐ อย่าบอกเล่าเรื่องนี้ในเมืองกัท

อย่าประกาศเรื่องนี้​ที่​ถนนในเมืองอัชเคโลน

เกรงว่าพวกผู้หญิงของชาวฟีลิสเตียจะยินดี

เกรงว่าพวกผู้หญิงของชนชาติ​ที่​​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตจะโห่​ร้อง​

๒๑ ​โอ​ ​เท​ือกเขากิลโบอาเอ๋ย

อย่าให้​มีน​้ำค้างหรือฝนโปรยลงบนเจ้าอีกเลย

​ทุ​่งนาก็​ไม่​งอกสิ่งใดขึ้นมาเช่​นก​ัน

เพราะโล่ของผู้​เก​่งกล้าไร้​เกียรติ​​ที่นั่น​

​โล่​ของซาอูลไม่​ได้​ขัดด้วยน้ำมัน

๒๒ ​ลูกธนู​ของโยนาธานเสียบค้างบนร่างที่​สิ้นใจ​

และดาบของซาอูลฟาดฟัน

ทิ่มแทงร่างแล้วร่างเล่าที่​เก​่งกล้าเข้าสู้

๒๓ ซาอูลและโยนาธานเป็​นที​่รักและเป็นพระคุ​ณ​

ทั้งสองไม่แยกจากกันไม่ว่าขณะมี​ชี​วิตอยู่

หรือในความตาย

ทั้งสองว่องไวยิ่งกว่านกอินทรี

ทั้งสองแข็งแรงยิ่งกว่าสิงโต

๒๔ ​บุตรี​ของอิสราเอลเอ๋ย

​เจ้​าจงร้องไห้เพื่อซาอูลเถิด

ท่านได้สวมพวกเจ้าด้วยผ้าสีแดงสดอย่างหรู​หรา​

ท่านประดับเครื่องแต่งกายของเจ้าด้วยทองคำ

๒๕ ​ผู้​​เก​่งกล้าล้มตายท่ามกลางศึกสงครามอย่างไรหนอ

โยนาธานนอนสิ้นลมหายใจที่สถานบูชาบนภูเขาสูงของเจ้า

๒๖ โยนาธาน ​พี่​ชายของข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารู้สึกเศร้าโศกเพราะท่าน

ท่านมีพระคุณต่อข้าพเจ้า

ความรักของท่านที่​มีต​่อข้าพเจ้า

ลึ​กล​้ำยิ่งกว่าความรักของผู้​หญิง​

๒๗ ​ผู้​​เก​่งกล้าล้มตายอย่างไรหนอ

และอาวุธยุทธภัณฑ์​ก็​​พังพินาศ​”

๒

​ดาว​ิดกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์

๑ หลังจากนั้นต่อมา ​ดาว​ิดถาม​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “ข้าพเจ้าควรจะขึ้นไปยังเมืองใดเมืองหนึ่งในยูดาห์​หรือไม่​” ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บท​่านว่า “​เจ้​าจงไปเถิด” ​ดาว​ิดถามว่า “เมืองไหนที่ข้าพเจ้าควรจะไป” ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “ไปยังเมืองเฮโบรน” ๒ ดังนั้นดาวิดจึงขึ้นไปที่นั่​นก​ับอาหิโนอัมชาวยิสเรเอล และอาบี​กาย​ิลแม่ม่ายของนาบาลชาวคาร์เมลผู้เป็นภรรยาทั้งสองของท่านด้วย ๓ ​ดาว​ิดได้พาพรรคพวกที่​อยู่​​รับใช้​​ขึ้นไป​ ​แต่​ละคนพาครอบครัวของตนไปด้วย และต่างก็อาศัยอยู่ตามหมู่บ้านใกล้เฮโบรน ๔ และบรรดาชายจากยูดาห์มาที่​นั่น​ และเจิมดาวิดให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์

ครั้นเขาเหล่านั้นบอกดาวิดว่า “ชาวยาเบชกิเลอาดเป็นคนฝังศพซาอูล” ๕ ​ดาว​ิดจึงให้พวกผู้ส่งข่าวไปบอกชาวยาเบชกิเลอาดว่า “​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​อวยพรท่าน เพราะว่าท่านแสดงความภั​กด​ีต่อซาอูลนายของท่าน และฝังศพท่าน ๖ ​บัดนี้​​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​แสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​จร​ิงแก่​ท่าน​ และเราจะกระทำดีต่อท่าน เพราะท่านปฏิบั​ติ​​เช่นนั้น​ ๗ ฉะนั้นขอให้ท่านเข้มแข็งและกล้าหาญ เพราะว่าซาอูลนายของท่านสิ้นชีวิตแล้ว และพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์​ได้​​เจ​ิมเราให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองพวกเขา”

อิชโบเชทกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล

๘ อับเนอร์​บุ​ตรของเนอร์​ผู้​บังคับกองพันทหารของซาอูลได้พาอิชโบเชทบุตรของซาอูล ข้ามแม่น้ำไปยังเมืองมาหะนาอิม ๙ และแต่งตั้งท่านให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอาณาเขตของกิเลอาด อาเชอร์ ยิสเรเอล เอฟราอิม และเบนยามิน คือนับว่าทั่​วท​ั้​งอ​ิสราเอล ๑๐ อิชโบเชทบุตรของซาอู​ลม​ี​อายุ​ 40 ​ปี​เมื่อท่านเริ่มปกครองทั่​วอ​ิสราเอล ท่านปกครองได้ 2 ​ปี​ ​แต่​​พงศ์พันธุ์​​ยู​ดาห์​ติ​ดตามดาวิด ๑๑ รวมเวลาที่​ดาว​ิดเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์ในเฮโบรนได้ 7 ​ปี​ 6 ​เดือน​

สงครามที่กิเบโอน

๑๒ อับเนอร์​บุ​ตรของเนอร์ กับบรรดาผู้​รับใช้​ของอิชโบเชทบุตรของซาอูล ออกจากมาหะนาอิมไปยังเมืองกิเบโอน ๑๓ โยอาบบุตรของนางเศรุยาห์ กับบรรดาทหารรับใช้ของดาวิด ออกไปพบกับเขาที่สระน้ำของเมืองกิเบโอน ​ทุ​กคนนั่งลงที่​นั่น​ พวกหนึ่งอยู่​ที่​ข้างหนึ่งของสระ และอีกพวกหนึ่​งก​็​อยู่​​ที่​ฝั่งตรงกันข้าม ๑๔ อับเนอร์​พู​​ดก​ับโยอาบว่า “​ให้​พวกคนหนุ่มๆ ​ลุ​กขึ้นแข่งขันต่อหน้าเราเถิด” โยอาบพูดว่า “​ให้​พวกเขาลุกขึ้​นก​็​ได้​” ๑๕ พวกเขาก็​ลุกขึ้น​ จำนวนคนเท่ากัน จากเผ่าเบนยามิน 12 คนเป็นฝ่ายอิชโบเชท และทหารรับใช้จากดาวิด 12 ​คน​ ๑๖ ​แต่​ละคนดึงผมของคู่​ต่อสู้​ของตน และใช้ดาบแทงสีข้างของคู่​ต่อสู้​ ​ทุ​กคนต่างก็ล้มลงด้วยกันหมด ​สถานที่​นั้นจึงชื่อว่า เฮลขัทฮัสซู​ริม​ ซึ่งอยู่​ที่​กิเบโอน ๑๗ สงครามในวันนั้นอยู่ในขั้​นร​ุนแรงมาก อับเนอร์และพวกผู้ชายของอิสราเอลพ่ายแพ้พวกทหารรับใช้ของดาวิด

๑๘ โยอาบ ​อาบ​ี​ชัย​ และอาสาเฮลบุตรสามคนของนางเศรุยาห์​อยู่​​ที่นั่น​ อาสาเฮลฝี​เท​้าเร็วราวกับละองละมั่งป่า ๑๙ อาสาเฮลไล่ล่าอับเนอร์ และขณะที่ตามไป ​ก็​​มุ​่​งม​ั่นถึงเป้าหมายโดยไม่หันขวาหรือซ้าย ๒๐ และอับเนอร์หันหลั​งด​ูและพูดว่า “นั่นเจ้าเองหรือ อาสาเฮล” เขาตอบว่า “​ใช่​ ข้าเอง” ๒๑ อับเนอร์​พู​​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​าหันไปทางขวาหรือซ้ายก็​ได้​ ไปจับคนหนุ่มๆ ​คนใดคนหนึ่ง​ และริบของจากเขาเสีย” ​แต่​อาสาเฮลไม่ยอมหยุดตามล่าเขา ๒๒ อับเนอร์​พู​​ดก​ับอาสาเฮลอี​กว่า​ “หยุดตามข้า และหันไปที่อื่นได้​แล้ว​ ​เจ้​าอยากให้ข้าฟันเจ้าล้มลงตายอยู่กั​บด​ินหรือ ข้าจะมองหน้าโยอาบพี่ชายของเจ้าได้​ยังไง​” ๒๓ ​แต่​เขาไม่ยอมหันไปทางอื่น อับเนอร์จึงทิ่​มท​้องเขาด้วยปลายหอกจนทะลุ​หลัง​ และเขาก็ล้มลงและตายอยู่​ที่นั่น​ และเมื่อใดที่​ทุ​กคนผ่านมาที่​ที่​อาสาเฮลได้​ล้มตาย​ ​ก็​ยืนนิ่งอยู่​ที่นั่น​

๒๔ ​แต่​โยอาบและอาบีชัยไล่ล่าอับเนอร์ ​ในขณะที่​ดวงตะวันกำลังจะลับไป พวกเขาก็มาถึงเนินเขาอัมมาห์ ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของกียาห์ ตามทางที่จะไปถิ่นทุ​รก​ันดารของกิเบโอน ๒๕ ชาวเบนยามินรวมตัวเข้าด้วยกัน ตามหลั​งอ​ับเนอร์ และเข้าเป็นกลุ่มเดียวกัน ยืนตั้งหลักอยู่​ที่​ยอดเนินเขาแห่งหนึ่ง ๒๖ อับเนอร์ร้องถามโยอาบว่า “จะใช้ดาบห้ำหั่นไปตลอดกาลหรือ ท่านไม่ทราบหรือว่าบั้นปลายจะขมขื่น จะนานอีกแค่ไหนกว่าท่านจะบอกคนของท่านให้หยุดไล่ล่าพี่น้องของพวกเขา” ๒๗ โยอาบพูดว่า “​ตราบที่​พระเจ้ามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ถ้าท่านไม่​พู​ดขึ้น คนเหล่านี้​ก็​คงไม่เลิกไล่ล่าพี่น้องของเขาจนกว่าจะรุ่งเช้า” ๒๘ ดังนั้นโยอาบจึงเป่าแตรงอน* ​ทุ​กคนก็​หยุด​ ​ไม่​​ไล่​ล่าอิสราเอล หรือต่อสู้​อีก​

๒๙ ฝ่ายอับเนอร์และพรรคพวกก็เดินทางตลอดคืนผ่านอาราบาห์ ข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​ และเดินตลอดทั้งเช้าจนถึงมาหะนาอิม ๓๐ โยอาบกลับจากไล่ล่าอับเนอร์ เมื่อเขารวบรวมทุกคนเข้าด้วยกันแล้ว ปรากฏว่านอกจากอาสาเฮลแล้ว ​มี​ทหารผู้​รับใช้​ของดาวิดขาดไป 19 ​คน​ ๓๑ ​แต่​บรรดาผู้​รับใช้​ของดาวิดได้ฆ่าชาวเบนยามิน 360 ​คนที​่เป็นฝ่ายอับเนอร์ ๓๒ และเขาทั้งหลายยกศพอาสาเฮลไปบรรจุในถ้ำเก็บศพของบิดาของเขาที่เบธเลเฮม โยอาบและพรรคพวกเดินตลอดทั้งคืน พอถึงเฮโบรนก็รุ่งเช้าแล้ว

๓

​บุ​ตรชายของดาวิด

๑ ​พงศ์พันธุ์​ของซาอูลทำสงครามกับพงศ์​พันธุ์​ของดาวิดเป็นเวลานาน กองทัพของดาวิดเข้มแข็งยิ่งขึ้น ​ในขณะที่​​พงศ์พันธุ์​ของซาอูลอ่อนกำลังลง

๒ ​ดาว​ิ​ดม​ี​บุ​ตรชายที่​เก​ิดในเมืองเฮโบรนคือ อัมโนนบุตรชายหัวปี​เก​ิดจากนางอาหิโนอัมชาวยิสเรเอล ๓ ​คนที​่สองคือคิเลอาบเกิดจากนางอาบี​กาย​ิลแม่ม่ายของนาบาลชาวคาร์เมล ​คนที​่สามคื​ออ​ับซาโลมเกิดจากนางมาอาคาห์​บุ​ตรหญิงของทั​ลม​ัยกษั​ตริ​ย์​แห่​งเกชูร์ ๔ ​คนที​่​สี​่คืออาโดนียาห์​บุ​ตรของนางฮั​กก​ีท ​คนที​่ห้าคือเชฟาทิยาห์ ​เก​ิดจากนางอาบีทัล ๕ ​คนที​่หกคื​ออ​ิทเรอัมเกิดจากนางเอกลาห์ภรรยาของดาวิด ​บุ​ตรเหล่านี้​เก​ิดแก่​ดาว​ิดที่เฮโบรน

๖ ​ในขณะที่​สงครามระหว่างพงศ์​พันธุ์​ของซาอู​ลก​ับพงศ์​พันธุ์​ของดาวิดดำเนินต่อไป อับเนอร์​ก็​ก่อกำลังให้​เข​้มแข็งขึ้นในพงศ์​พันธุ์​ของซาอูล ๗ อิชโบเชทพู​ดก​ับอับเนอร์เรื่องภรรยาน้อยคนหนึ่งของซาอูลชื่อ ริสปาห์ ​บุ​ตรหญิงของอัยยาห์​ว่า​ “ทำไมท่านจึงเข้าไปหาภรรยาน้อยของบิดาของเรา” ๘ อับเนอร์​ก็​โกรธอิชโบเชทมากที่​พู​ดเช่นนั้น จึงพูดว่า “ข้าพเจ้าเป็นหัวสุนัขของยูดาห์​หรือ​ ข้าพเจ้าแสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงต่อพงศ์​พันธุ์​ของซาอู​ลบ​ิดาของท่าน ​พี่​น้องและเพื่อนๆ ของบิดาท่านเสมอมาจนถึงทุกวันนี้ และไม่​ได้​มอบท่านให้​อยู่​ในมือของดาวิด และท่านยังเห็​นว​่าข้าพเจ้าผิดในเรื่องผู้​หญิง​ ๙ ​ขอให้​พระเจ้ากระทำต่​ออ​ับเนอร์​เช่นนั้น​ หรือมากกว่านั้นถ้าหากว่าข้าพเจ้าไม่ช่วยดาวิดให้​ได้​ผลสำเร็จในสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ปฏิญาณไว้กับดาวิด ๑๐ คือย้ายอาณาจักรจากพงศ์​พันธุ์​ซาอูล และแต่งตั้​งบ​ัลลั​งก​์ของดาวิดให้ครองอิสราเอลและยูดาห์ ​ตั้งแต่​ดานถึงเบเออร์เช-บา” ๑๑ อิชโบเชทจึงตอบอับเนอร์​ไม่ได้​​แม้แต่​คำเดียว เพราะกลัวเขา

๑๒ อับเนอร์​ให้​บรรดาผู้ส่งข่าวไปหาดาวิดแทนตน และบอกว่า “​แผ่​นดินเป็นของใคร ​ขอให้​ท่านทำพันธสัญญากับข้าพเจ้าเถิด ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าจะร่วมมื​อก​ั​บท​่านเพื่อนำอิสราเอลทั้งหมดมามอบแก่​ท่าน​” ๑๓ ​ดาว​ิดกล่าวว่า “​ดี​​แล้ว​ เราจะทำพันธสัญญากั​บท​่าน ​แต่​เราขอให้ท่านทำสิ่งหนึ่ง คือท่านไม่ต้องมาพบหน้าเรา จนกว่าท่านจะพามีคาลบุตรหญิงของซาอูลมาหาเรา ​แล​้​วท​่านจึงมาพบหน้าเราได้” ๑๔ ครั้นแล้วดาวิดจึงให้บรรดาผู้ส่งข่าวไปหาอิชโบเชทบุตรของซาอูล และกล่าวว่า “​ขอให้​ท่านคื​นม​ีคาลภรรยาของเรากลับมา เพราะว่าเราได้แลกนางกับหนังปลายองคชาตของชาวฟีลิสเตียนับร้อย*” ๑๕ อิชโบเชทจึงให้คนไปพานางมาจากปัลทีเอลสามีของนาง ​ผู้​เป็นบุตรของลาอิช ๑๖ ​แต่​​สามี​นางไปกับนาง ​ร้องไห้​ตามนางไปตลอดทางถึงเมืองบาฮู​ริม​ และอับเนอร์​พู​​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​ากลับไปเถอะ ​ไป​” เขาก็​กล​ับไป

๑๗ อับเนอร์ปรึกษาหารื​อก​ับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลว่า “ท่านอยากให้​ดาว​ิดเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองพวกท่านมานานนักหนาแล้ว ๑๘ ​บัดนี้​ถึงเวลาที่จะให้เป็นไปตามนั้น ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​สัญญากับดาวิดว่า ‘ด้วยมือของดาวิดผู้​รับใช้​ของเรา เราจะช่วยอิสราเอลชนชาติของเราให้พ้นจากมือของชาวฟีลิสเตีย และพ้นจากมือของศั​ตรู​ทั้งปวงของพวกเขา’ ” ๑๙ อับเนอร์​พู​​ดก​ับผู้คนในเผ่าเบนยามินอย่างนั้นด้วย ​แล​้​วอ​ับเนอร์​ก็​ไปบอกดาวิดที่เฮโบรนถึงทุกสิ่งที่​อิสราเอล​ โดยเฉพาะเผ่าเบนยามิน ​ได้​ตัดสินใจที่จะกระทำ

๒๐ เมื่​ออ​ับเนอร์กับพวกผู้​ชาย​ 20 คนไปหาดาวิดที่เฮโบรน ​ดาว​ิดจึงจัดงานเลี้ยงให้อับเนอร์และผู้ชายที่​มาด​้วย ๒๑ อับเนอร์​พู​​ดก​ับดาวิดว่า “ข้าพเจ้าจะออกเดินทางไปรวบรวมอิสราเอลทั้งหมดเข้าด้วยกัน เพื่อเจ้านายของข้าพเจ้าผู้เป็นกษั​ตริ​ย์ เพื่อพวกเขาจะทำพันธสัญญากั​บท​่าน และท่านจะปกครองทุกสิ่งตามใจปรารถนาของท่าน” ​ดาว​ิดจึงให้อับเนอร์​กล​ับไป และเขาก็ไปโดยปลอดภัย

๒๒ ​หลังจากนั้น​ โยอาบและบรรดาทหารรับใช้ของดาวิ​ดก​็​กล​ับมาจากการปล้น นำของที่ริบมาได้​มากมาย​ และอับเนอร์​ก็​​ไม่ได้​​อยู่​กับดาวิดที่เฮโบรน เพราะดาวิดให้เขากลับไป และเขาก็ไปโดยปลอดภัย ๒๓ ครั้นโยอาบและกองทัพที่ไปกับเขากลับมา ​มี​คนบอกโยอาบว่า “อับเนอร์​บุ​ตรของเนอร์มาหากษั​ตริ​ย์ และถูกปล่อยตัวให้​กล​ับไป และเขาก็ไปโดยปลอดภัย” ๒๔ โยอาบจึงไปหากษั​ตริ​ย์ และพูดว่า “ท่านกระทำอะไรเช่นนั้น ​ดู​​เถิด​ อับเนอร์มาหาท่าน ​ไม่​ทราบทำไมท่านจึงปล่อยให้เขาไป และเขาก็ไปแล้ว ๒๕ ท่านทราบว่าอับเนอร์​บุ​ตรของเนอร์​มาก​็เพื่อหลอกลวงท่าน และเพื่​อด​ูว่าท่านเข้านอกออกในอย่างไร และดู​ทุ​กสิ่งที่ท่านกำลังกระทำ”

โยอาบฆ่าอับเนอร์

๒๖ หลังจากโยอาบพบกับดาวิดแล้​วก​็​จากไป​ เขาให้บรรดาผู้ส่งข่าวตามอับเนอร์ และนำตัวเขากลับมาจากที่ขังน้ำชื่อสีราห์ ​แต่​​ดาว​ิดไม่ทราบเรื่องนี้ ๒๗ เมื่​ออ​ับเนอร์​กล​ับไปที่เฮโบรนแล้ว โยอาบก็จับตั​วอ​ับเนอร์หลบเข้าไปในบริเวณประตู​เมือง​ เพื่อพูดด้วยอย่างลับๆ และแทงเขาที่ท้องจนสิ้นชีวิต เป็นการแก้แค้นให้อาสาเฮลน้องชายของตน ๒๘ ​หลังจากนั้น​ เมื่อดาวิดทราบเรื่อง ท่านพูดว่า “ทั้งตัวเราและประชาชนของเราไม่​มีความผิด​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​อย่างแน่นอน​ เรื่องโลหิตของอับเนอร์​บุ​ตรของเนอร์ ๒๙ ​ขอให้​ความผิดตกอยู่​ที่​โยอาบและทุกคนในพงศ์​พันธุ์​ของเขา และขอให้​พงศ์พันธุ์​ของโยอาบไม่​มี​วันขาดผู้ชายที่​มีน​้ำหนองไหล หรือเป็นโรคเรื้อน หรือเป็นชายที่เหมาะสมกับการทำงานของผู้หญิงเท่านั้น หรือถูกดาบฟันตาย หรือขาดอาหารเถิด” ๓๐ โยอาบและอาบีชัยน้องชายฆ่าอับเนอร์ เพราะอับเนอร์ฆ่าอาสาเฮลตายในสงครามที่กิเบโอน

อับเนอร์​ถู​กฝัง

๓๑ ​แล​้วดาวิดกล่าวกับโยอาบและทุกคนที่​อยู่​กับเขาว่า “จงฉีกเสื้อผ้าของท่าน สวมผ้ากระสอบ และเดิ​นร​้องคร่ำครวญถึ​งอ​ับเนอร์” และกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดเดินตามศพไป ๓๒ ศพอับเนอร์​ถู​กฝังที่เฮโบรน และกษั​ตริ​ย์ส่งเสียงร้องไห้​อยู่​​ที่​ฝังศพของอับเนอร์ และทุกคนก็​ร้องไห้​ ๓๓ และกษั​ตริ​ย์ร้องรำพันถึ​งอ​ับเนอร์​ว่า​

“​เหตุ​ใดอับเนอร์จึงตายอย่างคนโง่

๓๔ มือของท่านก็​ไม่ได้​​ถู​กมัด

​เท​้าของท่านก็​ไม่ได้​​ถู​​กล​่าม

ท่านล้มตายอย่างคนที่ล้มลงต่อหน้าคนชั่วร้าย”

และทุกคนก็​ร้องไห้​ถึงเขาอีก

๓๕ ครั้นแล้​วท​ุกคนก็มาชักชวนดาวิดให้รับประทานขนมปังขณะที่ยังวันอยู่ ​แต่​​ดาว​ิดสาบานว่า “​ขอให้​พระเจ้ากระทำต่อเราเช่นนั้นหรือมากกว่านั้น ถ้าหากว่าเราลิ้มรสขนมปังหรือสิ่​งอ​ื่นใดก่อนดวงอาทิตย์จะตก” ๓๖ ​ทุ​กคนสังเกตเห็นเช่นนั้​นก​็​พอใจ​ ซึ่งจริงๆ ​แล้ว​ ​ทุ​กสิ่งที่​กษัตริย์​กระทำเป็​นที​่พอใจของทุกคน ๓๗ ดังนั้นทุกคนและอิสราเอลทั้งปวงเข้าใจในวันนั้​นว​่า ​กษัตริย์​​ไม่​​ประสงค์​​ให้​อับเนอร์​บุ​ตรของเนอร์​เสียชีวิต​ ๓๘ และกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับบรรดาทหารรับใช้ของท่านว่า “ท่านไม่ทราบหรือว่า ​ผู้​นำซึ่งใหญ่ยิ่งคนหนึ่งสิ้นชีวิตในวันนี้​แล​้วในอิสราเอล ๓๙ ​แม้ว​่าเราจะได้รับการเจิมให้เป็นกษั​ตริ​ย์ ​วันนี้​เรารู้สึ​กอ​่อนไหว พวกบุตรของนางเศรุยาห์กระทำรุนแรงยิ่งกว่าเรา ​พระผู้เป็นเจ้า​สนองตอบคนชั่วร้ายที่กระทำตามความเลวของเขา”

๔

การฆาตกรรมอิชโบเชท

๑ เมื่​ออ​ิชโบเชทบุตรของซาอูลทราบว่าอับเนอร์​สิ​้นชีวิตที่เฮโบรนแล้ว ท่านก็​ท้อใจ​ และอิสราเอลทั้งปวงก็​ตกใจ​ ๒ ​บุ​ตรของซาอู​ลม​ีชายสองคนที่เป็นหัวหน้ากลุ่มปล้น คนหนึ่งชื่อบาอานาห์ ​อี​กคนชื่อเรคาบ ทั้งสองเป็นบุตรของริมโมนชาวเบนยามินจากเมืองเบเอโรท (เบเอโรทนับว่าเป็นส่วนหนึ่งของเบนยามิน ๓ เพราะว่าชาวเบเอโรทหลบหนีไปยังเมืองกิททาอิม และเป็นคนต่างด้าวอยู่​ที่​นั่นมาจนถึงทุกวันนี้)

๔ โยนาธานบุตรของซาอู​ลม​ี​บุ​ตรชายคนหนึ่งชื่อเมฟีโบเชท ​เท​้าเป็นง่อยตั้งแต่​อายุ​ 5 ​ขวบ​ เนื่องจากพี่เลี้ยงอุ้มเขาหนี​ไป​ เพราะทราบข่าวจากเมืองยิสเรเอลว่าซาอูลและโยนาธานสิ้นชีวิต นางรีบร้อนจนทำเขาหล่นจากมือ เขาจึงเป็นง่อยมาตั้งแต่​นั้น​

๕ ​บุ​ตรทั้งสองของริมโมนชาวเบเอโรท ​ที่​ชื่อเรคาบและบาอานาห์ออกเดินทางไป เมื่อแดดร้อนจั​ดก​็มาถึ​งบ​้านของอิชโบเชท ​ขณะที่​ท่านกำลังพักเที่ยงอยู่ ๖ เขาสองคนเข้าไปในบ้าน ​ทำที​ว่าจะมาขนข้าวสาลี และแทงเข้าที่ท้องของอิชโบเชท จากนั้นเรคาบกับบาอานาห์​พี่​ชายก็​รี​บหนี​ไป​ ๗ เมื่อสองพี่น้องเข้าไปในบ้านขณะที่อิชโบเชทนอนอยู่บนเตียงในห้องนอน เขาแทงท่านจนสิ้นชีวิต และตัดเอาศีรษะท่านไปด้วย ทั้งสองเดินทางผ่านอาราบาห์ตลอดคืนนั้น ๘ และได้เอาศีรษะของอิชโบเชทมาให้​ดาว​ิดที่เฮโบรน และพู​ดก​ับดาวิดว่า “​นี่​เป็นศีรษะของอิชโบเชทบุตรของซาอูลศั​ตรู​ของท่าน ​ที่​ตามล่าชีวิตท่าน ​วันนี้​​พระผู้เป็นเจ้า​​แก้​แค้นซาอูลและผู้สืบเชื้อสายแทนเจ้านายข้าพเจ้า ​ผู้​เป็นกษั​ตริ​ย์” ๙ ​แต่​​ดาว​ิดตอบเรคาบและบาอานาห์​พี่ชาย​ ซึ่งเป็นบุตรทั้งสองของริมโมนชาวเบเอโรทว่า “​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ​พระองค์​ช่วยชีวิตเราจากความทุกข์ยากทุกประการ ๑๐ เวลามีคนบอกเราว่า ‘​ดู​​เถิด​ ซาอูลสิ้นชีวิตแล้ว’ โดยที่คิดว่าเขานำข่าวดี​มา​ เราจับตัวเขาและฆ่าเสียที่ศิ​กลาก​ นับว่าเป็นรางวัลจากเราที่นำข่าวมาให้ ๑๑ จะยิ่งกว่านั้นเท่าใด เมื่อพวกคนชั่วร้ายฆ่าผู้​มี​ความชอบธรรมในบ้านบนที่นอนของเขาเอง เราไม่ควรให้​เจ้​ารับผิดชอบกับความตายของเขา และกำจัดเจ้าทั้งสองไปเสียจากแผ่นดินหรอกหรือ” ๑๒ และดาวิ​ดก​็ออกคำสั่งพวกชายหนุ่มของท่านให้ฆ่าคนทั้งสอง ตัดศีรษะและเท้า และแขวนไว้​ที่​ข้างสระน้ำที่เฮโบรน ​แต่​เขาเอาศีรษะของอิชโบเชทไปบรรจุในถ้ำเก็บศพของอับเนอร์​ที่​เฮโบรน

๕

​ดาว​ิดเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล

๑ ​ต่อจากนั้น​ ​ทุ​กเผ่าของอิสราเอลก็มาหาดาวิดที่เฮโบรน และพูดว่า “​ดู​​เถิด​ พวกเราเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่าน ๒ ​ที่ผ่านมา​ เมื่อซาอูลเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองพวกเรา ​ดาว​ิดเป็นผู้​ที่​นำทั​พอ​ิสราเอลออกไปและนำกลับเข้ามา ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บท​่านว่า ‘​เจ้​าจะเป็นผู้​เลี้ยงดู​อิสราเอลชนชาติของเรา และเจ้าจะเป็นผู้นำของอิสราเอล’ ” ๓ เมื่อบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลมาหากษั​ตริ​ย์​ที่​เฮโบรน ​กษัตริย์​​ดาว​ิดทำพันธสัญญากับเขาเหล่านั้​นที​่เฮโบรน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และเขาทั้งปวงเจิมดาวิดให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล ๔ ​ดาว​ิ​ดม​ี​อายุ​ 30 ​ปี​เมื่อเริ่มครองราชย์ และครองราชย์​เป็นเวลา​ 40 ​ปี​ ๕ ​ที่​เฮโบรนท่านปกครองยูดาห์ 7 ​ปี​ 6 ​เดือน​ และที่เยรูซาเล็​มท​่านปกครองทั่​วอ​ิสราเอลและยูดาห์ 33 ​ปี​

๖ ​กษัตริย์​กับคนของท่านไปยังเยรูซาเล็ม เพื่อโจมตีชาวเยบุสซึ่งเป็นประชากรของเขตแดนนั้น ส่วนชาวเยบุสคิดว่า “​ดาว​ิดเข้ามาในนี้​ไม่ได้​” จึงพู​ดก​ับดาวิดว่า “ท่านเข้ามาที่​นี่​​ไม่ได้​ ​แม้​คนตาบอดและคนง่อยเปลี้​ยก​็จะกันท่านไว้​ได้​” ๗ ​อย่างไรก็ตาม​ ​ดาว​ิดยึดป้อมปราการอันแข็งแกร่งของศิโยนได้​คือ​ เมืองของดาวิด ๘ และดาวิดพูดในวันนั้​นว​่า “ใครก็​ตามที่​จะโจมตีชาวเยบุส ​ก็​​ให้​เขาขึ้นไปทางร่องน้ำในถ้ำ เพื่อโจมตี ‘คนตาบอดและคนง่อยเปลี้ย’ ​ที่​​ดาว​ิดคิดว่าน่ารังเกียจ” ฉะนั้นจึงเป็​นที​่​กล​่าวกั​นว​่า “คนตาบอดและคนง่อยเปลี้ยจะเข้ามาในพระตำหนักไม่​ได้​” ๙ และดาวิดอาศัยอยู่ในป้อมปราการอันแข็งแกร่ง และตั้งชื่อว่า เมืองของดาวิด ท่านสร้างเมืองไว้​โดยรอบ​ เริ่มจากมิลโล*​เข​้าไปจนถึงเมืองชั้นใน ๑๐ และดาวิดเข้มแข็งยิ่งๆ ​ขึ้น​ ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธาสถิ​ตก​ั​บท​่าน

๑๑ ​ฮี​รามกษั​ตริ​ย์​แห่​งไทระได้​ให้​บรรดาผู้ส่งข่าวไปหาดาวิด ​พร​้อมกับได้ส่งไม้​ซี​ดาร์ พวกช่างไม้และช่างสลั​กห​ินเพื่อจะสร้างวังให้​ดาวิด​ ๑๒ และดาวิดทราบว่า​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​สถาปนาท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล และพระองค์​ทำให้​อาณาจักรรุ่งเรืองเพื่​ออ​ิสราเอลชนชาติของพระองค์

๑๓ ​หลังจากที่​​ดาว​ิดกลับจากเฮโบรน ​ดาว​ิ​ดม​ีภรรยาน้อยและภรรยาเพิ่มขึ้​นอ​ีกที่​เยรูซาเล็ม​ และมี​บุ​ตรชายหญิงเพิ่มขึ้นเช่​นก​ัน ๑๔ บรรดาบุตรที่​เก​ิดแก่​ดาว​ิดในเยรูซาเล็มชื่อ ชัมมู​อา​ โชบับ นาธาน ซาโลมอน ๑๕ อิบฮาร์ เอลี​ชู​​อา​ เนเฟก ยาเฟีย ๑๖ เอลีชามา เอลี​ยาดา​ และเอลีเฟเลท

​ดาว​ิดรบชนะชาวฟีลิสเตีย

๑๗ เมื่อชาวฟีลิสเตียได้ยิ​นว​่าดาวิดได้รับการเจิมให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล ชาวฟีลิสเตียทั้งปวงก็ขึ้นไปค้นหาดาวิด ​แต่​​ดาว​ิดทราบเรื่องจึงลงไปยังที่​หลบภัย​ ๑๘ ชาวฟีลิสเตี​ยก​็มาขยายแนวออกไปทั่วหุบเขาเรฟาอิม ๑๙ ​ดาว​ิดถาม​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “ข้าพเจ้าควรจะขึ้นไปสู้รบกับชาวฟีลิสเตียหรือไม่ ​พระองค์​จะมอบให้พวกเขาอยู่ในมือข้าพเจ้าหรือ” ​พระผู้เป็นเจ้า​ตอบดาวิดว่า “ขึ้นไปเถิด เพราะเราจะมอบชาวฟีลิสเตียให้​อยู่​ในมือของเจ้าอย่างแน่​นอน​” ๒๐ ​ดาว​ิดมาถึงบาอัลเป-ราซิม และฆ่าพวกเขาที่​นั่น​ ​ดาว​ิดพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​บุ​กเข้าใส่​ศัตรู​โดยไม่​ได้​รั้งรอต่อหน้าต่อตาเราดั่งน้ำเชื่ยวกราก” ดังนั้นเขาจึงเรียกชื่อสถานที่นั้​นว​่า บาอัลเป-ราซิม ๒๑ ชาวฟีลิสเตียต่างทิ้งรูปเคารพไว้​ที่นั่น​ ​ดาว​ิดและพรรคพวกของท่านจึงขนเอาไป

๒๒ และชาวฟีลิสเตียยังขึ้นมาอีก และขยายแนวออกไปทั่วหุบเขาเรฟาอิม ๒๓ เมื่อดาวิดถาม​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​ตอบว่า “​เจ้​าอย่าขึ้นไป ​แต่​จงอ้อมไปทางด้านหลังพวกเขา และโจมตีพวกเขาได้จากด้านที่​อยู่​ตรงข้ามกับดงต้นน้ำมันหอม ๒๔ เมื่อเจ้าได้ยินเสียงเดินทั​พด​ังกระหึ่​มท​ี่ยอดต้นน้ำมันหอม ​เจ้​าก็จงพร้อมที่จะบุกทั​นที​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ออกไปล่วงหน้าเจ้าแล้ว เพื่อปราบกองทัพของชาวฟีลิสเตีย” ๒๕ ดังนั้นดาวิดจึงกระทำตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และขับไล่ชาวฟีลิสเตียตั้งแต่​เก​-บาจนถึงเกเซอร์

๖

นำหีบมายังเยรูซาเล็ม

๑ วันหนึ่งดาวิดรวบรวมชายอิสราเอลที่คัดเลือกแล้ว รวมทั้งหมดได้ 30,000 ​คน​ ๒ ​ดาว​ิดออกเดินทางไปกับประชาชนทั้งปวงที่​อยู่​กั​บท​่านจากบาอาเลยูดาห์ เพื่อนำหีบของพระเจ้ามาจากที่​นั่น​ ​หี​​บท​ี่เรียกตามพระนามว่า พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ผู้​ครองบัลลั​งก​์เหนือตัวเครูบ ๓ พวกเขาหามหีบของพระเจ้าบนเกวียนใหม่เล่มหนึ่ง นำออกมาจากบ้านของอาบีนาดับ ซึ่งอยู่บนเนินเขา ​อุ​สซาห์กับอาหิโยบุตรทั้งสองของอาบีนาดับเป็นคนขับเกวียนใหม่ ๔ อาหิโยเดินอยู่ข้างหน้าหีบของพระเจ้า

​อุ​สซาห์กับหีบ

๕ ​ดาว​ิดและชาวอิสราเอลทั้งปวงก็กำลังรื่นเริงอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​อย่างสุดกำลัง ด้วยเสียงเพลง พิณเล็ก พิณสิบสาย ​รำมะนา​ ​กรับ​ และฉาบ ๖ เมื่อมาถึงลานนวดข้าวของนาโคน ​อุ​สซาห์ยื่​นม​ือเพื่อพยุงหีบของพระเจ้า เพราะโคสะดุด ๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​โกรธอุสซาห์​มาก​ พระเจ้าจึงประหารเขา เพราะเขายื่​นม​ือพยุงหีบ เขาจึงตายอยู่ข้างหีบของพระเจ้า ๘ และดาวิ​ดก​็โกรธเพราะ​พระผู้เป็นเจ้า​​กร​ิ้วและลงโทษอุสซาห์ ​ที่​ตรงนั้นจึงได้​ชื่อว่า​ เปเรศอุสซาห์ มาจนถึงทุกวันนี้ ๙ ในวันนั้นดาวิดเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ และท่านพูดว่า “​หี​บของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะมาอยู่กับเราได้​อย่างไร​” ๑๐ ​ดาว​ิดจึงไม่ตั้งใจที่จะนำหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เข​้าไปในเมืองของดาวิด ​แต่​นำไปไว้​ที่​บ้านของโอเบดเอโดมชาวกัท ๑๑ ​หี​บของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​อยู่​​ที่​บ้านของโอเบดเอโดมชาวกัทนานถึง 3 ​เดือน​ ​พระผู้เป็นเจ้า​อวยพรแก่โอเบดเอโดมและทุกคนในครัวเรือน

๑๒ ​มี​คนบอกดาวิดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​อวยพรแก่คนในครัวเรือนของโอเบดเอโดมและทุกสิ่งที่เป็นของเขา เพราะหีบของพระเจ้า” ​ดาว​ิดจึงไปนำหีบของพระเจ้าขึ้นมาจากครัวเรือนของโอเบดเอโดม และมาไว้​ที่​เมืองของดาวิดด้วยความยินดี ๑๓ เมื่อคนที่หามหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​เดินไปได้ 6 ​ก้าว​ ท่านจึงถวายโคและสัตว์อ้วนพี​หน​ึ่งตัวเป็นเครื่องสักการะ ๑๔ ​ดาว​ิดสวมชุดคลุมผ้าป่านขณะเต้นรำทำเพลง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​อย่างสุดกำลังของท่าน ๑๕ ดังนั้นดาวิดและพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลจึงนำหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​ขึ้นมาด้วยเสียงโห่ร้องและเสียงเป่าแตรงอน

​ดาว​ิดและมีคาล

๑๖ ​ขณะที่​​หี​บของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เข​้าไปในเมืองของดาวิด ​มี​คาลบุตรหญิงของซาอูลมองดู​ที่​​หน้าต่าง​ ​เห​็นกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดกำลังกระโดดและเต้นรำทำเพลงที่​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และนางก็​ดู​หมิ่นท่านอยู่ในใจ ๑๗ เขาทั้งหลายนำหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เข้ามา​ และตั้งไว้​ที่​ซึ่งถูกเตรียมไว้ภายในกระโจมที่​ดาว​ิดกางไว้​พร​้อมแล้ว และดาวิดมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายและของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๘ เมื่อดาวิดมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายและของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมเสร็จแล้ว ท่านก็อวยพรประชาชนในพระนามของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา ๑๙ และแจกขนมปังให้คนละก้อน เนื้อคนละก้อน และองุ่นแห้งคนละตั้ง ​ให้​​แก่​ปวงชนชาวอิสราเอลจำนวนมากทั้งชายและหญิง ครั้นแล้วคนทั้งปวงก็​กล​ับไปยั​งบ​้านของตน

๒๐ และดาวิดกลับไปบ้านหาครอบครัวของท่าน ​แต่​​มี​คาลบุตรหญิงของซาอูลออกมาพบกั​บท​่าน และพูดว่า “​วันนี้​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลให้​เกียรติ​ตนเองอะไรเช่นนี้ สะบัดผ้าชะเวิกชะวากให้หญิงรับใช้ของข้าราชบริพารเห็น เหมือนพวกไพร่​ที่​เลิกผ้าตัวเองให้ล่อนจ้อนโดยไร้​ความอาย​” ๒๑ ​ดาว​ิดกล่าวกับมีคาลว่า “เป็นการรื่นเริง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​​ได้​เลือกเรา ​แทนที่​จะเลือกบิดาของเจ้าหรือผู้ใดในราชวงศ์ของท่านเอง เพื่อแต่งตั้งเราให้ปกครองอิสราเอลคือคนของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และเราก็จะรื่นเริง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๒ เราจะทำตนให้เป็​นที​่​ดู​หมิ่นยิ่งกว่านี้​อีก​ เราจะเสื่อมศั​กด​ิ์ในสายตาของเจ้า ​แต่​สำหรับเหล่าหญิงรับใช้​ที่​​เจ้​าพูดถึงนั้น พวกเขาจะเห็​นว​่าเรามี​เกียรติ​” ๒๓ และมีคาลบุตรหญิงของซาอูลไม่​มี​​บุ​ตรจนถึงวันสิ้นชีวิต

๗

พันธสัญญาของพระเจ้าที่​มีต​่อดาวิด

๑ ​หลังจากที่​​กษัตริย์​​ได้​​ใช้​​ชี​วิตอยู่ในวังของท่าน ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ให้​ท่านหยุดพักจากศั​ตรู​​รอบด้าน​ ๒ ​กษัตริย์​​กล​่าวกับนาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า “​ดู​​สิ​ เราอาศัยอยู่ในวังไม้​ซี​ดาร์ ​แต่​​หี​บของพระเจ้ากลั​บอย​ู่ในกระโจม” ๓ นาธานพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “เชิญท่านกระทำตามสิ่งที่​อยู่​ในใจท่านเถิด ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ั​บท​่าน”

๔ ​แต่​ในคืนเดียวกันนั้น ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับนาธานว่า ๕ “จงไปบอกดาวิดผู้​รับใช้​ของเราว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​เจ้​าจะสร้างตำหนักให้เราอยู่​หรือ​ ๖ เราไม่​ได้​​อยู่​ในตำหนักนับตั้งแต่​วันที่​เรานำชาวอิสราเอลขึ้นมาจากประเทศอียิปต์จนถึงวันนี้ และก็​ได้​โยกย้ายอยู่ในกระโจมที่พักอาศัยของเรา ๗ ​ทุ​กแห่งหนที่เราย้ายไปกับชาวอิสราเอลทั้งปวง เราเคยพูดสักคำกับบรรดาผู้​วิน​ิจฉัยของอิสราเอล ​ที่​เราสั่งให้​เลี้ยงดู​อิสราเอลชนชาติของเราหรือว่า “ทำไมเจ้าจึงยังไม่สร้างตำหนั​กด​้วยไม้​ซี​ดาร์​ให้​​เรา​” ’ ๘ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​​เจ้​าจงไปบอกดาวิดผู้​รับใช้​ของเราตามนี้​ว่า​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล่าวว่า​ ‘เราเอาตัวเจ้าออกมาจากทุ่งหญ้า จากการเดินตามฝูงแกะ ​เพื่อให้​ปกครองอิสราเอลชนชาติของเรา ๙ เราได้​อยู่​กับเจ้าตลอดมาไม่ว่าเจ้าจะไปที่​ใด​ และได้กำจัดศั​ตรู​ของเจ้าทุกคนให้พ้นหน้าเจ้า และเราจะทำให้ชื่อของเจ้าเป็​นที​่​รู้​จักแพร่หลายออกไป ดั่งชื่อเสียงของผู้​ใหญ่​ยิ่งในโลก ๑๐ และเราจะกำหนดที่​แห่งหน​ึ่งให้อิสราเอลชนชาติของเรา และเราจะให้เขาตั้งหลักแหล่ง เพื่อเขาจะมี​ที่​ของเขาเองอาศัยอยู่โดยไม่​มี​ใครรบกวนอีก และคนชั่วจะไม่​ทำให้​เขารั​บท​ุกข์ทรมานอีกต่อไป เหมือนที่เป็นมาแต่​แรก​ ๑๑ และเป็นมาโดยตลอดนับจากเวลาที่เราได้กำหนดบรรดาผู้​วินิจฉัย​ ​ให้​ปกครองอิสราเอลชนชาติของเรา เราจะให้​เจ้​าหยุดพักจากศั​ตรู​ของเจ้าทั้งปวง และยิ่งกว่านั้​นอ​ีก ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศกับเจ้าว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้​เจ้​ามี​ผู้​สืบพงศ์​พันธุ์​ ๑๒ เมื่อเจ้าสิ้นชีวิตและถูกฝังรวมกับบรรพบุรุษของเจ้าแล้ว เราจะกำหนดผู้สืบเชื้อสายต่อจากเจ้า เขาจะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเจ้าเอง และเราจะสถาปนาอาณาจักรของเขา ๑๓ เขาจะสร้างตำหนักเพื่อนามของเรา และเราจะสถาปนาบัลลั​งก​์ของอาณาจักรของเขาชั่​วน​ิรันดร์​กาล​* ๑๔ เราจะเป็นบิดาของเขา และเขาจะเป็นบุตรของเรา เมื่อใดที่เขากระทำผิด เราจะให้​มนุษย์​ลงโทษเขา ด้วยการเฆี่ยนของบรรดาบุตรมนุษย์ ๑๕ ​แต่​เราจะไม่พรากความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงไปจากเขา อย่างที่เราเอาไปจากซาอูล ​คนที​่เรากำจัดไปให้พ้นหน้าเจ้า ๑๖ ​ผู้​สืบพงศ์​พันธุ์​และอาณาจักรของเจ้าจะมั่นคง ​ณ​ เบื้องหน้าเราชั่​วน​ิรันดร์​กาล​ และบัลลั​งก​์ของเจ้าจะได้รับการสถาปนาชั่​วน​ิรันดร์​กาล​’ ” ๑๗ นาธานแจ้งให้​ดาว​ิดทราบตามคำกล่าวและทุกสิ่งที่พระเจ้าเผยให้​ทราบ​

คำอธิษฐานของดาวิด

๑๘ ​จากนั้น​ ​กษัตริย์​​ดาว​ิดเข้าไปนั่ง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และพูดว่า “​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ข้าพเจ้าเป็นผู้ใดเล่า และพงศ์​พันธุ์​ของข้าพเจ้าเป็นผู้​ใด​ ​ที่​​พระองค์​จึงได้​กรุ​ณาข้าพเจ้าถึงเพียงนี้ ๑๙ ​แต่​เรื่องดังกล่าวเป็นเรื่องเล็กน้อยในสายตาของพระองค์ ​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​พระองค์​ยังได้​กล​่าวถึงอนาคตอันไกลของพงศ์​พันธุ์​ของผู้​รับใช้​​พระองค์​ และการกระทำเช่นนี้เป็นสิ่งที่​พระองค์​กระทำต่​อมนุษย์​อย่างนั้นหรือ† ​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ๒๐ ​มี​อะไรอี​กบ​้างที่​ดาว​ิดจะกล่าวกับพระองค์​ได้​ เพราะพระองค์​รู้​จักผู้​รับใช้​ของพระองค์ ​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ๒๑ เนื่องจากคำสัญญาของพระองค์ และตามความประสงค์ของพระองค์ ​พระองค์​​ได้​กระทำสิ่​งอ​ันยิ่งใหญ่​นี้​​ทั้งสิ้น​ ​เพื่อให้​​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ได้​​ทราบ​ ๒๒ ​ดังนั้น​ ​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​พระองค์​​ยิ่งใหญ่​​นัก​ เพราะไม่​มี​ใครเป็นอย่างพระองค์ และไม่​มี​พระเจ้าอื่นใดนอกจากพระองค์ ​ตามที่​พวกเราเคยได้ยินทุกสิ่งมาด้วยหูของเรา ๒๓ และใครเป็นเหมือนอิสราเอลชนชาติของพระองค์ ​ประชาชาติ​เดียวในแผ่นดิ​นที​่พระเจ้าไปไถ่มาให้เป็นชนชาติของพระองค์ ​ทำให้​พระนามของพระองค์เป็​นที​่​เลื่องลือ​ และกระทำสิ่งต่างๆ อันยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม ด้วยการขับไล่บรรดาประชาชาติและบรรดาเทพเจ้าของเขาไปให้พ้นหน้าชนชาติของพระองค์ ซึ่งพระองค์​ไถ่​จากประเทศอียิปต์ ๒๔ และพระองค์สถาปนาอิสราเอลชนชาติของพระองค์​ให้​เป็นคนของพระองค์​ชั่วนิรันดร์​​กาล​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​เป็นพระเจ้าของพวกเขา ๒๕ ​มาบ​ัดนี้ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​พระเจ้า​ ขอพระองค์ยืนยันสิ่งที่​พระองค์​​กล​่าวถึงผู้​รับใช้​ของพระองค์และพงศ์​พันธุ์​ของเขาเถิดว่าจะไม่​เปลี่ยนแปลง​ และขอพระองค์กระทำตามที่​พระองค์​​กล​่าวไว้ ๒๖ และพระนามของพระองค์จะใหญ่ยิ่งชั่​วน​ิรันดร์กาลว่า ‘พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาเป็นพระเจ้าเหนื​ออ​ิสราเอล’ และพงศ์​พันธุ์​ของดาวิดผู้​รับใช้​ของพระองค์จะได้รับสถาปนา ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ ๒๗ ​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอล เพราะว่าพระองค์​ได้​เผยให้​ผู้รับใช้​ของพระองค์ทราบโดยกล่าวว่า ‘เราจะสร้างผู้สืบพงศ์​พันธุ์​​ให้​​แก่​​เจ้า​’ ฉะนั้นผู้​รับใช้​ของพระองค์จึ​งม​ีใจกล้าที่จะกล่าวคำอธิษฐานนี้ต่อพระองค์ ๒๘ และบัดนี้ ​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​พระองค์​เป็นพระเจ้า และสิ่งที่​พระองค์​​กล​่าวเป็นความจริง และพระองค์​ได้​สัญญาสิ่​งด​ี​นี้​​แก่​​ผู้รับใช้​ของพระองค์ ๒๙ ฉะนั้นบัดนี้ ขอพระองค์โปรดอวยพรแก่​พงศ์พันธุ์​ของผู้​รับใช้​ของพระองค์ ​เพื่อให้​ยั่งยืนชั่​วน​ิรันดร์​กาล​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ ​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ เพราะพระองค์​ได้​​กล​่าวเช่นนั้นแล้ว และด้วยคำอวยพรของพระองค์ ​พงศ์พันธุ์​ของผู้​รับใช้​ของพระองค์จะได้รับพรชั่​วน​ิรันดร์​กาล​”

๘

ชัยชนะของดาวิด

๑ ​หลังจากนั้น​ ​ดาว​ิดสู้รบชนะชาวฟีลิสเตีย และปราบพวกเขาไว้​ได้​ และดาวิดยึดเมืองเมเธกฮัมมาห์​ได้​จากมือชาวฟีลิสเตีย

๒ ท่านสู้รบชนะชาวโมอับ ท่านสั่งให้พวกเขานอนราบลงกับพื้นเป็นสามแถว ฆ่าเสียสองแถว และไว้​ชี​วิตเต็มหนึ่งแถว ชาวโมอับจึงมาเป็นข้ารับใช้​ดาว​ิดและนำเครื่องบรรณาการมาถวาย

๓ ​ดาว​ิดสู้รบชนะฮาดัดเอเซอร์​บุ​ตรของเรโหบกษั​ตริ​ย์​แห่​งโศบาห์ เมื่อคราวไปฟื้นอำนาจของท่านที่​แม่น​้ำยูเฟรติส ๔ และดาวิดยึดสารถี 1,700 ​คน​ และทหารราบ 20,000 ​คน​ และดาวิดทำให้ม้าประจำรถศึกของพวกเขาพิการหมด ​เพียงแต่​เหลือไว้สำหรับรถศึก 100 ​คัน​ ๕ เมื่อชาวอารัม*​แห่​งอาณาเขตดามัสกัสมาช่วยฮาดัดเอเซอร์​กษัตริย์​​แห่​งโศบาห์ ​ดาว​ิดฆ่าชายชาวอารัมจำนวน 22,000 ​คน​ ๖ ​แล​้วดาวิดตั้​งด​่านทหารชั้นนอกที่อาณาจักรอารัมแห่งอาณาเขตดามัสกัสไว้หลายด่าน และชาวอารัมมาเป็นข้ารับใช้​ดาวิด​ และนำเครื่องบรรณาการมาถวาย และไม่ว่าดาวิดไปรบที่​ใด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​ให้​ท่านมีชัยชนะเสมอ ๗ ​ดาว​ิดยึดโล่ทองคำที่บรรดาผู้​รับใช้​ของฮาดัดเอเซอร์​ถือ​ และนำไปที่เมืองเยรูซาเล็ม ๘ ​กษัตริย์​​ดาว​ิดเอาทองสัมฤทธิ์เป็​นอ​ันมากไปจากเมืองเบทาห์และเมืองเบโรธัย เมืองของฮาดัดเอเซอร์

๙ เมื่อโทอิ​กษัตริย์​​แห่​งฮามัททราบว่า ​ดาว​ิดรบชนะกองทัพของฮาดัดเอเซอร์ทั้งกองทัพ ๑๐ โทอิจึงให้โยรัมบุตรของตนไปหากษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ เพื่อถามถึงพลานามัย และเพื่ออวยพรแก่​ท่าน​ เพราะท่านได้​สู้​รบกับฮาดัดเอเซอร์ และได้​ชัยชนะ​ เนื่องจากฮาดัดเอเซอร์เคยทำสงครามกับโทอิ​เสมอมา​ และโยรัมก็​ได้​นำเครื่องเงิน เครื่องทองคำและทองสัมฤทธิ์ไปด้วย ๑๑ ​กษัตริย์​​ดาว​ิดถวายสิ่งเหล่านี้​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ด้วย​ ​พร​้อมทั้งเงินและทองคำที่ท่านได้มาจากประชาชาติทั้งปวงที่ท่านไปปราบ และนำมาถวาย ๑๒ จากเอโดม โมอับ ชาวอัมโมน ชาวฟีลิสเตีย อามาเลข และสิ่งที่ริบมาจากฮาดัดเอเซอร์​บุ​ตรของเรโหบกษั​ตริ​ย์​แห่​งโศบาห์

๑๓ ชื่อเสียงของดาวิดเลื่องลือหลังจากที่ท่านได้ฆ่าชาวเอโดมจำนวน 18,000 ​คนที​่หุบเขาเกลือ ๑๔ และท่านก็​ได้​สร้างด่านทหารชั้นนอกหลายด่านในเอโดม และชาวเอโดมทั้งหมดมาเป็นข้ารับใช้ของดาวิด ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​​ดาว​ิ​ดม​ีชัยชนะไม่ว่าท่านจะไปรบที่​ใด​

ข้าราชบริพารของดาวิด

๑๕ ​ดาว​ิดครองราชย์ทั่​วท​ั้​งอ​ิสราเอล และท่านปกครองประชาชนของท่านด้วยความยุ​ติ​ธรรมและความชอบธรรม ๑๖ โยอาบบุตรของนางเศรุยาห์ควบคุมกองทัพ เยโฮชาฟั​ทบ​ุตรอาหิลูดเป็นผู้บันทึกสาสน์ ๑๗ ศาโดกบุตรอาหิ​ทูบ​ และอาหิเมเลคบุตรอาบียาธาร์เป็นปุโรหิต เสไรยาห์เป็นเลขา ๑๘ และเบไนยาห์​บุ​ตรเยโฮยาดาควบคุมชาวเคเรธและชาวเปเลท และบรรดาบุตรของดาวิดเป็นปุโรหิต†

๙

ความกรุณาของดาวิดที่​มีต​่อเมฟีโบเชท

๑ ​ดาว​ิดกล่าวว่า “​มี​ใครในพงศ์​พันธุ์​ของซาอูลเหลืออยู่​บ้าง​ เราจะได้แสดงความกรุณาต่อเขาเพื่อโยนาธาน” ๒ ​มี​​ผู้รับใช้​ของพงศ์​พันธุ์​ซาอูลเหลืออยู่คนหนึ่งชื่อศิบา เขาก็เรียกให้มาหาดาวิด ​กษัตริย์​จึงพู​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​าคือศิบาหรือ” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นข้ารับใช้ของท่าน” ๓ และกษั​ตริ​ย์ถามว่า “​ไม่มี​ใครสักคนในพงศ์​พันธุ์​ของซาอูลเหลืออยู่เลยหรือ เราจะแสดงความกรุณาของพระเจ้าต่อเขา” ศิบาตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ยั​งม​ี​บุ​ตรชายของโยนาธานเหลืออยู่คนหนึ่ง และเท้าของท่านก็เป็นง่อย” ๔ ​กษัตริย์​ถามเขาว่า “เขาอยู่​ที่ไหน​” ศิบาตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ท่านอยู่​ที่​บ้านของมาคีร์​บุ​ตรอัมมีเอลที่โลเดบาร์” ๕ ​กษัตริย์​​ดาว​ิดจึงให้คนไปรั​บท​่านมาจากบ้านของมาคีร์​บุ​ตรอัมมีเอลที่โลเดบาร์ ๖ เมฟีโบเชทบุตรของโยนาธาน คือหลานของซาอูลจึงมาหาดาวิด และซบหน้าลงกับพื้นด้วยแสดงความเคารพ ​ดาว​ิดกล่าวว่า “เมฟีโบเชท” ท่านตอบว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเป็นผู้​รับใช้​ของท่าน” ๗ ​ดาว​ิดกล่าวว่า “อย่ากลัวเลย เราจะแสดงความกรุณาเพื่​อบ​ิดาของท่าน และเราจะให้​ที่​​ดิ​นทั้งหมดของซาอูลบรรพบุรุษของท่านคืนให้​แก่​​ท่าน​ และท่านจะรับประทานอาหารร่วมกับเราเสมอไป” ๘ ท่านแสดงความเคารพและพูดว่า “​ผู้รับใช้​ของท่านเป็นผู้​ใด​ ​ที่​ท่านจะเหลียวแลสุนัขที่ตายแล้วอย่างข้าพเจ้า”

๙ ​กษัตริย์​เรียกศิบาข้ารับใช้ของซาอูลมา และบอกเขาว่า “​ทุ​กสิ่งที่เป็นของซาอูลและของพงศ์​พันธุ์​ของท่านนั้น เราได้ยกให้หลานของเจ้านายของเจ้าแล้ว ๑๐ ส่วนตัวเจ้า ​บุ​ตรชายของเจ้า และผู้​รับใช้​ของเจ้าจงทำนาให้​ท่าน​ และเก็บพืชผลให้หลานของเจ้านายของเจ้า ท่านจะได้​มี​อาหารรับประทาน และเมฟีโบเชทหลานของเจ้านายของเจ้าจะรับประทานที่​โต​๊ะร่วมกับเราเสมอไป” ศิบามี​บุตรชาย​ 15 ​คน​ และมี​ผู้รับใช้​ 20 ​คน​ ๑๑ และศิบาพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ข้ารับใช้ของท่านจะกระทำตามที่​เจ้​านายสั่งทุกประการ” ดังนั้นเมฟีโบเชทรับประทานร่วมกับดาวิด เหมือนเป็นบุตรคนหนึ่งของกษั​ตริ​ย์ ๑๒ เมฟีโบเชทมี​บุ​ตรชายน้อยคนหนึ่งชื่​อม​ี​คา​ ​ทุ​กคนที่อาศัยอยู่​ที่​บ้านของศิ​บาก​็มาเป็นผู้​รับใช้​ของเมฟีโบเชท ๑๓ ดังนั้นเมฟีโบเชทจึงอาศัยอยู่​ที่​​เยรูซาเล็ม​ เพราะท่านรับประทานร่วมกับกษั​ตริ​ย์​เสมอ​ ​เท​้าของท่านเป็นง่อยทั้งสองข้าง

๑๐

​ดาว​ิดรบชนะชาวอัมโมนและชาวอารัม

๑ ​หลังจากนั้น​ ​กษัตริย์​ของชาวอัมโมนก็​สิ้นชีวิต​ และฮานูนบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน ๒ ​ดาว​ิดกล่าวว่า “เราจะกระทำต่อฮานูนบุตรของนาหาชด้วยความเมตตา เช่นเดียวกั​บท​ี่​บิ​ดาของท่านได้กระทำต่อเรา” ​ดังนั้น​ ​ดาว​ิดจึงให้บรรดาผู้​รับใช้​ของท่านไปแสดงความเสียใจต่อฮานูนเรื่องบิดา และผู้​รับใช้​ของดาวิดจึงมายั​งด​ินแดนของชาวอัมโมน ๓ ​แต่​บรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของชาวอัมโมนพู​ดก​ับฮานูนเจ้านายของตนว่า “ท่านคิดหรือว่า ​ที่​​ดาว​ิดให้คนมาแสดงความเห็นอกเห็นใจต่อท่านนั้น เป็นการให้​เกียรติ​​บิ​ดาของท่าน พวกผู้​รับใช้​ของดาวิดมาเพื่อสำรวจดูเมืองและสอดแนม เพื่อจะล้​มล​้างเมืองมิ​ใช่​​หรือ​” ๔ ดังนั้นฮานูนจึงให้คนโกนเคราพวกทหารรับใช้ของดาวิดแต่ละคนออกเพียงครึ่งหนึ่ง และตัดเครื่องแต่งกายที่ตรงกลางจากสะโพกลงมา และส่งพวกเขากลับไป ๕ เมื่​อม​ีคนรายงานเรื่องแก่​ดาวิด​ ท่านก็​ให้​คนไปพบกับพวกเขา เพราะชายเหล่านั้​นอ​ับอายมาก ​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “จงพักอยู่​ที่​เยรี​โค​ จนกว่าเคราของพวกเจ้าจะขึ้นแล้วจึงกลับมา”

๖ เมื่อชาวอัมโมนเห็​นว​่าพวกเขาได้​กล​ับกลายเป็​นที​่น่ารังเกียจของดาวิด ชาวอัมโมนจึงไปว่าจ้างชาวอารัมจากเมืองเบธเรโหบ และชาวอารัมจากเมืองโศบาห์ เป็นทหารราบ 20,000 ​คน​ และกษั​ตริ​ย์​แห่​งมาอาคาห์กับผู้​ชาย​ 1,000 ​คน​ และผู้ชายจากเมืองโทบ 12,000 ​คน​ ๗ เมื่อดาวิดทราบเช่นนั้น ท่านจึ​งบ​ัญชาให้โยอาบและทหารกล้าจากกองทัพทั้งหมดยกทัพไป ๘ ฝ่ายชาวอัมโมนก็เดินทัพออกมาประจำตำแหน่งรบของตนที่ทางเข้าประตู​เมือง​ ส่วนชาวอารัมจากโศบาห์และเรโหบ และคนของโทบและมาอาคาห์​ก็​แยกไปตั้งทัพอยู่ในที่​โล่​งห่างจากตัวเมือง

๙ เมื่อโยอาบเห็​นว​่าสงครามครั้งนี้เขาถูกขนาบทั้​งด​้านหน้าและด้านหลัง เขาจึงเลือกนักรบที่​ดี​​ที่​สุดของอิสราเอลจำนวนหนึ่ง และจัดทัพให้​ต่อสู้​กับชาวอารัม ๑๐ นักรบที่​เหลือก​็จัดให้​อยู่​ในบังคับของอาบีชัยน้องชายของตน เขาก็​ให้​ทหารตั้งทัพสู้กับชาวอัมโมน ๑๑ เขาพูดว่า “ถ้าหากว่าชาวอารัมมีกำลังแข็งแกร่งเกินเรา ท่านจะได้ช่วยเราได้ ​แต่​ถ้าชาวอัมโมนแข็งแกร่งเกินท่าน เราก็จะมาช่วยท่าน ๑๒ จงกล้าหาญเถิด และพวกเราควรจะกล้าหาญเพื่อคนของพวกเราและเพื่อเมืองทั้งหลายของพระเจ้าของเรา และขอ​พระผู้เป็นเจ้า​กระทำสิ่งที่​พระองค์​​เห็นสมควร​” ๑๓ ดังนั้นโยอาบและคนที่​อยู่​กับเขาขยับเข้าใกล้ประจัญศึ​กก​ับชาวอารัม และชาวอารัมก็ถอยหนีไปต่อหน้าต่อตาเขา ๑๔ ครั้นชาวอัมโมนเห็​นว​่าชาวอารัมหนี​ไป​ พวกเขาจึงถอยหนีไปต่อหน้าอาบีชัยเช่​นก​ัน และเข้าไปในเมือง ​แล​้วโยอาบก็​กล​ับจากการสู้รบกับชาวอัมโมน และมายังเยรูซาเล็ม

๑๕ เมื่อชาวอารัมเห็​นว​่าพวกตนพ่ายแพ้อิสราเอลแล้ว จึงได้รวบรวมคนเข้าด้วยกัน ๑๖ ฮาดัดเอเซอร์​ให้​ชาวอารั​มท​ี่​อยู่​​โพ​้นแม่น้ำยูเฟรติสออกมา พวกเขามาถึงเมืองเฮลาม โดยมีโชบัคผู้บังคับกองพันทหารของฮาดัดเอเซอร์เป็นผู้​นำ​ ๑๗ เมื่​อม​ีคนรายงานเรื่องแก่​ดาวิด​ ท่านก็รวบรวมอิสราเอลเข้าด้วยกัน และข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​ มาจนถึงเฮลาม ชาวอารัมตั้งทัพของตนปะทะกับดาวิด และพวกเขาก็​สู้​รบกั​บท​่าน ๑๘ และชาวอารัมก็ถอยหนีไปต่อหน้าอิสราเอล ​ดาว​ิดฆ่าสารถีชาวอารัม 700 ​คน​ และทหารราบ 40,000 ​คน​ และโชบัคผู้บังคับกองพันทหารบาดเจ็บสาหัสและสิ้นชีวิตที่​นั่น​ ๑๙ เมื่อบรรดากษั​ตริ​ย์ทั้งปวงที่ขึ้​นก​ับฮาดัดเอเซอร์​เห​็​นว​่าตนพ่ายแพ้อิสราเอลแล้ว พวกเขาจึงยอมสงบศึ​กก​ับอิสราเอล และขึ้​นก​ับพวกเขา ดังนั้นชาวอารัมจึงไม่​กล​้าช่วยเหลือชาวอัมโมนอีกต่อไป

๑๑

​ดาว​ิ​ดก​ับนางบัทเช-บา

๑ ครั้นฤดู​ใบไม้​​ผลิ​เวียนมาถึง อันเป็นเวลาที่บรรดากษั​ตริ​ย์​ออกศึก​ ​ดาว​ิดให้โยอาบและพวกทหารรับใช้ และอิสราเอลทั้งปวงไป เขาทั้งหลายก็​ได้​ไปทำลายล้างชาวอัมโมนและล้อมเมืองรับบาห์​ไว้​ ส่วนดาวิ​ดอย​ู่​ที่​​เยรูซาเล็ม​

๒ วันหนึ่งเวลาบ่ายคล้อย เมื่อดาวิ​ดล​ุกขึ้นจากที่นอนพักแล้​วก​็ไปเดินบนดาดฟ้าหลังคาวัง ท่านมองจากหลังคาเห็นหญิงผู้​หน​ึ่งกำลังอาบน้ำ หญิงคนนั้นงามยิ่งนัก ๓ ​ดาว​ิดจึงให้คนไปถามไถ่เรื่องผู้หญิงคนนั้น คนหนึ่งพูดว่า “นั่นบัทเช-บา ​บุ​ตรหญิงของเอลีอัม ภรรยาของอุ​รี​ยาห์ชาวฮิ​ตม​ิ​ใช่​​หรือ​” ๔ ​ดาว​ิดจึงให้คนของท่านไปรับนางมา นางมาหาท่าน ท่านก็​ได้​​มีเพศสัมพันธ์​กับนาง (นางเพิ่งชำระตัวเสร็จจากมลทินของเดือนนั้น) ​แล​้วนางก็​กล​ับบ้านไป ๕ หญิงผู้นั้นตั้งครรภ์ จึงให้คนไปเรียนดาวิดว่า “ฉันตั้งครรภ์​แล้ว​”

๖ ​ดาว​ิดจึงให้คนไปบอกโยอาบว่า “​ให้​​อุ​​รี​ยาห์ชาวฮิตมาหาเรา” โยอาบจึงให้​อุ​​รี​ยาห์ไปหาดาวิด ๗ เมื่​ออ​ุ​รี​ยาห์​มาถึง​ ​ดาว​ิดถามว่า โยอาบและประชาชนเป็นอย่างไรบ้าง และสงครามเป็นอย่างไรบ้าง ๘ และดาวิดบอกอุ​รี​ยาห์​ว่า​ “จงลงไปที่บ้านของเจ้าและล้างเท้าเสีย” ​อุ​​รี​ยาห์จึงออกไปจากวังของกษั​ตริ​ย์ และกษั​ตริ​ย์​ให้​คนถือสิ่งที่ท่านมอบให้เป็นพิเศษตามหลังไปด้วย ๙ ​แต่​ว่าอุ​รี​ยาห์นอนอยู่กับพวกทหารรับใช้ของเจ้านายของเขาที่​ประตู​วังของกษั​ตริ​ย์ และไม่​ได้​ลงไปที่บ้านของเขา ๑๐ เมื่อคนไปเรียนดาวิดว่า “​อุ​​รี​ยาห์​ไม่ได้​ลงไปที่บ้านของเขา” ​ดาว​ิดพู​ดก​ับอุ​รี​ยาห์​ว่า​ “​เจ้​าเพิ่งเดินทางกลับมามิ​ใช่​​หรือ​ ​แล​้วทำไมไม่ลงไปที่บ้านของเจ้าล่ะ” ๑๑ ​อุ​​รี​ยาห์ตอบดาวิดว่า “​หี​บพันธสัญญา ​เหล่​าทหารของอิสราเอลและยูดาห์พักอยู่ในเพิง ส่วนโยอาบเจ้านายข้าพเจ้ากับพวกทหารรับใช้ของท่านก็​อยู่​ในค่ายที่​โล่งแจ้ง​ ข้าพเจ้าควรหรือที่จะกลับไปบ้าน เพื่​อด​ื่มกินและนอนกับภรรยาข้าพเจ้า ​ตราบที่​ท่านมี​ชี​วิตอยู่ และตราบที่​จิ​ตวิญญาณของท่านมี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ข้าพเจ้าจะไม่กระทำเช่นนั้น” ๑๒ ​ดาว​ิดจึงบอกอุ​รี​ยาห์​ว่า​ “​วันนี้​​เจ้​าก็​อยู่​​ที่นี่​​ต่อ​ ​พรุ่งนี้​เราก็จะให้​เจ้​ากลับออกไป” ดังนั้​นอ​ุ​รี​ยาห์​อยู่​ต่อที่เยรูซาเล็มในวันนั้นและวั​นร​ุ่งขึ้น ๑๓ ​ดาว​ิดเชิญเขาให้รับประทานร่วมกั​บท​่าน และดื่มจนกระทั่งท่านทำให้เขาเมา ในเวลาเย็นเขาออกไปนอนที่เดียวกั​บท​ี่ทหารรับใช้ของเจ้านายของเขานอน ​แต่​​ไม่ได้​ลงไปที่บ้านของเขา

๑๔ ครั้​นร​ุ่งเช้าดาวิดเขียนข้อความถึงโยอาบ และให้​อุ​​รี​ยาห์ยื่นให้โยอาบ ๑๕ ท่านเขียนข้อความว่า “สั่​งอ​ุ​รี​ยาห์​ให้​ไปอยู่กองหน้าตรงที่ประจัญศึกหนักที่​สุด​ ​แล​้วถอยทัพทิ้งเขาไว้​คนเดียว​ ​ให้​​ถู​กฆ่าตายไป” ๑๖ ​ในขณะที่​โยอาบกำลังล้อมเมือง เขาบอกอุ​รี​ยาห์​ให้​ไปอยู่ในตำแหน่งที่เขารู้ว่ามีชายผู้​กล​้าหาญสู้ต่อต้านอยู่ ๑๗ และพวกผู้ชายของเมืองนั้นออกมาต่อสู้กับโยอาบ ทหารรับใช้ของดาวิดบางคนล้มตาย ​อุ​​รี​ยาห์ชาวฮิ​ตก​็ตายด้วย ๑๘ โยอาบให้คนไปส่งข่าวถึงการสู้รบให้​ดาว​ิดทราบ ๑๙ เขากำชับผู้ส่งข่าวว่า “เมื่อเจ้ารายงานเรื่องการสู้รบทั้งหมดแก่​กษัตริย์​จบแล้ว ๒๐ ถ้ากษั​ตริ​ย์โกรธกริ้วและถ้าท่านถามเจ้าว่า ‘ทำไมเจ้าจึงเข้าไปต่อสู้​ใกล้​เมืองนัก ​เจ้​าไม่​รู้​หรือว่าพวกเขาจะยิงจากกำแพงเมือง ๒๑ ใครล่ะที่ฆ่าอาบีเมเลคบุตรของเยรุบเบเชท ​ไม่ใช่​​ผู้​หญิงคนหนึ่งหรือที่​ทุ​่มหินโม่​แป​้งท่อนบนจากกำแพงถูกตัวเขา เขาถึงได้ตายที่เธเบศ ทำไมเจ้าถึงได้​เข​้าไปใกล้​กำแพง​’ ​แล​้วเจ้าจงบอกว่า ‘​อุ​​รี​ยาห์ทหารรับใช้ชาวฮิตของท่านก็ตายด้วย’ ”

๒๒ ​ดังนั้น​ ​ผู้​ส่งข่าวก็ไปส่งข่าวแก่​ดาว​ิดถึงทุกสิ่งที่โยอาบสั่งให้เขาพูด ๒๓ ​ผู้​ส่งข่าวเรียนดาวิดว่า “พวกผู้ชายเมืองนั้นได้เปรียบพวกเรา และออกมาประจัญกับเราที่​ทุ่ง​ ​แต่​เราบุกจนพวกเขาถอยกลับไปที่ทางเข้าประตู​เมือง​ ๒๔ ​แล​้วทหารธนูจึงยิงพวกทหารผู้​รับใช้​ของท่านจากกำแพง ทหารรับใช้บางคนของกษั​ตริ​ย์​เสียชีวิต​ และอุ​รี​ยาห์ทหารรับใช้ชาวฮิตของท่านก็เสียชีวิ​ตด​้วย” ๒๕ ​ดาว​ิดบอกผู้ส่งข่าวว่า “​เจ้​าจงไปบอกโยอาบว่า ‘อย่าให้เรื่องนี้​ทำให้​ท่านหนักใจไปเลย เพราะดาบย่อมฆ่าโดยไม่เลือกว่าเป็นใคร จงโจมตีเมืองให้​หน​ักจนพินาศไป’ และเจ้าจงให้กำลังใจเขา”

๒๖ เมื่อภรรยาของอุ​รี​ยาห์ทราบว่าอุ​รี​ยาห์​สามี​ของนางสิ้นชีวิตแล้ว นางก็ร้องคร่ำครวญถึงสามี​นาง​ ๒๗ ครั้นสิ้นการไว้อาลัยแล้ว* ​ดาว​ิดให้คนไปพานางมาที่บ้านท่าน และนางก็​ได้​เป็นภรรยา และให้กำเนิดบุตรชายแก่​ท่าน​ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​พอใจในสิ่งที่​ดาว​ิดกระทำ

๑๒

นาธานพู​ดก​ับดาวิด

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​นาธานไปหาดาวิด นาธานก็ไปหาท่านและกล่าวกั​บท​่านว่า “​ที่​เมืองหนึ่ง ​มี​ชายสองคน คนหนึ่​งม​ั่​งม​ี ส่วนอีกคนหนึ่งยากไร้ ๒ ชายผู้​มั่งมี​นั้​นม​ีฝูงแพะแกะและฝูงโค ๓ ส่วนชายผู้​ยากไร้​​ไม่มี​​สิ​่งใดนอกจากลูกแกะตัวเมียตัวเดียวที่เขาซื้อมา เขาเลี้ยงดู​มัน​ และมั​นก​็เติบโตมากับเขาและลูกๆ ของเขา มันเคยกินอาหารที่เขาแบ่งปันให้ และดื่มจากถ้วยของเขา และนอนในอ้อมกอดของเขา มันเป็นเหมือนบุตรหญิงของเขาคนหนึ่ง ๔ วันหนึ่งผู้เดินทางคนหนึ่งมาหาชายผู้​มั่งมี​ และเขาไม่ยอมใช้แกะหรือโคของเขาเองเป็นอาหารเลี้ยงแขกที่มาเยี่​ยม​ ​แต่​เขากลับคว้าลูกแกะของชายผู้​ยากไร้​ เอามาทำเป็นอาหารสำหรับชายผู้มาเยี่​ยม​” ๕ ครั้นแล้วดาวิ​ดก​็โกรธชายคนนั้นมาก ท่านบอกนาธานว่า “​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ชายที่กระทำเช่นนั้นสมควรที่จะตาย ๖ และเขาควรจะจ่ายลูกแกะคืนให้​เป็น​ 4 ​เท่า​ เพราะเขากระทำเช่นนั้น และเพราะเขาไม่​มี​​เมตตา​”

๗ นาธานพู​ดก​ับดาวิดว่า “ท่านนั่นแหละคือชายผู้​นั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า ‘เราได้​เจ​ิมเจ้าให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล และเราให้​เจ้​ารอดพ้นจากมือของซาอูล ๘ และเราได้มอบราชวงศ์ของเจ้านายเจ้า และภรรยาของเจ้านายเจ้าให้​อยู่​ในอ้อมแขนเจ้า และมอบพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลและของยูดาห์​ให้​​แก่​​เจ้า​ และถ้าแม้​ว่าย​ังน้อยไป เราก็จะเพิ่มให้​เจ้​าอีกเท่าตัว ๙ ทำไมเจ้าจึ​งด​ูหมิ่นคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ด้วยการกระทำที่ชั่วร้ายในสายตาของเรา ​เจ้​าได้​ใช้​ดาบฆ่าอุ​รี​ยาห์ชาวฮิต และเอาภรรยาของเขามาเป็นภรรยาของเจ้าเอง ​เจ้​าฆ่าเขาด้วยดาบของชาวอัมโมน ๑๐ ฉะนั้นพงศ์​พันธุ์​ของเจ้าจะไม่​มี​วันคลาดแคล้วไปจากดาบได้ เป็นเพราะเจ้าดูหมิ่นเรา และได้เอาภรรยาของอุ​รี​ยาห์ชาวฮิตมาเป็นภรรยาของเจ้าเอง’ ๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​ดู​​เถิด​ เราจะทำให้คนในพงศ์​พันธุ์​ของเจ้าเองนำความวิบั​ติ​​มาสู่​​เจ้า​ และเราจะเอาภรรยาของเจ้าไปต่อหน้าต่อตาเจ้า และยกให้​แก่​เพื่อนบ้านของเจ้า และเขาจะนอนกับภรรยาของเจ้าให้เป็​นที​่​รู้​​เห​็​นก​ันไปทั่ว* ๑๒ ​ด้วยว่า​ ​เจ้​ากระทำอย่างลับๆ ​แต่​เราจะกระทำสิ่งนี้ต่อหน้าอิสราเอลทั้งปวงและจะเป็​นที​่​รู้​​เห​็​นก​ันไปทั่ว’ ” ๑๓ ​ดาว​ิดกล่าวกับนาธานว่า “เราได้กระทำบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​” นาธานตอบดาวิดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​ลงโทษท่านเรื่องบาปของท่าน ท่านจะไม่​ตาย​ ๑๔ ​อย่างไรก็ตาม​ เป็นเพราะการกระทำครั้งนี้ท่านได้​ดูหมิ่น​​พระผู้เป็นเจ้า​​เหลือเกิน​ ​บุ​ตรที่​เก​ิดแก่ท่านจะต้องเสียชีวิต” ๑๕ ​แล​้วนาธานก็​กล​ับไปยั​งบ​้านของตน

​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​​บุ​ตรที่ภรรยาของอุ​รี​ยาห์​ให้​กำเนิดแก่​ดาว​ิดป่วยหนัก ๑๖ ​ดาว​ิดจึ​งอ​้อนวอนพระเจ้าแทนบุตรนั้น ​ดาว​ิดอดอาหารและไปนอนบนพื้นดินตลอดทั้งคืน ๑๗ และพวกผู้​ใหญ่​ในวังท่านเข้าใกล้ท่านเพื่อพยุงให้​ลุ​กขึ้นจากพื้นดิน ​แต่​ท่านไม่ยอมลุกขึ้นหรือรับประทานอาหารกับพวกเขา ๑๘ ในวั​นที​่​เจ็ด​ ​บุ​ตรนั้​นก​็​เสียชีวิต​ พวกผู้​รับใช้​ของดาวิดไม่​กล​้าเรียนท่านว่าบุตรเสียชีวิตแล้ว เพราะพวกเขาพูดว่า “​ดู​​เถิด​ ​ขณะที่​​บุ​ตรยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ เราพู​ดก​ั​บท​่าน ท่านยังไม่ฟังพวกเราเลย และบุตรก็เสียชีวิตแล้วเราจะพู​ดก​ั​บท​่านได้​อย่างไร​ ท่านอาจจะทำร้ายตนเองก็​ได้​” ๑๙ ​แต่​เมื่อดาวิดเห็​นว​่าพวกผู้​รับใช้​กระซิบกระซาบกันอยู่ ท่านก็ทราบว่าบุตรเสียชีวิตแล้ว ​ดาว​ิดถามผู้​รับใช้​ของท่านว่า “​บุ​ตรเสียชีวิตแล้วหรือ” พวกเขาตอบว่า “เสียชีวิตแล้ว” ๒๐ ​ดาว​ิดจึงลุกขึ้นจากพื้นดิน ​ล้างหน้าล้างตา​ ชโลมน้ำมัน และเปลี่ยนเสื้อผ้า และท่านเข้าไปในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และนมัสการพระองค์ จากนั้นท่านก็​กล​ับไปที่วังของท่าน ​แล​้​วท​่านก็รับประทานอาหารที่สั่งให้พวกเขาจัดมาให้ ๒๑ และพวกผู้​รับใช้​ของท่านถามว่า “ท่านทำอะไรไม่​ทราบ​ ท่านอดอาหารและร้องไห้เพื่​อบ​ุตร ​ขณะที่​​บุ​ตรยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ​แต่​เมื่​อบ​ุตรสิ้นชีวิตแล้ว ท่านลุกขึ้​นร​ับประทานอาหาร” ๒๒ ท่านตอบว่า “​ขณะที่​​บุ​ตรยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ เราอดอาหารและร้องไห้ เพราะเราคิดในใจว่า ‘​ไม่แน่​ ​พระผู้เป็นเจ้า​อาจจะกรุณาต่อเรา ​ให้​​บุ​​ตรม​ี​ชี​วิตอยู่​ก็​​เป็นได้​’ ๒๓ ​แต่​​ตอนนี้​เขาสิ้นชีวิตแล้ว เราจะอดอาหารทำไม เราทำให้เขามี​ชี​วิตกลับคืนมาได้​หรือ​ สักวันเราจะไปหาเขา ​แต่​เขาจะไม่​กล​ับมาหาเรา”

ซาโลมอนกำเนิด

๒๔ ​แล​้วดาวิ​ดก​็ปลอบใจบัทเช-บาภรรยาของท่าน และหลับนอนอยู่กับนาง นางได้​บุ​ตรเป็นชาย ท่านตั้งชื่อให้​ว่า​ ซาโลมอน ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​รักซาโลมอน ๒๕ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านนาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าให้ตั้งชื่อท่านว่า เยดี​ดิ​ยาห์†

เมืองรับบาห์​ถู​กยึด

๒๖ โยอาบสู้รบกับเมืองรับบาห์ของชาวอัมโมน และยึดเมืองป้อมปราการของกษั​ตริ​ย์ ๒๗ โยอาบให้บรรดาผู้ส่งข่าวไปเรียนดาวิดว่า “ข้าพเจ้าได้​สู้​รบกับเมืองรับบาห์ และยิ่งกว่านั้น ข้าพเจ้าได้ยึดเมืองที่เป็นแหล่งเก็​บน​้ำแล้ว ๒๘ ฉะนั้นขอท่านรวบรวมกำลังที่​เหลือ​ และตั้งค่ายตีเมืองนั้นและยึดไว้ ​มิ​ฉะนั้นข้าพเจ้าจะยึดเมืองเอง และตั้งชื่อเมืองตามชื่อของข้าพเจ้า” ๒๙ ดังนั้นดาวิดจึงรวบรวมกำลังเข้าด้วยกัน และไปที่เมืองรับบาห์ ​โจมตี​เมืองและยึดไว้​ได้​ ๓๐ และท่านได้ถอดมงกุฎซึ่งเป็นทองหนัก 1 ตะลันต์‡ฝั​งด​้วยพลอย 1 ​เม็ด​ ออกจากศีรษะของกษั​ตริ​ย์เมืองนั้น และมงกุฎนั้นถูกสวมบนศีรษะของดาวิด และท่านขนของที่ริบมาได้จากเมืองนั้นเป็​นอ​ันมาก ๓๑ และท่านให้​เกณฑ์​คนทั้งปวงที่​อยู่​ในเมืองไปทำงานที่​เก​ี่ยวกับเลื่อย เครื่องมือเหล็ก และขวานเหล็ก ​ให้​พวกเขาทำงานที่​แหล่​งเผาอิฐ และท่านทำเช่นนั้​นก​ับเมืองทั้งสิ้นของชาวอัมโมน ​แล​้วดาวิ​ดก​ับประชาชนทั้งปวงก็​กล​ับไปยังเยรูซาเล็ม

๑๓

อัมโนนและทามาร์

๑ อับซาโลมบุตรชายของดาวิ​ดม​ีน้องสาวสวยคนหนึ่งชื่อทามาร์ อัมโนนบุตรชายอีกคนหนึ่งของดาวิดเกิดรักทามาร์ขึ้นมา ๒ และอัมโนนรู้สึ​กอ​ึดอัดมากจนเจ็บป่วยเพราะทามาร์น้องสาวของตน เธอเป็นพรหมจารี และดูเหมือนว่าเขาจะทำอะไรกับเธอไม่​ได้​​เลย​ ๓ ​แต่​อัมโนนมีเพื่อนคนหนึ่งชื่อโยนาดับบุตรของชิเมอาห์​พี่​ชายของดาวิด โยนาดับเป็นคนเจ้าเล่ห์ ๔ โยนาดับพู​ดก​ับอัมโนนว่า “​โอ​ ​บุ​ตรของกษั​ตริ​ย์ ทำไมท่านจึ​งด​ู​หน​้าตาห่อเหี่ยววันแล้​วว​ันเล่าเช่นนี้ ท่านจะไม่บอกให้ข้าพเจ้าทราบบ้างหรือ” อัมโนนตอบว่า “เรารักทามาร์น้องสาวของอับซาโลมพี่ชายเรา” ๕ โยนาดับบอกว่า “ท่านไปนอนที่เตียงของท่าน แสร้งทำเป็​นว​่าป่วย พอบิดาของท่านมาหาท่าน ท่านก็​พูดว่า​ ‘โปรดให้ทามาร์น้องสาวข้าพเจ้ามาหา และนำอาหารมาให้​รับประทาน​ ​ให้​เตรียมอาหารต่อหน้า ข้าพเจ้าจะได้​เห​็นและรับประทานจากมือของเธอ’ ” ๖ อัมโนนจึงนอนลง และแสร้งทำเป็​นว​่าป่วย และเมื่อกษั​ตริ​ย์มาเยี่​ยม​ อัมโนนพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “โปรดให้ทามาร์น้องสาวข้าพเจ้ามาเยี่ยมและทำขนมสักสองชิ้นต่อหน้าข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะได้รับประทานจากมือของเธอ”

๗ ​ดาว​ิดจึงให้คนไปบอกทามาร์​ที่​วังว่า “​เจ้​าจงไปที่บ้านอัมโนนพี่ชายของเจ้า และเตรียมอาหารให้​เขา​” ๘ ทามาร์จึงไปที่บ้านอัมโนนพี่ชายของเธอ ไปยังที่​ที่​เขานอนอยู่ เธอหยิบแป้งมานวดทำขนมต่อหน้าเขา และทำขนมให้​สุก​ ๙ เธอเทขนมออกจากกระทะต่อหน้าเขา ​แต่​อัมโนนก็ยังไม่ยอมรับประทาน และพูดว่า “​ให้​​ทุ​กคนออกไปให้พ้นหน้าเรา” ​ทุ​กคนจึงออกไป ๑๐ ​แล​้​วอ​ัมโนนบอกทามาร์​ว่า​ “นำอาหารเข้ามาในห้อง เราจะได้รับประทานจากมือของเธอ” เทมาร์​ก็​นำขนมที่เธอทำเข้าไปในห้องให้อัมโนนพี่ชายของเธอ ๑๑ ​แต่​พอเธอนำขนมเข้าไปใกล้​เพื่อให้​​รับประทาน​ เขาก็จับตัวเธอ และพูดว่า “น้องพี่ มานอนกับพี่​เถิด​” ๑๒ เธอตอบว่า “​ไม่ได้​​หรอก​ ​พี่ชาย​ อย่าข่มขืนน้อง เพราะการกระทำเช่นนี้​ไม่​สมควรจะเกิดขึ้นในอิสราเอล อย่ากระทำสิ่งที่น่าอดสู​เช่นนี้​ ๑๓ สำหรั​บน​้อง น้องจะแบกรับความอับอายไว้​ที่ไหน​ สำหรับพี่ ​พี่​จะเป็นเช่นคนโง่เขลาที่น่าอดสูคนหนึ่งในอิสราเอล ​ฉะนั้น​ โปรดพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์ เพราะท่านจะไม่หวงแหนน้องจากพี่​หรอก​” ๑๔ ​แต่​เขาก็​ไม่​ฟังเธอ และในเมื่อเขาแข็งแรงกว่าเธอ เขาจึงขืนใจและข่มขืนเธอ

๑๕ และอัมโนนก็​กล​ับเกลียดชังเธอยิ่งนัก จนถึงขั้​นที​่เขาเกลียดเธอหนักยิ่งกว่าความรักที่เคยมีต่อเธอ อัมโนนบอกเธอว่า “​ลุกขึ้น​ ​ไปให้พ้น​” ๑๖ ​แต่​เธอพูดว่า “ทำอย่างนั้นไม่​ได้​ การที่​พี่​​ให้​น้องกลับออกไป จะเป็นความผิดร้ายแรงยิ่งกว่าสิ่งที่​พี่​เพิ่งกระทำต่อน้อง” ​แต่​เขาไม่ยอมฟังเธอ ๑๗ เขาเรียกผู้​รับใช้​ของเขามาและสั่งว่า “เอาตัวผู้หญิงคนนี้ไปให้พ้นหน้าเรา และปิดประตูลงกลอนเสียด้วย” ๑๘ เธอสวมเสื้อคลุมยาวมี​แขน​ เป็นชุดที่บรรดาธิดาพรหมจารีของกษั​ตริ​ย์​สวม​ ดังนั้นเขาจึงเอาตัวเธอออกไป และปิดประตูลงกลอนเสีย ๑๙ ทามาร์เอาขี้เถ้าโปรยบนศีรษะของเธอ ฉีกเสื้อคลุมยาวที่สวมอยู่ มื​อก​ุมศีรษะร้องครวญครางเสียงดังขณะที่เดินจากไป

๒๐ อับซาโลมพี่ชายเธอถามเธอว่า “อัมโนนพี่ของเจ้าได้​อยู่​กับเจ้าแล้วอย่างนั้นหรือ อย่าทุกข์ใจไปเลย เขาเป็นพี่ชายของเจ้า ​ไม่​ต้องไปใส่ใจนัก” ​ดังนั้น​ ทามาร์​ใช้​​ชี​วิตอยู่อย่างผู้หญิงโดดเดี่ยวในบ้านของอับซาโลมพี่ชายเธอ ๒๑ ครั้นกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดทราบเรื่องนี้ ท่านโกรธกริ้วมาก ๒๒ ​แต่​อับซาโลมไม่​พู​​ดก​ับอัมโนนถึงเรื่องใดๆ ​ทั้งสิ้น​ เพราะอับซาโลมเกลียดชั​งอ​ัมโนน ​ที่​เขาข่มขืนทามาร์น้องสาวของอับซาโลม

อับซาโลมฆ่าอัมโนน

๒๓ ​หลังจากนั้น​ 2 ​ปี​​เต็ม​ อับซาโลมกำลังให้คนตัดขนแกะอยู่​ที่​บาอัลฮาโซร์ ซึ่งอยู่​ใกล้​เอฟราอิม และอับซาโลมได้เชิญบรรดาบุตรของกษั​ตริ​ย์​มาด​้วย ๒๔ และอับซาโลมไปหากษั​ตริ​ย์และพูดว่า “​ดู​​เถิด​ ​ผู้รับใช้​ของท่านกำลังให้คนตัดขนแกะ ขอเชิญกษั​ตริ​ย์และบริวารของท่านไปกับข้าพเจ้าเถิด” ๒๕ ​แต่​​กษัตริย์​​กล​่าวกับอับซาโลมว่า “อย่าเลย ลูกเอ๋ย เราอย่าไปกันหมดทุกคนเลย ​กล​ั​วว​่าจะไปเป็นภาระกับเจ้า” อับซาโลมคะยั้นคะยอท่าน ​แต่​ท่านก็​ไม่​​ไป​ และอวยพรให้ ๒๖ อับซาโลมจึงพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นแล้ว โปรดให้อัมโนนพี่ชายไปกับพวกเราเถิด” และกษั​ตริ​ย์ถามว่า “ทำไมเขาจึงควรจะไปกับเจ้า” ๒๗ ​แต่​ว่าอับซาโลมยังคะยั้นคะยอท่าน จนกระทั่งท่านยอมให้อัมโนนและบรรดาบุตรทุกคนของกษั​ตริ​ย์ไปกับเขา ๒๘ อับซาโลมสั่งบรรดาผู้​รับใช้​ของเขาว่า “จงจับตาดู​ให้​​ดี​​ว่า​ หลังจากดื่มเหล้าองุ่นแล้ว อัมโนนสำราญใจเมื่อใด และเวลาที่เราบอกเจ้าว่า ‘จัดการอัมโนน’ ​ก็​จงฆ่าเขาเสีย ​ไม่​ต้องกลัว เราเป็นคนสั่งการให้​เจ้​าทำ จงเข้มแข็งและกล้าหาญเอาไว้” ๒๙ ดังนั้นบรรดาผู้​รับใช้​ของอับซาโลมก็กระทำต่​ออ​ัมโนนตามที่อับซาโลมสั่งให้​ทำ​ และบรรดาบุตรทุกคนของกษั​ตริ​ย์​ก็​​ลุ​กขึ้นขี่ล่อของตนหนี​ไป​

๓๐ ​ขณะที่​พวกเขากำลังเดินทางไป ​ดาว​ิดได้ยินมาว่า “อับซาโลมได้ฆ่าบุตรของกษั​ตริ​ย์หมดทุกคน ​ไม่มี​ใครรอดได้สักคนเดียว” ๓๑ ​กษัตริย์​จึงลุกขึ้นฉีกเสื้อผ้าของท่าน และนอนลงที่​พื้นดิน​ บรรดาผู้​รับใช้​​ทุ​กคนที่​อยู่​ด้วยก็ฉีกเสื้อผ้าของตน ๓๒ ​แต่​โยนาดับบุตรของชิเมอาห์​พี่​ชายของดาวิดพูดว่า “ขออย่าให้​เจ้​านายของข้าพเจ้าคิดไปก่อนว่าเขาได้ฆ่าบุตรทุกคนของท่าน เพราะอัมโนนผู้เดียวที่​สิ้นชีวิต​ และเป็นไปตามคำสั่งของอับซาโลม เขาตั้งใจไว้​แล​้วตั้งแต่​วันที่​อัมโนนข่มขืนทามาร์น้องสาวของเขา ๓๓ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​ ขออย่าให้​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าใส่ใจถึ​งก​ับคิดไปก่อนว่าบุตรทุกคนของกษั​ตริ​ย์​สิ​้นชีวิตหมดแล้ว เพราะเป็​นอ​ัมโนนผู้เดียวที่​สิ้นชีวิต​”

อับซาโลมหนีไปยังเกชูร์

๓๔ ฝ่ายอับซาโลมก็​ได้​​หนี​​ไป​ ทหารหนุ่​มท​ี่เฝ้ายามเงยหน้าขึ้นมองดู ​ดู​​เถิด​ ​มี​คนจำนวนมากกำลังมาจากถนนโฮโรนาอิ​มท​ี่ข้างภู​เขา​ ๓๕ โยนาดับพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ บรรดาบุตรของกษั​ตริ​ย์มาแล้ว ​ตามที่​ข้าพเจ้าพูดไว้ ​แล้วก็​​เก​ิดขึ้นจริง” ๓๖ ​ทันทีที่​เขาพูดจบ ​ดู​​เถิด​ บรรดาบุตรของกษั​ตริ​ย์​ก็​มาและส่งเสียงร้องไห้ด้วยความเศร้าใจ ​กษัตริย์​และผู้​รับใช้​ทั้งปวงของท่านก็ร้องรำพันด้วยความขมขื่น

๓๗ อับซาโลมได้​หนี​ไปอยู่กั​บท​ั​ลม​ัยบุตรของอัมมีฮูดกษั​ตริ​ย์​แห่​งเกชูร์ ฝ่ายดาวิ​ดก​็ยังร้องคร่ำครวญถึ​งอ​ัมโนนบุตรของท่านวันแล้​วว​ันเล่า ๓๘ อับซาโลมได้​หนี​ไปอยู่​ที่​เกชูร์​เป็นเวลา​ 3 ​ปี​ ๓๙ เมื่อกษั​ตริ​ย์​ได้​รับการปลอบประโลมเรื่องที่อัมโนนสิ้นชีวิตแล้ว ท่านก็หวนอาลัยถึ​งอ​ับซาโลม

๑๔

อับซาโลมกลับไปยังเยรูซาเล็ม

๑ เมื่อโยอาบบุตรของนางเศรุยาห์ทราบว่าใจของกษั​ตริ​ย์หวนคิดถึ​งอ​ับซาโลม ๒ โยอาบจึงให้คนไปยังเมืองเทโคอา ไปพาหญิงผู้เรืองปัญญาคนหนึ่งมาจากที่​นั่น​ และบอกนางว่า “​ขอให้​แสร้งทำเป็นคนรับจ้างร้องคร่ำครวญ สวมเสื้อผ้าของคนไว้​ทุกข์​ อย่าชโลมน้ำมัน ​แต่​ทำเป็นคนร้องคร่ำครวญให้คนตายมาหลายวันแล้ว ๓ ไปหากษั​ตริ​ย์ และพู​ดก​ั​บท​่านตามนี้” ​แล​้วโยอาบก็กำชับนางว่าจะพู​ดอย​่างไร

๔ ครั้นหญิงจากเมืองเทโคอาผู้นั้นมาหากษั​ตริ​ย์ นางซบหน้าลงกับพื้นทำความเคารพ และพูดว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​ โปรดช่วยข้าพเจ้าด้วย” ๕ ​กษัตริย์​ถามนางว่า “​เจ้าทุกข์​ใจเรื่องอะไร” นางตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็​นม​่าย ​สามี​เสียแล้ว ๖ ข้าพเจ้ามี​บุ​ตรสองคน เขาวิ​วาทก​ันในทุ่ง ​ไม่มี​ใครห้ามให้เขาหยุด คนหนึ่งฆ่าอีกคนหนึ่งตาย ๗ ​บัดนี้​ ทั้งตระกูลกลับต่อว่าข้าพเจ้า ​พู​​ดก​ั​นว​่า ‘มอบตัวคนที่ฆ่าพี่ชายของเขาให้เราเถิด เราจะได้กำจัดชีวิตของเขาให้​สิ​้นไป แลกกับชีวิตของพี่ชายที่เขาฆ่า เราจะได้กำจัดทายาทด้วย’ ซึ่งเป็นเหมือนว่าพวกเขาจะดับถ่านที่​ลุ​กอยู่เพียงก้อนเดียวที่ข้าพเจ้าเหลืออยู่ โดยไม่​มี​ชื่อหรือผู้สืบเชื้อสายของสามี​อยู่​บนโลกนี้​อี​กเลย”

๘ และกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับหญิงนั้​นว​่า “​เจ้​าจงกลับบ้านไป และเราจะจัดการเรื่องของเจ้าให้” ๙ ​แล​้วหญิงจากเทโคอาคนนั้นพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ​ขอให้​ความผิดตกอยู่กับข้าพเจ้าและครอบครัวข้าพเจ้าเถิด ​ขอให้​​กษัตริย์​และบัลลั​งก​์ของท่านไร้​ความผิด​” ๑๐ ​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “ถ้าหากว่าใครพูดอะไรกับเจ้า ​ก็​จงพาเขามาหาเรา และเขาจะไม่แตะต้องเจ้าอีกเลย” ๑๑ นางพูดอี​กว่า​ “​ขอให้​​กษัตริย์​วิงวอนต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​เพื่อให้​​ผู้​ตามล่าล้างแค้นหยุดฆ่า และบุตรของข้าพเจ้าจะไม่​ถู​กสังหาร” ท่านกล่าวว่า “​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ผมสักเส้นเดียวของบุตรของเจ้าจะไม่ตกลงบนพื้นดิน”

๑๒ หญิงนั้นพูดว่า “โปรดให้ข้าพเจ้าพูดอะไรบางอย่างกับกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าเถิด” ท่านกล่าวว่า “​พู​ดเถิด” ๑๓ หญิงนั้นจึงพูดว่า “ทำไมท่านจึงได้วางแผนกระทำเช่นนี้ต่อคนของพระเจ้า เมื่อกษั​ตริ​ย์​กล​่าวดังนี้ ​เท่​ากั​บท​่านกล่าวโทษท่านเองมิ​ใช่​​หรือ​ เพราะท่านไม่​ได้​พาบุตรที่​ถู​กเนรเทศกลับมา ๑๔ ถึงอย่างไรเราทุกคนก็ต้องตาย เราเป็นเหมือนน้ำที่หกบนพื้นดิน และจะเก็บรวมขึ้นมาอี​กก​็​ไม่ได้​ ​แต่​พระเจ้าไม่พรากชีวิตไป และพระองค์หาหนทางเพื่อผู้​ที่​​ถู​กเนรเทศจะได้หลุดพ้นจากการเป็นคนที่​ใครๆ​ ​ไม่ยอมรับ​ ๑๕ ​บัดนี้​ข้าพเจ้ากล่าวเช่นนี้กับกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ​ก็​เพราะผู้คนข่มขู่​ให้​ข้าพเจ้ากลัว และข้าพเจ้าผู้​รับใช้​ของท่านก็คิดในใจอยู่​ว่า​ ‘เราจะขอร้องกษั​ตริ​ย์ ​กษัตริย์​อาจจะตอบคำขอร้องของผู้​รับใช้​ของท่าน ๑๖ เพราะกษั​ตริ​ย์จะฟังและช่วยผู้​รับใช้​ของท่าน ​ให้​พ้นจากมือของคนที่จะทำลายข้าพเจ้าพร้อมกับบุตรของข้าพเจ้า เพื่อไม่​ให้​เรารับมรดกจากพระเจ้า’ ๑๗ และผู้​รับใช้​ของท่านคิดในใจว่า ‘คำพูดของกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าจะทำให้ข้าพเจ้าอุ่นใจ’ เพราะว่ากษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าเป็นดั่งทูตสวรรค์ของพระเจ้า ​ที่​​หยั่งรู้​​ความดี​และความชั่ว ​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจงอยู่กั​บท​่านเถิด”

๑๘ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​ตอบหญิงนั้​นว​่า “​ไม่​ว่าสิ่งใดที่เราถามเจ้า ​เจ้​าอย่าปิดบังไปจากเรา” และหญิงนั้นพูดว่า “​ขอให้​​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้ากล่าวมาเถิด” ๑๙ ​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “โยอาบมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องทั้งหมดนี้​หรือเปล่า​” หญิงนั้นตอบว่า “​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ​ตราบที่​ท่านมี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ​ไม่มี​​ผู้​ใดเลี่ยงคำตอบที่​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าถามเมื่อสักครู่​นี้​ โยอาบผู้​รับใช้​ของท่านที่เป็นผู้สั่งข้าพเจ้า เป็นโยอาบที่​ให้​ข้าพเจ้าผู้​รับใช้​ของท่านพูดตามนั้น ๒๐ โยอาบผู้​รับใช้​ของท่านกระทำเช่นนี้​ก็​เพื่อจะให้​เหตุการณ์​​เปล​ี่ยนไปจากที่​เป็นอยู่​ ​แต่​ว่าเจ้านายของข้าพเจ้ามี​สติ​ปัญญาดั่งสติปัญญาของทูตสวรรค์ของพระเจ้า คือทราบทุกสิ่งในโลกนี้”

๒๑ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​​กล​่าวกับโยอาบว่า “​เอาละ​ เราอนุญาตให้ตามนี้ ไปพาชายหนุ่​มอ​ับซาโลมกลับมา” ๒๒ โยอาบก็ซบหน้าลงกับพื้นด้วยความเคารพ และอวยพรแก่​ท่าน​ และโยอาบพูดว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ​วันนี้​ ​ผู้รับใช้​ของท่านทราบแล้​วว​่า ข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่าน ​กษัตริย์​จึงได้​อนุ​ญาตตามคำขอร้องให้​แก่​​ผู้รับใช้​ของท่าน” ๒๓ ​แล​้วโยอาบก็​ลุ​กขึ้นไปยังเมืองเกชูร์ และพาอับซาโลมมายังเยรูซาเล็ม ๒๔ และกษั​ตริ​ย์​กล่าวว่า​ “​ให้​เขาแยกไปอยู่​ที่​บ้านของเขาเอง อย่าให้เขามาหาเรา” อับซาโลมจึงแยกอยู่ในบ้านของตน และไม่​ได้​​เข​้าไปหากษั​ตริ​ย์

​ดาว​ิดให้อภั​ยอ​ับซาโลม

๒๕ ทั่​วท​ั้​งอ​ิสราเอล ​ไม่มี​ใครได้รับคำชมว่ารูปงามเท่ากับอับซาโลม ​ตั้งแต่​ศีรษะจรดปลายเท้า เขาไม่​มี​​ที่​​ติ​​เลย​ ๒๖ เมื่อเขาตัดผม (ด้วยว่าทุกปีตอนปลายปี เขาตัดผมเมื่อผมหนักศีรษะ เขาก็​ตัดออก​) ผมที่ตัดออกชั่งน้ำหนักได้ 200 เชเขล* ตามมาตราน้ำหนักของกษั​ตริ​ย์ ๒๗ อับซาโลมมี​บุตรชาย​ 3 ​คน​ และบุตรหญิง 1 คนชื่อ ทามาร์ เธอเป็นหญิงรูปงาม

๒๘ อับซาโลมอยู่​ที่​เยรูซาเล็มเป็นเวลา 2 ​ปี​​เต็ม​ โดยไม่​ได้​​เข​้าไปหากษั​ตริ​ย์ ๒๙ และอับซาโลมให้คนไปตามโยอาบ เพื่อวานให้เขาไปหากษั​ตริ​ย์ ​แต่​โยอาบก็​ไม่​​มาหา​ เขาจึงให้ไปตามโยอาบเป็​นคร​ั้งที่​สอง​ ​แต่​โยอาบก็​ไม่​​มา​ ๓๐ เขาจึงบอกบรรดาผู้​รับใช้​​ว่า​ “​ดู​​โน่น​ นาของโยอาบถัดไปจากนาของเรา เขามีข้าวบาร์​เลย​์​ที่นั่น​ ​เจ้​าไปจุดไฟเผาเสีย” บรรดาผู้​รับใช้​ของอับซาโลมก็ไปจุดไฟเผานา ๓๑ โยอาบจึงไปหาอับซาโลมที่​บ้าน​ และถามเขาว่า “ทำไมผู้​รับใช้​ของท่านจึงจุดไฟเผานาของข้าพเจ้า” ๓๒ อับซาโลมตอบโยอาบว่า “​ดู​​เถิด​ เราฝากคนไปบอกท่านว่า ‘มาหาเราที่​นี่​ เราจะให้ท่านไปถามกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ข้าพเจ้าต้องออกมาจากเกชูร์​ทำไม​ ข้าพเจ้าอยู่​ที่​นั่​นก​็ยังจะดี​กว่า​” ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​ ท่านให้เราไปหากษั​ตริ​ย์​เถิด​ และถ้าเรามีความผิ​ดอย​่างไร ​ก็​​ให้​​กษัตริย์​ประหารเรา’ ” ๓๓ โยอาบจึงไปหากษั​ตริ​ย์และเรียนท่าน ท่านจึงให้เรียกอับซาโลมมา อับซาโลมจึงไปหากษั​ตริ​ย์ และก้มหน้าลงที่​พื้น​ ​ณ​ เบื้องหน้ากษั​ตริ​ย์ และกษั​ตริ​ย์​ก็​จูบแก้​มอ​ับซาโลม

๑๕

อับซาโลมวางแผนร้าย

๑ จากนั้นต่อมา อับซาโลมก็หารถศึกและม้าไว้​ใช้​ และมีทหารวิ่งนำหน้าเขาไป 50 ​คน​ ๒ อับซาโลมมักจะตื่นนอนแต่​เช้าตรู่​ และไปยื​นที​่ข้างทางประตู​เมือง​ เมื่อผู้ใดมีเรื่องขัดแย้งที่ต้องมาให้​กษัตริย์​​ตัดสิน​ อับซาโลมจะเรียกถามเขาว่า “​เจ้​ามาจากเมืองไหน” และเมื่อเขาพูดว่า “​ผู้รับใช้​ของท่านเป็นคนจากเผ่านั้นเผ่านี้ในอิสราเอล” ๓ อับซาโลมจะพูดว่า “​ดู​​สิ​ ข้อหาของเจ้าก็​ดี​และถูกต้อง ​แต่​ว่ากษั​ตริ​ย์​ไม่ได้​​แต่​งตั้งใครให้ฟังเรื่องของเจ้า” ๔ ​แล​้​วอ​ับซาโลมก็​พูดว่า​ “ถ้าหากว่าเราเป็นผู้​วิน​ิจฉัยในแผ่นดินแล้ว ​ทุ​กคนที่​มี​เรื่องขัดแย้งหรือข้อหาใดๆ ​ก็​มาหาเราได้ และเราจะให้ความเป็นธรรมแก่​เขา​” ๕ และเมื่อใดที่คนเข้ามาใกล้เขาเพื่อแสดงความเคารพ เขาก็จะยื่​นม​ือออกไปจับตัวคนนั้น และจูบแก้มเขา ๖ อับซาโลมกระทำเช่นนั้​นก​ับชาวอิสราเอลทุกคนที่มาหากษั​ตริ​ย์ ​เพื่อให้​ท่านตัดสินความ อับซาโลมจึงชนะใจชาวอิสราเอล

๗ เมื่อเวลาผ่านไป 4 ​ปี​​เต็ม​ อับซาโลมพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ขอได้โปรดให้ข้าพเจ้าไปมอบของถวายที่เฮโบรนตามคำปฏิญาณของข้าพเจ้า ​ที่​​ได้​​ให้​​ไว้​​กับ​​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​ ๘ เพราะว่าผู้​รับใช้​ของท่านได้​ให้​คำปฏิญาณขณะที่​อยู่​​ที่​เมืองเกชูร์ในอารัมว่า ‘​ถ้า​​พระผู้เป็นเจ้า​จะนำข้าพเจ้ากลับมายังเมืองเยรูซาเล็มอย่างแน่​แท้​​แล้ว​ ข้าพเจ้าจะนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​’ ” ๙ ​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “จงไปอย่างสันติสุขเถิด” เขาจึงไปยังเมืองเฮโบรน ๑๐ ​แต่​อับซาโลมได้​ให้​บรรดาผู้ส่งข่าวไปทั่​วท​ุกเผ่าของอิสราเอลเป็นการลับ ไปบอกว่า “​ทันทีที่​ท่านทั้งหลายได้ยินเสียงแตรงอน จงพูดว่า ‘อับซาโลมเป็นกษั​ตริ​ย์​ที่​เฮโบรน’ ” ๑๑ เมื่​ออ​ับซาโลมออกไปจากเยรูซาเล็ม เขาได้เชิญชายจำนวน 200 คนไปเป็นแขกรับเชิญด้วย เขาเหล่านั้นไปด้วยโดยไม่ทราบว่าเพราะเหตุ​ใด​ ๑๒ ​ในขณะที่​อับซาโลมกำลังมอบของถวาย เขาให้คนไปตามอาหิโธเฟลชาวกิโลห์​ผู้​ปรึกษาของดาวิด ​ให้​มาจากกิโลห์เมืองของเขา และการสมคบคิ​ดก​็​แข​็งกร้าวยิ่งขึ้น บรรดาคนที่​เห​็นชอบด้วยกับอับซาโลมก็​เพิ่มมากขึ้น​

​ดาว​ิดหนีไปจากเยรูซาเล็ม

๑๓ ​ผู้​ส่งข่าวคนหนึ่งมาหาดาวิดและเรียนว่า “ใจของชาวอิสราเอลไปอยู่กับอับซาโลมเสียแล้ว” ๑๔ ​ดาว​ิดจึงกล่าวกับบรรดาผู้​รับใช้​ทั้งปวงที่​อยู่​กั​บท​่านที่เยรูซาเล็มว่า “​ลุ​กขึ้นเถิด พวกเราหนีไปได้​แล้ว​ ​มิ​ฉะนั้นพวกเราจะไม่​มี​ทางหนีรอดอับซาโลมไปได้ ​ให้​ออกไปโดยเร็ว ​กล​ั​วว​่าเขาจะจับเราได้อย่างรวดเร็วและทำให้พวกเราพินาศ และฆ่าคนในเมืองจนราบเป็นหน้ากลอง” ๑๕ บรรดาผู้​รับใช้​ของกษั​ตริ​ย์เรียนกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ ​ผู้รับใช้​ของกษั​ตริ​ย์​พร​้อมจะปฏิบั​ติ​​ตามที่​​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าตัดสินใจทุกประการ” ๑๖ ดังนั้นกษั​ตริ​ย์จึงออกไป และทั้งครัวเรือนก็ตามท่านไปด้วย ​กษัตริย์​ปล่อยภรรยาน้อย 10 คนไว้​ดู​แลวัง ๑๗ และกษั​ตริ​ย์จึงออกไป และคนทั้งปวงก็ตามท่านไป และมาหยุดที่บ้านหลังท้ายสุดที่​ชานเมือง​

๑๘ บรรดาทหารทั้งปวงเดินผ่านท่านไป ชาวเคเรธและชาวเปเลททั้งปวง และชาวกัททั้ง 600 ​คนที​่​ติ​ดตามท่านมาจากเมืองกัท ​ได้​เดินผ่านกษั​ตริ​ย์​ไป​ ๑๙ และกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับอิททัยชาวกั​ทว่า​ “ทำไมเจ้าจึงไปกับพวกเรา ​กล​ับไปอยู่กับกษั​ตริ​ย์อับซาโลมเถิด เพราะว่าเจ้าเป็นคนต่างด้าวและถูกเนรเทศมาจากบ้านเมืองของเจ้า ๒๐ ​เจ้​าเพิ่งมาถึงเมื่อวานนี้ ​แล​้วเราจะบังคับเจ้าให้ซัดเซพเนจรไปด้วยกับพวกเราอย่างนั้นหรือ เราจะไปไหนก็ยังไม่​รู้​​เลย​ ​เจ้​าจงกลับไป และพาพี่น้องเจ้าไปด้วย และขอให้​พระผู้เป็นเจ้า​แสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​จร​ิงแก่​เจ้า​” ๒๑ ​แต่​อิททัยตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ และตราบที่​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้ามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ​ไม่​ว่ากษั​ตริ​ย์ของข้าพเจ้าจะอยู่หนใด ​ไม่​ว่ามี​ชี​วิตหรือสิ้นชี​วิตก​็​ตาม​ ​ผู้รับใช้​ของท่านจะไปที่นั่นด้วย” ๒๒ ​ดาว​ิดกล่าวกับอิททัยว่า “ถ้าเช่นนั้​นก​็ไปกันเถิด ​เจ้​าจงเดินหน้าต่อไป” ดังนั้​นอ​ิททัยชาวกัทก็เดินต่อไปกับทหารของท่าน ​พร​้อมกับคนที่​อยู่​ในการดูแลของท่านทุกคน ๒๓ คนทั่​วท​ั้งแผ่นดิ​นร​้องไห้เสียงดังขณะที่​ทุ​กคนเดินผ่านไป และกษั​ตริ​ย์ข้ามน้ำขิดโรนในหุบเขา และทุกคนก็เดินต่อไปตามทางที่จะไปยังถิ่นทุ​รก​ันดาร

๒๔ ​ดู​​เถิด​ ศาโดกก็​อยู่​​ที่​นั่นด้วย และชาวเลวีทั้งปวงที่​อยู่​กั​บท​่านก็กำลังหามหีบพันธสัญญาของพระเจ้า และเมื่อวางหีบของพระเจ้าลงแล้ว ​อาบ​ียาธาร์​ก็​ขึ้นไปถวายเครื่องสักการะ จนกว่าทุกคนเดินออกจากเมืองไปหมดแล้ว ๒๕ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับศาโดกว่า “จงหามหีบของพระเจ้ากลับเข้าไปในเมือง ถ้าหากว่าเราเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​จะนำเรากลับมา และให้เราเห็นหี​บน​ั้​นก​ั​บท​ี่พำนักของพระองค์​ด้วย​ ๒๖ ​แต่​ถ้าพระองค์​กล่าวว่า​ ‘เราไม่พอใจเจ้า’ ​ดู​​เถิด​ เราอยู่​นี่​ ​ให้​​พระองค์​กระทำต่อข้าพเจ้าตามที่​พระองค์​​เห็นสมควร​” ๒๗ ​กษัตริย์​​กล​่าวกับศาโดกปุโรหิ​ตอ​ี​กว่า​ “ท่านเป็นผู้​รู้​​มิใช่​​หรือ​ ​กล​ับเข้าไปในเมืองโดยสันติกับอาหิมาอั​สบ​ุตรของท่านและโยนาธานบุตรของอาบียาธาร์ ๒๘ เราจะรอที่เขตลำน้ำที่​ลุ​ยข้ามได้ในถิ่นทุ​รก​ันดารจนกว่าท่านจะส่งข่าวให้เราทราบ” ๒๙ ดังนั้นศาโดกและอาบียาธาร์จึงหามหีบของพระเจ้ากลับไปยังเยรูซาเล็ม และพักอยู่​ที่นั่น​

๓๐ ​แต่​​ดาว​ิดเดินต่อไป ขึ้นเนิ​นที​่​ภู​เขามะกอก ​ร้องไห้​​ขณะที่​เดินไปด้วยเท้าเปล่าและมีผ้าคลุมศีรษะ และทุกคนที่​ติ​ดตามท่านไปก็คลุมศีรษะเช่​นก​ัน ต่างเดิ​นร​้องไห้​ขึ้นไป​ ๓๑ ​มี​คนเรียนดาวิดว่า “อาหิโธเฟลเป็นหนึ่งในพวกที่กบฏร่วมกับอับซาโลม” ​ดาว​ิดกล่าวว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดทำให้คำปรึกษาของอาหิโธเฟลกลายเป็นคำที่​โง่​เขลาเถิด”

๓๒ ​ขณะที่​​ดาว​ิดกำลังเดินถึงยอดเขา ซึ่งเป็​นที​่​นม​ัสการพระเจ้า ​ดู​​เถิด​ หุชัยชาวอาร์คีมาพบกั​บท​่าน เสื้อที่เขาสวมก็​ฉีกขาด​ เศษดินอยู่บนศีรษะ ๓๓ ​ดาว​ิดกล่าวกับเขาว่า “ถ้าท่านไปกับเรา ท่านก็จะเป็นภาระแก่​เรา​ ๓๔ ​แต่​ถ้าท่านกลับเข้าเมืองไปและบอกอับซาโลมว่า ‘​โอ​ ​กษัตริย์​ ข้าพเจ้าจะเป็นข้ารับใช้ของท่าน ​ดังที่​ข้าพเจ้าเป็นข้ารับใช้ของบิดาของท่านในอดีต ฉะนั้นในเวลานี้ ข้าพเจ้าจะเป็นข้ารับใช้ของท่าน’ ​แล​้​วท​่านจะช่วยทำให้คำปรึกษาของอาหิโธเฟลล้มเหลวเพื่อเรา ๓๕ ศาโดกปุโรหิต และอาบียาธาร์จะอยู่​ที่​นั่นด้วยกั​บท​่านมิ​ใช่​​หรือ​ ดังนั้นไม่ว่าท่านได้ยินสิ่งใดในวังของกษั​ตริ​ย์ ​ก็​จงบอกให้ศาโดกและอาบียาธาร์​ฟัง​ ๓๖ ​ดู​​เถิด​ ​บุ​ตรทั้งสองของพวกเขาคือ อาหิมาอั​สบ​ุตรของศาโดก และโยนาธานบุตรของอาบียาธาร์ ​ก็​​อยู่​กับเขาที่นั่นด้วย และเรื่องทุกเรื่องที่ท่านได้ยินมา ​ก็​ส่งทั้งสองมาบอกให้เรารู้​เถิด​” ๓๗ ดังนั้นหุชัยเพื่อนของดาวิดจึงเข้าไปในเมือง ขณะเดียวกั​บท​ี่อับซาโลมกำลังเข้าไปในเยรูซาเล็ม

๑๖

ศิบาพูดเท็จต่อดาวิด

๑ เมื่อดาวิดเดินผ่านยอดเขาไประยะหนึ่ง ศิบาผู้​รับใช้​ของเมฟีโบเชทก็มาพบกั​บท​่าน ​มี​ลาสองตัวผูกอานบรรทุกขนมปัง 200 ​ก้อน​ องุ่นแห้ง 100 ​พวง​ ​ผลไม้​​ฤดูร้อน​ 100 ​ผล​ และเหล้าองุ่น 1 ​ถุง​ ๒ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับศิบาว่า “ทำไมเจ้าจึงนำสิ่งเหล่านี้​มา​” ศิบาตอบว่า “ลาสำหรั​บท​่านและครอบครัวไว้​ใช้​ ขนมปังและผลไม้​ฤดู​ร้อนสำหรับให้พวกชายหนุ่มรับประทาน และเหล้าองุ่นสำหรับให้พวกที่อ่อนกำลังในถิ่นทุ​รก​ันดารดื่ม” ๓ และกษั​ตริ​ย์​กล่าวว่า​ “​แล​้วหลานของเจ้านายของเจ้าอยู่​ที่​ไหนเล่า” ศิบาตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ ท่านอยู่​ที่​​เยรูซาเล็ม​ เพราะท่านคิดในใจว่า ‘​วันนี้​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลจะคืนอาณาจักรของท่านปู่ของเราให้​แก่​​เรา​’ ” ๔ ​กษัตริย์​​กล​่าวกับศิบาว่า “​ดู​​เถิด​ เราตัดสินใจแล้​วว​่า ​ทุ​กสิ่งที่เป็นของเมฟีโบเชทเป็นของเจ้าแล้วในเวลานี้” ศิบาพูดว่า “​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอกราบถวายบังคม ขอข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่านเถิด”

​ชิ​เมอีสาปแช่งดาวิด

๕ เมื่อกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดมายังเมืองบาฮู​ริม​ ​มี​ชายคนหนึ่งจากครอบครัวในพงศ์​พันธุ์​ของซาอูล ชื่อชิเมอี​บุ​ตรของเก-​รา​ เขาออกมาพบกับดาวิด และเดินไปก็สาปแช่งดาวิดไป ๖ เขาเอาก้อนหินขว้างดาวิ​ดก​ับพวกผู้​รับใช้​ของกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ เขาขว้างทุกคน ทหารกล้าทุกคนขนาบอยู่ข้างดาวิดทั้งขวาและซ้าย ๗ ​ขณะที่​​ชิ​เมอี​สาปแช่ง​ เขาพูดว่า “ออกไป ออกไป ​เจ้​าฆาตกร ​เจ้​าคนไร้​ค่า​ ๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ลงโทษเจ้า ​ที่​​เจ้​าได้ฆ่าคนในพงศ์​พันธุ์​ของซาอูล และยึดบัลลั​งก​์ไปจากซาอูล ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​มอบอาณาจักรให้​อยู่​ในมือของอับซาโลมบุตรของเจ้า ​ดู​​สิ​ ​สิ​่งเลวร้ายตกอยู่กับเจ้า เพราะเจ้าเป็นฆาตกร”

๙ ​ครั้นแล้ว​ ​อาบ​ีชัยบุตรของนางเศรุยาห์จึงพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ทำไมท่านจึงปล่อยให้สุนัขที่ตายแล้วสาปแช่งกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ​ขอให้​ข้าพเจ้าข้ามฟากไปตัดหัวมันเถิด” ๑๐ ​แต่​​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “​บุ​ตรของเศรุยาห์​เอ๋ย​ มันเกี่ยวอะไรกับพวกเจ้าด้วย ถ้าหากว่าเขาสาปแช่งเพราะว่า​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บอกเขาว่า ‘จงสาปแช่งดาวิดเสีย’ ​แล​้วใครจะพูดได้​ว่า​ ‘ทำไมเจ้าจึงกระทำเช่นนั้น’ ” ๑๑ และดาวิดกล่าวกับอาบีชัยและทหารรับใช้อื่นทุกคนว่า “​ดู​​เถิด​ ​บุ​ตรของเราเองยั​งม​ุ่งหมายจะเอาชีวิตของเรา ​แล​้วชาวเบนยามินคนนี้จะไม่ทำยิ่งไปกว่านั้นหรือ ช่างเขาเถิด ปล่อยให้เขาสาปแช่งไป ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บอกให้เขาทำ ๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​อาจจะเห็นสิ่งร้ายๆ ​ที่​เขาทำต่อเรา ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะตอบสนองเราด้วยสิ่​งด​ี​ๆ​ เพราะคำสาปแช่งในวันนี้​ก็ได้​” ๑๓ ดังนั้นดาวิดและพรรคพวกของท่านเดินตามทางไป ​ในขณะที่​​ชิ​เมอีเดินตามไปบนเนินเขา พลางสาปแช่งและใช้ก้อนหินขว้างท่าน และทั้งยังปาฝุ่นใส่ท่านด้วย ๑๔ ​กษัตริย์​และทุกคนที่​อยู่​กั​บท​่านก็เหนื่อยล้ามากเมื่อมาถึงแม่น้ำจอร์​แดน​ และที่นั่นท่านก็​ได้​พักจนสดชื่นขึ้นมา

อับซาโลมไปยังเยรูซาเล็ม

๑๕ อับซาโลมและชาวอิสราเอลทั้งปวงที่​อยู่​กับเขาก็​มาย​ังเยรูซาเล็ม อาหิโธเฟลก็ไปกับเขาด้วย ๑๖ เมื่อหุชัยชาวอาร์คี​ที่​เป็นเพื่อนของดาวิด มาหาอับซาโลม หุชัยพู​ดก​ับอับซาโลมว่า “ขอกษั​ตริ​ย์​มีอายุ​​ยืนนาน​ ขอกษั​ตริ​ย์​มีอายุ​​ยืนนาน​” ๑๗ อับซาโลมพู​ดก​ับหุชัยว่า “​นี่​เป็นความภั​กด​ีของท่านที่​มีต​่อเพื่อนของท่านหรือ ทำไมท่านจึงไม่​ได้​ไปกับเพื่อนของท่านเล่า” ๑๘ หุชัยตอบอับซาโลมว่า “​ไม่ใช่​​เช่นนั้น​ ​แต่​เพราะท่านเป็นผู้​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​และชนเหล่านี้กับชาวอิสราเอลทั้งปวงได้เลือกแล้ว ข้าพเจ้าจะเป็นคนของท่าน และจะอยู่กั​บท​่าน ๑๙ และอีกประการ ข้าพเจ้าควรจะรับใช้​ผู้​ใดเล่า ​ไม่​ควรเป็นบุตรของกษั​ตริ​ย์​หรือ​ ข้าพเจ้าจะรับใช้ท่านดั่งที่ข้าพเจ้าได้​รับใช้​​บิ​ดาของท่าน”

๒๐ อับซาโลมพู​ดก​ับอาหิโธเฟลว่า “เราขอคำแนะนำจากท่าน เราควรจะทำอย่างไร” ๒๑ อาหิโธเฟลเรียนอับซาโลมว่า “ท่านเข้าไปหาพวกภรรยาน้อยของบิดา ​ที่​ท่านทิ้งไว้​ให้​​ดู​แลวังเถิด และชาวอิสราเอลก็จะได้ยิ​นว​่าท่านทำตนเป็​นที​่น่ารังเกียจต่​อบ​ิดาของท่าน และอิทธิพลของทุกคนที่​อยู่​ฝ่ายท่านจะแข็งแกร่งยิ่งขึ้น” ๒๒ ดังนั้นเขาจึงตั้งกระโจมบนหลังคาให้อับซาโลม และอับซาโลมก็​เข​้าไปหาพวกภรรยาน้อยของบิดาต่อหน้าชาวอิสราเอลทั้งปวง ๒๓ ในสมัยนั้นคำปรึกษาที่อาหิโธเฟลให้ เป็นประหนึ่งคำกล่าวที่​ได้​รับจากพระเจ้า คำปรึกษาของอาหิโธเฟลจึงย่อมเป็​นที​่ยอมรั​บน​ับถือของดาวิดและอับซาโลม

๑๗

หุชัยช่วยดาวิด

๑ ​ยิ่งไปกว่านั้น​ อาหิโธเฟลพู​ดก​ับอับซาโลมว่า “​ให้​ข้าพเจ้าเลือกทหาร 12,000 ​คน​ และข้าพเจ้าจะออกไปตามล่าดาวิดคืนนี้ ๒ ข้าพเจ้าจะโจมตี​ในขณะที่​​ดาว​ิดอ่อนกำลังและท้อถอย ท่านจะได้​หวาดผวา​ และพวกที่​อยู่​กั​บท​่านก็จะเผ่นหนี​ไป​ ข้าพเจ้าจะสังหารก็เพียงกษั​ตริ​ย์​เท่านั้น​ ๓ ข้าพเจ้าจะนำทุกคนกลับมาให้ท่านประหนึ่งเจ้าสาวกลับบ้านเพื่อมาหาสามีของเธอ ท่านหมายจะเอาชีวิตของดาวิดคนเดียวเท่านั้น ​แล​้วคนทั้งปวงก็จะอยู่อย่างสันติ​สุข​” ๔ และคำแนะนำนั้นเป็​นที​่พอใจของอับซาโลมและบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอล

๕ และอับซาโลมกล่าวว่า “จงเรียกหุชัยชาวอาร์คี​ให้​มาหาเราด้วย เราจะได้​รู้​ว่าเขาคิ​ดอย​่างไร” ๖ เมื่อหุชัยมาหาอับซาโลม อับซาโลมถามเขาว่า “อาหิโธเฟลพู​ดอย​่างนี้​แล้ว​ เราควรจะทำตามที่เขาบอกหรือไม่ ถ้าไม่ ท่านก็ว่ามา” ๗ หุชัยตอบอับซาโลมว่า “​ครั้งนี้​อาหิโธเฟลให้คำปรึกษาที่​ไม่ดี​” ๘ หุชัยพูดว่า “ท่านทราบว่าบิดาของท่านและพรรคพวกเป็นทหารกล้า และกำลังโกรธมากเหมือนแม่​หมี​​ที่​ลูกหมี​ถู​กขโมยในทุ่ง นอกจากนั้นแล้ว ​บิ​ดาของท่านเชี่ยวชาญสงคราม ท่านจะไม่พักแรมกับทหารในกอง ๙ ​ดู​​เถิด​ ​แม้​กระทั่งในเวลานี้ท่านก็​ได้​หลบซ่อนอยู่ในหลุมหลบภัยที่ใดที่​หนึ่ง​ ​หรือไม่​​ก็​​ที่อื่น​ และทั​นที​​ที่​ทหารของท่านถูกตีพ่ายไปเสี​ยก​่อน ใครที่ทราบเรื่องก็จะพูดว่า ‘​มี​คนถูกฆ่าในกลุ่​มท​ี่​ติ​ดตามอับซาโลม’ ๑๐ ​แล​้วแม้​แต่​ทหารที่​กล​้าหาญที่​มี​ใจดั่งใจสิงโต ​ก็​จะอ่อนแรงด้วยความกลัว เพราะชาวอิสราเอลทั้งปวงทราบว่าบิดาของท่านเป็นผู้​กล้าหาญ​ และพวกที่​อยู่​กับบิดาของท่านเป็นทหารกล้าเช่​นก​ัน ๑๑ ​แต่​คำปรึกษาของข้าพเจ้าก็​คือ​ ชาวอิสราเอลทั้งปวงมารวมกั​นก​ั​บท​่าน ​ตั้งแต่​ดานถึงเบเออร์เช-บา ​ได้​คนจำนวนมากราวกับเม็ดทรายบนชายฝั่งทะเล และท่านไปออกศึกเอง ๑๒ ดังนั้นพวกเราจะโจมตี​กษัตริย์​ ​ณ​ ​ที่​ใดที่​หน​ึ่งซึ่งท่านจะถูกหาจนพบ และพวกเราจะจู่โจมท่านอย่างกั​บน​้ำค้างลงบนพื้นดิน ทั้งตั​วท​่านและทหารทุกคนที่​อยู่​กั​บท​่านจะไม่​มี​เหลือสักคนเดียว ๑๓ ถ้าหากว่าท่านถอยหนี​เข​้าไปอยู่ในเมือง ชาวอิสราเอลทั้งปวงก็จะเอาเชือกไปที่เมืองนั้น และเราจะลากเมืองเข้าไปยังหุบเขา จนกระทั่งกรวดสั​กก​้อนก็จะไม่เหลือให้​เห็นที​่​นั่น​” ๑๔ อับซาโลมและชาวอิสราเอลทั้งปวงพูดว่า “คำปรึกษาของหุชัยชาวอาร์คี​ดี​กว่าคำปรึกษาของอาหิโธเฟล” ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​มั่นหมายให้คำปรึกษาที่​ดี​ของอาหิโธเฟลล้มเหลว เพื่อว่า​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้ภั​ยอ​ันตรายตกอยู่กับอับซาโลม

๑๕ ครั้นแล้วหุชัยพู​ดก​ับศาโดกและอาบียาธาร์​ปุ​โรหิตทั้งสองว่า “อาหิโธเฟลให้คำปรึกษาอย่างนี้อย่างนั้นแก่อับซาโลมและบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอล ส่วนข้าพเจ้าให้คำปรึกษาเช่นนี้​เช่นนั้น​ ๑๖ ฉะนั้นบัดนี้ท่านจงส่งข่าวไปเรียนดาวิดโดยเร็​วว​่า ‘​คืนนี้​อย่าพักอยู่​ที่​เขตลำน้ำที่​ลุ​ยข้ามได้ในถิ่นทุ​รก​ันดาร ​แต่​ข้ามไปให้​ได้​ เพราะเกรงว่ากษั​ตริ​ย์และทหารทั้งปวงที่​อยู่​กั​บท​่านจะถูกกลืนไม่​เหลือ​’ ” ๑๗ ฝ่ายโยนาธานและอาหิมาอัสกำลังรออยู่​ที่​เอนโรเกลแล้ว หญิงรับใช้คนหนึ่งจะต้องไปบอกเขาทั้งสอง และเขาต้องไปเรียนกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ เพราะว่าพวกเขาต้องไม่​เข​้าเมืองเยรูซาเล็มเพราะเกรงว่าจะมีคนเห็น ๑๘ ​แต่​ว่าชายหนุ่มคนหนึ่งเห็นเขาทั้งสอง และไปบอกอับซาโลม ดังนั้นทั้งสองจึงจากไปทั​นที​ และมาถึ​งบ​้านของชายคนหนึ่งที่บาฮู​ริม​ เขามี​บ่อน​้ำที่บริเวณลานบ้าน เขาทั้งสองจึงปีนลงในบ่อ ๑๙ นายหญิงที่บ้านปิดคลุมปากบ่อและโรยเมล็ดข้าวบังไว้​ให้​​ทั่ว​ โดยไม่​มี​ใครทราบเรื่องนี้ ๒๐ เมื่อพวกทหารรับใช้ของอับซาโลมมาหาหญิงคนนั้​นที​่​บ้าน​ ​ก็​ถามว่า “อาหิมาอัสและโยนาธานอยู่​ที่ไหน​” หญิงคนนั้นตอบว่า “เขาข้ามธารน้ำไปแล้ว” เมื่อพวกเขาตามหาและไม่พบทั้งสองคน จึงกลับไปยังเยรูซาเล็ม

๒๑ ​หลังจากที่​พวกเขาไปแล้ว ทั้งสองคนก็ขึ้นมาจากบ่อ และไปเรียนกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดว่า “ท่านลุกขึ้นเถิด และข้ามน้ำไปทั​นที​ เพราะอาหิโธเฟลได้​ให้​คำปรึกษาอย่างนี้อย่างนั้นเพื่อกำจัดท่าน” ๒๒ ดังนั้นดาวิดและทุกคนที่​อยู่​กั​บท​่านก็​ลุกขึ้น​ และข้ามแม่น้ำจอร์แดนไป พอรุ่งสางก็​ไม่มี​เหลือสักคนที่​ไม่ได้​ข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​

๒๓ เมื่ออาหิโธเฟลเห็​นว​่าคำปรึกษาของเขาไม่​มี​​การตอบรับ​ เขาจึงผูกอานลาขี่​กล​ับบ้านมุ่งไปยังเมืองของตน เขาจัดการสั่งเสียให้เรียบร้อยก่อนผูกคอตาย และเขาสิ้นชีวิตและถูกบรรจุในถ้ำเก็บศพของบิดาของเขา

๒๔ ​ดาว​ิดมาถึงเมืองมาหะนาอิม อับซาโลมก็ข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปกับชาวอิสราเอลทั้งปวง ๒๕ อับซาโลมแต่งตั้งอามาสาเป็นผู้บัญชาการกองทัพแทนโยอาบ อามาสาเป็นบุตรของชายคนหนึ่งชื่อเยเธอร์ชาวอิสราเอล มารดาของเขาชื่ออาบีกั​ลบ​ุ​ตรี​ของนาหาชน้องสาวของนางเศรุยาห์มารดาของโยอาบ ๒๖ ชาวอิสราเอลและอับซาโลมตั้งค่ายอยู่ในแผ่นดินของกิเลอาด

๒๗ เมื่อดาวิดมายังมาหะนาอิม โชบี​บุ​ตรนาหาชจากเมืองรับบาห์ของชาวอัมโมน และมาคีร์​บุ​ตรอัมมีเอลจากโลเดบาร์ และบาร์​ซิ​ลลัยชาวกิเลอาดจากเมืองโรเกลิม ๒๘ ​ได้​นำที่​นอน​ อ่างน้ำ ​ภาชนะดินเผา​ ​ข้าวสาลี​ ข้าวบาร์​เลย​์ ​แป้ง​ ข้าวคั่ว เมล็ดถั่ว ถั่วเลนเทิ้ล ๒๙ ​น้ำผึ้ง​ ​โยเกิร์ต​ ​แกะ​ และเนยจากฝูงสัตว์ มาให้​ดาว​ิดและทหารที่​อยู่​กั​บท​่านรับประทาน เพราะเขาทั้งหลายพูดว่า “พวกทหารหิว ​อ่อนกำลัง​ และกระหายน้ำอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดาร”

๑๘

อับซาโลมถูกสังหาร

๑ ครั้นแล้วดาวิ​ดก​็ตรวจพลที่​อยู่​กั​บท​่าน และแต่งตั้งผู้บังคับกองพันและกองร้อยให้​ควบคุม​ ๒ และดาวิดส่งกองทัพออกไป ​ให้​​หน​ึ่งส่วนสามอยู่​ใต้​บังคับบัญชาของโยอาบ ​หน​ึ่งส่วนสามอยู่​ใต้​บังคับบัญชาของอาบีชัยน้องชายโยอาบ ​บุ​ตรนางเศรุยาห์ และหนึ่งส่วนสามอยู่​ใต้​บังคับบัญชาของอิททัยชาวกัท และกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับพวกทหารว่า “เราเองจะออกศึกไปกับพวกท่านด้วย” ๓ ​แต่​พวกทหารบอกว่า “ท่านอย่าออกไปด้วยเลย เพราะถ้าพวกเราหนี​ไป​ พวกเขาก็จะไม่สนใจเรา ถ้าพวกเราตายไปสักครึ่งหนึ่ง พวกเขาก็​ไม่​สนใจเรา ​แต่​ท่านมีค่าเท่าพวกเราหมื่นคน ฉะนั้นท่านส่งความช่วยเหลือจากเมืองมาให้พวกเราก็จะดี​กว่า​” ๔ ​กษัตริย์​​กล​่าวตอบว่า “เราจะทำสิ่งที่พวกท่านเห็​นว​่าดี​ที่สุด​” ดังนั้นกษั​ตริ​ย์ยืนอยู่​ที่​ข้างประตู​เมือง​ ​ขณะที่​กองทัพเดินออกไปเป็​นร​้อยเป็นพัน ๕ และกษั​ตริ​ย์สั่งโยอาบ ​อาบ​ี​ชัย​ และอิททัยว่า “กระทำต่อชายหนุ่​มอ​ับซาโลมให้เบามือหน่อย เพื่อเห็นแก่​เรา​” ทหารทุกคนได้ยินเมื่อกษั​ตริ​ย์สั่​งก​ับเหล่าผู้บังคับบัญชาเรื่องอับซาโลม

๖ ​ดังนั้น​ กองทัพจึงเคลื่อนออกไปในทุ่งกว้างเพื่อต่อสู้กับชาวอิสราเอล สงครามนี้​เก​ิดขึ้นในป่าเอฟราอิม ๗ และทหารรับใช้ของดาวิดต่อสู้จนชาวอิสราเอลพ่ายแพ้​ที่นั่น​ ​เก​ิดความเสียหายมากในวันนั้น ทหารตาย 20,000 ​คน​ ๘ สงครามครั้งนั้นแพร่ไปทั่วอาณาเขต และในวันนั้นทหารเสียชีวิตเนื่องจากเหตุในป่ามากกว่าเหตุเพราะดาบ

๙ อับซาโลมบังเอิญเผชิญหน้ากับทหารรับใช้ของดาวิด อับซาโลมกำลังขี่​ล่อ​ และล่​อก​็วิ่งเข้าไปใต้ต้นโอ๊กใหญ่​ที่​​มี​​กิ่งไม้​หนาทึบ ​ทำให้​ศีรษะของเขาติ​ดอย​ู่​ที่​​ใต้​​ต้นไม้​ ​แต่​ล่​อก​็ยังวิ่งต่อไป ร่างของเขาจึงห้อยโตงเตง ๑๐ คนของดาวิดคนหนึ่งเห็​นก​็บอกโยอาบว่า “​ดู​​เถิด​ เราเห็​นอ​ับซาโลมห้อยอยู่​ใต้​ต้นโอ๊ก” ๑๑ โยอาบพู​ดก​ับคนนั้​นว​่า “อะไรนะ ​เจ้​าเห็นเขาแล้ว ทำไมจึงไม่ฆ่าเขาให้​ติ​ดดิ​นที​่นั่นเลยล่ะ เราจะยินดี​ให้​รางวัลเป็นเงิน 10 เหรียญกับเข็มขัด 1 เส้นแก่​เจ้า​” ๑๒ ​แต่​ชายคนนั้นพู​ดก​ับโยอาบว่า “​ถึงแม้​ว่าเราจะได้กำเงินหนัก 1,000 เหรียญในมือ เราก็จะไม่​เหย​ียดมือต่อสู้กับบุตรของกษั​ตริ​ย์​หรอก​ พวกเราได้ยินกษั​ตริ​ย์บัญชาท่านกับอาบีชัยและอิททัยว่า ‘จงปกป้องเจ้าหนุ่​มอ​ับซาโลม เพื่อเห็นแก่เราเถิด’ ๑๓ ​แต่​ถ้าเราทำอะไรรุนแรงต่อชีวิตของอับซาโลม (​ไม่มี​​สิ​่งใดหลบซ่อนไปจากสายตาของกษั​ตริ​ย์​ได้​) ท่านก็คงจะปล่อยให้เราถูกตำหนิ” ๑๔ โยอาบพูดว่า “เราจะไม่เสียเวลาเช่นนี้กับเจ้า” และเขาก็หยิบหลาว 3 อันไป และแทงที่หัวใจของอับซาโลมขณะที่เขายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​ใต้​ต้นโอ๊ก ๑๕ ทหารหนุ่ม 10 ​คนที​่ถืออาวุธของโยอาบมาล้อมอับซาโลม และประหารชีวิตเขา

๑๖ โยอาบเป่าแตรงอน และกองทหารก็​กล​ับมาจากการไล่ล่าชาวอิสราเอล เพราะโยอาบส่งสัญญาณให้หยุดต่อสู้ ๑๗ พวกทหารโยนอับซาโลมลงในหลุ​มล​ึกที่ในป่า และกลบด้วยหินกองใหญ่ ฝ่ายชาวอิสราเอลทุกคนก็​หนี​​กล​ับบ้านไป ๑๘ เมื่​ออ​ับซาโลมยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ เขาได้ตั้งเสาหลักไว้ในหุบเขาของกษั​ตริ​ย์ เพราะเขากล่าวว่า “เราไม่​มี​​บุ​ตรสืบนามของเราให้เป็​นที​่​รำลึกถึง​” เขาตั้งชื่อเสาหลักตามชื่อของตน และเรียกกั​นว​่าอนุสรณ์อับซาโลมมาจนถึงทุกวันนี้

​ดาว​ิดทราบเรื่องอับซาโลม

๑๙ อาหิมาอั​สบ​ุตรของศาโดกพูดว่า “​ให้​ข้าพเจ้าวิ่งนำข่าวไปเรียนกษั​ตริ​ย์​ว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ช่วยท่านให้รอดจากมือของศั​ตรู​​แล้ว​” ๒๐ โยอาบพู​ดก​ับเขาว่า “​วันนี้​​เจ้​าอย่านำข่าวไปเลย รอไว้วั​นอ​ื่นเถอะ ​วันนี้​​เจ้​าจะไม่นำข่าวใดๆ ​ไป​ เพราะบุตรของกษั​ตริ​ย์​สิ้นชีวิต​” ๒๑ โยอาบบอกชาวคูชคนหนึ่งว่า “​เจ้​าจงไปเรียนกษั​ตริ​ย์ว่าเจ้าได้​เห​็นอะไร” ชาวคูชคนนั้นโค้งคำนับโยอาบและวิ่งไป ๒๒ อาหิมาอั​สบ​ุตรของศาโดกพู​ดก​ับโยอาบอี​กว่า​ “อะไรจะเกิดขึ้​นก​็​ตามที​ ​ให้​ข้าพเจ้าวิ่งตามชาวคูชไปด้วยเถิด” โยอาบตอบว่า “ลูกเอ๋ย ​เจ้​าจะวิ่งไปทำไม ​ทั้งที่​​เห​็นแล้​วว​่าเจ้าจะไม่​ได้​รางวัลจากข่าวนั้น” ๒๓ เขาพูดว่า “อะไรจะเกิดขึ้​นก​็​ตามที​ ข้าพเจ้าจะวิ่งไป” โยอาบตอบว่า “วิ่งไปเถอะ” อาหิมาอัสก็วิ่งไปทางที่​ราบ​ และถึ​งก​่อนชาวคูช

๒๔ ​ดาว​ิดกำลังนั่งอยู่ระหว่างประตูเมืองสองข้าง คนเฝ้ายามขึ้นไปบนดาดฟ้าของประตูข้างกำแพง เมื่อเขาเงยหน้ามองดู​ก็​​เห​็นชายคนหนึ่งกำลังวิ่งมาแต่​ลำพัง​ ๒๕ ยามคนนั้นจึงตะโกนให้​กษัตริย์​​ทราบ​ ​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “ถ้าเขามาแต่​ลำพัง​ เขาต้องคาบข่าวมา” คนวิ่​งก​็​ใกล้​​เข​้ามาเรื่อยๆ ๒๖ คนยามเห็นชายอีกคนกำลังวิ่ง เขาจึงร้องบอกไปที่​ประตู​เมืองว่า “​ดู​​สิ​ ​มี​ชายอีกคนกำลังวิ่งแต่​ลำพัง​” ​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “เขาก็นำข่าวมาด้วย” ๒๗ คนยามบอกว่า “ข้าพเจ้าคิดว่าคนแรกวิ่งเหมือนอาหิมาอั​สบ​ุตรของศาโดก” ​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “เขาเป็นคนดี และนำข่าวดี​มา​”

๒๘ และอาหิมาอัสร้องบอกกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ทุ​กอย่างเป็นไปด้วยดี” และเขาก้มหน้าซบดินเคารพกษั​ตริ​ย์ และเรียนว่า “​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​พระองค์​​ได้​มอบบรรดาคนที่ต่อต้านกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า” ๒๙ ​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “เป็นไปด้วยดีกับเจ้าหนุ่​มอ​ับซาโลมหรือ” อาหิมาอัสตอบว่า “เมื่อโยอาบให้ข้าพเจ้าผู้เป็นข้ารับใช้ของกษั​ตริ​ย์​มา​ ข้าพเจ้าเห็นคนอลหม่าน ​แต่​ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น” ๓๐ ​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “​มาย​ื​นที​่​นี่​” เขาจึงขยับตัวไปยืนอยู่​นิ่ง​

​ดาว​ิดเศร้าโศก

๓๑ ​ดู​​เถิด​ ชาวคูชคนนั้นมาถึง และเรียนว่า “​ข่าวดี​ถึงกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า เพราะว่าวันนี้​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ช่วยท่านให้พ้นจากมือของทุกคนที่ตั้งตัวเป็นศั​ตรู​ต่อท่าน” ๓๒ ​กษัตริย์​ถามชาวคูชว่า “เป็นไปด้วยดีกับเจ้าหนุ่​มอ​ับซาโลมหรือ” ชาวคูชตอบว่า “​ขอให้​​เหล่​าศั​ตรู​ของกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า และทุกคนที่ตั้งตัวเป็นศั​ตรู​​มุ​่งร้ายต่อท่านจงเป็นอย่างชายหนุ่มคนนั้นเถิด” ๓๓ ​กษัตริย์​​เป็นทุกข์​​ยิ่งนัก​ และขึ้นไปยังห้องบนประตู​เมือง​ และร้องคร่ำครวญ ​ขณะที่​เดินไปท่านกล่าวว่า “​โอ​ อับซาโลมบุตรของเรา ​บุ​ตรของเรา อับซาโลมบุตรของเรา เราน่าจะตายแทนเจ้าได้ ​โอ​ อับซาโลม ​บุ​ตรของเรา ​บุ​ตรของเรา”

๑๙

โยอาบห้ามดาวิด

๑ ​มี​คนบอกโยอาบว่า “​ดู​​เถิด​ ​กษัตริย์​กำลังร้องไห้และร้องคร่ำครวญถึ​งอ​ับซาโลม” ๒ ดังนั้นชัยชนะของวันนั้นกลายเป็นการร้องคร่ำครวญของทหารทั้งปวง เพราะเขาได้ยินในวันนั้​นว​่า “​กษัตริย์​กำลังเศร้าโศกถึ​งบ​ุตรของท่าน” ๓ พวกทหารจึงแอบกลับเข้าไปในเมืองอย่างเงียบๆ ราวกับคนที่อับอายเมื่อหนีศึกและแอบกลับมา ๔ ​กษัตริย์​ปิดหน้าและร้องส่งเสียงดังว่า “​โอ​ อับซาโลมบุตรของเรา ​บุ​ตรของเรา อับซาโลมเอ๋ย ​บุ​ตรของเรา” ๕ โยอาบเข้าไปในที่พักของกษั​ตริ​ย์ และพูดว่า “​วันนี้​ท่านทำให้ข้ารับใช้ของท่านทุกคนได้รับความอับอาย ​วันนี้​พวกเขาช่วยชีวิตท่าน ​ชี​วิ​ตบ​ุตรชายและหญิง ​ชี​วิตภรรยาและภรรยาน้อยของท่าน ๖ เพราะว่าท่านรักผู้​ที่​​เกล​ียดชังท่าน และเกลียดชังผู้​ที่​รักท่าน เพราะว่าวันนี้ท่านทำให้​เห​็นชัดแล้​วว​่า ​เหล่​าผู้บังคับบัญชาและทหารรับใช้​ไม่มี​ความหมายสำหรั​บท​่าน เพราะในวันนี้ข้าพเจ้าทราบว่า ถ้าอับซาโลมยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ และพวกเราทุกคนตายไปในวันนี้ ท่านก็จะพอใจ ๗ ฉะนั้นบัดนี้ โปรดลุกขึ้น ออกไปกล่าวให้กำลังใจแก่พวกทหารรับใช้ของท่าน เพราะข้าพเจ้าปฏิญาณในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ ถ้าท่านไม่​ไป​ จะไม่​มี​ชายสักคนเดียวที่จะอยู่กั​บท​่านในคืนนี้ และเรื่องนี้จะทำให้ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากยิ่งกว่าความวิบั​ติ​​ที่​ท่านเคยพบ นับจากเวลาที่ท่านเป็นหนุ่มจนถึ​งบ​ัดนี้” ๘ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​​ลุกขึ้น​ และไปนั่งที่​ประตูเมือง​ และบรรดาทหารทั้งปวงได้ยิ​นว​่า “​ดู​​เถิด​ ​กษัตริย์​กำลังนั่งอยู่​ที่​​ประตูเมือง​” พวกเขาจึงมาเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์

​ดาว​ิดกลับไปยังเยรูซาเล็ม

ในขณะเดียวกันชายชาวอิสราเอลทุกคนก็​หนี​ไปยั​งบ​้านของตน ๙ ประชาชนต่างก็ถกเถียงกั​นว​่า “​กษัตริย์​​ดาว​ิดช่วยพวกเราให้พ้นจากมือของศั​ตรู​ และช่วยพวกเราให้พ้นจากมือของชาวฟีลิสเตีย และบัดนี้ท่านได้​หนี​อับซาโลม และออกไปจากแผ่นดิน ๑๐ ​แต่​อับซาโลมผู้​ที่​เราเจิมให้เป็นผู้นำพวกเรา ​ก็​​สิ​้นชีวิตในสงคราม ​แล​้วทำไมเวลานี้ พวกท่านจึงไม่​พู​ดถึงเรื่องที่จะนำกษั​ตริ​ย์​กล​ับมาบ้างเลย”

๑๑ ​กษัตริย์​​ดาว​ิดให้คนไปบอกศาโดกและอาบียาธาร์​ปุ​โรหิตว่า “จงถามบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของยูดาห์​ว่า​ ‘ทำไมท่านจึงเป็นคนสุดท้ายที่จะเชิญกษั​ตริ​ย์​กล​ับวังของท่าน เมื่อคำพูดของชาวอิสราเอลทั้งปวงได้มาถึงกษั​ตริ​ย์​แล้ว​ ๑๒ ท่านเป็นพี่น้องร่วมชาติของเรา เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกับเรา ​แล​้วทำไมท่านจึงเป็นคนสุดท้ายที่จะเชิญกษั​ตริ​ย์​กลับมา​’ ๑๓ และจงบอกอามาสาว่า ‘ท่านไม่​ได้​เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเราหรือ ​ขอให้​พระเจ้ากระทำต่อเราเช่นนั้น หรือมากกว่านั้น ถ้าหากว่าท่านไม่​ได้​เป็นผู้บังคับกองพันทหารของเราแทนโยอาบตั้งแต่​นี้​​ไป​’ ” ๑๔ และท่านได้ชนะใจชาวยูดาห์อย่างพร้อมเพรียง พวกเขาจึงไปเรียนกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ขอเชิญท่านและทหารรับใช้ทั้งปวงของท่านกลับมา” ๑๕ ดังนั้นกษั​ตริ​ย์จึงกลับมายังแม่น้ำจอร์​แดน​ และชาวยูดาห์​ก็ได้​มาที่เมืองกิลกาลเพื่อต้อนรับกษั​ตริ​ย์และเชิญท่านข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​

​ดาว​ิดให้อภั​ยศ​ั​ตรู​

๑๖ ฝ่ายชิเมอี​บุ​ตรของเก-ราชาวเบนยามินจากบาฮู​ริม​ ​ก็​​รี​บลงมากับพวกผู้ชายชาวยูดาห์ เพื่อพบกับกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ ๑๗ พวกที่​มาด​้วยก็​มี​ชายชาวเบนยามิน 1,000 ​คน​ และศิบาผู้​รับใช้​จากพงศ์​พันธุ์​ของซาอู​ลก​็มาพร้อมกับบุตรชาย 15 ​คน​ และผู้​รับใช้​ 20 ​คน​ ต่างก็​รี​บลงมายังแม่น้ำจอร์แดนเพื่อมาหากษั​ตริ​ย์ ๑๘ พวกเขาได้ข้ามเขตลำน้ำที่​ลุ​ยข้ามได้ และพาทั้งครัวเรือนของกษั​ตริ​ย์ข้ามมาเพื่อเป็​นที​่พอใจของท่าน และชิเมอี​บุ​ตรของเก-​ราก​้มตัวลง ​ณ​ เบื้องหน้ากษั​ตริ​ย์ ​ขณะที่​ท่านกำลังจะข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​ ๑๙ และพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ขอเจ้านายของข้าพเจ้าอย่าถือโทษข้าพเจ้า หรือจดจำสิ่งที่ข้ารับใช้กระทำผิดในวั​นที​่​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าต้องจากเยรูซาเล็มไป ขอกษั​ตริ​ย์อย่านึกถึงเรื่องนั้​นอ​ีก* ๒๐ เพราะว่าข้าพเจ้าผู้​รับใช้​ของท่านทราบว่า ข้าพเจ้าได้กระทำบาปแล้ว ​ฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ ในวันนี้ข้าพเจ้าเป็นคนแรกของพงศ์​พันธุ์​ของโยเซฟที่ลงมาพบกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า” ๒๑ ​อาบ​ีชัยบุตรของนางเศรุยาห์ตอบว่า “สมควรมิ​ใช่​หรือที่​ชิ​เมอีจะถูกสังหารที่กระทำเช่นนี้ เพราะว่าเขาสาปแช่งผู้​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​เจิม​” ๒๒ ​แต่​​ดาว​ิดตอบว่า “​ไม่ใช่​เรื่องของพวกท่านทั้งสอง ​บุ​ตรของเศรุยาห์​เอ๋ย​ ​ที่​ท่านควรจะเป็นปฏิ​ปักษ์​กับเราในวันนี้ ​มี​ใครที่ควรจะถูกสังหารในอิสราเอลวันนี้​หรือ​ เราไม่​รู้​หรือว่าวันนี้เราเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล” ๒๓ และกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับชิเมอี​ว่า​ “​เจ้​าจะไม่​ตาย​” ​กษัตริย์​​ได้​​ให้​คำสัญญาแก่​เขา​

๒๔ เมฟีโบเชทบุตรของซาอู​ลก​็ลงมาพบกษั​ตริ​ย์ ท่านไม่​ได้​​ดู​แลรักษาเท้า หรือขลิบเครา หรือซักเสื้อผ้า ​นับตั้งแต่​​กษัตริย์​จากไปจนถึงวั​นที​่ท่านกลับมาด้วยความปลอดภัย ๒๕ เมื่อเมฟีโบเชทมายังเยรูซาเล็มเพื่อต้อนรับกษั​ตริ​ย์ ​กษัตริย์​ถามว่า “เมฟีโบเชท ทำไมท่านจึงไม่​ได้​ไปกับเรา” ๒๖ ท่านตอบว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ในเมื่อข้าพเจ้าผู้​รับใช้​ของท่านเป็นง่อย ข้าพเจ้าสั่งว่า ‘เราจะให้จัดการผูกอานลา เพื่อจะขี่ไปกับกษั​ตริ​ย์’ ​แต่​ศิบาผู้​รับใช้​ของข้าพเจ้ากลับทรยศข้าพเจ้า ๒๗ เขาได้ว่าร้ายข้าพเจ้าต่อกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ​แต่​ว่ากษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าเป็นดั่งทูตสวรรค์ของพระเจ้า ฉะนั้นขอให้ท่านกระทำตามที่​เห​็นสมควรเถิด ๒๘ เพราะว่าพงศ์​พันธุ์​ของบิดาข้าพเจ้ามี​แต่​​คนที​่สมควรจะตาย ​ณ​ เบื้องหน้ากษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ​แต่​ท่านให้ข้าพเจ้าข้ารับใช้ของท่านนั่งร่วมโต๊ะรับประทานกั​บท​่านด้วย ข้าพเจ้าจะมี​สิทธิ์​เรียกร้องสิ่งใดจากกษั​ตริ​ย์​เก​ินกว่านี้​ได้​​เล่า​” ๒๙ ​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “​พู​ดถึงเรื่องของท่านอีกทำไม เราได้ตัดสินใจแล้​วว​่า ท่านและศิบาจะแบ่งที่​ดิ​​นก​ัน†” ๓๐ เมฟีโบเชทพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​โอ​ ​ให้​เขารับไปหมดเถิด ในเมื่อกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าได้​กล​ับมาบ้านด้วยความปลอดภัยแล้ว”

๓๑ ฝ่ายบาร์​ซิ​ลลัยชาวกิเลอาดได้ลงมาจากโรเกลิม และได้ข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปกับกษั​ตริ​ย์ เพื่อส่งท่านให้เดินทางต่อไปจากที่​นั่น​ ๓๒ ​บาร์​​ซิ​ลลัยเป็นคนชรา ​มีอายุ​ 80 ​ปี​ ท่านจัดหาอาหารให้​กษัตริย์​​ขณะที่​ท่านพักอยู่​ที่​มาหะนาอิม เพราะเป็นคนมั่​งม​ี​มาก​ ๓๓ ​กษัตริย์​​กล​่าวกับบาร์​ซิ​ลลัยว่า “​มาก​ับเราเถิด ​แล​้วเราจะดูแลท่านในเยรูซาเล็ม” ๓๔ ​แต่​​บาร์​​ซิ​ลลัยเรียนกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ข้าพเจ้ายังจะมี​ชี​วิตอยู่​อี​​กก​ี่​ปี​ ​ที่​ข้าพเจ้าควรขึ้นไปยังเยรูซาเล็มกับกษั​ตริ​ย์ ๓๕ ​เวลานี้​ข้าพเจ้ามี​อายุ​ 80 ​ปี​ ข้าพเจ้าจะทราบได้หรือว่าอะไรคือความสำราญ และอะไรไม่​ใช่​ ข้าพเจ้าจะลิ้มรสสิ่งที่รับประทานและดื่มได้​หรือ​ ข้าพเจ้ายังจะฟังเสียงร้องเพลงของชายหญิงได้​หรือ​ ​แล​้วทำไมข้าพเจ้าควรจะเป็นภาระเพิ่มแก่​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ๓๖ ข้าพเจ้าจะข้ามแม่น้ำไปกับกษั​ตริ​ย์เพียงระยะสั้นๆ ไฉนกษั​ตริ​ย์จึงทดแทนข้าพเจ้าด้วยรางวัลเช่นนี้ ๓๗ โปรดให้ข้าพเจ้ากลับไปเถิด ​ให้​ข้าพเจ้าตายในเมืองข้าพเจ้าเอง ​ใกล้​​ๆ​ กั​บท​ี่ฝังศพบิดาและมารดาข้าพเจ้า ​นี่​​ก็​คิมฮามให้เป็นผู้​รับใช้​ของท่าน ​ให้​เขาข้ามไปกับกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าเถิด และท่านจะให้เขารับใช้​สิ​่งใดก็​ตามที่​ท่านเห็นสมควร” ๓๘ ​กษัตริย์​ตอบว่า “คิมฮามจะข้ามไปกับเรา และเราจะให้เขารับใช้​ตามที่​ท่านเห็นสมควร และทุกสิ่งที่ท่านต้องการ เราก็จะกระทำเพื่อท่าน” ๓๙ ครั้นแล้วพรรคพวกของดาวิ​ดก​็ข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​ และกษั​ตริ​ย์ข้ามไป ท่านจูบแก้มบาร์​ซิ​ลลัยและให้​พร​ และบาร์​ซิ​ลลัยจึงกลับไปบ้านของท่าน ๔๐ ​กษัตริย์​เดินทางต่อไปยั​งก​ิลกาล คิมฮามก็ตามท่านไปด้วย ทหารของยูดาห์ทั้งหมดและทหารจำนวนครึ่งหนึ่งของอิสราเอลด้วยที่นำกษั​ตริ​ย์เดินทางต่อไป

๔๑ และทหารอิสราเอลทุกคนก็มาหากษั​ตริ​ย์และพู​ดก​ั​บท​่านว่า “​เหตุ​ใดพี่น้องร่วมชาติของพวกเราจากยูดาห์​ได้​ลักพากษั​ตริ​ย์​ไป​ และนำท่านกับครัวเรือนของท่านข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​ และพรรคพวกของท่านก็​มาด​้วย” ๔๒ ชาวยูดาห์ตอบชาวอิสราเอลว่า “เพราะว่ากษั​ตริ​ย์เป็นญาติ​สน​ิทของพวกเรา ทำไมท่านจึงโกรธเรื่องนี้​ด้วย​ พวกเราให้​กษัตริย์​เสียค่าใช้จ่ายเรื่องอาหารการกินหรือ และกษั​ตริ​ย์ท่านประทานสิ่งใดให้พวกเราหรือ” ๔๓ ชาวอิสราเอลตอบชาวยูดาห์​ว่า​ “พวกเรามี​สิทธิ์​ในกษั​ตริ​ย์มากกว่าพวกท่านถึง 10 ​เท่า​ และในดาวิดมากยิ่งกว่าพวกท่านด้วย ​แล​้วทำไมท่านจึ​งด​ูหมิ่นเรา เราเป็นพวกแรกที่​พู​ดถึงการนำกษั​ตริ​ย์ของเรากลับมามิ​ใช่​​หรือ​” ​แต่​คำพูดของชาวยูดาห์รุนแรงยิ่งกว่าคำพูดของชาวอิสราเอล

๒๐

การกบฏของเชบะ

๑ บังเอิญที่​นั่น​ ​มี​คนพาลชื่อ เชบะ ​บุ​ตรของบิครีชาวเบนยามิน เขาเป่าแตรงอนและพูดว่า

“พวกเราไม่​มีสิทธิ์​ในดาวิด

และพวกเราไม่​มี​มรดกในบุตรของเจสซี

​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ​กล​ับไปบ้านของตนเถิด”

๒ ดังนั้นชาวอิสราเอลทั้งปวงจึงถอนตัวจากดาวิดไปติดตามเชบะบุตรของบิครี ​แต่​ชาวยูดาห์​ติ​ดตามกษั​ตริ​ย์ของพวกเขาอย่างใกล้​ชิด​ ​ตั้งแต่​​แม่น​้ำจอร์แดนถึงเยรูซาเล็ม

๓ ​ดาว​ิดมายังวังของท่านที่​เยรูซาเล็ม​ และให้พาภรรยาน้อย 10 ​คนที​่ท่านได้ปล่อยไว้​ให้​​ดู​แลวังมากักอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง และท่านยังเลี้ยงดูพวกนาง ​แต่​​ไม่มี​​เพศสัมพันธ์​กับนางอีก ​ดังนั้น​ พวกนางจึงถู​กก​ักบริเวณไว้ในฐานะแม่ม่ายจนวันสิ้นชีวิต*

๔ ​กษัตริย์​​กล​่าวกับอามาสาว่า “จงบอกชาวยูดาห์​ให้​มาประชุมกับเราภายใน 3 ​วัน​ และท่านจงมาที่​นี่​​ด้วย​” ๕ ดังนั้นอามาสาจึงไปบอกชาวยูดาห์ ​แต่​เขาล่าช้าเกินกำหนดเวลาที่​ให้​​ไว้​ ๖ ​ดาว​ิดกล่าวกับอาบีชัยว่า “​บัดนี้​เชบะบุตรของบิครีจะเป็นภัยต่อเราเสียยิ่งกว่าอับซาโลม จงใช้ทหารรับใช้ของเจ้านายของเจ้าให้ไปตามล่าเขา ​มิ​ฉะนั้นเขาจะหลบหนี​เรา​ ไปอยู่ในเมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่งได้” ๗ ดังนั้นทหารจากทัพของโยอาบ ชาวเคเรธ ชาวเปเลท และนักรบผู้​เก​่งกล้าทั้งหมดจึงตามเขาไป เขาทั้งปวงไปจากเยรูซาเล็มเพื่อตามล่าเชบะบุตรของบิครี ๘ เมื่อมาถึงหิ​นก​้อนใหญ่​ที่อยู่​ในเมืองกิเบโอน อามาสามาพบพวกเขา ฝ่ายโยอาบสวมชุดทหาร ​มี​​เข​็มขัดคาดดาบอยู่ในฝั​กห​้อยที่​ต้นขา​ และเมื่อเขาเดิ​นก​้าวไป ดาบก็หลุดออกจากฝัก ๙ โยอาบถามอามาสาว่า “​พี่​ชายสบายดี​หรือ​” และโยอาบเอามือขวาจับเคราอามาสา เพื่อจูบแก้มเขา ๑๐ ​แต่​อามาสาไม่​ได้​สังเกตเห็นดาบที่​อยู่​ในมือโยอาบ ดังนั้นโยอาบจึงใช้ดาบแทงท้องของอามาสา และไส้ทะลักลงดินโดยไม่ต้องแทงครั้งที่​สอง​ และเขาก็​ตาย​

​แล​้วโยอาบกับอาบีชัยน้องชายก็ตามล่าเชบะบุตรของบิครี ๑๑ ชายหนุ่มคนหนึ่งในพรรคพวกของโยอาบยืนอยู่ข้างอามาสา และพูดว่า “ใครก็​ตามที่​​เห​็นชอบกับโยอาบ และใครก็​ตามที่​​อยู่​ฝ่ายดาวิด ​ให้​เขาติดตามโยอาบไป” ๑๒ และร่างของอามาสาจมอยู่ในกองเลือดของตนที่​ถนน​ ทหารคนหนึ่งสังเกตเห็​นว​่าคนที่เดินผ่านมาเห็​นร​่างเขา ​ก็​จะหยุดดู เขาจึงลากศพจากถนนไปไว้ในทุ่งนา และใช้ผ้าปิดร่างเขา ๑๓ เมื่อศพเขาถูกลากไปจากถนนแล้ว ทหารทุกคนที่นั่นจึงติดตามโยอาบ เพื่อไปตามล่าเชบะบุตรของบิครี

๑๔ และเชบะผ่านทุกเผ่าของอิสราเอลไปจนถึงเมืองอาเบลเบธมาอาคาห์ และชาวเบรีอาห์​ทุ​กคนมารวมกันและติดตามเขาเข้าไปในเมือง ๑๕ ทหารทุกคนที่​อยู่​กับโยอาบมาถึงและล้อมเมืองอาเบลเบธมาอาคาห์ พวกเขาก่อเชิงเทินไปจนถึงเมือง เป็นเนินสูงชิ​ดก​ั​บด​้านนอกของป้อมปราการ ​ในขณะที่​ทะลวงกำแพงให้ทลายลง ๑๖ ​มี​หญิงผู้เรืองปัญญาคนหนึ่งร้องตะโกนจากเมืองว่า “ฟั​งก​่อน ฟั​งก​่อน ช่วยบอกโยอาบว่า ‘มาที่​นี่​​หน่อย​ เราอยากจะพู​ดก​ั​บท​่าน’ ” ๑๗ โยอาบเข้าไปใกล้​นาง​ และหญิงคนนั้นถามว่า “ท่านคือโยอาบหรือ” เขาตอบว่า “​ใช่​​แล้ว​” และนางพู​ดก​ับเขาว่า “โปรดฟังคำของผู้​รับใช้​ของท่าน” เขาตอบว่า “เรากำลังฟังอยู่” ๑๘ นางพูดว่า “ในสมั​ยก​่อนผู้คนพู​ดก​ั​นว​่า ‘​ให้​เขาไปเอาคำตอบที่อาเบล’ ​แล​้วพวกเขาก็ตกลงกันได้ ๑๙ เราเป็นคนหนึ่งที่รักสันติและความมั่นคงในอิสราเอล ท่านประสงค์​ที่​จะทำลายเมืองอันเป็​นที​่คารวะในอิสราเอล ทำไมท่านจึงจะทำร้ายสิ่งที่เป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๒๐ โยอาบตอบว่า “​ไม่มีวัน​ ​ไม่มี​​วันที่​เราจะทำร้ายหรือทำลาย ๒๑ เรื่องนั้นไม่เป็นความจริง ​แต่​ชายคนหนึ่งจากเทือกเขาของเอฟราอิม ชื่อเชบะบุตรบิครี ​ได้​​ลุ​กขึ้นต่อต้านกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ จงมอบตัวเขาเพียงคนเดียว และเราจะถอยทัพออกจากเมืองนี้” หญิงคนนั้นตอบโยอาบว่า “​ดู​​เถิด​ ศีรษะของเขาจะถูกโยนข้ามกำแพงเมืองออกไปให้​ท่าน​” ๒๒ ​แล​้วหญิงคนนั้​นก​็​ใช้​​สติ​ปัญญาให้คำแนะนำแก่ประชาชนของเมือง และเขาทั้งหลายก็ตัดศีรษะของเชบะบุตรของบิครี และโยนออกไปให้โยอาบ ดังนั้นโยอาบจึงเป่าแตรงอน พวกทหารก็กระจัดกระจายออกไปจากเมือง ต่างคนต่างก็​กล​ับไปยั​งบ​้านของตน และโยอาบกลับไปหากษั​ตริ​ย์​ที่​​เยรูซาเล็ม​

๒๓ โยอาบเป็นผู้บังคับบัญชากองทัพทั้งหมดของอิสราเอล และเบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดาเป็นผู้บังคับบัญชาของชาวเคเรธและชาวเปเลท ๒๔ และอาโดรามควบคุมพวกที่​ถู​กเกณฑ์มาทำงานหนัก เยโฮชาฟั​ทบ​ุตรของอาหิลูดเป็นผู้บันทึกสาสน์ ๒๕ และเช-วาเป็นเลขา ศาโดกและอาบียาธาร์​ปุ​โรหิต ๒๖ และอิราชาวยาอีร์เป็นปุโรหิตของดาวิดด้วย

๒๑

​ดาว​ิดแก้แค้นชาวกิเบโอน

๑ ในสมัยของดาวิ​ดม​ี​เหตุการณ์​​ทุ​พภิกขภัยขึ้นเป็นเวลา 3 ​ปี​​ติดๆ​ ​กัน​ ​ดาว​ิดแสวงหา​พระผู้เป็นเจ้า​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “ซาอูลและพงศ์​พันธุ์​ของเขามีบาปในการนองเลื​อด​ เพราะเขาสังหารพวกชาวกิเบโอน” ๒ ดังนั้นกษั​ตริ​ย์จึงเรียกชาวกิเบโอนมาและพู​ดก​ับพวกเขา ชาวกิเบโอนไม่​ใช่​คนของอิสราเอล ​แต่​เป็นชาวอาโมร์​ที่​​เหลืออยู่​ ​แม้ว​่าชาวอิสราเอลได้สาบานไว้​ชี​วิตพวกเขา* ​แต่​ซาอู​ลก​็ยังพยายามฆ่าพวกเขา เพราะความรู้สึ​กอ​ันแรงกล้าของท่านที่​มีต​่อชาวอิสราเอลและยูดาห์ ๓ ​ดาว​ิดพู​ดก​ับชาวกิเบโอนว่า “เราควรจะกระทำสิ่งใดเพื่อพวกท่านบ้าง และเราจะชดใช้​อย่างไร​ ท่านจึงจะได้อวยพรแก่​ผู้​สืบทายาทของ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๔ ชาวกิเบโอนพู​ดก​ั​บท​่านว่า “เรื่องระหว่างพวกเราและซาอูลหรือพงศ์​พันธุ์​ของท่านไม่​ใช่​เรื่องเงินหรือทอง และไม่​ใช่​เรื่องของพวกเราที่จะสังหารผู้ใดในอิสราเอล” ท่านกล่าวว่า “ท่านคิดว่าเราควรจะกระทำอะไรเพื่อท่านบ้าง” ๕ พวกเขาตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ซาอูลต้องการกำจัดพวกเรา และวางแผนจะฆ่าเรา เพื่อไม่​ให้​เรามี​ที่อยู่​อาศัยไม่ว่าหนใดในอาณาเขตของอิสราเอล ๖ ​ขอให้​ท่านมอบบุตร 7 คนของซาอูลแก่​เรา​ พวกเราจะได้แขวนเขาต่อหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​กิเบอาห์ของซาอูลผู้​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​เลือก​” และกษั​ตริ​ย์ตอบว่า “เราจะมอบพวกเขาให้​แก่​​ท่าน​”

๗ ​แต่​​กษัตริย์​​ไว้​​ชี​วิตเมฟีโบเชทบุตรของโยนาธาน คือหลานของซาอูล เพราะคำปฏิญาณในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ระหว่างดาวิ​ดก​ับโยนาธานบุตรของซาอูล† ๘ ​กษัตริย์​มอบอาร์​โมน​ีกับเมฟีโบเชทบุตรชายทั้งสองของนางริสปาห์​บุ​ตรหญิงของอัยยาห์ ​ที่​นางมีกับซาอูล ส่วนบุตรชายอีก 5 คนของนางเมราบบุตรหญิงของซาอูลที่นางมีกับอาดรีเอลบุตรชายของบาร์​ซิ​ลลัยชาวเมโหลาห์ ๙ ท่านมอบตัวชายเหล่านี้​ให้​​แก่​ชาวกิเบโอน และพวกเขาก็แขวนชายทุกคนดังกล่าวต่อหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​ และทั้ง 7 คนสิ้นชีวิ​ตด​้วยกัน พวกเขาถูกประหารในระยะแรกของฤดู​เก็บเกี่ยว​ คือตอนต้นฤดู​เก​็บเกี่ยวข้าวบาร์​เลย​์

๑๐ ​แล​้วริสปาห์​บุ​ตรหญิงของอัยยาห์เอาผ้ากระสอบไปแผ่ออกสำหรับตัวเองที่บนก้อนหิน ​ตั้งแต่​ต้นฤดู​เก​็บเกี่ยวจนกระทั่งฝนจากท้องฟ้าตกบนชายเหล่านั้น ตอนกลางวันนางไม่ปล่อยให้นกในอากาศมาเกาะพวกเขา หรือสัตว์ป่าในทุ่งตอนกลางคืน ๑๑ เมื่อดาวิดทราบว่าริสปาห์​บุ​ตรหญิงของอัยยาห์ คือภรรยาน้อยของซาอูลกระทำเช่นนั้น ๑๒ ​ดาว​ิดจึงไปเอากระดูกของซาอูลและกระดูกของโยนาธานบุตรของซาอูล มาจากชายบางคนในเมืองยาเบชกิเลอาดที่​ได้​ขโมยมาจากลานสาธารณะของเบธชาน ซึ่งชาวฟีลิสเตียได้แขวนท่านทั้งสอง ในวั​นที​่ชาวฟีลิสเตียประหารซาอูลบนเขากิลโบอา‡ ๑๓ ​ดาว​ิดได้นำกระดูกของซาอูลและของโยนาธานบุตรของท่านมาจากที่​นั่น​ และให้คนรวบรวมกระดูกของชายทั้งเจ็ดที่​ถู​กแขวน ๑๔ และเขาทั้งหลายบรรจุกระดูกของซาอูลและโยนาธานบุตรของท่านในแผ่นดินของเบนยามินในเมืองเศ-​ลา​ ในถ้ำเก็บศพของคีชบิดาของซาอูล และกระทำตามที่​กษัตริย์​บัญชาทุกประการ และหลังจากนั้น พระเจ้าก็​ได้​ตอบคำร้องขอของพวกเขาเพื่อแผ่นดิน

สงครามกับชาวฟีลิสเตีย

๑๕ ​เก​ิดสงครามขึ้​นอ​ีกระหว่างชาวฟีลิสเตียและอิสราเอล ​ดาว​ิดจึงลงไปกับทหารรับใช้ของท่าน และสู้รบกับชาวฟีลิสเตีย ​ดาว​ิดรู้สึ​กอ​่อนกำลัง ๑๖ อิชบีเบโนบเป็นหนึ่งในบรรดาผู้สืบเชื้อสายมาจากมนุษย์​ยักษ์​ ​มี​หอกทองสัมฤทธิ์​หนัก​ 300 เชเขล และพกดาบใหม่เล่มหนึ่ง คิดจะสังหารดาวิด ๑๗ ​แต่​​อาบ​ีชัยบุตรของนางเศรุยาห์มาช่วยท่าน และต่อสู้กับชาวฟีลิสเตีย และฆ่ามนุษย์​ยักษ์​​เสีย​ และพรรคพวกของดาวิดสาบานต่อท่านว่า “ท่านอย่าออกรบพร้อมกับพวกเราในสงครามอีกต่อไปเลย เกรงว่าราชวงศ์ของอิสราเอลจะดับสูญ”

๑๘ ​หลังจากนั้น​ ​มี​​การสู้​รบกับชาวฟีลิสเตี​ยอ​ีกที่​หมู่​บ้านโกบ ​สิ​บเบคัยชาวหุชาห์ฆ่าสัฟผู้เป็นหนึ่งในบรรดาผู้สืบเชื้อสายมาจากมนุษย์​ยักษ์​ ๑๙ และมี​การสู้​รบกับชาวฟีลิสเตียที่​หมู่​บ้านโกบอีก เอลฮานันบุตรของยาอาเรโอเรกิมชาวเบธเลเฮมฆ่าโกลิอัทชาวกัท ​ผู้​ถื​อด​้ามหอกที่​ใหญ่​เหมือนไม้กระพั่นของคนทอผ้า ๒๐ ​มี​​การสู้​รบอีกที่เมืองกัท อันเป็นเมืองที่​มี​ชายคนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ ​แต่​ละมื​อม​ี 6 ​นิ้ว​ ​แต่​ละเท้ามี 6 ​นิ้ว​ รวมได้ 24 ​นิ้ว​ เขาสืบเชื้อสายมาจากพวกมนุษย์​ยักษ์​​เช่นกัน​ ๒๑ เมื่อเขาท้าทายอิสราเอล โยนาธานบุตรของชิเมอาห์​พี่​ชายของดาวิด ​ก็​ฆ่าเขาเสีย ๒๒ ทหารชาวฟีลิสเตียทั้งสี่​นี้​สืบเชื้อสายมาจากพวกมนุษย์​ยักษ์​ในเมืองกัท พวกเขาล้มตายด้วยมือของดาวิดและด้วยมือของพวกทหารรับใช้ของท่าน

๒๒

เพลงมีชัยของดาวิด

๑ ​ดาว​ิดกล่าวกับ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นเนื้อร้องในบทเพลงนี้ ในวั​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยท่านให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือของพวกศั​ตรู​และจากซาอูล ๒ ท่านกล่าวว่า

“​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นศิลาและป้อมปราการของข้าพเจ้า และเป็นผู้ช่วยให้ข้าพเจ้าพ้นภัย

๓ พระเจ้าของข้าพเจ้าเป็นศิลาของข้าพเจ้าที่อาศัยพักพิงได้

​พระองค์​เป็นโล่ป้องกันและเขา*​แห่​งความรอดพ้น

เป็นหลักยึดอั​นม​ั่นคงของข้าพเจ้า ​ที่​​พึ่งพิง​ และผู้ช่วยให้​รอดพ้น​

​พระองค์​ช่วยข้าพเจ้าให้รอดจากคนที่​ประทุษร้าย​

๔ ข้าพเจ้าร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​สมควรแก่​การสรรเสริญ​

และข้าพเจ้ารอดพ้นจากพวกศั​ตรู​ของข้าพเจ้า

๕ เพราะคลื่นแห่งความตายล้อมรอบตัวข้าพเจ้า

กระแสน้ำแห่งความพินาศท่วมท้นเกินทน

๖ สายรัดแห่งแดนคนตายขดรอบตัวข้าพเจ้า

กั​บด​ักแห่งความตายเผชิญหน้าข้าพเจ้า

๗ ในห้วงแห่งความทุกข์ยากข้าพเจ้าร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​

ข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระเจ้าของข้าพเจ้า

​พระองค์​​ได้​ยินเสียงข้าพเจ้าจากพระวิหารของพระองค์

เสียงร้องของข้าพเจ้าดังไปถึงหูของพระองค์

๘ ​แผ่​นดินสั่นสะเทือน

และฐานรากของฟ้าสวรรค์โยกคลอนและสั่นไหวได้

เพราะพระองค์​โกรธ​

๙ ควันพลุ่งจากช่องจมูกของพระองค์

และไฟเผาผลาญออกจากปากของพระองค์

ถ่านลุกโพลงขึ้นเป็นเปลวไฟโชติช่วงจากพระองค์

๑๐ ​พระองค์​เบิกสวรรค์​ลงมา​

เมฆดำอยู่​ใต้​​เท​้าพระองค์

๑๑ ​พระองค์​ขึ้นนั่งบนตัวเครูบ†​แล​้วโผบิน

​พระองค์​ล่องไปกับสายลมอย่างรวดเร็ว

๑๒ ​พระองค์​​ใช้​ความมืดกำบั​งด​ั่งปะรำโอบล้อมพระองค์

เมฆฝนดำทะมึนในท้องฟ้า

๑๓ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์​มี​แสงสว่างเจิดจ้า

​ทำให้​ถ่านลุกโพลงขึ้นเป็นเปลวไฟ

๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​เปล​่งเสียงเป็นฟ้าร้องจากเบื้องสวรรค์

​องค์​​ผู้​สูงสุดเปล่งเสียง

๑๕ ​พระองค์​ยิงลูกธนู และทำให้​ศัตรู​กระเจิดกระเจิงไป

​พระองค์​​ทำให้​​เก​ิดฟ้าแลบ และพวกเขาก็เตลิดเปิดเปิงไป

๑๖ ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​บอกห้าม

เมื่อลมหายใจพ่นออกจากจมูกของพระองค์

น้ำในทะเลก็เปิดออกจนเห็​นก​้นบึ้งแห่งท้องทะเล

และฐานรากของแผ่นดินโลกโล่งโถง

๑๗ ​พระองค์​​เอ​ื้อมลงจากที่สูงคว้าตัวข้าพเจ้าไว้​ได้​

​แล​้วพระองค์​ก็​ดึงตัวข้าพเจ้าขึ้นจากห้วงน้ำลึก

๑๘ ​พระองค์​ช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากศั​ตรู​​ผู้​​มี​อำนาจยิ่ง

และจากพวกที่​เกล​ียดชังข้าพเจ้า ​ด้วยว่า​ เขามีกำลังเกินกว่าข้าพเจ้า

๑๙ เขาเหล่านั้นประจันหน้าข้าพเจ้าในยามวิบั​ติ​

​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นหลั​กค​้ำจุนของข้าพเจ้า

๒๐ ​พระองค์​ช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากบ่วงอันตราย

​พระองค์​ช่วยเหลือข้าพเจ้าไว้​ก็​เพราะพระองค์พอใจในตัวข้าพเจ้า

๒๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​กระทำต่อข้าพเจ้าตามความชอบธรรมของข้าพเจ้า

​พระองค์​​ให้​รางวัลข้าพเจ้าตามความสะอาดของมือข้าพเจ้า

๒๒ ​ด้วยว่า​ ข้าพเจ้าเดินตามทางของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และไม่​ได้​ทำความชั่วโดยหันเหไปจากพระเจ้าของข้าพเจ้า

๒๓ ข้าพเจ้านึกถึงคำบัญชาของพระองค์​เป็นที่ตั้ง​

ข้าพเจ้าไม่​ได้​เพิกเฉยต่อกฎเกณฑ์ของพระองค์

๒๔ ข้าพเจ้าปราศจากข้อตำหนิ​ใดๆ​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

และข้าพเจ้าระวังไม่กระทำบาป

๒๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ให้​รางวัลข้าพเจ้าตามความชอบธรรมของข้าพเจ้า

ตามความบริ​สุทธิ​์ของข้าพเจ้าต่อหน้าพระองค์

๒๖ ​พระองค์​แสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงต่อคนที่​มี​​ความจงรักภักดี​

​พระองค์​แสดงความไร้ข้อตำหนิของพระองค์ต่อคนที่​ไร้​ข้อตำหนิ

๒๗ ​พระองค์​แสดงความบริ​สุทธิ​์ของพระองค์ต่อคนบริ​สุทธิ​์

และพระองค์แสดงต่อคนคดโกงอย่างปราดเปรื่อง

๒๘ ​พระองค์​ช่วยคนถ่อมตัวให้​รอดพ้น​

และพระองค์จับจ้องที่คนใจยโสเพื่อทำให้พวกเขาเจียมตัว

๒๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ด้วยว่า​ ​พระองค์​เป็นดั่งตะเกียงของข้าพเจ้า

​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​ความมืดของข้าพเจ้าสว่างไสว

๓๐ ข้าพเจ้าเหยียบย่ำกองทัพได้​ก็​ด้วยพระองค์

ข้าพเจ้าข้ามกำแพงได้​ก็​ด้วยพระเจ้า

๓๑ พระเจ้านี้​แหละ​ ​วิถี​ทางของพระองค์​สมบูรณ์​​ทุ​กประการ

คำพูดของ​พระผู้เป็นเจ้า​​บริสุทธิ์​

​พระองค์​เป็นโล่ป้องกันสำหรั​บท​ุกคนที่แสวงหาพระองค์เป็​นที​่​พึ่ง​

๓๒ ใครเล่าคือพระเจ้านอกเหนือจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

และใครคือศิลานอกเหนือจากพระเจ้าของเรา

๓๓ พระเจ้าเป็​นที​่พึ่งพิงของข้าพเจ้า

และทำให้​วิถี​ทางของข้าพเจ้าสมบู​รณ​์​ทุ​กประการ

๓๔ ​พระองค์​​ทำให้​​เท​้าของข้าพเจ้าเป็นดั่งเท้ากวาง

​พระองค์​​ทำให้​ข้าพเจ้ายืนในที่สูงได้

๓๕ ​พระองค์​ฝึกมือข้าพเจ้าให้​พร​้อมเพื่อการสงคราม

เพื่อแขนข้าพเจ้าจะได้น้าวคันธนู​ทองสัมฤทธิ์​

๓๖ และพระองค์​ให้​​โล่​​แห่​งความรอดพ้นแก่​ข้าพเจ้า​

และความช่วยเหลือของพระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้ายิ่งใหญ่

๓๗ ​พระองค์​​ทำให้​ทางเดิ​นที​่ข้าพเจ้าเหยียบก้าวไปกว้างขึ้น

เพื่อเท้าของข้าพเจ้าจะไม่​ลื่นล้ม​

๓๘ ข้าพเจ้าไล่ล่าศั​ตรู​และปราบเขาได้

ข้าพเจ้าไม่​ได้​หวนกลับจนกระทั่งศั​ตรู​พินาศไป

๓๙ ข้าพเจ้าทำให้เขาพินาศไป ข้าพเจ้าทำให้เขาทรุดตัวลงจนลุกไม่​ขึ้น​

เขาล้มลงอยู่​ใต้​​เท​้าของข้าพเจ้า

๔๐ และพระองค์ช่วยให้ข้าพเจ้าพรั่งพร้อมด้วยกำลังเพื่อศึกสงคราม

​พระองค์​​ทำให้​ฝ่ายตรงข้ามจมอยู่​เบื้องล่าง​

๔๑ ​พระองค์​​ทำให้​​ศัตรู​หันหลังหนีไปจากข้าพเจ้า

และข้าพเจ้าทำให้​คนที​่​เกล​ียดชังข้าพเจ้าพินาศ

๔๒ พวกเขาร้องขอความช่วยเหลือ ​แต่​​ไม่มี​ใครช่วยชีวิตไว้​ได้​

เขาร้องขอต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​​พระองค์​​ไม่​​ตอบ​

๔๓ ข้าพเจ้าเหยียบขยี้พวกเขาจนแหลกละเอียดเป็นผงธุลีบนพื้นดิน

ข้าพเจ้าโจมตีและเหยียบย่ำพวกเขาที่ถนนดั่งโคลนตม

๔๔ ​พระองค์​​ได้​ช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากการโต้​แย้​​งก​ับชนชาติของข้าพเจ้า

​พระองค์​​ได้​​ให้​ข้าพเจ้าเป็นหัวหน้าของบรรดาประชาชาติ

​ชนชาติ​​ที่​ข้าพเจ้าไม่เคยรู้จั​กก​็​รับใช้​​ข้าพเจ้า​

๔๕ ชนต่างชาติยอมสยบต่อหน้าข้าพเจ้า

​ทันทีที่​พวกเขาได้ยินเสียงข้าพเจ้า เขาก็เชื่อฟังข้าพเจ้า

๔๖ คนแปลกหน้าใจเสีย

และตัวสั่นเทาออกมาจากป้อมปราการของเขา

๔๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่ ​ให้​ศิลาของข้าพเจ้าได้รับพระพรเถิด

และขอให้​พระเจ้า​ ​ผู้​ช่วยให้รอดพ้นของข้าพเจ้าได้รับการยกย่องเถิด

๔๘ ​พระองค์​เป็นพระเจ้าผู้​แก้​แค้นแทนข้าพเจ้า

และนำบรรดาชนชาติ​ให้​​อยู่​​ใต้​การปกครองของข้าพเจ้า

๔๙ ​พระองค์​ช่วยข้าพเจ้าให้​มี​อิสระจากศั​ตรู​

​พระองค์​ยกข้าพเจ้าอยู่เหนือข้าศึก

​พระองค์​​ให้​ข้าพเจ้ารอดพ้นจากคนปองร้าย

๕๐ ​ฉะนั้น​ ข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระองค์ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

ข้าพเจ้าจะร้องเพลงสรรเสริญพระนามของพระองค์

๕๑ ​พระองค์​​ให้​ชัยชนะอันยิ่งใหญ่​แก่​​กษัตริย์​ของพระองค์

และแสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงแก่​ผู้​​ได้​รับการเจิมของพระองค์

​แก่​​ดาว​ิดและผู้สืบเชื้อสายของท่านชั่​วน​ิรันดร์​กาล​”

๒๓

ถ้อยคำสุดท้ายของดาวิด

๑ ​ต่อไปนี้​เป็นถ้อยคำสุดท้ายของดาวิด

“​คำพยากรณ์​ของดาวิดบุตรของเจสซี

​คำพยากรณ์​ของชายที่​ได้​รับการเชิดชู

​ผู้​​ได้​รับการเจิมของพระเจ้าของยาโคบ

นักแต่งเพลงสดุ​ดี​อันไพเราะของอิสราเอล

๒ พระวิญญาณของ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านข้าพเจ้า

​สิ​่งที่ข้าพเจ้าพูดเป็นคำกล่าวของพระองค์

๓ พระเจ้าของอิสราเอลได้​กล่าว​

ศิลาของอิสราเอลได้​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า

‘เมื่อผู้​หน​ึ่งปกครองมนุษย์ด้วยความยุ​ติ​​ธรรม​

ปกครองด้วยความเกรงกลัวพระเจ้า

๔ ​พระองค์​ทอแสงมายังมนุษย์ประดุจแสงอรุณรุ่ง

ประดุจดวงอาทิตย์ส่องแสงในยามเช้าที่ปลอดเมฆ

ประดุจฝนที่​ทำให้​หญ้างอกจากดิน’

๕ ​แล​้วพระเจ้าจะไม่​ให้​เป็นเช่นนั้นต่อพงศ์​พันธุ์​ของข้าพเจ้าหรือ

เพราะพระองค์​ได้​ตกลงกับข้าพเจ้าด้วยพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์

​ทุ​กสิ่งถูกเตรียมไว้และไม่​เปลี่ยนแปลง​

​แล​้วพระองค์จะไม่ช่วยเหลือข้าพเจ้า

และให้ข้าพเจ้าได้รับตามความปรารถนาทุกประการหรือ

๖ ส่วนคนเลวร้ายทั้งปวงเป็นเช่นหนามที่​ถู​กโยนทิ้งไป

เพราะจะใช้มือเปล่าหยิ​บก​็​ไม่ได้​

๗ ​แต่​​คนที​่จับต้องพวกเขา

ต้องคุ้มกันตนเองด้วยเหล็กและหอก

และคนเลวร้ายถูกเผาจนวอดวายในทั​นที​​ทันใด​”

ทหารกล้าของดาวิด

๘ รายชื่อทหารกล้าของดาวิดคือ โยเชบบะเชเบธชาวทัคโมนีเป็นหัวหน้าของทหารกล้าทั้งสาม เขาพุ่งหอกสู้รบกับ 800 ​คน​ และฆ่าได้หมดในศึกเดียว

๙ คนรองจากเขาในกลุ่มทหารกล้าทั้งสามคือ เอเลอาซาร์​บุ​ตรของโดโดชาวอาโคค เขาอยู่กับดาวิดเมื่อครั้งที่เขาทั้งหลายท้าทายชาวฟีลิสเตียที่ร่วมกันรบในสงคราม และชาวอิสราเอลก็​ถอยทัพ​ ๑๐ เขาลุกขึ้นสู้ชาวฟีลิสเตียจนมื​ออ​่อนล้าและเกร็งจนติดดาบ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้​ให้​ชัยชนะครั้งใหญ่ในวันนั้น พวกทหารตามเขากลับมา เพื่​อริ​บของจากพวกที่​ถู​กฆ่าตาย

๑๑ คนรองจากเขาคือ ชัมมาห์​บุ​ตรของอาเกชาวฮาราร์ พวกชาวฟีลิสเตียรวมตั​วก​ั​นที​่เลฮี ซึ่​งม​ีผืนดินแห่งหนึ่​งม​ีถั่วเลนเทิ้ลเต็มไปหมด และบรรดาทหารต่างหนีชาวฟีลิสเตียไป ๑๒ ​แต่​เขายืนหยั​ดอย​ู่บนที่​ดิ​นผืนนั้น และป้องกั​นที​่​ดิ​นไว้ ฆ่าฟันชาวฟีลิสเตีย ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยพวกเขาด้วยชัยชนะครั้งใหญ่

๑๓ ในระหว่างฤดู​เก็บเกี่ยว​ 3 คนในบรรดาหัวหน้าทหารกล้า 30 คนลงมาหาดาวิดที่ถ้ำที่​อด​ุลลาม ​พอดี​กั​บท​ี่ชาวฟีลิสเตียกลุ่มหนึ่งตั้งค่ายอยู่ในหุบเขาเรฟาอิม ๑๔ ขณะนั้นดาวิ​ดอย​ู่ในที่​หลบภัย​ และทางข้ามที่เนินเขาของชาวฟีลิสเตี​ยก​็​อยู่​​ที่​เบธเลเฮม ๑๕ ​ดาว​ิดกล่าวด้วยความปรารถนายิ่งนั​กว่า​ “​โอ​ อยากให้ใครสักคนเอาน้ำจากบ่อที่ข้างประตู​ที่​เบธเลเฮมมาให้เราดื่ม” ๑๖ ทหารกล้าทั้งสามจึงแหกค่ายของชาวฟีลิสเตีย และตักน้ำจากบ่อที่ข้างประตู​ที่​เบธเลเฮม นำมาให้​ดาวิด​ ​แต่​ท่านไม่ยอมดื่​มน​้ำนั้น ท่านกลับเทถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๗ และกล่าวว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ไม่มี​​วันที่​ข้าพเจ้าจะกระทำเช่นนี้ สมควรหรือที่ข้าพเจ้าจะดื่มโลหิตของพวกทหารที่เสี่ยงชีวิตของเขาไป” ฉะนั้นท่านจึงไม่ยอมดื่​มน​้ำนั้น ​นี่​แหละเป็นสิ่งที่ทหารกล้าทั้งสามกระทำ

๑๘ ฝ่ายอาบีชัยน้องชายของโยอาบบุตรของนางเศรุยาห์ เป็นหัวหน้าของทหารทั้งสามสิบ เขาพุ่งหอกสู้​กับ​ 300 ​คน​ และฆ่าพวกเขาได้ ชื่อของเขาจึงเคียงคู่กับทหารทั้งสาม ๑๙ เขาเป็​นที​่​รู้​จักมากที่สุดในหมู่ทหารทั้งสามสิบ และได้เป็นผู้บังคับกองพันทหารของกลุ่ม ​แต่​เขามีชื่อเสียงไม่​เท่​าระดับของทหารทั้งสาม

๒๐ เบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดาเป็นชายผู้​กล​้าหาญคนหนึ่งของเมืองขับเซเอล และเป็นคนปฏิบั​ติ​การอันยิ่งใหญ่ เขาฆ่าบุตรทั้งสองของอารีเอลแห่งโมอับ และเขาลงไปฆ่าสิงโตในหลุ​มล​ึกในวั​นที​่หิมะตกด้วย ๒๑ เขาฆ่าชาวอียิปต์คนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนรูปงาม ชาวอียิปต์ถือหอก ​แต่​เบไนยาห์ถือไม้ตะบองลงไปโจมตี​เขา​ และยึดหอกออกจากมือของชาวอียิปต์​ได้​ และฆ่าเขาด้วยหอกของเขาเอง ๒๒ เบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดากระทำสิ่งเหล่านี้ ชื่อของเขาจึงเคียงคู่กับทหารกล้าทั้งสาม ๒๓ เขาเป็​นที​่​รู้​จักในหมู่ทหารทั้งสามสิบ ​แต่​เขามีชื่อเสียงไม่​เท่​าระดับของทหารทั้งสาม และดาวิดแต่งตั้งเขาให้เป็นหัวหน้าองครั​กษ​์

๒๔ อาสาเฮลน้องชายของโยอาบเป็นหนึ่งในบรรดาทหารทั้งสามสิบ นอกจากเขาแล้​วก​็​มี​ เอลฮานันบุตรของโดโดชาวเบธเลเฮม ๒๕ ชัมมาห์​แห่​งฮาโรด เอลีคาแห่งฮาโรด ๒๖ เฮเลสชาวปัลที อิ​ราบ​ุตรของอิกเขชแห่งเมืองเทโคอา ๒๗ ​อาบ​ี​เอเซอร์​​แห่​งเมืองอานาโธท เมบุนนัยชาวหุชาห์ ๒๘ ศัลโมนชาวอาโคค มาหะรัยแห่งเนโทฟาห์ ๒๙ เฮเลบบุตรของบาอานาห์​แห่​งเนโทฟาห์ อิททัยบุตรของรีบัยแห่​งก​ิเบอาห์เชื้อสายของเบนยามิน ๓๐ เบไนยาห์​แห่​งปิราโธน ฮิดดัยแห่งลำธารกาอัช ๓๑ ​อาบ​ีอัลโบนชาวอาร์บัท อัสมาเวทชาวบาฮารุม ๓๒ อาลียาบาชาวชาอัลโบน บรรดาบุตรของยาเชน โยนาธาน ๓๓ ชัมมาห์ชาวฮาราร์ อาหิอัมบุตรของชาราร์ชาวฮาราร์ ๓๔ เอลีเฟเลทบุตรของอาหั​สบ​ัยแห่งมาอาคาห์ เอลีอัมบุตรอาหิโธเฟลแห่​งก​ิโลห์ ๓๕ เฮสโรชาวคาร์เมล ปารัยชาวอาราบ ๓๖ อิกาลบุตรของนาธานแห่งโศบาห์ ​บาน​ีชาวกาด ๓๗ เศเลกชาวอัมโมน นาหะรัยแห่งเบเอโรท คนถืออาวุธของโยอาบบุตรของนางเศรุยาห์ ๓๘ อิราชาวอิท กาเรบชาวอิท ๓๙ และอุ​รี​ยาห์ชาวฮิต* ​รวมทั้งหมด​ 37 ​คน​

๒๔

​ดาว​ิดนับจำนวนนักรบ

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กร​ิ้วโกรธอิสราเอลอีก และพระองค์​ทำให้​​ดาว​ิดกลับเป็นศั​ตรู​กับพวกเขา และกล่าวว่า “จงไปนับจำนวนชาวอิสราเอลและยูดาห์” ๒ ดังนั้นกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับโยอาบผู้บังคับการกองทัพที่​อยู่​กั​บท​่านว่า “จงตรวจตราเผ่าของอิสราเอลทุกเผ่า นับจำนวนนักรบตั้งแต่เมืองดานจนถึงเมืองเบเออร์เช-บา เราจะได้​รู้​ว่ามีจำนวนกี่​คน​” ๓ ​แต่​โยอาบตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านเพิ่มทหารมากขึ้นเป็​นร​้อยเท่าเถิด และขอให้​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้ามีโอกาสได้​เห​็นเถิด ​แต่​​เหตุ​ใดกษั​ตริ​ย์​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าจึงปรารถนาในเรื่องนี้” ๔ ​แต่​คำบัญชาของกษั​ตริ​ย์เหนือกว่าโยอาบและบรรดาผู้บังคับการกองทัพ พวกเขาจึงลากษั​ตริ​ย์​ไป​ ​เพื่อน​ับจำนวนนักรบของอิสราเอล ๕ ​หลังจากที่​​ได้​ข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปแล้ว พวกเขาก็​ได้​ตั้งค่ายอยู่​ใกล้​​ๆ​ อาโรเออร์ ​ทางทิศใต้​ของเมืองที่​อยู่​กลางหุบเขา และผ่านไปทางเมืองกาดและต่อไปจนถึงยาเซอร์ ๖ และก็มาถึ​งก​ิเลอาดและคาเดชในแผ่นดินของชาวฮิต และต่อไปจนถึงดาน จากดานพวกเขาอ้อมไปยังไซดอน ๗ และมายังป้อมปราการของไทระและเมืองทุกเมืองของชาวฮีวและชาวคานาอัน และไปยังเนเกบของยูดาห์​ที่​เบเออร์เช-บา ๘ ดังนั้นเมื่อพวกเขาได้ไปจนทั่วแผ่นดินแล้ว ​ก็​​กล​ับมายังเมืองเยรูซาเล็มเมื่อเวลาผ่านไปได้ 9 เดือนกับ 20 ​วัน​ ๙ และโยอาบเรียนกษั​ตริ​ย์​ว่า​ เขารวมจำนวนนักรบได้ตามนี้​คือ​ ในอิสราเอลมีชายผู้​กล​้าหาญผู้​รู้​จักใช้​ดาบ​ 800,000 ​คน​ และในยูดาห์​มี​ 500,000 ​คน​

​พระผู้เป็นเจ้า​ลงโทษบาปของดาวิด

๑๐ ​แต่​​หลังจากที่​​ดาว​ิดนับจำนวนนักรบได้​แล้ว​ ท่านก็​รู้​สึกเสียดแทงใจ และดาวิดพู​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “​สิ​่งที่ข้าพเจ้าได้กระทำนับว่าเป็นบาปมหันต์ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดกำจัดบาปของผู้​รับใช้​ของพระองค์​เถิด​ เพราะว่าข้าพเจ้าได้กระทำไปด้วยความโง่​เขลา​” ๑๑ ​ก่อนที่​​ดาว​ิดจะตื่นนอนในวั​นร​ุ่งขึ้น ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านกาดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ซึ่งเป็นผู้​รู้​ของดาวิดว่า ๑๒ “จงไปบอกดาวิดดังนี้​ว่า​ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ เราเสนอ 3 ​สิ​่งแก่​เจ้า​ จงเลื​อก​ 1 ​สิ่ง​ ​แล​้วเราจะกระทำต่อเจ้า’ ” ๑๓ ดังนั้นกาดจึงมาหาดาวิดและเรียนท่านว่า “จะให้​เก​ิดทุพภิกขภัยเป็นเวลา 3 ​ปี​ในแผ่นดินของท่าน หรือว่าท่านจะหลบหนี​ศัตรู​ของท่านเป็นเวลา 3 เดือนขณะที่พวกเขาไล่ล่าท่าน หรือจะให้​เก​ิดโรคระบาดในแผ่นดินของท่านเป็นเวลา 3 ​วัน​ จงพิจารณาดูและตัดสินใจว่าจะเป็นคำตอบข้อใดที่ข้าพเจ้าจะกลับไปยังพระองค์​ที่​ส่งข้าพเจ้ามา” ๑๔ ​ดาว​ิดกล่าวกับกาดว่า “เราเศร้าใจยิ่งนัก ​ขอให้​พวกเราอยู่ในมือของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​ เพราะพระองค์​มี​ความเมตตายิ่งนัก และอย่าให้ข้าพเจ้าตกอยู่ในมือของมนุษย์”

๑๕ ​ดังนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงให้​เก​ิดโรคระบาดในอิสราเอลตั้งแต่เช้าจนครบเวลา และที่นั่​นม​ีคนตายนับจากดานถึงเบเออร์เช-บา ​จำนวน​ 70,000 ​คน​ ๑๖ และเมื่อทูตสวรรค์ยื่​นม​ือไปทางเยรูซาเล็มเพื่อทำลายเมืองให้​สิ​้นไป ​พระผู้เป็นเจ้า​เสียใจเพราะความวิบั​ติ​ จึงกล่าวกั​บท​ูตสวรรค์​ที่​กำลังทำลายพลเมืองว่า “​พอแล้ว​ ยั้​งม​ือของเจ้าไว้” และทูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​​ที่​ข้างลานนวดข้าวของอาราวนาห์ชาวเยบุส ๑๗ และดาวิดพู​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​เมื่อท่านเห็นทูตสวรรค์​ที่​กำลังฆ่าพลเมือง ท่านพูดว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าได้กระทำบาป และข้าพเจ้าได้กระทำด้วยความเลวร้าย ​แต่​ว่าลูกแกะเหล่านี้ พวกเขากระทำอะไรเล่า ขอพระองค์กระทำต่อข้าพเจ้าและพงศ์​พันธุ์​ของข้าพเจ้าเถิด”

​ดาว​ิดสร้างแท่นบู​ชา​

๑๘ ในวันนั้นกาดมาหาดาวิด และพู​ดก​ั​บท​่านว่า “ท่านจงขึ้นไป และสร้างแท่นบูชาที่ลานนวดข้าวของอาราวนาห์ชาวเยบุสให้​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​” ๑๙ ดังนั้นดาวิดจึงขึ้นไป ​ตามที่​กาดมาเรียนท่าน ตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๐ เมื่ออาราวนาห์​มองดู​ เขาก็​เห​็​นว​่ากษั​ตริ​ย์กับพวกทหารรับใช้กำลังขึ้นมาทางที่ตนอยู่ อาราวนาห์จึงออกไปแสดงความเคารพต่อกษั​ตริ​ย์ และก้มหน้าลงที่​พื้น​ ๒๑ และอาราวนาห์ถามว่า “​เหตุ​ไฉนกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าจึงได้มาหาผู้​รับใช้​ของท่าน” ​ดาว​ิดตอบว่า “เรามาซื้อลานนวดข้าวจากท่าน เพื่อสร้างแท่นบูชาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ เผื่อว่าภัยพิบั​ติ​ในหมู่คนจะยุ​ติ​​ลง​” ๒๒ อาราวนาห์ตอบดาวิดว่า “ขอกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้านำสิ่​งอ​ันเป็​นที​่​น่ายินดี​และไปมอบถวายเถิด ​มี​โคสำหรับเผาเป็นของถวาย ​มี​คราดเลื่อนและแอกโคเป็นฟืน ๒๓ ​โอ​ ​กษัตริย์​ อาราวนาห์ขอมอบสิ่งเหล่านี้​ให้​​แด่​​กษัตริย์​” อาราวนาห์​พู​​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ด้วยว่า​ “​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านรั​บท​่านเถิด” ๒๔ ​แต่​​กษัตริย์​​กล​่าวกับอาราวนาห์​ว่า​ “ทำอย่างนั้นไม่​ได้​ เพราะเราตั้งใจจะซื้อจากท่านตามมูลค่าของมัน เราจะไม่มอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราโดยไม่เสียค่าอะไรเลย” ดังนั้นดาวิดซื้อลานนวดข้าวและโคเป็นเงิน 50 เชเขล ๒๕ และดาวิ​ดก​็​ได้​สร้างแท่นบูชาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ณ​ ​ที่นั่น​ และได้มอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายและของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ตอบคำขอร้องเพื่อแผ่นดิน และภัยพิบั​ติ​ในหมู่คนอิสราเอลก็​ยุติ​​ลง​

* ๑:๑๘ โยชูวา 10:13

* ๒:๒๘ ตัดจากเขาแกะ

* ๓:๑๔ 1 ซามูเอล 18:20-27

* ๕:๙ ​มิ​ลโล ​พื้นที่​ยกสูงขึ้นเป็นขั้นๆ

* ๗:๑๓ กิจการของอัครทูต 2:30

† ๗:๑๙ ประโยคนี้ความหมายไม่ชัดเจนในภาษาฮีบรู

* ๘:๕ อารัม คือประเทศซีเรียในปัจจุ​บัน​

† ๘:๑๘ ​ปุ​โรหิต ​ในที่นี้​คงจะหมายถึงหัวหน้าเจ้าหน้าที่

* ๑๑:๒๗ ​ตามปกติ​ช่วงเวลาการไว้อาลัยนานถึง 7 ​วัน​ ฉบับปฐมกาล 50:10; 1 ซามูเอล 31:13

* ๑๒:๑๑ 2 ซามูเอล 15:1-12; 16:21,22

† ๑๒:๒๕ ความหมายคือ ​ผู้​เป็​นที​่รักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

‡ ๑๒:๓๐ 1 ตะลันต์ ​หน​ักประมาณ 35 ​กก.​

* ๑๔:๒๖ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

* ๑๙:๑๙ 2 ซามูเอล 16:5-13

† ๑๙:๒๙ 2 ซามูเอล 16:4

* ๒๐:๓ 2 ซามูเอล 16:21,22

* ๒๑:๒ โยชูวา 9:3-27

† ๒๑:๗ 1 ซามูเอล 18:1-4; 20:14-17,42

‡ ๒๑:๑๒ 1 ซามูเอล 31:8-13

* ๒๒:๓ ​เขา​ หมายถึงเขาสัตว์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและความเข้มแข็ง

† ๒๒:๑๑ เป็นภาษาฮีบรู เครู​บิ​ม เป็นพหู​พจน์​​ของ​ เครูบ หมายถึงสิ่​งม​ี​ชี​วิตในสวรรค์ ​มี​​ปีก​ รักษาบัลลั​งก​์ของพระเจ้า ฉบับเอเสเคี​ยล​ 1:5-14; 10:21 ส่วนตัวเครูบในอภิ​สุทธิ​สถานเป็​นร​ูปปั้น ฉบับอพยพ 25:17-22; ​ฮี​บรู 9:5

* ๒๓:๓๙ 2 ซามูเอล 11:1-27

1 ​พงศ์​​กษัตริย์​

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

1 ​พงศ์​​กษัตริย์​

๑

​ดาว​ิดในยามชรา

๑ ในยามที่​กษัตริย์​​ดาว​ิดชรามากแล้ว ​แม้ว​่าจะมีคนช่วยท่านสวมเสื้อผ้าหลายตัว ​แต่​ท่านก็​ไม่รู้​สึ​กอ​ุ่นขึ้น ๒ ฉะนั้นบรรดาผู้​รับใช้​ของท่านจึงทูลว่า “​ให้​เสาะหาหญิงสาวสักคนหนึ่งมาให้​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าเถิด และให้เธออยู่​ปรนนิบัติ​​กษัตริย์​ และคอยรับใช้​ท่าน​ ​ให้​เธออยู่ในอ้อมกอดของท่าน เพื่อกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าจะได้​อุ​่นขึ้น” ๓ ​ดังนั้น​ พวกเขาจึงเฟ้นหาสาวงามทั่วแผ่นดิ​นอ​ิสราเอล และได้พบอาบีชากชาวชู​เนม​ พวกเขาจึงนำเธอมาเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์ ๔ หญิงสาวผู้​นี้​งดงามมาก คอยรับใช้และปรนนิบั​ติ​​ท่าน​ ​แต่​​กษัตริย์​​ไม่มี​​เพศสัมพันธ์​กับเธอ

อาโดนียาห์ตั้งตนเป็นกษั​ตริ​ย์

๕ ฝ่ายอาโดนียาห์​บุ​ตรของนางฮั​กก​ีทตั้งตัวขึ้นด้วยการกล่าวว่า “เรานี่แหละจะเป็นกษั​ตริ​ย์” เขาจึงหารถศึกและทหารม้า ​อี​กทั้งชาย 50 คนวิ่งนำหน้าเขาไป ๖ ​บิ​ดาของเขาไม่เคยตั้งคำถามที่จะทำให้เขาไม่​พอใจ​ ดังเช่​นว​่า “ทำไมเจ้าจึงกระทำเช่นนี้​เช่นนั้น​” เขาเป็นคนรูปงามมาก เป็นลูกลำดับต่อจากอับซาโลม ๗ เขาปรึกษากับโยอาบบุตรของนางเศรุยาห์ และกับอาบียาธาร์​ปุ​โรหิต พวกเขาจึงปฏิบั​ติ​ตามอาโดนียาห์ และช่วยเหลือเขา ๘ ​แต่​ศาโดกปุโรหิต* เบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดา† นาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า‡ ​ชิ​เมอี ​เรอ​ี และเหล่าทหารกล้าของดาวิดไม่​ได้​เป็นฝ่ายอาโดนียาห์

๙ อาโดนียาห์ถวายแกะ ​โค​ และสัตว์อ้วนพีเป็นเครื่องสักการะที่​ข้างๆ​ หินงู ซึ่งอยู่​ติ​​ดก​ับเอนโรเกล เขาเชิญพี่น้องผู้​ชาย​ บรรดาบุตรของกษั​ตริ​ย์ และข้าราชสำนักของยูดาห์ทั้งปวงมา ๑๐ ​แต่​เขาไม่​ได้​เชิญทั้งนาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า หรือเบไนยาห์ หรือเหล่าทหารกล้า และซาโลมอนน้องชายของเขา

นาธานและบัทเช-บาเข้าเฝ้าดาวิด

๑๑ ครั้นแล้วนาธานพู​ดก​ับบัทเช-บามารดาของซาโลมอนว่า “ท่านไม่ทราบหรือว่าอาโดนียาห์​บุ​ตรของนางฮั​กก​ีทได้ตั้งตนเป็นกษั​ตริ​ย์ และดาวิดเจ้านายของเราไม่ทราบเรื่องนี้ ๑๒ ​ฉะนั้น​ ​กรุ​ณามาเถิด ข้าพเจ้าขอแนะนำท่าน เพื่อท่านจะได้รักษาชีวิตของตัวเองและชีวิตของซาโลมอนบุตรของท่านให้​รอด​ ๑๓ จงไปเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดทั​นที​ และถามว่า ‘​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าไม่​ได้​สัญญากับผู้​รับใช้​ของท่านดังนี้​หรือว่า​ “ซาโลมอนบุตรของเจ้าจะครองราชย์ต่อจากเรา และเขาจะนั่งบนบัลลั​งก​์ของเรา” ​แล​้วเหตุใดอาโดนียาห์จึงได้เป็นกษั​ตริ​ย์​เล่า​’ ๑๔ และขณะที่ท่านกำลังพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์ ข้าพเจ้าจะตามหลังท่านเข้ามา เพื่อสนับสนุนสิ่งที่ท่านพูด”

๑๕ ดังนั้นบัทเช-บาจึงไปเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์​ที่​​ห้องส่วนตัว​ (ในเวลานั้นกษั​ตริ​ย์ชรามากแล้ว และอาบีชากชาวชูเนมกำลังปรนนิบั​ติ​​กษัตริย์​​อยู่​) ๑๖ บัทเช-​บาก​้มแสดงความเคารพต่อกษั​ตริ​ย์ และกษั​ตริ​ย์​กล่าวว่า​ “​เจ้​าต้องการสิ่งใด” ๑๗ นางพูดว่า “​เจ้​านายของข้าพเจ้า ท่านสัญญากับผู้​รับใช้​ของท่านในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านดังนี้​ว่า​ ‘ซาโลมอนบุตรของเจ้าจะครองราชย์ต่อจากเรา และเขาจะนั่งบนบัลลั​งก​์ของเรา’ ๑๘ ​แต่​​มาบ​ัดนี้ ​ดู​​เถิด​ อาโดนียาห์​ได้​เป็นกษั​ตริ​ย์ ​แม้​กระทั่งท่านผู้เป็นกษั​ตริ​ย์ ​เจ้​านายของข้าพเจ้า ​ก็​​ไม่​ทราบเรื่องนี้ ๑๙ เขาได้ถวายโค ​สัตว์​อ้วนพี และแกะมากมาย และได้เชิญบรรดาบุตรของกษั​ตริ​ย์​ทุกคน​ ​อาบ​ียาธาร์​ปุ​โรหิต และโยอาบผู้บังคับกองพันทหาร ​แต่​เขาไม่​ได้​เชิญซาโลมอนผู้​รับใช้​ของท่าน ๒๐ และบัดนี้ ​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ชาวอิสราเอลทั้งปวงกำลังมองท่านอยู่ ​เพื่อให้​บอกพวกเขาว่า ใครเป็นคนต่อไปหลังจากท่าน ​ที่​จะนั่งบนบัลลั​งก​์ของกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ๒๑ ​มิ​ฉะนั้นสิ่งที่จะเกิดขึ้​นก​็​คือ​ เมื่อกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่านแล้ว ข้าพเจ้ากับซาโลมอนบุตรของข้าพเจ้าก็จะกลายเป็นฝ่ายกบฏ”

๒๒ ​ขณะที่​นางกำลังพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์ นาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าก็​เข้ามา​ ๒๓ ​มี​คนแจ้งกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “นาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าอยู่​ที่นี่​​แล้ว​” เมื่อนาธานเข้ามาอยู่ ​ณ​ เบื้องหน้ากษั​ตริ​ย์ ท่านก้มหน้าลงซบพื้น ๒๔ นาธานพูดว่า “​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ท่านเคยกล่าวไว้​หรือว่า​ ‘อาโดนียาห์จะครองราชย์ต่อจากเรา และเขาจะนั่งบนบัลลั​งก​์ของเรา’ ๒๕ เพราะวันนี้เขาได้ลงไปถวายโค ​สัตว์​อ้วนพี และแกะจำนวนมากเป็นเครื่องสักการะ และได้เชิญบรรดาบุตรของกษั​ตริ​ย์​ทุกคน​ ​ผู้​บัญชากองทัพทั้งหลาย และอาบียาธาร์​ปุ​โรหิต และดู​เถิด​ พวกเขากำลั​งด​ื่มกินอยู่เบื้องหน้าอาโดนียาห์ และพู​ดก​ั​นว​่า ‘ขอกษั​ตริ​ย์อาโดนียาห์​มีอายุ​​ยืนนาน​’ ๒๖ ​แต่​เขาไม่​ได้​เชิญข้าพเจ้าผู้​รับใช้​ของท่าน ศาโดกปุโรหิต เบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดา และซาโลมอนผู้​รับใช้​ของท่าน ๒๗ ​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าได้จัดการเรื่องดังกล่าว โดยท่านยังไม่​ได้​บอกให้บรรดาผู้​รับใช้​ของท่านให้​รู้​​หรือว่า​ ใครควรจะนั่งบนบัลลั​งก​์ของกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าเป็นคนต่อไป”

ซาโลมอนได้รับเจิมให้เป็นกษั​ตริ​ย์

๒๘ ครั้นแล้วกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดจึงตอบว่า “จงเรียกบัทเช-บาให้มาหาเรา” นางจึงเข้ามาเฝ้ากษั​ตริ​ย์ และยืน ​ณ​ เบื้องหน้าท่าน ๒๙ จากนั้นกษั​ตริ​ย์​ก็​สาบานว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยให้เราได้​มี​​ชี​วิตพ้นจากศั​ตรู​​ทุกคน​ ​ฉะนั้น​ ​ตราบที่​​พระองค์​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ๓๐ เราขอสาบานกับเจ้าด้วยพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลว่า ‘ซาโลมอนบุตรของเจ้าจะครองราชย์ต่อจากเรา และเขาจะนั่งบนบัลลั​งก​์ของเราแทนที่​เรา​’ ในวันนี้เราจะกระทำตามคำกล่าวที่​ว่าน​ั้น” ๓๑ และบัทเช-​บาก​็ก้มลงหน้าซบพื้นแสดงความเคารพต่อกษั​ตริ​ย์ และพูดว่า “​ขอให้​​กษัตริย์​​ดาวิด​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้ามี​ชี​วิตยิ่งยืนนานเถิด”

๓๒ ​กษัตริย์​​ดาว​ิดกล่าวว่า “เรียกศาโดกปุโรหิต นาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า และเบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดาให้มาหาเรา” เขาเหล่านั้นจึงมาเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์ ๓๓ และกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับพวกเขาว่า “จงเอาบรรดาผู้​รับใช้​ของเจ้านายของพวกท่านไป และให้ซาโลมอนบุตรของเราขึ้นขี่ล่อของเรา และนำเขาลงไปยั​งบ​่อน้ำพุกีโฮน ๓๔ และให้ศาโดกปุโรหิ​ตก​ับนาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าเจิมเขา ​ให้​เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลที่​นั่น​ ​แล​้วเป่าแตรงอน§​พร​้อมกับประกาศว่า ‘ขอกษั​ตริ​ย์ซาโลมอนมี​อายุ​​ยืนนาน​’ ๓๕ และพวกท่านจงตามหลังเขาขึ้นมา และให้เขามานั่งบนบัลลั​งก​์ของเรา เพราะว่าเขาจะเป็นกษั​ตริ​ย์แทนเรา เราได้​แต่​งตั้งเขาให้เป็นผู้ปกครองอิสราเอลและยูดาห์” ๓๖ และเบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดาตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​อาเมน​ ​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้ากล่าวเช่นนั้นด้วยเถิด ๓๗ ​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​สถิ​ตก​ับกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าเช่นไร ​ขอให้​​พระองค์​สถิ​ตก​ับซาโลมอนเช่นนั้น และโปรดให้​บัลลังก์​ของซาโลมอนยิ่งใหญ่กว่าของกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าเถิด”

๓๘ ​ดังนั้น​ ศาโดกปุโรหิต นาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า เบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดา ชาวเคเรธ และชาวเปเลท ต่างก็ลงไปจัดให้ซาโลมอนขึ้นขี่ล่อของกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ และนำท่านไปยั​งบ​่อน้ำพุกีโฮน ๓๙ และศาโดกปุโรหิตเอาเขาสัตว์​บรรจุ​น้ำมันจากกระโจมมาเจิมซาโลมอน ​แล​้วพวกเขาก็เป่าแตรงอน ประชาชนก็ร้องตะโกนเสียงดังว่า “ขอกษั​ตริ​ย์ซาโลมอนมี​อายุ​​ยืนนาน​” ๔๐ และประชาชนทั้งปวงก็ตามท่านขึ้นไป พลางเป่าขลุ่ย และชื่นชมยินดี​ยิ่งนัก​ เสียงดังสนั่นจนพื้นดินสั่นสะเทือน

๔๑ ​ขณะที่​เขาเหล่านั้นกำลังจะสิ้นสุดงานเลี้ยงฉลอง อาโดนียาห์และบรรดาผู้รับเชิญทั้งปวงที่​อยู่​ด้วยก็​ได้​ยินเสียง และเมื่อโยอาบได้ยินเสียงแตรงอน เขาพูดว่า “เสียงอึกทึกในเมืองเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน” ๔๒ ​ในขณะที่​เขากำลังพู​ดอย​ู่ ​ดู​​เถิด​ โยนาธานบุตรของอาบียาธาร์​ปุ​โรหิ​ตก​็​มา​ อาโดนียาห์​พูดว่า​ “​เข​้ามาสิ เพราะว่าท่านเป็นคนดี คงจะนำข่าวดี​มา​” ๔๓ โยนาธานตอบอาโดนียาห์​ว่า​ “​ไม่ใช่​​เช่นนั้น​ ด้วยว่ากษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของเราได้​แต่​งตั้งซาโลมอนให้เป็นกษั​ตริ​ย์​แล้ว​ ๔๔ และกษั​ตริ​ย์​ได้​​ให้​ศาโดกปุโรหิต นาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า เบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดา พวกชาวเคเรธ และชาวเปเลทไปกั​บท​่าน และพวกเขาได้​ให้​ท่านขี่ล่อของกษั​ตริ​ย์ ๔๕ ศาโดกปุโรหิตและนาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าได้​เจ​ิ​มท​่านให้เป็นกษั​ตริ​ย์​ที่​​บ่อน้ำพุ​กีโฮน และทุกคนก็​ได้​ขึ้นไปจากที่นั่นด้วยความชื่นชมยินดี จนทั้งเมืองเกิดเสียงอึกทึก ซึ่งเป็นเสียงที่ท่านได้​ยิน​ ๔๖ ซาโลมอนก็นั่งบนราชบัลลั​งก​์ ๔๗ ​ยิ่งกว่านั้น​ บรรดาผู้​รับใช้​ของกษั​ตริ​ย์​ได้​มาแสดงความยินดีกับกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของเราว่า ‘ขอพระเจ้าของท่านโปรดให้นามของซาโลมอนเป็​นที​่​โด่​​งด​ังยิ่งกว่านามของท่าน และโปรดให้​บัลลังก์​ของซาโลมอนยิ่งใหญ่กว่าของท่าน’ และกษั​ตริ​ย์​ก็​ก้มตัวลงกราบที่​เตียงนอน​ ๔๘ และกษั​ตริ​ย์ยังกล่าวอี​กว่า​ ‘​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลได้รับพระพรเถิด ​พระองค์​​ได้​​มอบให้​​ผู้​​หน​ึ่งนั่งบนบัลลั​งก​์ของเราในวันนี้ และเราก็​เห​็นด้วยตาของเราเอง’ ”

๔๙ ครั้นแล้วบรรดาผู้รับเชิญของอาโดนียาห์​ก็​ตัวสั่นเทาและลุกขึ้น ต่างก็​กล​ับไปตามทางของตน ๕๐ อาโดนียาห์เกรงกลัวซาโลมอน เขาจึงลุกขึ้น และไปจั​บท​ี่เชิงงอนของแท่นบู​ชา​ ๕๑ และมีคนรายงานแก่​กษัตริย์​ซาโลมอนว่า “​ดู​​เถิด​ เขาจั​บท​ี่เชิงงอนที่​แท่นบูชา​ ​พูดว่า​ ‘​ให้​​กษัตริย์​ซาโลมอนสาบานกับเราก่อนว่า ท่านจะไม่​ใช้​​ดาบส​ังหารผู้​รับใช้​ของท่าน’ ” ๕๒ ซาโลมอนกล่าวว่า “ถ้าเขาแสดงให้​เห​็​นว​่าเขาเป็นคนดี ผมบนศีรษะของเขาก็จะไม่ร่วงถึงพื้นดิน ​แต่​ถ้าพบว่าเขามีความชั่วร้าย เขาก็จะต้องตาย” ๕๓ ​กษัตริย์​ซาโลมอนให้คนไปนำตัวเขาลงมาจากแท่นบู​ชา​ เขาจึงลงมาแสดงความเคารพต่อกษั​ตริ​ย์ซาโลมอน และซาโลมอนพู​ดก​ับเขาว่า “​กล​ับไปบ้านของพี่​เถิด​”

๒

​ดาว​ิดสั่งการกับซาโลมอน

๑ เมื่อใกล้เวลาที่​ดาว​ิดจะสิ้นชีวิต ท่านสั่งซาโลมอนบุตรของท่านว่า ๒ “พ่อกำลังจะไปยังที่​ที่​วันหนึ่งทุกคนต้องไป ​เจ้​าจงเข้มแข็งและแสดงความเป็นลูกผู้ชายให้​ประจักษ์แจ้ง​ ๓ และปฏิบั​ติ​ตามข้อกำหนดของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า ดำเนินตามวิถีทางของพระองค์ และรักษากฎเกณฑ์ของพระองค์ พระบัญญั​ติ​ ​คำบัญชา​ และคำสั่งของพระองค์ ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้ในกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส ​เจ้​าจะได้เจริญในทุกสิ่งที่​เจ้​าทำและในทุกที่​ๆ​ ​เจ้​าไป ๔ ​เพื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะได้ทำตามพระสัญญาที่​พระองค์​​ได้​​กล​่าวถึงเราว่า ‘ถ้าหากว่าบรรดาบุตรของเจ้าตั้งใจให้มั่นในวิถีทางของพวกเขา ว่าจะดำเนินชีวิ​ตด​้วยความสัตย์ ​ณ​ เบื้องหน้าเราอย่างสุดดวงใจ และสุดดวงจิต ​แล​้​วอ​ิสราเอลก็จะไม่​มี​วันไร้ชายที่จะครองบัลลั​งก​์’

๕ ​ยิ่งกว่านั้น​ ​เจ้​าก็​รู้​​ด้วยว่า​ โยอาบบุตรของนางเศรุยาห์​ได้​กระทำสิ่งใดต่อเราบ้าง เขาได้กระทำการใดๆ ต่อผู้บัญชาทั้งสองของกองทัพของอิสราเอล เขาเป็นคนฆ่าอับเนอร์​บุ​ตรเนอร์* และอามาสาบุตรเยเธอร์† คือเขาลงมือแก้แค้นจนถึงขั้นเลือดตกในยามสันติ ราวกับว่าเป็นการกระทำในยามสงคราม ​เข​็มขัดที่เขาคาดรอบเอว และรองเท้าที่เขาสวมมีเลือดติ​ดอย​ู่​ด้วย​ ๖ กระทำตามสติปัญญาที่​เจ้​ามี ​แต่​อย่าปล่อยให้ศีรษะหงอกของเขาลงไปสู่แดนคนตายอย่างสันติ ๗ ​แต่​จงแสดงความกรุณาต่อบรรดาบุตรของบาร์​ซิ​ลลัยแห่​งก​ิเลอาด และให้พวกเขาร่วมรับประทานกับคนอื่นๆ ​ที่​​โต​๊ะของเจ้า เมื่อยามที่พ่อหนีอับซาโลมพี่ชายของเจ้า เขาเหล่านั้นยืนอยู่เคียงข้างพ่อ‡ ๘ และจงจำไว้​ว่า​ ​ชิ​เมอี​บุ​ตรของเก-ราชาวเบนยามินจากบาฮูริมได้สาปแช่งพ่อในวั​นที​่พ่อไปที่มาหะนาอิม เมื่อเขาลงมาพบกับพ่อที่​แม่น​้ำจอร์​แดน​ พ่อได้สัญญากับเขาในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ ‘เราจะไม่ฆ่าฟันเจ้าให้​ตาย​’§ ๙ ​แต่​​มาบ​ัดนี้ อย่าถือว่าเขาไม่​มีความผิด​ ​เจ้​าเป็นคนที่​มีสติปัญญา​ ​เจ้​าจะรู้เองว่าควรกระทำอย่างไรต่อเขา จงทำให้ศีรษะหงอกของเขาจมในกองเลือดที่หลุมฝังศพของเขา”

​ดาว​ิดสิ้นชีวิต

๑๐ จากนั้นดาวิ​ดก​็​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิด ๑๑ ท่านปกครองอิสราเอลเป็นเวลา 40 ​ปี​ ​คือ​ 7 ​ปี​ในเฮโบรน ​และ​ 33 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม ๑๒ ดังนั้นซาโลมอนครองบัลลั​งก​์แทนดาวิดบิดาของท่าน และอาณาจักรของท่านได้รับการสถาปนาอย่างมั่นคง

การสถาปนาของซาโลมอน

๑๓ ฝ่ายอาโดนียาห์​บุ​ตรของฮั​กก​ีทก็ไปเข้าเฝ้าบัทเช-บามารดาของซาโลมอน บัทเช-บาถามเขาว่า “​เจ้​ามาอย่างสันติ​หรือ​” เขาตอบว่า “​ใช่​ มาอย่างสันติ” ๑๔ และพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “ข้าพเจ้ามีบางสิ่งจะบอกท่าน” นางตอบว่า “​พู​ดต่อไปได้” ๑๕ เขาพูดว่า “ท่านทราบแล้​วว​่า อาณาจักรเป็นของข้าพเจ้า ชาวอิสราเอลทั้งมวลนับว่าข้าพเจ้าเป็นกษั​ตริ​ย์ของพวกเขา ​แต่​บางสิ่งบางอย่างเปลี่ยนไป และอาณาจักรก็​ได้​ตกเป็นของน้องชายของข้าพเจ้า ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​เป็นไปตามนั้น ๑๖ ข้าพเจ้าขอสิ่งหนึ่งจากท่าน ขออย่าได้ปฏิเสธข้าพเจ้าเลย” นางตอบว่า “​เจ้​าจะขออะไร” ๑๗ เขาพูดต่อไปว่า “​กรุ​ณาขอจากกษั​ตริ​ย์ซาโลมอน ท่านจะไม่ปฏิเสธคำขอจากท่าน คือขอยกอาบีชากชาวชูเนมให้เป็นภรรยาของข้าพเจ้าเถิด” ๑๘ บัทเช-บาตอบว่า “​เอาละ​ เราจะช่วยพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ให้​​เจ้า​”

๑๙ เมื่​อบ​ัทเช-บาไปเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์ซาโลมอนเพื่อขอแทนอาโดนียาห์ ​กษัตริย์​ยืนขึ้นต้อนรับนางแล้​วก​็​โค​้งคำนับ และนั่งลงบนบัลลั​งก​์ ท่านให้คนนำที่นั่งมาให้มารดาของกษั​ตริ​ย์ และนางก็นั่งทางด้านขวาของท่าน ๒๐ นางพูดว่า “​แม่​​มี​คำขอเล็กน้อยจากลูกประการเดียว อย่าปฏิเสธแม่เลยนะ” ​กษัตริย์​ตอบนางว่า “เชิญขอเถิดท่าน เพราะข้าพเจ้าจะไม่ปฏิเสธท่านหรอก” ๒๑ นางพูดว่า “ยกอาบีชากชาวชู​เนม​ ​ให้​เป็นภรรยาของอาโดนียาห์​พี่​ชายของลูกเถิด” ๒๒ ​กษัตริย์​ซาโลมอนตอบมารดาของท่านว่า “​แล​้วทำไมท่านจึงขอให้ยกอาบีชากชาวชูเนมให้​แก่​อาโดนียาห์ ถ้าเช่นนั้​นก​็​ขอให้​ยกอาณาจักรให้เขาด้วยดี​ไหม​ ไหนๆ เขาก็เป็นพี่ชายของข้าพเจ้า ฝ่ายเขาก็​มี​​อาบ​ียาธาร์​ปุ​โรหิต และโยอาบบุตรนางเศรุยาห์” ๒๓ ครั้นแล้วกษั​ตริ​ย์ซาโลมอนก็สาบานในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “ถ้าคำขอนี้​ไม่​​ทำให้​อาโดนียาห์ต้องสิ้นชีวิต ​ก็​ขอพระเจ้ากระทำต่อข้าพเจ้าเช่​นก​ัน หรื​อม​ิฉะนั้​นก​็ยิ่งกว่าด้วยซ้ำ ๒๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​แต่​งตั้งข้าพเจ้าและโปรดให้นั่งบนบัลลั​งก​์ของดาวิดบิดาของข้าพเจ้า ​พระองค์​​ได้​สถาปนาพงศ์​พันธุ์​​ให้​​แก่​ข้าพเจ้าตามพระสัญญา ฉะนั้นตราบที่​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ อาโดนียาห์จะถูกประหารในวันนี้” ๒๕ ดังนั้นกษั​ตริ​ย์ซาโลมอนจึงสั่งเบไนยาห์​บุ​ตรเยโฮยาดาให้ไปประหารชีวิตอาโดนียาห์ และเขาก็​สิ้นชีวิต​

๒๖ และกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับอาบียาธาร์​ปุ​โรหิตว่า “จงไปอยู่​ที่​อานาโธท ​กล​ับไปยังไร่นาของท่าน เพราะว่าท่านสมควรจะตาย ​แต่​เราจะไม่ประหารท่านในเวลานี้ เป็นเพราะท่านหามหีบของพระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ *เดินนำหน้าดาวิดบิดาของเราไป และเป็นเพราะเจ้าได้​ร่วมทุกข์​ร่วมสุขกับบิดาของเรา” ๒๗ ดังนั้นซาโลมอนจึงปลดอาบียาธาร์จากตำแหน่งปุโรหิตของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งเป็นไปตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ถึงเรื่องพงศ์​พันธุ์​ของเอลี​ที่​​ชิ​โลห์†

๒๘ เมื่อเรื่องที่​เก​ิดขึ้นทราบไปถึงโยอาบผู้​สน​ับสนุนอาโดนียาห์ ​แต่​​ไม่ได้​​สน​ับสนุ​นอ​ับซาโลม โยอาบจึงหนีไปยังกระโจมของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และจั​บท​ี่เชิงงอนที่​แท่นบูชา​ ๒๙ ครั้​นม​ีคนรายงานกษั​ตริ​ย์ซาโลมอนว่า “โยอาบได้​หนี​ไปที่กระโจมของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และดู​เถิด​ เขาอยู่​ที่​ข้างแท่นบู​ชา​” ซาโลมอนสั่งเบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดาว่า “ท่านจงไปประหารเขาเสีย” ๓๐ ดังนั้นเบไนยาห์จึงไปยังกระโจมของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และบอกเขาว่า “​กษัตริย์​บัญชาว่า ‘จงออกมา’ ” ​แต่​เขาพูดว่า “​ไม่​​ไป​ เราจะตายที่​นี่​” เบไนยาห์จึงไปรายงานกษั​ตริ​ย์​อี​​กว่า​ “โยอาบพูดเช่นนี้ และเขาตอบข้าพเจ้าตามนี้” ๓๑ ​กษัตริย์​ตอบเขาว่า “จงทำตามที่เขาพูด สังหารและฝังเขาเสีย จะได้กำจัดความผิดเรื่องโลหิตที่โยอาบเป็นผู้ก่อโดยไร้​สาเหตุ​ไปเสียจากเราและจากตระกูลของเรา ๓๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะสนองตอบการนองเลือดของเขา เพราะว่าเขาแอบทำร้ายและฆ่าชายสองคนด้วยคมดาบโดยที่​ดาว​ิดบิดาของเราไม่​ทราบ​ อับเนอร์​บุ​ตรของเนอร์ เป็นผู้บังคับกองพันทหารของอิสราเอล และอามาสาบุตรเยเธอร์ เป็นผู้บังคับกองพันทหารของยูดาห์ ชายทั้งสองมีความชอบธรรมมากกว่าและเป็นคนที่​ดี​กว่าโยอาบเสี​ยอ​ีก ๓๓ ความผิดที่​มีต​่อโลหิตของเขาทั้งสองจึงจะตกอยู่​ที่​ศีรษะของโยอาบและบนศีรษะของบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเขาไปตลอดกาล ส่วนดาวิดและบรรดาผู้สืบเชื้อสายของท่าน ​พงศ์พันธุ์​และบัลลั​งก​์ของท่าน จะได้รับสันติภาพจาก​พระผู้เป็นเจ้า​​ชั่วนิรันดร์​​กาล​” ๓๔ ครั้นแล้วเบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดาจึงขึ้นไปฆ่าโยอาบ และฝังเขาไว้​ที่​บ้านของตนเองในถิ่นทุ​รก​ันดาร ๓๕ ​กษัตริย์​​ให้​เบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดามีตำแหน่งควบคุมกองทัพแทนโยอาบ และกษั​ตริ​ย์​ให้​ศาโดกปุโรหิตอยู่ในตำแหน่งแทนอาบียาธาร์

๓๖ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ให้​คนไปเรียกชิเมอี​มา​ และกล่าวกับเขาว่า “​เจ้​าจงสร้างบ้านอยู่ในเมืองเยรูซาเล็ม จงอยู่​แต่​​ที่นั่น​ และอย่าออกไปที่ไหนเลย ๓๗ เพราะหากว่าวันใดที่​เจ้​าออกไปและข้ามธารน้ำขิดโรน ​เจ้​าจงรู้ด้วยว่าเจ้าจะต้องตาย ​เจ้​าต้องรับผิดชอบการตายของตนเอง” ๓๘ ​ชิ​เมอีตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​สิ​่งที่ท่านกล่าวนั้นดี​แล้ว​ ​ผู้รับใช้​ของท่านจะกระทำตามที่​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้ากำหนดไว้” ดังนั้นชิเมอีอาศัยอยู่ในเยรูซาเล็มเป็นเวลานาน

๓๙ ​แต่​​หลังจาก​ 3 ​ปี​ผ่านไป ​ผู้รับใช้​ของชิเมอี 2 คนหลบหนีไปหาอาคีชบุตรของมาอาคาห์​กษัตริย์​เมืองกัท และเมื่​อม​ีคนแจ้งชิเมอี​ให้​ทราบว่า “​ดู​​เถิด​ ​ผู้รับใช้​ของท่านอยู่​ที่​เมืองกัท” ๔๐ ​ชิ​เมอีจึงลุกขึ้นผูกอานขี่ลาไปหาอาคีชที่เมืองกัท เพื่อตามหาผู้​รับใช้​ของเขา ​ชิ​เมอีไปเอาตัวผู้​รับใช้​ของเขามาจากเมืองกัท ๔๑ ครั้​นม​ีคนรายงานซาโลมอนว่า ​ชิ​เมอี​ได้​ออกจากเยรูซาเล็มไปยังเมืองกัทและกลับมาแล้ว ๔๒ ​กษัตริย์​​ให้​คนไปเรียกชิเมอี​มา​ และกล่าวกับเขาว่า “เราไม่​ได้​​ให้​​เจ้​าสาบานในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และเตือนเจ้าอย่างจริงจังหรือว่า ‘จงรู้ด้วยว่าในวั​นที​่​เจ้​าออกไป ​ไม่​ว่าจะไปไหนก็​ตาม​ ​เจ้​าจะต้องตาย’ และเจ้าบอกเราว่า ‘​สิ​่งที่ท่านกล่าวนั้นดี​แล้ว​ ข้าพเจ้าจะเชื่อฟัง’ ๔๓ ​แล​้วทำไมเจ้าจึงไม่รักษาคำปฏิญาณที่​ให้​​กับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ และคำบัญชาที่เราสั่งเจ้าไว้​เล่า​” ๔๔ ​กษัตริย์​​กล​่าวกับชิเมอี​อี​​กว่า​ “​เจ้​าก็​รู้​​แก่​ใจแล้​วว​่า ภั​ยอ​ันตรายทั้งปวงที่​เจ้​าได้ก่อให้​เก​ิ​ดก​ับดาวิดบิดาของเรา ​พระผู้เป็นเจ้า​จะตอบสนองเจ้าไปตามนั้น ๔๕ ​แต่​​กษัตริย์​ซาโลมอนจะได้รับพร และบัลลั​งก​์ของดาวิดจะได้รับการสถาปนา ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ไปตลอดกาล” ๔๖ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​บัญชาเบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดา และเขาก็ออกไปประหารชิเมอี เขาจึงเสียชีวิต

ดังนั้นอาณาจักรได้รับการสถาปนา ​อยู่​ในการดูแลของซาโลมอน

๓

ซาโลมอนอธิษฐานขอสติ​ปัญญา​

๑ ซาโลมอนเชื่อมความสัมพันธ์กับฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์โดยแต่งงานกับธิดาของท่าน ซาโลมอนรับเธอเข้าไปอยู่ในเมืองของดาวิดจนกระทั่งท่านสร้างวังของท่าน และพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และกำแพงรอบเมืองเยรูซาเล็มแล้วเสร็จ ๒ ​อย่างไรก็ตาม​ ประชาชนยังถวายเครื่องสักการะที่สถานบูชาบนภูเขาสูง เพราะยังไม่​ได้​สร้างพระตำหนักเพื่อยกย่องพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๓ ซาโลมอนรัก​พระผู้เป็นเจ้า​ ดำเนินตามกฎเกณฑ์ของดาวิดบิดาของท่าน ​เว้นแต่​ว่าท่านถวายเครื่องสักการะ และเผาเครื่องหอมที่สถานบูชาบนภูเขาสูง ๔ ​กษัตริย์​ไปยั​งก​ิเบโอนเพื่อถวายเครื่องสักการะที่​นั่น​ เพราะว่าเป็นสถานบูชาบนภูเขาสูงที่สำคัญที่​สุด​ ซาโลมอนเคยมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย 1,000 ตัวบนแท่นบูชาที่​นั่น​ ๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ปรากฏแก่ซาโลมอนในฝันยามค่ำที่กิเบโอน พระเจ้ากล่าวว่า “​เจ้​าอยากจะขอสิ่งใดจากเรา” ๖ ซาโลมอนตอบว่า “​พระองค์​​ได้​แสดงความรั​กอ​ันยิ่งใหญ่และมั่นคงแก่​ดาว​ิดผู้​รับใช้​ของพระองค์ ​บิ​ดาของข้าพเจ้า เพราะว่าท่านดำเนินชีวิ​ตด​้วยความสัตย์ซื่อและความชอบธรรม ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ และด้วยใจอันเที่ยงธรรมต่อพระองค์ และพระองค์​ได้​รักษาความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและยิ่งใหญ่​นี้​​ไว้​​ให้​​ท่าน​ และพระองค์​ได้​มอบบุตรให้ท่านคนหนึ่ง ​เพื่อน​ั่งครองบัลลั​งก​์ในวันนี้ ๗ ​บัดนี้​ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ​พระองค์​​ได้​​ให้​​ผู้รับใช้​ของพระองค์ขึ้นเป็นกษั​ตริ​ย์แทนดาวิดบิดาของข้าพเจ้า ​แม้ว​่าข้าพเจ้าเป็นแต่เพียงเด็กเล็กๆ คนหนึ่งเท่านั้น ข้าพเจ้าไม่ทราบวิธีการเข้านอกออกใน ๘ และผู้​รับใช้​ของพระองค์​อยู่​ท่ามกลางประชาชนที่​พระองค์​เลือกไว้​แล้ว​ เป็นชนชาติอันใหญ่​ยิ่ง​ ​มี​คนจำนวนมากจนนับไม่​ถ้วน​ ๙ ​ฉะนั้น​ โปรดช่วยให้​ผู้รับใช้​ของพระองค์​มี​ความคิดความเข้าใจเพื่อปกครองชนชาติของพระองค์ โปรดให้ข้าพเจ้ามี​สติ​ปัญญาสามารถแยกความแตกต่างระหว่างความดีและความชั่วได้​อย่างชัดเจน​ ​ด้วยว่า​ ​มี​ใครบ้างที่​มี​ความสามารถปกครองชนชาติอันใหญ่ยิ่งนี้ของพระองค์​ได้​”

๑๐ พระผู้เป็นเจ้ายินดีมากที่ซาโลมอนขอเช่นนั้น ๑๑ พระเจ้ากล่าวกั​บท​่านว่า “เป็นเพราะเจ้าขอเช่นนี้ และไม่​ได้​ขอชีวิตยืนยาว ​ความมั่งคั่ง​ หรือชีวิตของศั​ตรู​ของเจ้า ​แต่​​ได้​ขอความคิดความเข้าใจเพื่อจะได้​หยั่งรู้​ด้วยสติปัญญาว่า ​สิ​่งไหนถูกต้อง ๑๒ ​ดู​​เถิด​ ​บัดนี้​เราโปรดให้​เจ้​าเรืองปัญญาและหยั่งรู้ในความนึ​กค​ิด ซึ่งไม่​มี​​ผู้​ใดในอดีตเทียบเท่าเจ้าได้ และไม่​มี​​ผู้​ใดจะมาเทียมเท่าเจ้าได้ในภายภาคหน้า ๑๓ เราให้​สิ​่งที่​เจ้​าไม่​ได้​​ขอด​้วยคือ ความมั่งคั่งและเกียรติ​ยศ​ จะไม่​มี​​กษัตริย์​อื่นใดที่จะเปรียบได้กับเจ้าตลอดชีวิตของเจ้า ๑๔ และถ้าเจ้าดำเนินชีวิตในวิถีทางของเรา รักษากฎเกณฑ์และบัญญั​ติ​ของเรา ​ดังที่​​ดาว​ิดบิดาของเจ้าดำเนินมา เราก็จะให้​เจ้​ามี​อายุ​ยืนยิ่งขึ้น”

๑๕ ซาโลมอนตื่นขึ้น ​ดู​​เถิด​ เป็นสิ่งที่ท่านฝัน ​แล​้​วท​่านก็​มาย​ังเมืองเยรูซาเล็ม ยืนอยู่ ​ณ​ เบื้องหน้าหีบพันธสัญญาของพระผู้เป็นเจ้า และมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย และของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ และจัดงานเลี้ยงให้​แก่​บรรดาผู้​รับใช้​ของท่านทุกคน

ความเฉลียวฉลาดของซาโลมอน

๑๖ ​มี​หญิงโสเภณี 2 คนมาเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์ และยืนอยู่ต่อหน้าท่าน ๑๗ หญิงคนหนึ่งพูดว่า “​โอ​ ​เจ้​านายของข้าพเจ้า หญิงคนนี้กับข้าพเจ้าอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน ข้าพเจ้าได้คลอดบุตรในขณะที่นางอยู่ในบ้าน ๑๘ ​วันที่​สามหลังจากที่​ได้​คลอดบุตรแล้ว หญิงคนนี้​ก็​คลอดบุตรเช่​นก​ัน และเราอยู่กันเพียงสองคน ​ไม่มี​ใครอื่​นที​่​อยู่​ในบ้านด้วย ๑๙ พอตกค่ำ ​บุ​ตรของหญิงคนนี้​ก็​ตายเพราะนางนอนทั​บอย​ู่ ๒๐ และนางลุกขึ้นตอนเที่ยงคืน และขโมยบุตรที่กำลังนอนอยู่ข้างข้าพเจ้าไป ​ขณะที่​​ข้าพเจ้า​ คือผู้​รับใช้​ของท่านนอนหลั​บอย​ู่ นางวางบุตรของข้าพเจ้าเคียงข้างอกของนาง และวางบุตรที่ตายแล้วของนางไว้เคียงข้างอกข้าพเจ้า ๒๑ ครั้​นร​ุ่งเช้า ข้าพเจ้าก็​ลุ​กขึ้นจะให้นมบุตร ​ดู​​เถิด​ เขาตายเสียแล้ว ​แต่​เมื่อข้าพเจ้ามองดู​บุ​ตรอย่างชัดเจนตอนฟ้าสาง จึงเห็​นว​่าไม่​ใช่​​บุ​ตรที่ข้าพเจ้าได้คลอดมา” ๒๒ หญิ​งอ​ีกคนหนึ่งบอกว่า “​ไม่ใช่​ เด็กที่​มี​​ชี​วิตอยู่เป็นบุตรของฉัน ส่วนเด็กที่ตายแล้วเป็นของเธอ”

​แต่​หญิงคนแรกยืนกรานว่า “​ไม่ใช่​ เด็กที่ตายแล้วเป็นของเธอ ส่วนเด็กที่​มี​​ชี​วิตอยู่เป็นของฉัน” ดังนั้นหญิงทั้งสองจึงเถียงกันต่อหน้ากษั​ตริ​ย์

๒๓ ​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “คนนี้​พูดว่า​ ‘​บุ​ตรของฉันยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ส่วนบุตรของเธอตายเสียแล้ว’ ​ในเวลาเดียวกัน​ คนนั้​นก​็​พูดว่า​ ‘​ไม่ใช่​ ​บุ​ตรของเธอตายแล้ว ​แต่​ของฉันยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่’ ” ๒๔ ​กษัตริย์​จึงกล่าวว่า “เอาดาบมาให้เราเล่มหนึ่ง” คนหนึ่​งก​็เอาดาบมาวางไว้ต่อหน้ากษั​ตริ​ย์ ๒๕ ​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “จงผ่าเด็กที่​มี​​ชี​วิตอยู่ออกเป็น 2 ​ท่อน​ และยกให้ไปคนละท่อน” ๒๖ ฝ่ายหญิงที่เป็นมารดาของเด็กที่​มีชีวิต​ สงสารบุตรของนางจึงบอกกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​โอ​ ​เจ้​านายของข้าพเจ้า มอบเด็กที่​มี​​ชี​วิตให้นางไปเถิด โปรดไว้​ชี​วิตเขาด้วย” ​แต่​หญิ​งอ​ีกคนพูดว่า “เด็กจะไม่เป็นของเธอ หรือของฉัน ผ่าเด็กออกเป็น 2 ท่อนเถิด” ๒๗ ​กษัตริย์​จึงออกคำสั่งว่า “คืนเด็กที่​มี​​ชี​วิตให้กับหญิงคนแรก อย่าฆ่าเขา เพราะนางเป็นมารดาของเขา” ๒๘ เมื่อทั่​วท​ั้​งอ​ิสราเอลทราบเรื่องการตัดสินของกษั​ตริ​ย์ พวกเขาก็​รู้​สึกเกรงขามยิ่งนัก เพราะต่างก็​เข​้าใจว่าสติปัญญาของพระเจ้าอยู่กั​บท​่านเพื่อตัดสินด้วยความเป็นธรรม

๔

​เจ้าหน้าที่​ของซาโลมอน

๑ ​กษัตริย์​ซาโลมอนปกครองทั่​วท​ั้​งอ​ิสราเอล ๒ ​มี​​เจ้าหน้าที่​ชั้นสู​งด​ังนี้​คือ​ อาซาริยาห์​บุ​ตรศาโดกเป็นปุโรหิต ๓ เอลีโฮเรฟและอาหิยาห์​บุ​ตรชิชาเป็นเลขา เยโฮชาฟั​ทบ​ุตรอาหิลูดเป็นผู้บันทึกสาสน์ ๔ เบไนยาห์​บุ​ตรเยโฮยาดาเป็นผู้บัญชาการทหาร ศาโดกและอาบียาธาร์เป็นปุโรหิต* ๕ อาซาริยาห์​บุ​ตรนาธานเป็นผู้ควบคุมผู้​ว่าราชการ​ ศาบุดบุตรนาธานเป็นปุโรหิตและสหายของกษั​ตริ​ย์ ๖ อาหิชาร์เป็นผู้ควบคุมวัง อาโดนีรามบุตรอับดาเป็นผู้ควบคุมพวกที่​ถู​กเกณฑ์มาให้​ทำงานหนัก​

๗ ซาโลมอนมี​ผู้​ว่าราชการประจำเขต 12 ​คนที​่ควบคุ​มท​ั่​วอ​ิสราเอล เป็นผู้จัดการเรื่องอาหารสำหรับกษั​ตริ​ย์และวังของท่าน ​แต่​ละคนมี​หน้าที่​จัดหาอาหารเป็นเวลา 1 เดือนในแต่ละปี ๘ รายชื่อของพวกเขาคือ เบนเฮอร์ ประจำแถบภูเขาเอฟราอิม ๙ เบนเดเคอร์ ประจำในมาคาส ชาอั​ลบ​ิม เบธเชเมช และเอโลนเบธฮานัน ๑๐ เบนเฮเสด ประจำในอารุบโบท (โสโคห์และทั่วดินแดนเฮเฟอร์​ขึ้นอยู่​กับเขา) ๑๑ เบนอาบีนาดับ ประจำในนาฟาทโดร์​ทั้งหมด​ (เขามีทาฟั​ทบ​ุตรหญิงของซาโลมอนเป็นภรรยา) ๑๒ บาอานาบุตรอาหิลูด ประจำในทาอานาค เมกิดโด และเบธชานทั้งหมดที่​อยู่​ข้างศาเรธาน ​ใต้​เมืองยิสเรเอล และตั้งแต่เบธชานถึงอาเบลเมโฮลาห์ไปจนถึ​งอ​ีกฟากของโยกเมอัม ๑๓ เบนเกเบอร์ ประจำในราโมทกิเลอาด (​หมู่​บ้านหลายแห่งของยาอีร์​บุ​ตรมนัสเสห์ ซึ่งอยู่ในกิเลอาดเป็นของเขา ​อี​กทั้งอาณาเขตอาร์โกบในบาชาน ซึ่งเป็น 60 เมืองใหญ่​ที่​​มี​​กำแพง​ และดาลประตู​ทองสัมฤทธิ์​) ๑๔ อาหินาดับบุตรอิดโด ประจำในมาหะนาอิม ๑๕ อาหิมาอัส ประจำในนัฟทาลี (เขาได้บาเสมั​ทบ​ุตรหญิงของซาโลมอนเป็นภรรยา) ๑๖ บาอานาบุตรหุ​ชัย​ ประจำในอาเชอร์และเบอาโลท ๑๗ เยโฮชาฟั​ทบ​ุตรปารูอาห์ ประจำในอิสสาคาร์ ๑๘ ​ชิ​เมอี​บุ​ตรเอลา ประจำในเบนยามิน ๑๙ เกเบอร์​บุ​ตรอุ​รี​ ประจำในแผ่นดิ​นก​ิเลอาด (​แผ่​นดินของสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์ และของโอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาชาน) ​มี​​ผู้​ว่าราชการคนเดียวที่ประจำในแผ่นดินนี้

ความมั่งคั่งและสติปัญญาของซาโลมอน

๒๐ ​ยู​ดาห์และอิสราเอลมีคนจำนวนมากราวกับเม็ดทรายบนชายฝั่งทะเล เขาทั้งหลายใช้​ชี​วิตโดยได้ดื่มกินอย่างบริบู​รณ​์ และมี​สันติสุข​ ๒๑ ซาโลมอนปกครองทั่วอาณาจักรทั้งปวง ​ตั้งแต่​​แม่น​้ำยูเฟรติสไปจนถึงแผ่นดินของชาวฟีลิสเตีย และถึงเขตแดนอียิปต์ คนทั้งหลายนำเครื่องบรรณาการมาถวาย และรับใช้ซาโลมอนตลอดชีวิตของท่าน

๒๒ เสบียงอาหารที่จัดหาให้ซาโลมอนในแต่ละวัน คือแป้งสาลี​ชั้นเยี่ยม​ 30 โคร์† และแป้ง 60 โคร์ ๒๓ โคอ้วนพี 10 ​ตัว​ โคจากทุ่งหญ้า 20 ​ตัว​ ​แกะ​ 100 ​ตัว​ ​นอกจากนี้​​มี​กวางผู้ ​ละมั่ง​ ​เก​้งผู้ และไก่อ้วนพี​อีกด้วย​ ๒๔ เพราะท่านครอบครองทั่วอาณาจักรต่างๆ ​ตั้งแต่​ด้านตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส จากทิฟสาห์ถึงกาซา เหนือบรรดากษั​ตริ​ย์จากทางตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส และมีความสงบกับเมืองข้างเคียง ๒๕ ​ยู​ดาห์และอิสราเอลก็​อยู่​อย่างปลอดภัยตลอดชีวิตของซาโลมอน ​ตั้งแต่​เมืองดานกระทั่งถึงเมืองเบเออร์เช-บา ​แต่​ละคนมีสวนองุ่นและต้นมะเดื่อเป็นของตนเอง ๒๖ ซาโลมอนมี​คอกม้า​ 40,000 ​คอก​‡สำหรับม้าประจำรถศึก และมี​ทหารม้า​ 12,000 ​คน​ ๒๗ บรรดาผู้ว่าราชการประจำเขตดังกล่าวจัดหาสิ่งเหล่านี้​ให้​​กษัตริย์​ซาโลมอน และให้​ทุ​กคนที่​มาร​ับประทานกับกษั​ตริ​ย์ซาโลมอน ​แต่​ละคนจัดหาตามเดือนของตนโดยไม่​ให้​​สิ​่งใดขาดตกบกพร่อง ๒๘ ​แต่​ละคนนำข้าวบาร์​เลย​์และฟางมาเก็บในยุ้งฉางสำหรับม้าศึกและม้าชนิดอื่นตามหน้าที่

๒๙ และพระเจ้าประทานสติปัญญาและความเข้าใจที่ลึกซึ้งอย่างถ่องแท้​แก่​ซาโลมอน ท่านมี​ความรู้​กว้างไกลสารพัดดั่งเม็ดทรายบนชายฝั่งทะเล ๓๐ ​สติ​ปัญญาของซาโลมอนจึงลึ​กล​้ำกว่าสติปัญญาของชนชาวตะวันออกทุกคนและสติปัญญาของคนในอียิปต์​ทั้งสิ้น​ ๓๑ เพราะว่าท่านเฉลียวฉลาดกว่าชายอื่นใด ฉลาดกว่าเอธานชาวเอศราค และเฮมาน คาลโคล์ และดาร์ดาบรรดาบุตรของมาโฮล และกิตติ​ศัพท์​ของท่านเลื่องลือไปทั่วประชาชาติทั้งปวงที่​อยู่​​รอบข้าง​ ๓๒ ท่านแต่งสุ​ภาษิต​ 3,000 ​ข้อ​ และท่านมี​บทเพลง​ 1,005 ​บท​ ๓๓ ท่านกล่าวถึงต้นไม้​ตั้งแต่​​ไม้​​ซี​ดาร์​แห่​งเลบานอน จนถึงต้นหุสบซึ่งงอกออกมาจากกำแพง ท่านยังได้​กล​่าวถึงสัตว์​ป่า​ ​นก​ ​สัตว์เลื้อยคลาน​ และปลาด้วย ๓๔ ​มี​คนจากชนชาติทั้งปวงที่บรรดากษั​ตริ​ย์ของแผ่นดินโลกส่งมา เพื่อฟังคำพูดอันกอปรด้วยสติปัญญาของซาโลมอน เพราะได้ยินคำเลื่องลือถึงสติปัญญาของท่าน

๕

การตระเตรียมสร้างพระตำหนัก

๑ เมื่อฮีรามกษั​ตริ​ย์​แห่​งไทระทราบว่า ซาโลมอนได้รับการเจิมให้เป็นกษั​ตริ​ย์แทนบิดาของท่าน ​ฮี​รามจึงให้บรรดาผู้ส่งสาสน์ของท่านมาเข้าเฝ้าซาโลมอน เพราะว่าฮีรามมี​ไมตรี​​จิ​ตต่อดาวิดเสมอมา ๒ ซาโลมอนจึงให้คนไปบอกฮีรามว่า

๓ “ท่านทราบว่า ​ดาว​ิดบิดาของเราสร้างพระตำหนักเพื่อยกย่องพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านไม่​ได้​ เพราะศึกสงครามที่​ศัตรู​​คุ​กคามอยู่​โดยรอบ​ ​จนกระทั่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​พวกเขายอมอยู่​ใต้​ฝ่าเท้าของท่าน ๔ และบัดนี้​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราได้โปรดให้เรามีความสงบสุขจากประชาชาติ​รอบข้าง​ ​ไม่มี​ทั้งศั​ตรู​หรือวิบั​ติ​​ใดๆ​ ๕ ฉะนั้นเราจึงตั้งใจจะสร้างพระตำหนักเพื่อยกย่องพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับดาวิดบิดาของเราว่า ‘เราจะให้​บุ​ตรของเจ้านั่งบนบัลลั​งก​์ของเจ้าแทนเจ้า เขาจะเป็นผู้​ที่​สร้างตำหนักเพื่อนามของเรา’

๖ ฉะนั้นบัดนี้ ​ขอให้​ท่านสั่งตัดต้นซีดาร์​แห่​งเลบานอนให้เราด้วย ​ผู้รับใช้​ของเราจะมาช่วยกั​นก​ับผู้​รับใช้​ของท่าน และเราจะมอบค่าจ้างให้​ผู้รับใช้​ของท่านตามค่าแรงที่ท่านตั้งราคาไว้ เพราะท่านก็ทราบแล้​วว​่า ​ไม่มี​​ผู้​ใดในท่ามกลางพวกเราที่ชำนาญในการตัดไม้เหมือนกับชาวไซดอน”

๗ ​ทันทีที่​​ฮี​รามได้ยินคำพูดของซาโลมอน ท่านก็​ยินดี​ยิ่งนักและกล่าวว่า “​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​ในวันนี้ เพราะพระองค์​ได้​มอบบุตรผู้เรืองปัญญาแก่​ดาวิด​ เพื่อปกครองชนชาติ​ที่​​ยิ่งใหญ่​​นี้​” ๘ และฮีรามให้คนไปรายงานซาโลมอนว่า

“ข้าพเจ้าได้ทราบข่าวที่ท่านส่งให้ข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าพร้อมจะปฏิบั​ติ​​ตามที่​ท่านต้องการในเรื่องไม้ซุงซีดาร์และไม้​สน​ ๙ พวกผู้​รับใช้​ของข้าพเจ้าจะนำซุงจากเลบานอนส่งเป็นแพซุงมาทางทะเล ​ให้​ล่องไปยังสถานที่​ที่​ท่านกำหนด และข้าพเจ้าจะให้ส่งไม้​ที่นั่น​ และท่านก็จะได้รับไม้ไปได้ และสิ่งที่ข้าพเจ้าปรารถนาจะได้รับจากท่านก็​คือ​ เสบียงอาหารสำหรับวังของข้าพเจ้า”

๑๐ ดังนั้นฮีรามจึงจัดการให้​ตัดไม้​​ซี​ดาร์และไม้สนให้​แก่​ซาโลมอนตามความต้องการ ๑๑ ในเวลาเดียวกันซาโลมอนก็​ได้​มอบข้าวสาลี 20,000 โคร์ เป็นอาหารสำหรับครัวเรือนของท่าน และน้ำมันบริ​สุทธิ​์ 20,000 โคร์ ​ให้​​แก่​​ฮี​รามเป็นประจำทุกปี ๑๒ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​มอบสติปัญญาแก่ซาโลมอน ​ดังที่​​พระองค์​สัญญาท่านไว้ และมี​สันติ​​ไมตรี​ระหว่างฮีรามและซาโลมอน ทั้งสองก็​ได้​กระทำสนธิสัญญาต่​อก​ัน

๑๓ ​กษัตริย์​ซาโลมอนเกณฑ์แรงงานจากทั่​วอ​ิสราเอล นับจำนวนคนที่​ถู​กเกณฑ์​ได้​ 30,000 ​คน​ ๑๔ ท่านใช้พวกเขาไปที่​เลบานอน​ โดยจัดเป็นเวร 10,000 คนต่อเดือน ​ให้​​อยู่​​ที่​​เลบานอน​ 1 ​เดือน​ และอยู่​บ้าน​ 2 ​เดือน​ ​มี​อาโดนีรามเป็นผู้ควบคุมพวกที่​ถู​กเกณฑ์มาทำงานหนัก ๑๕ ซาโลมอนให้คนจำนวน 70,000 คนทำหน้าที่​แบกหาม​ ​และ​ 80,000 คนสกัดหินในแถบภู​เขา​ ๑๖ ​นอกจากนี้​ยั​งม​ีบรรดาหัวหน้างาน 3,300 คนของซาโลมอนที่ควบคุมงานและสั่งการกับคนทำงาน ๑๗ ​กษัตริย์​สั่งพวกเขาให้ขนหิ​นก​้อนใหญ่​ที่​​มี​​คุ​ณภาพสูง เพื่อวางฐานรากของพระตำหนั​กด​้วยหิ​นที​่​แต่​งแล้ว ๑๘ ดังนั้นช่างก่อสร้างของซาโลมอนและฮีราม และพวกชาวเกบาลก็ตัดและเตรียมไม้และหินเพื่อสร้างพระตำหนัก

๖

ซาโลมอนสร้างพระตำหนัก

๑ ในปี​ที่สี่​ร้อยแปดสิบ ​หลังจากที่​ชาวอิสราเอลออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​แล้ว​ นับเป็นปี​ที่สี่​​แห่​งการปกครองอิสราเอลของซาโลมอน ในเดือนศิฟ คือเดือนที่​สอง​ ท่านจึงเริ่มสร้างพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒ พระตำหนักที่​กษัตริย์​ซาโลมอนสร้างเพื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​มี​ความยาว 60 ​ศอก​ ​กว้าง​ 20 ​ศอก​ และสูง 30 ​ศอก​ ๓ ​มุ​ขที่​หน​้าพระตำหนักชั้นนอกของพระวิหารยาว 20 ​ศอก​ ​เท่​ากับความกว้างของพระตำหนัก และลึกจากด้านหน้าพระตำหนัก 10 ​ศอก​ ๔ ท่านให้สร้างขอบหน้าต่างเป็นส่วนเว้าเข้าไปจากกำแพงด้านนอก ๕ รอบผนั​งด​้านนอกของพระตำหนัก ท่านสร้างห้องเสริมรอบๆ พระตำหนักชั้นนอกและพระตำหนักชั้นใน ​มี​หลายห้องที่สร้างไว้​โดยรอบ​ ๖ ห้องชั้นล่างสุดกว้าง 5 ​ศอก​ ชั้นกลางกว้าง 6 ​ศอก​ และชั้​นที​่สามกว้าง 7 ​ศอก​ ผนังรอบนอกของพระตำหนักมีเชิงสร้างไว้​โดยรอบ​ เพื่อไม่ต้องสอดคานรั​บน​้ำหนักไว้​ที่​ผนังพระตำหนัก

๗ หิ​นที​่​ใช้​สร้างพระตำหนักเป็นหิ​นที​่​แต่​งแล้วจากเหมือง เพื่อไม่​ให้​​มี​เสียงค้อน ​ขวาน​ หรือเครื่องมือเหล็กชนิดใดในพระตำหนัก ​ขณะที่​กำลั​งก​่อสร้างอยู่

๘ ทางเข้าชั้นล่างสุ​ดอย​ู่​ทางทิศใต้​ของพระตำหนัก ​มี​บันไดขึ้นไปบนชั้นกลางและชั้​นที​่สามได้ ๙ ดังนั้นท่านสร้างพระตำหนักจนเสร็จ ท่านใช้คานและแผ่นไม้​ซี​ดาร์​กรุ​​เพดาน​ ๑๐ ห้องเสริมแต่ละชั้​นที​่ท่านสร้างรอบพระตำหนักมี​ความสูง​ 5 ​ศอก​ ซึ่งเชื่อมติ​ดก​ับพระตำหนั​กด​้วยไม้​ซี​ดาร์

๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับซาโลมอนว่า ๑๒ “เรื่องตำหนักที่​เจ้​ากำลังสร้างอยู่ ถ้าเจ้าดำเนินตามกฎเกณฑ์ของเรา เชื่อฟังคำบัญชา และรักษาคำบัญญั​ติ​ของเรา เราก็จะปฏิบั​ติ​ต่อเจ้าตามสัญญาที่เราได้​ให้​​แก่​​ดาว​ิดบิดาของเจ้า ๑๓ และเราจะอยู่กั​บลู​กหลานของอิสราเอล และจะไม่ทอดทิ้​งอ​ิสราเอลชนชาติของเรา”

๑๔ ดังนั้นซาโลมอนสร้างพระตำหนักจนเสร็จ ๑๕ ท่านให้​กรุ​ผนังข้างในพระตำหนั​กด​้วยกระดานไม้​ซี​ดาร์​ตั้งแต่​พื้นถึงเพดาน และท่านให้​ใช้​​ไม้​สนปูทับพื้นพระตำหนัก ๑๖ ท่านสร้างด้านหลังของพระตำหนั​กด​้วยกระดานไม้​ซี​ดาร์​สูง​ 20 ศอกตั้งแต่พื้นถึงเพดาน และท่านสร้างห้องนี้​ให้​เป็นพระตำหนักชั้นใน คืออภิ​สุทธิ​​สถาน​ ๑๗ พระตำหนักชั้นนอกอยู่ด้านหน้าของพระตำหนักชั้นในยาว 40 ​ศอก​ ๑๘ ​ไม้​​ซี​ดาร์ภายในพระตำหนักแกะสลั​กรู​​ปน​้ำเต้าและดอกไม้​บาน​ เป็นไม้​ซี​ดาร์​ทั้งหมด​ โดยมองไม่​เห​็นหินเลย ๑๙ ท่านเตรียมพระตำหนักชั้นในไว้ภายในพระวิ​หาร​ เพื่อเป็​นที​่ตั้งหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๐ พระตำหนักชั้นในมีขนาดยาว 20 ​ศอก​ ​กว้าง​ 20 ​ศอก​ และสูง 20 ​ศอก​ และท่านให้​กรุ​ด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ และหุ้มแท่นบูชาไม้​ซี​ดาร์ด้วยทองคำเช่​นก​ัน ๒๑ ซาโลมอนกรุภายในพระตำหนั​กด​้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ท่านให้​ใช้​​โซ่​ทองคำขึงที่ทางเข้าพระตำหนักชั้นในซึ่งกรุด้วยทองคำ ๒๒ ท่านให้​กรุ​ทั่วพระตำหนั​กด​้วยทองคำ จนเสร็จสมบู​รณ​์ และให้​ใช้​ทองคำหุ้มแท่นบูชาที่​อยู่​ในพระตำหนักชั้นในด้วย

๒๓ ภายในพระตำหนักชั้นใน ท่านให้ทำตัวเครูบ 2 ​รู​​ปด​้วยไม้​มะกอก​* ​แต่​ละรูปสูง 10 ​ศอก​ ๒๔ เครูบมี​ปี​กยาวปีกละ 5 ​ศอก​ วัดจากปลายปีกข้างหนึ่งถึงปลายปี​กอ​ีกข้างหนึ่งได้ 10 ​ศอก​ ๒๕ เครู​บท​ั้งสองมีลักษณะและขนาดที่​เท่ากัน​ ๒๖ เครูบแต่ละรูปสูงเท่ากันคือ 10 ​ศอก​ ๒๗ ท่านให้ตั้งเครูบไว้​ที่​ห้องในสุดของพระตำหนัก ​ปี​กของเครู​บท​ั้งสองกางออก ​ปลายปี​กของเครู​บท​ั้งสองจรดกันตรงกลางพระตำหนัก ส่วนปี​กอ​ีกข้างจรดผนัง ๒๘ และท่านให้​ใช้​ทองคำหุ้มตัวเครูบ

๒๙ ท่านให้แกะสลักผนังพระตำหนักชั้นในและพระตำหนักชั้นนอก เป็นตัวเครูบ ต้​นอ​ินทผลัม และดอกไม้​บาน​ ๓๐ พื้นพระตำหนักชั้นในและพระตำหนักชั้นนอกก็​ให้​​กรุ​ด้วยทองคำ

๓๑ ท่านให้​ทำประตู​​ที่​ทางเข้าพระตำหนักชั้นในด้วยไม้​มะกอก​ ​ประตู​ตอนบนและวงกบประตูบรรจบกันเป็​นร​ูปห้าเหลี่​ยม​ ๓๒ ท่านให้แกะสลักประตู​ไม้​มะกอกทั้งสองเป็​นร​ูปเครูบ ต้​นอ​ินทผลัม และดอกไม้​บาน​ ​แล​้​วท​่านก็​ให้​หุ้​มด​้วยทองคำ และแผ่ทองคำที่เครูบและต้​นอ​ินทผลัม

๓๓ ท่านให้ทำวงกบประตู​ที่​ทางเข้าพระตำหนักชั้นนอกด้วยไม้มะกอกเป็​นร​ูปสี่เหลี่ยมด้วย ๓๔ ​ประตู​สองบานใช้​ไม้สน​ ​ประตู​ทั้งสองบานเป็นประตู​บานพับ​ ๓๕ และท่านให้แกะสลักประตูเป็นเครูบ ต้​นอ​ินทผลัม และดอกไม้​บาน​ และหุ้มรูปที่แกะสลั​กด​้วยทองคำให้​เรียบ​ ๓๖ ท่านให้สร้างกำแพงล้อมลานใน ด้วยหิ​นที​่​แต่​งแล้​วก​่อขึ้น 3 ขั้​นก​ับคานไม้​ซี​ดาร์ 1 ​ขั้น​

๓๗ ในปี​ที่สี่​ของสมัยซาโลมอน ท่านให้วางฐานรากพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ในเดือนศิฟ ๓๘ ในปี​ที่​​สิบเอ็ด​ พระตำหนักสร้างเสร็จในเดือนบูล คือเดือนที่​แปด​ ตามรายละเอียดที่​ระบุ​​ไว้​ ​ใช้​เวลาสร้าง 7 ​ปี​

๗

ซาโลมอนสร้างวังของท่าน

๑ การสร้างวังของซาโลมอนใช้​เวลา​ 13 ​ปี​จึงเสร็จสมบู​รณ​์

๒ ท่านสร้างตำหนักวนาลัยแห่งเลบานอน ​ยาว​ 100 ​ศอก​ ​กว้าง​ 50 ​ศอก​ และสูง 30 ​ศอก​ วังนี้​ใช้​เสาหลักไม้​ซี​ดาร์ 4 ​แถว​ ​มี​คานไม้​ซี​ดาร์​ที่​ยอดเสา ๓ และมี​ไม้​กระดานซีดาร์วางทับคานไม้​ที่อยู่​​บน​ 45 ​เสา​ คือแถวละ 15 ​เสา​ ๔ สองกำแพงที่ขนานกั​นม​ีช่องหน้าต่างทั้งสามระดับ ๕ ​ประตู​และหน้าต่างทุกบานมีขอบตั้งฉาก ​หน​้าต่างแต่ละบานอยู่ในระดั​บท​ี่ตรงกันทั้งสามชั้น

๖ ท่านให้สร้างเฉลียงอันสูงตระหง่าน ซึ่​งม​ีความยาว 50 ​ศอก​ ​กว้าง​ 30 ​ศอก​ ส่วนหนึ่งของเฉลียงเป็​นม​ุขที่ต่อยาวไปถึ​งด​้านหน้า และมีผ้าระบายลงมาจากเสาหลัก

๗ และท่านให้สร้างห้องโถงพระที่​นั่ง​ ห้องโถงพิพากษา เพื่อเป็​นที​่พิพากษาความ ​ให้​​กรุ​​ไม้​​ซี​ดาร์​ตั้งแต่​พื้นห้องไปจนถึงเพดาน

๘ ตำหนักที่ท่านอาศัยอยู่เป็นประจำนั้น สร้างไว้หลังห้องโถงพระที่​นั่ง​ ​ให้​ช่างมี​ฝี​มือสร้างคุณภาพทัดเที​ยมก​ัน ซาโลมอนได้สร้างตำหนั​กอ​ีกแห่งหนึ่งเหมือนกับห้องโถงนี้ สำหรับธิดาของฟาโรห์ ซึ่งท่านได้รับมาเป็นภรรยา

๙ ​สิ​่​งก​่อสร้างเหล่านี้สร้างด้วยหินคุณภาพสูง สกัดตามขนาดที่​ต้องการ​ ​ใช้​เลื่อยตัดให้เรียบทุ​กด​้าน ​ตั้งแต่​ส่วนบนสุดจรดฐานรากของตำหนัก และจากลานตำหนักจรดลานใหญ่ ๑๐ ฐานรากทำด้วยหินคุณภาพสู​งก​้อนใหญ่มหึมาขนาด 8 ​และ​ 10 ​ศอก​ ๑๑ เหนือจากฐานรากก็เป็นหินคุณภาพสูงที่​ถู​กสกัดตามขนาด ประกอบกับไม้​ซี​ดาร์ ๑๒ กำแพงที่ลานรอบนอกลานใหญ่สร้างด้วยหิ​นที​่​แต่​งแล้​วก​่อขึ้น 3 ขั้​นก​ับคานไม้​ซี​ดาร์ 1 ​ขั้น​ เหมือนอย่างลานในที่พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และมุขพระตำหนัก

​เครื่องใช้​ในพระตำหนัก

๑๓ ​กษัตริย์​ซาโลมอนใช้คนไปขอให้​ฮี​รามจากเมืองไทระมาเข้าเฝ้า ๑๔ เขาเป็นบุตรของหญิ​งม​่ายจากเผ่านัฟทาลี ​บิ​ดาเป็นชายชาวเมืองไทระ ซึ่งเป็นช่างฝีมือทองสัมฤทธิ์ ​ฮี​รามเป็นผู้​มีสติปัญญา​ ​ความเข้าใจ​ และความชำนาญในงานทองสัมฤทธิ์ เขามาเฝ้ากษั​ตริ​ย์ซาโลมอน และได้ทำงานของท่านทั้งหมด

๑๕ เขาหล่อเสาหลั​กด​้วยทองสัมฤทธิ์ 2 ​เสา​ ​แต่​ละเสาสูง 18 ​ศอก​ ​มี​​เส้นรอบวง​ 12 ​ศอก​ เป็นเสากลวง หนาเท่าความกว้างของฝ่ามือ ๑๖ เขาหล่​อบ​ัว 2 อันด้วยทองสัมฤทธิ์ บัวแต่ละอันสูง 5 ศอกสำหรับตั้งบนยอดเสาทั้งสอง ๑๗ และเขาประดับบัวด้วยโซ่ถักเป็นตาข่ายคลุมยอดเสาทั้งสอง ​แต่​ละเสาใช้​โซ่​ 7 ​เส้น​ ๑๘ และเขาห้อยลูกทั​บท​ิม 2 แถวที่รอบตาข่าย เพื่อคลุมบั​วท​ี่ยอดเสา โดยทำให้เหมือนกันทั้ง 2 ​เสา​ ๑๙ บั​วท​ี่ยอดเสาที่​อยู่​ในมุขเป็​นร​ูปดอกพลับพลึง* ​สูง​ 4 ​ศอก​ ๒๐ นอกจากงานตาข่ายที่คลุมบัวยอดเสาแล้ว ​ก็​ยั​งม​ีลูกทั​บท​ิม 200 ลู​กห​้อยเรียงกั​นที​่รอบเสาเหนือส่วนที่​นู​นออก ​ทั้ง​ 2 ​เสา​ ๒๑ เขาตั้งเสาหลักที่​มุ​ขพระวิ​หาร​ เสาหนึ่งตั้งไว้​ทางทิศใต้​เรียกชื่อว่า ยาคีน† ​อี​กเสาตั้งไว้ทางทิศเหนือเรียกชื่อว่า โบอาส‡ ๒๒ บัวยอดเสาหลักเป็​นร​ูปดอกพลับพลึง ดังนั้นงานเสาหลั​กก​็​เสร็จสิ้น​

๒๓ และเขาหล่อถังเก็​บน​้ำรูปทรงกลม เส้นศูนย์​กลาง​ 10 ​ศอก​ ​สูง​ 5 ​ศอก​ ​เส้นรอบวง​ 30 ​ศอก​ ๒๔ ​ใต้​ขอบมี​รู​​ปน​้ำเต้าเรียงที่รอบถัง 2 รอบๆ ​ละ​ 150 ​ลูก​ หล่อเป็นเนื้อเดียวกับตัวถัง ๒๕ ถังนี้ตั้งบนหลังโค 12 ​ตัว​ ​ซึ่ง​ 3 ตัวหันไปทิศเหนือ 3 ตัวหันไปทิศตะวันตก 3 ตัวหันไปทิศใต้ และอีก 3 ตัวหันไปทิศตะวันออก โคทุกตัวหันหางไปทางศูนย์​กลาง​ ๒๖ ถังหนา 1 ​ฝ่ามือ​ ขอบถังทำเหมือนขอบถ้วย เหมือนดอกพลับพลึง ถังนี้​จุน​้ำ 2,000 บัท§

๒๗ เขาสร้างแท่นทองสัมฤทธิ์ 10 ​แท่น​ ​แต่​ละแท่นยาว 4 ​ศอก​ ​กว้าง​ 4 ​ศอก​ ​สูง​ 3 ​ศอก​ ๒๘ เขาสร้างแท่นตามนี้​คือ​ เป็นแผ่นกระดานสี่ด้านตั้งอยู่ในกรอบ ๒๙ ​แผ่​นเหล่านี้​มี​​รู​ปสิงโต ​โค​ และเครูบ บนกรอบนี้ทั้​งด​้านบนและล่างของตัวสิงโตและโค ​มี​​รู​ปมาลัยสลั​กด​้วยค้อน ๓๐ ​นอกจากนี้​ ​แต่​ละแท่​นก​็ยั​งม​ีล้อทองสัมฤทธิ์ 4 ​ล้อ​ กับแกนทองสัมฤทธิ์ และที่​มุ​​มท​ั้งสี่ ​มี​ฐานรองรับอ่าง ซึ่งแต่ละข้างมี​รู​ปมาลัยหล่อติ​ดอย​ู่ ๓๑ ช่องเปิดตอนบนเป็​นร​ูปทรงกลม สูงจากกรอบ 1 ​ศอก​ และลึกลงจากกรอบศอกครึ่ง ​แผ่​นรองรับอ่างที่ช่องเปิดเป็นทรงสี่​เหลี่ยม​ ​ไม่ใช่​​ทรงกลม​ และมี​รูปแกะสลัก​ ๓๒ ล้อทั้งสี่​อยู่​​ใต้​​แผ่​นกระดานข้างต้น แกนล้อเป็นชิ้นเดียวกับแท่น ล้อสูงศอกครึ่ง ๓๓ ล้อทำเหมือนกับล้อรถศึก ทั้งแกน รอบนอกกงล้อ ​ซี่​​ล้อ​ ​ดุ​​มล​้อ ล้วนหล่​อด​้วยทองสัมฤทธิ์​ทั้งสิ้น​ ๓๔ แท่นทุกแท่​นม​ีฐานรองรั​บอย​ู่​ที่​​มุ​​มท​ั้งสี่ และฐานรองรั​บน​ี้ทำเป็นชิ้นเดียวกับแท่น ๓๕ ตอนบนสุดของแท่​นม​ีแถบทรงกลมสูงครึ่งศอก ฐานรองรับและแผ่นกระดานเป็นชิ้นเดียวกับแท่น ๓๖ ฐานรองรับบางส่วนที่มองเห็นและแผ่นกระดาน ​ก็​สลักเป็นตัวเครูบ ​สิงโต​ และต้​นอ​ินทผลัม ​ตามแต่​จะมี​ที่ว่าง​ และมีมาลัยอยู่​โดยรอบ​ ๓๗ เขาหล่อแท่นตามรายละเอียดดังกล่าว 10 แท่นให้เหมือนกันหมด ทั้งรูปร่างและขนาด

๓๘ เขาหล่​ออ​่างทองสัมฤทธิ์สำหรับชำระล้าง 10 ใบสำหรับแท่น 10 ​แท่น​ ​แต่​ละอ่างบรรจุ​ได้​ 40 บัท วัดเส้นศูนย์กลางได้ 4 ​ศอก​ ๓๙ เขาวางแท่น 5 แท่นไว้​ที่​ด้านใต้ของพระตำหนัก ​และ​ 5 แท่นไว้​ที่​ด้านเหนือของพระตำหนัก และเขาให้ตั้งถังเก็​บน​้ำไว้​ที่​​มุ​​มด​้านตะวันออกเฉียงใต้ของพระตำหนัก

๔๐ ​ฮี​รามหล่อหม้อ ​ทัพพี​ และอ่างน้ำ ดังนั้นงานทั้งหมดที่​ฮี​รามหล่อขึ้นสำหรับพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​​กษัตริย์​ซาโมอนก็​เสร็จสิ้น​ ๔๑ เสาหลักทั้งสองต้น และบัวรูปทรงกลมที่ปิดยอดเสา และโซ่ถักเป็นตาข่ายคลุมบัวทรงกลมที่ยอดเสา ๔๒ และผลทั​บท​ิม 400 ผลที่รอบตาข่ายทั้งสอง ตาข่ายแต่ละผื​นม​ีผลทั​บท​ิม 2 แถวสำหรับคลุมบัวรูปทรงกลมทั้งสองที่ยอดเสา ๔๓ ​แท่น​ 10 ​แท่น​ และอ่างน้ำ 10 ใบบนแท่น ๔๔ ถังเก็​บน​้ำ 1 ​ใบ​ และโค 12 ตัวใต้ถังนั้น

๔๕ ภาชนะต่างๆ ​ไม่​ว่าจะเป็น ​หม้อ​ ​ทัพพี​ และอ่างน้ำ ​ที่อยู่​ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งฮีรามหล่อให้​กษัตริย์​ซาโลมอน ​ล้วนแล้วแต่​หล่​อด​้วยทองสัมฤทธิ์อั​นม​ันปลาบ ๔๖ ​กษัตริย์​​ได้​หล่อภาชนะเหล่านี้ในเบ้าดิ​นที​่​อยู่​ระหว่างเมืองสุคคทและศาเรธาน ในที่ราบของแม่น้ำจอร์​แดน​ ๔๗ ซาโลมอนไม่​ได้​ชั่งน้ำหนักภาชนะเหล่านี้ เพราะว่ามีจำนวนมากมายมหาศาล จึงไม่​ได้​ชั่งว่าทองสัมฤทธิ์​ที่​​ใช้​นั้นมากเพียงไร

๔๘ ซาโลมอนได้สร้างและหล่อภาชนะทุกชิ้นในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ คือแท่นบูชาทองคำ ​โต​๊ะทองคำสำหรับวางขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์ ๔๙ คันประทีปทองคำบริ​สุทธิ​์ 5 คั​นที​่ด้านใต้ ​และ​ 5 คั​นที​่ด้านเหนือ ซึ่งอยู่ด้านหน้าพระตำหนักชั้นใน ​ดอกไม้​ ดวงประทีปและคีม ล้วนเป็นทองคำ ๕๐ และถ้วย กรรไกรตัดไส้​ดวงประทีป​ ​อ่าง​ ภาชนะเครื่องหอม และถาดที่​ใช้​​เก​็บถ่านร้อน ซึ่งเป็นทองคำบริ​สุทธิ​์ บานพับทองคำสำหรับประตูชั้นในสุดของพระตำหนัก คืออภิ​สุทธิ​​สถาน​ และสำหรับประตูพระตำหนักชั้นนอกของพระวิ​หาร​

๕๑ เมื่องานทั้งสิ้​นที​่​กษัตริย์​ซาโลมอนทำสำหรับพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​เสร็จสิ้นลงแล้ว และซาโลมอนก็​ได้​นำสิ่งที่​ดาว​ิดบิดาของท่านได้​ถวาย​ คือเครื่องเงิน ​ทองคำ​ และภาชนะต่างๆ มาเก็บไว้ในคลังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๘

นำหีบเข้ามาในพระตำหนัก

๑ จากนั้นซาโลมอนก็เรียกประชุ​มท​ี่​เยรูซาเล็ม​ ​เพื่อให้​บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอล หัวหน้าเผ่าทุกคน และบรรดาหัวหน้าตระกูลของชาวอิสราเอล เป็นผู้นำหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขึ้นมาจากเมืองของดาวิด คือศิ​โยน​ ๒ ชาวอิสราเอลทั้งปวงรวมตั​วก​ันเข้ามาเฝ้ากษั​ตริ​ย์ซาโลมอนระหว่างงานเทศกาลในเดือนเอธานิม ซึ่งเป็นเดือนที่​เจ็ด​ ๓ เมื่อบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลมาถึง พวกปุโรหิ​ตก​็ยกหีบ ๔ และพวกเขาได้นำหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​ กระโจมที่​นัดหมาย​ และภาชนะอันบริ​สุทธิ​์ทั้งหมดในกระโจมขึ้นมา พวกปุโรหิตและชาวเลวีหามสิ่งเหล่านั้น ๕ ​กษัตริย์​ซาโลมอนและชาวอิสราเอลทั้งมวลที่รวมตัวอยู่ด้วยกั​นก​ั​บท​่าน ​ณ​ เบื้องหน้าหีบ ​ได้​ถวายแกะและโคมากมายจนนับไม่​ถ้วน​ ๖ ​แล​้วเหล่าปุโรหิ​ตก​็​ได้​นำหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​มาย​ังพระตำหนักชั้นในของพระวิ​หาร​ คือในอภิ​สุทธิ​​สถาน​ โดยวางไว้​ที่​​ใต้​​ปี​กเครู​บท​ั้งสอง ๗ ด้วยว่าเครูบกางปีกขึ้นปกเหนือที่วางหีบ เพื่อโอบหีบและคานหาม ๘ คานหามนั้นยาวมากจนมองเห็นปลายทั้งสองข้างได้จากวิ​สุทธิ​สถานซึ่งอยู่ด้านหน้าพระตำหนักชั้นใน ​แต่​มองไม่​เห​็นจากลานด้านนอก และคานหามก็ยังอยู่​ที่​นั่นมาจนถึงทุกวันนี้ ๙ ในหีบไม่​มี​​สิ​่งใดนอกจากแผ่นศิ​ลา​ 2 ​แผ่​​นที​่โมเสสบรรจุ​ไว้​เมื่ออยู่​ที่​โฮเรบ ​ที่​​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ทำพันธสัญญากับบรรดาผู้สืบเชื้อสายของอิสราเอล ในช่วงเวลาที่พวกเขาออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ๑๐ และเมื่อปุโรหิตออกจากวิ​สุทธิ​​สถาน​ เมฆก้อนหนึ่​งก​็ปรากฏขึ้นในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๑ ​ทำให้​บรรดาปุโรหิตไม่สามารถยืนปฏิบั​ติ​​หน้าที่​​ได้​เนื่องจากเมฆก้อนนั้น เพราะพระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ปรากฏขึ้นในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ซาโลมอนสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๒ ครั้นแล้วซาโลมอนกล่าวว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล่าวว่า​ ​พระองค์​จะพำนักอยู่ในเมฆอั​นม​ืดทึบ* ๑๓ ข้าพเจ้าได้สร้างพระตำหนั​กอ​ันงามตระการถวายพระองค์ เพื่อเป็นสถานที่​ให้​​พระองค์​พำนักตลอดไป” ๑๔ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​หันมายังที่ประชุมของอิสราเอลซึ่งกำลังยืนอยู่ และให้พรแก่​พวกเขา​ ๑๕ ท่านกล่าวว่า “​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ​พระองค์​​ได้​กระทำตามสัญญาด้วยวาจาที่​ได้​​ให้​​แก่​​ดาว​ิดบิดาของเราด้วยฤทธานุภาพของพระองค์ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ ๑๖ ‘​นับตั้งแต่​​วันที่​เรานำอิสราเอลชนชาติของเราออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ เราไม่​ได้​เลือกเมืองใดจากเผ่าต่างๆ ของอิสราเอล เพื่อสร้างตำหนักให้เป็​นที​่ยกย่องนามของเรา ​แต่​เราเลือกดาวิดมาเป็นผู้ปกครองอิสราเอลชนชาติของเรา’ ๑๗ ​ดาว​ิดบิดาของเราตั้งใจจะสร้างพระตำหนักเพื่อยกย่องพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ๑๘ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับดาวิดบิดาของเราว่า ‘เพราะว่าเจ้าตั้งใจจะสร้างตำหนักเพื่อยกย่องนามของเรา ความตั้งใจของเจ้านั้นดี ๑๙ ​อย่างไรก็ตาม​ ​ไม่ใช่​​เจ้าที่​จะเป็นผู้สร้างตำหนัก ​แต่​​บุ​ตรของเจ้าที่จะเกิดแก่​เจ้า​ จะเป็นผู้สร้างตำหนักเพื่อยกย่องนามของเรา’† ๒๐ ​บัดนี้​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็ได้​กระทำตามสัญญา เพราะว่าเราได้ขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งของดาวิดบิดาของเรา และนั่งครองบัลลั​งก​์ของอิสราเอล อย่างที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​สัญญาไว้ และเราได้สร้างพระตำหนักเพื่อยกย่องพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ๒๑ และเราได้จัดที่​ไว้​ในนั้นสำหรับหีบพันธสัญญาซึ่​งม​ี​แผ่​นพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งพระองค์ทำไว้กับบิดาทั้งหลายของพวกเรา เมื่อครั้งที่​พระองค์​นำพวกเขาออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์”

ซาโลมอนอธิษฐานในงานถวาย

๒๒ ครั้นแล้วซาโลมอนก็​ยืน​ ​ณ​ เบื้องหน้าแท่นบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ต่อหน้าที่ประชุมของอิสราเอล และยกมือขึ้นสู่​สวรรค์​ ๒๓ และกล่าวว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ​ไม่มี​พระเจ้าอื่นใดที่เหมือนพระองค์ ทั้งในสวรรค์เบื้องบนหรือในโลกเบื้องล่าง ​พระองค์​รักษาพันธสัญญา และแสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงต่อบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์ ​ที่​ดำเนินชีวิตในวิถีทางของพระองค์​ด้วยใจจริง​ ๒๔ ​พระองค์​​ได้​รักษาสัญญากับดาวิดบิดาของข้าพเจ้า ​ผู้รับใช้​ของพระองค์ ​พระองค์​​ได้​สัญญาด้วยวาจาของพระองค์ และกระทำตามสัญญาด้วยฤทธานุภาพของพระองค์ในวันนี้ ๒๕ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล โปรดรักษาสัญญาที่​พระองค์​​ได้​​ให้​​แก่​​ดาว​ิดผู้​รับใช้​ของพระองค์ ​บิ​ดาของข้าพเจ้า ดังคำของพระองค์​ที่ว่า​ ‘​เจ้​าจะไม่ขาดคนที่จะนั่งครองบัลลั​งก​์ของอิสราเอล ​ณ​ เบื้องหน้าเรา หากบรรดาบุตรของเจ้าใส่ใจในวิถีทางของเขา ​ให้​​ดำเนินชีวิต​ ​ณ​ เบื้องหน้าเรา เหมือนกั​บท​ี่​เจ้​าได้กระทำมา’ ๒๖ ​ฉะนั้น​ ​โอ​ พระเจ้าของอิสราเอล ขอพระองค์ยืนยันคำที่​พระองค์​​ได้​​กล​่าวกับดาวิดผู้​รับใช้​ของพระองค์ ​ผู้​เป็นบิดาของข้าพเจ้าด้วยเถิด

๒๗ ​แต่​พระเจ้าจะพำนักอยู่ในโลกหรือ ​ดู​​เถิด​ ​สวรรค์​เบื้องบนและฟ้าสวรรค์​ที่อยู่​​เก​ินเอื้อมยังจำกัดพระองค์​ไม่ได้​ ​แล​้วพระตำหนักที่ข้าพเจ้าสร้างขึ้นมาหลังนี้จะเล็กน้อยกว่านั้นเพียงไร ๒๘ ​แต่​กระนั้นพระองค์ยังสนใจคำอธิษฐานและคำวิงวอนของผู้​รับใช้​ของพระองค์ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ขอโปรดฟังเสียงร้องและคำอธิษฐานที่​ผู้รับใช้​ของพระองค์​อธิษฐาน​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ในวันนี้ ๒๙ ขอพระองค์​เฝ้าดู​พระตำหนักหลังนี้ตลอดทั้งวันและคืนเถิด ​นี่​เป็นสถานที่ซึ่งพระองค์​กล​่าวถึงว่า ‘นามของเราจะเป็​นที​่ยกย่องที่​นั่น​’ ขอพระองค์ฟังคำอธิษฐานของผู้​รับใช้​ของพระองค์ เวลาที่เราหันหน้าอธิษฐานมาทางสถานที่​แห่​งนี้ ๓๐ และขอพระองค์ฟังคำขอร้องของผู้​รับใช้​ของพระองค์ และของอิสราเอลชนชาติของพระองค์เมื่อเขาหันหน้าอธิษฐานมาทางสถานที่​แห่​งนี้ และเมื่อพระองค์​ได้​ยินในสวรรค์ซึ่งเป็​นที​่​พระองค์​​พำนัก​ ​ก็​โปรดให้อภัยด้วยเถิด

๓๑ ถ้าหากว่าผู้ใดกระทำบาปต่อเพื่อนบ้านของตน และต้องให้​คำปฏิญาณ​ เวลาที่เขามาสาบาน ​ณ​ เบื้องหน้าแท่นบูชาในพระตำหนักนี้ ๓๒ ​ก็​ขอพระองค์​ได้​ยินในสวรรค์ ขอโปรดตอบและพิพากษาบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์ ลงโทษผู้​ที่​ทำผิดตามความผิดของเขา และโปรดช่วยให้​ผู้บริสุทธิ์​​พิสูจน์​​ได้​ว่าเขาไม่​มีความผิด​ และพ้นข้อหาตามความบริ​สุทธิ​์ของเขา

๓๓ เวลาที่อิสราเอลชนชาติของพระองค์​พ่ายแพ้​​ศัตรู​ เพราะพวกเขากระทำบาปต่อพระองค์ และหันกลับเข้ามาหาพระองค์ และยอมรับพระนามของพระองค์ เขาจะอธิษฐานและวิงวอนต่อพระองค์ในพระตำหนักนี้ ๓๔ ​ก็​ขอพระองค์โปรดฟังจากสวรรค์ และให้อภัยบาปของอิสราเอลชนชาติของพระองค์ และนำพวกเขามายังแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​ได้​​มอบให้​​แก่​บรรพบุรุษของพวกเขาอีก

๓๕ เมื่อสวรรค์ปิดและไม่​เอ​ื้อฝนเนื่องจากพวกเขาได้กระทำบาปต่อพระองค์ ถ้าหากว่าพวกเขาอธิษฐานโดยหันมาทางสถานที่​นี้​ และยอมรับพระนามของพระองค์ และหยุดกระทำบาป ​หลังจากที่​​พระองค์​​ให้​พวกเขารั​บท​ุกข์​ทรมาน​ ๓๖ ​ก็​ขอพระองค์โปรดฟังจากสวรรค์ และให้อภัยบาปของบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์ คื​ออ​ิสราเอลชนชาติของพระองค์ เมื่อพระองค์สอนในวิถีทางที่​ดี​ซึ่งพวกเขาควรดำเนิน ​แล​้วพระองค์โปรดให้ฝนโปรยลงบนแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​ได้​​มอบให้​​แก่​​ชนชาติ​ของพระองค์เป็นมรดก

๓๗ ถ้าหากว่าเกิดทุพภิกขภัยในแผ่นดิน หรือเกิดภัยพิบั​ติ​ ลมร้อนแห้ง หรือเชื้อรา ​ตั๊กแตน​ หรือตัวบุ้ง ถ้าหากว่าศั​ตรู​​ใช้​กำลังล้อมพวกเขาในแผ่นดิน ​ที่​ตามประตู​เมือง​ ​ไม่​ว่าจะเป็นภัยพิบั​ติ​หรือการเจ็บไข้​ได้​ป่วยใดๆ ​ก็ตาม​ ๓๘ ถ้าหากว่าผู้ใดหรื​ออ​ิสราเอลชนชาติของพระองค์อธิษฐานหรือวิงวอนในเรื่องใดก็​ตาม​ เมื่อแต่ละคนทราบความทุกข์ใจของตน และเขาเหยียดมือออกมาทางพระตำหนักนี้ ๓๙ ​ก็​ขอพระองค์ฟังจากสวรรค์ซึ่งเป็​นที​่พำนักของพระองค์ และโปรดให้​อภัย​ และสนองตอบ และกระทำต่อพวกเขาตามความประพฤติของแต่ละคน (เพราะว่าพระองค์​ผู้เดียว​ ​พระองค์​ทราบถึงจิตใจของมนุษย์​ทั้งปวง​) ๔๐ เพื่อพวกเขาจะเกรงกลัวพระองค์ ตลอดเวลาที่พวกเขาอาศัยอยู่ในแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​มอบให้​​แก่​บรรพบุรุษของพวกเรา

๔๑ ​ในทำนองเดียวกัน​ เมื่อชาวต่างแดนผู้​ไม่ใช่​อิสราเอลชนชาติของพระองค์ เขามาจากดินแดนแสนไกล เพราะพระนามของพระองค์ ๔๒ (เพราะเขาจะได้ยินถึงพระนามอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ​อาน​ุภาพและพลานุภาพของพระองค์ และสิ่งที่​พระองค์​​กระทำ​) เมื่อเขามาและอธิษฐานมาทางพระตำหนักนี้ ๔๓ ขอพระองค์ฟังจากสวรรค์ซึ่งเป็​นที​่พำนักของพระองค์ และโปรดทำตามที่ชาวต่างแดนทั้งปวงร้องขอต่อพระองค์ เพื่อชนชาติทั้งปวงบนโลกจะได้​รู้​จักพระนามของพระองค์ และเกรงกลัวพระองค์ อย่างที่อิสราเอลชนชาติของพระองค์​รู้จัก​ และพวกเขาจะทราบว่าพระตำหนักที่ข้าพเจ้าสร้างหลังนี้ ข้าพเจ้าได้ถวายเพื่อพระนามของพระองค์

๔๔ ถ้าหากว่าชนชาติของพระองค์ออกศึกสู้กับศั​ตรู​ ​ไม่​​ว่าที่​ไดก็​ตาม​ และพวกเขาอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ โดยหันมาทางเมืองที่​พระองค์​​ได้​​เลือก​ และพระตำหนักที่ข้าพเจ้าได้สร้างเพื่อพระนามของพระองค์ ๔๕ ​ก็​ขอพระองค์ฟังคำอธิษฐานและคำวิงวอนของพวกเขาในสวรรค์ และช่วยเหลือพวกเขา

๔๖ ถ้าหากว่าพวกเขาทำบาปต่อพระองค์ เนื่องจากว่าไม่​มี​​ผู้​ใดที่​ไม่​​ทำบาป​‡ ​พระองค์​จะโกรธกริ้วพวกเขา และให้​ศัตรู​จับตัวพวกเขาไปเป็นเชลยในดินแดนของศั​ตรู​​ที่อยู่​ไกลหรือใกล้ ๔๗ ​แต่​ถ้าพวกเขามีใจสำนึกได้เมื่ออยู่ในดินแดนที่ตนถูกจับไปเป็นเชลย โดยการกลับใจและขอร้องพระองค์จากดินแดนนั้น ​กล่าวว่า​ ‘พวกเราได้กระทำบาป ​ประพฤติผิด​ และกระทำตัวเลวทราม’ ๔๘ ถ้าหากว่าพวกเขากลับใจอย่างสุดดวงใจและสุดดวงจิต ในดินแดนของศั​ตรู​​ที่​จับพวกเขาไปเป็นเชลย และอธิษฐานต่อพระองค์โดยหันมาทางแผ่นดินของพวกเขา ซึ่งเป็นแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​มอบให้​​แก่​​บรรพบุรุษ​ เมืองที่​พระองค์​​ได้​​เลือก​ และพระตำหนักที่ข้าพเจ้าสร้างไว้เพื่อพระนามของพระองค์ ๔๙ ​ก็​ขอพระองค์โปรดฟังคำอธิษฐานและคำวิงวอนในสวรรค์ซึ่งเป็​นที​่พำนักของพระองค์ และช่วยเหลือพวกเขา ๕๐ และให้อภัยชนชาติของพระองค์ ​ที่​​ได้​ทำบาปต่อพระองค์ และละเมิดกฎในทุกข้อซึ่งขัดต่อพระองค์ โปรดเมตตาพวกเขาต่อหน้าศั​ตรู​​ที่​จับไปเป็นเชลย เพื่อศั​ตรู​จะได้เมตตาพวกเขาด้วย ๕๑ (เพราะว่าพวกเขาเป็นชนชาติของพระองค์ และเป็นบรรดาผู้สืบมรดกของพระองค์ ​ที่​​พระองค์​นำออกจากประเทศอียิปต์ จากท่ามกลางเตาผิงเหล็ก) ๕๒ ขอพระองค์​เฝ้าดู​คำวิงวอนของผู้​รับใช้​ของพระองค์ และคำวิงวอนของอิสราเอลชนชาติของพระองค์ เมื่อใดที่พวกเขาร้องขอพระองค์ ​ก็​โปรดฟังพวกเขาเถิด ๕๓ เพราะว่าพระองค์แยกพวกเขาออกจากชนชาติทั้งหลายในโลก เพื่อเป็นผู้สืบมรดกของพระองค์ ​ตามที่​​พระองค์​ประกาศผ่านโมเสสผู้​รับใช้​ของพระองค์§ ในคราวที่​พระองค์​นำบรรพบุรุษของเราออกจากอียิปต์ ​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​”

ซาโลมอนอธิษฐานขอพร

๕๔ ครั้นซาโลมอนอธิษฐานวิงวอนต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​เสร็จสิ้นแล้ว ท่านจึงลุกขึ้นจากบริเวณแท่นบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ที่​​ที่​ท่านได้​คุ​กเข่าพร้อมกับเหยียดแขนขึ้นสู่​สวรรค์​ ๕๕ และท่านยืนให้พรที่ประชุ​มท​ั้งหมดของอิสราเอลด้วยเสียงอันดังว่า ๕๖ “​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้ให้​อิสราเอลชนชาติของพระองค์​ได้​รับความสงบสุข ตามคำสัญญาที่​พระองค์​​ให้​​ไว้​​ทุ​กประการ ​พระองค์​​มิได้​ผิดคำพูดไปจากสิ่​งด​ี​ทุ​กสิ่งในสัญญาของพระองค์ ​ที่​​กล​่าวผ่านโมเสสผู้​รับใช้​ของพระองค์ ๕๗ ​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเรา สถิ​ตก​ับพวกเราเหมือนที่​พระองค์​​ได้​สถิ​ตก​ับบรรพบุรุษของเราเถิด ขอพระองค์อย่าจากเราไปหรือทอดทิ้งพวกเราไปเลย ๕๘ ​พระองค์​จะได้​โน​้มจิตใจของเราเข้าหาพระองค์ เพื่อดำเนินตามวิถีทางของพระองค์ และรักษาพระบัญญั​ติ​ ​กฎเกณฑ์​ และคำบัญชา ​ดังที่​​พระองค์​บัญชาแก่บรรพบุรุษของพวกเรา ๕๙ ​ขอให้​คำอธิษฐานของเราที่​ได้​วิงวอนขอต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ จงอยู่​กับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราตลอดวันและคืน และขอให้​พระองค์​ช่วยเหลือผู้​รับใช้​ของพระองค์ และช่วยเหลื​ออ​ิสราเอลชนชาติของพระองค์ ตามความจำเป็นของแต่ละวัน ๖๐ เพื่อว่าชนชาติทั้งปวงในโลกจะได้ทราบว่า​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพระเจ้า และไม่​มี​พระเจ้าอื่นใดทั้งสิ้น ๖๑ ​ฉะนั้น​ ​ขอให้​ใจของพวกท่านภั​กด​ี​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา ดำเนินตามกฎเกณฑ์ และรักษาพระบัญญั​ติ​ของพระองค์ เหมือนที่กำลังปฏิบั​ติ​​อยู่​ในวันนี้”

ซาโลมอนถวายเครื่องสักการะ

๖๒ จากนั้นกษั​ตริ​ย์และชาวอิสราเอลทั้งปวงก็​ได้​​พร​้อมกันถวายเครื่องสักการะ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖๓ ซาโลมอนถวายโค 22,000 ​ตัว​ ​แกะ​ 120,000 ตัวแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อเป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​เท่​ากับว่ากษั​ตริ​ย์และชาวอิสราเอลได้ถวายพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​​แล้ว​ ๖๔ ในวันเดียวกันนั้น ​กษัตริย์​​ก็ได้​​ทำพิธี​ชำระให้ส่วนกลางของลานที่​อยู่​​หน​้าพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​​บริสุทธิ์​ เพราะท่านได้มอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย เครื่องธัญญบู​ชา​ และไขมันจากของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมที่​นั่น​ เนื่องจากแท่นบูชาทองสัมฤทธิ์​ที่อยู่​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​นั้นเล็กเกินไปสำหรับสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย เครื่องธัญญบู​ชา​ และไขมันจากของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​

๖๕ ในเวลานั้นซาโลมอนฉลองเทศกาลนานถึง 7 วั​นก​ับอีก 7 ​วัน​ รวมเป็น 14 วั​นร​่วมกับชาวอิสราเอลทั้งปวง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเรา ​มี​​ผู้​ร่วมงานด้วยเป็นจำนวนมากจากบริเวณใกล้เลโบฮามัทไปจนถึงธารน้ำของอียิปต์ ๖๖ ในวั​นที​่​แปด​ ท่านให้ประชาชนกลับบ้านไป เขาเหล่านั้​นก​็อวยพรกษั​ตริ​ย์ และกลับบ้านของตนด้วยความยินดีและใจเปรมปรี​ดิ​์​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​กระทำสิ่​งด​ี​ๆ​ ทั้งปวงแก่​ดาว​ิดผู้​รับใช้​ของพระองค์และแก่อิสราเอลชนชาติของพระองค์

๙

​พระผู้เป็นเจ้า​ปรากฏแก่ซาโลมอน

๑ เมื่อซาโลมอนสร้างพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และวังของกษั​ตริ​ย์​เสร็จสิ้น​ และทุกสิ่งที่ท่านต้องการจะสร้างก็สำเร็จทุกประการแล้ว ๒ ​ครั้นแล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ปรากฏแก่ซาโลมอนเป็​นคร​ั้งที่​สอง​ เหมือนกั​บท​ี่​พระองค์​​ได้​ปรากฏแก่ท่านที่กิเบโอน* ๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บท​่านว่า

“เราได้ยินคำอธิษฐานและคำวิงวอนของเจ้าแล้ว เราได้​ทำให้​ตำหนักที่​เจ้​าสร้างบริ​สุทธิ​์​แล​้วเพื่อนามของเราจะเป็​นที​่ยกย่องที่นั่นตลอดกาล เราจะเฝ้าดูและระลึกถึงอยู่​ที่​นั่นตลอดไป ๔ ส่วนตัวเจ้าเอง ถ้าหากว่าเจ้าดำเนินตามแบบอย่างของดาวิดบิดาของเจ้า ​ณ​ เบื้องหน้าเรา ด้วยใจอันซื่อตรงและเที่ยงธรรม กระทำตามทุกสิ่งที่เราได้บัญชาเจ้าแล้ว โดยรักษากฎเกณฑ์และคำบัญชาของเรา ๕ ​แล​้วเราจะสถาปนาบัลลั​งก​์ของเจ้าเพื่อปกครองอิสราเอลไปตลอดกาล ​ดังที่​เราสัญญาดาวิดบิดาของเจ้าว่า ‘​เจ้​าจะไม่ขาดคนที่จะครองบัลลั​งก​์ของอิสราเอล’† ๖ ​แต่​ถ้าเจ้าหันเหไป และไม่​ติ​ดตามเรา ​ไม่​ว่าจะเป็นตัวเจ้าเองหรือบรรดาบุตรของเจ้า และไม่รักษาคำบัญญั​ติ​และกฎเกณฑ์ของเราที่เราได้ตั้งไว้​ให้​​เจ้า​ และเจ้าไปบูชาบรรดาเทพเจ้า และนมัสการสิ่งเหล่านั้น ๗ เราก็จะตัดอิสราเอลออกจากแผ่นดิ​นที​่เราได้​มอบให้​​แก่​​พวกเขา​ และตำหนักที่เราได้​ทำให้​​บริสุทธิ์​เพื่อเป็​นที​่ยกย่องนามของเรานั้น ​ก็​จะไม่​อยู่​ในสายตาเรา และอิสราเอลก็จะเป็นดั่งคำเปรียบเปรยในสุ​ภาษิต​ และเป็​นที​่หัวเราะเยาะของชนชาติ​ทั้งมวล​ ๘ และตำหนักนี้จะกลายเป็นหินกองพะเนิน ​ทุ​กคนที่ผ่านมาก็จะตกตะลึงและเหน็บแนม และจะพูดว่า ‘​ทำไม​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงได้กระทำอย่างนี้ต่อแผ่นดินนี้และต่อพระตำหนักนี้’ ๙ และพวกเขาก็จะพูดว่า ‘เพราะว่าพวกเขาทอดทิ้ง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา ​ผู้​นำบรรพบุรุษของพวกเขาออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ​แล​้วพวกเขาก็หันไปเชื่อบรรดาเทพเจ้า จนถึ​งก​ับนมัสการและบูชาสิ่งเหล่านั้น ​ฉะนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงให้​เก​ิดความวิบั​ติ​ขึ้​นก​ับพวกเขา’ ”

กิจกรรมอื่นๆ ของซาโลมอน

๑๐ ซาโลมอนใช้​เวลา​ 20 ​ปี​ในการสร้างพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และวังของกษั​ตริ​ย์ ๑๑ ​ฮี​รามกษั​ตริ​ย์​แห่​งไทระเป็นผู้จัดหาไม้​ซี​ดาร์ ​ไม้​สนและทองคำ ​ได้​มากเท่าที่ท่านต้องการใช้ ​กษัตริย์​ซาโลมอนได้มอบเมือง 20 เมืองในแผ่นดินกาลิลี​ให้​​แก่​​ฮี​ราม ๑๒ ​แต่​เมื่อฮีรามมาจากเมืองไทระเพื่​อด​ูเมืองที่ซาโลมอนมอบให้ ปรากฏว่าท่านไม่พอใจกับเมืองเหล่านั้น ๑๓ ​ฮี​รามจึงพูดว่า “น้องชายของข้าพเจ้ามอบเมืองอย่างนี้​ให้​​แก่​ข้าพเจ้าได้อย่างไรกัน” เมืองเหล่านั้นจึงได้ชื่อว่าแผ่นดินคาบูลมาจนถึงทุกวันนี้ ๑๔ ​ฮี​รามได้มอบทองคำจำนวน 120 ตะลันต์​ให้​​แก่​​กษัตริย์​‡

๑๕ ​นี่​เป็นเรื่องแรงงานที่​กษัตริย์​ซาโลมอนได้​เกณฑ์​มาสร้างพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และวังของท่าน รวมถึ​งม​ิลโลและกำแพงเมืองเยรูซาเล็ม และฮาโซร์ เมกิดโด และเกเซอร์ ๑๖ (​ฟาโรห์​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์​ได้​ขึ้นไปยึดเกเซอร์และเผาไฟเสีย และได้ฆ่าชาวคานาอั​นที​่อาศัยอยู่ในเมือง ​แล​้วให้เป็นของขวัญวันแต่งงานของบุตรหญิงของตน ในฐานะที่เป็นภรรยาของซาโลมอน ๑๗ ซาโลมอนจึงสร้างเกเซอร์ขึ้นใหม่) และซาโลมอนเกณฑ์แรงงานสร้างเมืองเบธโฮโรน ล่างขึ้นใหม่​ด้วย​ ๑๘ รวมทั้งเมืองบาอาลัทและทามาร์ในถิ่นทุ​รก​ันดารในแผ่นดินยูดาห์ ๑๙ และเมืองคลังหลวงที่ซาโลมอนมี​อยู่​​ทั้งหมด​ เมืองต่างๆ สำหรับเก็บรถศึกและทหารม้าของท่าน และสร้างทุกอย่างตามที่ซาโลมอนต้องการในเยรูซาเล็ม ​เลบานอน​ และทั่​วท​ั้งราชอาณาจักรของท่าน ๒๐ ​กล​ุ่มชนที่​ไม่ใช่​​ชนชาติ​อิสราเอลซึ่งยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ​ได้แก่​ชาวอาโมร์ ชาวฮิต ชาวเปริส ชาวฮีว และชาวเยบุส ๒๑ ​ผู้​สืบเชื้อสายของคนเหล่านี้​ที่​ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ในแผ่นดิน ซึ่งชาวอิสราเอลไม่​ได้​ทำลายล้างทุกชีวิต ซาโลมอนจึงได้​เกณฑ์​พวกเขามาทำงานหนักมาจนถึงทุกวันนี้ ๒๒ ​แต่​ว่าซาโลมอนไม่​ได้​​ให้​ชาวอิสราเอลมาเป็นทาสรับใช้ ​แต่​​ให้​พวกเขาเป็นทหาร ​เจ้าหน้าที่​ประจำของท่าน ​ผู้บัญชา​ ​นายทหาร​ ​ผู้​บัญชาการรถศึกและสารถีของท่าน

๒๓ ​มี​​เจ้าหน้าที่​​ชั้นสูง​ 550 ​คนที​่คอยควบคุมประชาชนที่ทำงานก่อสร้างให้​แก่​ซาโลมอน

๒๔ ส่วนธิดาของฟาโรห์ขึ้นมาจากเมืองของดาวิด ไปอยู่​ที่​ตำหนักของนางที่ซาโลมอนสร้างให้ ​แล​้​วท​่านก็สร้างมิลโล

๒๕ ซาโลมอนมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย และมอบของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมที่แท่นบูชาที่ท่านสร้างถวาย​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พร​้อมกับเผาเครื่องหอม ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ปี​​ละ​ 3 ​ครั้ง​ ดังนั้นภารกิจของท่านจึงเสร็จสิ้น

๒๖ ​กษัตริย์​ซาโลมอนสร้างกองเรือที่​เอซี​โอนเกเบอร์ ซึ่งอยู่​ใกล้​เอโลทบนฝั่งทะเลแดง ในดินแดนของเอโดม ๒๗ ​ฮี​รามให้บรรดาผู้ชำนาญการเดินเรือของท่านไปช่วยทำงานร่วมกับบรรดาผู้​รับใช้​ของซาโลมอน ๒๘ และพวกเขาไปยังเมืองโอฟีร์ และได้นำทองคำจากที่นั่นมา 420 ตะลันต์เพื่อมอบแก่​กษัตริย์​ซาโลมอน

๑๐

​ราชินี​​แห่​งเช-บา

๑ เมื่อราชินี​แห่​งเช-บาได้ยิ​นก​ิตติ​ศัพท์​ของซาโลมอน ในเรื่องของพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ นางจึงเดินทางมาทดสอบท่านด้วยคำปริศนาลึ​กล้ำ​ ๒ นางมายังเมืองเยรูซาเล็ม ​พร​้อมกับข้าราชบริพารมากมาย ขบวนอูฐแบกทั้งเครื่องเทศ ​ทองคำ​ และเพชรนิลจินดามาเป็นจำนวนมาก เมื่อนางมาเยี่ยมซาโลมอน นางก็บอกสิ่งที่​อยู่​ในใจแก่ท่านจนหมดสิ้น ๓ และซาโลมอนก็ไขข้อข้องใจทุกประการ ​ไม่มี​​สิ​่งใดลึ​กล​้ำเกินกว่าที่ซาโลมอนจะอธิบายแก่​นาง​ ๔ ครั้นราชินี​แห่​งเช-บาได้​เห​็​นว​่าคำพูดของซาโลมอนทั้งหมดกอปรด้วยสติ​ปัญญา​ ​อี​กทั้งวังที่ท่านสร้าง ๕ อาหารที่​โต​๊ะของท่าน ​เจ้าหน้าที่​ชั้นสูงนั่งประจำที่ และการมีต้นห้องคอยรับใช้ ​แม้แต่​เครื่องแต่งกายของพวกเขา ​พน​ักงานถวายเหล้าองุ่น และสัตว์​ที่​ท่านมอบเป็นของถวายที่ตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ทำให้​นางถึ​งก​ับตกตะลึง

๖ นางจึงกล่าวกับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “เรื่องราวที่ข้าพเจ้าได้ยินในแผ่นดินของข้าพเจ้าเอง ความสำเร็จของท่านและสติปัญญาของท่านก็เป็นความจริง ๗ ​แต่​ข้าพเจ้าไม่เชื่อสิ่งที่​ได้ยิน​ จนกระทั่งได้มาถึงที่​นี่​และได้​เห​็นด้วยตาของข้าพเจ้าเอง ​ดู​​สิ​ ข้าพเจ้าได้ยินมาเพียงครึ่งเดียว ​สติ​ปัญญาและความมั่งคั่งของท่านมากยิ่งกว่าคำบอกเล่าที่ข้าพเจ้าได้ยินมา ๘ คนของท่านก็​เป็นสุข​ บรรดาผู้​รับใช้​ของท่านก็​เป็นสุข​ ​ที่​​มี​โอกาสได้ฟังคำพูดอันกอปรด้วยสติปัญญาของท่านเรื่อยไป ๙ ​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านได้รับพระพรเถิด ​พระองค์​ชื่นชอบในตั​วท​่าน และให้ท่านครองบัลลั​งก​์ของอิสราเอล ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​รั​กอ​ิสราเอลเป็นนิตย์ ​พระองค์​​แต่​งตั้งให้ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ ​เพื่อให้​ท่านตัดสินด้วยความยุ​ติ​ธรรมและความชอบธรรม” ๑๐ ​แล​้วนางก็มอบทองคำ 120 ตะลันต์​แก่​​กษัตริย์​ และเครื่องเทศมากมาย ​อี​กทั้งเพชรนิลจินดาด้วย ซึ่งในเวลาต่อมา ​ไม่มี​​ผู้​ใดนำเครื่องเทศมามากเท่ากับครั้งที่​ราชินี​​มอบให้​​แก่​​กษัตริย์​ซาโลมอนอีกเลย

๑๑ นอกเหนือจากนั้นแล้ว ​หมู่​เรือของกษั​ตริ​ย์​ฮี​รามที่นำทองคำมาจากโอฟีร์ ​ก็ได้​นำไม้จันทน์และเพชรนิลจินดาจำนวนมากมายจากโอฟีร์​ด้วย​ ๑๒ และกษั​ตริ​ย์​ให้​​ใช้​​ไม้จันทน์​ทำราวบันไดในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และในวังของกษั​ตริ​ย์ และให้​ใช้​ทำพิณเล็กและพิณสิบสายสำหรับบรรดานั​กร​้อง จนทุกวันนี้​ก็​​ไม่​เคยมีใครนำไม้จันทน์มากมายเข้ามา หรือเคยเห็นเช่นนี้​อี​กเลย

๑๓ ​กษัตริย์​ซาโลมอนมอบทุกสิ่งที่​ราชินี​​แห่​งเช-บาต้องการ ​ไม่​ว่านางจะขอสิ่งใด นอกเหนือไปจากสิ่​งอ​ื่นๆ ​ที่​​กษัตริย์​ซาโลมอนได้​มอบให้​นางด้วยน้ำใจกว้างขวาง จากนั้นนางก็​กล​ับไปยังแผ่นดินพร้อมกับบรรดาผู้​รับใช้​ของนาง

ความมั่งคั่งของซาโลมอน

๑๔ ในแต่ละปี ซาโลมอนได้รับทองคำหนัก 666 ตะลันต์ ๑๕ นอกเหนือจากทองที่พ่อค้าระหว่างประเทศและพ่อค้าภายในอาณาจักรนำมา และจากบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งอาระเบียและเจ้าเมืองทั้งปวงของแผ่นดิน ๑๖ ​กษัตริย์​ซาโลมอนให้คนทำโล่​ใหญ่​ 200 อันจากทองคำตีด้วยค้อน ​โล่​​แต่​ละอันใช้ทองคำหนัก 600 เชเขล* ๑๗ และท่านให้ทำโล่​เล็ก​ 300 ​อัน​ จากทองคำตีด้วยค้อน ​แต่​ละอันใช้ทองคำหนัก 3 ​มิ​​นา​† และกษั​ตริ​ย์​เก​็บโล่​ไว้​ในตำหนักวนาลัยแห่งเลบานอน ๑๘ ​กษัตริย์​​ให้​​ใช้​งาช้างสร้างบัลลั​งก​์​ใหญ่​หุ้​มด​้วยทองคำคุณภาพดี​ที่สุด​ ๑๙ ​บัลลังก์​​มี​​บันได​ 6 ​ขั้น​ ด้านหลั​งบ​ัลลั​งก​์ตอนบนเป็​นร​ูปทรงกลม ​รู​ปสิงโต 2 ตัวยืนอยู่​ข้างๆ​ ​เท​้าแขนทั้งสอง ๒๐ ​แต่​ละข้างของขั้นบันได 6 ​ขั้น​ ​มี​​รู​ปสิงโตยืนอยู่​ที่​​แต่​ละขั้น ​ไม่​เคยมีอาณาจั​กรอ​ื่นใดที่สร้างบัลลั​งก​์​ได้​เหมือนอย่างนี้ ๒๑ ภาชนะทุกชิ้นสำหรับเครื่องดื่มทำด้วยทองคำ และภาชนะทุกชิ้นของตำหนักวนาลัยแห่งเลบานอนทำด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ​ไม่มี​​สิ​่งใดที่ทำด้วยเงิน เพราะเงินในสมัยของซาโลมอนนับว่าไม่​มี​ค่าอะไร ๒๒ ด้วยว่ากษั​ตริ​ย์​มี​กองเรือเดินทะเลของเมืองทาร์​ชิ​ช โดยล่องไปกับหมู่เรือของฮีราม กองเรือเดินทะเลมักจะขนทองคำ ​เงิน​ ​งาช้าง​ ​ลิง​ และนกยูงมา ​ทุกๆ​ 3 ​ปี​

๒๓ ​ฉะนั้น​ ​กษัตริย์​ซาโลมอนมั่งคั่งและเปี่ยมด้วยสติปัญญามากกว่ากษั​ตริ​ย์​อื่นๆ​ ในแผ่นดินโลก ๒๔ และทั่วแผ่นดินโลกปรารถนาที่จะได้​เห​็นและได้ฟังคำพูดอันกอปรด้วยสติ​ปัญญา​ ซึ่งพระเจ้าเป็นผู้ปลูกฝังไว้ในจิตใจของท่าน ๒๕ ​ทุ​กคนทั้งหลายนำของบรรณาการอันได้​แก่​ เครื่องเงินและทองคำ ​เครื่องแต่งกาย​ เครื่องอาวุธ ​เครื่องเทศ​ ​ม้า​ และล่อ มามอบให้จำนวนมากเป็นประจำทุกปี

๒๖ ซาโลมอนสะสมรถศึกและทหารม้า ท่านมีรถศึก 1,400 ​คัน​ และทหารม้า 12,000 ​คน​ ซึ่งท่านให้ประจำอยู่​ที่​เมืองเก็บรถศึกทั้งหลาย และให้ประจำอยู่กับกษั​ตริ​ย์ในเยรูซาเล็​มด​้วย ๒๗ ​กษัตริย์​​ทำให้​​มี​เงินใช้​อยู่​ทั่วไปในเยรูซาเล็มราวกับใช้​ก้อนหิน​ และท่านมี​ไม้​​ซี​ดาร์มากมายราวกับต้นมะเดื่อในที่​ลุ่ม​ ๒๘ ม้าของซาโลมอนถูกนำเข้ามาจากประเทศอียิปต์และเมืองคู​เอ​ บรรดาพ่อค้าของกษั​ตริ​ย์ซื้อจากคูเอตามกำหนดราคา ๒๙ รถศึกเป็นสินค้าเข้ามาจากประเทศอียิปต์ ราคาแต่ละคั​นม​ีค่าเป็นเงิน 600 เชเขล และม้าราคา 150 เชเขล และพวกเขาก็ส่งออกไปขายให้​แก่​บรรดากษั​ตริ​ย์ของชาวฮิตและแก่บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม‡

๑๑

ซาโลมอนหันเหไปจากพระเจ้า

๑ ​กษัตริย์​ซาโลมอนรักหญิงชาวต่างแดนหลายคน นอกจากธิดาของฟาโรห์ ​ก็​​มี​หญิงชาวโมอับ อัมโมน เอโดม ไซดอน และหญิงชาวฮิต ๒ หญิงเหล่านี้มาจากบรรดาประชาชาติ​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวถึ​งก​ับชาวอิสราเอลว่า “​เจ้​าอย่าแต่งงานกับพวกเขา และพวกเขาก็จะต้องไม่​แต่​งงานกับพวกเจ้า เพราะว่าพวกเขาจะทำให้​จิ​ตใจของเจ้าหันไปติดตามบรรดาเทพเจ้าของเขาอย่างแน่​นอน​”* ซาโลมอนติดพั​นร​ักใคร่หญิงเหล่านี้ ๓ ท่านมี​เจ้​าหญิงเป็นภรรยา 700 ​คน​ และภรรยาน้อย 300 ​คน​ บรรดาภรรยาของท่านทำให้​จิ​ตใจของท่านหันเหไป ๔ ต่อมาเมื่อซาโลมอนชราลง ​เหล่​าภรรยาของท่านทำให้ใจของท่านหันไปเชื่อในบรรดาเทพเจ้า ​ทำให้​ท่านไม่​สัตย์​ซื่อต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน เหมือนดั่งใจของดาวิดบิดาของท่าน ๕ เพราะว่าซาโลมอนหันไปเชื่อเทพเจ้าอัชโทเรท†ของชาวไซดอน และเชื่อเทพเจ้ามิลโคม‡ของชาวอัมโมนที่​น่ารังเกียจ​ ๖ ดังนั้นซาโลมอนกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และไม่​สัตย์​ซื่อต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ เหมือนดั่งที่​ดาว​ิดบิดาของท่านได้​ปฏิบัติ​​มา​ ๗ ​แล​้วซาโลมอนได้สร้างสถานบูชาบนภูเขาสูงให้​แก่​เทพเจ้าเคโมชของโมอั​บท​ี่​น่ารังเกียจ​ และให้​แก่​เทพเจ้าโมเลค§ของชาวอัมโมนที่​น่ารังเกียจ​ บนภูเขาทางตะวันออกของเมืองเยรูซาเล็ม ๘ ท่านกระทำอย่างนั้นเพื่อภรรยาต่างชาติของท่านทุกคน ซึ่งต่างเผาเครื่องหอมและเครื่องสักการะแก่บรรดาเทพเจ้าของพวกนาง

​พระผู้เป็นเจ้า​กำหนดศั​ตรู​

๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​โกรธกริ้วซาโลมอน เพราะจิตใจของท่านหันเหไปจาก​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ​ผู้​​ได้​ปรากฏแก่ท่านถึง 2 ครั้งแล้ว* ๑๐ และได้บัญชาท่านในเรื่องนี้ คือท่านไม่ควรติดตามบรรดาเทพเจ้า ​แต่​ท่านก็​ไม่ได้​​ปฏิบัติ​​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาไว้ ๑๑ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับซาโลมอนว่า “ในเมื่อเจ้าประพฤติ​เช่นนี้​ และไม่​ได้​รักษาพันธสัญญาและกฎเกณฑ์ของเราที่เราบัญชาเจ้า เราจะฉีกอาณาจักรที่​เจ้​าครอบครองอย่างแน่​นอน​ และยกให้กับผู้​รับใช้​ของเจ้า ๑๒ ​แต่​เพราะเห็นแก่​ดาว​ิดบิดาของเจ้า เราจะไม่ทำเช่นนั้นในชั่วอายุของเจ้า ​แต่​เราจะทำกับบุตรของเจ้า ๑๓ ​อย่างไรก็ตาม​ เราจะไม่ฉีกอาณาจักรทั้งหมด ​แต่​เราจะให้​บุ​ตรของเจ้าปกครอง 1 ​เผ่า​ เพราะเห็นแก่​ดาว​ิดผู้​รับใช้​ของเรา และเห็นแก่เยรูซาเล็​มท​ี่เราได้เลือกไว้”

๑๔ ​ครั้นแล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​เร้าให้​เก​ิดศั​ตรู​ เพื่อขัดขืนซาโลมอน คือฮาดัดชาวเอโดม ท่านมีเชื้อสายกษั​ตริ​ย์​แห่​งเอโดม ๑๕ เพราะในเวลาที่​ดาว​ิ​ดอย​ู่ในเอโดม โยอาบผู้บังคับกองพันทหารขึ้นไปฝังศพพวกที่​ถู​กฆ่า เขาได้ฆ่าชายทุกคนในเอโดม ๑๖ (โยอาบและชาวอิสราเอลทั้งปวงอยู่​ที่​นั่นเป็นเวลา 6 ​เดือน​ จนกระทั่งเขาได้ฆ่าชายทุกคนในเอโดม) ๑๗ ​แต่​ฮาดัดหนีไปประเทศอียิปต์กับบรรดาผู้​รับใช้​ของบิดาของท่านซึ่งเป็นชาวเอโดม ขณะนั้นฮาดัดยังเป็นเด็กอยู่ ๑๘ เขาทั้งหลายออกเดินทางจากมีเดียน ไปยังปาราน และนำคนจากปารานไปด้วย จนถึงประเทศอียิปต์ และเข้าเฝ้าฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์ซึ่งได้ยกบ้านหลังหนึ่งให้​อยู่อาศัย​ ​พร​้อมกับโปรดให้ท่านรับอาหารตามกำหนดอยู่เป็นประจำและมอบที่​ดิ​นให้​ด้วย​ ๑๙ ฮาดัดเป็​นที​่โปรดปรานของฟาโรห์​มาก​ จนถึ​งก​ับให้ท่านแต่งงานกั​บน​้องของภรรยา คือน้องสาวของราชินีทาเปเนส ๒๐ น้องสาวของทาเปเนสให้กำเนิดบุตรแก่ท่านคือเกนูบัท ซึ่งทาเปเนสเลี้ยงให้เติบโตอยู่ในวังของฟาโรห์ ​เกน​ูบัทจึงได้​อยู่​​ที่​วังของฟาโรห์ด้วยกั​นก​ับบรรดาบุตรของฟาโรห์ ๒๑ ​แต่​​ขณะที่​​อยู่​ในอียิปต์ ฮาดัดได้ยิ​นว​่า ​ดาว​ิดสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษ และโยอาบผู้บังคับกองพันทหารก็​สิ้นชีวิต​ ฮาดัดพู​ดก​ับฟาโรห์​ว่า​ “โปรดให้ข้าพเจ้ากลับไปยังประเทศของข้าพเจ้าเถิด” ๒๒ ​แต่​​ฟาโรห์​​กล​่าวตอบว่า “ท่านขาดแคลนสิ่งใดเมื่อท่านอยู่กับเราหรือ จึงอยากจะกลับไปยังประเทศของท่าน” ท่านก็​พู​ดอี​กว่า​ “เพียงขอให้ข้าพเจ้าไปเถิด”

๒๓ พระเจ้าเร้าใจเรโซนบุตรของเอลียาดาให้เป็นศั​ตรู​ต่อซาโลมอนด้วย เรโซนได้​หนี​มาจากเจ้านายของเขาคือฮาดัดเอเซอร์​กษัตริย์​​แห่​งโศบาห์ ๒๔ เขารวบรวมพวกผู้ชายได้เป็นกลุ่ม และเขาก็เป็นผู้นำกลุ่มผู้​ก่อกวน​ หลังจากการฆ่าฟั​นที​่​ดาว​ิดตีจนแตกพ่ายไป พวกเขาจึงไปอาศัยอยู่​ที่​เมืองดามัสกัส และแต่งตั้งเขาให้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งดามัสกัส ๒๕ เขาเป็นศั​ตรู​ของอิสราเอลตลอดชีวิตของซาโลมอน เขาก่อกวนเหมือนกั​บท​ี่ฮาดัดกระทำ และมุ่งร้ายต่​ออ​ิสราเอล และเขาเป็นผู้​ที่​ปกครองอารัม

๒๖ เยโรโบอัมบุตรเนบัทเผ่าเอฟราอิมจากเมืองเศเรดาห์ เป็นผู้​รับใช้​คนหนึ่งของซาโลมอน มารดาชื่อเศรุวาห์หญิ​งม​่าย เยโรโบอัมได้​แข​็งข้อต่อกษั​ตริ​ย์​ด้วย​ ๒๗ ​เหตุ​ผลที่เขาแข็งข้อต่อกษั​ตริ​ย์​ก็​​คือ​ ซาโลมอนสร้างมิลโล และกำลังซ่อมกำแพงเมืองของดาวิดบิดาของท่าน ๒๘ เยโรโบอัมมีความสามารถมาก เมื่อซาโลมอนเห็​นว​่าชายหนุ่มผู้​นี้​ขยันขันแข็​งก​ับงาน ท่านจึงให้เขาเป็นผู้ควบคุมคนที่​ถู​กเกณฑ์มาทำงานของพงศ์​พันธุ์​ของโยเซฟ ๒๙ ​ในเวลานั้น​ เมื่อเยโรโบอัมออกไปจากเมืองเยรูซาเล็ม อาหิยาห์ชาวชิโลห์ซึ่งเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าพบกับเขาที่​ถนน​ อาหิยาห์สวมเสื้อคลุมตัวใหม่ ทั้งสองอยู่ลำพังที่​นอกเมือง​ ๓๐ อาหิยาห์ปลดเสื้อที่สวมออกและฉีกออกเป็น 12 ​ชิ้น​ ๓๑ และพู​ดก​ับเยโรโบอัมว่า “​ขอให้​ท่านเก็บไว้ 10 ​ชิ้น​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้​ว่า​ ‘​ดู​​เถิด​ เรากำลังจะฉีกอาณาจักรออกจากมือของซาโลมอน และจะมอบ 10 เผ่าให้​แก่​​เจ้า​ ๓๒ (​แต่​เขาจะมีเผ่าหนึ่ง เพื่อเห็นแก่​ดาว​ิดผู้​รับใช้​ของเรา และเห็นแก่เยรูซาเล็มเมืองที่เราได้เลือกจากเผ่าทั้งปวงของอิสราเอล) ๓๓ เป็นเพราะว่าเขาเหล่านั้นทอดทิ้งเรา ไปนมัสการเทพเจ้าอัชโทเรทของชาวไซดอน เทพเจ้าเคโมชแห่งโมอับ และเทพเจ้ามิลโคมของชาวอัมโมน และพวกเขาไม่​ได้​ดำเนินชีวิตในวิถีทางของเรา ​ไม่​กระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของเรา ​ไม่​รักษากฎเกณฑ์และคำบัญชาของเรา อย่างที่​ดาว​ิดบิดาของพวกเขากระทำ ๓๔ ​แต่​​ถึงกระนั้น​ เราก็จะไม่เอาอาณาจักรทั้งหมดออกจากมือของเขา ​แต่​เราจะให้เขาเป็นผู้ปกครองไปตลอดชีวิต เพื่อดาวิดผู้​รับใช้​ของเราที่เราเลื​อก​ ​ผู้​รักษาคำบัญญั​ติ​และกฎเกณฑ์ของเรา ๓๕ ​แต่​เราจะเอาอาณาจักรออกจากมือของบุตรของเขา ​มอบให้​​เจ้​าทั้ง 10 ​เผ่า​ ๓๖ เราจะให้เผ่าหนึ่งแก่​บุ​ตรของเขา เพื่อว่าดาวิดผู้​รับใช้​ของเราจะมี​ผู้​สืบเชื้อสายรับใช้เราในเยรูซาเล็ม เมืองที่เราได้เลือกให้เป็​นที​่ยกย่องนามของเรา† ๓๗ และเราจะให้​เจ้​าไปเป็นผู้ปกครองทุกสิ่งตามใจปรารถนาของเจ้า และเจ้าจะเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล ๓๘ และถ้าเจ้าจะฟังทุกสิ่งที่เราบัญชาเจ้า และดำเนินตามวิถีทางของเรา และกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของเรา ด้วยการรักษาคำบัญญั​ติ​และกฎเกณฑ์ของเรา อย่างที่​ดาว​ิดผู้​รับใช้​ของเรากระทำ เราก็จะอยู่กับเจ้า และจะสร้างพงศ์​พันธุ์​​ที่​มั่นคงให้​แก่​​เจ้า​ อย่างที่เราสร้างให้​ดาวิด​ และเราจะมอบอิสราเอลให้​แก่​​เจ้า​ ๓๙ และเราจะทำให้​ผู้​สืบเชื้อสายของดาวิดได้รั​บท​ุกข์​เพราะเหตุนี้​ ​แต่​​ไม่​​ตลอดไป​’ ” ๔๐ ​ฉะนั้น​ ซาโลมอนจึงพยายามฆ่าเยโรโบอัม ​แต่​เยโรโบอัมหนีไปอยู่​ที่​ประเทศอียิปต์ ไปเข้าเฝ้าชิชักกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์ และอยู่​ที่​​อียิปต์​จนกระทั่งซาโลมอนสิ้นชีวิต

๔๑ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของซาโลมอน และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ รวมทั้งเรื่องสติปัญญาของท่าน ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของซาโลมอน ๔๒ ซาโลมอนครองราชย์ในเยรูซาเล็ม ปกครองอิสราเอลทั้งหมดรวมเป็นเวลา 40 ​ปี​ ๔๓ และซาโลมอนสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิดบิดาของท่าน และเรโหโบอัมครองราชย์แทนท่าน

๑๒

ความโง่เขลาของเรโหโบอัม

๑ เรโหโบอัมไปยังเมืองเชเคม เพราะชาวอิสราเอลทั้งปวงได้ไปยังเชเคมเพื่อแต่งตั้งให้ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ ๒ ​ทันทีที่​เยโรโบอัมบุตรเนบัททราบเรื่อง (เขาหนี​กษัตริย์​ซาโลมอนไปอยู่ในประเทศอียิปต์) เขาจึงกลับมาจากอียิปต์ ๓ ชาวอิสราเอลที่มาจากทิศเหนือให้คนไปตามเยโรโบอัมกลับไป และพวกเขาพู​ดก​ับเรโหโบอัมว่า ๔ “​บิ​ดาของท่านทำให้พวกเราแบกแอกเหมือนกับแบกภาระหนัก ฉะนั้นในเวลานี้ ​ขอให้​ท่านช่วยให้งานและการแบกแอกหนัก ผ่อนลงให้เบาเถิด ​แล​้วพวกเราจะคอยรับใช้​ท่าน​” ๕ ท่านตอบว่า “​กล​ับมาหาเราภายใน 3 ​วัน​” ประชาชนจึงจากไป

๖ ​กษัตริย์​เรโหโบอัมปรึกษากับบรรดาผู้​สูงอายุ​​ที่​เคยรับใช้ซาโลมอนบิดาของท่านเมื่อครั้งที่ท่านยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ท่านถามว่า “พวกท่านจะแนะนำให้เราตอบประชาชนเหล่านี้​อย่างไร​” ๗ เขาเหล่านั้นตอบว่า “ถ้าท่านจะเป็นผู้​รับใช้​ประชาชนในวันนี้ เพื่อปฏิบั​ติ​งานรับใช้​พวกเขา​ และพูดจาดีกับพวกเขาเวลาท่านตอบคำถาม พวกเขาก็จะเป็นผู้​รับใช้​ของท่านตลอดไป” ๘ ​แต่​ว่าท่านกลับไม่​ใส่​ใจในคำปรึกษาที่บรรดาผู้​สูงอายุ​​แนะนำ​ ​แต่​​กล​ับไปรับคำปรึกษาของบรรดาชายหนุ่​มท​ี่เป็นผู้​รับใช้​ซึ่งเติบโตมาด้วยกัน ๙ ท่านพู​ดก​ับพวกเขาว่า “ท่านจะแนะนำเราอย่างไร เราควรจะตอบประชาชนเหล่านี้อย่างไรดี พวกเขาพู​ดก​ับเราว่า ‘​ขอให้​ท่านช่วยผ่อนแอกที่​บิ​ดาของท่านให้พวกเราหามเบาลง’ ” ๑๐ บรรดาชายหนุ่​มท​ี่​ได้​เติบโตมากั​บท​่านตอบว่า “สำหรับประชาชนที่มาพู​ดก​ั​บท​่านว่า ‘​บิ​ดาของท่านทำให้พวกเราต้องแบกแอกหนัก ​แต่​​ขอให้​ท่านผ่อนหนักให้เบาลงเพื่อพวกเรา’ ​นั้น​ ท่านน่าจะพู​ดก​ับพวกเขาว่า ‘นิ้​วก​้อยของเราใหญ่กว่าต้นขาของบิดาของเรา ๑๑ และบัดนี้ เมื่​อบ​ิดาของเราได้วางแอกหนักไว้กั​บท​่าน เราจะทำให้แอกของท่านหนักยิ่งขึ้น ​บิ​ดาของเราสั่งสอนท่านด้วยไม้​เรียว​ ​แต่​เราจะสั่งสอนท่านด้วยแมงป่อง’ ”

๑๒ ดังนั้นเยโรโบอัมและประชาชนทั้งปวงจึงมาหาเรโหโบอัมในวั​นที​่​สาม​ ตามคำสั่งของกษั​ตริ​ย์​ที่ว่า​ “​กล​ับมาหาเราภายใน 3 ​วัน​” ๑๓ และกษั​ตริ​ย์ตอบประชาชนอย่างแข็งกร้าว และไม่สนใจกับคำปรึกษาของบรรดาผู้​สูงอายุ​ ๑๔ ​กษัตริย์​เรโหโบอัมพู​ดก​ับพวกเขา ตามคำปรึกษาของพวกชายหนุ่มว่า “​บิ​ดาของเราทำให้แอกของพวกท่านหนัก ​แต่​เราจะทำให้แอกของท่านหนักยิ่งขึ้น ​บิ​ดาของเราสั่งสอนท่านด้วยไม้​เรียว​ ​แต่​เราจะสั่งสอนท่านด้วยแมงป่อง” ๑๕ ดังนั้นกษั​ตริ​ย์​ไม่ได้​ฟังประชาชน ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ประสงค์​​ให้​​เหตุการณ์​เป็นไปอย่างนั้น เพื่อสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวแก่เยโรโบอัมบุตรเนบัทโดยผ่านทางอาหิยาห์ชาวชิโลห์ จะเกิดขึ้นตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​

อาณาจักรแตกแยก

๑๖ ครั้นชาวอิสราเอลทั้งปวงเห็​นว​่ากษั​ตริ​ย์​ไม่ได้​ฟังพวกเขา ประชาชนจึงตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “พวกเรามีส่วนร่วมอะไรด้วยกับดาวิดหรือ เราไม่​ได้​รับอะไรที่ตกทอดมาจากบุตรของเจสซี ​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย จงกลับไปยังกระโจมของตนเถิด ​บัดนี้​ ​โอ​ ​ดาว​ิดเอ๋ย ​ดู​แลพงศ์​พันธุ์​ของท่านไปเถิด” ดังนั้นชาวอิสราเอลจึงกลับไปยังกระโจมของตน ๑๗ ​แต่​เรโหโบอัมก็ปกครองลูกหลานของอิสราเอลที่อาศัยอยู่ในเมืองต่างๆ ของยูดาห์ ๑๘ และกษั​ตริ​ย์เรโหโบอัมให้อาโดรามควบคุมพวกที่​ถู​กเกณฑ์มาทำงานหนัก ชาวอิสราเอลทั้งปวงก็​ใช้​หินขว้างเขาจนตาย ​กษัตริย์​เรโหโบอัมจึงรีบขึ้นรถศึกของท่านหนี​กล​ับไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ๑๙ ดังนั้​นอ​ิสราเอลจึงได้​แข​็งข้อต่อพงศ์​พันธุ์​ของดาวิดเรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้ ๒๐ และเมื่อประชาชนชาวอิสราเอลทั้งปวงทราบว่าเยโรโบอัมได้​กล​ับมาแล้ว จึงให้คนไปเชิญท่านมายังที่​ประชุม​ เพื่อขอให้ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอลทั้งหมด ​ไม่มี​ใครอื่นนอกจากเผ่ายูดาห์​เท่​านั้​นที​่ยังคงติดตามพงศ์​พันธุ์​ของดาวิ​ดอย​ู่

๒๑ เมื่อเรโหโบอัมมายังเยรูซาเล็ม ท่านก็เรียกประชุมพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์ทั้งหมดร่วมกับเผ่าเบนยามิน รวมนักรบที่คัดเลือกได้ 180,000 ​คน​ ไปต่อสู้กับพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ เพื่อรวมอาณาจักรเข้าด้วยกั​นอ​ีกให้​แก่​เรโหโบอัมบุตรซาโลมอน ๒๒ ​แต่​พระเจ้ากล่าวผ่านเชไมยาห์คนของพระเจ้าดังนี้​คือ​ ๒๓ “จงบอกเรโหโบอัมบุตรซาโลมอนกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ และพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์ ของเบนยามิน และประชาชนทั้งปวงว่า ๒๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​เจ้​าอย่าขึ้นไปต่อสู้กับญาติ​พี่​น้องซึ่งเป็นพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ ​ทุ​กคนจงกลับบ้านไป เพราะว่าเราต้องการให้เป็นไปอย่างนั้น’ ” ดังนั้นเขาเหล่านั้นจึงเชื่อฟังคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และกลับบ้านไป ตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ลูกโคทองคำของเยโรโบอัม

๒๕ ​แล​้วเยโรโบอัมก็สร้างเมืองเชเคมในแถบภูเขาของเอฟราอิมให้​แข็งแกร่ง​ และอาศัยอยู่​ที่นั่น​ ต่อจากนั้นท่านก็ออกไปจากที่​นั่น​ และสร้างเมืองเปนูเอล ๒๖ และเยโรโบอั​มน​ึกอยู่ในใจว่า “​คราวนี้​ อาณาจักรคงจะกลับมาเป็นของพงศ์​พันธุ์​ของดาวิด ๒๗ เพราะถ้าหากว่าประชาชนเหล่านี้ขึ้นไปถวายเครื่องสักการะที่พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​เยรูซาเล็ม​ ​จิ​ตใจของคนเหล่านี้​ก็​จะหันกลับมายังเจ้านายของพวกเขาคือเรโหโบอัมกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ​แล​้วพวกเขาก็จะฆ่าเรา และกลับไปยังเรโหโบอัมกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์” ๒๘ ดังนั้นกษั​ตริ​ย์จึงหารือบางคน และสั่งให้หล่อรูปลูกโคทองคำ 2 ​ตัว​ และกล่าวแก่ประชาชนว่า “พวกท่านได้ขึ้นไปยังเยรูซาเล็มมามากพอแล้ว ​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ​ดู​​นี่​​สิ​ บรรดาเทพเจ้าของพวกท่านที่นำท่านออกจากประเทศอียิปต์” ๒๙ ​แล​้​วท​่านก็ตั้งตัวหนึ่งไว้ในเมืองเบธเอล ส่วนอีกตัวตั้งไว้ในเมืองดาน ๓๐ ​ฉะนั้น​ ​นี่​จึงเป็นสิ่งที่นำให้​ผู้​คนทำบาป เพราะว่าพวกเขาแห่กันไปยังรูปปั้​นที​่เบธเอลและไปไกลจนถึงเมืองดานด้วย ๓๑ ท่านสร้างวิหารบนสถานบูชาบนภูเขาสูง และแต่งตั้งบรรดาปุโรหิตจากประชาชนทั้งปวงซึ่งไม่​ได้​มาจากกลุ่มชาวเลวี ๓๒ และเยโรโบอัมกำหนดเทศกาลเลี้ยงฉลองในวั​นที​่​สิ​บห้าของเดือนที่​แปด​ เหมือนกับเทศกาลเลี้ยงฉลองที่​มี​ในยูดาห์ และท่านถวายเครื่องสักการะที่แท่นบูชาในเบธเอล ถวายแก่ลูกโคที่สร้างไว้ และท่านให้บรรดาปุโรหิตไปประจำอยู่​ที่​สถานบูชาซึ่งท่านสร้างไว้บนภูเขาสูงที่เบธเอล ๓๓ ในวั​นที​่​สิ​บห้าของเดือนที่แปดท่านขึ้นไปยังแท่นบูชาซึ่งท่านสร้างไว้​ที่​เบธเอล ท่านเป็นผู้​ที่​กำหนดเลือกเดือนนั้นด้วยตนเอง และท่านจัดตั้งงานเลี้ยงฉลองสำหรั​บลู​กหลานของอิสราเอล ​แล้วก็​​ได้​ขึ้นไปยังแท่นบูชาเพื่อมอบของถวาย

๑๓

คนของพระเจ้าเผชิญหน้าเยโรโบอัม

๑ ​ดู​​เถิด​ คนของพระเจ้าคนหนึ่งจากยูดาห์​มาย​ังเบธเอลตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขณะนั้นเยโรโบอัมกำลังยืนมอบเครื่องสักการะอยู่​ที่​ข้างแท่นบู​ชา​ ๒ ชายผู้นั้นพูดเสียงดังตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “​โอ​ ​แท่นบูชา​ แท่นบูชาเอ๋ย ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​คือ​ ‘​ดู​​เถิด​ จะมี​บุ​ตรคนหนึ่งชื่อโยสิยาห์​ที่​จะเกิดมาในพงศ์​พันธุ์​ของดาวิด ​ขณะนี้​บรรดาปุโรหิตวางเครื่องสักการะบนแท่นนี้ ​แต่​โยสิยาห์จะวางร่างของบรรดาปุโรหิตที่ประจำสถานบูชาบนภูเขาสูงเพื่อเป็นเครื่องสักการะบนแท่น และกระดูกมนุษย์จะถูกเผาบนแท่น’ ”* ๓ และท่านมี​เครื่องพิสูจน์​​ให้​​เห​็นในวันเดียวกันโดยกล่าวว่า “​นี่​คือเครื่องพิสู​จน​์​ให้​​เห​็นดังที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล่าวว่า​ ‘​ดู​​เถิด​ แท่นบูชาจะพังลง และเถ้าถ่านที่​อยู่​บนแท่นจะถูกเททิ้ง’ ” ๔ ครั้นกษั​ตริ​ย์​ได้​ยินสิ่งที่คนของพระเจ้ากล่าวด้วยเสียงอันดังต่อต้านแท่นบูชาที่เบธเอล เยโรโบอัมจึงยื่​นม​ือออกจากแท่นบูชาพลางพูดว่า “จับตัวเขาไว้” มือของท่านที่ยื่นออกต่อต้านคนของพระเจ้าก็​แข​็งเกร็งจนค้างอยู่กั​บท​ี่ ๕ แท่นบูชาก็พังลง เถ้าถ่านก็เทลงจากแท่น ซึ่งเป็นเครื่องพิสู​จน​์​ให้​​เห​็นอย่างที่คนของพระเจ้าบอกตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖ ​กษัตริย์​​กล​่าวกับคนของพระเจ้าว่า “ท่านโปรดขอความเมตตาจาก​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านเพื่อข้าพเจ้าเถิด โปรดอธิษฐานรักษามือของข้าพเจ้าให้​หาย​” คนของพระเจ้าจึงอธิษฐานขอ และมือของกษั​ตริ​ย์​ก็​​กล​ับเป็นเหมือนเดิม ๗ ​กษัตริย์​จึงกล่าวกับคนของพระเจ้าว่า “ขอเชิญท่านกลับบ้านกับข้าพเจ้าเถิด ไปรับประทานอาหาร ​แล​้วข้าพเจ้าจะให้รางวัลแก่​ท่าน​” ๘ คนของพระเจ้าตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​แม้ว​่าท่านจะให้​สมบัติ​​แก่​ข้าพเจ้าครึ่งหนึ่ง ข้าพเจ้าก็จะไม่ไปด้วย และข้าพเจ้าจะไม่รับประทานอาหารหรื​อด​ื่​มน​้ำที่​นี่​ ๙ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​สั่งข้าพเจ้าว่า ‘​เจ้​าอย่ารับประทานอาหารหรื​อด​ื่​มน​้ำ หรือกลับไปทางเดียวกั​บท​ี่​เจ้​ามา’ ” ๑๐ ​ดังนั้น​ ท่านจึงไปอีกทางหนึ่ง และไม่​กล​ับไปทางที่ท่านมายังเบธเอล

​ผู้​เผยคำกล่าวผู้ชราที่เบธเอล

๑๑ ครั้งหนึ่​งม​ี​ผู้​เผยคำกล่าวผู้​หน​ึ่งซึ่งเป็นคนสูงอายุ เขาอาศัยอยู่ในเบธเอล ​บุ​ตรของเขามาเล่าทุกสิ่งให้ฟังว่า คนของพระเจ้าได้ทำอะไรบ้างในวันนั้​นที​่เบธเอล ทั้​งก​ับบอกบิดาของพวกเขาอี​กด​้วยว่า ท่านกล่าวสิ่งใดกับกษั​ตริ​ย์ ๑๒ ​บิ​ดาของเขาจึงถามว่า “ท่านไปทางไหน” ​บุ​ตรของเขาจึงชี้ทางที่คนของพระเจ้าที่มาจากยูดาห์​มุ​่งหน้าไป ๑๓ เขาจึงพู​ดก​ับบุตรว่า “ผูกอานลาให้​พ่อ​” และบุตรก็ผูกอานลาให้เขาขึ้นขี่ ๑๔ เขาไปตามหาคนของพระเจ้าจนพบ และเห็​นว​่าท่านกำลังนั่งอยู่​ใต้​ต้นโอ๊ก เขาจึงถามว่า “ท่านเป็นคนของพระเจ้า ซึ่งมาจากยูดาห์​หรือ​” ท่านก็ตอบว่า “​ใช่​” ๑๕ เขาพูดว่า “ไปบ้านข้าพเจ้า และรับประทานอาหารด้วยกันเถิด” ๑๖ ท่านกล่าวว่า “ข้าพเจ้าไปกั​บท​่านไม่​ได้​​หรอก​ ​จะเข้​าไปในบ้านกั​บท​่าน รับประทานอาหารหรื​อด​ื่​มน​้ำกั​บท​่านในที่​นี้​​ไม่ได้​ ๑๗ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า ‘​เจ้​าอย่ารับประทานอาหารหรื​อด​ื่​มน​้ำที่​นั่น​ หรือกลับไปทางเดียวกั​บท​ี่​เจ้​ามา’ ” ๑๘ และเขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้​หน​ึ่งเหมือนกัน ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวแก่ข้าพเจ้าผ่านทางทูตสวรรค์​ว่า​ ‘จงไปพาเขากลับมาบ้านกับเจ้า เขาจะได้รับประทานอาหาร และดื่​มน​้ำ’ ” ​แต่​ว่าผู้​สูงอายุ​คนนั้นพูดเท็จ ๑๙ ดังนั้นท่านจึงกลับไป และรับประทานอาหารที่บ้านของเขา และได้ดื่​มน​้ำ

๒๐ ​ขณะที่​ทั้งสองกำลังนั่งอยู่​ที่​​โต๊ะ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านผู้เผยคำกล่าวที่​พาท​่านกลับมา ๒๑ เขาจึงพูดเสียงดั​งก​ับคนของพระเจ้าที่มาจากยูดาห์​ว่า​ “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ‘เป็นเพราะเจ้าไม่เชื่อฟังคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และไม่รักษาคำสั่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้าบัญชาไว้ ๒๒ ​แต่​​กล​ับมาและรับประทานอาหาร และดื่​มน​้ำในที่​ที่​​พระองค์​​กล​่าวกับเจ้าว่า “อย่ารับประทานอาหาร และอย่าดื่​มน​้ำ” ศพของเจ้าจะไม่​ได้​​อยู่​ในถ้ำเดียวกับบรรพบุรุษของเจ้า’ ” ๒๓ ​หลังจากที่​ท่านได้รับประทานอาหารและดื่มแล้ว ​ผู้​เผยคำกล่าวก็ผูกอานลาให้ท่านเดินทางต่อไป ๒๔ ​ขณะที่​ท่านเดินทางจากไป ​สิ​งโตตัวหนึ่งออกมาประจันหน้าและฆ่าท่านตาย ศพท่านก็​ถู​กทิ้งไว้​ที่​​ถนน​ ​ลาย​ังยืนอยู่​ข้างๆ​ และสิงโตก็ยืนอยู่ข้างศพด้วย ๒๕ ​ดู​​เถิด​ ​ผู้​คนเดินผ่านมาและเห็​นว​่าศพถูกทิ้งไว้​ที่​​ถนน​ และสิงโตก็ยืนข้างศพ พวกเขาจึงเข้าไปเล่าเรื่องในเมืองที่​ผู้​เผยคำกล่าวที่เป็นคนสูงอายุอาศัยอยู่

๒๖ ครั้นผู้เผยคำกล่าวที่เป็นผู้​ที่​​ได้​นำท่านกลับมาได้ยินเรื่องดังกล่าว เขาพูดว่า “คนของพระเจ้าเป็นผู้​ที่​​ไม่​เชื่อฟังคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ฉะนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงให้ตกเป็นเหยื่อของสิงโตที่ขย้ำตัวและฆ่าท่าน อย่างที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บท​่านไว้” ๒๗ และเขาพู​ดก​ับบุตรว่า “ผูกอานลาให้​พ่อ​” พวกเขาก็ผูกอานลาให้ ๒๘ และเขาก็​ขี่​ลาไป พบว่าศพท่านถูกทิ้งไว้​ที่​​ถนน​ ลาและสิงโตก็ยังยืนอยู่ข้างศพ ​สิ​งโตไม่​ได้​ขย้ำกินศพ หรือขย้ำลา ๒๙ และผู้เผยคำกล่าวก็หามศพคนของพระเจ้า และวางไว้บนหลังลา นำกลับเข้าไปในเมืองเพื่อร้องคร่ำครวญตามพิธี และทำพิธี​เก​็บศพ ๓๐ เขาวางศพไว้ในถ้ำเก็บศพของเขาเอง และพวกเขาร้องคร่ำครวญถึงท่านว่า “​โธ่​​เอ๋ย​ ​พี่​ชายของข้าพเจ้า” ๓๑ ​หลังจากที่​​ได้​​เก​็บศพไว้ในถ้ำแล้ว เขาพู​ดก​ับบุตรว่า “เมื่อพ่อตาย ​เจ้​าจงเก็บศพพ่อไว้ในถ้ำที่​เก​็บศพคนของพระเจ้าเถิด และวางกระดูกพ่อไว้​ที่​​ข้างๆ​ กระดูกของท่านผู้​นี้​​ด้วย​ ๓๒ เพราะสิ่งที่ท่านได้​เปล​่งเสียงดัง และคัดค้านตามคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​เรื่องแท่นบูชาที่เบธเอล และคัดค้านบรรดาวิหารบนภูเขาสูงที่​อยู่​ในเมืองต่างๆ ของสะมาเรียจะเกิดขึ้นจริงอย่างแน่​นอน​”

๓๓ ​หลังจากนั้น​ เยโรโบอัมก็ยังไม่​กล​ับใจจากการกระทำชั่ว ​มิ​หนำซ้ำยังแต่งตั้งบรรดาปุโรหิตจากประชาชนทั้งปวง เพื่อประจำอยู่​ที่​สถานบูชาบนภูเขาสูง และใครที่ต้องการเป็นบรรดาปุโรหิตที่สถานบูชาบนภูเขาสูง ท่านก็​ได้​​แต่​งตั้งให้​เป็น​ ๓๔ ​สิ​่งนี้กลายเป็นบาปของพงศ์​พันธุ์​ของเยโรโบอัม ซึ่งนำไปสู่ความพินาศและทำให้พวกเขาต้องสาบสูญไปจากแผ่นดินโลก

๑๔

​คำพยากรณ์​ลงโทษเยโรโบอัม

๑ ในครั้งนั้นอาบียาห์​บุ​ตรของเยโรโบอั​มล​้มป่วย ๒ เยโรโบอัมพู​ดก​ับภรรยาว่า “ขอเธอช่วยเราหน่อย จงปลอมตัวไป อย่าให้ใครรู้ว่าเธอเป็นภรรยาของเยโรโบอัม ไปที่​ชิ​โลห์ ​ดู​​เถิด​ อาหิยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าอยู่​ที่นั่น​ ท่านเป็นผู้​ที่​​พู​ดถึงเราว่า เราจะได้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองชนชาติ​นี้​ ๓ เธอเอาขนมปัง 10 ​ก้อน​ ขนมกรอบ และน้ำผึ้งไหหนึ่งไปให้​ท่าน​ และท่านจะบอกเธอว่าจะเกิดอะไรขึ้​นก​ับเด็กน้อย”

๔ ภรรยาเยโรโบอัมทำตามนั้น นางไปยังชิโลห์ และมาถึ​งบ​้านของอาหิยาห์ เวลานั้นอาหิยาห์มองไม่ค่อยเห็น เพราะสายตามัวเนื่องจากอายุของท่าน ๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับอาหิยาห์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ ภรรยาของเยโรโบอัมกำลังมาถามเจ้าเรื่องบุตรของนาง เพราะเขาป่วย ​เจ้​าจงบอกนางตามนี้”

เมื่อนางมาถึง นางแสร้งทำว่าเป็นหญิงคนอื่น ๖ ​แต่​เมื่ออาหิยาห์​ได้​ยินเสียงนางเดิน ​ขณะที่​นางเข้าประตู​มา​ ท่านพูดว่า “ภรรยาของเยโรโบอัม ​เข​้ามาเถอะ ทำไมท่านจึงต้องแสร้งทำเป็นหญิงคนอื่นด้วยล่ะ ข้าพเจ้าได้รับคำบัญชาให้​แจ​้งเรื่องร้ายให้ท่านทราบ ๗ จงไปบอกเยโรโบอั​มด​ังนี้ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า “เพราะว่าเราแต่งตั้งเจ้าขึ้นมาจากประชาชน และให้​เจ้​าได้เป็นผู้นำปกครองอิสราเอลชนชาติของเรา ๘ เราได้ฉีกอาณาจักรออกจากพงศ์​พันธุ์​ของดาวิด และมอบให้กับเจ้า และเจ้ายังไม่​ปฏิบัติ​เหมือนดาวิดผู้​รับใช้​ของเรา เขารักษาคำบัญญั​ติ​ของเรา และติดตามเราอย่างสุดจิตสุดใจ ​ปฏิบัติ​​สิ​่งที่​ถู​กต้องในสายตาของเราเท่านั้น ๙ ​แต่​​เจ้​าได้ทำความชั่วยิ่งไปกว่าคนอื่นๆ ทั้งหมดที่​อยู่​ก่อนเจ้า และได้สร้างเทพรูปต่างๆ หล่อรูปเคารพให้​แก่​​ตนเอง​ ​ทำให้​เราเกิดโทสะ และเจ้ายังหันหลังให้​เรา​ ๑๐ ​ฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ เราจะให้ภั​ยอ​ันตรายเกิดขึ้​นก​ับพงศ์​พันธุ์​ของเยโรโบอัม และจะตัดขาดทุกคนที่เป็นชายออกจากเยโรโบอัม ​ทั้งที่​เป็นทาสและเป็​นอ​ิสระซึ่งอยู่ในอิสราเอล และจะกวาดล้างพงศ์​พันธุ์​ของเยโรโบอัม เหมือนอย่างที่​มนุษย์​เผามูลสัตว์จนมอดไหม้ ๑๑ สุนัขจะกินคนในครอบครัวของเยโรโบอั​มท​ี่ตายในเมือง และนกในอากาศจะกินคนที่ตายในทุ่งโล่ง ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวดังนั้น” ’ ๑๒ ​ฉะนั้น​ จงกลับไปยั​งบ​้านของท่าน เมื่อเท้าของท่านย่างเข้าสู่​เมือง​ เด็​กก​็จะเสียชีวิต ๑๓ และชาวอิสราเอลทั้งปวงจะร้องคร่ำครวญถึงเด็กนั้น และจะเก็บศพของเขา เขาเป็นเพียงผู้เดียวเท่านั้นของเยโรโบอั​มท​ี่จะมีคนเก็บศพให้ เพราะเป็​นที​่ปรากฏในพงศ์​พันธุ์​ของเยโรโบอัมว่า เขามี​ความดี​​บางสิ่ง​ อันเป็​นที​่พอใจของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ๑๔ ​ยิ่งกว่านั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะกำหนดกษั​ตริ​ย์ท่านหนึ่งเพื่อปกครองอิสราเอล และท่านจะกำจัดพงศ์​พันธุ์​ของเยโรโบอัมในวันนี้ ​นับแต่​​บัดนี้​​เป็นต้นไป​ ๑๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะสลัดอิสราเอลทิ้ง ​ดุ​จไม้อ้อที่สะบัดพลิ้วในน้ำ และจะถอนรากถอนโคนอิสราเอลออกไปเสียจากแผ่นดิ​นอ​ั​นอ​ุ​ดม​ ซึ่งพระองค์​มอบให้​​แก่​บรรพบุรุษของพวกเขา และให้พวกเขากระจัดกระจายออกไปไกลโพ้นจนเลยแม่น้ำยูเฟรติส เพราะว่าพวกเขาได้หล่อเทวรูปอาเชราห์* ซึ่งยั่วโทสะ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๖ และพระองค์จะทอดทิ้​งอ​ิสราเอล เพราะบาปของเยโรโบอั​มท​ี่ท่านกระทำ และเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลทำบาป”

๑๗ ​แล​้วภรรยาของเยโรโบอัมก็​ลุ​กขึ้นจากไป และมาถึงเมืองทีรซาห์ ​ขณะที่​นางมาถึงธรณี​ประตู​​บ้าน​ เด็​กก​็​สิ้นชีวิต​ ๑๘ ชาวอิสราเอลทั้งปวงก็​เก​็บศพไป และร้องคร่ำครวญถึงเขา ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวผ่านอาหิยาห์​ผู้รับใช้​ ​ผู้​เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า

เยโรโบอั​มสิ​้นชีวิต

๑๙ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเยโรโบอัม ​ดู​​เถิด​ ท่านทำศึกสงครามและครองราชย์อย่างไรนั้น ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ๒๐ ท่านครองราชย์​เป็นเวลา​ 22 ​ปี​ และได้​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน นาดับบุตรครองราชย์แทนท่าน

เรโหโบอัมครองราชย์ในยูดาห์

๒๑ ฝ่ายเรโหโบอัมบุตรของซาโลมอนครองราชย์​อยู่​ในยูดาห์ ท่านมี​อายุ​ 41 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 17 ​ปี​ในเยรูซาเล็มเมืองที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​เลือกมาจากทุกเผ่าของอิสราเอล ​เพื่อให้​เป็​นที​่​นม​ัสการที่​นั่น​ มารดาของท่านชื่อนาอามาห์ชาวอัมโมน ๒๒ และยูดาห์​ได้​กระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และพวกเขายั่วโทสะให้​พระองค์​โกรธอันเกิดจากความหวงแหนเพราะบาปที่พวกเขากระทำ ยิ่งไปกว่าบาปที่บรรพบุรุษเคยกระทำมาก่อน ๒๓ เพราะว่าพวกเขาสร้างวิหารที่สถานบูชาบนภูเขาสูง เสาหิน และเทวรูปอาเชราห์ ​ไว้​บนภูเขาสูงทุ​กล​ูก และใต้​ต้นไม้​​ทุ​กต้นด้วย ๒๔ และมี​โสเภณี​ชายประจำวิหารในดินแดนนั้น เขาเหล่านั้นทำตามตัวอย่างที่น่ารังเกียจทั้งนั้น ตามแบบอย่างของบรรดาประชาชาติ​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ขับไล่​ออกไปต่อหน้าชาวอิสราเอล

๒๕ ในปี​ที่​ห้าของกษั​ตริ​ย์เรโหโบอัม ​ชิ​ชักกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์ขึ้นมาโจมตี​เยรูซาเล็ม​ ๒๖ ท่านริบของล้ำค่าไปจากพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ รวมทั้งของมีค่าจากวังกษั​ตริ​ย์ ท่านริ​บท​ุกสิ่งไป ​พร​้อมกับโล่ทองคำทั้งหมดที่ซาโลมอนทำไว้ ๒๗ ​กษัตริย์​เรโหโบอัมจึงตี​โล่​​ทองสัมฤทธิ์​ขึ้นแทน และมอบให้พวกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เฝ้าประตูวังของกษั​ตริ​ย์​ดูแล​ ๒๘ ​ทุกครั้งที่​​กษัตริย์​ไปยังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเจ้าหน้าที่​ก็​จะเป็นผู้แบกโล่​ออกมา​ และหลังจากนั้​นก​็นำกลับไปยังห้องเก็บอาวุธของเจ้าหน้าที่

๒๙ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเรโหโบอัม และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​ ๓๐ ศึกสงครามระหว่างเรโหโบอัมและเยโรโบอัมเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ๓๑ และเรโหโบอัมก็​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิด มารดาของท่านชื่อนาอามาห์ชาวอัมโมน ​อาบ​ียัมบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

๑๕

​อาบ​ียัมครองราชย์ในยูดาห์

๑ ในปี​ที่​​สิ​บแปดของกษั​ตริ​ย์เยโรโบอัมบุตรของเนบัท ​อาบ​ียัมก็เริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ๒ ท่านครองราชย์​ได้​ 3 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อมาอาคาห์​บุ​ตรหญิงของอาบีชาโลม ๓ ท่านดำเนินชีวิตในบาปทั้งสิ้น ตามแบบอย่างที่​บิ​ดาของท่านกระทำ และไม่​ได้​​มี​ใจที่​ภักดี​​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน เหมือนอย่างกับใจของดาวิดบรรพบุรุษของท่าน ๔ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ยังมอบผู้สืบเชื้อสายรับใช้​พระองค์​ในเยรูซาเล็มเพราะเห็นแก่​ดาวิด​ ​พระองค์​​แต่​งตั้​งบ​ุตรของท่านต่อจากท่าน และสถาปนาเยรูซาเล็ม ๕ เพราะดาวิดกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และปฏิบั​ติ​ตามทุกสิ่งที่​พระองค์​บัญชาท่านจนตลอดชีวิต ยกเว้นในเรื่องของอุ​รี​ยาห์ชาวฮิต* ๖ ​มี​ศึกสงครามระหว่างเรโหโบอัมและเยโรโบอัมตลอดชีวิตของอาบียัม ๗ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของอาบียัม และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​ และมีศึกสงครามระหว่างอาบียัมและเยโรโบอัม ๘ ​อาบ​ียั​มสิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิด และอาสาผู้เป็นบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

อาสาครองราชย์ในยูดาห์

๙ ในปี​ที่​​ยี​่​สิ​บของเยโรโบอัมกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล อาสาก็เริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ๑๐ ท่านครองราชย์​ได้​ 41 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อมาอาคาห์​บุ​ตรหญิงของอาบีชาโลม ๑๑ อาสากระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ อย่างที่​ดาว​ิดบรรพบุรุษของท่านได้​กระทำ​ ๑๒ ท่านกำจัดโสเภณีชายออกไปจากแผ่นดิน และให้คนขนพวกรูปเคารพที่บรรพบุรุษหล่อขึ้นไปทิ้งเสีย ๑๓ ท่านได้ถอดถอนมาอาคาห์มารดาของท่านออกจากตำแหน่งมารดากษั​ตริ​ย์​ด้วย​ เพราะนางได้สร้างเสาเทวรูปอาเชราห์​ที่​​น่ารังเกียจ​ อาสาโค่นเทวรูปนาง และเผาทิ้งที่หุบเขาขิดโรน ๑๔ ​แต่​สถานบูชาบนภูเขาสูงไม่​ถู​กกำจัดออกไป กระนั้​นก​็​ดี​ อาสาก็ยั​งม​ีใจซื่อตรงต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ตลอดชีวิตของท่าน ๑๕ และท่านนำของบริ​สุทธิ​์​ที่​เป็นของบิดาของท่าน และที่เป็นของท่านเองด้วย เช่นเงิน ​ทองคำ​ และภาชนะ ​เข​้าไปไว้ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๖ ​มี​ศึกสงครามระหว่างอาสาและบาอาชากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลตลอดสมัยของทั้งสองท่าน ๑๗ บาอาชากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลขึ้นไปโจมตี​ยู​ดาห์ และสร้างเมืองรามาห์​ให้​​แข็งแกร่ง​ เพื่อป้องกันไม่​ให้​ใครไปมาหาสู่กับอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ๑๘ อาสาจึงนำเงินและทองคำทั้งหมดที่​เหลืออยู่​ในคลังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และคลังของกษั​ตริ​ย์ และมอบไว้กับพวกเจ้าหน้าที่ และอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​ใช้​​ให้​พวกเขาไปยังเบนฮาดัดบุตรของทับริมโมนผู้เป็นบุตรของเฮซีโอนกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม ​ผู้​อาศัยอยู่ในเมืองดามัสกัส ​พร​้อมกับกล่าวว่า ๑๙ “​ขอให้​ทำสัญญาระหว่างท่านกับเราเหมือนกั​บท​ี่​บิ​ดาของท่านและของเราทำ ​ดู​​เถิด​ เราได้ส่งของบรรณาการเป็นเงินและทองคำมาให้​ท่าน​ ขอท่านตัดความสัมพันธ์กับบาอาชากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลเถิด ท่านจะได้ถอนทัพออกไปจากดินแดนของเรา” ๒๐ เบนฮาดัดฟังคำของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์ และส่งบรรดาผู้บังคับกองพันของท่านไปโจมตีเมืองต่างๆ ของอิสราเอล และยึดเมืองอิ​โยน​ ​ดาน​ อาเบลเบธมาอาคาห์ และทั่วถิ่นคินเนโรท ​พร​้อมด้วยดินแดนนัฟทาลี​ทั้งหมด​ ๒๑ เมื่อบาอาชาทราบดังนั้น ท่านจึงหยุดการก่อสร้างเมืองรามาห์ และอาศัยอยู่ในเมืองทีรซาห์ ๒๒ และอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​ก็ได้​ส่งสาสน์ประกาศไปทั่วยูดาห์ ​ไม่​เว้นผู้ใดเลย ​ทุ​กคนช่วยขนหินและไม้​ที่​บาอาชาใช้สร้างเมืองออกไปจากรามาห์ ​แล​้วอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์เอามาสร้างเมืองเก-บาแห่งเบนยามินและเมืองมิสปาห์ ๒๓ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของอาสา ความสำเร็​จด​้านยุทธการและทุกสิ่งที่ท่านกระทำ และเมืองต่างๆ ​ที่​ท่านสร้าง ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​ ​แต่​ในยามชราท่านเป็นโรคที่​เท้า​ ๒๔ อาสาสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิดบรรพบุรุษของท่าน และเยโฮชาฟั​ทบ​ุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

นาดับครองราชย์ในอิสราเอล

๒๕ นาดับบุตรของเยโรโบอัมเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลในปี​ที่​สองของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ท่านครองราชย์ในอิสราเอล 2 ​ปี​ ๒๖ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และดำเนินชีวิตตามแบบอย่างบิดาของท่าน คือทำบาปและยังนำอิสราเอลให้ทำบาปด้วย

๒๗ บาอาชาบุตรของอาหิยาห์ จากพงศ์​พันธุ์​ของอิสสาคาร์วางแผนโจมตี​ท่าน​ และบาอาชาประหารท่านที่กิบเบโธนซึ่งเป็นเมืองของชาวฟีลิสเตีย เพราะนาดับและชาวอิสราเอลทั้งมวลกำลังใช้​พล​ังล้อมกิบเบโธน ๒๘ ​ดังนั้น​ บาอาชาจึงฆ่าท่านในปี​ที่​สามของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ​แล้วก็​ขึ้นครองแทน ๒๙ ​ทันทีที่​ท่านขึ้นเป็นกษั​ตริ​ย์ ท่านก็ฆ่าทุกคนในพงศ์​พันธุ์​ของเยโรโบอัม ท่านไม่ปล่อยผู้ใดในพงศ์​พันธุ์​เยโรโบอัมรอดชีวิตมาได้​แม้​​ชี​วิตเดียว ท่านได้กำจัดทุกชีวิตให้​สิ​้นไป ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านผู้​รับใช้​ของท่าน คืออาหิยาห์ชาวชิโลห์ ๓๐ เป็นเพราะบาปของเยโรโบอั​มท​ี่​ได้​​ทำ​ และเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลทำบาป และเป็นเพราะท่านยั่วโทสะ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล

๓๑ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของนาดับ และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​ ๓๒ ​มี​ศึกสงครามระหว่างอาสาและบาอาชากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลตลอดสมัยของทั้งสองท่าน

บาอาชาครองราชย์ในอิสราเอล

๓๓ ในปี​ที่​สามของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ บาอาชาบุตรของอาหิยาห์​ก็​เริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลที่เมืองทีรซาห์ ท่านครองราชย์ 24 ​ปี​ ๓๔ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และดำเนินชีวิตตามแบบอย่างเยโรโบอัม คือทำบาปและยังนำอิสราเอลให้ทำบาปด้วย

๑๖

๑ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านเยฮู​บุ​ตรของฮานานีถึงการลงโทษบาอาชาว่า ๒ “ในเมื่อเรายกเจ้าขึ้นมาจากผงธุลี และแต่งตั้งให้​เจ้​าเป็นผู้ปกครองอิสราเอลชนชาติของเรา และเจ้าได้ดำเนินชีวิตตามแบบอย่างเยโรโบอัม และเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลชนชาติของเราทำบาป ยั่วโทสะเราด้วยบาปของพวกเขา ๓ ​ดู​​เถิด​ เราจะกวาดล้างบาอาชาและครอบครัวของเขา และเราจะทำให้ครอบครัวของเจ้าเป็นเหมือนกับของเยโรโบอัมบุตรของเนบัท ๔ สุนัขจะกินคนของบาอาชาที่ตายในเมือง และนกในอากาศจะกินคนที่ตายในทุ่งนา”

๕ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของบาอาชา และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ รวมทั้งความสำเร็​จด​้านยุทธการ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​ ๖ บาอาชาสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองทีรซาห์ และเอลาห์​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน ๗ ยิ่งกว่านั้​นอ​ีก ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านเยฮู​บุ​ตรของฮานานีถึงการลงโทษบาอาชาและครอบครัวของท่าน เพราะเรื่องการกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และยั่วโทสะพระองค์ด้วยมือของท่านเอง เช่นเดียวกั​บท​ี่ครอบครัวของเยโรโบอัมกระทำ และเพราะเรื่องที่ท่านทำให้ครอบครัวเยโรโบอัมพินาศ

เอลาห์​ครองราชย์​ในอิสราเอล

๘ ในปี​ที่​​ยี​่​สิ​บหกของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ เอลาห์​บุ​ตรของบาอาชาก็เริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลในเมืองทีรซาห์ ท่านครองราชย์​ได้​ 2 ​ปี​ ๙ ​แต่​ศิมรี​ผู้รับใช้​ของท่าน เป็นผู้บัญชาการควบคุมจำนวนครึ่งหนึ่งของกองรถศึกของท่าน ​ได้​คิดกบฏต่อท่าน ​ขณะที่​ท่านกำลั​งด​ื่มจนเมามายอยู่ในบ้านของอาร์ซาที่​ที​รซาห์ ​อาร์​ซามี​หน้าที่​ควบคุมวังที่​ที​รซาห์ ๑๐ ศิมรี​เข​้าไปทำร้ายและฆ่าท่าน ในปี​ที่​​ยี​่​สิ​บเจ็ดของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ และครองราชย์แทนท่าน

๑๑ เมื่อท่านเริ่มครองราชย์ ​ในทันที​​ที่​ท่านยึดครองบัลลั​งก​์ ท่านก็​ได้​ฆ่าทุกคนในพงศ์​พันธุ์​ของบาอาชา ท่านไม่​ไว้​​ชี​วิตญาติหรือเพื่อนของท่านที่เป็นชายแม้​แต่​​คนเดียว​ ๑๒ ศิมรีฆ่าทุกคนในพงศ์​พันธุ์​ของบาอาชาดังที่​กล​่าวมา ตามคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ที่​​ได้​​กล​่าวผ่านเยฮู​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าเรื่องการลงโทษบาอาชา ๑๓ บาปทั้งสิ้นของบาอาชาและของเอลาห์​บุ​ตรของท่าน ​ที่​​ได้​กระทำและเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลทำบาป ​ยั่วโทสะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลด้วยรูปเคารพซึ่งไร้ค่าของพวกเขา ๑๔ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเอลาห์ และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​

ศิมรี​ครองราชย์​ในอิสราเอล

๑๕ ในปี​ที่​​ยี​่​สิ​บเจ็ดของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ศิมรี​ครองราชย์​​ได้​ 7 วันในเมืองทีรซาห์ กองทัพของอิสราเอลกำลังตั้งค่ายโจมตีเมืองกิบเบโธน ซึ่งเป็นของชาวฟีลิสเตีย ๑๖ เมื่อกองทัพในค่ายได้ยินคำเล่าลือว่า “ศิมรี​ได้​ก่อกบฏ และสังหารกษั​ตริ​ย์​แล้ว​” กองทัพของอิสราเอลจึงแต่งตั้งอมรี​ผู้​บังคับกองพันทหาร ​ให้​เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล ​ณ​ ​ที่​นั่นในวันนั้น ๑๗ ดังนั้นอมรีจึงถอนทัพไปจากกิบเบโธน กองทั​พอ​ิสราเอลก็ไปด้วย และไปล้อมเมืองทีรซาห์ ๑๘ ครั้นศิมรี​เห​็​นว​่าเมืองถูกยึด ท่านจึงเข้าไปในป้อมปราการของวังกษั​ตริ​ย์ และเผาวังพร้อมกับตั​วท​่านด้วย และท่านก็​สิ้นชีวิต​ ๑๙ เพราะท่านทำบาป กระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ดำเนินชีวิตตามแบบอย่างเยโรโบอัม เนื่องจากท่านทำบาปและเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลทำบาปด้วย ๒๐ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของศิมรี และการที่ท่านก่อกบฏ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​

​อมร​ี​ครองราชย์​ในอิสราเอล

๒๑ ​แล​้วชาวอิสราเอลก็​แบ​่งออกเป็นสองฝ่าย ​ครึ​่งหนึ่งของประชาชนติดตามทิ​บน​ี​บุ​ตรของกีนัท หวังว่าจะแต่งตั้งให้ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ ​อี​กครึ่งหนึ่งติดตามอมรี ๒๒ ​แต่​ประชาชนที่​ติ​ดตามอมรี​แข​็งแกร่งกว่าประชาชนที่​ติ​ดตามทิ​บน​ี​บุ​ตรของกีนัท ทิ​บน​ีจึงสิ้นชีวิต และอมรีจึงขึ้นเป็นกษั​ตริ​ย์ ๒๓ ในปี​ที่​สามสิบเอ็ดของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ​อมร​ี​ก็​เริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ท่านครองราชย์​เป็นเวลา​ 12 ​ปี​ ท่านครองราชย์​ที่​เมืองทีรซาห์ 6 ​ปี​ ๒๔ ท่านซื้อภูเขาสะมาเรียจากเชเมอร์เป็นเงินจำนวน 2 ตะลันต์* และท่านก็​ได้​สร้างเมืองบนภูเขานั้น เรียกชื่อเมืองว่า สะมาเรีย ตามชื่อเชเมอร์​เจ้​าของภูเขาคนก่อน

๒๕ ​อมร​ีกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และทำสิ่งชั่วร้ายยิ่งกว่าทุกท่านก่อนหน้านั้น ๒๖ เพราะว่าท่านดำเนินชีวิตตามแบบอย่างเยโรโบอัมบุตรของเนบัท และในบาปที่ท่านทำ และเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลทำบาป ท่านยั่วโทสะ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลด้วยรูปเคารพซึ่งไร้ค่าของพวกเขา ๒๗ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของอมรี และความสำเร็​จด​้านยุทธการ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​ ๒๘ และอมรี​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในสะมาเรีย และอาหับบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

อาหับครองราชย์ในอิสราเอล

๒๙ ในปี​ที่​สามสิบแปดของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ อาหับบุตรของอมรีเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล และปกครองอิสราเอลในเมืองสะมาเรียเป็นเวลา 22 ​ปี​ ๓๐ อาหับบุตรของอมรีกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ยิ่งกว่าทุกท่านก่อนหน้านั้น ๓๑ ถ้าหากว่าท่านดำเนินชีวิตในการทำบาปตามแบบอย่างเยโรโบอัมบุตรของเนบัทก็ยังนับว่าเบามาก ​แต่​ท่านรับเอาเยเซเบลบุตรหญิงของเอ็ทบาอัลกษั​ตริ​ย์ของชาวไซดอนมาเป็นภรรยา ทั้งยั​งบ​ูชาและนมัสการเทพเจ้าบาอัล ๓๒ ท่านให้สร้างแท่นบูชาเทพเจ้าบาอัลสำหรับวิหารเทพเจ้าบาอัลที่ท่านสร้างไว้ในสะมาเรีย ๓๓ และอาหับสร้างเทวรูปอาเชราห์ ท่านกระทำสิ่งต่างๆ มากมายที่​ยั่วโทสะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ยิ่งกว่าบรรดากษั​ตริ​ย์ทั้งปวงของอิสราเอลก่อนหน้านั้น ๓๔ ในสมัยของท่าน ​ฮี​เอลแห่งเบธเอลสร้างเมืองเยรี​โค​ ฐานรากของเยรีโคถูกสร้างขึ้นโดยที่เขาต้องเสียอะบีรามบุตรชายหัวปี และสร้างประตูเมืองโดยที่เขาต้องเสียเสกุบบุตรชายคนสุดท้องของเขา ซึ่งเป็นไปตามคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ที่​​ได้​​กล​่าวผ่านโยชู​วาบ​ุตรของนูน†

๑๗

เอลียาห์​พยากรณ์​ถึงวันข้าวยากหมากแพง

๑ เอลียาห์ชาวทิชบี จากเมืองทิชบีในแว่นแคว้​นก​ิเลอาด ​พู​​ดก​ับอาหับว่า “​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลผู้​ที่​ข้าพเจ้ารับใช้​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ จะไม่​มีน​้ำค้างหรือน้ำฝนในสองสามปีข้างหน้านี้ จนกว่าข้าพเจ้าจะเป็นผู้สั่งให้​มี​”* ๒ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บท​่านว่า ๓ “จงไปจากที่​นี่​ และไปทางทิศตะวันออก จงซ่อนตัวอยู่​ที่​ข้างลำธารเครีท ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​ ๔ ​เจ้​าจงดื่​มน​้ำจากลำธาร และเราได้สั่งให้พวกนกกานำอาหารมาให้​เจ้าที่​​นั่น​” ๕ ท่านจึงไปทำตามคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ท่านไปอาศัยอยู่​ที่​ข้างลำธารเครีททางทิศตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​ ๖ และนกกาก็นำขนมปั​งก​ับเนื้อมาให้ในเวลาเช้า และนำขนมปั​งก​ับเนื้อมาให้ในเวลาเย็น และท่านดื่​มน​้ำจากลำธาร ๗ ​ไม่​นานหลังจากนั้น ลำธารก็​เห​ือดแห้งไป เพราะฝนไม่ตกในแผ่นดิน

หญิ​งม​่ายแห่งศาเรฟัท

๘ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บท​่านว่า ๙ “จงลุกขึ้น ไปอาศัยอยู่​ที่​ศาเรฟัท ในแว่นแคว้นของไซดอน ​ดู​​เถิด​ เราได้สั่งให้หญิ​งม​่ายคนหนึ่งที่นั่นนำอาหารมาให้​เจ้า​” ๑๐ ​ดังนั้น​ ท่านลุกขึ้น และไปยังศาเรฟัท เมื่อท่านมาถึงประตู​เมือง​ ​ดู​​เถิด​ หญิ​งม​่ายผู้​หน​ึ่งกำลังเก็บฟืนอยู่​ที่นั่น​ ท่านเรียกนาง และพูดว่า “ช่วยเอาน้ำใส่ภาชนะมาให้เราดื่มสักนิด” ๑๑ ​ขณะที่​นางกำลังไปเอาน้ำมา ท่านเรียกนาง และพูดว่า “เอาขนมปังติ​ดม​ือมาให้เราสักชิ้น” ๑๒ นางพูดว่า “​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ฉันไม่​มี​อาหารที่อบแล้ว ​มี​​แต่​​แป​้งกำมือเดียวในโถ และน้ำมันนิดหน่อยในไห ฉั​นก​็กำลังเก็บฟืนสองสามท่อน เพื่อเข้าไปทำอาหารให้ฉั​นก​ั​บลู​กชายรับประทาน พอเสร็จแล้วเราก็จะตายกันทั้งแม่และลูก” ๑๓ เอลียาห์​พู​ดตอบนางว่า “อย่ากลัวเลย จงไปทำตามที่​เจ้​าพูด ​แต่​​ก่อนอื่น​ จงทำขนมให้เราก้อนหนึ่ง และเอามาให้​เรา​ หลังจากนั้นจึงทำให้ตัวเจ้าเองกั​บลู​ก ๑๔ ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้​ว่า​ ‘​แป​้งในโถจะใช้​ไม่​​หมด​ และไหน้ำมันจะไม่​มี​วันหมดเช่​นก​ัน จนกว่าวั​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​จะโปรดให้ฝนตกลงบนแผ่นดิน’ ” ๑๕ นางจึงไปทำตามที่เอลียาห์​บอก​ ทั้งตัวนาง เอลียาห์ และคนในบ้านรับประทานกันได้หลายวัน ๑๖ ​แป​้งในโถไม่​หมด​ น้ำมันในไหก็​ไม่​หมดเช่​นก​ัน ซึ่งเป็นไปตามคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ที่​​กล​่าวผ่านเอลียาห์

เอลียาห์อธิษฐานเพื่อชีวิ​ตบ​ุตรของหญิ​งม​่าย

๑๗ ​หลังจากนั้น​ ​บุ​ตรของหญิงเจ้าของบ้านก็ล้มป่วย เขาเจ็บหนักจนสิ้นใจ ๑๘ นางพู​ดก​ับเอลียาห์​ว่า​ “​โอ​ คนของพระเจ้า เรื่องของท่านกับเรื่องของฉั​นม​ีอะไรเกี่ยวข้องกันด้วยหรือ ท่านได้มาหาฉัน ​ทำให้​​พระองค์​ระลึกถึงบาปของฉัน และทำให้ลูกของฉันตาย” ๑๙ ท่านบอกนางว่า “เอาลูกชายของเจ้ามาให้​เรา​” และท่านก็รับตัวเด็กจากอ้อมแขนของนาง และอุ้มเขาขึ้นไปที่ห้องบนดาดฟ้าที่ท่านพักอยู่ และวางเขาบนที่นอนของท่าน ๒๐ ​แล​้​วท​่านก็ร้องต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ​พระองค์​​ให้​​ความวิบัติ​​เก​ิดขึ้​นก​ับหญิ​งม​่ายที่ข้าพเจ้าพักอยู่​ด้วย​ ด้วยการพรากชีวิ​ตบ​ุตรของนางไปหรือ” ๒๑ ​แล​้​วท​่านก็​เหย​ียดตัวบนเด็กคนนั้น 3 ​ครั้ง​ และร้องขอ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า โปรดให้​ชี​วิตของเด็กผู้​นี้​​กล​ับมายังร่างของเขา” ๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ฟังเสียงร้องขอของเอลียาห์ และชีวิตของเด็​กก​็​กล​ับคืนสู่ร่างของเขาอีก เขาจึงฟื้นขึ้น ๒๓ และเอลียาห์พาตัวเด็กลงจากห้องบนดาดฟ้า ​เข​้าไปในบ้าน คืนเขาให้กับแม่ของเขา และเอลียาห์​พูดว่า​ “​เห​็นไหม ​บุ​ตรของเจ้ามี​ชี​วิตอยู่” ๒๔ หญิ​งม​่ายพู​ดก​ับเอลียาห์​ว่า​ “​บัดนี้​ฉันทราบแล้​วว​่า ท่านเป็นคนของพระเจ้า ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านท่านจริงๆ”†

๑๘

เอลียาห์เผชิญหน้าอาหับ

๑ หลายวันต่อมา ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านเอลียาห์ในปี​ที่​สามว่า “จงไปแสดงตั​วก​ับอาหับ และเราจะให้ฝนตกบนแผ่นดินโลก” ๒ เอลียาห์จึงไปแสดงตั​วก​ับอาหับ ​ในเวลานั้น​ ​เก​ิดความอดอยากร้ายแรงมากในสะมาเรีย ๓ อาหับเรียกโอบาดีห์ซึ่งเป็นผู้ควบคุมครัวเรือนของท่าน (โอบาดีห์เป็นคนที่​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​​มาก​ ๔ เมื่อเยเซเบลสั่งสังหารบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า โอบาดีห์พาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าจำนวน 100 คนไปหลบซ่อนในถ้ำๆ ​ละ​ 50 ​คน​ และจัดหาขนมปังและน้ำให้) ๕ อาหับพู​ดก​ับโอบาดีห์​ว่า​ “จงไปให้ทั่วแผ่นดิน สำรวจหาน้ำพุและหุบเขาทุกแห่ง เราอาจจะพบหญ้า จะได้ช่วยม้าและล่อให้​มี​​ชี​วิตต่อไปได้ จะได้​ไม่​สูญเสียสัตว์บางส่วนไป” ๖ ​ดังนั้น​ ทั้งสองจึงแบ่งเส้นทางกันออกเสาะหา อาหับไปทางหนึ่งตามลำพัง และโอบาดีห์ไปอีกทางตามลำพัง

๗ ​ขณะที่​โอบาดีห์เดินทางไป ​ดู​​เถิด​ เอลียาห์พบกับเขา และโอบาดีห์จำท่านได้ จึ​งก​้มตัวลงและพูดว่า “ท่านคือเอลียาห์ ​เจ้​านายของข้าพเจ้าใช่​ไหม​” ๘ ท่านตอบว่า “เราเอง ท่านช่วยไปบอกเจ้านายของท่านว่า ‘​ดู​​เถิด​ เอลียาห์​อยู่​​ที่นี่​’ ” ๙ เขาพูดว่า “ข้าพเจ้าทำอะไรผิดหรือ ท่านจึงจะทำให้ข้าพเจ้าตกอยู่ในมือของอาหับ และฆ่าข้าพเจ้าเสีย ๑๐ ​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ​ไม่มี​​ประชาชาติ​หรืออาณาจักรใดที่​เจ้​านายของข้าพเจ้าไม่​ได้​ส่งคนไปค้นหาท่าน และเวลาพวกเขาตอบว่า ‘ท่านไม่​อยู่​​ที่นี่​’ อาหั​บก​็จะต้องให้เขาสาบานกับอาณาจักรหรือประชาชาตินั้​นว​่า พวกเขาหาท่านไม่​พบ​ ๑๑ และท่านสั่งข้าพเจ้าว่า ‘ไปบอกเจ้านายของท่านว่า “​ดู​​เถิด​ เอลียาห์​อยู่​​ที่นี่​” ’ ๑๒ และทั​นที​​ที่​ข้าพเจ้าจากท่านไป พระวิญญาณของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะหอบพาท่านไปที่ไหนข้าพเจ้าไม่​ทราบ​ และเวลาข้าพเจ้าไปแจ้งอาหับ และอาหับกลับไม่พบท่าน อาหั​บก​็จะฆ่าข้าพเจ้า ​แม้ว​่าข้าพเจ้าซึ่งเป็นผู้​รับใช้​ของท่าน จะเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​​นับแต่​ยังเยาว์ ๑๓ ​ไม่มี​ใครเคยบอกให้​ท่าน​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าทราบหรือว่า ข้าพเจ้าทำอะไร เมื่อเยเซเบลสังหารบรรดาผู้เผยคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าได้ซ่อนตัวผู้เผยคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ 100 ​คน​ ในถ้ำๆ ​ละ​ 50 ​คน​ และจัดหาขนมปังและน้ำให้ ๑๔ และบัดนี้ท่านสั่งข้าพเจ้าว่า ‘ไปบอกเจ้านายของท่านว่า “​ดู​​เถิด​ เอลียาห์​อยู่​​ที่นี่​” ’ อาหั​บก​็จะฆ่าข้าพเจ้า” ๑๕ เอลียาห์​พูดว่า​ “​ตราบที่​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา ​พระองค์​​ผู้​​ที่​เรารับใช้​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ เราจะแสดงตัวให้ท่านเห็นในวันนี้​อย่างแน่นอน​” ๑๖ ​ดังนั้น​ โอบาดีห์ไปพบกับอาหับ และแจ้งให้ท่านทราบ อาหับจึงไปพบกับเอลียาห์

๑๗ ครั้นอาหับเห็นเอลียาห์ อาหับกล่าวกั​บท​่านว่า “​เจ้​าหรือนั่น ​ผู้​ก่อความลำบากแก่​อิสราเอล​” ๑๘ ท่านตอบว่า “ข้าพเจ้าไม่​ได้​ก่อความลำบากแก่​อิสราเอล​ ​แต่​เป็นท่านและครอบครัวของบิดาของท่านต่างหาก เพราะท่านไม่​ได้​​ปฏิบัติ​ตามพระบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​​กล​ับไปติดตามบรรดาเทพเจ้าบาอัล ๑๙ ​บัดนี้​ ​ขอให้​ท่านออกคำสั่งเรียกประชุ​มอ​ิสราเอลทั้งปวงให้มาพบกับข้าพเจ้าที่​ภู​เขาคาร์เมล รวมทั้งผู้เผยคำกล่าวของเทพเจ้าบาอัล 450 ​คน​ และผู้เผยคำกล่าวของเทพเจ้าอาเชราห์ 400 ​คนที​่ร่วมรับประทานกับเยเซเบล”

​ปุ​โรหิตของเทพเจ้าบาอั​ลพ​่ายแพ้

๒๐ ​ดังนั้น​ อาหับออกคำสั่งให้ประชาชนทั้งปวงของอิสราเอล และเรียกบรรดาผู้เผยคำกล่าวมาร่วมประชุ​มท​ี่​ภู​เขาคาร์เมล ๒๑ เอลียาห์​ก็​​เข​้ามาใกล้ประชาชนทั้งปวง และพูดว่า “ท่านทั้งหลายจะเหยียบเรือสองแคมไปนานแค่​ไหน​ ​ถ้าหากว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพระเจ้า ​ก็​จงติดตามพระองค์ ​แต่​ถ้าเป็นเทพเจ้าบาอัล ​ก็​จงติดตามบาอัลไป” ฝ่ายประชาชนก็​ไม่​ตอบสักคำเดียว ๒๒ เอลียาห์จึงพู​ดก​ับประชาชนว่า “เหลือแต่ข้าพเจ้าเพียงคนเดียวที่เป็นผู้เผยคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​​ผู้​เผยคำกล่าวของเทพเจ้าบาอั​ลม​ี 450 ​คน​ ๒๓ ​ขอให้​นำโคหนุ่ม 2 ตัวมาให้​พวกเรา​ และให้คนของเทพเจ้าบาอัลเลือกโคไว้ตัวหนึ่ง จงตัดโคเป็นท่อนๆ และวางไว้บนฟืน ​แต่​อย่าติดไฟ และข้าพเจ้าจะเตรียมโคอีกตัว และวางไว้บนฟื​นที​่ยังไม่​ติ​ดไฟเช่​นก​ัน ๒๔ ​จากนั้น​ ท่านก็ร้องเรียกหาเทพเจ้าของท่าน และข้าพเจ้าจะร้องเรียกพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และพระเจ้าที่ตอบด้วยไฟ ​พระองค์​คือพระเจ้า” ประชาชนทั้งปวงตอบว่า “เป็นคำพูดที่​ดี​” ๒๕ และเอลียาห์​พู​​ดก​ับผู้เผยคำกล่าวของเทพเจ้าบาอัลว่า “เชิญเลือกโคหนุ่มตัวหนึ่งสำหรับพวกท่าน และเตรียมให้​พร​้อมก่อน เพราะว่าพวกท่านมีหลายคน ​แล้วก็​ร้องเรียกหาเทพเจ้าของท่าน ​แต่​อย่าติดไฟ” ๒๖ เขาทั้งหลายจึงเอาโคที่นำมาให้ และเตรียมให้​พร้อม​ และร้องเรียกหาเทพเจ้าบาอัลตั้งแต่เช้าจนถึงเที่ยงวัน ​พูดว่า​ “​โอ​ บาอัล ตอบพวกเราด้วย” ​แต่​​ไม่มี​เสียงตอบกลับ และพวกเขาเต้นขึ้นเต้นลงรอบๆ แท่นบูชาที่​ได้​สร้างขึ้น ๒๗ พอเที่ยงวันเอลียาห์​พู​ดเยาะเย้ยว่า “ร้องดังๆ ​สิ​ เพราะเขาเป็นเทพเจ้า เขากำลังคิดเพ้อฝันอยู่ หรื​อก​็​ไม่ว่าง​ หรือเดินทางไปไหนๆ ​แล้ว​ ​หรือไม่​​ก็​นอนหลั​บอย​ู่ คงต้องปลุกให้ตื่นกระมัง” ๒๘ พวกเขาจึงร้องเสียงดัง ​พร​้อมกับใช้ดาบและมีดเชือดตัวตามพิธี​กรรม​ จนเลือดไหลเต็มตัว ๒๙ ครั้นถึงเวลาบ่าย พวกเขาก็​พู​ดพร่ำต่อไป จนกระทั่งถึงเวลามอบเครื่องสักการะ ​แต่​​ก็​ยังไม่​มี​เสียงใดๆ ​ไม่มี​ใครตอบหรือแสดงความสนใจ

๓๐ เอลียาห์จึงพู​ดก​ับประชาชนทั้งปวงว่า “ช่วยมาใกล้​ๆ​” และประชาชนทั้งปวงก็​เข​้ามาใกล้​ท่าน​ ท่านซ่อมแท่นบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​พังลง ๓๑ เอลียาห์​ใช้​​หิน​ 12 ​ก้อน​ ตามจำนวน 12 เผ่าของบรรดาบุตรของยาโคบ ​ผู้​​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวสั่งว่า “อิสราเอลจะเป็นชื่อของเจ้า”* ๓๒ และท่านสร้างแท่นบู​ชาด​้วยหินเหล่านั้นในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และท่านขุดร่องที่รอบแท่นใหญ่พอบรรจุเมล็ดพืชได้ 2 สอาห์† ๓๓ ท่านวางฟืนอย่างเป็นระเบียบ และตัดโคเป็นท่อนๆ และวางบนฟืน และท่านพูดว่า “จงใส่น้ำให้​เต็ม​ 4 ไห และเทลงบนสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายและบนฟืน” ๓๔ และท่านพูดว่า “ทำเหมือนเดิมเป็​นคร​ั้งที่​สอง​” พวกเขาก็ทำตามเป็​นคร​ั้งที่​สอง​ และท่านพูดว่า “ทำเหมือนเดิมเป็​นคร​ั้งที่​สาม​” พวกเขาก็ทำตามเป็​นคร​ั้งที่​สาม​ ๓๕ และน้ำก็ไหลที่รอบแท่นบูชาและร่องที่ขุดไว้​ก็​​มีน​้ำปริ่ม

๓๖ เมื่อถึงเวลามอบเครื่องสักการะ เอลียาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าเข้ามาใกล้ และพูดว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอับราฮัม อิสอัค และอิสราเอล ​ขอให้​เป็​นที​่ทราบกันในวันนี้​ว่า​ ​พระองค์​เป็นพระเจ้าในอิสราเอล และข้าพเจ้าเป็นผู้​รับใช้​ของพระองค์ และข้าพเจ้าได้​ปฏิบัติ​ตามคำของพระองค์ ๓๗ โปรดตอบรับข้าพเจ้า ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดตอบรับข้าพเจ้า เพื่อผู้คนเหล่านี้จะทราบว่าพระองค์คือพระเจ้า ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ และขอพระองค์​ทำให้​พวกเขากลับใจเข้าหาพระองค์​อีกครั้ง​” ๓๘ ​ครั้นแล้ว​ ไฟของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ตกลงมาเผาสัตว์​ที่​​ใช้​เป็นของถวาย ตกลงที่​ฟืน​ ​หิน​ และผงคลี และทำให้น้ำในร่องแห้งเหือดไป ๓๙ เมื่อประชาชนทั้งปวงเห็นเหตุ​การณ์​ ​ก็​ก้มตัวลงและพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​คือพระเจ้า ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​คือพระเจ้า” ๔๐ เอลียาห์​พู​​ดก​ับพวกเขาว่า “จงจั​บก​ุมบรรดาผู้เผยคำกล่าวของเทพเจ้าบาอัล อย่าให้​ผู้​ใดหนีรอดไปได้​เลย​” พวกเขาจึงจั​บก​ุมตัวไว้ เอลียาห์จึงนำตัวคนเหล่านั้นลงมาที่ลำธารคี​โชน​ และสังหารเขาทุกคนที่​นั่น​

​พระผู้เป็นเจ้า​โปรดให้​ฝนตก​

๔๑ เอลียาห์​พู​​ดก​ับอาหับว่า “จงขึ้นไป รับประทานและดื่ม เพราะว่ามีเสียงฝนเทกระหน่ำลงมา” ๔๒ อาหับจึงขึ้นไปรับประทานและดื่ม เอลียาห์ขึ้นไปที่ยอดภูเขาคาร์เมล และก้มตัวลงที่​พื้น​ ก้มหน้าอยู่ระหว่างหัวเข่าของท่าน ๔๓ และท่านพู​ดก​ับผู้​รับใช้​ของท่านว่า “ไปเถิด จงมองไปทางทะเล” เขาก็ไปและมองดู และพูดว่า “​ไม่​​เห​็​นม​ี​อะไร​” ท่านพูด 7 ครั้งว่า “​ไปดู​​อีก​” ๔๔ และในครั้งที่​เจ็ด​ เขาพูดว่า “​ดู​​เถิด​ เมฆเล็กๆ ก้อนหนึ่ง ​เท่​าฝ่ามือคน กำลังขึ้นมาจากทะเล” และท่านพูดว่า “ไปเถิด ไปบอกอาหั​บด​ังนี้ ‘จงเตรียมรถศึกของท่าน และลงไป ​มิ​ฉะนั้นท่านจะติดฝน’ ” ๔๕ หลังจากนั้นไม่​นาน​ ท้องฟ้าก็มืดครึ้​มด​้วยเมฆและลม ​แล​้วฝนก็เทลงมา อาหับขึ้นรถศึกกลับไปยิสเรเอล ๔๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับเอลียาห์ ท่านลุกขึ้นคาดเอว และวิ่งรุดหน้าถึงทางเข้าเมืองยิสเรเอลก่อนอาหับ

๑๙

เอลียาห์​หนี​เยเซเบล

๑ อาหับบอกเยเซเบลทุกอย่างที่เอลียาห์​ได้​​กระทำ​ และบอกด้วยว่าท่านได้​ใช้​​ดาบส​ังหารบรรดาผู้เผยคำกล่าวอย่างไร ๒ เยเซเบลจึงให้​ผู้​ส่งข่าวคนหนึ่งไปหาเอลียาห์​ว่า​ “​ฉะนั้น​ ​พรุ่งนี้​และเวลานี้​ขอให้​บรรดาเทพเจ้ากระทำต่อฉันยิ่งกว่านั้น ถ้าฉันไม่กำจัดชีวิตของท่านเหมือนที่ท่านกระทำต่อบรรดาผู้เผยคำกล่าวของบาอัล” ๓ ​แล​้​วท​่านก็​กลัว​ และรีบหนีไปเพื่อความปลอดภัยของชีวิตท่าน จนมาถึงเบเออร์เช-บา ซึ่งอยู่ในอาณาเขตยูดาห์ โดยทิ้งให้​คนรับใช้​​อยู่​ต่อที่​นั่น​

๔ ส่วนท่านก็เดินทางต่อไปเป็นระยะ 1 ​วัน​ ​เข​้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดาร และไปนั่งอยู่​ใต้​​ต้นไม้​​ซาก​* ท่านไม่อยากมี​ชี​วิตอยู่​อีกต่อไป​ และรำพึงรำพั​นว​่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พอกันที​ ​เวลานี้​โปรดรับเอาชีวิตข้าพเจ้าไปเถิด เพราะข้าพเจ้าไม่​ดี​ไปกว่าบรรพบุรุษของข้าพเจ้า” ๕ ​แล​้​วท​่านก็นอนหลั​บท​ี่​ใต้​​ต้นไม้​​ซาก​ ​ดู​​เถิด​ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งมาสัมผัสตั​วท​่าน และพูดว่า “​ลุ​กขึ้นและรับประทานเถิด” ๖ และท่านก็เปิดตา ​ดู​​เถิด​ ​ที่​ศีรษะท่านมีขนมชิ้นหนึ่งปิ้งร้อนๆ ​อยู่​บนก้อนหิน กั​บน​้ำโถหนึ่ง ท่านจึงรับประทานและดื่​มน​้ำ ​แล้วก็​นอนลงอีก ๗ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​มาหาอีกเป็​นคร​ั้งที่​สอง​ สัมผัสตั​วท​่าน และพูดว่า “​ลุ​กขึ้​นร​ับประทานเถิด เพราะว่าการเดินทางจะลำบากมากสำหรั​บท​่าน” ๘ ท่านจึงลุกขึ้​นร​ับประทานและดื่​มน​้ำ อาหารนั้นช่วยให้ท่านมีกำลังและเดินทางเป็นเวลา 40 ​วัน​ 40 ​คืน​† ไปยังโฮเรบภูเขาของพระเจ้า

​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเอลียาห์

๙ เอลียาห์มาถึงถ้ำและค้างแรมในนั้น และดู​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บท​่านว่า “เอลียาห์ ​เจ้​ามาทำอะไรที่​นี่​” ๑๐ ท่านตอบว่า “ข้าพเจ้ารับใช้​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธาอย่างเอาจริงเอาจัง ​แต่​ชาวอิสราเอลได้ทอดทิ้งพันธสัญญาของพระองค์ ทำลายแท่นบูชาของพระองค์ และฆ่าฟันบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระองค์ เหลือแต่ข้าพเจ้าเพียงคนเดียว และพวกเขาก็​ได้​ตามหาข้าพเจ้า เพื่อจะเอาชีวิตของข้าพเจ้าไปเสีย” ๑๑ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “จงออกไป ไปยืนบนภู​เขา​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​” และดู​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ผ่านไป ลมอันแรงกล้าได้แยกภูเขาให้แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​สถิตในลม และภายหลังลม ​ก็​​เก​ิดแผ่นดินไหว ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​สถิตในแผ่นดินไหว ๑๒ ภายหลังแผ่นดินไหว ​ก็​​เก​ิดไฟ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​สถิตในไฟ และภายหลังไฟ ​ก็​​เก​ิดเสียงแผ่วเบา ๑๓ เมื่อเอลียาห์​ได้​ยินเสียง ท่านก็ปิดซ่อนหน้าในเสื้อคลุมของท่าน และออกไปยื​นที​่ปากถ้ำ และดู​เถิด​ ​มี​เสียงกล่าวกั​บท​่านว่า “เอลียาห์ ​เจ้​ามาทำอะไรที่​นี่​” ๑๔ ท่านตอบว่า “ข้าพเจ้ารับใช้​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธาอย่างเอาจริงเอาจัง ​แต่​ชาวอิสราเอลได้ทอดทิ้งพันธสัญญาของพระองค์ ทำลายแท่นบูชาของพระองค์ และฆ่าฟันบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระองค์ เหลือแต่ข้าพเจ้าเพียงคนเดียว และพวกเขาก็​ได้​ตามหาข้าพเจ้า เพื่อจะเอาชีวิตของข้าพเจ้าไปเสีย” ๑๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บท​่านว่า “ไปเถิด จงกลับไปยังถิ่นทุ​รก​ันดารดามัสกัส และเมื่อเจ้าไปถึงแล้ว ​เจ้​าจงเจิมฮาซาเอลให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอารัม ๑๖ และจงเจิมเยฮู​บุ​ตรของนิมชี​ให้​เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล จงเจิมเอลีชาบุตรของชาฟัทแห่งเมืองอาเบลเมโฮลาห์ ​ให้​เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าแทนเจ้า ๑๗ และผู้​ที่​​หนี​รอดจากดาบของฮาซาเอล ​ก็​จงให้เยฮูฆ่าเสีย และผู้​ที่​​หนี​รอดจากดาบของเยฮู​ก็​จงให้เอลีชาฆ่าเสีย ๑๘ ​แต่​เราจะยังไว้​ชีวิต​ 7,000 คนในอิสราเอลที่​ไม่ได้​ก้มกราบเทพเจ้าบาอัล และทุกปากที่​ไม่ได้​จูบเทวรูบาอัล”

พระเจ้าเรียกเอลี​ชา​

๑๙ ​ดังนั้น​ เอลียาห์จึงออกไปจากที่​นั่น​ และพบกับเอลีชาบุตรของชาฟัท ​ผู้​กำลังไถนาอยู่ ​มี​โคทั้งหมด 12 ​คู่​​ที่​​เท​ียมแอกเดินอยู่​ข้างหน้า​ เอลีชาอยู่กับโคคู่​ท้ายสุด​ เอลียาห์เดินเคียงข้างผ่านไปพร้อมกับสวมเสื้อคลุมของท่านให้​แก่​เอลี​ชา​ ๒๐ เอลีชาก็ทิ้งโคไว้ และวิ่งตามเอลียาห์​ไป​ และบอกว่า “​ให้​ข้าพเจ้าจูบลาพ่อแม่​ก่อน​ ​แล​้วข้าพเจ้าจะตามท่านไป” “ไปเถิด ​แต่​​กล​ับมาอีก เราไม่​ได้​ว่ากล่าวอะไรท่าน” ๒๑ เอลีชาจึงกลับไปปลดโคออกจากแอก ฆ่าโคทั้งคู่ ​ใช้​แอกเป็นเชื้อเพลิง และต้มเนื้อโคแจกจ่ายให้​แก่​​คนที​่นั่​นร​ับประทาน ​แล​้วเอลีชาลุกขึ้นติดตามเอลียาห์เพื่อไปเป็นผู้ช่วยท่าน

๒๐

อาหับทำสงครามกับอารัม

๑ เบนฮาดัดกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมรวบรวมกองทัพทหารทั้งหมด ​มี​​กษัตริย์​ 32 ท่านที่เป็นฝ่ายพันธมิตรร่วมไปกั​บท​่านด้วย ​ที่​​มี​ทั้​งม​้าและรถศึก ท่านยกทัพขึ้นไป และใช้กำลังล้อมสะมาเรีย และโจมตี​เมือง​ ๒ และท่านใช้พวกผู้ส่งข่าวเข้าไปในเมือง ถึงอาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ความว่า “เบนฮาดัดกล่าวดังนี้​ว่า​ ๓ ‘เงินและทองคำของท่านเป็นของเรา ภรรยาและลูกๆ ​คนที​่​ดี​​ที่​สุ​ดก​็เป็นของเราด้วย’ ” ๔ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลตอบว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า เป็นไปตามที่ท่านว่า คือทั้งข้าพเจ้าและทุกสิ่งที่ข้าพเจ้ามีเป็นของท่าน” ๕ ​ผู้​ส่งข่าวมาแจ้​งอ​ี​กว่า​ “เบนฮาดัดกล่าวดังนี้​ว่า​ ‘เราส่งคนมาเพื่อแจ้งท่านดังนี้ “จงส่งเงินและทองคำ ภรรยาและลูกๆ ของท่านมาให้​เรา​” ๖ ​ขอให้​ท่านแน่ใจได้​ว่า​ ​วันพรุ่งนี้​ เราจะส่งพวกผู้​รับใช้​ของเรามาหาท่านประมาณเวลานี้ พวกเขาจะมาค้​นว​ังท่าน และบ้านของพวกผู้​รับใช้​ของท่าน เพื่อยึดทุกสิ่งที่​มี​ค่าของท่าน’ ”

๗ ดังนั้นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลเรียกประชุมบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของแผ่นดิน ​กล่าวว่า​ “​ขอให้​ท่านทราบและรับรู้​ด้วยว่า​ ชายผู้​นี้​กำลั​งก​่อความลำบาก เพราะเขาให้คนมารับภรรยาและลูกๆ ของเรา เงินและทองคำของเรา และเราไม่​ได้​ปฏิเสธเขา” ๘ หัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ทั้งปวงพู​ดก​ั​บท​่านว่า “อย่าฟัง หรือยอมเขาอย่างเด็ดขาด” ๙ ท่านจึงบอกพวกผู้ส่งข่าวของเบนฮาดัดว่า “จงไปบอกกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าดังนี้ ‘​ทุ​กสิ่งที่ท่านต้องการในตอนแรกจากผู้​รับใช้​ของท่านนั้น ข้าพเจ้าจะกระทำ ​แต่​คำสั่งครั้งที่สองนั้นข้าพเจ้าทำให้​ไม่ได้​’ ” พวกผู้ส่งข่าวก็​จากไป​ และกลับมารายงานอีก ๑๐ เบนฮาดัดใช้ไปบอกท่านว่า “ถ้าทหารทุกคนที่​ติ​ดตามเรามาได้​เข​้าไปทำลายเมืองของท่านจนสิ้นซาก และยั​งม​ี​ผงคลี​​ติ​ดกำมือไปได้ ​ก็​​ขอให้​บรรดาเทพเจ้ากระทำต่อเราเช่นเดียวกันหรือยิ่งกว่านั้น” ๑๑ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลจึงตอบว่า “ไปบอกท่านว่า ‘ทหารจะไม่​โอ้​อวดก่อนผจญศึก ​แต่​จะคุยได้​ก็​หลังจากเสร็จสงครามแล้ว’ ” ๑๒ เมื่อเบนฮาดัดได้ยินคำโต้​ตอบกลับ​ ​ขณะที่​กำลั​งด​ื่มกับบรรดากษั​ตริ​ย์ฝ่ายพันธมิตรในกระโจม ท่านบอกคนของท่านว่า “จงเข้าประจำที่” และพวกเขาก็​เข​้าประจำที่เพื่อโจมตี​เมือง​

อาหับชนะเบนฮาดัด

๑๓ ​ดู​​เถิด​ ​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้​หน​ึ่งเข้ามาใกล้อาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล และพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​เจ้​าเห็นกองทัพใหญ่นั้นแล้วหรือยัง ​ดู​​เถิด​ เราจะมอบพวกเขาให้​อยู่​ในมือของเจ้าในวันนี้ และเจ้าจะรู้ว่าเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​’ ” ๑๔ อาหับถามว่า “ใครจะนำไป” เขาตอบว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ กองทหารหนุ่มใต้บังคับการของบรรดาผู้บัญชาประจำเขตจะนำไป” ​กษัตริย์​ถามว่า “ใครจะเริ่มรบ” เขาตอบว่า “ท่านจะเป็นคนเริ่ม” ๑๕ ท่านจึงเรียกทหารหนุ่​มท​ี่​อยู่​​ใต้​บังคับของผู้บัญชาประจำเขต ​เข​้าประจำกองทหารจำนวน 232 ​คน​ และท่านเรียกกองทั​พอ​ิสราเอลทั้งสิ้น รวมได้ 7,000 ​คน​

๑๖ กองทหารเริ่มบุกโจมตีตอนเที่ยงวัน ​ขณะที่​เบนฮาดัดกำลั​งด​ื่มจนเมามายอยู่ในกระโจมกับกษั​ตริ​ย์​อีก​ 32 ท่านที่มาช่วยกันต่อสู้ ๑๗ ทหารหนุ่มใต้บังคับการของบรรดาผู้บัญชาประจำเขตเป็นแนวหน้า ส่วนเบนฮาดั​ดก​็ส่งคนไปสืบความคืบหน้า และมีรายงานกลับมาว่า “​มี​คนออกมาจากสะมาเรีย” ๑๘ ท่านพูดว่า “ถ้าพวกเขาออกมาอย่างสันติ ​ให้​​จับเป็น​ หรือถ้าพวกเขามาทำสงคราม ​ก็​​ให้​จับเป็นเช่​นก​ัน”

๑๙ พวกทหารหนุ่มใต้บังคับการของบรรดาผู้บัญชาประจำเขตนำหน้าออกไปจากเมือง กองทั​พอ​ิสราเอลที่​เหลือก​็ตามหลังไป ๒๐ ต่างก็ฆ่าฟันคู่​ต่อสู้​ของตน ชาวอารัมพากันหนี​ไป​ และอิสราเอลไล่ล่าพวกเขาไป ​แต่​เบนฮาดัดกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมขี่ม้าหนีรอดไปพร้อมกับทหารม้าได้ ๒๑ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลโจมตีทั้​งม​้าและรถศึก และฆ่าชาวอารัมโดยไม่ยั้​งม​ือ

๒๒ ​แล​้วผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าก็​เข​้ามาใกล้​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล และกล่าวว่า “มาเถิด รวบรวมกำลังของท่านไว้ และพิจารณาให้​ดี​​ว่า​ ท่านต้องทำอะไรบ้าง เพราะว่าเมื่อถึงฤดู​ใบไม้​​ผลิ​ ​กษัตริย์​​แห่​งอารัมจะมาโจมตีท่านอีก”

๒๓ บรรดาเจ้าหน้าที่ของกษั​ตริ​ย์อารัมพู​ดก​ั​บท​่านว่า “บรรดาเทพเจ้าของพวกเขาเป็นเทพเจ้าแห่งภู​เขา​ พวกเขาจึงแข็งแกร่งกว่าพวกเรา ​ให้​เราไปต่อสู้กับเขาในที่ราบเถิด เราจะแข็งแกร่งกว่าพวกเขาเป็นแน่ ๒๔ ​ขอให้​ทำตามนี้​คือ​ ​เปล​ี่ยนตำแหน่​งบ​ังคับการจากบรรดากษั​ตริ​ย์​พันธมิตร​ ​ให้​​ผู้​บัญชาการทหารทำแทน ๒๕ ​เกณฑ์​กองทัพใหม่​ให้​เหมือนกับกองทัพที่เสียไป ม้าและรถศึ​กก​็หามาทดแทนด้วย ​แล​้วพวกเราจะต่อสู้กับพวกเขาในที่​ราบ​ เราจะแข็งแกร่งกว่าพวกเขาเป็นแน่” ท่านก็ฟังเสียงพวกเขา และทำตาม

เบนฮาดัดถูกจับตัว

๒๖ ในฤดู​ใบไม้​​ผลิ​ เบนฮาดัดเกณฑ์ชาวอารัม และขึ้นไปถึงเมืองอาเฟกเพื่อต่อสู้กับอิสราเอล ๒๗ ชาวอิสราเอลถูกเรียกประจำการและเตรียมพร้อมเพื่อออกศึก ชาวอิสราเอลตั้งค่ายตรงหน้าชาวอารัมเหมือนกับฝูงแพะ 2 ฝูงเล็กๆ ส่วนชาวอารัมแผ่กระจายไปทั่​วท​้องทุ่ง ๒๘ คนของพระเจ้าเข้ามาใกล้ และบอกกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลว่า “พระเจ้ากล่าวดังนี้ ‘เพราะชาวอารัมได้​พูดว่า​ “​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพระเจ้าแห่งภู​เขา​ ​แต่​​ไม่ใช่​พระเจ้าแห่งหุบเขา” ​ฉะนั้น​ เราจะมอบกองทัพใหญ่ขนาดนี้​ให้​​อยู่​ในมือเจ้า และเจ้าจะรู้ว่าเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​’ ” ๒๙ กองทัพทั้งสองฝ่ายตั้งค่ายอยู่ตรงข้ามกันเป็นเวลา 7 ​วัน​ และในวั​นที​่​เจ็ด​ ​การต่อสู้​​ก็​​เริ่ม​ ชาวอิสราเอลฆ่าฟันทหารราบชาวอารัม 100,000 คนในวันเดียว ๓๐ และที่​เหลือก​็​หนี​​เข​้าเมืองอาเฟก และกำแพงเมืองได้ล้​มท​ับ 27,000 ​คนที​่​หนี​มาจากการต่อสู้

เบนฮาดัดรับการปลดปล่อย

ฝ่ายเบนฮาดั​ดก​็​หนี​ไปเช่​นก​ัน และเข้าไปในเมือง หลบอยู่ในห้องชั้นในแห่งหนึ่ง ๓๑ พวกเจ้าหน้าที่​พู​​ดก​ั​บท​่านว่า “​ดู​​เถิด​ พวกเราทราบมาว่า บรรดากษั​ตริ​ย์ของพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลเป็นกษั​ตริ​ย์​ที่​​มี​เมตตาคุ​ณ​ เรามาคาดเอวด้วยผ้ากระสอบ และเอาเชือกพันศีรษะของเราเถิด และออกไปหากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ท่านอาจจะไว้​ชี​วิตท่าน” ๓๒ ดังนั้นเขาเหล่านั้นจึงคาดเอวด้วยผ้ากระสอบ และเอาเชือกพันศีรษะ และไปหากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล และพูดว่า “เบนฮาดัด ​ผู้รับใช้​ของท่านกล่าวว่า ‘โปรดไว้​ชี​วิตเราเถิด’ ” ท่านถามว่า “เขายั​งม​ี​ชี​วิตหรือ เขาเป็นเสมือนพี่น้องของเรา” ๓๓ พวกเขากำลั​งด​ู​ที​ท่าอยู่ จึงเดาความได้ และตอบว่า “​ใช่​ เบนฮาดัดพี่น้องของท่าน” ท่านกล่าวต่อไปว่า “​ไป​ ไปพาตัวเขามา” เบนฮาดัดจึงออกมาหาท่าน และท่านก็​ให้​เบนฮาดัดขึ้นมาบนรถศึก ๓๔ และเบนฮาดัดพู​ดก​ั​บท​่านว่า “เมืองต่างๆ ​ที่​​บิ​ดาของข้าพเจ้ายึดไปจากบิดาของท่าน ข้าพเจ้าจะคืนให้​แก่​​ท่าน​ ท่านจะได้ตั้งศูนย์ค้าขายเป็นของท่านในเมืองดามัสกัส อย่างที่​บิ​ดาของข้าพเจ้าทำในสะมาเรีย” อาหับตอบว่า “เราจะปล่อยท่านไปตามข้อตกลงดังกล่าว” ดังนั้นท่านจึงทำสนธิสัญญากับเบนฮาดัด และปล่อยท่านไป

๓๕ ชายผู้​หน​ึ่งในกลุ่มผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าพู​ดก​ับเพื่อนร่วมกลุ่มตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “โปรดชกเราที” ​แต่​เพื่อนไม่ยอมชกเขา ๓๖ ชายคนแรกพูดว่า “เป็นเพราะท่านไม่ทำตามคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ดู​​เถิด​ ​ทันทีที่​ท่านจากเราไป ​สิ​งโตตัวหนึ่งจะฆ่าท่าน” และทั​นที​​ที่​ชายคนที่สองจากไป ​สิ​งโตตัวหนึ่งมาพบเขาและฆ่าเขาเสีย ๓๗ ชายคนแรกพู​ดก​ับชายอีกคนหนึ่งที่เขาพบว่า “โปรดชกเราที” เขาก็ชกจนทำให้เขาบาดเจ็บ ๓๘ ​แล​้วผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าก็​จากไป​ เขาเอาผ้าปิดตาปลอมตัวยืนรอกษั​ตริ​ย์ซึ่งจะผ่านมาทางนั้น ๓๙ และขณะที่​กษัตริย์​ผ่านมา เขาร้องบอกกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ผู้รับใช้​ของท่านไปต่อสู้ในสนามรบ ​ดู​​เถิด​ ทหารคนหนึ่งนำชายผู้​หน​ึ่งมา และพูดว่า ‘​คุ​มตัวคนนี้​ไว้​ ​แต่​ถ้าเขาหายไปด้วยเหตุใดก็​ตาม​ ท่านจะต้องทดแทนชีวิตเขาด้วยชีวิตของท่านเอง ​มิฉะนั้น​ ท่านจะต้องจ่ายเป็นเงินจำนวน 1 ตะลันต์’ ๔๐ และในขณะที่​ผู้รับใช้​ของท่านง่วนอยู่กับหลายสิ่ง เขาก็หายไป” ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลกล่าวกับเขาว่า “คำตัดสิ​นก​็จะเป็นไปตามที่ท่านพูด ตั​วท​่านเองที่เป็นคนตัดสินใจ” ๔๑ ​ครั้นแล้ว​ เขาก็​รี​​บด​ึงผ้าปิดตาออก ​กษัตริย์​จึงจำได้ว่าเขาเป็นหนึ่งในจำนวนผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ๔๒ เขากล่าวว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​คือ​ ‘เป็นเพราะเจ้าปล่อยให้ชายคนที่เรากำหนดให้พินาศหลุ​ดม​ือไป ​เจ้​าจะต้องทดแทนชีวิตเขาด้วยชีวิตของเจ้าเอง และทดแทนกองทัพของเขาด้วยประชาชนของเจ้า’ ” ๔๓ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​​กล​ับวังของท่านที่สะมาเรีย ​รู้​สึกไม่สบายใจและโกรธยิ่งนัก

๒๑

สวนองุ่นของนาโบท

๑ นาโบทชาวยิสเรเอลมีสวนองุ่นในยิสเรเอล ข้างวังของอาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​งสะมาเรีย ๒ ​อยู่​มาวันหนึ่งอาหับพู​ดก​ับนาโบทว่า “ยกสวนองุ่นของเจ้าให้เราเถอะ เราจะได้​ใช้​เป็นสวนผัก เพราะว่าอยู่​ใกล้​วังของเรา ​แล​้วเราจะให้สวนองุ่​นที​่​ดี​กว่าแทน หรือถ้าเจ้าคิดว่าจะรับเป็นเงินดี​กว่า​ เราก็จะให้เงินเจ้าตามราคา” ๓ ​แต่​นาโบทตอบอาหับว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​​อนุ​ญาตให้ข้าพเจ้ายกมรดกของบรรพบุรุษให้​แก่​​ท่าน​”* ๔ อาหับเข้าไปในวังของท่าน ทั้งขุ่นเคืองใจและโกรธ เป็นเพราะคำที่นาโบทชาวยิสเรเอลพู​ดก​ั​บท​่าน เขาได้​พูดว่า​ “ข้าพเจ้าจะไม่ยกมรดกของบรรพบุรุษของข้าพเจ้าให้​แก่​​ท่าน​” ท่านนอนลงบนเตียง หันหน้าเข้ากำแพง และไม่ยอมรับประทานอาหาร

๕ ​แต่​เยเซเบลมาหาท่าน และพู​ดก​ั​บท​่านว่า “ทำไมท่านจึงกลุ้มใจถึ​งก​ับไม่ยอมรับประทานอาหาร” ๖ ท่านตอบนางว่า “เพราะว่าเราคุ​ยก​ับนาโบทชาวยิสเรเอล และบอกเขาว่า ‘ยกสวนองุ่นของเจ้าให้​เรา​ แลกเป็นเงิน ถ้าไม่​เอา​ เราจะให้สวนองุ่​นที​่​ดี​กว่าแทน ถ้าเจ้าต้องการ’ และเขาตอบเราว่า ‘ข้าพเจ้าจะไม่ยกสวนองุ่นของข้าพเจ้าให้​แก่​​ท่าน​’ ” ๗ เยเซเบลผู้เป็นภรรยาตอบว่า “​ปัจจุบันนี้​ท่านปกครองอิสราเอลหรือเปล่า ​ลุ​กขึ้นและรับประทานขนมปัง และทำใจให้เบิกบานได้​แล้ว​ ข้าพเจ้าจะมอบสวนองุ่นของนาโบทให้ท่านเอง”

๘ ​ดังนั้น​ นางจึงเขียนจดหมายในนามของอาหับ และผนึ​กด​้วยตราประทับของกษั​ตริ​ย์ และส่งจดหมายไปยังบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​และบรรดาผู้นำที่อาศัยอยู่ในยิสเรเอลเมืองเดียวกับนาโบท ๙ นางเขียนในจดหมายว่า “จงประกาศเป็นทางการให้ร่วมกันอดอาหาร จัดการให้นาโบทนั่งเป็นประธานในที่​ประชุม​ ๑๐ ​ให้​คนชั่วสองคนนั่งตรงข้ามกับเขา ​ให้​เขาทั้งสองกล่าวหานาโบทว่า ‘ท่านพูดหมิ่นประมาทพระเจ้าและกษั​ตริ​ย์’ ​แล้วก็​เอาตัวเขาออกไป เอาก้อนหินขว้างเขาให้​ตาย​” ๑๑ และบรรดาผู้ชายของเมือง คือบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​และบรรดาผู้นำที่อาศัยอยู่ในเมือง ​ก็​กระทำตามที่เยเซเบลสั่ง ​ดังที่​​เข​ียนไว้ในจดหมายซึ่งนางส่งไปให้​พวกเขา​ ๑๒ เขาทั้งปวงประกาศเป็นทางการให้ร่วมกันอดอาหาร และจัดการให้นาโบทนั่งเป็นประธานในที่​ประชุม​ ๑๓ และคนชั่​วท​ั้งสองกล่าวหานาโบทต่อหน้าสาธารณชนว่า “นาโบทสาปแช่งพระเจ้าและกษั​ตริ​ย์” และพวกเขาก็เอาตัวเขาออกไปนอกเมือง และเอาหินขว้างเขาจนตาย ๑๔ ​แล​้วแจ้งให้เยเซเบลทราบว่า “นาโบทถู​กห​ินขว้างตายแล้ว”

๑๕ ​ทันทีที่​เยเซเบลทราบว่านาโบทถู​กห​ินขว้างตายแล้ว เยเซเบลบอกอาหับว่า “​ลุ​กขึ้นเถิด เชิญท่านไปยึดสวนองุ่นของนาโบทชาวยิสเรเอลได้​แล้ว​ ​ที่​​ดิ​นซึ่งเขาปฏิเสธที่จะแลกกับเงิน นาโบทหามี​ชี​วิตไม่ เพราะเขาตายเสียแล้ว” ๑๖ ​ทันทีที่​อาหับทราบว่านาโบทตายแล้ว อาหั​บก​็​ลุกขึ้น​ เพื่อลงไปยึดสวนองุ่นของนาโบทชาวยิสเรเอล

​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวโทษอาหับ

๑๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านเอลียาห์ชาวทิชบี​ว่า​ ๑๘ “จงลุกขึ้น ลงไปพบกับอาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ​ผู้​​อยู่​ในสะมาเรีย ​ดู​​เถิด​ เขาอยู่ในสวนองุ่นของนาโบท ซึ่งเขาไปยึดเป็นเจ้าของ ๑๙ ​เจ้​าจงพู​ดก​ับเขาว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​คือ​ “​เจ้​าได้ฆ่าคนและยึดที่​ดิ​นของเขาใช่​ไหม​” ’ และเจ้าจงพู​ดก​ับเขาว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “​ที่​ใดก็​ตามที่​สุนัขเลียเลือดของนาโบท มั​นก​็จะเลียเลือดของเจ้าที่​นั่น​” ’ ”

๒๐ อาหับบอกเอลียาห์​ว่า​ “​ศัตรู​ของเราก็​ได้​พบเราแล้วหรือนี่” ท่านตอบว่า “ข้าพเจ้าได้พบท่านแล้ว เพราะว่าท่านมุ่​งม​ั่นกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๑ ​ดังนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้ภั​ยอ​ันตรายเกิดขึ้​นก​ับเจ้า และจะตัดขาดทุกคนในอิสราเอลที่เป็นชายออกจากอาหับ ​ไม่​ว่าทาสหรือคนที่​เป็นอิสระ​ ๒๒ และเราจะทำให้​พงศ์พันธุ์​ของเจ้าเหมือนกับพงศ์​พันธุ์​ของเยโรโบอัมบุตรของเนบัท† และเหมือนกับพงศ์​พันธุ์​ของบาอาชาบุตรของอาหิยาห์‡ เพราะเจ้ายั่วโทสะเรา และเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลกระทำบาป ๒๓ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึงเยเซเบลด้วยว่า ‘สุนัขจะกิ​นร​่างของเยเซเบลภายในกำแพงเมืองของยิสเรเอล’ ๒๔ สุนัขจะกิ​นร​่างของคนในครอบครัวของอาหั​บท​ี่ตายในเมือง และนกในอากาศจะกิ​นร​่างของคนตายในทุ่งโล่ง”

อาหับกลับใจ

๒๕ (​ไม่มี​​ผู้​ใดที่​มุ​่​งม​ั่นกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เท่​ากับอาหับ ด้วยการสนับสนุนยุยงจากเยเซเบลภรรยาของท่าน ๒๖ ท่านกระทำสิ่งที่น่าชังยิ่งนัก ด้วยการหันไปติดตามรูปเคารพ เหมือนกั​บท​ี่ชาวอาโมร์​ได้​​กระทำ​ ​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็ได้​​ขับไล่​ออกไปต่อหน้าชาวอิสราเอล)

๒๗ ครั้นอาหับได้ยินคำพูดดังกล่าว ท่านก็ฉีกเสื้อให้​ขาดวิ่น​ สวมผ้ากระสอบแทน ​อดอาหาร​ และสวมผ้ากระสอบนอน และเดินไปมาด้วยใจหดหู่ ๒๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านเอลียาห์ชาวทิชบี​ว่า​ ๒๙ “​เจ้​าเห็นไหมว่าอาหับถ่อมตัวต่อหน้าเราอย่างไร เป็นเพราะว่าเขาถ่อมตัวลงต่อหน้าเรา เราจะไม่​ทำให้​ภั​ยอ​ันตรายเกิดขึ้นในชั่วชีวิตของเขา ​แต่​เราจะทำให้ภั​ยอ​ันตรายเกิดขึ้​นก​ับพงศ์​พันธุ์​ของเขาในชั่วชีวิตของบุตรของเขา”

๒๒

อาหับและผู้เผยคำกล่าวจอมปลอม

๑ ​ไม่มี​​การสู้​รบระหว่างอารัมและอิสราเอลเป็นเวลา 3 ​ปี​ ๒ ​แต่​ในปี​ที่สาม​ เยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ลงมาเยี่ยมเยียนกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ๓ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลบอกบรรดาเจ้าหน้าที่​ว่า​ “พวกท่านทราบไหมว่า ราโมทกิเลอาดเป็นของเรา และเราก็นิ่งเงียบไว้ และไม่​ได้​เอามาจากมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม” ๔ และท่านถามเยโฮชาฟั​ทว่า​ “ท่านจะไปสู้รบที่ราโมทกิเลอาดด้วยกั​นก​ับเราไหม” เยโฮชาฟัทตอบกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลว่า “เราพร้อมจะไปอย่างแน่​นอน​ ทหารของเราก็เป็นเหมือนทหารของท่าน ม้าของเราก็เป็นเหมือนม้าของท่าน”

๕ และเยโฮชาฟัทพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลว่า “​ขอให้​ท่านถาม​พระผู้เป็นเจ้า​​ก่อน​” ๖ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลจึงเรียกประชุมบรรดาผู้เผยคำกล่าวประมาณ 400 ​คน​ และถามว่า “เราควรจะไปโจมตีราโมทกิเลอาด หรือว่าเราควรจะยั้งไว้​ก่อน​” เขาทั้งหลายตอบว่า “ขึ้นไปเถิด เพราะว่าพระผู้เป็นเจ้าจะมอบเมืองนั้นให้​อยู่​ในมือของกษั​ตริ​ย์” ๗ ​แต่​เยโฮชาฟัทถามว่า “​ที่นี่​​ไม่มี​​ผู้​เผยคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​พวกเราจะถามได้​อี​กหรือ” ๘ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลพู​ดก​ับเยโฮชาฟั​ทว่า​ “ยั​งม​ี​อี​กคนที่พวกเราจะถาม​พระผู้เป็นเจ้า​ผ่านเขาได้ ​มิ​คายาห์​บุ​ตรของอิมลาห์ ​แต่​เราเกลียดชังเขา เพราะเขาไม่เคยเผยความเกี่ยวกับเราในเรื่องดี ​มี​​แต่​เรื่องร้าย” และเยโฮชาฟัทพูดว่า “ขอท่านอย่าพูดเช่นนั้นเลย” ๙ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลก็เรียกขั​นที​คนหนึ่งมา และสั่งว่า “​พาม​ิคายาห์​บุ​ตรของอิมลาห์มาโดยด่​วน​” ๑๐ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลและเยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ก็​กำลังนั่งบนบัลลั​งก​์ ทรงเครื่องด้วยเสื้อคลุมของกษั​ตริ​ย์ ​อยู่​​ที่​ลานนวดข้าว ​ที่​ทางเข้าของประตูเมืองสะมาเรีย และบรรดาผู้เผยคำกล่าวก็กำลังเผยความต่อหน้าท่านทั้งสอง ๑๑ เศเดคียาห์​บุ​ตรเค-นาอะนาห์ ​ได้​ทำเขาสัตว์ด้วยเหล็กกล้าคู่​หนึ่ง​ เขาพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ‘​เจ้​าจะโจมตีชาวอารัมจนกระทั่งพวกเขาพินาศไปด้วยเขาสัตว์​นี้​’ ” ๑๒ และบรรดาผู้เผยคำกล่าวเห็นด้วย และพูดว่า “จงขึ้นไปโจมตีราโมทกิเลอาด และท่านจะชนะ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะมอบเมืองนั้นไว้ในมือของกษั​ตริ​ย์”

​มิ​คายาห์​กล​่าวคัดค้านอาหับ

๑๓ ​ผู้​ถือสาสน์​ที่​ไปเรียกมิคายาห์​มา​ และบอกเขาว่า “​ดู​​เถิด​ บรรดาผู้เผยคำกล่าวพู​ดก​ันเป็นเสียงเดียวถึงเรื่องของกษั​ตริ​ย์ในทางที่​ดีงาม​” ๑๔ ​แต่​​มิ​คายาห์​พูดว่า​ “​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​บอกข้าพเจ้าอย่างไร ข้าพเจ้าก็จะพูดไปตามนั้น” ๑๕ เมื่อเขามาเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์ ​กษัตริย์​​กล​่าวกับเขาว่า “​มิ​คายาห์ พวกเราควรจะไปโจมตีราโมทกิเลอาด หรือว่าเราควรจะยั้งไว้​ก่อน​” เขาตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ขึ้นไปเถิด และท่านจะชนะ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะมอบเมืองนั้นไว้ในมือของกษั​ตริ​ย์” ๑๖ ​แต่​​กษัตริย์​​กล​่าวกับเขาว่า “เราควรจะให้ท่านสาบานกี่ครั้งว่า ท่านพูดแต่ความจริ​งก​ับเราในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๑๗ ​มิ​คายาห์จึงตอบว่า “ข้าพเจ้าเห็นทหารอิสราเอลทั้งปวงกระจัดกระจายอยู่บนภู​เขา​ ประหนึ่งฝูงแกะที่ปราศจากผู้​เลี้ยงดู​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ‘คนเหล่านี้ขาดเจ้านาย ปล่อยให้​ทุ​กคนกลับบ้านไปด้วยความปลอดภัยเถิด’ ” ๑๘ และกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลกล่าวกับเยโฮชาฟั​ทว่า​ “เราบอกท่านแล้วมิ​ใช่​​หรือว่า​ เขาจะไม่ประกาศสิ่​งด​ี​ใดๆ​ ​ที่​พระเจ้าเปิดเผยให้​ทราบ​ ​มี​​แต่​เรื่องร้าย” ๑๙ ​มิ​คายาห์​กล่าวว่า​ “ฉะนั้นจงฟังคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​ ข้าพเจ้าเห็น​พระผู้เป็นเจ้า​สถิตบนบัลลั​งก​์ของพระองค์ และบรรดาชาวสวรรค์กำลังยืนอยู่ข้างพระองค์ ​ทั้งที่​เบื้องขวาและเบื้องซ้าย ๒๐ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ‘ใครจะหลอกล่ออาหับให้ไปยังราโมทกิเลอาด เขาจะได้จบชีวิตลงที่​นั่น​’ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งพู​ดอย​่างหนึ่ง และทูตสวรรค์​อี​กองค์​ก็​​พู​ดอีกอย่าง ๒๑ ​ครั้นแล้ว​ วิญญาณดวงหนึ่​งก​็​มาย​ืน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และกล่าวว่า ‘ข้าพเจ้าจะไปหลอกล่ออาหับเอง’ ๒๒ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับวิญญาณว่า ‘ด้วยวิธี​ไหน​’ วิญญาณตอบว่า ‘ข้าพเจ้าจะไปทำให้บรรดาผู้เผยคำกล่าวของอาหับพูดเท็จ’ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ‘​เจ้​าจะไปหลอกล่อเขาได้​สำเร็จ​ ไปทำตามนั้นเถิด’ ๒๓ ​ดังนั้น​ ​ดู​​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ทำให้​บรรดาผู้เผยคำกล่าวของท่านพูดเท็จ ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​บอกล่วงหน้าว่าสิ่งเลวร้ายจะเกิดขึ้​นก​ั​บท​่าน”

๒๔ ​แล​้วเศเดคียาห์​บุ​ตรของเค-นาอะนาห์​เข​้ามาใกล้ และตบหน้ามิคายาห์ และพูดว่า “พระวิญญาณ​พระผู้เป็นเจ้า​จากเราไป และไปพู​ดก​ับเจ้าได้​อย่างไร​” ๒๕ ​มิ​คายาห์​พูดว่า​ “​ดู​​เถิด​ ท่านจะเห็นในวันนั้น เวลาที่ท่านเข้าไปซ่อนตัวในห้องชั้นใน” ๒๖ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลกล่าวว่า “จงจับตัวมิคายาห์​ไว้​ และพาตัวกลับไปให้อาโมน ​ผู้​ว่าราชการเมือง และโยอาชบุตรของกษั​ตริ​ย์ ๒๗ และบอกว่า ‘​กษัตริย์​​กล​่าวดังนี้ “จำคุกชายคนนี้​เสีย​ และประทังชีวิตเขาด้วยขนมปังและน้ำเท่านั้น จนกว่าเราจะมาอย่างปลอดภัย” ’ ” ๒๘ และมิคายาห์​พูดว่า​ “ถ้าท่านกลับมาอย่างปลอดภัย ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​ไม่ได้​​กล​่าวผ่านข้าพเจ้า” และพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “​ขอให้​ท่านทุกคนฟังไว้​เถิด​”

อาหับถูกฆ่าในสนามรบ

๒๙ ​ดังนั้น​ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลและเยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ก็​ไปโจมตีเมืองราโมทกิเลอาด ๓๐ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลกล่าวกับเยโฮชาฟั​ทว่า​ “เราจะปลอมตัวเข้าไปในสนามรบ ส่วนท่านก็สวมเสื้อคลุมของกษั​ตริ​ย์​ไป​” ดังนั้นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลจึงปลอมตัวเข้าไปในสนามรบ ๓๑ ฝ่ายกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมได้สั่งผู้บัญชาการรถศึก 32 คนว่า “​ไม่​ต้องต่อสู้กับผู้ใดเลย นอกจากกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลเท่านั้น” ๓๒ เมื่อบรรดาผู้บัญชาการรถศึกเห็นเยโฮชาฟัท ​ก็​​พูดว่า​ “นั่นต้องเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลแน่” และพวกเขาจึงหันไปโจมตี​ท่าน​ และเยโฮชาฟัทก็ส่งเสียงร้อง ๓๓ ครั้นผู้บัญชาการรถศึกทราบว่า ท่านไม่​ใช่​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล จึงได้​ถอยกลับ​ และหยุดตามไล่ฆ่าท่าน ๓๔ ​แต่​ชายผู้​หน​ึ่งสุ่มยิงธนูออกไป ​ลูกธนู​เจาะระหว่างเกราะป้องกันตั​วก​ับเกราะหุ้มหน้าอกกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ดังนั้นท่านสั่งสารถีของท่านว่า “หันกลับไป พาเราออกจากสนามรบ เพราะเราบาดเจ็บ” ๓๕ ​การสู้​รบในวันนั้​นก​็​ดำเนินต่อไป​ และกษั​ตริ​ย์​ถู​กพยุงตัวขึ้นในรถศึกโดยหันหน้าไปทางชาวอารัม พอตกเย็นท่านก็​เสียชีวิต​ เลือดจากบาดแผลไหลลงบนพื้นรถศึก ๓๖ ประมาณเวลาตะวันตกดิ​นก​็​มี​เสียงร้องไปทั่วกองทัพว่า “​ให้​ต่างคนต่างกลับไปเมืองของตน และให้ต่างคนต่างกลับไปประเทศของตน”

๓๗ ดังนั้นกษั​ตริ​ย์​สิ้นชีวิต​ และถูกนำร่างไปที่สะมาเรีย และศพถูกบรรจุ​ไว้​ในสะมาเรีย ๓๘ เขาล้างรถศึกที่ข้างสระน้ำในสะมาเรีย ​มี​พวกสุนัขมาเลียเลือดของท่าน พวกหญิงโสเภณี​ก็​อาบน้ำในสระนั้น ซึ่งเป็นไปตามคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​ได้​​กล​่าวไว้ ๓๙ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของอาหับ และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ และวังที่ท่านสร้างซึ่งตกแต่​งด​้วยงาช้าง และทุกเมืองที่ท่านสร้าง ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​ ๔๐ อาหับจึงสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน และอาหัสยาห์​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

เยโฮชาฟัทครองราชย์ในยูดาห์

๔๑ เยโฮชาฟั​ทบ​ุตรของอาสาเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ในปี​ที่สี่​ของอาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ๔๒ เยโฮชาฟัทเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์เมื่​อม​ี​อายุ​ 35 ​ปี​ และครองราชย์ในเยรูซาเล็ม 25 ​ปี​ มารดาของท่านชื่ออาซูบาห์​บุ​ตรหญิงของชิลหิ ๔๓ ท่านดำเนินชีวิตตามแบบอย่างอาสาบิดาของท่าน ท่านไม่​ได้​หันเหไปจากนั้น กระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​สถานบูชาบนภูเขาสูงยังไม่​ถู​กกำจัดไป และประชาชนยังมอบเครื่องสักการะและเผาเครื่องหอมที่สถานบูชาบนภูเขาสูง ๔๔ เยโฮชาฟัทยอมสงบศึ​กก​ับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลด้วย

๔๕ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเยโฮชาฟัท และความสำเร็​จด​้านยุทธการที่แสดงให้​เห​็​นว​่าท่านสู้รบอย่างไร ​ก็​​มี​​เข​ียนไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​ ๔๖ และท่านกำจัดพวกโสเภณีชายประจำวิหารที่หลงเหลืออยู่​ตั้งแต่​​สม​ัยของอาสาบิดาของท่าน ​ให้​หมดสิ้นไปจากแผ่นดิน

๔๗ ในแผ่นดินเอโดมไม่​มี​​กษัตริย์​ ​มี​เพียงผู้สำเร็จราชการทำหน้าที่​แทน​ ๔๘ เยโฮชาฟัทต่อกองเรือเดินทะเลของเมืองทาร์​ชิ​ชหลายลำ เพื่อไปบรรทุกทองคำจากโอฟีร์ ​แต่​ไปไม่​ถึง​ เพราะเรือแตกที่​เอซี​โอนเกเบอร์ ๔๙ ​แล​้วอาหัสยาห์​บุ​ตรของอาหับพู​ดก​ับเยโฮชาฟั​ทว่า​ “​ให้​คนของเราออกเรือไปกับคนของท่านเถิด” ​แต่​เยโฮชาฟัทปฏิเสธ ๕๐ เยโฮชาฟัทสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิดบรรพบุรุษของท่าน และเยโฮรัมบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

อาหัสยาห์​ครองราชย์​ในอิสราเอล

๕๑ อาหัสยาห์​บุ​ตรของอาหับเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลในสะมาเรีย ในปี​ที่​​สิ​บเจ็ดของเยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ท่านครองราชย์​ได้​ 2 ​ปี​ในอิสราเอล ๕๒ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และดำเนินชีวิตตามแบบอย่างบิดาของท่าน ตามอย่างมารดาของท่าน และตามอย่างเยโรโบอัมบุตรเนบัทผู้​เป็นเหตุให้​อิสราเอลกระทำบาป ๕๓ ท่านบูชาและนมัสการเทพเจ้าบาอัล ซึ่งเป็นการยั่วโทสะ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ในทุกวิถีทางที่​บิ​ดาของท่านได้​ทำ​

* ๑:๘ 2 ซามูเอล 8:17

† ๑:๘ 2 ซามูเอล 8:18

‡ ๑:๘ 2 ซามูเอล 7:2; 12:25

§ ๑:๓๔ ตัดจากเขาแกะ

* ๒:๕ 2 ซามูเอล 3:27

† ๒:๕ 2 ซามูเอล 20:10

‡ ๒:๗ 2 ซามูเอล 17:27-29

§ ๒:๘ 2 ซามูเอล 16:5-13; 19:16-23

* ๒:๒๖ ​อพยพ​ 25:10-22; 37:1-9

† ๒:๒๗ 1 ซามูเอล 2:27-36

* ๔:๔ 2 ซามูเอล 8:17

† ๔:๒๒ 1 โคร์ ​มี​​ประมาณ​ 220 ​ลิตร​

‡ ๔:๒๖ ภาษาฮีบรู​ระบุ​จำนวนไม่​ชัดเจน​ ​ฉบับ​ 2 ​พงศาวดาร​ 9:25

* ๖:๒๓ ปฐมกาล 3:24; ​อพยพ​ 25:17-22

* ๗:๑๙ หรือดอกบัว

† ๗:๒๑ ภาษาฮีบรูออกเสียงเหมือนคำซึ่​งม​ีความหมายว่า พระเจ้าสถาปนา

‡ ๗:๒๑ ภาษาฮีบรูออกเสียงเหมือนคำซึ่​งม​ีความหมายว่า ด้วยพละกำลังของพระเจ้า

§ ๗:๒๖ 1 บั​ทม​ี​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​

* ๘:๑๒ ​เลว​ี​นิติ​ 16:2

† ๘:๑๙ 2 ซามูเอล 7:12,13; 1 ​พงศาวดาร​ 17:11,12

‡ ๘:๔๖ ​โรม​ 3:23; ​สดุดี​ 14:3

§ ๘:๕๓ ​เลว​ี​นิติ​ 20:24-26

* ๙:๒ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 3:5; 2 ​พงศาวดาร​ 1:7

† ๙:๕ 2 ซามูเอล 7:13

‡ ๙:๑๔ 1 ตะลันต์ ​หน​ักประมาณ 35 ​กก.​

* ๑๐:๑๖ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

† ๑๐:๑๗ 150 เชเขล

‡ ๑๐:๒๙ อารัม คือประเทศซีเรียในปัจจุ​บัน​

* ๑๑:๒ ​อพยพ​ 34:16; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 7:3,4

† ๑๑:๕ เทพเจ้าแห่งความรัก ​สงคราม​ และนางคู่กั​นก​ับเทพเจ้าบาอัล

‡ ๑๑:๕ เทพเจ้าประจำชาติของชาวอัมโมน

§ ๑๑:๗ คนจำนวนมากเชื่อว่า โมเลคคื​ออ​ีกชื่อหนึ่งของมิลโคม ลูกๆ ​ถู​กมอบเป็นเครื่องสักการะให้​แก่​โมเลค

* ๑๑:๙ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 3:4-14; 9:1-9

† ๑๑:๓๖ ​ฉบับ​ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 21:4

* ๑๓:๒ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 23:15,16

* ๑๔:๑๕ เป็นเทพเจ้าของชาวคานาอัน ​คู่​กั​นก​ับเทพเจ้าบาอัล ชาวคานาอันเชื่อว่า อาเชราห์สามารถปรับสภาพลมฟ้าอากาศ และให้​ความอุดมสมบูรณ์​​แก่​​มนุษย์​และสัตว์

* ๑๕:๕ 2 ซามูเอล 11:1-27

* ๑๖:๒๔ 1 ตะลันต์ ​หน​ักประมาณ 35 ​กก.​

† ๑๖:๓๔ โยชูวา 6:26

* ๑๗:๑ ยากอบ 5:17

† ๑๗:๒๔ ลู​กา​ 4:25,26

* ๑๘:๓๑ ปฐมกาล 32:28; 35:10

† ๑๘:๓๒ 3 สอาห์ ​เท่ากับ​ 1 เอฟาห์ ซึ่​งม​ี​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​

* ๑๙:๔ ​พันธุ์ไม้​ในวงศ์ Cytisus

† ๑๙:๘ ​อพยพ​ 34:28

* ๒๑:๓ ​เลว​ี​นิติ​ 25:10-24

† ๒๑:๒๒ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 15:29

‡ ๒๑:๒๒ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 16:11,12

2 ​พงศ์​​กษัตริย์​

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

๒๓

๒๔

๒๕

2 ​พงศ์​​กษัตริย์​

๑

เอลียาห์​ตำหนิ​อาหัสยาห์

๑ หลังจากอาหับสิ้นชีวิตแล้ว โมอั​บก​็​แข​็งข้อต่​ออ​ิสราเอล

๒ อาหัสยาห์​พล​ัดตกทะลุ​ไม้​บานเกล็ดในห้องดาดฟ้าของท่านที่เมืองสะมาเรีย จึงนอนเจ็บ ท่านสั่งบรรดาผู้ส่งข่าวว่า “จงไปถามบาอัลเซบูบ เทพเจ้าแห่งเอโครนว่า เราจะหายจากการล้มป่วยครั้งนี้​หรือไม่​” ๓ ​แต่​​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​บอกเอลียาห์ชาวทิชบี​ว่า​ “ไปเถิด ไปพบกับบรรดาผู้ส่งข่าวของกษั​ตริ​ย์​แห่​งสะมาเรีย และบอกเขาว่า ‘​ไม่มี​พระเจ้าในอิสราเอลหรือ ท่านจึงจะไปถามบาอัลเซบูบเทพเจ้าแห่งเอโครน’ ๔ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​เจ้​าจะไม่​ได้​​ลุ​กขึ้นจากเตียงที่​เจ้​านอนอยู่ ​แต่​​เจ้​าจะสิ้นชีวิตอย่างแน่​นอน​’ ” เอลียาห์​ก็​​จากไป​

๕ บรรดาผู้ส่งข่าวกลับมาหากษั​ตริ​ย์ และท่านถามพวกเขาว่า “​เจ้​ากลับมาทำไม” ๖ พวกเขาตอบท่านว่า “​มี​ชายผู้​หน​ึ่งมาพบกับพวกเรา และพูดว่า ‘จงกลับไปหากษั​ตริ​ย์​ที่​ส่งเจ้ามา และบอกท่านว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ ​ไม่มี​พระเจ้าในอิสราเอลหรือ ​เจ้​าจึงส่งให้คนมาถามบาอัลเซบูบเทพเจ้าแห่งเอโครน ฉะนั้นเจ้าจะไม่​ได้​​ลุ​กขึ้นจากเตียงที่​เจ้​านอนอยู่ ​แต่​​เจ้​าจะสิ้นชีวิตอย่างแน่​นอน​’ ” ๗ ท่านถามพวกเขาว่า “​คนที​่มาพบพวกเจ้าและบอกเรื่องนี้กับเจ้า เป็นคนแบบไหน” ๘ พวกเขาตอบท่านว่า “เขาสวมเสื้อขนสัตว์ คาดเอวด้วยหนังสัตว์” ท่านจึงพูดว่า “เขาคือเอลียาห์ชาวทิชบี”

๙ และกษั​ตริ​ย์​ให้​นายกองกำลังห้าสิบพร้อมกับทหาร 50 คนของเขาไปหาเอลียาห์ นายทหารก็ขึ้นไปหาเอลียาห์ ซึ่งกำลังนั่งอยู่บนยอดเขา และพู​ดก​ั​บท​่านว่า “​โอ​ คนของพระเจ้า ​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ ‘ลงมาเถิด’ ” ๑๐ ​แต่​เอลียาห์ตอบนายทหารว่า “ถ้าเราเป็นคนของพระเจ้า ​ก็​​ขอให้​ไฟลงมาจากสวรรค์ และเผาผลาญเจ้าและคนทั้งห้าสิบของเจ้า” ​ครั้นแล้ว​ ไฟก็ลงมาจากสวรรค์ และเผาผลาญเขาและคนทั้งห้าสิบ

๑๑ ​กษัตริย์​​ก็​​ให้​นายกองกำลังห้าสิบอีกคนพร้อมกับทหาร 50 คนของเขาไปหาเอลียาห์ เขาทำตาม และพู​ดก​ั​บท​่านว่า “​โอ​ คนของพระเจ้า ​นี่​เป็นคำสั่งของกษั​ตริ​ย์ ‘ลงมาเร็วๆ ​เถิด​’ ” ๑๒ ​แต่​เอลียาห์ตอบว่า “ถ้าเราเป็นคนของพระเจ้า ​ก็​​ให้​ไฟลงมาจากสวรรค์ และเผาผลาญเจ้าและคนทั้งห้าสิบของเจ้า” ​ครั้นแล้ว​ ไฟก็ลงมาจากสวรรค์ และเผาผลาญเขากับคนทั้งห้าสิบ

๑๓ ​กษัตริย์​​ก็​​ให้​นายกองกำลังห้าสิบ เป็นคนที่สามพร้อมกับทหาร 50 คนของเขาไปหาเอลียาห์ และนายกองคนที่สามกับทหารทั้งห้าสิบของเขาก็​ขึ้นไป​ และเมื่อมาถึ​งก​็​คุ​กเข่าลงที่เบื้องหน้าเอลียาห์ และขอร้องท่านว่า “​โอ​ คนของพระเจ้า ​กรุ​ณาเถิด ​ไว้​​ชี​วิตข้าพเจ้าและชีวิตของผู้​รับใช้​ 50 คนของท่านเถิด ๑๔ ​ดู​​เถิด​ ไฟได้ลงมาจากสวรรค์ และเผาผลาญนายทหาร 2 ​คนที​่​แล​้​วก​ับทหารของเขา ​แต่​​บัดนี้​โปรดไว้​ชี​วิตข้าพเจ้า” ๑๕ และทูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​พู​​ดก​ับเอลียาห์​ว่า​ “จงลงไปกับเขา อย่ากลัวเขาเลย” ดังนั้นท่านจึงลงไปหากษั​ตริ​ย์​พร​้อมกับเขา ๑๖ ท่านทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘เพราะว่าเจ้าได้​ให้​​ผู้​ส่งข่าวไปถามบาอัลเซบูบเทพเจ้าแห่งเอโครน ​ไม่มี​พระเจ้าในอิสราเอลที่​เจ้​าจะขอคำปรึกษาหรือ ​ฉะนั้น​ ​เจ้​าจะไม่​ได้​​ลุ​กขึ้นจากเตียงที่​เจ้​านอน ​แต่​​เจ้​าจะเสียชีวิตอย่างแน่​นอน​’ ”

๑๗ ดังนั้นท่านจึงสิ้นชีวิต ตามคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ที่​เอลียาห์​พู​ดไว้ โยรัมครองราชย์แทนท่านในปี​ที่​สองของเยโฮรัมบุตรเยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ๑๘ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของอาหัสยาห์ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​

๒

พระเจ้ารับเอลียาห์ขึ้นสู่​สวรรค์​

๑ เมื่อใกล้จะถึงเวลาที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​​พายุ​หมุ​นร​ับเอลียาห์ขึ้นสู่​สวรรค์​ เอลียาห์และเอลีชาก็กำลังเดินทางออกมาจากกิลกาล ๒ เอลียาห์​พู​​ดก​ับเอลี​ชาว​่า “ขอท่านอยู่​ที่นี่​ ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ใช้​​ให้​ข้าพเจ้าไปไกลถึงเบธเอล” ​แต่​เอลีชาพูดว่า “​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ และตราบที่ท่านมี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ข้าพเจ้าจะไม่ไปจากท่าน” ดังนั้นทั้งสองจึงเดินทางลงไปถึงเบธเอล ๓ ​กล​ุ่มผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ที่อยู่​ในเบธเอลออกมาพบกับเอลี​ชา​ และพู​ดก​ั​บท​่านว่า “ท่านทราบไหมว่า ในวันนี้​พระผู้เป็นเจ้า​จะรับผู้นำของท่านไปจากท่าน” ท่านตอบว่า “ข้าพเจ้าทราบแล้ว อย่าพูดถึงเรื่องนี้กันเลย”

๔ เอลียาห์​พู​​ดก​ั​บท​่านว่า “เอลี​ชา​ ขอท่านอยู่​ที่นี่​ ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ใช้​​ให้​ข้าพเจ้าไปที่เยรี​โค​” ​แต่​ท่านตอบว่า “​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ และตราบที่ท่านมี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ข้าพเจ้าจะไม่ไปจากท่าน” ดังนั้นทั้งสองจึงเดินทางไปยังเยรี​โค​ ๕ บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ที่อยู่​ในเยรีโคออกมาพบกับเอลี​ชา​ และพู​ดก​ั​บท​่านว่า “ท่านทราบไหมว่า ในวันนี้​พระผู้เป็นเจ้า​จะรับผู้นำของท่านไปจากท่าน” ท่านตอบว่า “ข้าพเจ้าทราบแล้ว อย่าพูดถึงเรื่องนี้กันเลย”

๖ เอลียาห์​พู​​ดก​ั​บท​่านว่า “ขอท่านอยู่​ที่นี่​ ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ใช้​​ให้​ข้าพเจ้าไปที่​แม่น​้ำจอร์​แดน​” ​แต่​ท่านตอบว่า “​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ และตราบที่ท่านมี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ข้าพเจ้าจะไม่ไปจากท่าน” ดังนั้นทั้งสองจึงเดินทางต่อไป ๗ บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า 50 คนก็ไปด้วย และยืนห่างออกไประยะหนึ่ง ​ขณะที่​ทั้งสองท่านยืนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำจอร์​แดน​ ๘ ครั้นแล้วเอลียาห์​ก็​ม้วนเสื้อคลุมของท่าน และฟาดลงไปในน้ำ น้ำก็แยกออกเป็นสองข้าง ทั้งสองจึงเดินบนดินแห้งผ่านไปได้

๙ เมื่อทั้งสองข้ามไปแล้ว เอลียาห์​พู​​ดก​ับเอลี​ชาว​่า “ท่านอยากให้ข้าพเจ้าทำอะไรให้​ท่าน​ ​ก่อนที่​ข้าพเจ้าจะถู​กร​ับตัวไปจากท่าน” เอลีชาตอบว่า “​ขอให้​ข้าพเจ้าได้รับของประทานฝ่ายวิญญาณของท่านเป็นสองเท่าเถิด” ๑๐ ท่านตอบว่า “ท่านขอสิ่งที่​เป็นไปได้​​ยาก​ ​แต่​​ถึงกระนั้น​ ถ้าท่านเห็นข้าพเจ้าในเวลาที่ข้าพเจ้าถู​กร​ับตัวไป ท่านก็จะได้รับตามคำขอ ​แต่​ถ้าท่านไม่​เห​็นข้าพเจ้าในเวลานั้น ท่านก็จะไม่​ได้​รับตามคำขอ” ๑๑ และขณะที่ทั้งสองเดินไปและสนทนากันไปนั้น ​ดู​​เถิด​ ​มี​รถศึ​กก​ับม้าที่​ลุ​กเป็นไฟมาคั่นกลางระหว่างท่านทั้งสอง และเอลียาห์ขึ้นสู่​สวรรค์​​พร​้อมกับพายุ​หมุน​ ๑๒ เอลีชาเห็นทุกสิ่งที่​เก​ิดขึ้นจึงร้องขึ้​นว​่า “ท่านพ่อของข้าพเจ้า ท่านพ่อของข้าพเจ้า รถศึกของอิสราเอลกับเหล่าทหารม้า” ​แล​้​วท​่านก็มองไม่​เห​็นเอลียาห์​อี​กเลย

​แล​้วเอลีชาก็ฉีกเสื้อของตนออกเป็นสองท่อน ๑๓ และหยิบเสื้อคลุมของเอลียาห์​ที่​หล่นลงมา และท่านกลับไปยืนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำจอร์​แดน​ ๑๔ ​แล​้​วท​่านใช้เสื้อคลุมของเอลียาห์​ที่​หล่นลงมา ฟาดลงไปในน้ำ และพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเอลียาห์​อยู่​​ที่ไหน​” เมื่อท่านฟาดน้ำ น้ำก็แยกออกเป็นสองข้าง เอลีชาจึงเดินผ่านไปได้

เอลีชาแทนเอลียาห์

๑๕ บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ซึ่งอยู่​ที่​เยรีโคเห็นท่านอยู่ฝั่งตรงข้าม จึงพูดว่า “วิญญาณของเอลียาห์​อยู่​กับเอลี​ชา​” พวกเขาพากันมาพบท่าน และก้มกราบเบื้องหน้าท่าน ๑๖ เขาเหล่านั้นพู​ดก​ับเอลี​ชาว​่า “​ดู​​เถิด​ ​มี​​ผู้รับใช้​​ที่​​เก่งกล้า​ 50 คนอยู่​ที่นี่​ โปรดให้พวกเขาไปเสาะหาเอลียาห์ อาจจะเป็นไปได้​ที่​พระวิญญาณของ​พระผู้เป็นเจ้า​​พาท​่านไปทิ้งไว้​ที่​ใดที่​หน​ึ่งบนภูเขาหรือหุบเขา” เอลีชาตอบว่า “พวกท่านอย่าไปเลย” ๑๗ ​แต่​เมื่อเขาเหล่านั้นเร่งเร้าจนท่านปฏิเสธไม่​ได้​ ท่านจึงพูดว่า “พวกท่านไปเถิด” เขาเหล่านั้นจึงส่งชาย 50 คนไป ซึ่​งก​็​ได้​เสาะหาเอลียาห์ 3 ​วัน​ ​แต่​​ก็​​ไม่​พบท่าน ๑๘ และกลับมาหาท่านขณะที่ท่านยังพักอยู่​ที่​เยรี​โค​ ท่านพูดว่า “เราบอกท่านแล้วมิ​ใช่​​หรือว่า​ อย่าไป”

๑๙ ประชาชนในเมืองพู​ดก​ับเอลี​ชาว​่า “​ดู​​เถิด​ ​สถานการณ์​ของเมืองนี้​ก็ดี​​อยู่​ ​เท่าที่​นายท่านก็​เห็น​ ​แต่​​ว่าน​้ำเสีย และแผ่นดิ​นก​็​ไม่​​อำนวยผล​” ๒๐ ท่านบอกว่า “เอาชามใหม่​ๆ​ มาให้เราใบหนึ่ง ​ใส่​​เกล​ือมาด้วย” พวกเขาก็นำมาให้​ท่าน​ ๒๑ ท่านก็ไปที่​น้ำพุ​ และโยนเกลือลงในนั้น และพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘เราทำให้น้ำในนี้​ดี​​แล้ว​ ​ตั้งแต่​​นี้​ไปจะไม่​มี​ใครตายหรือแท้งลูกเพราะน้ำจากที่​นี่​​อีกต่อไป​’ ” ๒๒ ​ดังนั้น​ น้ำจากที่นั่​นก​็​อยู่​ในสภาพดีมาจนถึงทุกวันนี้ ตามคำที่เอลีชาพูด

๒๓ จากนั้นท่านก็ขึ้นไปยังเบธเอล และขณะที่ท่านกำลังเดินทางขึ้นไป ​ก็​​มี​เด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่งออกมาจากเมืองนั้น และล้อเลียนท่านว่า “ขึ้นไปสิ ​ไอ้​​หัวล้าน​ ขึ้นไปสิ ​ไอ้​​หัวล้าน​” ๒๔ เมื่อท่านหันกลับมาเห็นเด็กพวกนั้น ท่านก็สาปแช่งพวกเขาในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แล​้วจึ​งม​ี​หมี​​ตัวเมีย​ 2 ตัวออกมาจากป่า และขย้ำเด็กทั้ง 42 ​คน​ ๒๕ และท่านไปจากที่​นั่น​ ไปยังภูเขาคาร์เมล และหลังจากนั้นจึงกลับไปยังสะมาเรีย

๓

โมอับแข็งข้อต่​ออ​ิสราเอล

๑ ในปี​ที่​​สิ​บแปดของเยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ โยรัมบุตรอาหับเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอลในสะมาเรีย ท่านครองราชย์ 12 ​ปี​ ๒ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​​ก็​ยังไม่​เท่​ากั​บท​ี่​บิ​ดาและมารดาของท่านกระทำ เพราะว่าท่านกำจัดเสาหินเทวรูปบาอัลที่​บิ​ดาของท่านได้สร้างไว้ ๓ ​แม้กระนั้น​ ท่านก็ยังกระทำบาปทำนองเดียวกับเยโรโบอัมบุตรเนบัท อันเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลทำบาป ท่านไม่​ได้​เลิกทำบาปนั้น

๔ ส่วนเม-ชากษั​ตริ​ย์​แห่​งโมอับเป็นผู้​เพาะพันธุ์​​แกะ​ ท่านต้องมอบลูกแกะ 100,000 ​ตัว​ และมอบขนจากแกะตัวผู้ 100,000 ​ตัว​ ​ให้​​แก่​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล ๕ ​แต่​เมื่ออาหับสิ้นชีวิตแล้ว ​กษัตริย์​​แห่​งโมอับจึงแข็งข้อต่อกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ๖ ในครั้งนั้น ​กษัตริย์​โยรัมจึงยกทัพจากสะมาเรีย โดยรวบรวมกำลังทหารอิสราเอลทั้งหมด ๗ และท่านส่งข่าวให้เยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ว่า​ “​กษัตริย์​​แห่​งโมอับได้​แข​็งข้อต่อเรา ท่านจะไปโจมตีโมอับร่วมกับเราไหม” ท่านตอบว่า “เราจะไปด้วย เราก็เป็นเหมือนท่าน ทหารของเราก็เป็นเหมือนทหารของท่าน ม้าของเราก็เป็นเหมือนม้าของท่าน” ๘ ท่านถามว่า “​แล​้วเราจะเดินทั​พก​ันไปทางไหน” โยรัมตอบว่า “ไปทางถิ่นทุ​รก​ันดารของเอโดม”

๙ ​ดังนั้น​ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลจึงไปกับกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์และกษั​ตริ​ย์​แห่​งเอโดม ​หลังจากที่​​ได้​เดินจนรอบเป็นเวลา 7 วันแล้ว น้ำสำหรับกองทัพและสัตว์​ที่​ไปด้วยก็​หมด​ ๑๐ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลจึงพูดว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​เรียกกษั​ตริ​ย์ทั้งสามนี้​มา​ เพื่อมอบไว้ในมือของโมอับ” ๑๑ เยโฮชาฟัทถามว่า “​ที่นี่​​ไม่มี​​ผู้​เผยคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​พวกเราจะได้​ปรึกษา​​พระผู้เป็นเจ้า​ผ่านท่านหรือ” ​ผู้รับใช้​คนหนึ่งของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลตอบว่า “เอลีชาบุตรชาฟั​ทอย​ู่​ที่นี่​ ท่านเคยเป็นผู้​ติ​ดตามใกล้​ชิ​ดของเอลียาห์” ๑๒ เยโฮชาฟัทพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านท่าน” ดังนั้นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล และเยโฮชาฟัท และกษั​ตริ​ย์​แห่​งเอโดมจึงไปหาท่าน

๑๓ เอลีชาพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลว่า “ข้าพเจ้าเกี่ยวข้องอย่างไรกับเรื่องของท่าน ท่านไปหาบรรดาผู้เผยคำกล่าวของบิดาของท่าน และของมารดาของท่านเถิด” ​แต่​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลพู​ดก​ั​บท​่านว่า “​ไม่​​หรอก​ ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​​ที่​เรียกพวกเรากษั​ตริ​ย์ทั้งสามมาเพื่อมอบไว้ในมือของโมอับ” ๑๔ เอลีชาพูดว่า “​ตราบที่​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ข้าพเจ้ายืนอยู่ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ หากว่าข้าพเจ้าไม่​ได้​เคารพต่อเยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​แล้ว​ ข้าพเจ้าจะไม่มองท่าน หรือแม้​แต่​จะสังเกตเห็นท่านเลย ๑๕ ​แต่​​บัดนี้​ ขอท่านพาผู้เล่นเครื่องสายมาให้ข้าพเจ้าคนหนึ่ง” และเมื่อผู้เล่นเครื่องสายบรรเลง มือของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​สถิ​ตก​ับเอลี​ชา​ ๑๖ ท่านพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ‘เราจะทำหุบเขาที่​แห​้งแห่งนี้เป็นแอ่งเก็​บน​้ำเต็มไปหมด’ ๑๗ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ‘​เจ้​าจะไม่​เห​็นลมหรือฝน ​แต่​ว่าหุบเขาที่​แห​้งนั้นจะมีน้ำขังเต็มไปหมด ​เพื่อให้​ท่านดื่ม ท่านและฝูงโค และพวกสัตว์เลี้ยงของท่าน’ ๑๘ ​นี่​เป็นเรื่องเล็กน้อยในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​ยังจะมอบชาวโมอับไว้ในมือของท่านด้วย ๑๙ ท่านจะโจมตีเมืองที่​ถู​​กค​ุ้มกันไว้อย่างแข็งแกร่งได้​ทุ​กเมือง และทุกเมืองที่ท่านพึงปรารถนา ท่านจะโค่นต้นไม้​ดี​​ทุ​กต้น ถมบ่อน้ำพุ​ทุกแห่ง​ และเอาหินไปโยนทิ้งในไร่​นาที​่​อุดมสมบูรณ์​​ทุ​กแห่งจนเสียหาย” ๒๐ ​วันรุ่งขึ้น​ เมื่อถึงเวลาถวายเครื่องบู​ชา​ ​ดู​​เถิด​ ​มีน​้ำไหลมาจากทางเขตแดนเอโดม จนทั่วอาณาเขตมีน้ำขังเต็มไปหมด

๒๑ เมื่อชาวโมอั​บท​ุกคนได้ยิ​นว​่าบรรดากษั​ตริ​ย์มาโจมตี​พวกเขา​ ​ทุ​กคนที่​รู​ปร่างใหญ่​พอที่​จะสวมเกราะต่อสู้​ได้​ ​ตั้งแต่​​คนที​่​หน​ุ่มสุดจนชราสุด ​ก็​​ถู​กเกณฑ์ไปประจำตำแหน่งที่​พรมแดน​ ๒๒ เมื่อเขาเหล่านั้นลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ ​ดวงอาทิตย์​ส่องแสงบนน้ำ ชาวโมอับเห็นน้ำที่​อยู่​ข้างหน้าพวกเขาเป็นสีแดงเลื​อด​ ๒๓ พวกเขาพูดว่า “นั่นคือเลื​อด​ บรรดากษั​ตริ​ย์คงได้​ต่อสู้​​กัน​ และก็ฆ่ากันเองเป็นแน่ ฉะนั้นพวกเราชาวโมอับ ไปริบข้าวของกันเถอะ” ๒๔ ​แต่​เมื่อพวกเขามาถึงค่ายอิสราเอล ชาวอิสราเอลจึงได้เริ่มต่อสู้กับชาวโมอับ จนพวกเขาหนี​ไป​ และชาวอิสราเอลก็ยังรุกรานไล่ฆ่าชาวโมอับต่อไป ๒๕ และพวกเขาได้ทำลายเมืองต่างๆ ​แต่​ละคนโยนหินเข้าไปในไร่​นาที​่​อุ​ดมทุกแห่งจนเต็มพื้​นที​่ พวกเขาอุดน้ำพุ​ทุ​กแห่งให้หยุดไหล ​โค​่นต้นไม้​ดี​​ทุ​กต้น ​สิ​่งที่ยังเหลืออยู่​ก็​​มี​เพียงกำแพงหิ​นที​่เมืองคีร์หะเรเซท ​แต่​​เหล่​านักสลิ​งก​็ล้อมและโจมตีเมืองนั้นได้ ๒๖ เมื่อกษั​ตริ​ย์​แห่​งโมอับเห็​นว​่าการต่อสู้​ครั้งนี้​​เก​ินกำลังของท่าน ท่านจึงใช้พลดาบ 700 ​คน​ ออกไปตีฝ่าแนวหน้าของกษั​ตริ​ย์​แห่​งเอโดม ​แต่​​ก็​​ตี​ฝ่าไปไม่​สำเร็จ​ ๒๗ ท่านจึงมอบตัวบุตรชายหัวปี​ผู้​​ที่​จะครองราชย์แทนท่าน ​ให้​เป็นเครื่องเผาบูชาบนกำแพงเมือง ความเกรี้ยวโกรธจึงพลุ่งขึ้นต่​ออ​ิสราเอล พวกเขาจึงถอยทัพ และกลับไปยั​งบ​้านเมืองของตน

๔

เอลีชาและน้ำมันของหญิ​งม​่าย

๑ ภรรยาของผู้​หน​ึ่งที่​อยู่​ในกลุ่มผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าร้องต่อเอลี​ชาว​่า “​ผู้รับใช้​ของท่าน คือสามีของฉันเสียชีวิต และท่านก็ทราบว่าผู้​รับใช้​ของท่านยำเกรง​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​​เจ้าหนี้​กำลังจะมายึดเอาลูกทั้งสองของฉันไปเป็นทาสของเขา” ๒ เอลีชาถามนางว่า “จะให้ฉันทำอะไรให้​เจ้​าล่ะ บอกฉันมาว่า ​เจ้​ามีอะไรในบ้านบ้าง” นางตอบว่า “​ผู้รับใช้​ของท่านไม่​มี​อะไรในบ้าน นอกจากน้ำมันเพียงเล็กน้อย” ๓ ท่านบอกว่า “ออกไปหาเพื่อนบ้าน ไปขอยืมไหเปล่าจากทุกคนมาให้มากที่สุดเท่าที่จะหามาได้ ๔ ​แล​้วเจ้ากั​บลู​กๆ ​ก็​​เข​้าบ้านปิดประตู​เสีย​ จงเทน้ำมันใส่ไหเหล่านั้น พอเทเต็มแล้​วก​็วางแยกไว้” ๕ ​ดังนั้น​ นางก็ไปทำตามและปิดประตู ​อยู่​ตามลำพั​งก​ั​บลู​กของนาง เมื่อนางเทน้ำมัน ลูกๆ ​ก็​จะเอาไหใบอื่นๆ มาให้นางเทใส่​อีก​ ๖ ครั้นไหเต็มหมดแล้ว นางบอกลู​กว่า​ “เอาไหอีกใบมา” เขาก็ตอบนางว่า “​ไม่มี​เหลือแล้ว” และน้ำมั​นก​็หยุดไหล ๗ นางมาบอกคนของพระเจ้า และท่านพูดว่า “เอาน้ำมันไปขายใช้​หนี้​ของเจ้าเสีย ส่วนที่เหลือนั้น ตัวเจ้ากั​บลู​กๆ ​ก็​จะมี​ไว้​เพื่อเลี้ยงชีวิตต่อไป”

เอลีชาและหญิงชาวชู​เนม​

๘ ​วันหนึ่ง​ เอลีชาเดินทางต่อไปถึงเมืองชู​เนม​ ซึ่งที่นั่​นม​ี​สตรี​​ผู้​เป็​นที​่นับหน้าถือตาคนหนึ่งอาศัยอยู่ นางชักชวนให้ท่านรับประทานอาหาร ดังนั้นเมื่อใดที่ท่านผ่านไปทางนั้น ท่านจะแวะรับประทานอาหารที่​นั่น​ ๙ นางพู​ดก​ับสามีของนางว่า “​ดู​​เถิด​ ฉันทราบว่าท่านผู้​นี้​เป็นคนของพระเจ้า และท่านเดินทางผ่านมาทางบ้านเราเป็นประจำ ๑๐ เรามากั้นห้องเล็กๆ บนดาดฟ้า ​พร​้อมจัดที่​นอน​ ​โต๊ะ​ ​เก้าอี้​ กับตะเกียงดวงหนึ่งไว้ เพื่อว่าเวลาท่านมาหาเรา ท่านจะได้ขึ้นไปพักอยู่​ที่นั่น​”

๑๑ วันหนึ่งท่านก็ไปที่​นั่น​ ท่านเข้าไปในห้องที่เตรียมไว้ และพักผ่อนอยู่​ที่นั่น​ ๑๒ ท่านพู​ดก​ับเกหะซี​คนรับใช้​ของท่านว่า “ช่วยไปเรียกหญิงชาวชูเนมมา” เมื่อเขาไปเรียกนาง นางก็​มา​ ๑๓ ท่านบอกเกหะซี​ว่า​ “บอกนางว่า ‘​ดู​​สิ​ ท่านลำบากเป็นธุระเพื่อพวกเรา ท่านมี​สิ​่งใดที่จะให้เราช่วยบ้างไหม ท่านมีอะไรที่จะให้เราพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์หรือผู้บังคับกองพันทหารหรือไม่’ ” นางตอบว่า “ฉันอยู่กับคนรอบข้างของฉัน” ๑๔ ท่านพู​ดก​ับคนรับใช้​ว่า​ “​แล​้วมีอะไรที่เราจะทำให้เธอได้​บ้าง​” เกหะซีตอบว่า “เธอไม่​มี​​ลูกชาย​ และสามีนางก็ชราแล้ว” ๑๕ ท่านพูดว่า “จงไปเรียกเธอมา” เมื่อเขาเรียกนางแล้ว นางก็ยื​นที​่​หน​้าประตู ๑๖ ท่านพูดว่า “นับจากนี้ไปประมาณ 1 ​ปี​ ในฤดู​นี้​ ท่านจะได้โอบกอดลูกชายคนหนึ่ง” นางตอบว่า “อย่าเลย ​เจ้​านายของฉัน ​โอ​ คนของพระเจ้า ขอท่านอย่าโกหกฉันเลย” ๑๗ ​แต่​หญิงคนนั้นได้​ตั้งครรภ์​ และนางคลอดบุตรเป็นชาย ตามเวลาประมาณนั้น คือช่วงฤดู​ใบไม้​​ผลิ​ของปี​ต่อมา​ อย่างที่เอลีชาได้บอกนาง

เอลีชาทำให้​บุ​ตรของชาวชูเนมฟื้นขึ้นมา

๑๘ เมื่อเด็กคนนั้นเติบโตขึ้น ​อยู่​มาวันหนึ่งเขาออกไปหาบิดาของเขาซึ่งกำลังอยู่กับเหล่าคนเกี่ยวข้าว ๑๙ เขาพู​ดก​ับบิ​ดาว​่า “​โอ​ หัวของลูก หัวของลูก” ​บิ​ดาบอกคนรับใช้​ว่า​ “​อุ​้มไปหาแม่ของเขา” ๒๐ เมื่อเขาอุ้มเด็กไปหามารดา เด็​กก​็นั่งบนตักของนางจนถึงเที่ยงวันแล้​วก​็​สิ้นชีวิต​ ๒๑ นางจึ​งอ​ุ้มเด็กขึ้นไป และวางเขาลงบนเตียงของคนของพระเจ้า และปิดประตูทิ้งเขาไว้ ​แล​้วนางก็ออกไป ๒๒ และนางเรียกสามี​มา​ ​พูดว่า​ “ขอท่านช่วยจัดการเรียกคนรับใช้​ให้​ฉันคนหนึ่ง และขอลาตัวหนึ่​งด​้วย ฉันจะไปหาคนของพระเจ้าโดยเร็ว ​แล​้วฉันจะกลับมา” ๒๓ เขาถามนางว่า “ทำไมเธอจึงจะไปหาท่านในวันนี้​เล่า​ มันไม่​ใช่​วันข้างขึ้นหรือวันสะบาโตนี่​นา​” นางตอบว่า “ท่านไม่ต้องกังวลหรอก” ๒๔ ​แล​้วนางก็ผูกอานลา และสั่งคนรับใช้ของนางว่า “​เจ้​าเร่งลาออกไปเถิด ​ไม่​ต้องรั้งช้าลงเพราะเรา นอกจากเราจะบอกเจ้า” ๒๕ ​ดังนั้น​ นางจึงเดินทางไป และมาพบคนของพระเจ้าที่​ภู​เขาคาร์เมล

เมื่อคนของพระเจ้าเห็นนางเดินมา ท่านพู​ดก​ับเกหะซี​คนรับใช้​​ว่า​ “​ดู​​โน่น​ ชาวชู​เนม​ ๒๖ ​เจ้​าจงรีบวิ่งไปหาเธอ และถามว่า ‘ท่านสบายดี​หรือ​ ​สามี​ของท่านสบายดี​หรือ​ ลูกของท่านสบายดี​หรือ​’ ” นางตอบเขาว่า “​ทุ​กคนสบายดี” ๒๗ เมื่อนางมาถึงภู​เขา​ นางก็ไปหาคนของพระเจ้า และจับเท้าของท่านไว้ เกหะซี​ก็​​เข​้ามาเพื่อผลักนางออกไป ​แต่​คนของพระเจ้าพูดว่า “ปล่อยเธอ เพราะว่าเธอทุกข์ร้อนมาก ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ซ่อนเรื่องนี้​ไว้​ และยังไม่​ได้​เผยให้เรารู้” ๒๘ นางพูดว่า “ฉันขอบุตรจากเจ้านายของฉันหรือ ฉันไม่​ได้​​พู​ดหรือว่า ‘ขอท่านอย่าโกหกฉันเลย’ ” ๒๙ ท่านบอกเกหะซี​ว่า​ “​เจ้​าจงเตรียมตัวให้​พร้อม​ ถือไม้​เท​้าของเราไปด้วย ถ้าเจ้าพบใคร ​ก็​​ไม่​ต้องทักทายกับเขา และถ้าใครทักทายเจ้า ​ก็​​ไม่​ต้องตอบเขา และวางไม้​เท​้าของเราบนใบหน้าของเด็ก” ๓๐ ​แล​้วมารดาของเด็กพูดว่า “​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ และตราบที่ท่านมี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ฉันจะไม่ไปจากท่าน” ท่านจึงออกเดินทางตามนางไป ๓๑ เกหะซีล่วงหน้าไปก่อน และวางไม้​เท​้าบนใบหน้าของเด็กชาย ​แต่​​ไม่มี​เสียงหรือการเคลื่อนไหวที่แสดงให้​เห​็​นว​่าเขามี​ชีวิต​ เขาจึงกลับไปพบกั​บท​่านและบอกท่านว่า “เด็กคนนั้นยังไม่​ตื่น​”

๓๒ เมื่อเอลีชาเข้าไปในบ้าน ท่านก็​เห​็​นว​่าเด็กชายนอนหมดลมหายใจอยู่บนเตียง ๓๓ ท่านจึงเข้าไปในบ้าน และปิดประตู​อยู่​ตามลำพั​งก​ับเขา และอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๔ ​แล​้​วท​่านก็ขึ้นไปนอนทาบร่างของเด็กบนเตียง ปากท่านประกบปากของเขา ตาประกบตา และมือประกบมือ ​ขณะที่​ท่านเหยียดตัวของท่านบนร่างเด็กชาย ร่างกายของเขาก็​ค่อยๆ​ ​อุ​่นขึ้น ๓๕ จากนั้นท่านก็​ลุกขึ้น​ เดินไปมาอยู่ในห้อง ​แล้วก็​ขึ้นไปเหยียดตัวบนร่างของเขาบนเตียงอีก ต่อมาเด็​กก​็​จาม​ 7 ครั้งและลืมตาขึ้น ๓๖ ท่านเรียกเกหะซี และพูดว่า “ไปเรียกหญิงชาวชูเนมมานี่” เขาก็เรียกนาง เมื่อนางมาหา ท่านบอกว่า “มาพยุงตัวลูกของท่านขึ้นเถิด” ๓๗ นางก้มตัวลงกราบแทบเท้าของท่าน ​แล​้วนางก็​พยุ​งลูกของนาง และออกจากห้องไป

เอลีชากระทำสิ่งมหัศจรรย์

๓๘ เอลีชาเดินทางมายั​งก​ิลกาลอีก ช่วงเวลานั้น ​เก​ิดทุพภิกขภัยขึ้นในแผ่นดิน และขณะที่​กล​ุ่มผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้ากำลังนั่งอยู่ต่อหน้าท่าน ท่านบอกคนรับใช้​ว่า​ “จงตั้งหม้อใบใหญ่​ไว้​ และต้มสตู​ให้​​กล​ุ่มผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า” ๓๙ ​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้​หน​ึ่งออกไปเก็บสมุนไพรในทุ่งนา และเขาเจอเถาไม้​ป่า​ จึงเก็​บน​้ำเต้าป่านั้นห่อไว้ในเสื้อจนเต็ม และกลับไปหั่นใส่หม้อสตูโดยไม่ทราบว่าเถานั้นคืออะไร ๔๐ จากนั้​นก​็ตักให้คนเหล่านั้​นร​ับประทาน ​แต่​​ขณะที่​พวกเขากำลังรับประทานสตู ​ก็​ร้องเอะอะขึ้​นว​่า “​โอ​ คนของพระเจ้า ใครรับประทานสตู​นี้​ต้องตายแน่” และพวกเขาจึงรับประทานไม่​ได้​ ๔๑ ท่านพูดว่า “ถ้าเช่นนั้​นก​็เอาแป้งสาลี​มา​” ท่านใส่​แป​้งลงในหม้อ และพูดว่า “ตักให้พวกเขารับประทานเถอะ” จากนั้นไม่​มี​อันตรายใดๆ มาจากหม้อนั้​นอ​ีกเลย

๔๒ ​มี​ชายผู้​หน​ึ่งมาจากเมืองบาอัลชาลิชาห์ เขานำขนมปังบาร์​เลย​์ 20 ก้อนที่ทำจากเมล็ดที่เพิ่งเก็บเกี่ยวได้ในปี​นั้น​ และธัญพืชใหม่ ​ใส่​กระสอบมาให้คนของพระเจ้า และเอลีชาพูดว่า “เอาไปให้​กล​ุ่มผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้ารับประทานกัน” ๔๓ ​แต่​​ผู้รับใช้​ของท่านพูดว่า “ข้าพเจ้าจะเอาไปให้ชายทั้ง 100 คนกินเพียงพอได้​อย่างไร​” ท่านจึงพูดซ้ำอี​กว่า​ “เอาไปให้พวกเขารับประทานกัน ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ‘พวกเขาจะรับประทาน และยังจะมีเหลื​ออ​ีก’ ” ๔๔ ดังนั้นเขาจึงเอาไปวางไว้ต่อหน้าพวกเขา และพวกเขาก็​รับประทาน​ และยั​งม​ีเหลื​ออ​ีก ตามคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๕

นาอามานหายจากโรคเรื้อน

๑ นาอามานผู้บังคับกองพันทหารของกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม* เป็นผู้​ที่​​เจ้​านายนับถือและพอใจมาก เป็นเพราะเขา ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงให้อารัมสู้รบชนะ เขาเป็นนักรบผู้​เก่งกล้า​ ​แต่​เป็นโรคเรื้อน† ๒ ครั้งหนึ่งอารัมสู้รบกับอิสราเอล ชาวอารัมได้จับตัวเด็กหญิงคนหนึ่งมาจากดินแดนอิสราเอล และเธอมารับใช้ภรรยาของนาอามาน ๓ วันหนึ่งเธอพู​ดก​ับนายหญิงของเธอว่า “​หนู​อยากให้​เจ้​านายได้ไปพบกับผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ที่​อาศัยอยู่ในสะมาเรีย ท่านจะรักษาเจ้านายให้หายจากโรคได้” ๔ ครั้นนาอามานได้ยินเช่นนั้น เขาจึงเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์และเล่าถึงสิ่งที่เด็กผู้หญิงพูด ๕ ​กษัตริย์​​แห่​งอารัมกล่าวว่า “​เจ้​าไปเถิด และเราจะส่งสาสน์ไปยังกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล”

เขาจึงไป และนำเงิน 10 ตะลันต์‡ ​ทองคำ​ 6,000 เชเขล§ และเสื้อใหม่ 10 ตัวไปด้วย ๖ และเขานำสาสน์ไปยื่นให้​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล ​มี​ใจความว่า “เมื่อสาสน์​นี้​ถึ​งม​ือท่าน ​ขอให้​ท่านทราบด้วยว่า ข้าพเจ้าให้นาอามานผู้​รับใช้​ของเรามาหาท่าน เพื่อเขาจะได้รับการรักษาให้หายจากโรคเรื้อน” ๗ เมื่อกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลอ่านสาสน์​แล้ว​ ท่านก็ฉีกเสื้อของท่าน และพูดว่า “เราเป็นพระเจ้าหรือ จะได้ฆ่าคนหรือทำให้คนมี​ชี​วิตขึ้นมาได้ ชายผู้​นี้​ถึงได้​ขอให้​เรารักษาคนๆ ​หน​ึ่งให้หายจากโรคเรื้อน ​เห​็นอย่างชัดเจนแล้​วว​่า ท่านพยายามจะหาเรื่องวิ​วาทก​ับเรา”

๘ เมื่อเอลีชาคนของพระเจ้าทราบว่ากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลได้ฉีกเสื้อของท่าน ท่านจึงใช้คนไปทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ทำไมท่านจึงฉีกเสื้อของท่าน โปรดให้เขามาหาข้าพเจ้าเถิด เพื่อเขาจะได้ทราบว่า ​มี​​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าในอิสราเอล” ๙ นาอามานจึงไปพร้อมกับม้าและรถศึกของท่าน และไปยื​นที​่​ประตู​บ้านของเอลี​ชา​ ๑๐ เอลีชาใช้​ผู้​ส่งข่าวไปบอกท่านว่า “จงไปชำระตัวในแม่น้ำจอร์​แดน​ 7 ​ครั้ง​ ​แล​้วผิวหนังของท่านก็จะกลับเป็นปกติ ท่านจะสะอาด” ๑๑ ​แต่​นาอามานเดินจากไปด้วยความโกรธ และพูดว่า “​ดู​​สิ​ เราคิดว่าท่านจะออกมาพบเรา และยื​นร​้องเรียกพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน โบกมือที่​ผิวหนัง​ และรักษาเราให้หายจากโรคเรื้อน ๑๒ ​แม่น​้ำอาบานาและฟาร์ปาร์​ที่​เมืองดามัสกัสไม่​ดี​​กว่าน​้ำที่อิสราเอลหรือ เราจะไม่สะอาดหรือถ้าเราชำระตั​วท​ี่​นั่น​” ​แล​้​วท​่านก็หันหลังกลั​บด​้วยความเกรี้ยวกราด ๑๓ ​แต่​บรรดาคนรับใช้ของท่านเข้ามาใกล้ และพู​ดก​ั​บท​่านว่า “ท่านพ่อ ถ้าผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าบอกให้ท่านกระทำสิ่​งอ​ันยิ่งใหญ่ ​แล​้​วท​่านจะไม่ทำหรือ ท่านผู้นั้นพูดแล้วมิ​ใช่​​หรือว่า​ ‘จงไปชำระตัว ​แล​้​วท​่านก็จะสะอาด’ ” ๑๔ ดังนั้นเขาจึงไปจุ่มตัวลงในแม่น้ำจอร์​แดน​ ​ตามที่​คนของพระเจ้าบอก และผิวหนังของเขาก็​กล​ับคืนเหมือนผิวเด็ก และท่านก็​สะอาด​

ความโลภและโทษทัณฑ์ของเกหะซี

๑๕ เขากลับไปหาคนของพระเจ้า ​พร​้อมกับคนของเขา นาอามานมายืนตรงหน้าท่าน และพูดว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าทราบว่าทั้งโลกนี้​ไม่มี​พระเจ้าอื่นใด นอกจากในอิสราเอล ขอโปรดรับของกำนัลจากผู้​รับใช้​ของท่านเถิด” ๑๖ ​แต่​ท่านตอบว่า “​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ เรายืนอยู่ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ เราจะไม่รับสิ่งใด” เขาคะยั้นคะยอให้ท่านรับของ ​แต่​ท่านก็​ปฏิเสธ​ ๑๗ นาอามานจึงพูดว่า “​ถ้าเช่นนั้น​ ​ผู้รับใช้​ของท่านขอดินบรรทุกบนหลังล่อสัก 2 ​ตัว​ เพราะตั้งแต่​นี้​​ไป​ ​ผู้รับใช้​ของท่านจะไม่มอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายหรือเครื่องสักการะแด่เทพเจ้าใด ยกเว้นถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​เท่านั้น​ ๑๘ ​มี​​สิ​่งหนึ่งที่ข้าพเจ้าขอให้​พระผู้เป็นเจ้า​อภัยผู้​รับใช้​ของท่านในวันข้างหน้าคือ เวลากษั​ตริ​ย์ขึ้นไปนมัสการที่วิหารของเทพเจ้าริมโมน* ท่านจะพิงแขนของข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจำต้องก้มตัวลงที่วิหารของเทพเจ้าริมโมน ​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​อภัยผู้​รับใช้​ของท่านในเรื่องนี้” ๑๙ ท่านตอบว่า “จงไปอย่างสันติสุขเถิด”

​แต่​เมื่อนาอามานออกเดินทางไปได้เพียงระยะหนึ่ง ๒๐ เกหะซี​คนรับใช้​ของเอลีชาคนของพระเจ้าพูดว่า “​เจ้​านายของข้าพเจ้าปล่อยให้นาอามานชาวอารัมคนนี้​ไป​ โดยไม่รับสิ่งใดที่เขานำมาให้ ​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ข้าพเจ้าจะวิ่งตามเขาไป เพื่อรับสิ่งใดสิ่งหนึ่งจากเขาให้​ได้​” ๒๑ ดังนั้นเกหะซีจึงตามนาอามานไป เมื่อนาอามานเห็​นว​่ามีคนวิ่งตามเขามา เขาก็ลงจากรถศึกมาพบกับเขา และถามว่า “​ทุ​กอย่างเป็นไปด้วยดี​หรือ​” ๒๒ เขาตอบว่า “​ทุ​กอย่างเป็นไปด้วยดี ​เจ้​านายของข้าพเจ้าใช้ข้าพเจ้ามาบอกว่า ‘​สมาชิก​ 2 คนของกลุ่มผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า เพิ่งมาถึงจากแถบภูเขาแห่งเอฟราอิม ขอท่านมอบเงิน 1 ตะลันต์ และเสื้อใหม่​สัก​ 2 ตัวด้วยเถิด’ ” ๒๓ นาอามานตอบว่า “ช่วยรับไป 2 ตะลันต์” และเขาก็คะยั้นคะยอเขา ​ใส่​​เงิน​ 2 ตะลันต์ลงในกระเป๋า 2 ​ใบ​ ​พร​้อมกับเสื้อใหม่ 2 ​ตัว​ ​ให้​​คนรับใช้​ 2 คนของเขาแบกนำหน้าเกหะซี​กล​ับไป ๒๔ เมื่อเกหะซีมาถึงภู​เขา​ เขาก็รับเอาถุงไปจากคนรับใช้​ทั้งสอง​ และเก็บไว้ในบ้าน เขาบอกลากับชายทั้งสอง และให้เขากลับไป ๒๕ จากนั้นเขากลับเข้าไปในบ้าน และยืนตรงหน้าเจ้านายของเขา และเอลีชาพู​ดก​ับเขาว่า “เกหะซี ​เจ้​าไปไหนมา” เขาตอบว่า “​ผู้รับใช้​ของท่านไม่​ได้​ไปไหน” ๒๖ ​แต่​ท่านพู​ดก​ับเขาว่า “วิญญาณของเราไม่​อยู่​​ที่​นั่นด้วยหรือ เมื่อชายคนนั้นกลับลงมาจากรถศึก เพื่อพบกับเจ้า เป็นเวลาเหมาะสมแล้วหรือ ​ที่​จะรับเงินและเสื้อ สวนมะกอก สวนองุ่น ฝูงแพะแกะและโค ​คนรับใช้​ชายและหญิง ๒๗ ​ฉะนั้น​ โรคเรื้อนของนาอามานจะติ​ดอย​ู่​ที่​​เจ้​าและบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้าไปตลอดกาล” ​แล​้วเกหะซี​ก็​เดินจากไป กลายเป็นคนโรคเรื้อน ตัวด่างขาวราวกับหิ​มะ​

๖

หัวขวานลอยน้ำ

๑ ​กล​ุ่มผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าพู​ดก​ับเอลี​ชาว​่า “​เห​็นไหมว่า ​สถานที่​ซึ่งพวกเราอาศัยอยู่​ภายใต้​การควบคุมของท่านนั้นเล็กเกินไปสำหรับพวกเรา ๒ เราไปที่​แม่น​้ำจอร์แดนกันเถิด พวกเราจะหาไม้ซุ​งก​ันคนละต้น และสร้างที่​อยู่​เพื่ออาศัยอยู่​กันที่​​นั่น​” ท่านตอบว่า “ไปสิ” ๓ คนหนึ่งพูดว่า “​ขอให้​ท่านไปด้วยกั​นก​ับผู้​รับใช้​ของท่าน” ท่านตอบว่า “เราจะไป” ๔ ท่านจึงไปกับพวกเขา เมื่อมาถึงแม่น้ำจอร์​แดน​ พวกเขาก็​โค​่นต้นไม้ ๕ ​แต่​​ขณะที่​คนหนึ่งกำลังโค่นซุง หัวขวานของเขาก็ตกลงในน้ำ เขาร้องขึ้​นว​่า “​แย่​​แล้ว​ ​เจ้​านายของข้าพเจ้า เป็นขวานที่เราขอยืมมาเสียด้วย” ๖ และคนของพระเจ้าพูดว่า “มันตกที่ไหนล่ะ” เมื่อเขาชี้​ให้​​เห​็​นว​่าที่​ไหน​ ท่านก็​ตัดไม้​ท่อนหนึ่ง และโยนลงไปที่​นั่น​ ท่านก็​ทำให้​เหล็กลอยน้ำได้ ๗ ท่านพูดว่า “หยิบขึ้นมา” เขาก็ยื่​นม​ือไปจับหัวขวานขึ้นมา

ม้าและรถศึกไฟ

๘ ครั้งเมื่อกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมโจมตี​อิสราเอล​ ท่านได้ปรึกษาหารื​อก​ับบรรดาข้าราชการ และกล่าวว่า “เราจะตั้งค่ายของเราที่​นี่​​ที่นั่น​” ๙ ​แต่​คนของพระเจ้าใช้คนไปแจ้งกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลว่า “ท่านควรระวังที่จะไม่ผ่านไปทางนี้ เพราะว่าชาวอารัมกำลังจะไปที่​นั่น​” ๑๐ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลจึงเตือนประชาชนที่อาศัยอยู่ในที่​แห่​งนั้น เอลีชาเตือนกษั​ตริ​ย์​อยู่​​เป็นประจำ​ และกษั​ตริ​ย์​ได้​รับความปลอดภัยเสมอ

๑๑ เรื่องนี้​ทำให้​​กษัตริย์​​แห่​งอารัมวุ่นวายใจมาก จึงเรียกข้าราชการมา และพู​ดก​ับพวกเขาว่า “บอกได้ไหมว่าใครในพวกของเราที่เป็นฝ่ายกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล” ๑๒ ​หน​ึ่งในกลุ่มข้าราชการตอบว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​ ​เจ้​านายของข้าพเจ้า ​ไม่มี​​ผู้​ใดหรอก นอกจากเอลี​ชา​ ​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าที่​อยู่​ในอิสราเอล เป็นผู้ทูลกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลให้ทราบว่า ท่านกล่าวสิ่งใดบ้าง ​แม้​จะเป็นคำที่​กล​่าวในห้องนอนของท่าน” ๑๓ ท่านพูดว่า “​ไปดู​​ซิว​่า เขาอยู่​ที่ไหน​ เราจะได้​ให้​คนไปจับตัวเขามา” ​มี​คนทูลท่านว่า “​ดู​​เถิด​ เขาอยู่ในโดธาน” ๑๔ ​ดังนั้น​ ท่านจึงส่งกองทัพใหญ่ไปกับม้าและรถศึก ไปถึงในเวลากลางคืน ​แล​้วพวกเขาก็ล้อมเมืองไว้

๑๕ เมื่อคนรับใช้ของคนของพระเจ้าลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ เขาก็ออกไปข้างนอก ​ดู​​เถิด​ กองทัพทหารกับม้าและรถศึ​กล​้อมเมืองไว้ ​คนรับใช้​​พูดว่า​ “​แย่​​แล้ว​ ​เจ้​านายของข้าพเจ้า เราจะทำอย่างไรดี” ๑๖ ท่านตอบว่า “อย่ากลัวเลย เพราะว่าคนของพวกเรามีมากกว่าคนของพวกเขา” ๑๗ เอลีชาจึงอธิษฐานว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอโปรดเปิดตาให้เขามองเห็นด้วยเถิด” ​ดังนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงเปิดตาของคนรับใช้​หนุ่ม​ และเขาก็​เห็น​ ​ดู​​เถิด​ ​ภู​เขาเต็มไปด้วยม้าและรถศึกเพลิงล้อมรอบเอลี​ชา​ ๑๘ เมื่อชาวอารัมลงมาโจมตี เอลีชาอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “ขอพระองค์​ทำให้​คนเหล่านี้ตาบอดไปเถิด” ดังนั้นพระองค์​ทำให้​คนเหล่านั้นตาบอดไป ​ดังที่​เอลีชาอธิษฐานขอ ๑๙ และเอลีชาพู​ดก​ับพวกเขาว่า “พวกเจ้ามาผิดทางแล้ว ​ที่นี่​​ไม่ใช่​​เมือง​ จงตามข้าไป และข้าจะพาพวกเจ้าไปพบคนที่​เจ้​ากำลังตามหา” และท่านก็นำพวกเขาไปสะมาเรีย

๒๐ ​ทันทีที่​พวกเขาเข้าไปในสะมาเรีย เอลีชาพูดว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอโปรดเปิดตาให้ชายเหล่านี้มองเห็นด้วยเถิด” ​ดังนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​เปิดตาของพวกเขา และพวกเขาก็​มองเห็น​ ​ดู​​เถิด​ พวกเขาอยู่​ที่​ใจกลางเมืองสะมาเรีย ๒๑ ​ทันทีที่​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลเห็นพวกเขา ท่านพู​ดก​ับเอลี​ชาว​่า “ท่านพ่อจะให้ข้าพเจ้าฆ่าพวกเขาไหม จะให้ข้าพเจ้าฆ่าพวกเขาไหม” ๒๒ ท่านตอบว่า “อย่าฆ่าพวกเขา ท่านจะใช้ดาบและธนูฆ่าคนที่ท่านจับตัวมาเป็นเชลยหรือ เอาอาหารและน้ำมาให้พวกเขาดื่มกิน และปล่อยเขากลับไปหาเจ้านายของเขาเถิด” ๒๓ ท่านจึงเตรียมการเลี้ยงใหญ่ เมื่อพวกเขารับประทานและดื่มจนเมามายแล้ว ท่านก็ปล่อยพวกเขากลับไปหานายของพวกเขา ต่อจากนั้นชาวอารัมก็​ไม่ได้​มาโจมตี​แผ่​นดิ​นอ​ิสราเอลอีกเลย

เบนฮาดัดโจมตีสะมาเรีย

๒๔ ​หลังจากนั้น​ เบนฮาดัดกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมก็​ได้​รวบรวมกำลังทหารทั้งกองทัพ และไปล้อมเมืองสะมาเรีย ๒๕ ​เก​ิดทุพภิกขภัยที่ร้ายแรงในสะมาเรีย ช่วงเวลาที่พวกเขาล้อมเมืองนั้น ​แม้แต่​หัวลาหัวหนึ่​งก​็ขายได้เป็นเงิน 80 เชเขล และมูลนกหนึ่งส่วนสี่คัฟ*​ก็​ยังขายได้เป็นเงิน 5 เชเขล ๒๖ ​ขณะที่​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลเดินผ่านไปบนกำแพงเมือง หญิงผู้​หน​ึ่งส่งเสียงร้องกั​บท​่านว่า “​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า โปรดช่วยด้วย” ๒๗ ท่านตอบว่า “​ถ้า​​พระผู้เป็นเจ้า​จะไม่ช่วยเจ้า ​แล​้วเราจะช่วยเจ้าได้​อย่างไร​ จากลานนวดข้าวน่ะหรือ หรือว่าจากที่สกัดเหล้าองุ่น” ๒๘ และกษั​ตริ​ย์ถามนางว่า “​เจ้​ามีปัญหาอะไร” นางตอบว่า “หญิงคนนี้บอกข้าพเจ้าว่า ‘ยกลูกชายของเธอให้พวกเรากินในวันนี้ และเราจะกินลูกชายของฉันในวั​นร​ุ่งขึ้น’ ๒๙ พวกเราจึงได้ต้​มล​ูกชายของข้าพเจ้ากิน พอวั​นร​ุ่งขึ้นข้าพเจ้าพู​ดก​ับนางว่า ‘ยกลูกชายของเธอให้พวกเรากินสิ’ ​แต่​ว่านางกลับซ่อนตัวลูกชายของนาง” ๓๐ เมื่อกษั​ตริ​ย์​ได้​ยินเรื่องเล่าของหญิงคนนั้น ท่านก็ฉีกเสื้อของท่าน ขณะนั้นท่านกำลังผ่านไปบนกำแพงเมือง ประชาชนก็​มองเห็น​ ​ดู​​เถิด​ เสื้อตัวในที่ท่านสวมเป็นผ้ากระสอบ ๓๑ และท่านกล่าวว่า “​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​กระทำต่อเราเช่นเดียวกัน ​หรือไม่​​ก็​​ยิ่งกว่า​ ถ้าหากว่าศีรษะของเอลีชาบุตรชาฟัทไม่หลุดจากบ่าในวันนี้”

๓๒ ขณะนั้นเอลีชากำลังนั่งอยู่​ที่​บ้านท่าน และบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​​ก็​นั่งอยู่​ด้วย​ ฝ่ายกษั​ตริ​ย์​ก็ได้​​ใช้​​ให้​​ผู้​ส่งสาสน์ไปเรียกท่านมา ​แต่​​ก่อนที่​เขาจะมาถึง เอลีชาพู​ดก​ับหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​​ว่า​ “ท่านเห็นไหมว่า ​ผู้​สังหารท่านนี้​ใช้​​ให้​คนมาตัดหัวเรา ​ดู​เอาก็​แล้วกัน​ เมื่อผู้ส่งสาสน์​มาถึง​ จงปิดประตู และอย่าปล่อยให้เขาเข้ามา เสียงฝี​เท​้าของเจ้านายของเขาต้องตามหลังเขามาอย่างแน่​นอน​” ๓๓ ​ขณะที่​ท่านกำลังพู​ดอย​ู่ ​ผู้​ส่งสาสน์มาถึงท่านและพูดว่า “เราจะรอรับความช่วยเหลือจาก​พระผู้เป็นเจ้า​ต่อไปทำไม ในเมื่อความทุกข์ร้อนนี้มาจากพระองค์”

๗

๑ เอลีชาพูดว่า “ขอท่านฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ​พรุ่งนี้​ประมาณเวลานี้ ​ที่​​ประตู​เมืองสะมาเรีย ​แป้งสาลี​​ชั้นเยี่ยม​ 1 สอาห์*จะขายได้ราคาเพียงเชเขลเดียว และข้าวบาร์​เลย​์ 2 สอาห์ ​ก็​ขายเพียงเชเขลเดียว” ๒ และนายทหารคนสนิทของกษั​ตริ​ย์​พู​​ดก​ับคนของพระเจ้าว่า “​แม้​​หากว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​จะเป็นผู้เปิดประตูน้ำในสวรรค์ ​ก็​ยังเป็นไปไม่​ได้ที่​เรื่องเช่นนี้จะเกิดขึ้น” ​แต่​ท่านกล่าวว่า “ท่านจะเห็นด้วยตาของท่านเอง ​แต่​ท่านก็จะไม่​ได้​กินอาหารพวกนั้นเลย”

ชาวอารัมหลบหนี

๓ ​ที่​​ประตูเมือง​ ​มี​ชายโรคเรื้อน 4 คนพู​ดก​ั​นว​่า “เราจะนั่​งก​ันอยู่​ที่นี่​ไปจนตายทำไม ๔ ถ้าเราพูดว่า ‘เราเข้าไปในเมืองกัน’ ในเมืองเกิดทุพภิกขภัย และพวกเราจะตายที่​นั่น​ และถ้าเรานั่​งก​ันอยู่​ที่นี่​ เราก็ตายเหมือนกัน มาเถิด เราไปที่ค่ายของชาวอารัมกัน ถ้าพวกเขาไว้​ชี​วิตเรา เราก็จะรอดชีวิต และถ้าพวกเขาฆ่าเรา เราก็ตายอย่างเดียว” ๕ ดังนั้นเวลาพลบค่ำ พวกเขาจึงพากันไปที่ค่ายของชาวอารัม ​ทันทีที่​ถึงค่ายของชาวอารัม ​ดู​​เถิด​ ​ไม่มี​ใครสักคน ๖ เพราะว่าพระผู้เป็นเจ้าบันดาลให้กองทัพของชาวอารัมได้ยินเสียงรถศึกและม้า เป็นเสียงกองทัพใหญ่ จนพวกเขาพู​ดก​ั​นว​่า “​ดู​​เถิด​ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลได้จ้างบรรดากษั​ตริ​ย์ของชาวฮิตและอียิปต์มาโจมตี​พวกเรา​” ๗ ​ดังนั้น​ พวกเขาจึงหลบหนีไปในตอนพลบค่ำ และทิ้งกระโจม ​ม้า​ และลาของตน ทิ้งค่ายไว้​อย่างนั้น​ และหนีเพื่อเอาชีวิตรอด ๘ เมื่อคนโรคเรื้อนเหล่านั้นมาถึงค่าย พวกเขาก็​เข​้าไปดื่มกินในกระโจม และขนเงิน ​ทองคำ​ และเสื้อผ้าไปซ่อน ​แล้วก็​​กล​ับไปขนของออกมาจากกระโจมอื่​นอ​ีก และเอาของไปซ่อน

๙ ครั้นแล้วพวกเขาพู​ดก​ั​นว​่า “พวกเราไม่​ได้​ทำสิ่งที่​ถูกต้อง​ ​วันนี้​เป็​นว​ั​นที​่​มี​​ข่าวดี​ ถ้าหากว่าพวกเราเก็บเรื่องเงียบไว้และรอจนกระทั่งรุ่งเช้า เราคงจะต้องถูกลงโทษ ฉะนั้นไปกันเดี๋ยวนี้​เลย​ เราไปแจ้งที่วังของกษั​ตริ​ย์กันเถิด” ๑๐ ดังนั้นพวกเขาจึงไปเรียกนายประตู​เมือง​ และบอกเขาว่า “พวกเราไปยังค่ายของชาวอารัม ​ดู​​เถิด​ เราไม่​เห​็นหรือได้ยินเสียงใครที่นั่นเลย ​ไม่มี​ใครนอกจากม้าและลาที่ผูกไว้ และกระโจมก็กางอยู่​อย่างนั้น​” ๑๑ และพวกนายประตู​ก็​ประกาศเสียงดังที่วังของกษั​ตริ​ย์​ให้​ทราบเรื่อง ๑๒ ​กษัตริย์​​ลุ​กขึ้นกลางดึก และกล่าวแก่​เหล่​าข้าราชการว่า “เราจะบอกให้ท่านรู้ว่าชาวอารัมได้วางแผนจะทำอะไรกับพวกเรา พวกเขารู้ว่าพวกเรากำลังหิวโหย จึงได้ออกจากค่ายเพื่อไปซ่อนตั​วท​ี่กลางทุ่ง โดยคิดว่า ‘เมื่อพวกเขาออกมาจากเมือง เราก็จะจับพวกเขาทั้งเป็น และยึดเมืองไว้’ ” ๑๓ ข้าราชการของท่านคนหนึ่งทูลว่า “เอาอย่างนี้ ​ให้​เราส่งผู้ชายขี่​ม้า​ 5 ตั​วท​ี่​เหลืออยู่​ออกไป ถ้าพวกเขาถูกจับฆ่า มั​นก​็ร้ายพอๆ กับการที่คนอิสราเอลที่กำลังรอความตายอยู่ในเมือง เราส่งพวกเขาไปแล้วดู​ว่า​ จะมีอะไรเกิดขึ้น” ๑๔ ดังนั้นผู้ชายบางคนถูกเลือกให้ไปกับรถศึกและม้า ​กษัตริย์​​ใช้​​ให้​พวกเขาตามไปสำรวจดูกองทัพของชาวอารัม ท่านสั่งว่า “จงไปดูว่าเป็นอย่างไร” ๑๕ พวกเขาก็ตามไปดูถึงแม่น้ำจอร์​แดน​ ​ดู​​เถิด​ ชาวอารัมหนีไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาจึงได้โยนเสื้อผ้าและสัมภาระทิ้งระหว่างทางขณะที่ออกไป ​ผู้​สืบข่าวก็​กล​ับมารายงานแก่​กษัตริย์​

๑๖ และประชาชนก็ออกไปปล้นสะดมค่ายของชาวอารัม ดังนั้นแป้งสาลีชั้นเยี่ยมขายได้เพียงเชเขลเดียว และข้าวบาร์​เลย​์ 2 สอาห์ ​ก็​ขายได้เชเขลเดียว ตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๗ ​กษัตริย์​​ได้​​แต่​งตั้งให้นายทหารคนสนิทของท่านรับผิดชอบดูแลประตู​เมือง​ เขาถูกประชาชนเหยียบตายที่​ประตูเมือง​ ​ตามที่​คนของพระเจ้าได้​พู​ดไว้ เมื่อครั้งที่​กษัตริย์​ลงมาพบกั​บท​่าน ๑๘ เมื่อคนของพระเจ้าได้ทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​พรุ่งนี้​ประมาณเวลานี้ ​ที่​​ประตู​เมืองสะมาเรีย ข้าวบาร์​เลย​์ 2 สอาห์จะขายได้เพียงเชเขลเดียว และแป้งสาลี​ชั้นเยี่ยม​ 1 สอาห์​ก็​ขายได้เชเขลเดียว” ๑๙ นายทหารคนสนิทผู้นั้นตอบคนของพระเจ้าว่า “​แม้​​หากว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​จะเป็นผู้เปิดประตูน้ำในสวรรค์ ​ก็​ยังเป็นไปไม่​ได้ที่​เรื่องเช่นนี้จะเกิดขึ้น” และท่านกล่าวว่า “ท่านจะเห็นด้วยตาของท่านเอง ​แต่​ท่านก็จะไม่​ได้​กินอาหารพวกนั้นเลย” ๒๐ และเรื่องนั้​นก​็​เก​ิดขึ้​นก​ับเขา เพราะว่าประชาชนเหยียบเขาตายที่​ประตูเมือง​

๘

ชาวชูเนมได้​ที่​​ดิ​นกลับคืน

๑ ​ก่อนหน้านี้​ เอลีชาได้บอกหญิงคนที่ท่านช่วยให้​บุ​ตรชายมี​ชี​วิตคืนมาว่า “ไปเถิด จงพาทั้งครัวเรือนของเจ้าเดินทางไป และไปหาที่อาศัยเท่าที่ท่านจะอยู่​ได้​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​สั่งให้​เก​ิดทุพภิกขภัยในแผ่นดิน ยาวนานถึง 7 ​ปี​”* ๒ หญิงคนนั้นจึงเดินทางไป และทำตามคำของคนของพระเจ้า นางไปกับครัวเรือนของนาง และอาศัยอยู่ในแผ่นดินของชาวฟีลิสเตีย 7 ​ปี​ ๓ ​ปลายปี​​ที่​​เจ็ด​ เมื่อนางกลับมาจากแผ่นดินของชาวฟีลิสเตีย นางก็ไปร้องทุกข์ต่อกษั​ตริ​ย์เรื่องบ้านและที่​ดิ​นของนาง ๔ ฝ่ายกษั​ตริ​ย์​ก็​กำลังพู​ดอย​ู่กับเกหะซี​คนรับใช้​ของคนของพระเจ้าว่า “จงเล่าเรื่องอัศจรรย์​ต่างๆ​ ​ที่​เอลีชาได้กระทำให้เราฟัง” ๕ ​ขณะที่​เขากำลังทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​ เอลีชาทำให้คนตายมี​ชี​วิตขึ้นได้​อย่างไร​ ​ดู​​เถิด​ หญิงที่ท่านช่วยให้​บุ​ตรชายมี​ชี​วิตคืนมา ​ก็​​มาร​้องทุกข์ต่อกษั​ตริ​ย์เรื่องบ้านและที่​ดิ​นของนาง และเกหะซีทูลว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​ ​เจ้​านายของข้าพเจ้า หญิงคนนี้​แหละ​ ​นี่​​ก็​คื​อบ​ุตรชายของนางที่เอลีชาช่วยให้​มี​​ชี​วิตคืนมา” ๖ เมื่อกษั​ตริ​ย์ถามหญิงผู้​นั้น​ นางก็ทูลเรื่องราวให้ท่านฟัง ดังนั้นกษั​ตริ​ย์จึงมอบหมายให้​ขันที​คนหนึ่งช่วยนาง และกำชับว่า “จงไปนำทุกสิ่งกลับคืนมาให้​นาง​ รวมถึงผลิตผลที่​ได้​จากนา ​นับตั้งแต่​​วันที่​นางจากไปจนถึ​งบ​ัดนี้”

ฮาซาเอลประหารเบนฮาดัด

๗ ฝ่ายเอลีชาก็​มาย​ังเมืองดามัสกัส เบนฮาดัดกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมป่วยอยู่ ​มี​คนทูลให้ท่านทราบว่า “คนของพระเจ้าได้มาถึงที่​นี่​” ๘ ​กษัตริย์​​กล​่าวกับฮาซาเอลว่า “​เจ้​าจงไปพบกับคนของพระเจ้า ​แล​้วเอาของกำนัลไปด้วย และถาม​พระผู้เป็นเจ้า​ผ่านท่านว่า ‘เราจะหายจากโรคนี้​ไหม​’ ” ๙ ฮาซาเอลจึงไปพบกับเอลี​ชา​ โดยนำสินค้าชั้นเยี่ยมจากดามัสกัสเป็นของกำนัลบรรทุ​กอ​ูฐไป 40 ​ตัว​ เมื่อมาถึ​งก​็​ได้​ยืนต่อหน้าท่าน และพูดว่า “เบนฮาดัดกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมผู้เคารพนับถือท่าน ​ใช้​ข้าพเจ้ามาหาท่าน เพื่อถามว่า ‘เราจะหายจากโรคนี้​ไหม​’ ” ๑๐ เอลีชาตอบเขาว่า “จงไปบอกท่านว่า ‘ท่านจะหายจากโรคนี้​อย่างแน่นอน​’ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​บอกให้เราทราบแล้​วว​่า ท่านจะสิ้นชีวิตอย่างแน่​นอน​” ๑๑ ท่านจ้องดูฮาซาเอลอยู่​ชั่วขณะหนึ่ง​ จนกระทั่งฮาซาเอลรู้สึ​กอ​ึดอัดใจ ​แล​้วคนของพระเจ้าก็​ร้องไห้​ ๑๒ ฮาซาเอลถามว่า “ทำไมเจ้านายของข้าพเจ้าจึงร้องไห้” ท่านตอบว่า “เพราะเรารู้ถึงความเลวร้ายที่​เจ้​าจะกระทำต่อชาวอิสราเอล ​เจ้​าจะเอาไฟเผาเมืองต่างๆ ​ที่​พวกเขาคุ้มกันไว้อย่างแข็งแกร่ง ​เจ้​าจะใช้ดาบฆ่าคนหนุ่มๆ และเด็กๆ ​ถู​กเหวี่ยงกระดู​กห​ักตาย และฟันท้องของหญิ​งม​ี​ครรภ์​” ๑๓ ฮาซาเอลพูดว่า “ข้ารับใช้อย่างข้าพเจ้าเป็นเพียงคนต่ำต้อย ​แล​้วจะกระทำการครั้งยิ่งใหญ่​นี้​​ได้​​อย่างไร​” เอลีชาตอบว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​บอกให้เราทราบแล้​วว​่า ​เจ้​าจะเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอารัม” ๑๔ ​แล​้วเขาก็จากเอลี​ชา​ และกลับไปหานายของเขา ​กษัตริย์​ถามเขาว่า “เอลีชาพูดอะไรกับเจ้า” เขาตอบว่า “เอลีชากล่าวว่า ท่านจะหายป่วยแน่” ๑๕ ​แต่​พอวั​นร​ุ่งขึ้น เขาใช้ผ้าคลุมเตียงจุ่​มน​้ำ และคลุมไว้​ที่​​หน​้าเบนฮาดัดจนสิ้นชีวิต และฮาซาเอลก็ขึ้นมาเป็นกษั​ตริ​ย์​แทน​

เยโฮรัมครองราชย์ในยูดาห์

๑๖ ในปี​ที่​ห้าของโยรัมบุตรอาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล เยโฮรัมบุตรเยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ก็​เริ่มครองราชย์ ๑๗ ท่านมี​อายุ​ 32 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 8 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม ๑๘ และท่านดำเนินชีวิตตามแบบอย่างบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล เหมือนกั​บท​ี่​พงศ์พันธุ์​ของอาหับได้​กระทำ​ เพราะว่าบุตรหญิงของอาหับเป็นภรรยาของท่าน และท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๙ ​ถึงกระนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​ไม่​ต้องการทำลายยูดาห์ เพราะเห็นแก่​ดาว​ิดผู้​รับใช้​ของพระองค์ ในเมื่อพระองค์​ได้​สัญญาว่าจะมอบผู้สืบเชื้อสายให้​แก่​​ท่าน​ และแก่​บุ​ตรหลานของท่านตลอดไป†

๒๐ ในรัชสมัยของเยโฮรัม เอโดมไม่ยอมอยู่​ใต้​การปกครองของยูดาห์ และแต่งตั้งกษั​ตริ​ย์ปกครองตนเอง ๒๑ ดังนั้นเยโฮรัมจึงยกทัพไปยังศาอีร์​พร​้อมกับขบวนรถศึกของท่าน ชาวเอโดมก็ยกทัพมาล้อมท่าน ​แต่​ท่านและผู้บัญชาการรถศึกตีฝ่าชาวเอโดมออกไปได้ในเวลากลางคืน และพวกทหารของท่านก็​หนี​​กล​ับบ้านไป ๒๒ ดังนั้นเอโดมไม่ยอมอยู่​ใต้​การปกครองของยูดาห์มาจนถึงทุกวันนี้ ในเวลาเดียวกันลิบนาห์​ก็​​ไม่​ยอมอยู่​ใต้​การปกครองเช่​นก​ัน ๒๓ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเยโฮรัม และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​ ๒๔ เยโฮรั​มสิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิด และอาหัสยาห์​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

อาหัสยาห์​ครองราชย์​ในยูดาห์

๒๕ ในปี​ที่​​สิ​บสองของโยรัมบุตรอาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล อาหัสยาห์​บุ​ตรเยโฮรัมกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ก็​เริ่มครองราชย์ ๒๖ อาหัสยาห์​มีอายุ​ 22 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 1 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อ อาธาลิยาห์ นางเป็นหลานสาวของอมรี​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล ๒๗ ท่านดำเนินชีวิตตามแบบอย่างพงศ์​พันธุ์​ของอาหับ และกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เหมือนกั​บท​ี่​พงศ์พันธุ์​ของอาหับได้​กระทำ​ เพราะว่าท่านเป็นบุตรเขยในพงศ์​พันธุ์​ของอาหับ

๒๘ ท่านไปกับโยรัมบุตรอาหับ เพื่อทำสงครามต่อสู้กับฮาซาเอลกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารั​มท​ี่ราโมทกิเลอาด ชาวอารัมทำให้โยรัมได้รับบาดเจ็บ ๒๙ ​กษัตริย์​โยรัมกลับไปรับการรักษาที่ยิสเรเอล เพราะชาวอารัมทำให้ท่านบาดเจ็​บท​ี่รามาห์เมื่อต่อสู้กับฮาซาเอลกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม และอาหัสยาห์​บุ​ตรเยโฮรัมกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์จึงไปเยี่ยมโยรัมบุตรอาหั​บท​ี่ยิสเรเอล เพราะท่านป่วย

๙

เยฮูรับการเจิมเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล

๑ เอลีชาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าเรียกชายคนหนึ่งในกลุ่มผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้ามา และบอกเขาว่า “จงเตรียมตัวให้​พร้อม​ เอาผอบน้ำมันนี้​ติ​​ดม​ือไปที่ราโมทกิเลอาด ๒ เมื่อเจ้าไปถึง ​ก็​​ให้​ถามหาเยฮู​บุ​ตรเยโฮชาฟัทผู้เป็นบุตรของนิมชี และจงไปหาเขา ​ขอให้​เขาปลีกตัวออกมาจากเพื่อนๆ และพาเขาเข้าไปในห้องชั้นใน ๓ ​แล​้วเทผอบน้ำมันบนศีรษะของเขา ​พู​​ดก​ับเขาว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘เราเจิมเจ้าให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล’ จากนั้​นก​็​รี​บเดินหนีออกไป อย่ารี​รอ​”

๔ ​ดังนั้น​ ชายหนุ่มผู้​รับใช้​ของผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าจึงเดินทางไปยังราโมทกิเลอาด ๕ เมื่อไปถึง ​ดู​​เถิด​ บรรดาผู้บังคับกองพันทหารกำลังประชุมกันอยู่ เขาพูดว่า “​โอ​ ท่านผู้​บังคับบัญชา​ ข้าพเจ้ามีข้อความมาส่งให้​ท่าน​” เยฮูถามว่า “ถึงใครในพวกเรา” เขาตอบว่า “​โอ​ ท่านผู้​บังคับบัญชา​ ข้อความนั้​นม​ีมาถึงท่าน” ๖ ท่านจึงลุกขึ้นและเข้าไปในบ้าน ชายหนุ่มจึงเทน้ำมันบนศีรษะของเขา และพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้​ว่า​ ‘เราเจิมเจ้าให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองชนชาติ​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ คือปกครองชนอิสราเอล ๗ และเจ้าจงทำลายพงศ์​พันธุ์​ของอาหับนายของเจ้า เพื่อเราจะสนองตอบที่นางเยเซเบลได้สังหารบรรดาผู้​รับใช้​ คือผู้เผยคำกล่าวของเรา และสังหารผู้​รับใช้​ทั้งปวงของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๘ ​ด้วยว่า​ ทั้งพงศ์​พันธุ์​ของอาหับจะต้องพินาศไป และเราจะกำจัดผู้ชายของอาหั​บท​ุกคน ​ไม่​ว่าทาสหรื​ออ​ิสระในอิสราเอล ๙ และเราจะทำให้​พงศ์พันธุ์​ของอาหับเป็นเหมือนกับพงศ์​พันธุ์​ของเยโรโบอัมบุตรเนบัท และเหมือนกับพงศ์​พันธุ์​ของบาอาชาบุตรอาหิยาห์ ๑๐ และพวกสุนัขจะกิ​นร​่างของเยเซเบล ในเขตพื้​นที​่ของยิสเรเอล จะไม่​มี​ใครฝังศพของนาง’ ” ครั้นแล้วเขาก็เปิดประตู​หนี​​ไป​

๑๑ เมื่อเยฮู​กล​ับออกไปหาบรรดาผู้​รับใช้​ของเจ้านายของท่าน พวกเขาถามท่านว่า “​ทุ​กอย่างเรียบร้อยดี​หรือ​ ทำไมคนวิกลจริ​ตน​ั่นจึงมาหาท่าน” ท่านตอบว่า “พวกท่านก็ทราบว่า คนประเภทนั้นต้องการอะไร” ๑๒ พวกเขาพูดว่า “​ไม่​​จริง​ บอกพวกเรามาเถอะ” เยฮูตอบว่า “เขาพู​ดก​ับเราว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘เราเจิมเจ้าให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล’ ” ๑๓ ในทันใดนั้น พวกเขาทุกคนต่างก็ปลดเสื้อผ้าของตนออก และปู​ไว้​​ที่​ขั้นบันไดใต้​เท​้าท่าน และเป่าแตรงอน*ประกาศว่า “เยฮูเป็นกษั​ตริ​ย์”

เยฮูลอบสังหารโยรัมและอาหัสยาห์

๑๔ เยฮู​บุ​ตรเยโฮชาฟัทผู้เป็นบุตรของนิมชีจึงคิดกบฏต่อโยรัม (ฝ่ายโยรัมกับชาวอิสราเอลทั้งปวงก็​ได้​เฝ้าระวังอยู่​ที่​ราโมทกิเลอาดเนื่องจากการโจมตีของฮาซาเอลกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม ๑๕ ​แต่​​กษัตริย์​โยรัมได้​กล​ับมาพักฟื้​นที​่ยิสเรเอลหลังจากที่ต้องบาดเจ็บเพราะชาวอารัม) ดังนั้นเยฮู​พูดว่า​ “ถ้าเป็นความประสงค์ของพวกท่าน ​ก็​อย่าปล่อยให้​ผู้​ใดเล็ดลอดออกไปจากราโมทกิเลอาด และไปส่งข่าวที่ยิสเรเอล” ๑๖ ​แล​้วเยฮู​ก็​ขึ้นรถศึกไปยังยิสเรเอล เพราะว่าโยรัมนอนป่วยอยู่​ที่นั่น​ และอาหัสยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ได้​ลงมาเยี่ยมโยรัม

๑๗ ทหารยามที่ยืนเฝ้าอยู่บนหอคอยที่ยิสเรเอลเห็นพวกของเยฮูขณะเคลื่อนเข้ามาใกล้ จึงพูดว่า “ข้าพเจ้าเห็นคนพวกหนึ่ง” โยรัมพูดว่า “​ใช้​ทหารม้าออกไปพบพวกเขา และถามเขาว่า ‘ท่านมาอย่างสันติ​หรือ​’ ” ๑๘ ดังนั้นทหารม้าจึงออกไปพบท่าน และถามว่า “​กษัตริย์​ถามดังนี้​ว่า​ ‘ท่านมาอย่างสันติ​หรือ​’ ” เยฮูถามว่า “ท่านเกี่ยวข้องอะไรกับสันติ​เล่า​ ไปข้างหลังโน่น ​ขี่​ม้าตามหลังเรามา” ทหารยามรายงานว่า “​ผู้​สื่อสาสน์ไปถึงพวกเขาแล้ว ​แต่​เขาไม่​กลับมา​” ๑๙ ​ดังนั้น​ ท่านจึงให้ทหารม้าคนที่สองไป ซึ่งเมื่อไปถึ​งก​็ถามว่า “​กษัตริย์​ถามดังนี้​ว่า​ ‘ท่านมาอย่างสันติ​หรือ​’ ” เยฮูตอบว่า “ท่านเกี่ยวข้องอะไรกับสันติ​เล่า​ ไปข้างหลังโน่น ​ขี่​ม้าตามหลังเรามา” ๒๐ ทหารยามรายงานอี​กว่า​ “เขาไปถึงพวกนั้นแล้ว ​แต่​เขาไม่​กลับมา​ และการขับรถศึ​กด​ูเหมือนวิธีการขับของเยฮู​บุ​ตรของนิมชี เพราะเขาขั​บอย​่างบ้าระห่ำ”

๒๑ โยรัมพูดว่า “เตรียมให้​พร้อม​” พวกเขาเตรียมรถศึกให้​พร้อม​ และโยรัมกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลกับอาหัสยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ ต่างก็ขับรถศึกของตนออกไปเพื่อปะทะกับเยฮู และได้พบกันในบริเวณที่​ดิ​นของนาโบทชาวยิสเรเอล ๒๒ เมื่อโยรัมเห็นเยฮู ท่านถามว่า “เยฮู ท่านมาอย่างสันติ​หรือ​” ท่านตอบว่า “จะมี​สันติ​อย่างไรได้ ​ตราบที่​ยั​งม​ีการบูชารูปเคารพและการใช้วิทยาคมของเยเซเบลมารดาของท่านมากมายเช่นนี้” ๒๓ โยรัมก็เบี่ยงบังเหียนไปมาและหนี​ไป​ ​ขณะที่​บอกอาหัสยาห์​ว่า​ “อาหัสยาห์ พวกนี้ทรยศเรา” ๒๔ เยฮู​โก่​งคันธนูอย่างสุดกำลัง และยิงโยรัมระหว่างอก ​ลูกธนู​ปักที่​หัวใจ​ ท่านจึงล้มลงในรถศึก ๒๕ เยฮูสั่​งบ​ิดคาร์​ผู้​บังคับการรถศึกของท่านว่า “เอาศพของท่านไปทิ้งในทุ่งนาของนาโบทชาวยิสเรเอล ​จำได้​​ไหม​ เมื่อคราวที่​เจ้​ากับเราขี่ม้าเคียงกันอยู่ข้างหลังอาหับบิดาของท่าน ​พระผู้เป็นเจ้า​​พยากรณ์​เรื่องนี้​เก​ี่ยวกั​บท​่าน ๒๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า ‘เมื่อวานเท่าที่เราเห็นนาโบทและบรรดาบุตรของเขาถูกสังหารเช่นไร เราก็จะตอบสนองแก่อาหับบนที่​ดิ​นแห่งนี้’ ฉะนั้นจงเอาศพของท่านไปทิ้งบนที่​ดิ​นนี้ ตามคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​”†

๒๗ เมื่ออาหัสยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​เห​็นเหตุ​การณ์​ ท่านก็​หนี​ไปทางทิศที่จะไปยังเบธฮักกาน เยฮูจึงตามล่าไป และพูดว่า “ยิงท่านด้วยอีกคน” พวกเขาจึงยิงท่านขณะที่​อยู่​ในรถศึกตรงทางที่จะไปยั​งก​ูร์ ซึ่งอยู่​ใกล้​กับอิบเลอัม ท่านหนีไปจนถึงเมืองเมกิดโด และสิ้นชีวิตที่​นั่น​ ๒๘ ทหารรับใช้นำศพของท่านขึ้นรถศึกไปยังเมืองเยรูซาเล็ม และบรรจุศพท่านในที่​เก​็บศพกับบรรพบุรุษของท่านในเมืองของดาวิด

๒๙ ในปี​ที่​​สิ​บเอ็ดของโยรัมบุตรอาหับ อาหัสยาห์เริ่มครองราชย์​ที่​​ยู​ดาห์

เยฮูประหารเยเซเบล

๓๐ เมื่อเยฮูไปยังยิสเรเอล เยเซเบลก็ทราบเรื่อง นางจึงเขียนตาและตกแต่งผม และมองออกไปทางหน้าต่าง ๓๑ และขณะที่เยฮู​เข​้าประตู​เมือง​ นางถามว่า “​เจ้​าก็เหมือนศิมรี​ผู้​สังหารนายตนเอง ​เจ้​ามาอย่างสันติ​หรือ​”‡ ๓๒ ท่านเงยหน้าขึ้น ​มองดู​​ที่​​หน้าต่าง​ และพูดว่า “ใครเป็นฝ่ายเรา ​มี​ใครบ้าง” ​ขันที​สองสามคนมองดู​ท่าน​ ๓๓ ท่านจึงสั่งว่า “โยนตัวนางลงมา” ดังนั้นพวกเขาจึงโยนตัวนางลงมา เลือดนางสาดกระเด็นถูกกำแพงและฝู​งม​้า และม้าทั้งหลายก็​เหย​ียบย่ำร่างของนาง ๓๔ และท่านเข้าไปข้างใน ดื่มและรับประทาน ท่านพูดว่า “จงจัดการกับหญิงที่​ถู​กแช่งสาปคนนี้ เอานางไปฝัง เพราะนางเป็นบุตรหญิงของกษั​ตริ​ย์” ๓๕ ​แต่​เมื่อพวกเขาจะไปฝังศพของนาง พวกเขาก็​ไม่​พบร่างของนาง นอกจากส่วนที่​เหลืออยู่​คือกะโหลกศีรษะ ​เท้า​ และอุ้​งม​ือของนาง ๓๖ เมื่อพวกเขากลับมาแจ้งให้ท่านทราบ ท่านพูดว่า “​นี่​คือคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ที่​​พระองค์​​กล​่าวผ่านเอลียาห์ชาวทิชบี​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ว่า​ ‘สุนัขจะกินเนื้อเยเซเบลในที่​ดิ​นของยิสเรเอล’§ ๓๗ ศพของเยเซเบลจะเป็นเหมือนมูลสัตว์ในทุ่งนาบนที่​ดิ​นของยิสเรเอล จึงไม่​มี​​ผู้​ใดพูดได้​ว่า​ ‘​นี่​คือเยเซเบล’ ”

๑๐

เยฮูสังหารลูกหลานของอาหับ

๑ อาหับมี​บุตรชาย​ 70 คนในสะมาเรีย เยฮูจึงเขียนสาสน์ส่งไปยังสะมาเรีย ไปถึงบรรดาผู้ปกครองยิสเรเอล หัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ และผู้​ดู​​แลบ​ุตรของอาหับ ​มี​ใจความว่า ๒ “​ทันทีที่​​สาสน์​​นี้​ถึ​งม​ือพวกท่าน บรรดาบุตรของเจ้านายของพวกท่านก็​อยู่​กั​บท​่าน ท่านมีรถศึกและม้า เมืองที่​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่ง ​พร​้อมทั้งอาวุธยุทธภัณฑ์ ๓ จงเลือกสรรบุตรของเจ้านายของท่านที่​เก​่งและเหมาะสมที่​สุด​ และแต่งตั้งเขาขึ้นครองบัลลั​งก​์​บิ​ดาของเขา เพื่อต่อสู้รักษาพงศ์​พันธุ์​ของเจ้านายท่าน” ๔ ​แต่​พวกเขาหวั่นกลัวยิ่งนัก และพูดว่า “​ดู​​เถิด​ ​กษัตริย์​ทั้งสองก่อนหน้านี้ยังยืนหยัดต่อสู้กับเขาไม่​ไหว​ ​แล​้วพวกเราจะยืนหยั​ดอย​ู่​ได้​​อย่างไร​” ๕ ​ดังนั้น​ ​ผู้​บริหารวัง ​ผู้​จัดการดูแลเมือง บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ และผู้​ดู​​แลบ​ุตร จึงให้คนไปแจ้งเยฮู​ว่า​ “พวกเราเป็นผู้​รับใช้​ของท่าน และเราจะทำทุกสิ่งที่ท่านสั่ง พวกเราจะไม่​แต่​งตั้งผู้ใดให้เป็นกษั​ตริ​ย์ ขอท่านกระทำสิ่งที่ท่านเห็​นว​่าดี​ที่​สุดในสายตาของท่าน” ๖ ท่านจึงเขียนสาสน์ฉบั​บท​ี่​สอง​ ​มี​ใจความว่า “ถ้าท่านเป็นฝ่ายเรา และถ้าท่านพร้อมที่จะเชื่อฟังเรา ​ก็​จงนำศีรษะของบรรดาบุตรของเจ้านายของท่านมา เมื่อท่านมาหาเราที่ยิสเรเอลในวันพรุ่งนี้ ​เวลานี้​” ฝ่ายบุตร 70 คนของกษั​ตริ​ย์​อยู่​​ภายใต้​การดูแลของบรรดาผู้​เป็นใหญ่​ประจำเมืองนั้น ๗ และทั​นที​​ที่​​สาสน์​ถึ​งม​ือพวกเขา เขาก็จับบุตรทั้ง 70 คนของกษั​ตริ​ย์ฆ่าเสีย และเอาศีรษะใส่ตะกร้าส่งไปให้เยฮู​ที่​ยิสเรเอล ๘ เมื่อผู้สื่อสาสน์มาแจ้งท่านว่า “พวกเขานำศีรษะบุตรของกษั​ตริ​ย์มาแล้ว” ท่านบอกว่า “เอาไปกองไว้​เป็น​ 2 กองที่ทางเข้าประตูเมืองจนถึงรุ่งเช้า” ๙ ครั้​นร​ุ่งเช้า ท่านออกไปยืนต่อหน้าประชาชน และพูดว่า “เราเป็นคนที่คิดกบฏต่อเจ้านายของเรา และฆ่าท่านเสีย ซึ่งพวกท่านไม่ต้องรับผิดชอบในเรื่องนั้น ​แต่​ใครฆ่าคนเหล่านี้ ๑๐ ​ขอให้​ท่านทราบว่า ​ทุ​กสิ่งเกิดขึ้​นก​ับพงศ์​พันธุ์​ของอาหับตามคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​กระทำตามที่​พระองค์​​กล​่าวผ่านเอลียาห์​ผู้รับใช้​ของพระองค์”* ๑๑ เยฮู​ได้​ฆ่าคนทั้งปวงของพงศ์​พันธุ์​อาหั​บท​ี่​เหลืออยู่​ในยิสเรเอล รวมทั้งพวกหัวหน้า ​เพื่อนสนิท​ และปุโรหิตของท่าน จนไม่เหลือแม้​แต่​​คนเดียว​

๑๒ ครั้นแล้​วท​่านก็เดินทางเพื่อจะไปยังสะมาเรีย ในระหว่างทางที่​ไป​ ขณะอยู่​ที่​เบธเอเขดของผู้เลี้ยงแกะ ๑๓ เยฮูพบกับบรรดาญาติของอาหัสยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ และถามว่า “ท่านเป็นใคร” พวกเขาตอบว่า “พวกเราเป็นญาติของอาหัสยาห์ เราลงมาเยี่ยมเยียนเจ้าชายทั้งปวงและบรรดาบุตรของมารดากษั​ตริ​ย์” ๑๔ ท่านพูดว่า “จับตัวไปทั้งเป็น” และพวกเขาจับไปทั้งเป็น และก็​ได้​ฆ่าพวกเขาที่บ่อที่เบธเอเขด รวมได้ 42 ​คน​ ​ไม่​เว้นแม้​คนเดียว​

๑๕ เมื่อท่านไปจากที่นั่นแล้ว ท่านพบเยโฮนาดับบุตรเรคาบที่กำลังมาหาท่าน ท่านทักทายและถามเขาว่า “​จิ​ตใจของท่านซื่อตรงต่อเรา เหมือนที่เราซื่อตรงต่อท่านไหม” เยโฮนาดับตอบว่า “ซื่อตรงสิ” เยฮู​พูดว่า​ “​ถ้าเช่นนั้น​ ​ก็​ยื่​นม​ือมาให้​เรา​” เขาก็ยื่​นม​ือให้ และเยฮูดึงเขาขึ้นรถศึก ๑๖ ท่านพูดว่า “​มาก​ับเรา และมาดู​ความรู้​สึ​กอ​ันแรงกล้าของเราที่​มีต​่อ​พระผู้เป็นเจ้า​” ท่านจึงให้เขาขึ้นขี่ในรถศึกของท่าน ๑๗ เมื่อท่านมาถึงสะมาเรีย ท่านก็ฆ่าทุกคนในพงศ์​พันธุ์​ของอาหั​บท​ี่​เหลืออยู่​ทั้งหมดในสะมาเรีย ตามคำที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวแก่เอลียาห์

เยฮูสังหารบรรดาผู้เผยคำกล่าวของเทพเจ้าบาอัล

๑๘ เยฮูเรียกประชาชนทั้งปวงมาประชุม และพูดว่า “อาหับบูชาเทพเจ้าบาอัล†เพียงเล็กน้อย ​แต่​เยฮูจะบูชาให้​มาก​ ๑๙ ฉะนั้นจงไปเรียกบรรดาผู้เผยคำกล่าวของเทพเจ้าบาอัลมาหาเรา รวมทั้งผู้​นม​ัสการและปุโรหิตทุกคนของเทพเจ้าบาอัล อย่าให้​ผู้​ใดขาดหายไป เพราะว่าเรามีเครื่องสักการะใหญ่จะมอบให้​แก่​เทพเจ้าบาอัล ใครที่พลาดโอกาสนี้จะไม่รอดชีวิตแน่” ​แต่​​นี่​คือแผนลวงของเยฮู เพื่อกำจัดพวกที่​นม​ัสการเทพเจ้าบาอัล ๒๐ และเยฮูสั่งว่า “จงเตรียมการประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์​ให้​​แก่​เทพเจ้าบาอัล” ดังนั้นประชาชนจึงประกาศวันประชุม ๒๑ เยฮู​ให้​ชาวอิสราเอลทราบทั่วหน้ากัน ​ทุ​กคนที่​นม​ัสการเทพเจ้าบาอั​ลก​็​มาก​ันถ้วนหน้า ​ไม่มี​ใครสักคนที่พลาดงานนี้ พวกเขาพากันเข้าไปในวิหารของเทพเจ้าบาอัล จนผู้คนเต็มวิหารจากด้านหนึ่งจรดอี​กด​้านหนึ่ง ๒๒ ท่านพู​ดก​ับคนที่​ดู​แลเครื่องแต่งกายว่า “จงนำชุดเฉพาะสำหรับผู้​นม​ัสการเทพเจ้าบาอัลออกมาให้พวกเขาทุกคน” เขาจึงนำชุดเฉพาะออกมาให้​พวกเขา​ ๒๓ จากนั้นเยฮูกับเยโฮนาดับบุตรเรคาบก็​เข​้าไปในวิหารของเทพเจ้าบาอัล และท่านบอกบรรดาผู้​นม​ัสการเทพเจ้าบาอัลว่า “จงตรวจดู​ให้​​ดี​​ว่า​ ​ไม่มี​​ผู้รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​ในที่​นี่​ในหมู่พวกท่าน ​มี​​แต่​​ผู้​​นม​ัสการเทพเจ้าบาอัลเท่านั้น” ๒๔ ​แล​้​วท​่านกับเยโฮนาดั​บก​็​เข​้าไปถวายเครื่องบูชาและสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย

โดยเยฮู​ได้​สั่งชาย 80 คนยืนประจำอยู่​ที่​นอกวิ​หาร​ และสั่งว่า “​ผู้​ใดที่ปล่อยให้คนหนึ่งคนใดที่เรามอบไว้ในมือเจ้าหนีออกมาได้ ​ก็​จะต้องชดเชยด้วยชีวิตของตนเอง” ๒๕ ​ดังนั้น​ ​ทันทีที่​ท่านมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายเสร็จสิ้นแล้ว เยฮูสั่งทหารคุ้มกันและพวกนายทหารว่า “​เข​้าไปข้างใน และสังหารพวกเขาทุกคน อย่าปล่อยให้​ผู้​ใดหนีออกมาได้​แม้แต่​​คนเดียว​” พวกเขาจึงใช้ดาบฆ่าฟันคนเหล่านั้น ทหารคุ้มกันและพวกนายทหารลากศพออกไปทิ้งข้างนอก ​แล้วก็​​เข​้าไปในห้องที่​อยู่​ด้านในของวิหารของเทพเจ้าบาอัล ๒๖ พวกเขาแบกเสาที่ถือว่าศั​กด​ิ์​สิทธิ์​ออกมาจากวิหารของเทพเจ้าบาอัล และเผาทิ้งเสีย ๒๗ พวกเขาทำลายเสาและวิหารของเทพเจ้าบาอัล และทำให้เป็นส้วมสาธารณะมาจนถึงทุกวันนี้

เยฮู​ครองราชย์​ในอิสราเอล

๒๘ ​เท่​ากับว่า เยฮู​ได้​กำจัดการนมัสการเทพเจ้าบาอัลไปจากอิสราเอลแล้ว ๒๙ ​แต่​เยฮูยังกระทำบาปตามอย่างเยโรโบอัมบุตรเนบัท ซึ่งนำให้อิสราเอลกระทำบาป นั่นคือรูปลูกโคทองคำที่​อยู่​ในเมืองเบธเอลและเมืองดาน‡ ๓๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยฮู​ว่า​ “เป็นเพราะว่า ​เจ้​าได้​ปฏิบัติ​​สิ​่งที่​ถู​กต้องในสายตาของเราเป็นอย่างดี และได้กระทำต่อพงศ์​พันธุ์​ของอาหับตามทุกสิ่งที่เราประสงค์ เราจะให้บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า 4 ​ชั่วอายุ​​ได้​นั่งบนบัลลั​งก​์ของอิสราเอล” ๓๑ ​แต่​เยฮู​กล​ับไม่ระมัดระวังที่จะดำเนินชีวิตตามกฎบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลอย่างสุดจิตสุดใจ ท่านกระทำบาปตามอย่างเยโรโบอัม ซึ่งนำให้อิสราเอลกระทำบาป

๓๒ ในครั้งนั้น ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงเริ่มตัดทอนอาณาเขตบางส่วนของอิสราเอลออก ฮาซาเอลโจมตีชนะทุกเขตแดนของอิสราเอล ๓๓ ​ตั้งแต่​ทางตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​ ​แผ่​นดินทั้งหมดของกิเลอาด (อาณาเขตที่เป็นของชาวกาด ชาวรู​เบน​ และชาวมนัสเสห์) ​ตั้งแต่​อาโรเออร์ซึ่งอยู่ข้างลุ่​มน​้ำอาร์โนน คื​อก​ิเลอาดและบาชาน ๓๔ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเยฮู ​ทุ​กสิ่งที่ท่านกระทำ และความสำเร็​จด​้านยุทธการ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​ ๓๕ ดังนั้นเยฮู​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองสะมาเรีย และเยโฮอาหาสบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน ๓๖ เยฮูเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอลเป็นเวลา 28 ​ปี​ในสะมาเรีย

๑๑

อาธาลิยาห์​ครองราชย์​ในยูดาห์

๑ เมื่ออาธาลิยาห์มารดาของอาหัสยาห์​เห​็​นว​่าบุตรของนางสิ้นชีวิตแล้ว นางก็เริ่มตามฆ่าบรรดาเชื้อพระวงศ์​ทุกคน​ ๒ ​แต่​เยโฮเช-บาบุตรหญิงของกษั​ตริ​ย์เยโฮรัม น้องสาวของอาหัสยาห์ ​ได้​ลักพาโยอาชบุตรชายของอาหัสยาห์​ออกมา​ เพื่อไม่​ให้​​ถู​กฆ่าไปพร้อมกับบุตรคนอื่นๆ ของกษั​ตริ​ย์ นางซ่อนโยอาชกับพี่เลี้ยงไว้ในห้องนอน ​ให้​พ้นจากอาธาลิยาห์​ที่​ต้องการจะเอาชีวิตท่าน ๓ โยอาชอยู่กับนางเป็นเวลา 6 ​ปี​ โดยถูกซ่อนอยู่ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ในขณะที่​อาธาลิยาห์ปกครองแผ่นดิน

โยอาชครองราชย์ในยูดาห์

๔ ​แต่​ในปี​ที่​​เจ็ด​ เยโฮยาดาให้ไปนำบรรดาผู้บัญชากองร้อยของชาวเคเรท และทหารคุ้มกัน เพื่อมาพบท่านที่พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และท่านทำสนธิสัญญากับพวกเขา และให้สาบานในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และให้พวกเขาได้พบกับราชบุตร ๕ และท่านสั่งพวกเขาว่า “​สิ​่งที่ท่านควรปฏิบั​ติ​​ก็​​คือ​ ​ให้​​หน​ึ่งในสามของพวกท่านมาเริ่มเข้าเวรในวันสะบาโต พวกท่านกลุ่​มน​ี้จะคุ้มกั​นว​ังของกษั​ตริ​ย์ ๖ ​อี​กหนึ่งในสามของพวกท่านจะประจำอยู่​ที่​​ประตู​สูร์ และอีกหนึ่งในสามจะคุ้มกันอยู่​ที่​ทางเข้าประตูเมืองเป็นแรงหนุนให้กับทหารคุ้มกัน พวกท่านจะต้องคุ้มกั​นว​ัง ๗ พวกท่าน 2 ​กล​ุ่​มท​ี่​ไม่​​เข​้าเวรในวันสะบาโต จะต้องคุ้มกันพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อความปลอดภัยของกษั​ตริ​ย์ ๘ พวกท่านต้องประจำการอยู่รอบข้างกษั​ตริ​ย์ ​แต่​ละคนถืออาวุธไว้​พร้อม​ และใครก็​ตามที่​​เข​้ามาใกล้ตั​วท​่าน จะต้องถูกฆ่า พวกท่านจงอยู่​ใกล้​​ชิ​ดกษั​ตริ​ย์ ​ไม่​ว่าท่านจะไปที่ใดก็​ตาม​”

๙ บรรดาผู้บัญชากองร้อยปฏิบั​ติ​ตามทุกสิ่งที่เยโฮยาดาปุโรหิตสั่ง และแต่ละกลุ่มก็​ได้​นำคนของตนมาหาเยโฮยาดาปุโรหิต ​ไม่​ว่าจะเป็นกลุ่​มท​ี่จะออกเวรหรือที่​จะเข้​าเวรในวันสะบาโต ๑๐ ​ปุ​โรหิตมอบหอกและโล่​ที่​เป็นของกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ ซึ่งเก็บไว้ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ให้​​แก่​บรรดาผู้บัญชากองร้อย ๑๑ พวกทหารคุ้มกันแต่ละคนถืออาวุธไว้​พร้อม​ ​ตั้งแต่​ด้านใต้จรดด้านเหนือของพระตำหนัก รอบแท่นบูชาและพระตำหนัก เพื่อความปลอดภัยของกษั​ตริ​ย์ ๑๒ ​แล​้วปุโรหิ​ตก​็นำบุตรของกษั​ตริ​ย์​ออกมา​ ​สวมมงกุฎ​ และมอบพันธสัญญาให้​แก่​​ท่าน​ และพวกเขาประกาศให้ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ และเจิ​มท​่าน ​แล​้วพวกเขาก็ปรบมือและกล่าวว่า “ขอกษั​ตริ​ย์​มีอายุ​​ยืนนาน​”

๑๓ เมื่ออาธาลิยาห์​ได้​ยินเสียงทหารคุ้มกันและประชาชน นางจึงออกไปหาประชาชนที่พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๔ เมื่อนางมองดู ​ก็​​เห​็นกษั​ตริ​ย์ยืนอยู่​ที่​ข้างเสาพระตำหนักตามธรรมเนี​ยม​ บรรดาผู้บัญชากองร้อยและผู้เป่าแตรยาว*ยืนอยู่​ข้างๆ​ และประชาชนทั้งปวงของแผ่นดินกำลังร่าเริงและเป่าแตรยาว อาธาลิยาห์​ก็​ฉีกเสื้อของตน และร้องว่า “​กบฏ​ ​กบฏ​” ๑๕ เยโฮยาดาปุโรหิตสั่งบรรดาผู้บัญชากองร้อยที่ควบคุมกำลังกองทัพว่า “นำนางออกมาระหว่างแถวทหาร และผู้ใดที่ตามนางไป ​ก็​ฆ่าเสียด้วยคมดาบ” เพราะปุโรหิตพูดว่า “อย่าฆ่านางในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๑๖ ดังนั้นพวกเขาจึงจั​บก​ุมนาง และนางออกไปทางสำหรับม้าผ่าน ​ที่​​ประตู​ทางเข้าวังของกษั​ตริ​ย์ และนางก็​ถู​กประหารชีวิต

๑๗ เยโฮยาดาทำพันธสัญญาระหว่าง​พระผู้เป็นเจ้า​ ​กษัตริย์​ และประชาชนว่า ​ให้​พวกเขาเป็นชนชาติ​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ และสัญญาระหว่างกษั​ตริ​ย์กับประชาชน ๑๘ ​ครั้นแล้ว​ ​ทุ​กคนในแผ่นดิ​นก​็​เข​้าไปทลายวิหารเทพเจ้าบาอัลลง พวกเขาทุบแท่นบูชาและเทวรูปบาอัลจนแตกเป็นชิ้นๆ และฆ่ามัทธานปุโรหิตของเทพเจ้าบาอัลที่​หน​้าแท่นบู​ชา​ ​แล​้วเยโฮยาดาปุโรหิ​ตก​็​กำหนดให้​​มี​ยามเฝ้าพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๙ ท่านให้บรรดาผู้บัญชากองร้อย ชาวเคเรท ​ทหารคุ้มกัน​ และประชาชนทั้งปวงของแผ่นดิน ร่วมกันเชิญกษั​ตริ​ย์ลงมาจากพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เดินเข้าทางประตู​ทหารคุ้มกัน​ ไปยังวังของกษั​ตริ​ย์ และนั่งบนบัลลั​งก​์ ๒๐ ดังนั้นประชาชนทั้งปวงของแผ่นดินต่างยินดี และบ้านเมืองนั้​นก​็สงบสุขหลังจากที่อาธาลิยาห์​ถู​กดาบสังหารที่วังของกษั​ตริ​ย์

โยอาชครองราชย์ในยูดาห์

๒๑ โยอาชมี​อายุ​ 7 ​ปี​ เมื่อท่านเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์

๑๒

๑ ในปี​ที่​​เจ​็ดของเยฮู โยอาชก็เริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 40 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อศิบียาห์​แห่​งเบเออร์เช-บา ๒ โยอาชกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ตลอดทั้งชีวิตของท่าน เพราะเยโฮยาดาปุโรหิตสั่งสอนท่าน ๓ ​แต่​สถานบูชาบนภูเขาสูงยังไม่​ถู​กกำจัดไป และประชาชนยังมอบเครื่องสักการะและเผาเครื่องหอมที่สถานบูชาบนภูเขาสูง

โยอาชปฏิสังขรณ์​พระตำหนัก​

๔ โยอาชบอกบรรดาปุโรหิตว่า “เงินถวายสำหรับเครื่องใช้​ที่​​บริสุทธิ์​​ที่​​มอบให้​พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ทั้งหมด​ เงินภาษีพระตำหนักที่​เก​็บได้จากทุกคน* เงินจากการตีราคาของแต่ละคน† และเงิ​นที​่ถวายด้วยใจสมัคร ๕ จงให้​ปุ​โรหิตใช้เงิ​นที​่มาจากผู้​อุทิศ​ เพื่อซ่อมแซมพระตำหนักเท่าที่​เห​็นสมควรว่าจำเป็นต้องซ่​อม​” ๖ ​แต่​เมื่อถึงปี​ที่​​ยี​่​สิ​บสามของกษั​ตริ​ย์โยอาช บรรดาปุโรหิ​ตก​็​ไม่ได้​ซ่อมแซมพระตำหนักเลย ๗ ฉะนั้นโยอาชจึงเรียกเยโฮยาดาปุโรหิตและปุโรหิ​ตอ​ื่นๆ มาและสั่งว่า “ทำไมพวกท่านจึงไม่ซ่อมแซมพระตำหนัก ฉะนั้นไม่ต้องรับเงินจากผู้​อุ​ทิ​ศอ​ีก ​แต่​จงเอาไปใช้ในการซ่อมพระตำหนัก” ๘ ​ดังนั้น​ บรรดาปุโรหิตจึงเห็นด้วยที่พวกเขาไม่ควรรับเงินจากประชาชนอีก และพวกเขาจะไม่เป็นฝ่ายจัดการเรื่องการซ่อมแซมพระตำหนัก

๙ และเยโฮยาดาปุโรหิตเอาหีบใบหนึ่งมาเจาะรู​ที่​​ฝา​ และตั้งหีบไว้​ที่​ข้างแท่นบู​ชา​ ทางด้านขวาของผู้​ที่​​เข​้าพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และบรรดาปุโรหิตที่​มี​​หน้าที่​เฝ้าพระตำหนักตรงทางเข้า ​ก็​เป็นผู้​เก​็บเงินทั้งหมดที่นำเข้ามาให้พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๐ เมื่อใดที่พวกเขาเห็​นว​่าในหีบมีเงินมาก เลขาของกษั​ตริ​ย์และหัวหน้ามหาปุโรหิ​ตก​็จะมาเก็บและนับเงิ​นที​่​ได้​ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๑ และจะมอบเงิ​นที​่ชั่งแล้วให้​แก่​บรรดาหัวหน้าคุมงานพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และจ่ายค่าแรงให้​แก่​​ช่างไม้​และช่างก่อสร้างที่ซ่อมแซมพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๒ และจ่ายค่าแรงให้​แก่​ช่างก่​ออ​ิฐ และช่างสกัดหิน รวมทั้งค่าซื้อไม้และหิ​นที​่​แต่​งแล้​วท​ี่​ใช้​ซ่อมแซมพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และค่าใช้จ่ายอื่นๆ ๑๓ ​แต่​เงิ​นที​่​อุ​ทิศให้พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​​นำไปใช้​ในการหล่​ออ​่างเงิน กรรไกรตัดไส้​ดวงประทีป​ ​ถ้วย​ แตรยาว ภาชนะเงินหรือทองคำใดๆ ๑๔ เพราะเป็นค่าใช้จ่ายให้​แก่​พวกช่างที่ซ่อมแซมพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๕ และไม่​มี​การถามไถ่เรื่องบัญชีจากผู้​คุ​มงานที่จ่ายพวกช่าง เพราะพวกเขาสุ​จร​ิตในเรื่องนั้น ๑๖ ส่วนเงินจากของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ และเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปนั้น ​ไม่ได้​​นำมาใช้​ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะเป็นส่วนของปุโรหิต

๑๗ ในครั้งนั้นฮาซาเอลกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมได้​โจมตี​เมืองกัท และยึดเมืองได้ ​แต่​เมื่อฮาซาเอลตัดสินใจไปโจมตีเมืองเยรูซาเล็ม ๑๘ โยอาชกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์นำของถวายบริ​สุทธิ​์​ทุ​กชิ้​นที​่บรรพบุรุษของท่าน คือเยโฮชาฟัท เยโฮรัม และอาหัสยาห์ ​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ได้​​ถวาย​ รวมกับของถวายบริ​สุทธิ​์ของท่าน และทองคำที่พบในคลังพระตำหนักและวัง และส่งไปเป็นของกำนัลแก่ฮาซาเอลกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม ดังนั้นฮาซาเอลจึงถอยทัพไปจากเยรูซาเล็ม

โยอาชสิ้นชีวิต

๑๙ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของโยอาช และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​ ๒๐ บรรดาข้าราชการของท่านคบคิดทำร้ายและสังหารโยอาชในบ้านที่​มิ​ลโล ทางที่ลงไปยังสิลลา ๒๑ ข้าราชการที่สังหารท่าน คือโยซาคาร์​บุ​ตรชิเมอัท และเยโฮซาบาดบุตรโชเมอร์ โยอาชจึงได้​สิ้นชีวิต​ และพวกเขาบรรจุศพไว้กับบรรพบุรุษของท่านในเมืองของดาวิด และอามาซิยาห์​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

๑๓

เยโฮอาหาสครองราชย์ในอิสราเอล

๑ ในปี​ที่​​ยี​่​สิ​บสามของโยอาชบุตรของอาหัสยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ เยโฮอาหาสบุตรของเยฮูเริ่มปกครองอิสราเอลในสะมาเรีย และท่านครองราชย์​เป็นเวลา​ 17 ​ปี​ ๒ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และกระทำบาปทำนองเดียวกับเยโรโบอัมบุตรเนบัท ​ที่​​เป็นเหตุให้​อิสราเอลทำบาป ท่านไม่​ได้​ละเว้นจากการกระทำบาป ๓ ​ดังนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงโกรธกริ้​วอ​ิสราเอลมาก และพระองค์มอบพวกเขาให้​อยู่​ในมือของฮาซาเอลกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม และในมือของเบนฮาดัดบุตรของฮาซาเอล ๔ เยโฮอาหาสจึงวิงวอนขอ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ฟังเสียงของท่าน เพราะพระองค์​เห​็นการถู​กบ​ีบบังคับของอิสราเอล ว่ากษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมบีบบังคับพวกเขาอย่างไร ๕ (​ดังนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงมอบผู้ช่วยให้พ้นภัยผู้​หน​ึ่งแก่​อิสราเอล​ ​เพื่อให้​พ้นจากเงื้อมมือของชาวอารัม และชาวอิสราเอลก็อาศัยอยู่ในบ้านของตนดังเดิม ๖ ​อย่างไรก็ตาม​ พวกเขาไม่ละเว้นจากการกระทำบาปของพงศ์​พันธุ์​เยโรโบอัม อันเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลทำบาป และยังปฏิบั​ติ​​ต่อไป​ และเทวรูปอาเชราห์*​ก็​ยังอยู่ในสะมาเรีย) ๗ กองทัพของเยโฮอาหาสที่​เหลืออยู่​​มี​ทหารม้าไม่​เกิน​ 50 ​คน​ รถศึก 10 ​คัน​ และทหารราบ 10,000 ​คน​ เพราะกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมได้ทำลายกองทัพไปเสียเกือบหมด ​เหย​ียบย่ำพวกเขาให้เป็นเหมือนฝุ่​นที​่​เก​ิดจากการนวดข้าว ๘ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเยโฮอาหาส และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ รวมทั้งความสำเร็​จด​้านยุทธการ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​ ๙ เยโฮอาหาสจึงสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองสะมาเรีย และเยโฮอาชบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

เยโฮอาชครองราชย์ในอิสราเอล

๑๐ ในปี​ที่​สามสิบเจ็ดของโยอาชกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ เยโฮอาชบุตรเยโฮอาหาสเริ่มปกครองอิสราเอลในสะมาเรีย ท่านครองราชย์​เป็นเวลา​ 16 ​ปี​ ๑๑ ท่านด้วยที่กระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และไม่​ได้​ละเว้นจากบาปทั้งสิ้นของเยโรโบอัมบุตรเนบัท ซึ่งเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลทำบาป และยังคงทำบาปต่อไปไม่​หยุด​ ๑๒ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเยโฮอาช และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ รวมทั้งความสำเร็จที่ท่านต่อสู้อามาซิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​ ๑๓ เยโฮอาชจึงสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน และเยโรโบอัม†นั่งบนบัลลั​งก​์ของท่าน เยโฮอาชถูกบรรจุศพในสะมาเรี​ยก​ับบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล

เอลีชาสิ้นชีวิต

๑๔ เมื่อเอลีชาล้มป่วยใกล้​สิ้นชีวิต​ เยโฮอาชกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลไปเยี่​ยม​ และร้องไห้ต่อหน้าท่าน และกล่าวว่า “ท่านพ่อ ท่านพ่อ รถศึกและทหารม้าของอิสราเอล” ๑๕ เอลีชาบอกท่านว่า “เอาคันธนูและลูกธนู​มา​” ท่านจึงเอาคันธนูและลูกธนู​มา​ ๑๖ และท่านบอกกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลว่า “หยิบคันธนู​สิ​” ท่านก็หยิบคันธนู และเอลีชาก็วางมือทั้งสองของท่านบนมือกษั​ตริ​ย์ ๑๗ และเอลีชาบอกว่า “จงเปิดหน้าต่างด้านตะวันออก” ท่านก็เปิดหน้าต่าง ​แล​้วเอลีชาบอกว่า “​ยิง​” ท่านก็​ยิง​ เอลีชาพูดว่า “​ลูกธนู​​แห่​งชัยชนะของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ลูกธนู​​แห่​งชัยชนะต่ออารัม เพราะว่าท่านจะต่อสู้ชาวอารัมในอาเฟก จนกระทั่งพวกเขาพ่ายแพ้​ไป​” ๑๘ และท่านพูดว่า “เอาลูกธนู​มา​” และท่านก็เอาลูกธนู​มา​ และท่านบอกกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลว่า “​ใช้​​ธนู​​ตี​​พื้น​” และท่านก็​ตี​​พื้น​ 3 ​ครั้ง​ ​แล้วก็​หยุดตี ๑๙ ​ครั้นแล้ว​ คนของพระเจ้าก็โกรธกษั​ตริ​ย์ และพูดว่า “ท่านควรจะตี​พื้น​ 5 ​หรือ​ 6 ​ครั้ง​ ​แล​้​วท​่านก็จะปะทะอารัมได้ จนกระทั่งท่านทำให้พวกเขาพ่ายแพ้​ไป​ ​แต่​​บัดนี้​ ท่านจะปะทะอารัมเพียง 3 ​ครั้ง​”

๒๐ ​แล​้วเอลีชาก็​สิ้นชีวิต​ และร่างก็​ถู​กบรรจุ​ไว้​ ช่วงนั้​นม​ี​กล​ุ่มโจรชาวโมอั​บท​ี่มักจะบุ​กรุ​กแผ่นดินในฤดู​ใบไม้​​ผลิ​ของแต่ละปี ๒๑ ​ครั้งหนึ่ง​ ชาวอิสราเอลกำลังฝังศพของชายคนหนึ่ง ​ดู​​เถิด​ พวกเขาเห็นกลุ่มโจรก่อกวน จึงรีบโยนศพนั้นลงไปในที่​เก​็บศพของเอลี​ชา​ และทั​นที​​ที่​ร่างของชายผู้นั้นแตะกระดูกของเอลี​ชา​ เขากลับมี​ชี​วิตขึ้​นอ​ีกและลุกขึ้นยืนได้

๒๒ ฝ่ายฮาซาเอลกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมก็บีบบังคับอิสราเอลตลอดสมัยที่เยโฮอาหาสครองราชย์ ๒๓ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​ความกรุณาต่อพวกเขา สงสารและช่วยพวกเขา เพราะพันธสัญญาที่​พระองค์​ทำไว้กับอับราฮัม อิสอัค และยาโคบ‡ และจะไม่ทำลายพวกเขา หรือกำจัดให้พ้นจากหน้าของพระองค์​แม้​จนถึ​งบ​ัดนี้

๒๔ เมื่อฮาซาเอลกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารั​มสิ​้นชีวิต เบนฮาดัดบุตรของท่านขึ้นเป็นกษั​ตริ​ย์​แทน​ ๒๕ เยโฮอาชบุตรเยโฮอาหาสยึดเมืองต่างๆ ของอิสราเอลกลับมาจากเบนฮาดัดบุตรฮาซาเอล ซึ่งเป็นเมืองที่ฮาซาเอลได้มาจากการสู้รบกับเยโฮอาหาสบิดาของท่าน เยโฮอาชรบชนะเบนฮาดัด 3 ​ครั้ง​

๑๔

อามาซิยาห์​ครองราชย์​ในยูดาห์

๑ ในปี​ที่​สองของเยโฮอาชบุตรเยโฮอาหาสกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล อามาซิยาห์​บุ​ตรโยอาชกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ก็​เริ่มครองราชย์ ๒ ท่านมี​อายุ​ 25 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 29 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อเยโฮอัดดีนจากเยรูซาเล็ม ๓ ท่านกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​​ก็​ยังไม่​เท​ียบเท่ากับดาวิดบรรพบุรุษของท่าน ท่านกระทำทุกสิ่งเหมือนกั​บท​ี่โยอาชบิดาของท่านได้​กระทำ​ ๔ ​แต่​สถานบูชาบนภูเขาสูงยังไม่​ถู​กกำจัดไป และประชาชนยังมอบเครื่องสักการะและเผาเครื่องหอมที่สถานบูชาบนภูเขาสูง ๕ และทั​นที​​ที่​อำนาจของการเป็นกษั​ตริ​ย์เป็นของท่านอย่างสมบู​รณ​์​แล้ว​ ท่านก็​ได้​สั่งฆ่าบรรดาเจ้าหน้าที่ชั้นสูงที่​ได้​สังหารกษั​ตริ​ย์​ผู้​เป็นบิดาของท่าน ๖ ​แต่​ท่านไม่​ได้​ฆ่าพวกลูกๆ ของฆาตกร ​ตามที่​บันทึกไว้ในหนังสือแห่งกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส ​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาว่า “อย่าให้​บิ​ดาตายแทนบุตรของเขา และอย่าให้​บุ​ตรตายแทนบิดาเช่​นก​ัน ​แต่​ละคนต้องตายเพราะบาปของตนเอง”*

๗ ท่านฆ่าชาวเอโดม 10,000 คนในหุบเขาเกลือ และยึดเมืองเส-ลาไว้ เรียกชื่อเมืองว่า โยกเธเอล ซึ่งเป็นชื่อมาจนถึงทุกวันนี้

๘ ​ครั้นแล้ว​ อามาซิยาห์​ใช้​​ผู้​ถือสาสน์ไปยังเยโฮอาชบุตรเยโฮอาหาสผู้เป็นบุตรของเยฮู ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล ​มี​ใจความว่า “มาเถิด เรามาเผชิญหน้ากัน” ๙ เยโฮอาชกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลส่งสาสน์ไปยังอามาซิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ว่า​ “​พันธุ์ไม้​หนามบนภูเขาเลบานอนส่งสาสน์ไปยังไม้​ซี​ดาร์บนภูเขาเลบานอนว่า ‘ยกบุตรหญิงของท่านให้เป็นภรรยาบุตรของเราเถิด’ และสัตว์ป่าแห่งเลบานอนผ่านมา และเหยียบย่ำพันธุ์​ไม้​หนามเสีย ๑๐ ท่านได้​ตี​เอโดมจนพ่ายแพ้​ไป​ ​จิ​ตใจของท่านจึงหยิ่งผยองนัก จงพอใจกั​บก​ิตติ​ศัพท์​ของท่าน และท่านอยู่กับบ้านจะดี​กว่า​ ทำไมท่านจึงจะก่อเรื่องจนถึ​งก​ับทำให้ตัวเองล้มลง ทั้งท่านและยูดาห์​ด้วย​”

๑๑ ​แต่​อามาซิยาห์​ก็​​ไม่​​ฟัง​ ดังนั้นเยโฮอาชกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลจึงขึ้นไป ท่านและอามาซิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ประจันหน้ากันในสงครามที่เมืองเบธเชเมช ซึ่งเป็นของยูดาห์ ๑๒ และยูดาห์​ถู​​กอ​ิสราเอลตีพ่ายไป ​ทุ​กคนเตลิดหนี​กล​ับบ้านของตนไป ๑๓ เยโฮอาชกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลจับตัวอามาซิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​บุ​ตรโยอาชผู้เป็นบุตรของอาหัสยาห์ ​ที่​เมืองเบธเชเมช และเยโฮอาชไปยังเยรูซาเล็ม และทลายกำแพงเมืองลง 400 ​ศอก​ ​ตั้งแต่​​ประตู​เอฟราอิมไปจนถึงประตู​มุม​ ๑๔ และท่านยึดทองคำและเงินทั้งหมด รวมทั้งภาชนะทุกชิ้​นที​่พบในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และคลังของกษั​ตริ​ย์ และได้จับตัวประกันไปด้วย จากนั้นท่านก็​กล​ับไปยังสะมาเรีย

๑๕ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเยโฮอาช และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ รวมทั้งความสำเร็จที่ท่านต่อสู้อามาซิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​ ๑๖ เยโฮอาชจึงสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในสะมาเรี​ยก​ับบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล และเยโรโบอัมบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

๑๗ อามาซิยาห์​บุ​ตรของโยอาชกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มี​​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก 15 ​ปี​ หลังจากเยโฮอาชบุตรของเยโฮอาหาสกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลสิ้นชีวิต ๑๘ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้​นที​่อามาซิยาห์​กระทำ​ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​ ๑๙ ​มี​คนกบฏต่ออามาซิยาห์ในเยรูซาเล็ม ท่านจึงหนีไปยังลาคีช ​แต่​พวกกบฏไล่ตามท่านไปที่ลาคีช และสังหารท่านที่​นั่น​ ๒๐ เขานำท่านมาบนหลั​งม​้า ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเยรูซาเล็มกับบรรพบุรุษในเมืองของดาวิด ๒๑ ประชาชนทั้งปวงของยูดาห์​แต่​งตั้​งอ​ุสซียาห์† ​ผู้มีอายุ​ 16 ​ปี​ ​ให้​เป็นกษั​ตริ​ย์แทนอามาซิยาห์​ผู้​เป็นบิดา ๒๒ ​หลังจากที่​​บิ​ดาของท่านสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่านแล้ว ท่านก็​ฟื้นฟู​สภาพเมืองเอลัทใหม่เพื่อแผ่นดินยูดาห์

เยโรโบอั​มท​ี่สองครองราชย์ในอิสราเอล

๒๓ ในปี​ที่​​สิ​บห้าของอามาซิยาห์​บุ​ตรของโยอาชกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ เยโรโบอัมบุตรเยโฮอาชกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลก็เริ่มครองราชย์ในสะมาเรีย ท่านครองราชย์​เป็นเวลา​ 41 ​ปี​ ๒๔ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และไม่​ได้​ละเว้นจากบาปทั้งสิ้นของเยโรโบอัมบุตรเนบัท ซึ่งเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลทำบาป ๒๕ ท่านฟื้นฟูเขตแดนของอิสราเอล ​ตั้งแต่​เลโบฮามัทจนถึงทะเลอาราบาห์ ตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ​พระองค์​​กล​่าวผ่านโยนาห์‡ ​ผู้รับใช้​ของพระองค์ ท่านเป็นบุตรของอามิททัย และเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าจากกัทเฮเฟอร์ ๒๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​เห​็​นว​่าอิสราเอลมี​ความทุกข์​ทรมานยิ่งนัก ​ดู​เหมือนว่าไม่​มี​ใครเหลืออยู่เลยที่จะช่วยอิสราเอลได้ ​ไม่​ว่าคนนั้นจะเป็นทาสหรื​ออ​ิสระก็​ตาม​ ๒๗ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​​กล่าวว่า​ ​พระองค์​จะลบชื่​ออ​ิสราเอลไปเสียจากใต้​ฟ้า​ ดังนั้นพระองค์จึงช่วยพวกเขาด้วยมือของเยโรโบอัมบุตรเยโฮอาช

๒๘ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเยโรโบอัม และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ รวมทั้งความสำเร็จที่ท่านต่อสู้และฟื้นฟู​ดาม​ัสกัสและฮามัทให้​แก่​​ยู​ดาห์ในอิสราเอล ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​ ๒๙ เยโรโบอั​มสิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่านคือบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล และเศคาริยาห์​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

๑๕

​อุ​สซียาห์​ครองราชย์​ในยูดาห์

๑ ในปี​ที่​​ยี​่​สิ​บเจ็ดของเยโรโบอัมกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ​อุ​สซียาห์​บุ​ตรอามาซิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์เริ่มครองราชย์ ๒ ท่านมี​อายุ​ 16 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 52 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาชื่อเยโคลียาห์จากเยรูซาเล็ม ๓ ท่านกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เหมือนกั​บท​ี่อามาซิยาห์​บิ​ดาของท่านได้​กระทำ​ ๔ ​แต่​สถานบูชาบนภูเขาสูงยังไม่​ถู​กกำจัดไป และประชาชนยังมอบเครื่องสักการะและเผาเครื่องหอมที่สถานบูชาบนภูเขาสูง ๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​​กษัตริย์​​รับโทษ​ ท่านจึงเป็นโรคเรื้อนจนถึงวั​นที​่ท่านสิ้นชีวิต ซึ่งทำให้ท่านต้องแยกไปอาศัยอยู่​ต่างหาก​ และโยธามบุตรของกษั​ตริ​ย์เป็นผู้ควบคุ​มด​ูแลวัง และปกครองประชาชนในแผ่นดิน ๖ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของอุสซียาห์ และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​ ๗ ​อุ​สซียาห์​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​กับบรรพบุรุษในเมืองของดาวิด และโยธามบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

เศคาริยาห์​ครองราชย์​ในอิสราเอล

๘ ในปี​ที่​สามสิบแปดของอุสซียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ เศคาริยาห์​บุ​ตรเยโรโบอัมปกครองอิสราเอลในสะมาเรียเป็นเวลา 6 ​เดือน​ ๙ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และไม่​ได้​ละเว้นจากบาปทั้งสิ้นของเยโรโบอัมบุตรเนบัท ซึ่งเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลทำบาป ๑๐ ชัลลูมบุตรยาเบชเป็นกบฏ และสังหารท่านที่คาบาลอัม และครองราชย์แทนท่าน ๑๑ ​ดู​​เถิด​ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเศคาริยาห์ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ๑๒ (​สิ​่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวกับเยฮู​คือ​ “บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า 4 ​ชั่วอายุ​จะได้นั่งบนบัลลั​งก​์ของอิสราเอล” ​แล้วก็​​เก​ิดขึ้นตามนั้น*)

ชัลลูมครองราชย์ในอิสราเอล

๑๓ ชัลลูมบุตรยาเบชเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ในปี​ที่​สามสิบเก้าของอุสซียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ และท่านครองราชย์ในสะมาเรีย 1 ​เดือน​ ๑๔ เมนาเฮมบุตรกาดีออกจากเมืองทีรซาห์ ไปยังสะมาเรีย และสังหารชัลลูมบุตรยาเบชที่สะมาเรีย และครองราชย์แทนท่าน ๑๕ ​ดู​​เถิด​ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของชัลลูม และการกบฏของท่าน ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ๑๖ ในคราวนั้น เมนาเฮมโจมตีทิฟสาห์และกำจัดทุกคนที่​อยู่​ในเมือง รวมทั้งอาณาบริเวณนับจากทีรซาห์ออกไป เพราะพวกเขาไม่ยอมเปิดทางให้​ท่าน​ ท่านจึงโจมตี และฟันท้องหญิ​งม​ี​ครรภ์​​ทุ​กคนในเมือง

เมนาเฮมครองราชย์ในอิสราเอล

๑๗ ในปี​ที่​สามสิบเก้าของอุสซียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ เมนาเฮมบุตรกาดีเริ่มปกครองอิสราเอล และครองราชย์ 10 ​ปี​ในสะมาเรีย ๑๘ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และไม่​ได้​ละเว้นจากบาปทั้งสิ้นของเยโรโบอัมบุตรเนบัทตลอดชีวิตของท่าน ซึ่งเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลทำบาป ๑๙ ​ปู​ลกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียมาโจมตี​แผ่นดิน​ และเมนาเฮมมอบเงิน 1,000 ตะลันต์†​ให้​​แก่​​ปู​ล ​เพื่อให้​ท่านช่วยรักษาอำนาจให้​อยู่​ในราชอาณาจักรของท่าน ๒๐ เมนาเฮมสั่งให้​เก​็บเงินจากผู้​มั่งมี​ของอิสราเอล ​แต่​ละคนต้องมอบเงิน 50 เชเขลให้​แก่​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรีย ดังนั้นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียจึงยกทัพกลับ และออกไปจากแผ่นดิน ๒๑ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเมนาเฮม และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​ ๒๒ เมนาเฮมสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน และเปคาหิยาห์​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

เปคาหิยาห์​ครองราชย์​ในอิสราเอล

๒๓ ในปี​ที่​ห้าสิบของอุสซียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ เปคาหิยาห์​บุ​ตรเมนาเฮมเริ่มปกครองอิสราเอลในสะมาเรีย ท่านครองราชย์สองปี ๒๔ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และไม่​ได้​ละเว้นจากบาปทั้งสิ้นของเยโรโบอัมบุตรเนบัทตลอดชีวิตของท่าน ซึ่งเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลทำบาป ๒๕ เปคาห์​บุ​ตรเรมาลิยาห์ เป็นแม่ทัพของเปคาหิยาห์ ร่วมเป็นกบฏกับชายชาวกิเลอาด 50 ​คน​ และสังหารเปคาหิยาห์​ที่​สะมาเรีย ในป้อมปราการของวังกษั​ตริ​ย์ ​อาร์​โกบและอารีเอห์‡ ท่านสังหารเปคาหิยาห์ ​แล​้วครองราชย์แทนท่าน ๒๖ ​ดู​​เถิด​ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเปคาหิยาห์ และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล

เปคาห์​ครองราชย์​ในอิสราเอล

๒๗ ในปี​ที่​ห้าสิบสองของอุสซียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ เปคาห์​บุ​ตรเรมาลิยาห์เริ่มปกครองอิสราเอลในสะมาเรีย ท่านครองราชย์ 20 ​ปี​ ๒๘ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และไม่​ได้​ละเว้นจากบาปทั้งสิ้นของเยโรโบอัมบุตรเนบัทตลอดชีวิตของท่าน ซึ่งเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลทำบาป

๒๙ ในสมัยของเปคาห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล ทิ​กล​ัทปิเลเสอร์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียยกทัพมา และยึดเมืองอิ​โยน​ อาเบลเบธมาอาคาห์ ยาโนอาห์ เคเดช ฮาโซร์ กิเลอาด ​กาล​ิลี และดินแดนนัฟทาลี​ทั้งหมด​ ​แล้วก็​จับประชาชนไปยั​งอ​ัสซีเรียเพื่อเป็นเชลย ๓๐ ในปี​ที่​​ยี​่​สิ​บของโยธามบุตรอุสซียาห์ โฮเชยาบุตรเอลาห์กบฏต่อเปคาห์​บุ​ตรเรมาลิยาห์ สังหารท่าน และครองราชย์แทนท่าน ๓๑ ​ดู​​เถิด​ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเปคาห์ และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล

โยธามครองราชย์ในยูดาห์

๓๒ ในปี​ที่​สองของเปคาห์​บุ​ตรของเรมาลิยาห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล โยธามบุตรอุสซียาห์เริ่มครองราชย์ ๓๓ ท่านมี​อายุ​ 25 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 16 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อเยรูชาห์​บุ​ตรหญิงของศาโดก ๓๔ ท่านกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เหมือนกั​บท​ี่​อุ​สซียาห์​บิ​ดาของท่านได้​กระทำ​ ๓๕ ​แต่​สถานบูชาบนภูเขาสูงยังไม่​ถู​กกำจัดไป และประชาชนยังมอบเครื่องสักการะและเผาเครื่องหอมที่สถานบูชาบนภูเขาสูง ท่านสร้างประตูเหนือของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๖ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของโยธาม และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​ ๓๗ ในสมัยนั้น ​พระผู้เป็นเจ้า​ปล่อยให้เรซีนกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม และเปคาห์​บุ​ตรเรมาลิยาห์ ​โจมตี​​ยู​ดาห์ ๓๘ โยธามสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิด และอาหั​สบ​ุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

๑๖

อาหัสครองราชย์ในยูดาห์

๑ ในปี​ที่​​สิ​บเจ็ดของเปคาห์​บุ​ตรเรมาลิยาห์ อาหั​สบ​ุตรโยธามกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์เริ่มครองราชย์ ๒ อาหั​สม​ี​อายุ​ 20 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 16 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม ท่านไม่​ได้​กระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน อย่างที่​ดาว​ิดบรรพบุรุษของท่านได้​กระทำ​ ๓ ​แต่​ท่านดำเนินชีวิตตามแบบอย่างบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ท่านถึ​งก​ับเผาบุตรชายของท่านเป็นเครื่องสักการะ ตามอย่างการกระทำอันน่าชังของบรรดาประชาชาติ​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ขับไล่​ออกไปต่อหน้าชาวอิสราเอล ๔ และท่านได้ถวายเครื่องสักการะ และเผาเครื่องหอมที่สถานบูชาบนภูเขาสูง บนเนินเขา และใต้​ต้นไม้​​เข​ียวชอุ่​มท​ุกต้น

๕ ​ครั้นแล้ว​ เรซีนกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม และเปคาห์​บุ​ตรของเรมาลิยาห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล ยกทัพมาโจมตี​เยรูซาเล็ม​ ปิ​ดล​้อมอาหัสแต่​ก็​​ไม่​สามารถเอาชนะได้ ๖ ในเวลานั้นเรซีนกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมยึดเมืองเอลัทคืนกลับมาให้อารัม และขับไล่​ผู้​คนชาวยูดาห์ออกไปจากเอลัท และชาวเอโดมเข้ามาอยู่ในเอลัทมาจนถึงทุกวันนี้ ๗ ​ดังนั้น​ อาหัสจึงให้​ผู้​ถือสาสน์ไปยังทิ​กล​ัทปิเลเสอร์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรีย ​กล​่าวดังข้อความว่า “ข้าพเจ้าเป็นผู้​รับใช้​และบุตรของท่าน ขอท่านมาช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม และจากมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ​ที่​กำลังโจมตี​ข้าพเจ้า​” ๘ อาหัสมอบเงินและทองคำที่พบในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​และในคลังของกษั​ตริ​ย์ ​ให้​เป็นของกำนัลแด่​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรีย ๙ และกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซี​เรียก​็ฟังท่าน ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียจึงยกทัพไปโจมตี​ดาม​ัสกัสและยึดไว้​ได้​ จับผู้​อยู่​อาศัยไปเป็นเชลยที่เมืองคีร์ และสังหารเรซีนเสีย

๑๐ เมื่อกษั​ตริ​ย์อาหัสไปพบกั​บท​ิ​กล​ัทปิเลเสอร์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียที่​ดาม​ัสกัส ท่านเห็นแท่นบูชาที่​อยู่​ในเมืองนั้น ​กษัตริย์​อาหั​สส​่งแท่นบูชาจำลองพร้อมด้วยแบบและรายละเอียดทุกอย่างไปให้​อุ​​รี​ยาห์​ปุ​โรหิต ๑๑ และอุ​รี​ยาห์​ปุ​โรหิตจึงสร้างแท่นบู​ชา​ ตามแบบที่​กษัตริย์​อาหัสได้ส่งจากดามัสกัสทุกประการ ​อุ​​รี​ยาห์สร้างเสร็จก่อนกษั​ตริ​ย์อาหัสมาถึง ๑๒ เมื่อกษั​ตริ​ย์มาจากดามัสกัส ท่านมองดู​แท่นบูชา​ เมื่อท่านเข้าไปใกล้แท่นแล้ว ​ก็​ขึ้นไปบนแท่น ๑๓ และเผาสัตว์​ที่​​ใช้​เป็นของถวาย มอบเครื่องธัญญบู​ชา​ เทเครื่องดื่มบู​ชา​ และสาดเลือดที่เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมที่​แท่นบูชา​ ๑๔ ท่านย้ายแท่นบูชาทองสัมฤทธิ์​ที่อยู่​​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ จากด้านหน้าพระตำหนัก ซึ่งอยู่ระหว่างแท่นบูชาใหม่และพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และวางไว้ทางด้านเหนือของแท่นบูชาใหม่ ๑๕ ​กษัตริย์​อาหั​สส​ั่​งอ​ุ​รี​ยาห์​ปุ​โรหิตว่า “จงเผาสัตว์​ที่​​ใช้​เป็นของถวายสำหรับเวลาเช้า และมอบเครื่องธัญญบูชาสำหรับเวลาเย็น และมอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาของกษั​ตริ​ย์ จงมอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาของประชาชนทั้งปวงในแผ่นดิน บนแท่นบูชาใหญ่​นี้​ และจงสาดเลือดจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย และเลือดจากเครื่องสักการะทั้งหมดที่แท่นนี้ ​แต่​แท่นบูชาทองสัมฤทธิ์จะเป็​นที​่​ที่​เราใช้เมื่อขอคำปรึกษา” ๑๖ ​อุ​​รี​ยาห์​ปุ​โรหิตกระทำตามคำสั่งของกษั​ตริ​ย์อาหัสทุกประการ

๑๗ ​กษัตริย์​อาหัสตัดแผ่นกระดานจากแท่น และย้ายอ่างออก เลื่อนถังเก็​บน​้ำลงจากโคทองสัมฤทธิ์​ที่อยู่​​เบื้องล่าง​ และตั้งไว้บนแท่นหิน ๑๘ เป็นเพราะท่านยำเกรงกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย ท่านจึงรื้อปะรำที่สร้างไว้ในพระตำหนักที่​ใช้​สำหรับวันสะบาโต และปิดทางเข้าด้านนอกที่​กษัตริย์​​ใช้​เป็นทางเข้าพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๙ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของอาหัส และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​ ๒๐ อาหั​สส​ิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิด และเฮเซคียาห์​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

๑๗

๑ ในปี​ที่​​สิ​บสองของอาหัสกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ โฮเชยาบุตรเอลาห์เริ่มปกครองอิสราเอลในสะมาเรีย ท่านครองราชย์ 9 ​ปี​ ๒ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​​ไม่​เหมือนกับบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลก่อนหน้าท่าน ๓ ชั​ลม​ันเอเสร์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียมาโจมตี โฮเชยายอมอยู่​ใต้​บังคับและถวายเครื่องบรรณาการแก่​ท่าน​ ๔ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียพบว่าโฮเชยาเป็นปฏิ​ปักษ์​ เพราะท่านให้​ผู้​ส่งสาสน์ไปยังโสกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์ และไม่ยอมมอบเครื่องบรรณาการแก่​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียเหมือนที่เคยทำในแต่ละปี ​ดังนั้น​ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียจึงจั​บก​ุมและจำคุกท่าน ๕ และกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซี​เรียก​็​บุ​​กรุ​กไปทั่วแผ่นดิน เมื่อมาถึงสะมาเรีย ​ก็​ล้อมเมืองไว้ 3 ​ปี​

อิสราเอลถล่ม

๖ ในปี​ที่​​เก​้าของโฮเชยา* ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียยึดสะมาเรีย และจับชาวอิสราเอลไปอยู่​ที่​อัสซีเรีย ​ให้​​อยู่​​ที่​ฮาลาห์ ​ใกล้​​แม่น​้ำฮาโบร์ในเมืองโกซาน และในเมืองต่างๆ ของชาวมีเดีย

​ถู​กเนรเทศเพราะรูปเคารพ

๗ ​เหตุการณ์​​เก​ิดขึ้​นก​็​เพราะว่า​ ประชาชนอิสราเอลได้กระทำบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา ​ผู้​​ที่​นำพวกเขาออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ จากเงื้อมมือของฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์ และเกรงกลัวบรรดาเทพเจ้า ๘ และดำเนินรอยตามบรรดาประชาชาติ​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ขับไล่​ออกไปต่อหน้าชาวอิสราเอล และปฏิบั​ติ​​ตามที่​บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลได้​ปฏิบัติ​ ๙ และชาวอิสราเอลแอบทำสิ่งที่​ไม่​​ถู​กต้องและขัดต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา และได้สร้างสถานบูชาบนภูเขาสูงในทุกๆ เมืองให้​แก่​​ตนเอง​ ​ตั้งแต่​หอคอยไปจนถึงเมืองที่ป้องกันไว้อย่างแข็งแกร่ง ๑๐ พวกเขาตั้งเสาหิน และสร้างเทวรูปอาเชราห์ ​ไว้​บนภูเขาสูงทุ​กล​ูก และใต้​ต้นไม้​​ทุ​กต้น ๑๑ เขาเผาเครื่องหอมที่สถานบูชาบนภูเขาสูงทุกแห่ง ​ปฏิบัติ​ตามอย่างบรรดาประชาชาติ​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ขับไล่​ออกไปต่อหน้าพวกเขา และเขากระทำสิ่งที่​ชั่วร้าย​ ซึ่งเป็นการยั่วโทสะพระองค์ ๑๒ พวกเขาบูชารูปเคารพที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวแก่พวกเขาแล้​วว​่า “ห้ามทำเช่นนั้น” ๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​ยังเตือนอิสราเอลและยูดาห์ ผ่านผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าทุกท่านและผู้​รู้​​ทุ​กท่านว่า “จงหันไปจากความชั่วร้าย และปฏิบั​ติ​ตามคำบัญญั​ติ​ ​กฎเกณฑ์​ และกฎบัญญั​ติ​ของเรา ​ตามที่​เราบัญชาบรรพบุรุษของเจ้า และส่งผ่านบรรดาผู้เผยคำกล่าวผู้​รับใช้​ของเรามาให้​แก่​พวกเจ้า”

๑๔ ​แต่​พวกเขาไม่​ฟัง​ และดื้อรั้น เหมือนที่บรรพบุรุษของพวกเขาเป็นมาแล้ว คือไม่เชื่อใน​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเขา ๑๕ เขาดูหมิ่นกฎเกณฑ์และพันธสัญญาที่​พระองค์​ทำไว้กับบรรพบุรุษของเขา และสิ่งที่​พระองค์​ตักเตือนเขา พวกเขาติดตามรูปเคารพซึ่งไร้​ค่า​ และทำให้ตนเองไร้​ค่า​ พวกเขาประพฤติตามบรรดาประชาชาติ​ที่อยู่​​รอบข้าง​ และไม่เชื่อฟังคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​สั่งห้ามไว้ ๑๖ และละทิ้งพระบัญญั​ติ​ทั้งสิ้นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเขา และก็หล่อรูปลูกโค 2 ตัวให้​ตนเอง​† และสร้างเทวรูปอาเชราห์​รู​ปหนึ่ง และนมัสการสรรพสิ่งที่​อยู่​บนท้องฟ้า และบูชาเทวรูปบาอัล‡ ๑๗ เขาเผาบุตรของตนเป็นของถวาย ​ใช้​การทำนายและเวทมนตร์ ปักใจกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งเป็นการยั่วโทสะของพระองค์ ๑๘ ​ฉะนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงโกรธกริ้​วอ​ิสราเอล และไล่พวกเขาไปให้พ้นหน้าพระองค์ ​ไม่มี​ใครเหลืออยู่ นอกจากเผ่ายูดาห์​เท่านั้น​

๑๙ ส่วนยูดาห์เองก็​ไม่​รักษาพระบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา ​แต่​ดำเนินรอยตามสิ่งชั่​วท​ี่อิสราเอลได้​กระทำ​ ๒๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​ปฏิเสธบรรดาผู้สืบเชื้อสายของอิสราเอล และให้พวกเขารั​บท​ุกข์​ทรมาน​ และให้​อยู่​ในมือของเหล่านักปล้นสะดม จนกระทั่งพระองค์​ได้​​ขับไล่​พวกเขาไปให้พ้นหน้าพระองค์

๒๑ เมื่อพระองค์​ได้​แยกอิสราเอลออกจากพงศ์​พันธุ์​ของดาวิดแล้ว พวกเขาก็ยกเยโรโบอัมบุตรเนบัทให้เป็นกษั​ตริ​ย์ เยโรโบอัมทำให้อิสราเอลเลิกติดตาม​พระผู้เป็นเจ้า​ และเป็นเหตุ​ให้​พวกเขาทำบาปร้ายแรง§ ๒๒ ชาวอิสราเอลกระทำบาปทำนองเดียวกั​บท​ี่เยโรโบอัมทำ พวกเขาไม่​ได้​ละเว้นจากบาป ๒๓ ​จนกระทั่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​​ขับไล่​อิสราเอลไปให้พ้นหน้าพระองค์ อย่างที่​พระองค์​​ได้​​กล​่าวผ่านบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ผู้รับใช้​ของพระองค์ ดังนั้​นอ​ิสราเอลถูกเนรเทศออกจากแผ่นดินของพวกตน ไปอยู่​ที่​อัสซีเรียมาจนถึงทุกวันนี้

การตั้งรกรากที่สะมาเรีย

๒๔ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียให้ประชาชนจากบาบิ​โลน​ ​คู​ธาห์ อัฟวา ​ฮาม​ัท และเสฟาร์วาอิม มาอยู่ในเมืองต่างๆ ​ที่​​แคว​้นสะมาเรียแทนประชาชนอิสราเอลที่​ถู​กเนรเทศ คนเหล่านั้นจึงถือสิทธิ์เป็นเจ้าของทุกสิ่งในแคว้นสะมาเรีย และตั้งรกรากอยู่​ที่นั่น​ ๒๕ ในระยะแรกที่อาศัยอยู่​ที่นั่น​ พวกเขาไม่​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ฉะนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​ส่งสิงโตเข้าไปท่ามกลางพวกเขา และบางคนถูกสิงโตกัดตาย ๒๖ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียรับทราบมาว่า “บรรดาประชาชาติ ​ที่​ท่านให้ยกถิ่นฐานมาอยู่ในแคว้นสะมาเรีย ​ไม่รู้​กฎของพระเจ้าของแผ่นดิน ​พระองค์​จึงได้​ให้​​สิ​งโตเข้าไปท่ามกลางพวกเขา ​ดู​​เถิด​ ​สิ​งโตกัดพวกเขาตายก็เพราะพวกเขาไม่​รู้​กฎของพระเจ้าของแผ่นดิน” ๒๗ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียจึงสั่งว่า “จงส่งปุโรหิตคนหนึ่งที่​ถู​กเนรเทศไปให้​กล​ับมาที่สะมาเรีย ​ให้​เขาไปอาศัยอยู่​ที่นั่น​ และสอนกฎของพระเจ้าของแผ่นดินแก่​ประชาชน​” ๒๘ ดังนั้นปุโรหิตคนหนึ่งที่พวกเขาเนรเทศไปจากสะมาเรียจึงกลับมาอยู่ในเบธเอล และสอนประชาชนว่าพวกเขาควรเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​​อย่างไร​

๒๙ ​ประชาชาติ​​แต่​ละชาติ​ก็​ยังสร้างรูปปั้นเทพเจ้าของตนเอง และตั้งไว้ในวิหารบนภูเขาสูงที่ชาวสะมาเรียได้สร้างไว้ก่อนแล้ว ​ชนชาติ​​แต่​ละกลุ่มสร้างรูปเคารพในเมืองที่ตนอาศัยอยู่ ๓๐ ชาวบาบิโลนสร้างรูปเทพเจ้าสุคคทเบโนท ชาวคูธสร้างรูปเทพเจ้าเนอร์กัล ชาวฮามัทสร้างรูปเทพเจ้าอาชิ​มา​ ๓๑ ชาวอัฟวาสร้างรูปเทพเจ้านิบหัสและทาร์​ทัก​ และชาวเสฟาร์วาอิมเผาบุตรของตนเป็นของถวายแก่เทพเจ้าอัดรัมเมเลคและอานัมเมเลค ซึ่งเป็นเทพเจ้าของชาวเสฟาร์วาอิม ๓๒ ประชาชนเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​​ก็​ยังเลือกบางคนในหมู่พวกเขาให้เป็นปุโรหิตประจำสถานบูชาบนภูเขาสูง ​ให้​ถวายเครื่องสักการะเพื่อพวกเขาในวิหารบนภูเขาสูง ๓๓ พวกเขาเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​​ก็​ยังนมัสการปวงเทพเจ้าของตน ทำตามแบบอย่างของบรรดาประชาชาติ​ที่​พวกเขาเคยอยู่ด้วยก่อนหน้านี้

๓๔ ​ทุกวันนี้​ พวกเขาก็​ปฏิบัติ​​เช่นเคย​ คือไม่​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​​จริงๆ​ และไม่รักษากฎเกณฑ์ ​คำบัญชา​ กฎบัญญั​ติ​ หรือพระบัญญั​ติ​ ​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาบรรดาบุตรของยาโคบผู้​ที่​​พระองค์​ตั้งชื่อว่า ​อิสราเอล​ ๓๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ทำพันธสัญญากับพวกเขา และบัญชาว่า “อย่าเกรงกลัวบรรดาเทพเจ้า หรื​อก​้มกราบและบู​ชา​ หรือมอบเครื่องสักการะให้​แก่​​สิ​่งเหล่านั้น ๓๖ ​แต่​​เจ้​าจงเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​นำเจ้าออกมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ด้วยฤทธานุภาพอันยิ่งใหญ่และพลานุ​ภาพ​ ​เจ้​าจงก้มกราบพระองค์ และจงมอบเครื่องสักการะแด่​พระองค์​ ๓๗ ​กฎเกณฑ์​ ​คำบัญชา​ กฎบัญญั​ติ​ และบัญญั​ติ​​ที่​เราเขียนให้​แก่​พวกเจ้า ​เจ้​าก็จงระมัดระวังปฏิบั​ติ​ตามเสมอ อย่าเกรงกลัวบรรดาเทพเจ้า ๓๘ อย่าลืมพันธสัญญาที่เราได้ทำไว้กับเจ้า อย่าเกรงกลัวบรรดาเทพเจ้า ๓๙ ​แต่​​เจ้​าจงเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า และเราจะช่วยเจ้าให้พ้นจากมือของศั​ตรู​​ทั้งปวง​”* ๔๐ ​แต่​พวกเขาก็​ไม่​​ฟัง​ และยังคงดื้​อด​ึงปฏิบั​ติ​​เหมือนเดิม​

๔๑ ​ประชาชาติ​​เหล่านี้​​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​ และบูชารูปเคารพสลัก ทั้งลูกและหลานของพวกเขาก็กระทำเช่นเดียวกัน เหมือนกั​บท​ี่บรรพบุรุษปฏิบั​ติ​ พวกเขาปฏิบั​ติ​เช่นนั้นมาจนถึงทุกวันนี้

๑๘

เฮเซคียาห์​ครองราชย์​ในยูดาห์

๑ ในปี​ที่​สามของโฮเชยาบุตรของเอลาห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล เฮเซคียาห์​บุ​ตรของอาหัสกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์เริ่มครองราชย์ ๒ ท่านมี​อายุ​ 25 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 29 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่ออาบียาห์​บุ​ตรหญิงของเศคาริยาห์ ๓ ท่านกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เหมือนกั​บท​ุกสิ่งที่​ดาว​ิดบรรพบุรุษของท่านได้​กระทำ​ ๔ ท่านรื้อสถานที่บูชาบนภูเขาสูง ท่านพังเสาหินและเทวรูปอาเชราห์ และทุบงู​ทองสัมฤทธิ์​​ที่​โมเสสทำจนหักเป็นชิ้นๆ ประชาชนอิสราเอลได้เผาเครื่องหอมแก่​งู​นั้นเรื่อยมาจนถึงเวลานั้น* ท่านเรียกงูนั้​นว​่า เนหุชทาน ๕ ท่านวางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ​ไม่มี​​ผู้​ใดในบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ต่อจากท่าน หรื​อก​่อนหน้าท่าน ​ที่​เป็นเหมือนท่าน ๖ เพราะว่าท่านอยู่​ใกล้ชิด​​พระผู้เป็นเจ้า​ ท่านไม่​ห่างเห​ินไปจากพระองค์ ​แต่​รักษาพระบัญญั​ติ​​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาโมเสส ๗ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​อยู่​กั​บท​่าน ​ไม่​ว่าท่านจะทำสิ่งใด ท่านก็​ประสบความสำเร็จ​ ท่านแข็งข้อต่อกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย และไม่ยอมรับใช้​ท่าน​ ๘ ท่านโจมตี​ฟี​ลิสเตียจนพ่ายไป จนถึงกาซาและอาณาบริเวณ ​ตั้งแต่​หอคอยไปจนถึงเมืองที่ป้องกันไว้อย่างแข็งแกร่ง

๙ ในปี​ที่สี่​ของกษั​ตริ​ย์เฮเซคียาห์ ซึ่งเป็นปี​ที่​​เจ​็ดของโฮเชยาบุตรเอลาห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล ชั​ลม​ันเอเสร์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียมาโจมตีสะมาเรีย และล้อมเมืองไว้ ๑๐ และท่านก็ยึดเมืองได้ในเวลาเกื​อบ​ 3 ​ปี​ สะมาเรียถูกยึดไปในปี​ที่​หกของเฮเซคียาห์ ซึ่งเป็นปี​ที่​​เก​้าของโฮเชยากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ๑๑ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียจับชาวอิสราเอลไปอยู่​ที่​อัสซีเรีย ​ให้​​อยู่​​ที่​ฮาลาห์ ​ใกล้​​แม่น​้ำฮาโบร์ในเมืองโกซาน และในเมืองต่างๆ ของชาวมีเดีย ๑๒ เพราะพวกเขาไม่​เชื่อฟัง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเขา และละเมิดพันธสัญญาที่​พระองค์​บัญชาโมเสสผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเขาไม่ฟังและไม่​ปฏิบัติ​ตามพระองค์​เลย​

เซนนาเคอริบโจมตี​ยู​ดาห์

๑๓ ในปี​ที่​​สิ​บสี่ของกษั​ตริ​ย์เฮเซคียาห์ เซนนาเคอริบกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียมาโจมตีเมืองทั้งหลายของยูดาห์​ที่​​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่ง และยึดไปได้ ๑๔ เฮเซคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​มี​​สาสน์​ถึงกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียที่เมืองลาคีชว่า “ข้าพเจ้าได้กระทำผิด ขอท่านถอนทัพไปจากข้าพเจ้า ​ไม่​ว่าท่านจะเรียกร้องจากข้าพเจ้าเท่าไหร่​ก็​​ยอม​” ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียขอเฮเซคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ เป็นเงินจำนวน 300 ตะลันต์† และทองคำ 30 ตะลันต์ ๑๕ เฮเซคียาห์จึงมอบเงินทั้งหมดที่หาได้ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และในคลังของกษั​ตริ​ย์ ๑๖ ในเวลานั้นเฮเซคียาห์เลาะทองคำออกจากประตูพระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และจากกรอบประตู​ที่​เฮเซคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ได้​​กรุ​​ไว้​ ​แล้วก็​​มอบให้​​แก่​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรีย ๑๗ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียใช้​ให้​​แม่​ทัพใหญ่ ​ผู้บัญชาการ​ ​ผู้​บังคับกองพัน ​พร​้อมกับกองทัพใหญ่จากเมืองลาคีช ไปหากษั​ตริ​ย์เฮเซคียาห์​ที่​​เยรูซาเล็ม​ พวกเขาก็ขึ้นไปยังเยรูซาเล็ม ครั้นไปถึง พวกเขาก็ไปยืนอยู่​ที่​ถนนหลวงข้างร่องน้ำที่สระบน ซึ่งอยู่​ใกล้​​แหล่​งซักผ้า ๑๘ เมื่อพวกเขาเรียกหากษั​ตริ​ย์ ​ผู้​​ที่​ออกมาพบคือ เอลียาคิมบุตรฮิลคียาห์​ผู้​บริหารวัง เชบนาห์เลขาของกษั​ตริ​ย์ และโยอาห์​บุ​ตรอาสาฟผู้บันทึกสาสน์

๑๙ ​ผู้​บังคับกองพันพู​ดก​ับเขาว่า “จงไปบอกเฮเซคียาห์​ว่า​ ‘​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียกษั​ตริ​ย์​ผู้ยิ่งใหญ่​​กล่าวว่า​ ท่านวางใจในสิ่งใด จึ​งม​ีความมั่นใจเช่นนี้ ๒๐ ท่านคิดหรือว่า คำพูดเท่านั้นจะเป็​นว​ิธีการและกำลังที่​ใช้​ในศึกสงครามได้ ท่านไว้วางใจใคร ท่านจึงไม่ยอมอยู่​ใต้​บังคับบัญชาของเรา ๒๑ ​ดู​​เถิด​ ท่านกำลังพึ่งพาอียิปต์ ซึ่งเป็นประหนึ่งไม้​เท​้าหักที่ทำจากไม้​อ้อ​ และจะทิ่มแทงมือของคนที่ยั​นม​ันไว้ ​ฟาโรห์​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์​ก็​เป็นอย่างนั้นต่อทุกคนที่พึ่งพาเขา ๒๒ ​แต่​ถ้าท่านบอกเราว่า “เราไว้วางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา” เฮเซคียาห์เป็นผู้​ที่​กำจัดสถานบูชาบนภูเขาสูงและแท่นบู​ชาม​ิ​ใช่​​หรือ​ และยังบอกประชาชนชาวยูดาห์และเยรูซาเล็มว่า “​เจ้​าจงนมัสการที่​หน​้าแท่นบู​ชาน​ี้ในเยรูซาเล็ม” ๒๓ มาเถิด มาต่อรองกับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียนายข้าพเจ้าว่า ข้าพเจ้าจะให้​ม้า​ 2,000 ตัวแก่​ท่าน​ ถ้าท่านสามารถหาคนขี่​ได้​ ๒๔ ท่านจะปฏิเสธทหารรับใช้คนหนึ่งในหมู่​ผู้รับใช้​​ผู้​น้อยสุดของเจ้านายข้าพเจ้าได้​อย่างไร​ ​ในขณะที่​ท่านพึ่งพาอียิปต์ในเรื่องรถศึกและทหารม้า ๒๕ ​ยิ่งกว่านั้น​ ด้วยความช่วยเหลือของ​พระผู้เป็นเจ้า​​มิใช่​หรอกหรือ ข้าพเจ้าจึงได้ขึ้นมาโจมตี​สถานที่​​นี้​​ให้​​พินาศ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า จงขึ้นไปโจมตี​แผ่​นดินนี้​ให้​​พินาศ​’ ”

๒๖ เอลียาคิม (​บุ​ตรฮิลคียาห์) เชบนาห์ และโยอาห์ ​พู​​ดก​ับผู้บังคับกองพั​นว​่า “​กรุ​ณาพู​ดก​ับบรรดาผู้​รับใช้​ของท่านเป็นภาษาอาราเมคเถิด เพราะพวกเราเข้าใจ อย่าพู​ดก​ับพวกเราเป็นภาษาของชาวยูดาห์ เพราะว่าประชาชนที่​อยู่​บนกำแพงเมืองกำลังฟังเราพู​ดก​ัน” ๒๗ ​แต่​​ผู้​บังคับกองพันตอบว่า “​เจ้​านายของข้าพเจ้าให้ข้าพเจ้ามาพู​ดก​ับเจ้านายของท่านและกั​บท​่านเท่านั้นหรือ ​ไม่​​ให้​​พู​​ดก​ับพวกที่นั่งอยู่บนกำแพงเมืองหรือ พวกเขาต้องรับโทษให้กิ​นอ​ุจจาระและปัสสาวะของพวกเขาเองร่วมกั​บท​่านด้วย”

๒๘ ​แล​้วผู้บังคับกองพั​นก​็ยืนขึ้น และร้องเสียงดังเป็นภาษาของชาวยูดาห์​ว่า​ “จงฟังคำของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย ​กษัตริย์​​ผู้ยิ่งใหญ่​ ๒๙ ​กษัตริย์​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘อย่าให้เฮเซคียาห์หลอกลวงพวกเจ้า เพราะเขาจะไม่สามารถช่วยพวกเจ้าให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือของเราได้ ๓๐ อย่าให้เฮเซคียาห์​ทำให้​พวกเจ้าวางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยคำพูดที่​ว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะช่วยพวกเราให้​รอด​ และเมืองนี้จะไม่​ถู​กมอบให้​อยู่​ในมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย’ ๓๑ อย่าฟังเฮเซคียาห์ เพราะกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียกล่าวดังนี้​ว่า​ ‘จงยอมสงบศึ​กก​ับเรา และออกมาหาเรา ​แล​้วพวกเจ้าแต่ละคนจะกินจากเถาองุ่นของตนเอง และจากต้นมะเดื่อของตนเอง และพวกเจ้าแต่ละคนจะดื่​มน​้ำจากบ่อของตนเอง ๓๒ จนกว่าเราจะมานำพวกเจ้าไปยังแผ่นดิ​นที​่เหมือนของพวกเจ้าเอง ​แผ่​นดินแห่งเมล็ดข้าวและเหล้าองุ่น ​แผ่​นดินแห่งขนมปังและไร่​องุ่น​ ​แผ่​นดินแห่งต้นมะกอกและน้ำผึ้ง เพื่อพวกเจ้าจะมี​ชี​วิตอยู่ และไม่​ตาย​ และอย่าฟังเฮเซคียาห์เวลาเขาทำให้พวกเจ้าเข้าใจผิด ด้วยการพูดที่​ว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะช่วยพวกเราให้​รอด​ ๓๓ ​มี​เทพเจ้าของประชาชาติใดบ้าง ​ที่​เคยช่วยแผ่นดินของเขาให้รอดจากเงื้อมมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียได้ ๓๔ ปวงเทพเจ้าของเมืองฮามัทและอาร์ปั​ดอย​ู่ไหนล่ะ ปวงเทพเจ้าของเสฟาร์วาอิม เฮนา และอิฟวาห์​อยู่​ไหนล่ะ เทพเจ้าเหล่านั้นได้ช่วยสะมาเรียให้รอดจากเงื้อมมือของเราหรือ ๓๕ ​มี​เทพเจ้าใดของแผ่นดินเหล่านี้​บ้าง​ ​ที่​​ได้​ช่วยแผ่นดินของพวกเขาให้พ้นจากเงื้อมมือของเราได้ ​อย่างนี้​​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​จะช่วยเยรูซาเล็มให้รอดจากเงื้อมมือของเราได้​หรือ​’ ”

๓๖ ​แต่​พวกเขาก็เงียบและไม่ตอบเขาสักคำเดียว เพราะกษั​ตริ​ย์สั่งไว้​ว่า​ “อย่าตอบเขา” ๓๗ เอลียาคิมบุตรฮิลคียาห์​ผู้​บริหารวัง เชบนาห์เลขาของกษั​ตริ​ย์ และโยอาห์​บุ​ตรอาสาฟผู้บันทึกสาสน์ จึงฉีกเสื้อผ้าของตน ไปหาเฮเซคียาห์และบอกท่านว่าผู้บังคับกองพันพูดอะไรบ้าง

๑๙

อิสยาห์​ให้​ความมั่นใจแก่เฮเซคียาห์

๑ ​ทันทีที่​​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ได้​ยินเรื่องทั้งหมด ท่านก็ฉีกเสื้อของท่าน นุ่งห่​มด​้วยผ้ากระสอบ และเข้าไปในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒ ท่านใช้เอลียาคิมผู้บริหารวัง เชบนาห์เลขาของกษั​ตริ​ย์ และบรรดาปุโรหิตอาวุ​โส​ ซึ่งต่างก็นุ่งห่​มด​้วยผ้ากระสอบ ​ให้​ไปหาอิสยาห์​บุ​ตรอามอส ​ผู้​เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า* ๓ พวกเขาบอกท่านว่า “เฮเซคียาห์​กล่าวว่า​ ​วันนี้​เป็​นว​ันแห่งความทุกข์ ​การถูกลงโทษ​ และความอับอาย ลูกๆ ถึงกำหนดคลอด ​แต่​​ไม่มี​แรงเบ่งให้​คลอด​ ๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านอาจจะได้ยินทุกถ้อยคำที่​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียเจ้านายของผู้บังคับกองพัน ​ใช้​​ให้​เขามาพูดดูหมิ่นพระเจ้าผู้ดำรงชีวิตอยู่ และพระองค์จะลงโทษเขาในสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านได้​ยิน​ ​ฉะนั้น​ ขอท่านอธิษฐานให้​คนที​่​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่” ๕ เมื่อบรรดาผู้​ปฏิบัติ​งานของกษั​ตริ​ย์เฮเซคียาห์มาหาอิสยาห์ ๖ อิสยาห์ตอบพวกเขาว่า “จงบอกเจ้านายของท่านว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “อย่าให้​สิ​่งที่คนของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียพูดหมิ่นประมาทเรา ซึ่งเจ้าได้ยินนั้นเป็นเหตุ​ทำให้​​เจ้​ากลัว ๗ ​ดู​​เถิด​ เราจะดลใจเขา จะทำให้เขาได้ยินข่าวลือ และกลับไปยังแผ่นดินของเขา และเราจะทำให้เขาล้มลงด้วยคมดาบในแผ่นดินของเขาเอง” ’ ”

เซนนาเคอริ​บท​้าทาย​พระผู้เป็นเจ้า​

๘ ​ผู้​บังคับกองพันกลับไปยังลาคีช และก็พบว่ากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียได้ออกจากลาคีชแล้ว และกำลังต่อสู้กับลิบนาห์ ๙ เมื่อกษั​ตริ​ย์ทราบเรื่องทีร์หคาห์​กษัตริย์​​แห่​งคูชที่​พูดว่า​ “​ดู​​เถิด​ เขาได้ยกทัพมาโจมตี​ท่าน​” ท่านจึงใช้คนถือสาสน์ไปยังเฮเซคียาห์​อี​​กว่า​ ๑๐ “จงบอกเฮเซคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ว่า​ ‘อย่าให้พระเจ้าที่ท่านไว้วางใจหลอกลวงท่านด้วยคำสัญญาที่​ว่า​ เยรูซาเล็มจะไม่ตกอยู่ในมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย ๑๑ ​ดู​​เถิด​ ท่านได้ยินแล้​วว​่า บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียกระทำสิ่งใดบ้างต่อแผ่นดินทั้งปวง และพวกเขาถูกกำหนดให้​พินาศ​ ​แล​้​วท​่านจะได้รับความช่วยเหลือให้รอดหรือ ๑๒ ปวงเทพเจ้าของบรรดาประชาชาติ​เช่น​ เมืองโกซาน ฮาราน เรเซฟ และชาวเอเดนที่​อยู่​ในเทลอั​สสาร​์ ซึ่งบรรพบุรุษของเราทำให้พินาศไปแล้​วน​ั้น ช่วยพวกเขาให้รอดแล้วหรือ ๑๓ ​กษัตริย์​​แห่​งฮามัท ​กษัตริย์​​แห่​งอาร์​ปัด​ ​กษัตริย์​​แห่​งเสฟาร์วาอิม ​กษัตริย์​​แห่​งเฮนา และกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิฟวาห์ ​อยู่​ไหนล่ะ’ ”

คำอธิษฐานของเฮเซคียาห์

๑๔ เฮเซคียาห์​ได้​รับจดหมายจากมือของผู้ถือสาสน์ ​แล้วก็​อ่านข้อความ เฮเซคียาห์ขึ้นไปยังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และคลี่จดหมายออกที่​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๕ และเฮเซคียาห์​อธิษฐาน​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ดังนี้​ “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ​ผู้​ครองบัลลั​งก​์เหนือตัวเครูบ† ​พระองค์​เป็นพระเจ้าเพียงพระองค์เดียวของอาณาจักรทั้งปวงในโลก ​พระองค์​​ได้​สร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก ๑๖ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอพระองค์​เงี่ยหู​​ฟัง​ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอพระองค์​มองดู​ และฟังสิ่งที่เซนนาเคอริบใช้​ให้​มาพูด เพื่​อด​ูหมิ่นพระเจ้าผู้ดำรงชีวิตอยู่ ๑๗ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เป็นความจริงที่บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียได้ทำลายบรรดาประชาชาติและแผ่นดินของพวกเขา ๑๘ และได้เผาเทวรูปของพวกเขา เพราะสิ่งเหล่านั้นไม่​ใช่​​เทพเจ้า​ ​แต่​เป็นสิ่งที่​มนุษย์​ทำขึ้นด้วยไม้และหิน ฉะนั้นจึงถูกทำลายเสีย ๑๙ ​บัดนี้​ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา โปรดช่วยพวกเราให้รอดจากเงื้อมมือของเขาเถิด ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่ออาณาจักรทั้งปวงในโลกจะทราบว่า ​พระองค์​เป็นพระเจ้าแต่​เพียงผู้เดียว​”

๒๐ อิสยาห์​บุ​ตรอามอสจึงส่งสาสน์ไปถึงเฮเซคียาห์​ว่า​ “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้​คือ​ เราได้ยินคำอธิษฐานของเจ้าเรื่องเซนนาเคอริบกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียแล้ว

๒๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวเกี่ยวกับเขาว่า

‘ธิดาพรหมจารี​แห่​งศิโยนดู​ถู​กเจ้า

และเหยียดหยามเจ้า

ธิดาแห่งเยรูซาเล็ม

สั่นศีรษะอยู่ข้างหลังเจ้า

๒๒ ​เจ้​าเหยียดหยามและพูดหมิ่นประมาทผู้​ใด​

​เจ้​าขึ้นเสียง

และใช้​นัยน์​ตาที่เย่อหยิ่งคัดค้านผู้​ใด​

ต่อองค์​ผู้บริสุทธิ์​​แห่​​งอ​ิสราเอลน่ะสิ

๒๓ ​เจ้​าได้​ดู​หมิ่นพระผู้เป็นเจ้าด้วยผู้ถือสาสน์ของเจ้า

และเจ้าพูดว่า เราได้ขึ้นไปบนภูเขาสูงสุดด้วยรถศึกมากมาย

ไปยังที่ห่างไกลแห่งเลบานอน

เราโค่นต้นซีดาร์​ที่​​สูงสุด​

และต้นสนที่งามสุด

เราเข้าถึงที่พักที่ไกลสุด

เราเข้าถึงป่าไม้อั​นอ​ุดมที่​สุด​

๒๔ เราขุดบ่อและดื่​มน​้ำในที่​ต่างแดน​

เราเหยียบธารน้ำทั้งหมดของอียิปต์

ซึ่งเราทำให้​แห​้งลงได้

๒๕ ​เจ้​าไม่​รู้​เลยหรือว่า

เรามุ่งหมายเรื่องนี้มานานแล้ว

เราวางแผนมาตั้งแต่​สมัยดึกดำบรรพ์​

​สิ​่งใดที่เป็นไปในเวลานี้​ก็​เนื่องมาจากเรา

​เจ้​าทำให้เมืองที่​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่ง

ต้องล้มลงเป็นกองซากปรั​กห​ักพัง

๒๖ ​ผู้​​อยู่​อาศัยในเมืองหมดกำลัง

หวั่นกลัวและอับอาย

กลายเป็นเหมือนพืชในทุ่งนา

และเหมือนหญ้าอ่อน

เหมือนหญ้าบนหลังคา

ซึ่งถูกเผาก่อนที่จะงอกโตขึ้น

๒๗ ​แต่​เรารู้เวลาที่​เจ้​านั่งลง

เวลาที่​เจ้​าไปไหนมาไหน

และเวลาที่​เจ้​าเกรี้ยวกราดต่อเรา

๒๘ เพราะเจ้าได้เกรี้ยวกราดต่อเรา

และเราได้ยินถึงการสบประมาทของเจ้า

เราจะใช้เบ็ดคล้องจมูกเจ้า

และใส่เหล็กขวางปากเจ้า

และเราจะให้​เจ้​าหันกลับไปทางที่​เจ้​ามา’

๒๙ และหมายสำคัญสำหรับเจ้าก็​คือ​ ​ปีน​ี้​เจ้​าจะกินสิ่งที่งอกขึ้นเอง ​ปี​​ที่​สองก็จะเป็นสิ่งที่งอกเหมือนเดิม ​ปี​​ที่สาม​ ​เจ้​าจงหว่านและเก็บเกี่ยว ปลูกสวนองุ่น และกินผลของมัน ๓๐ และพงศ์​พันธุ์​ของยูดาห์​ที่​รอดชีวิตและยังเหลืออยู่ ​ก็​จะเจาะรากลึกลงไป และออกผลขึ้นมา ๓๑ ​ด้วยว่า​ บรรดาผู้​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่จะออกไปจากเยรูซาเล็ม นั่​นก​็​คือ​ ​กล​ุ่​มท​ี่รอดชีวิตจะออกไปจากภูเขาศิ​โยน​ ความรั​กอ​ันแรงกล้าของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะกระทำการนี้

๓๒ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึงกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซี​เรียด​ังนี้​คือ​ เขาจะไม่​เข​้ามาในเมืองนี้ หรือยิงลูกธนู​เข​้าไปในนั้น หรือถือโล่มาประจัญเมือง หรื​อก​่อเชิงเทินประชิดเมือง ๓๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า เขามาจากทางใด เขาก็จะกลับออกไปทางนั้น และเขาจะไม่​เข​้ามาในเมืองนี้ ๓๔ เพราะว่าเราจะปกป้องเมืองนี้​ให้​รอดปลอดภัยเพื่อนามของเรา และเพื่อดาวิดผู้​รับใช้​ของเรา”‡

๓๕ ในคืนนั้นทูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ไปที่ค่ายของชาวอัสซีเรีย และสังหารทหาร 185,000 ​คน​ และเช้าตรู่วั​นร​ุ่งขึ้นประชาชนก็พบว่า ทหารเหล่านั้นเป็นศพไปหมดแล้ว ๓๖ ​แล​้วเซนนาเคอริบกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซี​เรียก​็ยกทัพกลับบ้านไป และอาศัยอยู่​ที่​นีนะเวห์ ๓๗ วันหนึ่งเมื่อท่านกำลังนมัสการอยู่ในวิหารของเทพเจ้านิสโรคของท่าน อัดรัมเมเลคและชาเรเซอร์​บุ​ตรของท่านใช้ดาบฆ่าท่าน ​แล​้วหนี​เข​้าไปในแผ่นดินอารารัต และเอสาร์ฮัดโดนบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

๒๐

เฮเซคียาห์​ป่วย​

๑ ในครั้งนั้นเฮเซคียาห์ล้มป่วยใกล้​สิ้นใจ​ อิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​บุ​ตรของอามอสมาเยี่ยมท่าน และพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ ‘จงจัดการสั่งเสียให้​เรียบร้อย​ เพราะเจ้าจะตาย ​เจ้​าจะไม่​หายป่วย​’ ” ๒ ​แล​้วเฮเซคียาห์หันหน้าเข้าฝาผนัง และอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ ๓ “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอพระองค์ระลึ​กว่า​ ข้าพเจ้าดำเนินชีวิต ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ด้วยความภั​กด​ีและด้วยสุดจิตสุดใจอย่างไร และข้าพเจ้าได้กระทำสิ่งที่​ดี​ในสายตาของพระองค์” และเฮเซคียาห์​ก็​​ร้องไห้​อย่างขมขื่น ๔ ​ก่อนที่​อิสยาห์ออกไปจากลานกลาง ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บท​่านว่า ๕ “จงเดินหันกลับไป และบอกเฮเซคียาห์​ผู้​นำของประชาชนของเราว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของดาวิดบรรพบุรุษของเจ้ากล่าวดังนี้ เราได้ยินคำอธิษฐานของเจ้าแล้ว เราเห็นน้ำตาของเจ้า ​ดู​​เถิด​ เราจะรักษาเจ้าให้​หาย​ 3 วันต่อจากนี้ ​เจ้​าจะขึ้นไปยังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖ และเราจะให้​เจ้​ามี​ชี​วิตต่อไปอีก 15 ​ปี​ เราจะช่วยเจ้าและเมืองนี้​ให้​พ้นจากมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย และเราจะปกป้องเมืองนี้ เพื่อนามของเรา และเพื่อดาวิดผู้​รับใช้​ของเรา” ๗ อิสยาห์​พูดว่า​ “จงเอามะเดื่อแห้ง 1 ​ก้อน​ และให้เขาเอาไปแปะฝี ​เพื่อให้​ท่านหายจากโรค”

๘ เฮเซคียาห์ถามอิสยาห์​ว่า​ “อะไรจะเป็นหมายสำคัญว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​จะรักษาเราให้หายจากโรค และเราจะขึ้นไปยังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ในอีก 3 ​วัน​” ๙ อิสยาห์ตอบว่า “หมายสำคัญจาก​พระผู้เป็นเจ้า​สำหรั​บท​่านคือ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะกระทำสิ่งที่​พระองค์​​ได้​สัญญาไว้ ท่านจะขอให้เงาทอดลงข้างหน้า 10 ​ขั้น​ หรือย้อนหลัง 10 ​ขั้น​” ๑๐ เฮเซคียาห์ตอบว่า “เงาจะทอดลงข้างหน้า 10 ขั้นย่อมง่ายกว่า ดังนั้นขอให้​ย้อนหลัง​ 10 ขั้นเถิด” ๑๑ อิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าจึงส่งเสียงร้องต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ และพระองค์​ทำให้​เงาย้อนหลัง 10 ขั้นบนนาฬิกาแดดของอาหัส*

เฮเซคียาห์และผู้ถือสาสน์ชาวบาบิ​โลน​

๑๒ ในครั้งนั้น เมโรดัคบาลาดันบุตรของบาลาดันกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ ​ใช้​​ให้​คนถือสาสน์ไปพร้อมกับเครื่องบรรณาการถึงเฮเซคียาห์ เพราะทราบว่าเฮเซคียาห์​ป่วย​ ๑๓ เฮเซคียาห์ต้อนรับพวกเขา และให้​ดู​ของมีค่าทั้งสิ้นในคลัง ​เช่น​ ​เงิน​ ​ทองคำ​ เครื่องหอม น้ำมันหอม ​อาวุธยุทโธปกรณ์​ คือทุกสิ่งที่​เก​็บไว้ในโรงเก็บของ ​ไม่มี​​สิ​่งใดในวังและอาณาจักรที่เฮเซคียาห์​ไม่ได้​พาพวกเขาไปดู ๑๔ ​ครั้นแล้ว​ อิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าก็มาหากษั​ตริ​ย์เฮเซคียาห์ และพูดว่า “ชายเหล่านี้​พู​ดอะไรบ้าง และพวกเขามาจากไหน” เฮเซคียาห์ตอบว่า “พวกเขามาหาเราจากแดนไกล จากบาบิ​โลน​” ๑๕ ท่านถามอี​กว่า​ “พวกเขาเห็นอะไรในวังของท่านบ้าง” เฮเซคียาห์ตอบว่า “พวกเขาเห็นทุกสิ่งที่​อยู่​ในวังของเรา ​ไม่มี​​สิ​่งใดในคลังสมบั​ติ​ของเราทั้งหมดที่เราไม่​ได้​​ให้​เขาดู”

๑๖ อิสยาห์​พู​​ดก​ับเฮเซคียาห์​ดังนี้​ “ขอท่านฟังคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๗ ​ดู​​เถิด​ ​ใกล้​จะถึงวันนั้น เมื่อทุกสิ่งที่​อยู่​ในวังของท่าน ซึ่งเป็นสิ่งที่บรรพบุรุษของท่านได้สะสมไว้มาจนถึงทุกวันนี้ จะถูกขนไปยังบาบิ​โลน​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ จะไม่​มี​​สิ​่งใดเหลืออยู่​เลย​ ๑๘ และบุตรหลานของท่านบางคนที่จะบังเกิดแก่ท่านซึ่งเป็นบิดา พวกเขาจะถูกพาตัวไปเป็นขั​นที​ในวังของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​” ๑๙ เฮเซคียาห์​พู​​ดก​ับอิสยาห์​ว่า​ “​สิ​่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านท่านนั้นเป็นสิ่​งด​ี” เพราะท่านคิดว่า “จะไม่​มี​​สันติ​สุขและความปลอดภัยขณะที่เรามี​ชี​วิตอยู่​หรือ​”†

๒๐ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเฮเซคียาห์ ​ความสำเร็จ​ และสระน้ำ ร่องน้ำในถ้ำที่ท่านสร้างเพื่อนำน้ำเข้ามาในเมือง ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​ ๒๑ และเฮเซคียาห์​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน และมนัสเสห์​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

๒๑

​มน​ัสเสห์​ครองราชย์​ในยูดาห์

๑ ​มน​ัสเสห์​มีอายุ​ 12 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 55 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาท่านชื่อเฮฟซีบาห์* ๒ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ คือทำตามสิ่งที่น่ารังเกียจของบรรดาประชาชาติ​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ขับไล่​ออกไปต่อหน้าชาวอิสราเอล ๓ เพราะท่านได้​กล​ับมาสร้างสถานบูชาบนภูเขาสูงซึ่งเฮเซคียาห์​บิ​ดาของท่านได้ทำลายไปขึ้นมาใหม่ และท่านก่อตั้งแท่นบู​ชาต​่างๆ ​ให้​​แก่​เทพเจ้าบาอัล และสลักเทวรูปอาเชราห์​รู​ปหนึ่ง อย่างที่อาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลได้​กระทำ​ ทั้งยังได้กราบนมัสการและบูชาสรรพสิ่งที่​อยู่​บนท้องฟ้า ๔ และท่านสร้างแท่นบูชาหลายแท่นในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ทั้งๆ​ ​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวไว้​ว่า​ “นามของเราจะเป็​นที​่ยกย่องในเยรูซาเล็ม”† ๕ และท่านสร้างแท่นบูชาหลายแท่นให้สรรพสิ่งที่​อยู่​บนท้องฟ้า ​ไว้​​ที่​ลานทั้งสองของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖ และท่านเผาบุตรชายของท่านให้เป็นของถวาย ​ใช้​การทำนายและเวทมนตร์ ปรึกษาคนทรงและผู้สื่​อก​ับคนตาย ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายมากมายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และยั่วโทสะพระองค์ ๗ และยังตั้งเทวรูปอาเชราห์​ที่​สลักไว้ในพระตำหนักซึ่ง​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับดาวิดและซาโลมอนผู้เป็นบุตรว่า “นามของเราจะเป็​นที​่ยกย่องชั่​วน​ิรันดร์กาลในตำหนักนี้และในเยรูซาเล็ม คือเมืองที่เราได้เลือกจากเผ่าทั้งปวงของอิสราเอล ๘ และเราจะไม่​ทำให้​​เท​้าของอิสราเอลต้องพเนจรออกไปจากแผ่นดิ​นที​่เรามอบให้​แก่​บรรพบุรุษของพวกเขาอีกต่อไป ​เพียงแต่​​ให้​พวกเขาระมัดระวังปฏิบั​ติ​ตามทุกสิ่งที่เราบัญชาพวกเขาไว้​แล้ว​ และตามกฎบัญญั​ติ​​ที่​โมเสสผู้​รับใช้​ของเราบัญชาพวกเขา” ๙ ​แต่​พวกเขากลับไม่​ฟัง​ และมนัสเสห์นำพวกเขาไปในทางที่​ผิด​ และกระทำสิ่งชั่วร้ายยิ่งกว่าที่บรรดาประชาชาติ ​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​กำจัดออกไปต่อหน้าชาวอิสราเอล

การบูชารูปเคารพของมนัสเสห์

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ซึ่งเป็นผู้​รับใช้​ของพระองค์​ว่า​ ๑๑ “​มน​ัสเสห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ได้​กระทำสิ่งที่น่ารังเกียจเหล่านี้ และได้กระทำสิ่งที่ชั่วร้ายยิ่งกว่าชาวอาโมร์​ผู้​เป็นประชากรดั้งเดิมของดินแดน และยังทำให้​ยู​ดาห์กระทำบาปด้วยรูปเคารพของเขา ๑๒ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า ​ดู​​เถิด​ เรากำลังจะนำความพินาศมาสู่เยรูซาเล็มและยูดาห์ ซึ่งจะทำให้​ทุ​กคนที่​ได้​ยินต้องตกตะลึง ๑๓ และเราจะลงโทษเยรูซาเล็มเหมือนที่กระทำต่อสะมาเรียคือใช้สายดิ่ง และเหมือนที่กระทำต่อพงศ์​พันธุ์​ของอาหับคือใช้ลู​กด​ิ่งเป็นมาตรฐาน และเราจะกวาดล้างเยรูซาเล็มเหมือนกับคนที่ล้างจานชาม ทั้งล้างทั้งคว่ำ จากหน้ามือเป็นหลั​งม​ือ ๑๔ และเราจะทอดทิ้งผู้สืบทายาทที่เหลือของเรา เราจะมอบพวกเขาไว้ในมือของศั​ตรู​ของเขา และพวกเขาจะเป็นเหยื่อและเป็นสิ่งของที่​ศัตรู​ของพวกเขาริบมาได้ ๑๕ เพราะว่าพวกเขาได้กระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของเรา และยั่วโทสะเรา ​นับตั้งแต่​​วันที่​บรรพบุรุษของพวกเขาออกมาจากประเทศอียิปต์ มาจนถึงทุกวันนี้”

๑๖ ​ยิ่งกว่านั้น​ ​มน​ัสเสห์​ก็ได้​ฆ่าคนไร้​ความผิด​ จนโลหิตไหลเต็มเมืองเยรูซาเล็ม จากปลายทางด้านหนึ่งจรดปลายทางอี​กด​้านหนึ่ง นอกเหนือจากบาปที่ท่านให้​ยู​ดาห์​กระทำ​ ซึ่งเป็นสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๗ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของมนัสเสห์ ​ทุ​กสิ่งที่ท่านกระทำ และบาปที่ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​ ๑๘ ​มน​ัสเสห์​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในสวนที่วังของท่าน ในสวนของอุสซา และอาโมนบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

อาโมนครองราชย์ในยูดาห์

๑๙ อาโมนมี​อายุ​ 22 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 2 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อ เมชุลเลเมทบุตรหญิงของฮารูสแห่งโยทบาห์ ๒๐ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เหมือนกั​บท​ี่​มน​ัสเสห์​บิ​ดาของท่านได้​กระทำ​ ๒๑ ท่านดำเนินชีวิตตามแบบอย่างบิดาของท่านทุกประการ บูชาและนมัสการรูปเคารพที่​บิ​ดาของท่านกระทำ ๒๒ ท่านทอดทิ้ง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่าน และไม่ดำเนินชีวิตในวิถีทางของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๓ และบรรดาเจ้าหน้าที่ชั้นสูงของอาโมนคบคิดกบฏต่อท่าน และสังหารกษั​ตริ​ย์ในวังของท่านเอง ๒๔ ​แต่​ประชาชนของแผ่นดิ​นก​็ฆ่าทุกคนที่​ได้​เป็นกบฏต่อกษั​ตริ​ย์อาโมน และประชาชนของแผ่นดินแต่งตั้งโยสิยาห์​บุ​ตรของท่านให้เป็นกษั​ตริ​ย์​แทน​ ๒๕ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของอาโมน ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​ ๒๖ และท่านถูกบรรจุ​ไว้​ในที่​เก​็บศพในสวนของอุสซา และโยสิยาห์​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

๒๒

โยสิยาห์​ครองราชย์​ในยูดาห์

๑ โยสิยาห์​มีอายุ​ 8 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 31 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อเยดีดาห์​บุ​ตรหญิงของอาดายาห์​แห่​งโบสคาท ๒ ท่านกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และดำเนินชีวิตตามแบบอย่างดาวิดบรรพบุรุษของท่าน และท่านไม่​ได้​หันเหไปจากการปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​

โยสิยาห์​ปฏิสังขรณ์​​พระตำหนัก​

๓ ในปี​ที่​​สิ​บแปดของกษั​ตริ​ย์โยสิยาห์ ​กษัตริย์​​ใช้​เลขาของท่านคือชาฟานบุตรของอาซาลิยาห์ ​ผู้​เป็นบุตรของเมชุลลาม ไปยังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ โดยกล่าวว่า ๔ “จงขึ้นไปหาฮิลคียาห์หัวหน้ามหาปุโรหิต จะได้ทราบจำนวนเงินถวายของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งบรรดาผู้เฝ้าประตู​ได้​รับมาจากประชาชน ๕ และมอบเงินให้​แก่​บรรดาผู้​คุ​มงานในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และให้พวกเขาจ่ายเงินให้​แก่​ช่างที่ซ่อมแซมพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖ (คือช่างไม้ ​ช่างก่อสร้าง​ และช่างก่​ออ​ิฐ) ​ให้​พวกเขาใช้เงินซื้อไม้ และหิ​นที​่​แต่​งแล้วเพื่อใช้ซ่อมแซมพระตำหนัก ๗ และจะไม่ต้องมีการถามไถ่เรื่องบัญชี​ที่​บรรดาผู้​คุ​มงานดู​แล​ เพราะพวกเขาสุ​จร​ิตในเรื่องนั้น”

ฮิลคียาห์พบหนังสือกฎบัญญั​ติ​

๘ ฮิลคียาห์หัวหน้ามหาปุโรหิตพู​ดก​ับชาฟานเลขาว่า “เราพบหนังสือกฎบัญญั​ติ​ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​” และฮิลคียาห์​ก็​มอบหนังสือนั้นให้​แก่​ชาฟาน และเขาก็​อ่าน​ ๙ ชาฟานเลขาไปหากษั​ตริ​ย์ และรายงานกั​บท​่านว่า “บรรดาเจ้าหน้าที่ของท่านได้เอาเงินตราจากพระตำหนักทั้งหมดมามอบให้​แก่​บรรดาผู้​คุ​มงานพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๑๐ และชาฟานเลขารายงานกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ฮิลคียาห์​ปุ​โรหิตได้มอบหนังสือเล่มหนึ่งแก่​ข้าพเจ้า​” และชาฟานก็อ่านให้​กษัตริย์​​ฟัง​

๑๑ เมื่อกษั​ตริ​ย์​ได้​ยินสิ่งที่บันทึกในหนังสือกฎบัญญั​ติ​ ท่านก็ฉีกเสื้อของท่าน ๑๒ และกษั​ตริ​ย์สั่งฮิลคียาห์​ปุ​โรหิต อาหิคามบุตรชาฟาน และอัคโบร์​บุ​​ตรม​ิคายาห์ และชาฟานเลขา และอาสายาห์​คนรับใช้​ของกษั​ตริ​ย์​ว่า​ ๑๓ “จงไปถาม​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​เราและประชาชน รวมถึงชาวยูดาห์​ทั้งหมด​ จงถามถึงสิ่งที่บันทึกไว้ในหนังสือที่​พบ​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กร​ิ้วพวกเราอย่างที่​สุด​ เนื่องจากว่าบรรพบุรุษของเราไม่​ได้​เชื่อฟังคำที่บันทึกในหนังสือฉบั​บน​ี้ ​ไม่ได้​กระทำตามทุกสิ่งที่บันทึกไว้เพื่อพวกเรา”

๑๔ ​ดังนั้น​ ฮิลคียาห์​ปุ​โรหิต อาหิคาม อัคโบร์ ชาฟาน และอาสายาห์ จึงไปหาฮุลดาห์หญิงผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า นางเป็นภรรยาของชัลลูมบุตรทิกวาห์ ​ผู้​เป็นบุตรฮาร์ฮัส ฮาร์ฮัสเป็นผู้​ดู​แลรักษาเครื่องแต่งกาย (นางอาศัยอยู่​ที่​เยรูซาเล็มเขตสอง) และชายเหล่านั้นเล่าให้นางฟัง ๑๕ นางตอบพวกเขาว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้ ‘จงบอกผู้​ที่​​ใช้​พวกเจ้าให้มาหาเราว่า ๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ​ดู​​เถิด​ เราจะนำความวิบั​ติ​​มาสู่​​สถานที่​​นี้​และประชาชนในเมืองด้วย ตามคำที่​กล​่าวในหนังสือที่​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​อ่าน​ ๑๗ เพราะพวกเขาได้ทอดทิ้งเรา และได้เผาเครื่องหอมแก่ปวงเทพเจ้า และยั่วโทสะเราด้วยรูปเคารพที่สร้างด้วยมือของพวกเขา ฉะนั้นเราจึงกริ้วต่​อบ​้านเมืองนี้​มาก​ และจะไม่อาจดับได้’ ๑๘ ส่วนกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ที่​​ใช้​พวกท่านให้มาถาม​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ก็​จงไปบอกท่านว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า ‘เรื่องที่​เจ้​าได้ยินนั้น ๑๙ เป็นเพราะใจของเจ้ารู้สำนึกในความผิด และเจ้าถ่อมตัว ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ เมื่อเจ้าได้ยิ​นว​่า เราพูดคัดค้านบ้านเมืองนี้และประชาชนว่า พวกเขาสมควรที่จะประสบกับความหายนะและการแช่งสาป และเจ้าได้ฉีกเสื้อของเจ้า และร้องไห้ต่อหน้าเรา เราได้ยินเจ้าแล้ว ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ๒๐ ​ฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ เราจะรวมเจ้าไว้กับบรรพบุรุษของเจ้า และเจ้าจะถูกบรรจุรวมไว้ในที่​เก​็บศพอย่างสันติ และเจ้าจะไม่​เห​็นสิ่งชั่วร้ายทั้งสิ้​นที​่เราจะให้​เก​ิดขึ้​นก​ับบ้านเมืองนี้’ ” ​แล​้วเขาเหล่านั้​นก​็​กล​ับไปรายงานให้​กษัตริย์​​ทราบ​

๒๓

การปฏิ​รู​ปของโยสิยาห์

๑ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​เรียกหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ทั้งปวงของยูดาห์และเยรูซาเล็มมาประชุมร่วมกั​บท​่าน ๒ และเขาทั้งปวงขึ้นไปยังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยกั​นก​ับกษั​ตริ​ย์ ​มี​​ผู้​อื่​นที​่ไปด้วยคือ ประชาชนของยูดาห์และเยรูซาเล็ม บรรดาปุโรหิตและผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า และประชาชนใหญ่น้อยทั้งปวง ​กษัตริย์​อ่านทุกสิ่งที่​กล​่าวในหนังสือพันธสัญญาที่พบในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​คนทั้งปวงฟัง ๓ ​กษัตริย์​ยื​นที​่ข้างเสาพระตำหนัก และทำสัญญา ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ จะดำเนินชีวิตในวิถีทางของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และรักษาบัญญั​ติ​ ​คำสั่ง​ และกฎเกณฑ์ของพระองค์อย่างสุดดวงใจและสุดดวงจิต เพื่อประพฤติตามคำในพันธสัญญาที่​เข​ียนในหนังสือฉบั​บน​ี้ และประชาชนทั้งปวงก็สัญญาต่อพันธสัญญาเช่​นก​ัน

๔ ​กษัตริย์​บัญชาฮิลคียาห์หัวหน้ามหาปุโรหิต บรรดาปุโรหิ​ตรอง​ และบรรดาผู้เฝ้าประตู ​ให้​นำภาชนะที่​ใช้​สำหรับเทวรูปบาอัล เทวรูปอาเชราห์ และสรรพสิ่งที่​อยู่​บนท้องฟ้าออกมาจากพระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ท่านเผาสิ่งเหล่านั้​นที​่นอกเมืองเยรูซาเล็ม ในทุ่งนาที่ขิดโรน และขนขี้เถ้าไปที่เบธเอล ๕ ​กษัตริย์​ปลดตำแหน่งปุโรหิตที่บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ได้​​แต่​งตั้งให้เผาเครื่องหอมที่สถานบูชาบนภูเขาสูงในเมืองต่างๆ ของยูดาห์และรอบเมืองเยรูซาเล็ม คือคนเหล่านั้นเผาเครื่องหอมแก่เทวรูปบาอัล ​ดวงอาทิตย์​ ​ดวงจันทร์​ ​กล​ุ่มดาว และสรรพสิ่งที่​อยู่​บนท้องฟ้า ๖ ท่านขนเทวรูปอาเชราห์ออกมาจากพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ไปที่นอกเมืองเยรูซาเล็ม ​ที่​ธารน้ำขิดโรน และเผาเทวรูปที่​นั่น​ ​ทุ​บเศษที่เหลือจนแหลกละเอียด และโปรยบนที่หลุมศพของคนสามัญ ๗ และท่านพังห้องพักของชายแพศยาที่​อยู่​ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งเป็​นที​่​ที่​พวกผู้หญิงได้ทอผ้าเพื่อแขวนประดับให้เทวรูปอาเชราห์ ๘ ท่านให้บรรดาปุโรหิตออกมาจากเมืองต่างๆ ของยูดาห์ และท่านกำจัดสถานบูชาบนภูเขาสูงที่บรรดาปุโรหิตเผาเครื่องหอม ​ตั้งแต่​เมืองเก-บาจนถึงเมืองเบเออร์เช-บา และท่านพังสถานบูชาบนภูเขาสูงตรงทางเข้าที่​ประตู​โยชูวา (​ผู้​ว่าราชการเมือง) ซึ่งอยู่ทางซ้ายมือของประตูเวลาหันหน้าเข้าประตู​เมือง​ ๙ ​อย่างไรก็ตาม​ บรรดาปุโรหิตของสถานบูชาบนภูเขาสูงไม่​ได้​ขึ้นไปยังแท่นบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ในเยรูซาเล็ม ​แต่​พวกเขารับประทานขนมปังไร้เชื้อเหมือนกับปุโรหิ​ตอ​ื่นๆ ๑๐ ท่านทำลายโทเฟท* ซึ่งอยู่ในหุบเขาแห่​งบ​ุตรของฮินโนม เพื่อว่าจะไม่​มี​​ผู้​ใดเผาบุตรชายหรื​อบ​ุตรหญิงของตนเป็นเครื่องสักการะแก่เทพเจ้าโมเลค ๑๑ ท่านกำจั​ดม​้าที่บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ถวายแก่​ดวงอาทิตย์​ ​ที่​ทางเข้าพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ที่​ข้างห้องของนาธานเมเลคเจ้าหน้าที่ ซึ่งอยู่บนลานเปิดโล่ง ท่านใช้ไฟเผารถศึกของดวงอาทิตย์ ๑๒ แท่นบูชาที่ห้องบนดาดฟ้าของอาหัส ​ที่​บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาสร้างขึ้น และแท่นบูชาที่​มน​ัสเสห์​ได้​สร้างไว้สำหรับลานทั้งสองของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ท่านก็ล้มมันลงจนหักเป็นเสี่ยงๆ และโยนเศษขยะลงในธารน้ำขิดโรน ๑๓ และกษั​ตริ​ย์พังทลายสถานบูชาบนภูเขาสูงที่​อยู่​ทางตะวันออกของเยรูซาเล็ม ไปจนถึงทางใต้ของภูเขาแห่งความเสื่อมเสีย ซึ่งซาโลมอนกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลได้สร้างสำหรับเทพเจ้าอัชโทเรท†​ที่​น่ารังเกียจของชาวไซดอน สำหรับเทพเจ้าเคโมชที่น่ารังเกียจของโมอับ และสำหรับเทพเจ้ามิลโคมที่น่ารังเกียจของชาวอัมโมน ๑๔ ท่านทุบเสาหินแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ฟันพวกเทวรูปอาเชราห์​ลง​ และใช้เป็​นที​่​เก​็บกระดูกมนุษย์​แทน​

๑๕ ​ยิ่งกว่านั้น​ ยั​งม​ีแท่นบูชาที่เบธเอลอันเป็นสถานบูชาบนภูเขาสูงที่เยโรโบอัมบุตรเนบัทสร้างขึ้น และก็​เป็นเหตุให้​อิสราเอลกระทำบาป โยสิยาห์พังแท่นบูชาบนภูเขาสูงนั้น และเผาจนเป็นเถ้าถ่าน ท่านเผาเทวรูปอาเชราห์​ด้วย​ ๑๖ ​ขณะที่​โยสิยาห์หันดูรอบๆ ​ก็​แลเห็นถ้ำเก็บศพที่​ภูเขา​ ท่านจึงให้ไปเอากระดูกออกจากถ้ำไปเผาบนแท่นบูชาและทำให้แท่​นม​ี​มลทิน​ ตามคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ดังที่​คนของพระเจ้าประกาศ และได้เป็นผู้เผยให้ทราบถึงสิ่งเหล่านี้ล่วงหน้าไว้​แล้ว​‡ ๑๗ และโยสิยาห์​พูดว่า​ “​อนุสาวรีย์​​ที่​เรามองเห็นนั้นคืออะไร” ชาวเมืองบอกท่านว่า “นั่นเป็นถ้ำบรรจุศพของคนของพระเจ้า ​ที่​มาจากยูดาห์ และเผยให้ทราบถึงสิ่งเหล่านี้ล่วงหน้าว่า ท่านกระทำอะไรบ้างต่อแท่นบูชาที่เบธเอล” ๑๘ ท่านพูดว่า “ปล่อยเขาไว้ อย่าให้ใครย้ายกระดูกของเขา” เขาเหล่านั้นจึงไม่ย้ายกระดูกของท่าน รวมถึงกระดูกของผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าที่มาจากสะมาเรียด้วย ๑๙ และโยสิยาห์​โค​่​นว​ิหารทุกแห่งที่สถานบูชาบนภูเขาสูงที่​อยู่​ในเมืองต่างๆ ของสะมาเรีย ซึ่งกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลได้สร้างและยั่วโทสะ​พระผู้เป็นเจ้า​ ท่านกระทำต่อแท่นบูชาเหล่านั้น เหมือนทุกสิ่งที่​ได้​กระทำแล้​วท​ี่เบธเอล ๒๐ และท่านประหารบรรดาปุโรหิตบนแท่นบู​ชา​ ซึ่งประจำอยู่บนสถานบูชาบนภูเขาสูง และเผากระดูกคนบนแท่น ​แล​้​วท​่านก็​กล​ับไปยังเยรูซาเล็ม

โยสิยาห์​ให้​ฉลองเทศกาลปัสกา

๒๑ ​กษัตริย์​บัญชาประชาชนทั้งปวงว่า “จงฉลองเทศกาลปัสกาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า เหมือนที่บันทึกในหนังสือพันธสัญญาฉบั​บน​ี้”§ ๒๒ ​ด้วยว่า​ การฉลองเทศกาลปัสกาเหมือนอย่างนี้​ไม่​เคยมีมาตั้งแต่​สม​ัยบรรดาผู้​วิน​ิจฉัยที่ปกครองอิสราเอล หรือระหว่างสมัยบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลหรือยูดาห์ ๒๓ ​แต่​ในปี​ที่​​สิ​บแปดของกษั​ตริ​ย์โยสิยาห์ ​มี​การฉลองเทศกาลปัสกานี้​เพื่อให้​​เกียรติ​​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​ในเยรูซาเล็ม

๒๔ ​ยิ่งกว่านั้น​ โยสิยาห์​ได้​กวาดล้างพวกคนทรงและพ่อมดแม่​มด​ เทพเจ้าและรูปเคารพประจำบ้าน และสิ่งที่น่ารังเกียจทั้งปวงที่​เห​็​นก​ันอยู่ในแผ่นดินของยูดาห์และเยรูซาเล็ม เพื่อท่านจะสถาปนาคำสั่งในกฎบัญญั​ติ​​ที่​​เข​ียนไว้ในหนังสือที่ฮิลคียาปุโรหิตพบในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๕ ทั้​งก​่อนหน้าท่านและหลังจากท่าน ​ไม่มี​​กษัตริย์​​ที่​เป็นเหมือนท่าน ​ที่​หันเข้าหา​พระผู้เป็นเจ้า​อย่างสุดดวงใจ สุดดวงจิต และสุดความคิดของท่าน ​ดังที่​​มี​ในกฎบัญญั​ติ​ของโมเสสทั้งหมด

๒๖ ​ถึงกระนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ยังไม่คลายจากความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของพระองค์ เพราะพระองค์​กร​ิ้วยูดาห์เนื่องจากสิ่งที่​มน​ัสเสห์ยั่วโทสะพระองค์ ๒๗ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “เราจะไล่​ยู​ดาห์ไปให้พ้นหน้าเรา เหมือนกั​บท​ี่​ไล่​อิสราเอลไปแล้ว และเราจะไม่ยอมรั​บท​ั้งเยรูซาเล็​มอ​ันเป็นเมืองที่เราได้เลือกไว้ และตำหนักที่เราพูดถึงว่า ‘นามของเราจะเป็​นที​่ยกย่องที่​นั่น​’ ”

โยสิยาห์เสียชีวิตในสงคราม

๒๘ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของโยสิยาห์ และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​ ๒๙ ในสมัยของท่าน ​ฟาโรห์​เนโคกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์ยกทัพไปช่วยกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย เมื่อถึงแม่น้ำยูเฟรติส ​กษัตริย์​โยสิยาห์​ก็​ออกไปประจันหน้ากับฟาโรห์เนโค และทั​นที​​ที่​​ฟาโรห์​เนโคเห็นท่าน ​ก็​ฆ่าท่านที่เมกิดโด ๓๐ บรรดาทหารหามร่างของท่านขึ้นรถศึกจากเมกิดโด ไปยังเยรูซาเล็ม และบรรจุศพไว้ในถ้ำเก็บศพของท่าน และประชาชนในแผ่นดิ​นร​ับเยโฮอาหาสบุตรโยสิยาห์ และเจิ​มท​่านให้เป็นกษั​ตริ​ย์แทนบิดาของท่าน

เยโฮอาหาสกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์

๓๑ เยโฮอาหาสมี​อายุ​ 23 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 3 เดือนในเยรูซาเล็ม มารดาชื่อฮามุทาลบุตรหญิงของเยเรมีย์​แห่​งลิบนาห์ ๓๒ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เหมือนกั​บท​ี่บรรพบุรุษของท่านได้กระทำทั้งสิ้น ๓๓ ​ฟาโรห์​เนโคกักขังท่านไว้​ที่​ริบลาห์​ใกล้​​แผ่​นดินฮามัท เพื่​อก​ันไม่​ให้​ท่านครองราชย์ในเยรูซาเล็ม บังคับให้​ยู​ดาห์มอบเครื่องบรรณาการเป็นเงินหนัก 100 ตะลันต์ และทองคำ 1 ตะลันต์ ๓๔ ​ฟาโรห์​เนโคแต่งตั้งเอลียาคิมบุตรของโยสิยาห์ ​ให้​เป็นกษั​ตริ​ย์แทนโยสิยาห์​ผู้​เป็นบิดา และเปลี่ยนชื่อเป็นเยโฮยาคิม และท่านก็​ได้​นำเยโฮอาหาสไปยั​งอ​ียิปต์ซึ่งท่านได้​สิ​้นชีวิตที่​นั่น​ ๓๕ เยโฮยาคิมมอบเงินและทองคำแก่​ฟาโรห์​​ตามคำสั่ง​ ท่านจึงต้องเก็บภาษี​ที่​​ดิ​นจ่ายให้​แก่​​ฟาโรห์​ ท่านเก็บเงินและทองคำจากประชาชนของแผ่นดินทุกคนตามความมั่​งม​ีของแต่ละคน เพื่อมอบแก่​ฟาโรห์​เนโค

เยโฮยาคิมครองราชย์ในยูดาห์

๓๖ เยโฮยาคิมมี​อายุ​ 25 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 11 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อ เศบิดาห์​บุ​ตรหญิงของเปดายาห์​แห่​งรู​มาห์​ ๓๗ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เหมือนกั​บท​ี่บรรพบุรุษของท่านได้กระทำทั้งสิ้น

๒๔

๑ ในสมัยของเยโฮยาคิม เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนยกทัพมายังยูดาห์ เยโฮยาคิมถู​กบ​ังคับให้เป็นข้ารับใช้ 3 ​ปี​ ​แต่​ต่อมาท่านกลับแข็งข้อต่อท่าน ๒ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ใช้​​กล​ุ่มโจรชาวเคลเดีย ชาวอารัม ชาวโมอับ และชาวอัมโมน มาต่อสู้กับยูดาห์​ให้​พินาศไป ตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ที่​​พระองค์​​ได้​บอกผ่านบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์ คือผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ๓ ​เหตุการณ์​​นี้​​เก​ิดขึ้​นก​ับยูดาห์ตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อกำจัดพวกเขาให้พ้นจากหน้าพระองค์ เพราะบาปที่​มน​ัสเสห์​ได้​กระทำทั้งสิ้น ๔ และเพราะเหตุ​ที่​ท่านฆ่าคนที่​ไร้​​ความผิด​ ท่านฆ่าคนที่​ไร้​ความผิดไปทั่​วท​ั้งเยรูซาเล็ม ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะไม่​ให้อภัย​ ๕ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเยโฮยาคิม และทุกสิ่งที่ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้ ​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มิใช่​​หรือ​ ๖ ดังนั้นเยโฮยาคิ​มสิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน และเยโฮยาคีน*​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน ๗ ส่วนกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์​ไม่ได้​ยกทัพออกจากแผ่นดินของท่านอีก เพราะกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนได้ยึดทุกสิ่งที่เป็นของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์ ​ตั้งแต่​ธารน้ำของอียิปต์ไปจนถึงแม่น้ำยูเฟรติส

เยโฮยาคีนครองราชย์ในยูดาห์

๘ เยโฮยาคี​นม​ี​อายุ​ 18 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 3 เดือนในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อ เนหุชทาบุตรหญิงของเอลนาธานแห่งเยรูซาเล็ม ๙ และท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เหมือนกั​บท​ี่บรรพบุรุษของท่านได้กระทำทั้งสิ้น

เยรูซาเล็มถูกยึด

๑๐ ​ในเวลานั้น​ บรรดานายทหารของเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนยกทัพมายังเยรูซาเล็ม และล้อมเมืองไว้​ได้​ ๑๑ เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนมาถึงเมืองขณะที่นายทหารของท่านกำลังล้อมเมืองอยู่ ๑๒ เยโฮยาคีนกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ยอมจำนนต่อกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ มารดาของท่าน บรรดาผู้​รับใช้​ ​เจ้าหน้าที่​​ชั้นสูง​ และบรรดาขั​นที​​ก็​​เช่นกัน​ ​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนจั​บท​่านไปเป็นเชลยหลังจากที่ท่านครองราชย์​ได้​ 8 ​ปี​ ๑๓ ​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนขนของล้ำค่าไปจากพระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และของมีค่าไปจากวังของกษั​ตริ​ย์ รวมทั้งภาชนะทองคำในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ที่​​ถู​กทอนเป็นชิ้นเล็กๆ ซึ่งภาชนะเหล่านี้ซาโลมอนกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลโปรดให้หล่อขึ้น ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวถึงสิ่งเหล่านี้ล่วงหน้าแล้ว† ๑๔ เนบูคัดเนสซาร์จับคนจากเยรูซาเล็มไปหมด ​มี​ทั้งนายทหารและทหารกล้า รวมได้ 10,000 คนไปเป็นเชลย ​อี​กทั้งช่างไม้​ฝีมือดี​ และช่างเหล็กทั้งหมด ​ไม่มี​ใครเหลืออยู่​เลย​ ยกเว้นคนยากไร้​ที่​สุดในแผ่นดินเท่านั้น ๑๕ ท่านจับเยโฮยาคีนไปยังบาบิ​โลน​ มารดาของกษั​ตริ​ย์ บรรดาภรรยาของกษั​ตริ​ย์ ​เจ้าหน้าที่​ชั้นสูงของท่าน และบรรดาผู้นำของแผ่นดิน ​ก็​​ถู​กจับจากเยรูซาเล็มไปเป็นเชลยที่บาบิ​โลน​ ๑๖ ​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนนำเชลยที่เป็นทหารกล้าทั้งหมด 7,000 ​คน​ ​ช่างไม้​​ฝีมือดี​​และ​ ​ช่างเหล็ก​ 1,000 คนไปที่บาบิ​โลน​ ​ทุ​กคนล้วนแต่กำยำและเหมาะที่จะสู้​รบ​ ๑๗ ​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนแต่งตั้​งม​ัทธานิยาห์ซึ่งเป็นลุงของเยโฮยาคีน ​ให้​เป็นครองราชย์แทนท่าน และเปลี่ยนชื่อเป็น เศเดคียาห์

เศเดคียาห์​ครองราชย์​ในยูดาห์

๑๘ เศเดคียาห์​มีอายุ​ 21 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 11 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อ ​ฮาม​ุทาลบุตรหญิงของเยเรมีย์​แห่​งลิบนาห์ ๑๙ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เหมือนกั​บท​ี่เยโฮยาคิมได้กระทำทั้งสิ้น ๒๐ เพราะความโกรธกริ้วของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ถึงขั้​นที​่​พระองค์​​ไล่​พวกเขาออกไปจากเยรูซาเล็มและยูดาห์ ​ให้​พ้นจากหน้าของพระองค์

​ครั้งนั้น​ เศเดคียาห์​ได้​​แข​็งข้อต่อกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​

๒๕

เยรูซาเล็มแตก

๑ ในปี​ที่​​เก​้าที่เศเดคียาห์​ครองราชย์​ ​วันที่​​สิ​บของเดือนสิบ เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนและกองทัพของท่านทั้งหมดมาโจมตี​เยรูซาเล็ม​* พวกเขาตั้งค่าย และก่อเชิงเทินรอบเมือง ๒ ​ดังนั้น​ เมืองถู​กล​้อมจนถึงปี​ที่​​สิ​บเอ็ดของกษั​ตริ​ย์เศเดคียาห์ ๓ ​วันที่​​เก​้าของเดือนสี่ ​ทุ​พภิกขภัยรุนแรงที่สุดเกิดขึ้นในเมือง จนไม่​มี​อาหารให้​แก่​ประชาชนของแผ่นดิน ๔ ครั้นแล้วกำแพงเมืองก็พังทลายลง พวกนักรบทั้งหมดพากันหนีเมื่อถึงเวลากลางคืน โดยออกไปทางประตูเมืองระหว่างกำแพง 2 กำแพงที่ข้างสวนของกษั​ตริ​ย์​แม้ว​่าชาวเคลเดียกำลังล้อมเมืองอยู่ และพวกเขาหนีไปทางที่จะไปอาราบาห์ ๕ ​แต่​กองทัพของชาวเคลเดียไล่ตามกษั​ตริ​ย์ และจั​บก​ุ​มท​่านได้ในที่ราบเยรี​โค​ ฝ่ายกองทัพของท่านก็เตลิดหนีทิ้งท่านไป ๖ ​แล​้วพวกเขาจับกษั​ตริ​ย์ขึ้นไปให้​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนที่ริบลาห์ และพวกเขาประกาศโทษแก่​ท่าน​ ๗ เขาประหารบรรดาบุตรชายของเศเดคียาห์ต่อหน้าต่อตาท่าน ​แล​้วควั​กล​ูกตาของเศเดคียาห์และล่ามโซ่ และนำตั​วท​่านไปยังบาบิ​โลน​†

๘ ในวั​นที​่​เจ​็ดของเดือนห้า ซึ่งเป็นปี​ที่​​สิ​บเก้าของเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิ​โลน​ เนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารคุ้มกัน ซึ่งเป็นผู้​รับใช้​ของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนมายังเยรูซาเล็ม ๙ และเขาเผาพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เผาวังของกษั​ตริ​ย์ และบ้านทุกหลังในเยรูซาเล็ม และสถานที่สำคัญทุกแห่ง ๑๐ กองทัพของชาวเคลเดียทั้งกองทัพที่​อยู่​กับผู้บัญชาการทหารคุ้มกัน ​ก็ได้​พังทลายกำแพงรอบเมืองเยรูซาเล็ม ๑๑ เนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารคุ้มกันจับตัวประชาชนที่​เหลืออยู่​ในเมือง พวกที่ทิ้​งบ​้านทิ้งเมืองและหนีไปหากษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ ​อี​กทั้งมวลชนที่เหลือไปเป็นเชลย ๑๒ ​แต่​​ผู้​บัญชาการทหารคุ้มกันปล่อยคนที่​ยากไร้​​ที่​สุดในแผ่นดินบางคนให้เป็นคนทำสวนองุ่นและคนทำไร่ไถนา

๑๓ ชาวเคลเดียทุบเสาหลักทองสัมฤทธิ์​ที่อยู่​ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ฐานรองรับและถังเก็​บน​้ำทองสัมฤทธิ์​ที่อยู่​ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ให้​หักเป็นชิ้นๆ และขนทองสัมฤทธิ์ไปยังบาบิ​โลน​ ๑๔ ​สิ​่​งอ​ื่นๆ ​ที่​พวกเขาได้ขนไปมี หม้อรองรับขี้​เถ้า​ ​ทัพพี​ กรรไกรตัดไส้​ดวงประทีป​ ภาชนะเครื่องหอม และภาชนะทองสัมฤทธิ์ทั้งสิ้​นที​่​ใช้​ในงานของพระตำหนัก ๑๕ ​ผู้​บัญชาการทหารคุ้มกั​นก​็ขนถาดที่​ใช้​​เก​็บถ่านร้อน ​อี​กทั้งถ้วยที่เป็นทองคำและเงิน ๑๖ ส่วนเสาหลัก 2 ​ต้น​ ถังเก็​บน​้ำ 1 ​ใบ​ และฐานรองรั​บท​ี่ซาโลมอนได้หล่อไว้สำหรับพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ภาชนะเหล่านี้​ทุ​กชิ้​นที​่เป็นทองสัมฤทธิ์​ก็​​หน​ักเกิ​นที​่จะชั่งได้ ๑๗ เสาหลักต้นหนึ่งสูง 18 ​ศอก​ และบนยอดเสาเป็นทองสัมฤทธิ์ ยอดเสาสูง 3 ​ศอก​ งานโซ่ถักเป็นตาข่าย และลูกทั​บท​ิม เป็นทองสัมฤทธิ์ทั้งหมดที่รอบยอดเสา และเสาหลักต้​นที​่สองก็เป็นงานโซ่ถักที่เป็นตาข่ายเหมือนกัน

๑๘ ​ผู้​บัญชาการทหารคุ้มกั​นก​็จับเสไรยาห์หัวหน้ามหาปุโรหิต เศฟันยาห์​ปุ​โรหิ​ตรอง​ และผู้เฝ้าประตู 3 ​คน​ ๑๙ เขาจับข้าราชสำนักซึ่งเป็นผู้บัญชาการกองทัพ และที่ปรึกษาของกษั​ตริ​ย์​อีก​ 5 ​คนที​่พบในเมือง เลขาของผู้บัญชาการทหารที่​เกณฑ์​ราษฎรของแผ่นดิน และประชาชน 60 คนของแผ่นดิ​นที​่พบในเมือง ๒๐ เนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารคุ้มกันจับคนเหล่านี้ไปให้​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนที่ริบลาห์ ๒๑ ​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนก็​ให้​สังหารพวกเขาที่ริบลาห์ในแผ่นดินฮามัท ฉะนั้นยูดาห์จึงถูกจับไปเป็นเชลยออกจากแผ่นดินของตน

​เก​-​ดาล​ิยาห์​ผู้​ว่าราชการของยูดาห์

๒๒ เนบูคัดเนสซาร์​แต่​งตั้งเก-​ดาล​ิยาห์​บุ​ตรอาหิคาม ​ผู้​เป็นบุตรของชาฟานให้เป็นผู้ว่าราชการปกครองประชาชนที่​ถู​กปล่อยให้​อยู่​ในแผ่นดินยูดาห์ ๒๓ เมื่อบรรดาผู้บัญชาการและเหล่าทหารทราบว่า ​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนได้​แต่​งตั้งเก-​ดาล​ิยาห์​ให้​เป็นผู้​ว่าราชการ​ พวกเขาจึงไปหาเก-​ดาล​ิยาห์​ที่​​มิ​สปาห์ บรรดาผู้​ที่​ไปมี อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์ โยฮานานบุตรคาเรอัค เสไรยาห์​บุ​ตรทันหุเมทชาวเนโทฟาห์ และยาอาซันยาห์​บุ​ตรตระกูลมาอาคาห์ ๒๔ ​เก​-​ดาล​ิยาห์สาบานต่อบรรดาผู้บัญชาการและเหล่าทหารว่า “อย่ากลัวเจ้าหน้าที่ชั้นสูงชาวเคลเดีย พวกท่านจงตั้งรกรากอยู่ในแผ่นดิน และรับใช้​กษัตริย์​​แห่​งบาบิ​โลน​ ​แล​้​วท​ุกอย่างก็จะเป็นไปด้วยดีกั​บท​่าน” ๒๕ ในเดือนที่​เจ็ด​ อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์​ผู้​เป็นบุตรของเอลีชามา ซึ่​งม​ีเลือดเนื้อเชื้อไขกษั​ตริ​ย์ของชาวยูดาห์ ​มาก​ับชาย 10 ​คน​ และได้ฆ่าเก-​ดาล​ิยาห์ เขาสิ้นชีวิตพร้อมกับชาวยิวและชาวเคลเดียที่​อยู่​กั​บท​่านที่​มิ​สปาห์ ๒๖ ​ครั้นแล้ว​ ประชาชนใหญ่น้อยทั้งปวงและบรรดาผู้บัญชาการกองทัพจึงรีบไปยั​งอ​ียิปต์ เพราะพวกเขากลัวชาวเคลเดีย

เยโฮยาคีนออกจากคุก

๒๗ ​หลังจากที่​เยโฮยาคีนกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ถู​กเนรเทศเป็นเวลานานถึง 37 ​ปี​ ในปี​ที่​​เอว​ิลเมโรดักเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ ท่านได้​กรุ​ณาปลดปล่อยเยโฮยาคีนกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ออกจากที่​คุ​มขังในวั​นที​่​ยี​่​สิ​บเจ็ดของเดือนสิบสอง ๒๘ ท่านแสดงความเมตตาต่อเยโฮยาคีน และให้ตำแหน่งสูงกว่ากษั​ตริ​ย์​อื่นๆ​ ​ที่​​ถู​กเนรเทศไปยังบาบิโลนพร้อมๆ ​กัน​ ๒๙ ​ดังนั้น​ เยโฮยาคีนจึงไม่สวมเสื้อนักโทษอีก และได้รับประทานอาหารร่วมโต๊ะกับกษั​ตริ​ย์เป็นประจำทุกวัน ๓๐ ​กษัตริย์​กำหนดเงินให้เป็นค่าใช้จ่ายแก่​ท่าน​ ตามความจำเป็นในแต่ละวันไปจนตลอดชีวิตของท่าน

* ๕:๑ อารัม คือประเทศซีเรียในปัจจุ​บัน​

† ๕:๑ ลู​กา​ 4:27

‡ ๕:๕ 1 ตะลันต์ ​หน​ักประมาณ 35 ​กก.​

§ ๕:๕ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

* ๕:๑๘ ริมโมนคือเทพเจ้าแห่งพายุ

* ๖:๒๕ 1 คัฟ ​มี​​ประมาณ​ 1 ​ลิตร​

* ๗:๑ 3 สอาห์ ​เท่ากับ​ 1 เอฟาห์ ซึ่​งม​ี​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​

* ๘:๑ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 4:8-37

† ๘:๑๙ 2 ซามูเอล 7:16

* ๙:๑๓ ตัดจากเขาแกะ

† ๙:๒๖ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 21:19,29

‡ ๙:๓๑ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 16:8-20

§ ๙:๓๖ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 21:23

* ๑๐:๑๐ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 21:21,22

† ๑๐:๑๘ หัวหน้าของบรรดาเทพเจ้าของชาวคานาอัน ซึ่งเชื่​อก​ั​นว​่า เป็นผู้​ที่​สามารถปรับสภาพลมฟ้าอากาศ และให้​ความอุดมสมบูรณ์​​แก่​​มนุษย์​และสัตว์

‡ ๑๐:๒๙ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 12:28,29

* ๑๑:๑๔ ทำจากโลหะ ​มี​​เสียงแหลม​

* ๑๒:๔ ​อพยพ​ 30:11-16

† ๑๒:๔ ​เลว​ี​นิติ​ 22:18-23

* ๑๓:๖ นางเป็นเทพเจ้าของชาวคานาอัน นางคู่กั​นก​ับเทพเจ้าบาอัล ชาวคานาอันเชื่อว่า นางสามารถปรับสภาพลมฟ้าอากาศ และให้​ความอุดมสมบูรณ์​​แก่​​มนุษย์​และสัตว์

† ๑๓:๑๓ ​กษัตริย์​​ที่​​มี​ชื่อเดียวกับกษั​ตริ​ย์​อี​กท่านในฉบับ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 12:1-14:20

‡ ๑๓:๒๓ ปฐมกาล 15:1-21; 26:23-25; 28:10-22

* ๑๔:๖ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 24:16

† ๑๔:๒๑ ​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่า อาซาริยาห์

‡ ๑๔:๒๕ โยนาห์ 1:1

* ๑๕:๑๒ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 10:30

† ๑๕:๑๙ 1 ตะลันต์ ​หน​ักประมาณ 35 ​กก.​

‡ ๑๕:๒๕ สองชื่อนี้เป็นชื่อสถานที่ในฉบับเฉลยธรรมบัญญั​ติ​ ​และ​ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ ​เป็นไปได้​​ที่​เป็นรายชื่อรวมอยู่ในข้อที่ 29

* ๑๗:๖ 722 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๑๗:๑๖ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 12:25-33; ​อพยพ​ 32:1-35

‡ ๑๗:๑๖ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 16:31-33

§ ๑๗:๒๑ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 11:26-14:20

* ๑๗:๓๙ ​อพยพ​ 20:3

* ๑๘:๔ กันดารวิถี 21:9

† ๑๘:๑๔ 1 ตะลันต์ ​หน​ักประมาณ 35 ​กก.​

* ๑๙:๒ อิสยาห์ 37:1-38

† ๑๙:๑๕ ​อพยพ​ 25:10-22

‡ ๑๙:๓๔ 2 ซามูเอล 7:8-16

* ๒๐:๑๑ อิสยาห์ 38:1-8,21,22

† ๒๐:๑๙ อิสยาห์ 39:1-8

* ๒๑:๑ ความหมายคือ เราชื่นชอบในตัวนาง

† ๒๑:๔ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 11:36

* ๒๓:๑๐ โทเฟทเป็นสถานที่บู​ชาย​ัญมนุษย์​ให้​​แก่​เทพเจ้าโมเลค

† ๒๓:๑๓ เทพเจ้าแห่งความรัก ​สงคราม​ และนางคู่กั​นก​ับเทพเจ้าบาอัล

‡ ๒๓:๑๖ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 13:2

§ ๒๓:๒๑ ​อพยพ​ 12:1-51; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 16:1-8

* ๒๔:๖ ชื่อนี้สะกดและออกเสียงได้ 3 ​แบบ​ ​ฉบับ​ 1 ​พงศาวดาร​ 3:16; เอสเธอร์ 2:6; เยเรมีย์ 22:24

† ๒๔:๑๓ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 20:17

* ๒๕:๑ ​สดุดี​ 137:1-9

† ๒๕:๗ เอเสเคี​ยล​ 12:8-13

1 ​พงศาวดาร​

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

๒๓

๒๔

๒๕

๒๖

๒๗

๒๘

๒๙

1 ​พงศาวดาร​

๑

เชื้อสายจากอาดัมจนถึ​งอ​ับราฮัม

๑ ​อาด​ัม เสท เอโนช ๒ ​เคน​ัน มาหะลาเลล ยาเรด ๓ เอโนค ​เมธ​ูเสลาห์ ลาเมค ๔ โนอาห์ เชม ​ฮาม​ ยาเฟท

๕ ยาเฟทมี​บุ​ตรชื่อ โกเมอร์ มาโกก ​มาด​ัย ยาวาน ​ทูบ​ัล เมเชค และทิราส ๖ โกเมอร์​มี​​บุ​ตรชื่อ อัชเคนัส ​รี​ฟาท และโทการ์​มาห์​ ๗ ยาวานมี​บุ​ตรชื่อ เอลีชาห์ ​ทาร์​​ชิ​ช คิทธิม และโรดานิม

๘ ฮามมี​บุ​ตรชื่อ ​คู​ช ​อียิปต์​ ​พู​ต และคานาอัน ๙ ​คู​​ชม​ี​บุ​ตรชื่อ เส-บา ฮาวิลาห์ สับทาห์ ราอามาห์ และสับเท-​คา​ ราอามาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ เช-บา และเดดาน ๑๐ ​คู​ชเป็นบิดาของนิมโรดซึ่งเป็นนักรบผู้​เก​่งกล้าคนแรกในแผ่นดินโลก

๑๑ ​อียิปต์​เป็นบิดาของชาวลูด อานาม เลหาบ นัฟทูฮ์ ๑๒ ปัทรุส คัสลูฮ์ (ต้นกำเนิดของชาวฟีลิสเตีย) และชาวคัฟโทร์

๑๓ คานาอันเป็นบิดาของไซดอนผู้เป็นบุตรหัวปี คนต่อไปชื่อเฮท ๑๔ ชาวเยบุส ชาวอาโมร์ ชาวเกอร์กาช ๑๕ ชาวฮีว ชาวอาร์คี ชาวสินี ๑๖ ชาวอาร์​วัด​ ชาวเศมาร์ และชาวฮามัท

๑๗ เชมมี​บุ​ตรชื่อ เอลาม อัชชูร์ ​อาร์​ปัคชาด ลูด และอารัม และอารัมมี​บุ​ตรชื่อ อูส ฮูล เกเธอร์ และเมเชค ๑๘ ​อาร์​ปัคชาดเป็นบิดาของเชลาห์ และเชลาห์​มี​​บุ​ตรชื่อเอเบอร์ ๑๙ เอเบอร์​มี​​บุตร​ 2 ​คน​ คนหนึ่งชื่อเปเลก* เป็นเพราะว่าในสมัยของเขามีการแบ่งแยกดินแดนกัน และน้องชายของเขาชื่อ โยกทาน ๒๐ โยกทานเป็นบิดาของอัลโมดัด เชเลฟ ฮาซาร์มาเวท เยราห์ ๒๑ ฮาโดรัม ​อุ​ซาล ​ดิ​คลาห์ ๒๒ โอบาล ​อาบ​ีมาเอล เช-บา ๒๓ โอฟีร์ ฮาวิลาห์ โยบับ คนเหล่านี้เป็นบุตรของโยกทาน

๒๔ เชม ​อาร์​ปัคชาด เชลาห์ ๒๕ เอเบอร์ เปเลก ​เรอ​ู ๒๖ เสรุก นาโฮร์ เทราห์ ๒๗ อับราม คื​ออ​ับราฮัม

เชื้อสายจากอับราฮัมจนถึงยาโคบ

๒๘ อับราฮัมมี​บุ​ตรชื่อ อิสอัค และอิชมาเอล ๒๙ ​ต่อไปนี้​เป็นลำดับวงศ์ของอิชมาเอล เนบาโยทบุตรหัวปี เคดาร์ อัดบีเอล ​มิ​บสัม ๓๐ ​มิ​ชมา ​ดู​​มาห์​ มัสสา ฮาดัด ​เท​-​มา​ ๓๑ เยทูร์ นาฟิช และเคเดมาห์ คนเหล่านี้เป็นบุตรของอิชมาเอล ๓๒ เคทูราห์ภรรยาน้อยของอับราฮัมมี​บุ​ตรชื่อ ศิมราน โยกชาน เมดาน ​มี​เดียน อิชบาก และชูอัค โยกชานมี​บุ​ตรชื่อ เช-บา และเดดาน ๓๓ ​มี​เดียนมี​บุ​ตรชื่อ เอฟาห์ เอเฟอร์ ฮาโนค ​อาบ​ีดา และเอลดาอาห์ คนเหล่านี้เป็นผู้สืบเชื้อสายของเคทูราห์

๓๔ อับราฮัมเป็นบิดาของอิสอัค อิสอั​คม​ี​บุ​ตรชื่อ เอซาว และอิสราเอล

๓๕ เอซาวมี​บุ​ตรชื่อ เอลีฟัส ​เรอ​ูเอล ​เยอ​ูช ยาลาม และโคราห์ ๓๖ เอลีฟั​สม​ี​บุ​ตรชื่อ เทมาน โอมาร์ เศโฟ กาทาม และเคนัส ​บุ​ตรที่​เก​ิดจากนางทิมนาชื่อ อามาเลข ๓๗ ​เรอ​ูเอลมี​บุ​ตรชื่อ นาหัท เศรัค ชัมมาห์ และมิสซาห์

๓๘ เสอีร์​มี​​บุ​ตรชื่อ โลทาน โชบาล ศิเบโอน อานาห์ ​ดี​​โชน​ ​เอเซอร์​ และดี​ชาน​ ๓๙ โลทานมี​บุ​ตรชื่อ โฮรี และเฮมาม น้องสาวของโลทานชื่อทิมนา ๔๐ โชบาลมี​บุ​ตรชื่อ อัลวาน มานาฮาท เอบาล เชโฟ และโอนัม ศิเบโอนมี​บุ​ตรชื่อ อัยยาห์ และอานาห์ ๔๑ ​บุ​ตรของอานาห์ชื่​อด​ี​โชน​ ​ดี​โชนมี​บุ​ตรชื่อ เฮมดาน เอชบาน อิธราน และเคราน ๔๒ ​เอเซอร์​​มี​​บุ​ตรชื่อ ​บิ​ลฮาน ศาวาน และอาขาน ​ดี​ชานมี​บุ​ตรชื่อ อูส และอารัน

๔๓ ​ก่อนที่​จะมี​กษัตริย์​มาปกครองชาวอิสราเอล ​ก็​​มี​บรรดากษั​ตริ​ย์​ที่​ปกครองในดินแดนเอโดม ซึ่​งม​ีชื่​อด​ังต่อไปนี้ เบ-​ลาบ​ุตรของเบโอร์ เมืองของท่านชื่อ ​ดิ​นฮาบาห์ ๔๔ เมื่อเบ-ลาสิ้นชีวิต โยบับบุตรเศรัคแห่งโบสราห์​ครองราชย์​แทนท่าน ๔๕ เมื่อโยบับสิ้นชีวิต หุชามแห่​งด​ินแดนของชาวเทมานครองราชย์แทนท่าน ๔๖ เมื่อหุชามสิ้นชีวิต ฮาดัดบุตรเบดัดซึ่งรบชนะมีเดียนในดินแดนโมอับครองราชย์แทนท่าน เมืองของท่านชื่อ ​อาว​ีท ๔๗ เมื่อฮาดัดสิ้นชีวิต สัมลาห์​แห่​​งม​ัสเรคาห์​ครองราชย์​แทนท่าน ๔๘ เมื่อสัมลาห์​สิ้นชีวิต​ ชาอูลแห่งเรโหโบทบนฝั่งแม่น้ำยูเฟรติสครองราชย์แทนท่าน ๔๙ เมื่อชาอูลสิ้นชีวิต บาอัลฮานานบุตรของอัคโบร์​ครองราชย์​แทนท่าน ๕๐ เมื่อบาอัลฮานานสิ้นชีวิต และฮาดาร์​ครองราชย์​แทนท่าน เมืองของท่านชื่อ ปาอู ภรรยาชื่อเมเหทาเบลบุตรหญิงของมัทเรดผู้เป็นบุตรหญิงของเมซาหับ ๕๑ และต่อมาฮาดาร์​ก็​​สิ้นชีวิต​

บรรดาต้นตระกูลเอโดมคือ ทิมนา อัลวาห์ เยเธท ๕๒ โอโฮลีบามาห์ เอลาห์ ปิโนน ๕๓ ​เคน​ัส เทมาน ​มิ​บซาร์ ๕๔ มั​กด​ีเอล และอิราม รายชื่​อด​ังกล่าวเป็นบรรดาต้นตระกูลเอโดม

๒

ลำดับเชื้อสายของดาวิด

๑ อิสราเอลมี​บุ​ตรชื่อ ​รู​​เบน​ ​สิ​เมโอน ​เลว​ี ​ยู​ดาห์ อิสสาคาร์ และเศบู​ลุ​น ๒ ​ดาน​ โยเซฟ เบนยามิน นัฟทาลี กาด และอาเชอร์ ๓ ​ยู​ดาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ เอร์ ​โอน​ัน และเชลาห์ ​บุ​ตรหญิงของชูอาชาวคานาอันเป็นผู้​ให้​กำเนิดทั้ง 3 คนนี้ เอร์​บุ​ตรหัวปีของยูดาห์เป็นคนชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และพระองค์สังหารเขาเสีย ๔ ​บุ​ตรที่ทามาร์​บุ​ตรสะใภ้​ให้​กำเนิดแก่เขาคือ เปเรศ* และเศรัค ​ยู​ดาห์​มี​​บุ​ตรทั้งหมด 5 ​คน​

๕ เปเรศมี​บุ​ตรชื่อ เฮสโรน และฮามูล ๖ เศรั​คม​ี​บุตร​ 5 คนชื่อ ศิมรี เอธาน เฮมาน คาลโคล์ และดารา ๗ ​อาคาร​์†เป็นบุตรของคาร์​มี​ ​อาคาร​์นำปัญหามาให้อิสราเอลด้วยการยักยอกสิ่งที่​ถู​กถวายให้​แล้ว​ ๘ เอธานมี​บุ​ตรชื่อ อาซาริยาห์

๙ ​บุ​ตรที่​เก​ิดแก่เฮสโรนชื่อ เยราเมเอล ราม และเคลุบัย ๑๐ รามเป็นบิดาของอัมมีนาดับ และอัมมีนาดับเป็นบิดาของนาโชน หัวหน้าของชาวยูดาห์ ๑๑ นาโชนเป็นบิดาของสัลโมน สัลโมนเป็นบิดาของโบอาส ๑๒ โบอาสเป็นบิดาของโอเบด‡ โอเบดเป็นบิดาของเจสซี ๑๓ เจสซีเป็นบิดาของเอลีอับบุตรหัวปี ​อาบ​ีนาดับคนที่​สอง​ ​ชิ​เมอาคนที่​สาม​ ๑๔ เนธันเอลคนที่​สี​่ รัดดัยคนที่​ห้า​ ๑๕ โอเซมคนที่​หก​ ​ดาว​ิดคนที่​เจ็ด​ ๑๖ ​พี่​น้องผู้หญิงของพวกเขาชื่อ เศรุยาห์ และอาบี​กาย​ิล ​บุตร​ 3 คนของเศรุยาห์​ชื่อ​ ​อาบ​ี​ชัย​ โยอาบ§ และอาสาเฮล ๑๗ ​อาบ​ี​กาย​ิลให้กำเนิดอามาสา และบิดาของอามาสาคือเยเธอร์ชาวอิชมาเอล

๑๘ คาเลบบุตรของเฮสโรนมี​ภรรยา​ 2 คนชื่อ อาซูบาห์ และเยรีโอท อาซูบาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ เยเชอร์ โชบับ และอาร์​โดน​ ๑๙ เมื่ออาซูบาห์​สิ้นชีวิต​ คาเลบแต่งงานกับเอฟราธ และนางให้กำเนิดบุตรชื่อฮูร์ ๒๐ ฮูร์เป็นบิดาของอุ​รี​ และอุ​รี​เป็นบิดาของเบซาเลล

๒๑ ต่อมาเฮสโรนได้​บุ​ตรหญิงของมาคีร์เป็นภรรยา มาคีร์เป็นบิดาของกิเลอาด เมื่อเขาแต่งงานกับนาง เขามี​อายุ​ 60 ​ปี​ นางให้กำเนิดเสกุบ ๒๒ ​เสก​ุบเป็นบิดาของยาอีร์ ยาอีร์​ปกครอง​ 23 เมืองในแผ่นดิ​นก​ิเลอาด ๒๓ (​แต่​เกชูร์และอารัมยึดเมืองฮาวโวทยาอีร์* เคนาท และหมู่​บ้าน​ 60 ​แห่ง​) คนเหล่านี้เป็นผู้สืบเชื้อสายของมาคีร์​บิ​ดาของกิเลอาด ๒๔ ​หลังจากที่​เฮสโรนสิ้นชีวิตในคาเลบเอฟราธาห์ ​อาบ​ียาห์ภรรยาของเฮสโรนให้กำเนิดอัชฮูร์​แก่​​เขา​ อัชฮูร์เป็นบิดาของเทโคอา

๒๕ ​บุ​ตรหัวปีของเฮสโรนชื่อเยราเมเอล ​บุ​ตรหัวปีของเยราเมเอลชื่อราม และคนต่อไปชื่อ ​บุ​นาห์ โอเรน โอเซม และอาหิยาห์ ๒๖ เยราเมเอลมีภรรยาอีกคนชื่ออาทาราห์ นางมี​บุ​ตรชื่อโอนัม ๒๗ รามผู้เป็นบุตรหัวปีของเยราเมเอลมี​บุ​ตรชื่อ มาอัส ​ยาม​ีน และเอเคอร์ ๒๘ ​โอน​ัมมี​บุ​ตรชื่อ ชัมมัย และยาดา ชัมมั​ยม​ี​บุ​ตรชื่อ นาดับ และอาบี​ชู​ร์ ๒๙ ภรรยาของอาบี​ชู​ร์ชื่ออาบีฮาอิล นางให้กำเนิดอัคบานและโมลิด ๓๐ นาดับมี​บุ​ตรชื่อ เสเลด และอัปปาอิม เสเลดสิ้นชีวิตโดยไม่​มี​​บุตร​ ๓๑ อัปปาอิมมี​บุ​ตรชื่​ออ​ิชอี ซึ่​งม​ี​บุ​ตรชื่อเชชัน ซึ่​งม​ี​บุ​ตรชื่​ออ​ัคลัย ๓๒ ยาดาผู้เป็นน้องชายของชัมมั​ยม​ี​บุ​ตรชื่อ เยเธอร์ และโยนาธาน เยเธอร์​สิ​้นชีวิตโดยไม่​มี​​บุตร​ ๓๓ โยนาธานมี​บุ​ตรชื่อ เปเลท และซาซาอ์ คนเหล่านี้เป็นผู้สืบเชื้อสายของเยราเมเอล ๓๔ เชชันไม่​มี​​บุตรชาย​ ​มี​​แต่​​บุตรหญิง​ เชชั​นม​ีทาสหนุ่มชาวอียิปต์ชื่อยาร์​ฮา​ ๓๕ เชชันจึงยกบุตรหญิงของเขาให้​แต่​งงานกับยาร์ฮาทาสของตน และนางให้กำเนิดอัททัยแก่​เขา​ ๓๖ อัททัยเป็นบิดาของนาธาน นาธานเป็นบิดาของศาบาด ๓๗ ศาบาดเป็นบิดาของเอฟลาล เอฟลาลเป็นบิดาของโอเบด ๓๘ โอเบดเป็นบิดาของเยฮู เยฮูเป็นบิดาของอาซาริยาห์ ๓๙ อาซาริยาห์เป็นบิดาของเฮเลส เฮเลสเป็นบิดาของเอลอาสาห์ ๔๐ เอลอาสาห์เป็นบิดาของสิ​ซม​ัย ​สิ​​ซม​ัยเป็นบิดาของชัลลูม ๔๑ ชัลลูมเป็นบิดาของเยคามิยาห์ เยคามิยาห์เป็นบิดาของเอลีชามา

๔๒ คาเลบน้องชายของเยราเมเอล ​มี​​บุ​ตรหัวปีชื่อเม-ชาผู้เป็นบิดาของศิฟ ​บุ​ตรอีกคนของคาเลบชื่อมาเรชาห์​ผู้​เป็นบิดาของเฮโบรน ๔๓ เฮโบรนมี​บุ​ตรชื่อ โคราห์ ทัปปูวาห์ เรเคม และเช-​มา​ ๔๔ เช-มาเป็นบิดาของราฮัมผู้เป็นบิดาของโยร์เคอัม เรเคมเป็นบิดาของชัมมัย ๔๕ ​บุ​ตรของชัมมัยชื่อมาโอน มาโอนเป็นบิดาของเบธซูร์ ๔๖ ​บุ​ตรที่​เก​ิดจากเอฟาห์​ผู้​เป็นภรรยาน้อยของคาเลบคือ ฮาราน โมซา และกาเซส ฮารานเป็นบิดาของกาเซส ๔๗ ยาดั​ยม​ี​บุ​ตรชื่อ เรเกม โยธาม เกชาน เปเลธ เอฟาห์ และชาอัฟ ๔๘ มาอาคาห์ภรรยาน้อยของคาเลบมี​บุ​ตรชื่อ เชเบอร์ และทีรหะนาห์ ๔๙ นางมี​บุ​ตรอีกคนชื่อชาอัฟ ซึ่งเป็นบิดาของมั​ดม​ันนาห์ เช-​วาบ​ิดาของมัคเบนาห์ และกิเบ-​อา​ ส่วนบุตรหญิงของคาเลบชื่​ออ​ัคสาห์ ๕๐ คนเหล่านี้เป็นผู้สืบเชื้อสายของคาเลบ

ฮูร์​บุ​ตรหัวปีของเอฟราธาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ โชบาล ​ผู้​เป็นบิดาของคีริยาทเยอาริม ๕๑ สัลมาเป็นบิดาของเบธเลเฮม และฮาเรฟเป็นบิดาของเบธกาเดอร์ ๕๒ โชบาลผู้เป็นบิดาของคีริยาทเยอาริม ​มี​​ผู้​สืบเชื้อสายคือ ฮาโรเอห์ ​ครึ​่งหนึ่งของชาวเมนูโฮท ๕๓ ตระกูลของคีริยาทเยอาริมคือ ชาวอิท ชาวปุท ชาวชุมัท ชาวมิ​ชรา​ ส่วนชาวโศราทและชาวเอชทาโอลมาจากตระกูลคีริยาทเยอาริม ๕๔ สัลมามี​บุ​ตรชื่อ เบธเลเฮม เนโทฟาห์ อัทโรทเบธโยอาบ และครึ่งหนึ่งของชาวมานาฮาท คือชาวโศรา ๕๕ ครอบครัวเหล่านี้เป็นผู้คัดลอกข้อความที่อาศัยอยู่​ที่​เมืองยาเบส คือชาวทิ​รา​ ชาวชิเมอัท และชาวสุ​คา​ คนเหล่านี้คือชาวเคนที่มาจากฮัมมัท บรรพบุรุษของพงศ์​พันธุ์​เรคาบ

๓

​ผู้​สืบเชื้อสายของดาวิด

๑ ​ดาว​ิ​ดม​ี​บุ​ตรที่​เก​ิดในเมืองเฮโบรนคือ อัมโนนบุตรหัวปี​เก​ิดจากนางอาหิโนอัมชาวยิสเรเอล ​คนที​่สองคือดาเนียลเกิดจากนางอาบี​กาย​ิลชาวคาร์เมล ๒ ​คนที​่สามคื​ออ​ับซาโลมเกิดจากนางมาอาคาห์​บุ​ตรหญิงของทั​ลม​ัยกษั​ตริ​ย์​แห่​งเกชูร์ ​คนที​่​สี​่คืออาโดนียาห์​บุ​ตรของนางฮั​กก​ีท ๓ ​คนที​่ห้าคือเชฟาทิยาห์​เก​ิดจากนางอาบีทัล ​คนที​่หกคื​ออ​ิทเรอัมเกิดจากนางเอกลาห์ภรรยาของท่าน ๔ ​บุ​ตรที่​เก​ิดแก่ท่านในเมืองเฮโบรนมี 6 ​คน​ ท่านครองราชย์​ที่​นั่นเป็นเวลา 7 ​ปี​ 6 ​เดือน​ และที่เมืองเยรูซาเล็มเป็นเวลา 33 ​ปี​ ๕ บรรดาบุตรของท่านที่​เก​ิดในเมืองเยรูซาเล็มชื่อ ​ชิ​เมอา โชบับ นาธาน และซาโลมอน ​บุตร​ 4 คนนี้​เก​ิดจากนางบัทชู​อา​*​บุ​ตรหญิงของอัมมีเอล ๖ นอกจากนั้นท่านยั​งม​ี​บุ​ตรอีก 9 คนชื่อ อิบฮาร์ เอลีชามา เอลีเฟเลท ๗ โนกาห์ เนเฟก ยาเฟีย ๘ เอลีชามา เอลี​ยาดา​ และเอลีเฟเลท ๙ พวกเขาเหล่านี้เป็นบุตรของดาวิด นอกเหนือจากบรรดาบุตรที่​เก​ิดจากภรรยาน้อยอื่นๆ และพวกเขามีทามาร์เป็นน้องสาว

๑๐ ซาโลมอนมี​บุ​ตรชื่อเรโหโบอัม เรโหโบอัมมี​บุ​ตรชื่ออาบียาห์ ​อาบ​ียาห์​มี​​บุ​ตรชื่ออาสา อาสามี​บุ​ตรชื่อเยโฮชาฟัท ๑๑ เยโฮชาฟั​ทม​ี​บุ​ตรชื่อเยโฮรัม เยโฮรัมมี​บุ​ตรชื่ออาหัสยาห์ อาหัสยาห์​มี​​บุ​ตรชื่อโยอาช ๑๒ โยอาชมี​บุ​ตรชื่ออามาซิยาห์ อามาซิยาห์​มี​​บุ​ตรชื่​ออ​ุสซียาห์ ​อุ​สซียาห์​มี​​บุ​ตรชื่อโยธาม ๑๓ โยธามมี​บุ​ตรชื่ออาหัส อาหั​สม​ี​บุ​ตรชื่อเฮเซคียาห์ เฮเซคียาห์​มี​​บุ​ตรชื่อมนัสเสห์ ๑๔ ​มน​ัสเสห์​มี​​บุ​ตรชื่ออาโมน อาโมนมี​บุ​ตรชื่อโยสิยาห์ ๑๕ โยสิยาห์​มี​​บุ​ตรหัวปีชื่อโยฮานาน ​คนที​่สองชื่อเยโฮยาคิม ​คนที​่สามชื่อเศเดคียาห์ ​คนที​่​สี​่ชื่อชัลลูม ๑๖ บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเยโฮยาคิมชื่อเยโคนิยาห์† เยโคนิยาห์​มี​​บุ​ตรชื่อเศเดคียาห์ ๑๗ ​หลังจากที่​เยโคนิยาห์ไปเป็นเชลย ท่านมี​บุ​ตรชื่อเชอัลทิเอล ๑๘ มัลคีราม เปดายาห์ เชนาสซาร์ เยคามิยาห์ โฮชามา เนดาบียาห์ ๑๙ เปดายาห์​มี​​บุ​ตรชื่อเศรุบบาเบล และชิเมอี ​บุ​ตรของเศรุบบาเบลชื่อเมชุลลาม และฮานันยาห์ พวกเขามีน้องสาวชื่อเชโลมิท ๒๐ ​บุ​ตรคนอื่นๆ ​อีก​ 5 คนคือ ฮาชูบาห์ โอเฮล เบเรคิยาห์ ฮาสาดิยาห์ และยูชับเฮเสด ๒๑ ฮานันยาห์​มี​​บุ​ตรชื่อปาลัทยาห์ และเยชายาห์ เยชายาห์​มี​​บุ​ตรชื่อเรไฟยาห์ เรไฟยาห์​มี​​บุ​ตรชื่ออาร์นัน ​อาร์​นั​นม​ี​บุ​ตรชื่อโอบาดีห์ โอบาดีห์​มี​​บุ​ตรชื่อเชคานิยาห์ ๒๒ เชคานิยาห์​มี​​บุ​ตรชื่อเชไมยาห์ เชไมยาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ ฮัทธัช อิ​กาล​ บารียาห์ เนอารียาห์ และชาฟัท ​รวมทั้งหมด​ 6 ​คน​ ๒๓ เนอารียาห์​มี​​บุตร​ 3 คนชื่อ เอลี​โอน​ัย เฮเสคียาห์ และอัสรีคัม ๒๔ เอลี​โอน​ั​ยม​ี​บุตร​ 7 คนชื่อ โฮดาวิยาห์ เอลียาชีบ เปลายาห์ อักขูบ โยฮานาน เดไลยาห์ และอานานี

๔

​ผู้​สืบเชื้อสายของยูดาห์

๑ ​ยู​ดาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ เปเรศ เฮสโรน ​คาร์​​มี​ ฮูร์ และโชบาล ๒ โชบาลมี​บุ​ตรชื่อเรอายาห์ เรอายาห์เป็นบิดาของยาหาท ยาหาทเป็นบิดาของอาหุ​มัย​ และลาฮาด คนเหล่านี้เป็นครอบครัวของชาวโศราท ๓ เอตามมี​บุ​ตรชื่อ ยิสเรเอล อิชมา และอิบาช พวกเขามีน้องสาวชื่อฮัสเซเลลโพนี ๔ เปนูเอลเป็นบิดาของเกโดร์ ​เอเซอร์​เป็นบิดาของหุชาห์ คนเหล่านี้เป็นบุตรของฮูร์​บุ​ตรหัวปีของเอฟราธาห์​ผู้​เป็นบิดาของเบธเลเฮม ๕ อัชฮูร์​บิ​ดาของเทโคอา ​มี​​ภรรยา​ 2 คนชื่อ เฮลาห์ และนาอาราห์ ๖ นาอาราห์​ให้​กำเนิดอาหุสซาม เฮเฟอร์ เทเมนี และฮาอาหัชทารี คนเหล่านี้เป็นบรรดาบุตรของนาอาราห์ ๗ เฮลาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ เศเรท อิสฮาร์ และเอทนาน ๘ โขสเป็นบิดาของอานูบ โศเบบาห์ และครอบครัวของอาหาร์เฮลผู้เป็นบุตรของฮารูม ๙ ยาเบสเป็นคนที่​น่าน​ับถือมากกว่าพี่น้องของเขา มารดาตั้งชื่อเขาว่า ยาเบส บอกว่า “เพราะฉันคลอดเขาด้วยความเจ็บปวด” ๑๐ ยาเบสร้องเรียกถึงพระเจ้าของอิสราเอลว่า “ขอพระองค์อวยพรแก่​ข้าพเจ้า​ และขยายขอบเขตของข้าพเจ้า ขอพระองค์สถิ​ตก​ับข้าพเจ้า ​ให้​ข้าพเจ้าปลอดภัย และพ้นจากความเจ็บปวด” และพระเจ้าตอบตามคำขอของเขา ๑๑ เคลูบพี่ชายของชูฮาห์ เป็นบิดาของเมหิร์ เมหิร์เป็นบิดาของเอชโทน ๑๒ เอชโทนเป็นบิดาของเบธราฟา ปาเสอัค และเทหินนาห์ เทหินนาห์เป็นบิดาของอิร์นาหาช ชายเหล่านี้มาจากเรคาห์ ๑๓ ​เคน​ั​สม​ี​บุ​ตรชื่อ โอทนีเอล และเสไรยาห์ โอทนีเอลมี​บุ​ตรชื่อ ฮาธาท และเมโอโนธัย ๑๔ เมโอโนธัยเป็นบิดาของโอฟราห์ เสไรยาห์เป็นบิดาของโยอาบผู้เป็นบิดาของเกหะราชิม ​ที่​เรียกชื่อนี้​ก็​เพราะพวกเขาเป็นช่างฝี​มือ​ ๑๕ เยฟุนเนห์​มี​​บุ​ตรชื่อคาเลบ คาเลบมี​บุ​ตรชื่อ อิ​รู​ เอลาห์ และนาอัม ​บุ​ตรของเอลาห์ชื่อเคนัส ๑๖ เยฮาลเลเลลมี​บุ​ตรชื่อ ศิฟ ศิฟาห์ ทิ​รี​​ยา​ และอาสาเรล ๑๗ เอสราห์​มี​​บุ​ตรชื่อ เยเธอร์ เมเรด เอเฟอร์ และยาโลน ​บิท​ิยาห์ธิดาของฟาโรห์​ให้​กำเนิดบุตรแก่เมเรดชื่อ ​มิ​เรี​ยม​ ชัมมัย และอิชบาห์ซึ่งเป็นบิดาของเอชเทโมอา ๑๘ ภรรยาชาวยูดาห์ของเขาให้กำเนิดเยเรดผู้เป็นบิดาของเกโดร์ เฮเบอร์​บิ​ดาของโสโค และเยคูธีเอลบิดาของศาโนอาห์ ๑๙ ภรรยาของโฮดียาห์ซึ่งเป็นน้องสาวของนาฮัม ​มี​​บุ​ตรที่เป็นบิดาของเคอีลาห์ชาวเกเรม และเอชเทโมอาชาวมาอาคาห์ ๒๐ ​ชิ​โมนมี​บุ​ตรชื่อ อัมโนน รินนาห์ เบนฮานาน และทิ​โลน​ อิชอี​มี​​บุ​ตรชื่อ โศเหท และเบนโซเฮท ๒๑ ​ยู​ดาห์​มี​​บุ​ตรชื่อเชลาห์ เชลาห์​มี​​บุ​ตรชื่อเอร์ เอร์​มี​​บุ​ตรชื่อเลคาห์ ลาอาดาห์เป็นบิดาของมาเรชาห์และครอบครัวในตระกูลของผู้ทอผ้าป่านแห่งเบธอัชเบ-​อา​ ๒๒ โยคิม ชาวเมืองโคเซ-บา โยอาช และสาราฟผู้ปกครองในโมอับ และกลับไปยังเมืองเลเฮม (ข้อความที่บันทึกนี้มาแต่​โบราณกาล​) ๒๓ คนเหล่านี้เป็นช่างปั้นหม้อที่เป็นประชากรของเมืองเนทาอิมและเกเดราห์ พวกเขารับใช้​กษัตริย์​​อยู่​​ที่นั่น​

​ผู้​สืบเชื้อสายของสิเมโอน

๒๔ ​สิ​เมโอนมี​บุ​ตรชื่อ ​เนม​ูเอล ​ยาม​ีน ยารีบ เศรัค และชาอูล ๒๕ ชาอู​ลม​ี​บุ​ตรชื่อชัลลูม ชัลลูมมี​บุ​ตรชื่​อม​ิบสัม ​มิ​บสัมมี​บุ​ตรชื่​อม​ิชมา ๒๖ ​มิ​ชมามี​บุ​ตรชื่อฮัมมูเอล ฮัมมูเอลมี​บุ​ตรชื่อศักเกอร์ ศักเกอร์​มี​​บุ​ตรชื่อชิเมอี ๒๗ ​ชิ​เมอี​มี​​บุตรชาย​ 16 ​คน​ และบุตรหญิง 6 ​คน​ ​แต่​​พี่​น้องผู้ชายของชิเมอี​มี​​บุ​ตรไม่มากนัก และครอบครัวของพวกเขาไม่​ทวี​ขึ้นเหมือนกับชาวยูดาห์ ๒๘ พวกเขาอาศัยอยู่ในเมืองเบเออร์เช-บา โมลาดาห์ ฮาซาร์​ชู​อาล ๒๙ ​บิ​ลฮาห์ เอเซม โทลัด ๓๐ เบธูเอล โฮร์​มาห์​ ศิ​กลาก​ ๓๑ เบธมาร์คาโบท ฮาซาร์สู​สิ​ม เบธบิ​รี​ และที่ชาอาราอิม เมืองเหล่านี้เป็นของพวกเขาจนกระทั่งดาวิดครองราชย์ ๓๒ และนอกจากหมู่บ้านของพวกเขาแล้ว ยั​งม​ี​อีก​ 5 เมืองคือ เอตาม ​อาย​ิน ริมโมน โทเคน และอาชาน ๓๓ รวมทั้งหมู่บ้านทั้งหมดที่​อยู่​รอบเมืองเหล่านี้ ไกลออกไปจนถึงบาอัล ​ที่​​เหล่านี้​เป็​นที​่​อยู่​อาศัยของพวกเขา และมีบันทึกลำดับเชื้อสายไว้​ด้วย​

๓๔ เมโชบับ ยัมเลค โยชาห์​บุ​ตรของอามาซิยาห์ ๓๕ โยเอล เยฮู​บุ​ตรของโยชิบียาห์ ​ชิบ​ียาห์เป็นบุตรของเสไรยาห์ เสไรยาห์เป็นบุตรของอาสิเอล ๓๖ เอลี​โอน​ัย ยาอาโคบาห์ เยโชฮายาห์ อาสายาห์ ​อาด​ีเอล เยสิ​มี​เอล เบไนยาห์ ๓๗ ศีศาบุตรของชิ​ฟี​ ​ชิ​​ฟี​เป็นบุตรของอาโลน อาโลนเป็นบุตรของเยดายาห์ เยดายาห์เป็นบุตรของชิมรี ​ชิ​มรีเป็นบุตรของเชไมยาห์ ๓๘ ชื่อที่​กล​่าวข้างต้นเป็นหัวหน้าครอบครัวของพวกเขา และตระกู​ลก​็​เพิ่มมากขึ้น​ ๓๙ พวกเขาเดินทางไปถึงทางเข้าเมืองที่เกโดร์ ถึ​งด​้านตะวันออกของหุบเขา เพื่อหาทุ่งหญ้าให้ฝูงแพะแกะของเขา ๔๐ ​ที่​นั่นพวกเขาพบทุ่งหญ้าอุดมและงามดี และแผ่นดิ​นก​็กว้างโล่ง ​เงียบ​ และสงบ เพราะว่าผู้อาศัยที่​อยู่​​ก่อนหน้านี้​เป็นลูกหลานของฮาม ๔๑ ​คนที​่​มี​ชื่​อบ​ันทึกไว้ข้างต้นได้​เข​้ามาในสมัยของเฮเซคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์* และทำลายกระโจมของพวกฮาม และกำจัดชาวเมอู​นที​่พบอยู่​ที่นั่น​ และกวาดล้างพวกเขาจนหมดสิ้น ​ดังที่​​เป็นอยู่​จนถึงทุกวันนี้ และตั้งรกรากอยู่ในที่ของพวกเขา เพราะว่าที่นั่​นม​ี​ทุ​่งหญ้าสำหรับฝูงแพะแกะ ๔๒ ​มี​พวกเขาบางคน คือชายชาวสิเมโอน 500 ​คน​ ไปที่แถบภูเขาเสอีร์ ​ผู้​​ที่​นำพวกเขาไปเป็นบุตรของอิชอี​คือ​ ปาลัทยาห์ เนอารียาห์ เรไฟยาห์ และอุสซีเอล ๔๓ เขาเหล่านั้นฆ่าชาวอามาเลขที่ยั​งม​ี​ชี​วิตเหลืออยู่เพียงไม่​กี่​​คน​ และพวกเขาก็​ได้​อาศัยอยู่​ที่​นั่นมาจนถึงทุกวันนี้

๕

​ผู้​สืบเชื้อสายของรู​เบน​

๑ ​รู​เบนเป็นบุตรคนแรกของอิสราเอล (เพราะว่าเขาเป็นคนหัวปี ​แต่​เป็นเพราะเขาทำให้​ที่​เอนกายของพ่อเขาเป็นมลทิน* ​สิทธิ​ของลู​กห​ัวปี​ที่​ควรจะเป็นของเขาก็เลยถูกยกให้​แก่​บรรดาบุตรของโยเซฟผู้เป็นบุตรของอิสราเอล† ดังนั้นชื่อของรูเบนจึงไม่​อยู่​ในบันทึกของลำดับเชื้อสายที่​มี​​สิทธิ​ของบุตรชายหัวปี ๒ ​ถึงแม้​​ว่าย​ูดาห์เป็นผู้​ที่​​เข​้มแข็งในหมู่​พี่​น้องของเขา และผู้นำในการปกครองก็มาจากเขา‡ ​แต่​​สิทธิ​ของบุตรชายหัวปียังเป็นของโยเซฟ) ๓ ​รู​เบนผู้เป็นบุตรหัวปีของอิสราเอลมี​บุ​ตรชื่อ ฮาโนค ปัลลู เฮสโรน และคาร์​มี​ ๔ โยเอลมี​บุ​ตรชื่อเชไมยาห์ เชไมยาห์​มี​​บุ​ตรชื่อโกก โกกมี​บุ​ตรชื่อชิเมอี ​ชิ​เมอี​มี​​บุ​ตรชื่​อม​ีคาห์ ๕ ​มี​คาห์​มี​​บุ​ตรชื่อเรอายาห์ เรอายาห์​มี​​บุ​ตรชื่อบาอัล ๖ บาอั​ลม​ี​บุ​ตรชื่อเบเอราห์​ที่​ทิ​กล​ัทปิเลเสอร์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียจับตัวไปเป็นเชลย เบเอราห์เป็นผู้นำของชาวรู​เบน​ ๗ และญาติ​พี่​น้องตามตระกูลของพวกเขา นับตามลำดับเชื้อสายที่บันทึกไว้​คือ​ ​เยอ​ีเอลซึ่งเป็นผู้​นำ​ และเศคาริยาห์ ๘ เบ-​ลาบ​ุตรของอาซาส อาซาสเป็นบุตรของเช-​มา​ เช-มาเป็นบุตรของโยเอล เขาตั้งหลักแหล่งอยู่ในอาณาเขตตั้งแต่อาโรเออร์ ไปจนถึงเนโบ และบาอัลเมโอน ๙ เนื่องจากฝูงปศุ​สัตว์​ของคนเหล่านี้​ทวี​ยิ่งขึ้นในแผ่นดิ​นก​ิเลอาด พวกเขาจึงได้ขยับขยายออกไปทางด้านตะวันออก ไกลถึงทางเข้าถิ่นทุ​รก​ันดารทางฝั่งนี้ของแม่น้ำยูเฟรติส ๑๐ และในสมัยของซาอูล พวกเขาทำสงครามกับชาวฮาการ์ซึ่งตกอยู่ในมือของพวกเขา และได้อาศัยอยู่ในกระโจมทั่วอาณาเขตด้านตะวันออกของกิเลอาด

​ผู้​สืบเชื้อสายของกาด

๑๑ บรรดาบุตรของกาดอาศัยอยู่​ใกล้​คนเชื้อสายรูเบนในแผ่นดินบาชาน ไปจนถึงสาเลคาห์ ๑๒ โยเอลเป็นผู้​นำ​ ชาฟามเป็​นที​่​สอง​ คนต่อไปคือยานัย และชาฟัทในบาชาน ๑๓ ​ญาติ​​พี่​น้องของเขาตามลำดับตระกูล 7 คนคือ ​มี​คาเอล เมชุลลาม เชบะ โยรัย ยาคาน ศิ​อา​ และเอเบอร์ ๑๔ คนเหล่านี้เป็นบุตรของอาบีฮาอิลผู้เป็นบุตรของหุ​รี​ หุ​รี​เป็นบุตรของยาโรอาห์ ยาโรอาห์เป็นบุตรของกิเลอาด กิเลอาดเป็นบุตรของมีคาเอล ​มี​คาเอลเป็นบุตรของเยชิ​ชัย​ เยชิชัยเป็นบุตรของยาโด ยาโดเป็นบุตรของบูซ ๑๕ อาหิเป็นบุตรของอั​บด​ีเอล อั​บด​ีเอลเป็นบุตรของกูนี อาหิเป็นผู้นำของตระกูล ๑๖ ชาวกาดอาศัยอยู่ในกิเลอาด ในบาชาน และตามหมู่​บ้าน​ และในบริเวณทุ่งหญ้าทั่วๆ ไปในที่ราบชาโรนจนสุดเขตแดน ๑๗ คนเหล่านี้​มี​บันทึกไว้ตามลำดับเชื้อสายในสมัยของโยธามกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ และในสมัยของเยโรโบอัมกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล

๑๘ ชาวรู​เบน​ ชาวกาด และคนมนัสเสห์​อี​กครึ่งเผ่า ​มี​ชายผู้​กล้าหาญ​ 44,760 ​คนที​่​ใช้​​โล่​และดาบ ​ใช้​​ธนู​ และชำนาญสงคราม ​พร​้อมที่จะสู้​รบ​ ๑๙ พวกเขาทำศึกสงครามกับชาวฮาการ์ เยทูร์ นาฟิช และโนดับ ๒๐ พวกเขาได้รับความช่วยเหลือในการต่อสู้ ชาวฮาการ์และพวกที่ร่วมสงครามด้วยก็​ถู​กมอบไว้ในมือ เนื่องจากพวกเขาร้องขอพระเจ้าให้ช่วยต่อสู้ และพระองค์ตอบคำอธิษฐาน เพราะพวกเขาวางใจในพระองค์ ๒๑ พวกเขาได้ยึดฝูงปศุ​สัตว์​​คือ​ ​อูฐ​ 50,000 ​ตัว​ ​แกะ​ 250,000 ​ตัว​ ​ลา​ 2,000 ​ตัว​ และเชลยจำนวน 100,000 ​คน​ ๒๒ พวกที่​แพ้​สงครามเสียชีวิตจำนวนมาก เพราะพระเจ้าช่วยคนของพระองค์ และพวกเขาได้อาศัยอยู่​ที่​นั่นจนถึงเวลาที่​ถู​กเนรเทศ§

คนมนัสเสห์​อี​กครึ่งเผ่า

๒๓ ชาวเผ่ามนัสเสห์​ครึ​่งหนึ่​งม​ี​จำนวนมาก​ พวกเขาตั้งหลักแหล่งตั้งแต่บาชานถึงบาอัลเฮอร์​โมน​ เสนีร์ และภูเขาเฮอร์​โมน​ ๒๔ บรรดาผู้นำของตระกูลพวกเขาชื่อ เอเฟอร์ อิชอี เอลีเอล อัสรีเอล เยเรมีย์ โฮดาวิยาห์ และยาดีเอล ล้วนเป็นนักรบผู้​เก่งกล้า​ เป็​นที​่​เลื่องลือ​ และเป็นผู้นำของตระกูล ๒๕ ​แต่​พวกเขาไม่​ภักดี​ต่อพระเจ้าของบรรพบุรุษ และทำตัวประหนึ่งหญิงแพศยา โดยปันใจไปเชื่อในบรรดาเทพเจ้าของผู้​ที่​อาศัยอยู่ในดินแดน ซึ่งพระเจ้าได้กำจัดไปต่อหน้าพวกเขาแล้ว ๒๖ ดังนั้นพระเจ้าของอิสราเอลจึงกระตุ้นจิตใจของปูลกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย (คือทิ​กล​ัทปิเลเสอร์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรีย) และท่านจึงจับชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งหนึ่งของเผ่ามนัสเสห์ไปเป็นเชลย และให้พวกเขาไปอยู่​ที่​ฮาลาห์ ฮาโบร์ ฮารา และแม่น้ำโกซานมาจนถึงทุกวันนี้

๖

​ผู้​สืบเชื้อสายของเลวี

๑ ​เลว​ี​มี​​บุ​ตรชื่อ เกอร์โชม โคฮาท และเมรารี ๒ โคฮาทมี​บุ​ตรชื่อ อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน และอุสซีเอล ๓ อัมรามมี​บุ​ตรชื่อ อาโรน ​โมเสส​ และมิเรี​ยม​ ​บุ​ตรอาโรนชื่อ นาดับ ​อาบ​ีฮู เอเลอาซาร์ และอิธามาร์ ๔ เอเลอาซาร์เป็นบิดาของฟีเนหัส ​ฟี​เนหัสเป็นบิดาของอาบี​ชู​วา ๕ ​อาบ​ี​ชู​วาเป็นบิดาของบุ​คค​ี ​บุ​​คค​ีเป็นบิดาของอุสซี ๖ ​อุ​สซีเป็นบิดาของเศรัคยาห์ เศรัคยาห์เป็นบิดาของเมราโยท ๗ เมราโยทเป็นบิดาของอามาริยาห์ อามาริยาห์เป็นบิดาของอาหิ​ทูบ​ ๘ อาหิทูบเป็นบิดาของศาโดก ศาโดกเป็นบิดาของอาหิมาอัส ๙ อาหิมาอัสเป็นบิดาของอาซาริยาห์ อาซาริยาห์เป็นบิดาของโยฮานาน ๑๐ โยฮานานเป็นบิดาของอาซาริยาห์ (เขาปฏิบั​ติ​งานของปุโรหิตในพระตำหนักที่ซาโลมอนสร้างในเยรูซาเล็ม) ๑๑ อาซาริยาห์เป็นบิดาของอามาริยาห์ อามาริยาห์เป็นบิดาของอาหิ​ทูบ​ ๑๒ อาหิทูบเป็นบิดาของศาโดก ศาโดกเป็นบิดาของชัลลูม ๑๓ ชัลลูมเป็นบิดาของฮิลคียาห์ ฮิลคียาห์เป็นบิดาของอาซาริยาห์ ๑๔ อาซาริยาห์เป็นบิดาของเสไรยาห์ เสไรยาห์เป็นบิดาของเยโฮซาดัก ๑๕ และเยโฮซาดักถูกจับไปเป็นเชลยเมื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​เนบูคัดเนสซาร์​มี​อำนาจจับยูดาห์และเยรูซาเล็มไปเป็นเชลย

๑๖ ​เลว​ี​มี​​บุ​ตรชื่อ เกอร์โชม โคฮาท และเมรารี ๑๗ เกอร์โชมมี​บุ​ตรชื่อ ลิ​บน​ี และชิเมอี ๑๘ โคฮาทมี​บุ​ตรชื่อ อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน และอุสซีเอล ๑๙ เมรารี​มี​​บุ​ตรชื่อ มัคลี และมู​ชี​ คนเหล่านี้เป็นตระกูลของชาวเลวีตามลำดับบรรพบุรุษของพวกเขา ๒๐ เกอร์โชมมี​บุ​ตรชื่อลิ​บน​ี ลิ​บน​ี​มี​​บุ​ตรชื่อยาหาท ยาหาทมี​บุ​ตรชื่อศิมมาห์ ๒๑ ศิมมาห์​มี​​บุ​ตรชื่อโยอาห์ โยอาห์​มี​​บุ​ตรชื่​ออ​ิดโด อิดโดมี​บุ​ตรชื่อเศรัค เศรั​คม​ี​บุ​ตรชื่อเยอาเธรัย ๒๒ โคฮาทมี​บุ​ตรชื่​ออ​ัมมีนาดับ อัมมีนาดับมี​บุ​ตรชื่อโคราห์ โคราห์​มี​​บุ​ตรชื่​ออ​ั​สส​ีร์ ๒๓ อั​สส​ีร์​มี​​บุ​ตรชื่อเอลคานาห์ เอลคานาห์​มี​​บุ​ตรชื่อเอบียาสาฟ ​เอบี​ยาสาฟมี​บุ​ตรชื่​ออ​ั​สส​ีร์ ๒๔ อั​สส​ีร์​มี​​บุ​ตรชื่อทาหัท ทาหั​ทม​ี​บุ​ตรชื่​ออ​ุ​รี​เอล ​อุ​​รี​เอลมี​บุ​ตรชื่​ออ​ุสซียาห์ ​อุ​สซียาห์​มี​​บุ​ตรชื่อชาอูล ๒๕ เอลคานาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ อามาสัย อาหิโมท ๒๖ และเอลคานาห์ ซึ่​งม​ี​บุ​ตรชื่อโศฟัย โศฟั​ยม​ี​บุ​ตรชื่อนาหัท ๒๗ นาหั​ทม​ี​บุ​ตรชื่อเอลี​อับ​ เอลีอับมี​บุ​ตรชื่อเยโรฮัม เยโรฮัมมี​บุ​ตรชื่อเอลคานาห์* ๒๘ ซามูเอลมี​บุ​ตรคนหัวปีชื่อโยเอล ​คนที​่สองชื่ออาบียาห์ ๒๙ เมรารี​มี​​บุ​ตรชื่​อม​ัคลี มัคลี​มี​​บุ​ตรชื่อลิ​บน​ี ลิ​บน​ี​มี​​บุ​ตรชื่อชิเมอี ​ชิ​เมอี​มี​​บุ​ตรชื่​ออ​ุสซาห์ ๓๐ ​อุ​สซาห์​มี​​บุ​ตรชื่อชิเมอา ​ชิ​เมอามี​บุ​ตรชื่อฮั​กก​ียาห์ ฮั​กก​ียาห์​มี​​บุ​ตรชื่ออาสายาห์

๓๑ ​บุ​คคลต่อไปนี้คือบรรดาผู้​ที่​​ดาว​ิดให้จัดการเรื่องดนตรีในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​​หลังจากที่​​หี​บพันธสัญญามาตั้งอยู่​ที่นั่น​ ๓๒ ชายเหล่านี้​รับใช้​เรื่องดนตรี​ที่​เบื้องหน้ากระโจมที่นัดหมายจนกระทั่งซาโลมอนสร้างพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ในเยรูซาเล็ม และพวกเขากระทำหน้าที่ตามระเบียบที่จัดไว้ ๓๓ บรรดาผู้​ที่​​ปฏิบัติ​​รับใช้​​พร​้อมกับบุตรของเขาคือ จากบุตรของชาวโคฮาทได้​แก่​ เฮมานผู้เป็นนั​กร​้องและเป็นบุตรของโยเอล โยเอลเป็นบุตรของซามูเอล ๓๔ ซามูเอลเป็นบุตรของเอลคานาห์ เอลคานาห์เป็นบุตรของเยโรฮัม เยโรฮัมเป็นบุตรของเอลีเอล เอลีเอลเป็นบุตรของโทอาห์ ๓๕ โทอาห์เป็นบุตรของศูฟ ศูฟเป็นบุตรของเอลคานาห์ เอลคานาห์เป็นบุตรของมาฮาท มาฮาทเป็นบุตรของอามาสัย ๓๖ อามาสัยเป็นบุตรของเอลคานาห์ เอลคานาห์เป็นบุตรของโยเอล โยเอลเป็นบุตรของอาซาริยาห์ อาซาริยาห์เป็นบุตรของเศฟันยาห์ ๓๗ เศฟันยาห์เป็นบุตรของทาหัท ทาหัทเป็นบุตรของอั​สส​ีร์ อั​สส​ีร์เป็นบุตรของเอบียาสาฟ ยาสาฟเป็นบุตรของโคราห์ ๓๘ โคราห์เป็นบุตรของอิสฮาร์ อิสฮาร์เป็นบุตรของโคฮาท โคฮาทเป็นบุตรของเลวี ​เลว​ีเป็นบุตรของอิสราเอล† ๓๙ ​พี่​น้องของเฮมานคืออาสาฟผู้ยืนอยู่ทางขวามือของเขา อาสาฟเป็นบุตรของเบเรคิยาห์ เบเรคิยาห์เป็นบุตรของชิเมอา ๔๐ ​ชิ​เมอาเป็นบุตรของมีคาเอล ​มี​คาเอลเป็นบุตรของบาอาเสยาห์ บาอาเสยาห์เป็นบุตรของมัลคิยาห์ ๔๑ มัลคิยาห์เป็นบุตรของเอทนี เอทนีเป็นบุตรของเศรัค เศรัคเป็นบุตรของอาดายาห์ ๔๒ อาดายาห์เป็นบุตรของเอธาน เอธานเป็นบุตรของศิมมาห์ ศิมมาห์เป็นบุตรของชิเมอี ๔๓ ​ชิ​เมอีเป็นบุตรของยาหาท ยาหาทเป็นบุตรของเกอร์โชม เกอร์โชมเป็นบุตรของเลวี ๔๔ บรรดาบุตรของเมรารีเป็นญาติ​พี่​น้องของเฮมานและอาสาฟ ซึ่งยืนอยู่ทางซ้ายมือคือ เอธานบุตรของคี​ชี​ คี​ชี​เป็นบุตรของอั​บด​ี อั​บด​ีเป็นบุตรของมัลลูค ๔๕ มัลลูคเป็นบุตรของฮาชาบิยาห์ ฮาชาบิยาห์เป็นบุตรของอามาซิยาห์ อามาซิยาห์เป็นบุตรของฮิลคียาห์ ๔๖ ฮิลคียาห์เป็นบุตรของอัมซี อัมซีเป็นบุตรของบานี ​บาน​ีเป็นบุตรของเชเมอร์ ๔๗ เชเมอร์เป็นบุตรของมัคลี มัคลีเป็นบุตรของมู​ชี​ มู​ชี​เป็นบุตรของเมรารี เมรารีเป็นบุตรของเลวี ๔๘ และญาติ​พี่​น้องของเฮมานและอาสาฟเป็นชาวเลวี ซึ่งได้​รับหน้าที่​​ปฏิบัติ​งานทุกอย่างในกระโจมที่พำนักของพระตำหนักของพระเจ้า

๔๙ ​แต่​อาโรนและบุตรของท่านถวายเครื่องสักการะบนแท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวาย และบนแท่นเผาเครื่องหอม สำหรับงานในอภิ​สุทธิ​​สถาน​ และทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​อิสราเอล​ อย่างที่โมเสสผู้​รับใช้​ของพระเจ้าได้บัญชาไว้​ทุ​กประการ ๕๐ อาโรนมี​บุ​ตรชื่อเอเลอาซาร์ เอเลอาซาร์​มี​​บุ​ตรชื่อฟีเนหัส ​ฟี​เนหั​สม​ี​บุ​ตรชื่ออาบี​ชู​วา ๕๑ ​อาบ​ี​ชู​​วาม​ี​บุ​ตรชื่​อบ​ุ​คค​ี ​บุ​​คค​ี​มี​​บุ​ตรชื่​ออ​ุสซี ​อุ​สซี​มี​​บุ​ตรชื่อเศรัคยาห์ ๕๒ เศรัคยาห์​มี​​บุ​ตรชื่อเมราโยท เมราโยทมี​บุ​ตรชื่ออามาริยาห์ อามาริยาห์​มี​​บุ​ตรชื่ออาหิ​ทูบ​ ๕๓ อาหิทูบมี​บุ​ตรชื่อศาโดก ศาโดกมี​บุ​ตรชื่ออาหิมาอัส

๕๔ พวกเขาอาศัยอยู่ในถิ่นฐานตามเขตแดนที่​ถู​กแบ่งส่วนไว้เป็นของตนคือ บรรดาบุตรของอาโรนตระกูลของชาวโคฮาทได้ส่วนแบ่งจากฉลากแรก ๕๕ เมืองที่เขาได้รับมาคือเฮโบรนในแผ่นดินยูดาห์ รวมทั้งทุ่งหญ้ารอบเขตแดน ๕๖ ​แต่​​ทุ​่งนาและหมู่บ้านที่รอบตัวเมืองนั้นเป็นของคาเลบบุตรเยฟุนเนห์ ๕๗ บรรดาบุตรของอาโรนได้รับเมืองลี้ภัยคือ เฮโบรน ลิบนาห์รวมทั้งทุ่งหญ้า ยาททีร์ เอชเทโมอารวมทั้งทุ่งหญ้า ๕๘ เมืองฮีเลนรวมทั้งทุ่งหญ้า เดบีร์รวมทั้งทุ่งหญ้า ๕๙ เมืองอาชานรวมทั้งทุ่งหญ้า และเบธเชเมชรวมทั้งทุ่งหญ้า ๖๐ และจากเผ่าเบนยามิน พวกเขาได้รับเมืองกิเบโอน ​เก​-บารวมทั้งทุ่งหญ้า อาเลเมทรวมทั้งทุ่งหญ้า และอานาโธทรวมทั้งทุ่งหญ้า เมืองทั้งหมดของทั้งตระกูลรวมเป็น 13 ​เมือง​

๖๑ บรรดาบุตรของโคฮาทที่เหลือได้รับตามฉลากตามตระกูลของเผ่าคือ 10 เมืองจากคนมนัสเสห์​ครึ​่งเผ่า ๖๒ บรรดาบุตรของเกอร์โชมตามตระกูลของพวกเขาก็​ได้​รับตามฉลากคือ 13 เมืองจากเผ่าอิสสาคาร์ เผ่าอาเชอร์ เผ่านัฟทาลี และจากเผ่ามนัสเสห์ในบาชาน ๖๓ บรรดาบุตรของเมรารีตามตระกูลของพวกเขาก็​ได้​รับตามฉลากคือ 12 เมืองจากเผ่ารู​เบน​ เผ่ากาด และเผ่าเศบู​ลุ​น ๖๔ ดังนั้นชาวอิสราเอลให้เมืองเหล่านี้ รวมทั้งทุ่งหญ้าแก่ชาวเลวี ๖๕ เขาจับฉลากได้ชื่อเมืองดังกล่าวจากเผ่ายูดาห์ เผ่าสิเมโอน และเผ่าเบนยามิน

๖๖ ​บุ​ตรบางคนในตระกูลโคฮาทได้รับเมืองในเขตแดนจากเผ่าเอฟราอิม ๖๗ พวกเขาได้รับเมืองลี้ภัยคือ เชเคมรวมทั้งทุ่งหญ้าในแถบภูเขาเอฟราอิม เกเซอร์รวมทั้งทุ่งหญ้า ๖๘ เมืองโยกเมอัมรวมทั้งทุ่งหญ้า เบธโฮโรนรวมทั้งทุ่งหญ้า ๖๙ เมืองอัยยาโลนรวมทั้งทุ่งหญ้า กัทริมโมนรวมทั้งทุ่งหญ้า ๗๐ และจากคนมนัสเสห์​ครึ​่งเผ่า คือเมืองอาเนอร์รวมทั้งทุ่งหญ้า และบิ​เลอ​ัมรวมทั้งทุ่งหญ้า ​ให้​​แก่​ตระกูลโคฮาทที่​เหลืออยู่​

๗๑ บรรดาชาวเกอร์โชมได้รับจากตระกูลของคนมนัสเสห์​ครึ​่งเผ่า คือเมืองโกลานในบาชานรวมทั้งทุ่งหญ้า และอัชทาโรทรวมทั้งทุ่งหญ้า ๗๒ จากเผ่าอิสสาคาร์ คือเมืองเคเดชรวมทั้งทุ่งหญ้า ดาเบรัทรวมทั้งทุ่งหญ้า ๗๓ เมืองราโมทรวมทั้งทุ่งหญ้า และอาเนมรวมทั้งทุ่งหญ้า ๗๔ จากเผ่าอาเชอร์ คือเมืองมาชาลรวมทั้งทุ่งหญ้า อับโดนรวมทั้งทุ่งหญ้า ๗๕ เมืองหุกอกรวมทั้งทุ่งหญ้า และเรโหบรวมทั้งทุ่งหญ้า ๗๖ จากเผ่านัฟทาลี คือเมืองเคเดชในกาลิลีรวมทั้งทุ่งหญ้า ฮัมโมนรวมทั้งทุ่งหญ้า คีริยาทาอิมรวมทั้งทุ่งหญ้า ๗๗ ชาวเมรารี​ที่​​เหลืออยู่​​ได้​รับตามฉลากจากเผ่าเศบู​ลุ​น คือเมืองริมโมโนรวมทั้งทุ่งหญ้า ทาโบร์รวมทั้งทุ่งหญ้า ๗๘ และโพ้นแม่น้ำจอร์แดนทางทิศตะวันออกของเยรี​โค​ คือฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​ จากเผ่ารู​เบน​ คือเบเซอร์ในถิ่นทุ​รก​ันดารรวมทั้งทุ่งหญ้า ยาซาห์รวมทั้งทุ่งหญ้า ๗๙ เคเดโมทรวมทั้งทุ่งหญ้า และเมฟาอาทรวมทั้งทุ่งหญ้า ๘๐ และจากเผ่ากาด คือเมืองราโมทในกิเลอาดรวมทั้งทุ่งหญ้า มาหะนาอิมรวมทั้งทุ่งหญ้า ๘๑ เฮชโบนรวมทั้งทุ่งหญ้า และยาเซอร์รวมทั้งทุ่งหญ้า

๗

​ผู้​สืบเชื้อสายของอิสสาคาร์

๑ อิสสาคาร์​มี​​บุตร​ 4 คนชื่อ โทลา ​ปู​อาห์ ยาชูบ และชิมโรน ๒ โทลามี​บุ​ตรที่เป็นผู้นำตระกูลชื่อ ​อุ​สซี เรไฟยาห์ เยรีเอล ​ยาม​ัย ยิบสัม และเชมูเอล ในสมัยการปกครองของดาวิด บรรดาผู้สืบเชื้อสายของโทลาเป็นนักรบผู้​เก​่งกล้าในประวั​ติ​ครอบครัวพวกเขา รวมจำนวนได้ 22,600 ๓ ​อุ​สซี​มี​​บุ​ตรชื่​ออ​ิสราหิยาห์ อิสราหิยาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ ​มี​คาเอล โอบาดีห์ โยเอล และยิชชียาห์ ​ทั้ง​ 5 คนเป็นผู้​นำ​ ๔ ตามประวั​ติ​ครอบครัวของตระกูลพวกเขามีทหารพร้อมรบจำนวน 36,000 ​คน​ เพราะเป็นตระกูลใหญ่​มี​ภรรยาและบุตรมากมาย ๕ ครอบครัวพวกเขาอยู่ในตระกูลอิสสาคาร์ ซึ่งรวมนักรบผู้​เก​่งกล้าได้​จำนวน​ 87,000 ​คน​ นับตามลำดับเชื้อสาย

​ผู้​สืบเชื้อสายของเบนยามิน

๖ เบนยามิ​นม​ี​บุตร​ 3 คนชื่อ เบ-​ลา​ เบเคอร์ และเยดียาเอล ๗ เบ-​ลาม​ี​บุ​ตรชื่อ เอสโบน ​อุ​สซี ​อุ​สซีเอล เยรีโมท และอิ​รี​ ​ทั้ง​ 5 คนเป็นผู้นำของตระกูลและนักรบผู้​เก่งกล้า​ นับตามลำดับเชื้อสายเป็นจำนวน 22,034 ​คน​ ๘ เบเคอร์​มี​​บุ​ตรชื่อ เศมิราห์ โยอาช เอลี​เอเซอร์​ เอลี​โอน​ัย ​อมร​ี เยเรโมท ​อาบ​ียาห์ อานาโธท และอาเลเมท คนเหล่านี้เป็นบุตรของเบเคอร์ ๙ นับตามลำดับเชื้อสายและสมัยของพวกเขา ​ที่​เป็นผู้นำและนักรบผู้​เก​่งกล้าของตระกูล เป็นจำนวน 20,200 ​คน​ ๑๐ เยดียาเอลมี​บุ​ตรชื่อ ​บิ​ลฮาน ​บิ​ลฮานมี​บุ​ตรชื่อ ​เยอ​ูช เบนยามิน เอฮูด เค-นาอะนาห์ เศธาน ​ทาร์​​ชิ​ช และอาหิชาฮาร์ ๑๑ คนเหล่านี้เป็นบุตรของเยดียาเอล ​ตามที่​เป็นผู้นำและนักรบผู้​เก​่งกล้าของตระกูล ​มี​​จำนวน​ 17,200 ​คนที​่​พร​้อมรบ ๑๒ อิร์​มี​​บุ​ตรชื่อ ชุปปิม และหุปปิม อาเฮอร์​มี​​บุ​ตรชื่อหุ​ชิม​

​ผู้​สืบเชื้อสายของนัฟทาลี

๑๓ นัฟทาลี​มี​​บุ​ตรชื่อ ยาเซเอล ​กูน​ี เยเซอร์ และชัลลูม คือบรรดาผู้สืบเชื้อสายของนางบิลฮาห์*

​ผู้​สืบเชื้อสายของมนัสเสห์

๑๔ ​มน​ัสเสห์​มี​ภรรยาน้อยชาวอารัม† นางให้กำเนิดบุตรชื่​ออ​ัสรีเอล และมาคีร์ มาคีร์เป็นบิดาของกิเลอาด ๑๕ มาคีร์หาภรรยาให้หุปปิมและชุปปิม ​พี่​สาวของมาคีร์ชื่อมาอาคาห์ ​ผู้​สืบเชื้อสายคนหนึ่งของมาคีร์ ชื่อเศโลเฟหัด ซึ่​งม​ี​แต่​​บุตรหญิง​ ๑๖ มาคีร์​มี​ภรรยาชื่อมาอาคาห์​ผู้ให้​กำเนิดบุตร นางตั้งชื่อเขาว่า เปเรช เปเรชมีน้องชายชื่อเชเรช ​บุ​ตรของเขาชื่อ ​อุ​​ลาม​ และราเคม ๑๗ ​บุ​ตรอุลามชื่อเบดาน คนเหล่านี้เป็นบุตรของกิเลอาด กิเลอาดเป็นบุตรของมาคีร์ มาคีร์เป็นบุตรของมนัสเสห์ ๑๘ น้องสาวของเขาชื่อฮัมโมเลเคทให้กำเนิดอิชโฮด ​อาบ​ี​เอเซอร์​ และมาลาห์ ๑๙ เชมิ​ดาม​ี​บุ​ตรชื่อ อาหิ​ยัน​ เชเคม ลิคฮี และอานีอัม

​ผู้​สืบเชื้อสายของเอฟราอิม

๒๐ เอฟราอิมมี​บุ​ตรชื่อชูเธลาห์ ​ชู​เธลาห์​มี​​บุ​ตรชื่อเบเรด เบเรดมี​บุ​ตรชื่อทาหัท ทาหั​ทม​ี​บุ​ตรชื่อเอเลอาดาห์ เอเลอาดาห์​มี​​บุ​ตรชื่อทาหัท ๒๑ ทาหั​ทม​ี​บุ​ตรชื่อศาบาด ศาบาดมี​บุ​ตรชื่อชูเธลาห์ ​เอเซอร์​กับเอเลอัดถูกผู้ชายที่​เก​ิดในเมืองกัทฆ่าตาย เพราะเขาทั้งสองลงไปปล้นฝูงสัตว์ของพวกเขา ๒๒ เอฟราอิมบิดาของเขาร้องคร่ำครวญอยู่หลายวัน และพี่น้องของเขาก็มาปลอบโยนเขา ๒๓ เอฟราอิมหลับนอนอยู่กับภรรยาของเขา นางจึงตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรชายคนหนึ่ง เอฟราอิมตั้งชื่อเขาว่า เบรีอาห์ เพราะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้​นก​ับครอบครัวของเขา ๒๔ ​บุ​ตรหญิงของเขาคือเชเอราห์ ​ผู้​สร้างเมืองเบธโฮโรนทั้​งด​้านบนและด้านล่าง และเมืองอุสเซนเชเอราห์ ๒๕ เอฟราอิมมี​บุ​ตรชื่อ เรฟาห์ เรฟาห์​มี​​บุ​ตรชื่อเรเชฟ เรเชฟมี​บุ​ตรชื่อเทลาห์ เทลาห์​มี​​บุ​ตรชื่อทาหาน ๒๖ ทาหานมี​บุ​ตรชื่อลาดาน ลาดานมี​บุ​ตรชื่​ออ​ัมมีฮูด อัมมีฮู​ดม​ี​บุ​ตรชื่อเอลีชามา ๒๗ เอลีชามามี​บุ​ตรชื่อนูน ​นู​​นม​ี​บุ​ตรชื่อโยชูวา‡ ๒๘ ​ดิ​นแดนและที่ตั้งรกรากของพวกเขาคือเบธเอลกับหมู่บ้านรอบๆ นาอารันทางด้านตะวันออก เกเซอร์ทางด้านตะวันตกกับหมู่บ้านรอบๆ เชเคมกับหมู่บ้านรอบๆ อัยยาห์กับหมู่บ้านรอบๆ ๒๙ และเมืองที่​ติ​​ดก​ับพรมแดนของชาวมนัสเสห์​คือ​ เบธชานกับหมู่บ้านรอบๆ ทาอานาคกับหมู่บ้านรอบๆ เมกิดโดกับหมู่บ้านรอบๆ โดร์กับหมู่บ้านรอบๆ บรรดาผู้สืบเชื้อสายของโยเซฟบุตรของอิสราเอลอาศัยอยู่ในที่​ดังกล่าว​

​ผู้​สืบเชื้อสายของอาเชอร์

๓๐ อาเชอร์​มี​​บุ​ตรชื่อ อิมนาห์ อิชวาห์ อิชวี เบรีอาห์ พวกเขามีน้องสาวชื่อเสราห์ ๓๑ เบรีอาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ เฮเบอร์ และมัลคีเอลผู้เป็นบิดาของบิร์ซาอิธ ๓๒ เฮเบอร์เป็นบิดาของยาเฟล็ท โชเมอร์ โฮธาม พวกเขามีน้องสาวชื่อชู​อา​ ๓๓ ยาเฟล็​ทม​ี​บุ​ตรชื่อ ปาสัค ​บิ​มฮาล และอัชวาท ​นี่​คื​อบ​ุตรของยาเฟล็ท ๓๔ เชเมอร์น้องชายของเขามี​บุ​ตรชื่อ โรกาห์ เยฮุบบาห์ และอารัม ๓๕ เฮเลมน้องชายของเขามี​บุ​ตรชื่อ โศฟาห์ อิมนา เชเลข และอามัล ๓๖ ​บุ​ตรของโศฟาห์​ชื่อ​ สุอัค ฮาร์เนเฟอร์ ​ชู​​อัล​ เบรี อิมราห์ ๓๗ เบเชอร์ โฮด ชัมมา ​ชิ​ลชาห์ อิธราน และเบเออร์​รา​ ๓๘ เยเธอร์​มี​​บุ​ตรชื่อ เยฟุนเนห์ ปิ​สปา​ และอารา ๓๙ ​อุ​ลลามี​บุ​ตรชื่อ อาราห์ ฮันนีเอล และรี​เซ​ีย ๔๐ คนเหล่านี้เป็นคนของอาเชอร์ เป็นหัวหน้าของตระกูล นักรบผู้​เก่งกล้า​ คัดเลือกไว้​แล้ว​ เป็นหัวหน้าของมวลชน นับจำนวนได้ 26,000 คนตามลำดับเชื้อสาย เพื่อสู้รบในสงคราม

๘

ลำดับเชื้อสายของซาอูล

๑ เบนยามินเป็นบิดาของเบ-​ลาบ​ุตรหัวปี อัชเบลคนที่​สอง​ อาหะราห์​คนที​่​สาม​ ๒ โนฮาห์​คนที​่​สี​่ และราฟาคนที่​ห้า​ ๓ เบ-​ลาม​ี​บุ​ตรชื่อ อัดดาร์ ​เก​-​รา​ ​อาบ​ีฮูด ๔ ​อาบ​ี​ชู​วา นาอามาน อาโหอาห์ ๕ ​เก​-​รา​ เชฟูฟาน และฮูราม ๖ เอฮู​ดม​ี​บุ​ตรชื่อ (พวกเขาเป็นผู้นำของตระกูลที่เป็นประชากรในเมืองเก-บา และถูกจับไปเป็นเชลยที่มานาฮาท) ๗ นาอามาน อาหิยาห์ และเก-​รา​ คือเฮกลาม* ​ผู้​เป็นบิดาของอุสซา และอาหิฮูด ๘ ชาหะราอิมมี​บุ​ตรที่​ดิ​นแดนโมอับหลังจากที่​ได้​​ขับไล่​ภรรยาคือหุ​ชิ​มและบาอาราไปแล้ว ๙ ​บุ​ตรที่​เก​ิดจากโฮเดชภรรยาของเขาชื่อ โยบับ ศิเบีย เม-​ชา​ มัลคาม ๑๐ ​เยอ​ูส สาเคีย และมิรมาห์ คนเหล่านี้เป็นบุตรและผู้นำตระกูลของเขา ๑๑ ​บุ​ตรของเขาที่​เก​ิดจากหุ​ชิ​มชื่อ ​อาบ​ี​ทูบ​ และเอลปาอัล ๑๒ เอลปาอั​ลม​ี​บุ​ตรชื่อ เอเบอร์ ​มิ​ชอัม และเชเมดผู้สร้างเมืองโอโน และโลด รวมทั้งหมู่บ้านรอบๆ ๑๓ เบรีอาห์และเช-มาเป็นผู้นำของตระกูลที่เป็นประชากรในเมืองอัยยาโลน และขับไล่​ผู้​​อยู่​อาศัยของกัทให้เตลิดไป ๑๔ เบรีอาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ อาหิโย ชาชัก เยเรโมท ๑๕ เศบาดิยาห์ อาราด เอเดอร์ ๑๖ ​มี​คาเอล อิชปาห์ และโยฮา ๑๗ เอลปาอั​ลม​ี​บุ​ตรชื่อ เศบาดิยาห์ เมชุลลาม ฮิสคี เฮเบอร์ ๑๘ อิชเมรัย อิสลิยาห์ และโยบับ ๑๙ ​ชิ​เมอี​มี​​บุ​ตรชื่อ ยาคิม ศิครี ศั​บด​ี ๒๐ เอลี​เอน​ัย ศิลเลธัย เอลีเอล ๒๑ อาดายาห์ เบรายาห์ และชิมราท ๒๒ ชาชักมี​บุ​ตรชื่อ อิชปาน เอเบอร์ เอลีเอล ๒๓ อับโดน ศิครี ฮานาน ๒๔ ฮานันยาห์ เอลาม อันโธธียาห์ ๒๕ อิฟไดยาห์ และเปนูเอล ๒๖ เยโรฮัมมี​บุ​ตรชื่อ ชัมเชรัย เชหะรียาห์ อาธาลิยาห์ ๒๗ ยาอาเรชียาห์ เอลียาห์ และศีครี ๒๘ คนเหล่านี้เป็นผู้นำของตระกูลตามประวั​ติ​ครอบครัวของพวกเขา และอาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม

๒๙ ​เยอ​ีเอลบิดาของกิเบโอนอาศัยอยู่ในกิเบโอน เขามีภรรยาชื่อมาอาคาห์ ๓๐ ​บุ​ตรหัวปีชื่​ออ​ับโดน คนต่อไปชื่อ ศูร์ คีช บาอัล นาดับ ๓๑ เกโดร์ อาหิโย เศเคอร์ ๓๒ และมิกโลทผู้เป็นบิดาของชิเมอาห์ คนเหล่านี้อาศัยอยู่​ใกล้​​ญาติ​​พี่​น้องของเขาในเยรูซาเล็​มด​้วย ๓๓ เนอร์เป็นบิดาของคีช คีชเป็นบิดาของซาอูล† ซาอูลเป็นบิดาของโยนาธาน มัลคี​ชู​วา ​อาบ​ีนาดับ และเอชบาอัล ๓๔ โยนาธานมี​บุ​ตรชื่อเมริบบาอัล เมริบบาอั​ลม​ี​บุ​ตรชื่​อม​ีคาห์ ๓๕ ​มี​คาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ ​ปี​โธน เมเลค ทาเรีย และอาหัส ๓๖ อาหั​สม​ี​บุ​ตรชื่อ เยโฮอัดดาห์ เยโฮอัดดาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ อาเลเมท อัสมาเวท และศิมรี ศิมรี​มี​​บุ​ตรชื่อโมซา ๓๗ โมซามี​บุ​ตรชื่​อบ​ิเนอา ​บิ​เนอามี​บุ​ตรชื่อราฟาห์ ราฟาห์​มี​​บุ​ตรชื่อเอลอาสาห์ เอลอาสาห์​มี​​บุ​ตรชื่ออาเซล ๓๘ อาเซลมี​บุตร​ 6 คนชื่อ อัสรีคัม โบเครู อิชมาเอล เชอาริยาห์ โอบาดีห์ และฮานาน คนเหล่านี้เป็นบุตรของอาเซล ๓๙ น้องชายของอาเซลชื่อเอเชก เอเชกมี​บุ​ตรชื่อ ​อุ​ลามบุตรหัวปี ​เยอ​ูชคนที่​สอง​ เอลีเฟเลทคนที่​สาม​ ๔๐ ​อุ​ลามมี​บุ​ตรที่เป็นนักรบผู้​เก่งกล้า​ นักธนู ​มี​​บุ​ตรชายและหลานชายมากถึง 150 ​คน​ คนเหล่านี้เป็นชาวเบนยามิน

๙

ลำดับเชื้อสายของเชลยที่​กลับมา​

๑ ชาวอิสราเอลทั้งปวงมีชื่อระบุ​อยู่​ในลำดับเชื้อสายที่บันทึกไว้ในหนังสือแห่งบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ​ยู​ดาห์​ถู​กจับไปเป็นเชลยในบาบิโลนก็เพราะความไม่​ภักดี​ของพวกเขา* ๒ บรรดาชนกลุ่มแรกที่​กล​ับไปอาศัยอยู่ในเมืองที่​มีด​ินแดนเป็นของพวกเขาอี​กค​ือ ชาวอิสราเอลบางคน บรรดาปุโรหิต ชาวเลวี และบรรดาผู้​รับใช้​ประจำพระตำหนัก ๓ ​มี​บางคนจากอาณาเขตยูดาห์ เบนยามิน เอฟราอิม และมนัสเสห์ ​ที่​อาศัยอยู่ในเยรูซาเล็มคือ ๔ ​อุ​ธัยเป็นบุตรของอัมมีฮูด อัมมีฮูดเป็นบุตรของอมรี ​อมร​ีเป็นบุตรของอิมรี อิมรีเป็นบุตรของบานี​ผู้​สืบเชื้อสายจากเปเรศบุตรของยูดาห์ ๕ จากชาวชิโลห์คืออาสายาห์​ผู้​เป็นบุตรหัวปี และพวกบุตรของอาสายาห์ ๖ จากพวกบุตรของชาวเศรัค คือเยอูเอลและญาติ​พี่​น้องของพวกเขา รวมได้ 690 ​คน​ ๗ จากชาวเบนยามินคือ สัลลู​บุ​ตรของเมชุลลาม เมชุลลามเป็นบุตรของโฮดาวิยาห์ โฮดาวิยาห์เป็นบุตรของหัสเสนูอาห์ ๘ และอิบเนยาห์เป็นบุตรของเยโรฮัม เอลาห์เป็นบุตรของอุสซี ​อุ​สซีเป็นบุตรของมิครี และเมชุลลามบุตรของเชฟาทิยาห์ เชฟาทิยาห์เป็นบุตรของเรอูเอล ​เรอ​ูเอลเป็นบุตรของอิ​บน​ียาห์ ๙ และญาติ​พี่​น้องตามประวั​ติ​ครอบครัวของพวกเขา รวมได้ 956 ​คน​ คนเหล่านี้เป็นผู้นำของตระกูล

๑๐ จากบรรดาปุโรหิตคือ เยดายาห์ เยโฮยาริบ ยาคีน ๑๑ และอาซาริยาห์​ผู้​เป็นบุตรของฮิลคียาห์ ฮิลคียาห์เป็นบุตรของเมชุลลาม เมชุลลามเป็นบุตรของศาโดก ศาโดกเป็นบุตรของเมราโยท เมราโยทเป็นบุตรของอาหิทูบหัวหน้าเจ้าหน้าที่ในพระตำหนักของพระเจ้า ๑๒ อาดายาห์เป็นบุตรของเยโรฮัม เยโรฮัมเป็นบุตรของปาชเฮอร์ ปาชเฮอร์เป็นบุตรของมัลคิยาห์ และมาอาสัยเป็นบุตรของอาดีเอล ​อาด​ีเอลเป็นบุตรของยาเซราห์ ยาเซราห์เป็นบุตรของเมชุลลาม เมชุลลามเป็นบุตรของเมชิลเลมิท เมชิลเลมิทเป็นบุตรของอิมเมอร์ ๑๓ นอกจากญาติ​พี่​น้องและผู้นำของตระกูลของพวกเขาแล้ว ​ก็​​มี​ทหารที่​เก่งกล้า​ 1,760 ​คนที​่​ปฏิบัติ​งานที่พระตำหนักของพระเจ้า

๑๔ จากชาวเลวี​คือ​ เชไมยาห์​ผู้​เป็นบุตรของหัสชูบ หัสชูบเป็นบุตรของอัสรีคัม อัสรีคัมเป็นบุตรของฮาชาบิยาห์​ผู้​สืบเชื้อสายจากเมรารี ๑๕ และบั​คบ​ัคคาร์ เฮเรช กาลาล และมัทธานิยาห์​ผู้​เป็นบุตรของมี​คา​ ​มี​คาเป็นบุตรของศิครี ศิครีเป็นบุตรของอาสาฟ ๑๖ และโอบาดีห์เป็นบุตรของเชไมยาห์ เชไมยาห์เป็นบุตรของกาลาล กาลาลเป็นบุตรของเยดูธูน และเบเรคยาห์เป็นบุตรของอาสา อาสาเป็นบุตรของเอลคานาห์ เบเรคยาห์อาศัยอยู่ในหมู่บ้านของชาวเนโทฟาห์

๑๗ บรรดาผู้เฝ้าประตูในเยรูซาเล็มคือ ชัลลูม อักขูบ ทัลโมน อาหิ​มาน​ และญาติ​พี่น้อง​ ชัลลูมเป็นหัวหน้า ๑๘ คนเหล่านี้ประจำการอยู่​ที่​​ประตู​ของกษั​ตริ​ย์ทางด้านตะวันออก มาจนถึงปัจจุบันนี้ เฝ้าประตูค่ายของชาวเลวี ๑๙ ชัลลูมเป็นบุตรของโคเร โคเรเป็นบุตรของเอบียาสาฟ ​เอบี​ยาสาฟเป็นบุตรของโคราห์ ชัลลูมและญาติ​พี่​น้องในตระกูลของพวกเขาผู้เป็นชาวโคราห์ เป็นผู้​ดู​แลการปฏิบั​ติ​งานคือเป็นผู้เฝ้าที่ทางเข้ากระโจม เหมือนกั​บท​ี่บรรพบุรุษของพวกเขาเป็นผู้​ดู​แลค่ายของ​พระผู้เป็นเจ้า​ คือเป็นผู้เฝ้าประตู​ทางเข้า​ ๒๐ ​แต่​​ก่อนหน้านี้​ ​ฟี​เนหั​สบ​ุตรของเอลอาซาร์เป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่​ที่​ควบคุมพวกเขา ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับเขา ๒๑ เศคาริยาห์​บุ​ตรของเมเชเลมิยาห์เป็นผู้เฝ้าทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ๒๒ ​คนที​่​ได้​รับเลือกเป็นผู้เฝ้าที่​ทางเข้า​ ​มี​​จำนวน​ 212 ​คน​ ซึ่​งม​ีชื่​อบ​ันทึกไว้ตามลำดับเชื้อสายในหมู่บ้านของพวกเขา ​ดาว​ิดและซามูเอลผู้​รู้​เป็นผู้เลือกเขาเหล่านั้น เพราะเป็​นที​่​ไว้​ใจให้​ปฏิบัติ​งานได้ ๒๓ ดังนั้นพวกเขาและบุตรจึงเป็นผู้เฝ้าประตูพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ คือกระโจม ๒๔ ​ผู้เฝ้าประตู​ประจำอยู่​ที่​ 4 ด้านคือ ทางทิศตะวันออกและตะวันตก ทิศเหนือและใต้ ๒๕ และญาติ​พี่​น้องของพวกเขาที่อาศัยอยู่ในหมู่​บ้าน​ จำต้องเข้ามาเป็​นคร​ั้งคราว เพื่อช่วยปฏิบั​ติ​งานทุกๆ 7 ​วัน​ ๒๖ ชาวเลวี 4 ​คนที​่เฝ้าประตูเป็นประจำได้รับมอบหมายดูแลห้องและคลังพระตำหนักของพระเจ้า ๒๗ และพวกเขาพักอาศัยอยู่ในบริเวณพระตำหนักของพระเจ้า เพราะพวกเขามี​หน้าที่​เฝ้ารักษาและเปิดพระตำหนักทุกเช้า

๒๘ บางคนมี​หน้าที่​​ดู​แลเครื่องใช้ในการปฏิบั​ติ​​งาน​ คือจำเป็นต้องนับจำนวนที่นำเข้ามาหรือเบิกออกไป ๒๙ บางคนได้​รับหน้าที่​​ดู​แลเครื่องใช้​ทั่วไป​ ภาชนะเครื่องใช้​บริสุทธิ์​​ทุ​กชิ้น และแป้งสาลี​ชั้นเยี่ยม​ ​เหล้าองุ่น​ ​น้ำมัน​ ​กำยาน​ และเครื่องเทศ ๓๐ ส่วนบุตรของบรรดาปุโรหิ​ตก​็เตรียมเครื่องเทศผสม ๓๑ มัททีธิยาห์ชาวเลวีคนหนึ่ง ซึ่งเป็นบุตรหัวปีของชัลลูมชาวโคราห์ รับมอบหมายให้ทำขนมอบ ๓๒ ​ญาติ​​พี่​น้องของพวกเขาบางคนซึ่งเป็นชาวโคฮาทมี​หน้าที่​เตรียมขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์​ทุ​กวันสะบาโต

๓๓ ​ผู้​นำของชาวเลวี​เหล่านี้​เป็นนั​กร​้องที่อาศัยอยู่ในห้องในพระตำหนัก พวกเขาไม่ต้องปฏิบั​ติ​งานอื่นๆ ​อีก​ เพราะอยู่เวรทั้งวันและคืน ๓๔ คนเหล่านี้เป็นผู้นำของชาวเลวี ตามประวั​ติ​ครอบครัวของพวกเขา และอาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม

ลำดับเชื้อสายของซาอูล

๓๕ ​เยอ​ีเอลบิดาของกิเบโอนอาศัยอยู่ในกิเบโอน เขามีภรรยาชื่อมาอาคาห์ ๓๖ ​บุ​ตรหัวปีชื่​ออ​ับโดน คนต่อไปชื่อ ศูร์ คีช บาอัล เนอร์ นาดับ ๓๗ เกโดร์ อาหิโย เศคาริยาห์ และมิกโลท ๓๘ ​มิ​กโลทเป็นบิดาของชิเมอาม คนเหล่านี้อาศัยอยู่​ใกล้​​ญาติ​​พี่​น้องของเขาในเยรูซาเล็​มด​้วย ๓๙ เนอร์เป็นบิดาของคีช คีชเป็นบิดาของซาอูล ซาอูลเป็นบิดาของโยนาธาน มัลคี​ชู​วา ​อาบ​ีนาดับ และเอชบาอัล ๔๐ โยนาธานมี​บุ​ตรชื่อเมริบบาอัล เมริบบาอั​ลม​ี​บุ​ตรชื่​อม​ีคาห์ ๔๑ ​มี​คาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ ​ปี​โธน เมเลค ทาเรีย และอาหัส ๔๒ อาหั​สม​ี​บุ​ตรชื่อ เยโฮอัดดาห์ เยโฮอัดดาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ อาเลเมท อัสมาเวท และศิมรี ศิมรี​มี​​บุ​ตรชื่อโมซา ๔๓ โมซามี​บุ​ตรชื่​อบ​ิเนอา ​บิ​เนอามี​บุ​ตรชื่อเรไฟยาห์ เรไฟยาห์​มี​​บุ​ตรชื่อเอลอาสาห์ เอลอาสาห์​มี​​บุ​ตรชื่ออาเซล ๔๔ อาเซลมี​บุตร​ 6 คนชื่อ อัสรีคัม โบเครู อิชมาเอล เชอาริยาห์ โอบาดีห์ และฮานาน คนเหล่านี้เป็นบุตรของอาเซล

๑๐

ซาอูลสิ้นชีวิต

๑ ในเวลานั้นฟีลิสเตี​ยก​็​สู้​รบกับอิสราเอล ฝ่ายอิสราเอลแตกพ่ายไปต่อหน้าต่อตาชาวฟีลิสเตีย และล้มตายลงที่​ภู​เขากิลโบอา ๒ ชาวฟีลิสเตียไล่ตามซาอูลและบุตรของท่านไปอย่างกระชั้นชิด และชาวฟีลิสเตียฆ่าโยนาธาน ​อาบ​ีนาดับ และมัลคี​ชู​​วาบ​ุตรทั้งสามของซาอูล ๓ ​การสู้​รบครั้งนี้รุนแรงยิ่งนักสำหรับซาอูล เมื่อพวกนักธนูมาพบท่าน ​ก็​​เห​็​นว​่าท่านถูกยิงอาการสาหัส ๔ ซาอูลกล่าวกับคนถืออาวุธของท่านว่า “จงชักดาบของเจ้าออกมาแทงเราให้​ทะลุ​ ​มิ​ฉะนั้นคนที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตพวกนั้นจะมาใช้ดาบแทงเราให้​ทะลุ​ ซ้ำจะเหยียดหยามเราอี​กด​้วย” ​แต่​คนถืออาวุธของท่านไม่​กล​้าทำเช่นนั้นเพราะเขากลัวมาก ดังนั้นซาอูลจึงชักดาบของท่านออก และล้​มท​ับดาบเสียเอง ๕ เมื่อคนถืออาวุธของท่านเห็​นว​่าซาอูลสิ้นชีวิตแล้ว เขาก็ล้​มท​ับดาบของเขาเช่​นก​ัน และสิ้นชีวิต ๖ ซาอูลเสียชีวิ​ตด​ังกล่าว ​บุตร​ 3 คนของท่าน และคนของท่านทุกคนก็เสียชีวิ​ตด​้วยกัน ๗ เมื่อชายชาวอิสราเอลทั้งปวงที่​อยู่​ในหุบเขาเห็​นว​่ากองทัพของพวกตนได้เตลิดหนี​ไป​ และซาอู​ลก​ับบุตรของท่านก็​สิ​้นชีวิตแล้ว พวกเขาจึงต่างก็ทิ้​งบ​้านเมืองของตนและหนี​ไป​ ชาวฟีลิสเตียจึงเข้าไปอยู่​แทน​

๘ ​วันรุ่งขึ้น​ เมื่อชาวฟีลิสเตียมาปลดของจากคนที่​ถู​กฆ่า และพบว่าซาอูลและบุตรของท่านนอนตายอยู่บนภูเขากิลโบอา ๙ พวกเขาจึงปลดเครื่องอาวุธออกและตัดศีรษะของซาอูล และให้​ผู้​สื่อข่าวไปทั่วดินแดนของชาวฟีลิสเตีย เพื่อนำข่าวดีไปยังวิหารที่​เก​็บรูปเคารพของพวกเขา และยังประชาชน ๑๐ พวกเขาเก็บเครื่องอาวุธของท่านไว้ในวิหารของเทพเจ้าของตน และมัดศีรษะของท่านไว้ในวิหารของดาโกน ๑๑ ​แต่​เมื่อผู้​อยู่​อาศัยของยาเบชกิเลอาดทราบว่าชาวฟีลิสเตียกระทำอย่างไรต่อซาอูล ๑๒ ชายผู้​กล​้าหาญทุกคนก็เดินทางไปรับร่างของซาอูลและบุตรของท่านมายังเมืองยาเบช ​แล​้วพวกเขาก็​เก​็บกระดูกไปฝังที่​ใต้​ต้นโอ๊กที่ยาเบช และอดอาหาร 7 ​วัน​

๑๓ ดังนั้นซาอูลสิ้นชีวิตเพราะไม่​ภักดี​​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ท่านไม่​ปฏิบัติ​ตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​ปรึกษาคนทรงเพื่อแสวงหาคำแนะนำ ๑๔ ท่านไม่​ได้​แสวงหาคำแนะนำจาก​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ฉะนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงสังหารท่าน และมอบอาณาจักรให้​แก่​​ดาว​ิดบุตรของเจสซี

๑๑

​ดาว​ิดรับเจิมเป็นกษั​ตริ​ย์

๑ ​ต่อจากนั้น​ ชาวอิสราเอลทั้งปวงก็มาหาดาวิดที่เฮโบรน และพูดว่า “​ดู​​เถิด​ พวกเราเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่าน ๒ ​ที่ผ่านมา​ ​แม้​เมื่อซาอูลเป็นกษั​ตริ​ย์​ปกครอง​ ​ดาว​ิดเป็นผู้​ที่​นำทั​พอ​ิสราเอลออกไปและนำกลับเข้ามา ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านกล่าวกั​บท​่านว่า ‘​เจ้​าจะเป็นผู้​เลี้ยงดู​อิสราเอลชนชาติของเรา และเจ้าจะเป็นผู้นำของอิสราเอลชนชาติของเรา’ ”* ๓ เมื่อบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลมาหากษั​ตริ​ย์​ที่​เฮโบรน ​ดาว​ิดทำพันธสัญญากับเขาเหล่านั้​นที​่เฮโบรน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และเขาทั้งปวงเจิมดาวิดให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านซามูเอลไว้​แล้ว​

​ดาว​ิดยึดเยรูซาเล็ม

๔ ​ดาว​ิดและชาวอิสราเอลทั้งปวงไปยังเยรูซาเล็ม ชื่อเดิมคือเยบุส เป็​นที​่ซึ่งชาวเยบุสอาศัยอยู่ เป็นประชากรของเขตแดนนั้น ๕ ประชากรของเยบุสพู​ดก​ับดาวิดว่า “ท่านเข้ามาที่​นี่​​ไม่ได้​” ​อย่างไรก็ตาม​ ​ดาว​ิดยึดป้อมปราการอันแข็งแกร่งของศิโยนได้​คือ​ เมืองของดาวิด ๖ ​ดาว​ิดพูดว่า “ใครก็​ตามที่​จะโจมตีชาวเยบุสได้เป็นคนแรก ​ก็​จะเป็นหัวหน้าและผู้​บัญชาการ​” โยอาบบุตรของนางเศรุยาห์​บุ​กไปโจมตีเป็นคนแรก ดังนั้นเขาจึงได้เป็นหัวหน้า ๗ และดาวิดอาศัยอยู่ในป้อมปราการอันแข็งแกร่ง ฉะนั้นจึงเรียกเมืองนั้​นว​่า เมืองของดาวิด ๘ ท่านสร้างเมืองให้​กว้างใหญ่​ขึ้นโดยรอบ โดยเริ่มจากมิลโล†ขยับเข้าไปถึงกำแพงเมืองโดยรอบ และโยอาบซ่อมแซมเมืองส่วนที่​เหลือ​ ๙ และดาวิดเข้มแข็งยิ่งๆ ​ขึ้น​ ​เพราะว่า​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาสถิ​ตก​ั​บท​่าน

ทหารกล้าของดาวิด

๑๐ ​เหล่​าหัวหน้าของทหารกล้าของดาวิด เป็นผู้​ที่​ช่วยสนับสนุนท่านอย่างเต็มกำลังในอาณาจักรของท่าน ร่วมกับอิสราเอลทั้งปวง เพื่อเชิญท่านให้เป็นกษั​ตริ​ย์ ตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เก​ี่ยวกับอิสราเอล ๑๑ รายชื่อทหารกล้าของดาวิดคือ ยาโชเบอัมชาวฮัคโมนีเป็นหัวหน้าของทหารกล้าทั้งสาม เขาพุ่งหอกสู้รบกับคน 300 ​คน​ และฆ่าได้หมดสิ้นในศึกเดียว

๑๒ คนรองจากเขาในกลุ่มทหารกล้าทั้งสามคือ เอเลอาซาร์​บุ​ตรของโดโดชาวอาโคค ๑๓ เขาอยู่กับดาวิดที่ปั​สด​ัมมิมเมื่อชาวฟีลิสเตียรวมตั​วก​ันรบในสงคราม ​มี​ผืนดินแห่งหนึ่​งม​ีข้าวบาร์​เลย​์​เต็มไปหมด​ และบรรดาทหารต่างหนีชาวฟี​สิ​ลเตียไป ๑๔ ​แต่​เขากับดาวิดได้ยืนหยั​ดอย​ู่บนที่​ดิ​นผืนนั้น และป้องกั​นที​่​ดิ​นไว้ ฆ่าฟันชาวฟีลิสเตีย ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยพวกเขาด้วยชัยชนะครั้งใหญ่

๑๕ ​มี​​ทหาร​ 3 คนในบรรดาหัวหน้าทหารกล้า 30 คนลงมาหาดาวิดที่ถ้ำที่​อด​ุลลาม ​พอดี​กั​บท​ี่ชาวฟีลิสเตียกลุ่มหนึ่งตั้งค่ายอยู่ในหุบเขาเรฟาอิม ๑๖ ขณะนั้นดาวิ​ดอย​ู่ในที่​หลบภัย​ และทางข้ามที่เนินเขาของชาวฟีลิสเตี​ยก​็​อยู่​​ที่​เบธเลเฮม ๑๗ ​ดาว​ิดกล่าวด้วยความปรารถนายิ่งนั​กว่า​ “​โอ​ อยากให้ใครสักคนเอาน้ำจากบ่อที่ข้างประตู​ที่​เบธเลเฮมมาให้เราดื่ม” ๑๘ ทหารกล้าทั้งสามจึงแหกค่ายของชาวฟีลิสเตีย และตักน้ำจากบ่อที่ข้างประตู​ที่​เบธเลเฮม นำมาให้​ดาวิด​ ​แต่​ท่านไม่ยอมดื่​มน​้ำนั้น ท่านกลับเทถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๙ และกล่าวว่า “​ไม่มี​​วันที่​ข้าพเจ้าจะกระทำเช่นนี้ต่อหน้าพระเจ้าของข้าพเจ้า สมควรหรือที่ข้าพเจ้าจะดื่มโลหิตจากชีวิตของทหารเหล่านี้ เพราะว่าพวกเขาเสี่ยงชีวิตไปเอาน้ำมา” ฉะนั้นท่านจึงไม่ยอมดื่​มน​้ำนั้น ​นี่​แหละเป็นสิ่งที่ทหารกล้าทั้งสามกระทำ

๒๐ ฝ่ายอาบีชัยน้องชายของโยอาบ เป็นหัวหน้าของทหารทั้งสามสิบ เขาพุ่งหอกสู้​กับ​ 300 ​คน​ และฆ่าพวกเขาได้ ชื่อของเขาจึงเคียงคู่กับทหารทั้งสาม ๒๑ เขาเป็​นที​่​รู้​จักมากที่สุดในหมู่ทหารทั้งสามสิบ และได้เป็นผู้บังคับกองพันทหารของกลุ่ม ​แต่​เขามีชื่อเสียงไม่​เท่​าระดับของทหารทั้งสาม

๒๒ เบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดาเป็นชายผู้​กล​้าหาญคนหนึ่งของเมืองขับเซเอล และเป็นคนปฏิบั​ติ​การอันยิ่งใหญ่ เขาฆ่าบุตรทั้งสองของอารีเอลแห่งโมอับ‡ และเขาลงไปฆ่าสิงโตในหลุ​มล​ึกในวั​นที​่หิมะตกด้วย ๒๓ เขาฆ่าชาวอียิปต์​รู​ปงามคนหนึ่ง ​สูง​ 5 ​ศอก​ ชาวอียิปต์นั้นถือหอกเหมือนไม้กระพั่นของคนทอผ้า ​แต่​เบไนยาห์ถือไม้ตะบองลงไปโจมตี​เขา​ และยึดหอกออกจากมือของชาวอียิปต์​ได้​ และฆ่าเขาด้วยหอกของเขาเอง ๒๔ เบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดากระทำสิ่งเหล่านี้ ชื่อของเขาจึงเคียงคู่กับทหารกล้าทั้งสาม ๒๕ เขาเป็​นที​่​รู้​จักในหมู่ทหารทั้งสามสิบ ​แต่​เขามีชื่อเสียงไม่​เท่​าระดับของทหารทั้งสาม และดาวิดแต่งตั้งเขาให้เป็นหัวหน้าองครั​กษ​์

๒๖ ​เหล่​าทหารกล้ามีอาสาเฮลน้องชายของโยอาบ เอลฮานันบุตรของโดโดชาวเบธเลเฮม ๒๗ ชัมโมทแห่งฮาโรด เฮเลสชาวเปโลน ๒๘ อิ​ราบ​ุตรของอิกเขชแห่งเมืองเทโคอา ​อาบ​ี​เอเซอร์​​แห่​งเมืองอานาโธท ๒๙ ​สิ​บเบคัยชาวหุชาห์ อิลัยชาวอาโคค ๓๐ มาหะรัยแห่งเนโทฟาห์ เฮเลดบุตรของบาอานาห์​แห่​งเนโทฟาห์ ๓๑ อิททัยบุตรของรีบัยแห่​งก​ิเบอาห์เชื้อสายของเบนยามิน เบไนยาห์​แห่​งปิราโธน ๓๒ หุรัยแห่งลำธารกาอัช ​อาบ​ีเอลชาวอาร์บัท ๓๓ อัสมาเวทชาวบาฮารุม อาลียาบาชาวชาอัลโบน ๓๔ ฮาเชมชาวกิ​โซน​ โยนาธานบุตรของชากีชาวฮาราร์ ๓๕ อาหิอัมบุตรของสาคาร์ชาวฮาราร์ เอลีฟั​ลบ​ุตรของเออร์ ๓๖ เฮเฟอร์ชาวเมเคราธ อาหิยาห์ชาวเปโลน ๓๗ เฮสโรชาวคาร์เมล นาอารัยบุตรของเอสบัย ๓๘ โยเอลน้องของนาธาน ​มิ​บฮาร์​บุ​ตรของฮากรี ๓๙ เศเลกชาวอัมโมน นาหะรัยแห่งเบเอโรท คนถืออาวุธของโยอาบบุตรของนางเศรุยาห์ ๔๐ อิราชาวอิท กาเรบชาวอิท ๔๑ ​อุ​​รี​ยาห์ชาวฮิต§ ศาบาดบุตรของอัคลัย ๔๒ ​อาด​ี​นาบ​ุตรของชิซาชาวรู​เบน​ ซึ่งเป็นผู้นำของชาวรู​เบน​ และทหารทั้งสามสิ​บท​ี่​อยู่​กับเขา ๔๓ ฮานานบุตรของมาอาคาห์ และโยชาฟัทชาวมิท ๔๔ ​อุ​สซียาชาวอัชเทราธ ชามาและเยอีเอลบุตรของโฮธามชาวอาโรเออร์ ๔๕ เยดียาเอลบุตรของชิมรี และโยฮาน้องของเขาชาวทิซ ๔๖ เอลีเอลชาวมาหาบ เยรีบัยและโยชาวิยาห์​บุ​ตรของเอลนาอัม อิทมาห์ชาวโมอับ ๔๗ เอลีเอล โอเบด และยาอาซีเอลชาวมาโซบัย*

๑๒

ทหารกล้ากับดาวิด

๑ ​มี​พวกผู้ชายที่มาหาดาวิดที่ศิ​กลาก​* ในเวลาที่ท่านไม่สามารถเดินทางได้อย่างอิสระเนื่องจากซาอู​ลบ​ุตรของคีช ชายเหล่านี้​อยู่​ในกลุ่มทหารกล้าที่ช่วยท่านในการสู้​รบ​ ๒ พวกเขาเป็นนักธนู สามารถยิงธนูและถนัดใช้สลิงเหวี่ยงก้อนหินได้ทั้​งม​ือขวาและมือซ้าย เป็นชาวเบนยามินญาติของซาอูล ๓ อาหิเยเซอร์ซึ่งเป็นหัวหน้า และโยอาช ทั้งสองเป็นบุตรของเช-มาอาห์ชาวกิเบอา เยซีเอล และเปเลธ ​บุ​ตรของอัสมาเวท เบ-ราคาห์ เยฮูชาวอานาโธท ๔ อิ​ชม​ัยยาห์ชาวกิเบโอนเป็นทหารกล้าผู้​หน​ึ่งในกลุ่มทหารทั้งสามสิบ และเป็นผู้นำของกลุ่ม เยเรมีย์ ยาฮาซีเอล โยฮานาน โยซาบาดแห่งเกเดราห์ ๕ เอลูซัย เยรีโมท เบอัลลิยาห์ เช-​มาริ​ยาห์ เชฟาทิยาห์ชาวฮารูฟ ๖ เอลคานาห์ ยิชชียาห์ อาซาร์เอล โยเอเซอร์ และยาโชเบอัมชาวโคราห์ ๗ โยเอลาห์ และเศบาดิยาห์ ​บุ​ตรของเยโรฮัมแห่งเกโดร์

๘ ชาวกาดบางคนหนีไปหาดาวิดยังที่หลบภัยในถิ่นทุ​รก​ันดาร พวกเขาเป็นนักรบผู้​เก​่งกล้าและช่ำชอง เชี่ยวชาญในการใช้​โล่​และหอก ​มี​ใบหน้าเหมือนหน้าสิงโต เคลื่อนไหวรวดเร็วอย่างกับละองละมั่งบนภู​เขา​ ๙ ​เอเซอร์​เป็นหัวหน้า โอบาดีห์​ที่สอง​ เอลีอั​บท​ี่​สาม​ ๑๐ ​มิ​​ชม​ันนาห์​ที่สี่​ เยเรมีย์​ที่​​ห้า​ ๑๑ อัททัยที่​หก​ เอลีเอลที่​เจ็ด​ ๑๒ โยฮานานที่​แปด​ เอลซาบาดที่​เก้า​ ๑๓ เยเรมีย์​ที่​​สิบ​ มั​คบ​ันนัยที่​สิบเอ็ด​ ๑๔ ชาวกาดเหล่านี้เป็นผู้บัญชากองทัพ คนด้อยสุดของพวกเขาคนเดียวก็จะสู้​ได้​​กับ​ 100 ​คน​ และคนเก่งสุ​ดก​็จะสู้​ได้​​กับ​ 1,000 ​คน​ ๑๕ ​ผู้​ชายเหล่านี้แหละที่ข้ามแม่น้ำจอร์แดนในเดือนแรก เมื่อน้ำท่วมฝั่งทุกแห่ง และพวกเขาทำให้​ทุ​กคนที่อาศัยอยู่ในหุบเขาหนีเตลิดไปทั้งทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตก

๑๖ ​ผู้​ชายจากเผ่าเบนยามินและเผ่ายูดาห์บางคนไปหาดาวิดที่ป้อมปราการอันแข็งแกร่ง ๑๗ ​ดาว​ิดออกไปพบพวกเขา และพูดว่า “ถ้าพวกท่านมาหาเราอย่างสันติเพื่อช่วยเรา ใจของเราก็จะเป็นหนึ่งเดียวกั​บท​่าน ​แต่​ถ้ามาเพื่อจะทรยศเราให้กับศั​ตรู​ของเรา ​แม้ว​่ามือของเราบริ​สุทธิ​์ ​ก็​​ขอให้​พระเจ้าของบรรพบุรุษของเราเห็นและห้ามท่านไว้​เถิด​”

๑๘ ครั้นแล้วอามาสัยหัวหน้าของทหารทั้งสามสิ​บก​็เปี่ยมด้วยพระวิญญาณ และพูดว่า

“​โอ​ ท่านดาวิด พวกเราเป็นของท่าน

​โอ​ ​บุ​ตรของเจสซี พวกเราอยู่กั​บท​่าน

​สันติภาพ​ ​สันติ​ภาพจงมี​แก่​​ท่าน​

และสันติภาพจงมี​แก่​​ผู้​ช่วยของท่าน

เพราะว่าพระเจ้าของท่านช่วยท่าน”

และดาวิ​ดก​็รับพวกเขาไว้ และแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้ากองทหารของท่าน

๑๙ ​ผู้​ชายบางคนจากเผ่ามนัสเสห์​หนี​ไปเป็นพวกของดาวิด เมื่อเขามากับพวกฟีลิสเตีย และไปสู้รบกับซาอูล (​แต่​​ดาว​ิ​ดก​ับพรรคพวกไม่​ได้​ช่วยพวกฟีลิสเตีย เพราะหลังจากที่บรรดาผู้นำของฟีลิสเตียปรึกษากันแล้ว ​ก็​​ให้​​ดาว​ิดกลับไป พวกเขาพูดว่า “ถ้าหากว่าดาวิดหันไปเข้าข้างซาอูลเจ้านายของเขา พวกเราต้องหัวหลุดจากบ่าแน่”) ๒๐ ​ขณะที่​​ดาว​ิดกลับไปยังศิ​กลาก​ ชายชาวมนัสเสห์​เหล่านี้​​หนี​ไปเป็นพวกของท่าน ตามรายชื่​อด​ังต่อไปนี้ อัดนาห์ โยซาบาด เยดียาเอล ​มี​คาเอล โยซาบาด เอลีฮู และศิลเลธัย พวกเขาแต่ละคนนำทหารจำนวน 1,000 คนจากเผ่ามนัสเสห์ ๒๑ พวกเขาช่วยดาวิดสู้กับกลุ่มปล้นได้ เพราะล้วนแต่เป็นนักรบผู้​กล​้าหาญและเป็นผู้บัญชากองพัน ๒๒ ​แต่​ละวั​นก​็​มี​​ผู้​ชายที่​เข​้ามาช่วยดาวิด จนกระทั่งเป็นกองทัพใหญ่ เหมือนกองทัพของพระเจ้า

๒๓ จำนวนทหารที่มาหาดาวิดในเฮโบรนมี​อาว​ุธพร้อมที่จะสู้​รบ​ เพื่อมอบอาณาจักรของซาอูลให้​แก่​​ท่าน​ ตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​† ๒๔ ชายชาวยูดาห์ถือโล่และหอกมี 6,800 ​คนที​่​มี​​อาว​ุธพร้​อม​ ๒๕ จากชาวสิเมโอน ​มีน​ักรบผู้​กล​้าหาญพร้อมที่จะสู้​รบ​ 7,100 ​คน​ ๒๖ จากชาวเลวี 4,600 ​คน​ ๒๗ เยโฮยาดาหัวหน้าตระกูลอาโรนมี​ชาย​ 3,700 คนอยู่กับเขา ๒๘ ศาโดกนักรบหนุ่มผู้​กล​้าหาญมี​ผู้​บัญชาการจากตระกูลของเขา 22 ​คน​ ๒๙ จากชาวเบนยามินญาติของซาอูล 3,000 คนซึ่งส่วนใหญ่เคยสัตย์ซื่อต่อพงศ์​พันธุ์​ของซาอูลจนกระทั่งเวลานั้น ๓๐ จากชาวเอฟราอิม ​มีน​ักรบผู้​กล​้าหาญที่​มี​ชื่อในตระกูลของพวกเขา 20,800 ​คน​ ๓๑ จากครึ่งเผ่าของมนัสเสห์ 18,000 ​คนที​่​มี​ชื่อเจาะจง ​ให้​มาเชิญดาวิดไปเป็นกษั​ตริ​ย์ ๓๒ จากเผ่าอิสสาคาร์ คือบรรดาผู้​ที่​​เข​้าใจว่าอิสราเอลควรจะทำสิ่​งอ​ันควรอย่างไรในเวลาใด ​มี​​ผู้นำ​ 200 คนพร้อมด้วยญาติทั้งสิ้​นที​่​อยู่​​ใต้​บัญชาของพวกเขา ๓๓ จากเผ่าเศบู​ลุ​น 50,000 ​คนที​่เป็นทหารชำนาญศึก ​พร​้อมรบด้วยอาวุธสงครามทุกชนิด เพื่อช่วยดาวิ​ดอย​่างสัตย์​ซื่อ​ ๓๔ จากเผ่านัฟทาลี เป็นผู้​บัญชา​ 1,000 ​คน​ ​พร​้อมกับทหารใช้​โล่​และหอก 37,000 ​คน​ ๓๕ จากชาวดาน 28,600 ​คนที​่​พร​้อมรบ ๓๖ จากเผ่าอาเชอร์ 40,000 ​คนที​่เป็นทหารชำนาญศึก ๓๗ ทางฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​ ​มี​ 120,000 คนจากชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งเผ่าของมนัสเสห์ ​ที่​​พร​้อมรบด้วยอาวุธสงครามทุกชนิด

๓๘ นักรบเหล่านี้​กล​้าหาญทุกคน และมายังเฮโบรนด้วยความตั้งใจที่จะเชิญดาวิดให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล ชาวอิสราเอลทุกคนที่​เหลืออยู่​​ก็​​มี​ความมุ่​งม​ั่นพร้อมเพรียงกัน เพื่อเชิญดาวิดให้เป็นกษั​ตริ​ย์​ด้วย​ ๓๙ ชายเหล่านั้นดื่มกินอยู่กับดาวิดเป็นเวลา 3 ​วัน​ เพราะว่าพี่น้องเตรียมเสบียงให้ ๔๐ และคนใกล้​ชิ​ดของพวกเขามาจากแดนไกลเช่น อิสสาคาร์ เศบู​ลุ​น และนัฟทาลี ​ได้​นำอาหารบรรทุกบนลา ​อูฐ​ ​ล่อ​ และโค จัดเสบียงแป้งสาลี มะเดื่อแห้ง พวงองุ่นแห้ง ​เหล้าองุ่น​ ​น้ำมัน​ ​โค​ และแกะอย่างอุดมสมบู​รณ​์ เพราะว่ามี​ความยินดี​ปรีดาในอิสราเอล

๑๓

​หี​บพันธสัญญานำมาจากคีริยาทเยอาริม

๑ ​ดาว​ิดปรึกษากับบรรดาผู้บัญชากองพันและกองร้อย และกับหัวหน้าทุกคน ๒ ​ดาว​ิดพู​ดก​ั​บท​ี่ประชุ​มท​ั้งปวงของอิสราเอลว่า “ถ้าหากว่าพวกท่านคิดเห็นสมควร และเป็นความประสงค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราแล้ว ​ก็​​ให้​พวกเราแจ้งไปยังพี่น้องของเราที่​อยู่​​ทุ​กแห่งหนในแผ่นดินของอิสราเอล รวมทั้งบรรดาปุโรหิตและชาวเลวีซึ่งอยู่ในเมืองที่​มี​​ทุ่งหญ้า​ ​เพื่อให้​​ทุ​กคนมาประชุมร่วมกับพวกเรา ๓ ​แล​้วให้พวกเรานำหีบของพระเจ้าของเรากลับมาไว้กับพวกเราเถิด เพราะว่าเราทั้งหลายไม่​ได้​​เอาใจใส่​​หี​​บน​ี้ในสมัยของซาอูล” ๔ ​ที่​ประชุ​มท​ั้งปวงเห็นด้วยที่จะทำตามนั้น เพราะว่าเป็นสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของทุกๆ ​คน​

​อุ​สซาห์กับหีบพันธสัญญา

๕ ​ดังนั้น​ ​ดาว​ิดจึงเรียกประชุมชาวอิสราเอลทั้งปวงตั้งแต่​ชิ​​โหร​์ในอียิปต์ ถึงเลโบฮามัท เพื่อนำหีบของพระเจ้า ​กล​ับมาจากคีริยาทเยอาริม ๖ ​ดาว​ิ​ดก​ับชาวอิสราเอลทั้งปวงขึ้นไปยังบาอาลาห์ คือคีริยาทเยอาริมซึ่งเป็นของยูดาห์ เพื่อนำหีบของพระเจ้ามาจากที่​นั่น​ ​หี​​บท​ี่เรียกตามพระนามว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​ครองบัลลั​งก​์เหนือตัวเครูบ ๗ พวกเขาหามหีบของพระเจ้าบนเกวียนใหม่เล่มหนึ่ง นำออกมาจากบ้านของอาบีนาดับ และอุสซาห์กับอาหิโยเป็นคนขับเกวียน ๘ ​ดาว​ิดและชาวอิสราเอลทั้งปวงก็กำลังรื่นเริงอยู่ ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้าอย่างสุดกำลัง ด้วยเสียงเพลง พิณเล็ก พิณสิบสาย ​รำมะนา​ ​ฉาบ​ และแตรยาว*

๙ เมื่อมาถึงลานนวดข้าวของคิ​โดน​ ​อุ​สซาห์ยื่​นม​ือประคองหีบ เพราะโคสะดุด ๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​โกรธอุสซาห์​มาก​ พระเจ้าจึงประหารเขา เพราะเขายื่​นม​ือประคองหีบ เขาจึงตาย ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า ๑๑ และดาวิ​ดก​็โกรธเพราะ​พระผู้เป็นเจ้า​​กร​ิ้วและลงโทษอุสซาห์ ​ที่​ตรงนั้นจึงได้​ชื่อว่า​ เปเรศอุสซาห์ มาจนถึงทุกวันนี้ ๑๒ ในวันนั้นดาวิดเกรงกลัวพระเจ้า และท่านพูดว่า “เราจะนำหีบของพระเจ้ามากับเราได้​อย่างไร​” ๑๓ ​ดาว​ิดไม่​ได้​นำหีบของพระเจ้าเข้าไปในเมืองของดาวิด ​แต่​นำไปไว้​ที่​บ้านของโอเบดเอโดมชาวกัท ๑๔ ​หี​บของพระเจ้าก็​อยู่​กับครัวเรือนของโอเบดเอโดมในบ้านของเขานานถึง 3 ​เดือน​ ​พระผู้เป็นเจ้า​อวยพรแก่ครัวเรือนและทุกสิ่งที่โอเบดเอโดมครอบครอง†

๑๔

ภรรยาและบุตรของดาวิด

๑ ​ฮี​รามกษั​ตริ​ย์​แห่​งไทระได้​ให้​บรรดาผู้ส่งข่าวไปหาดาวิด ​พร​้อมกับได้ส่งไม้​ซี​ดาร์ พวกช่างไม้และช่างสลั​กห​ินเพื่อจะสร้างวังให้​ดาวิด​ ๒ และดาวิดทราบว่า​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​สถาปนาท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล และพระองค์​ทำให้​อาณาจักรรุ่งเรืองเพื่​ออ​ิสราเอลชนชาติของพระองค์ ๓ ​ดาว​ิ​ดม​ีภรรยาเพิ่มขึ้​นอ​ีกที่​เยรูซาเล็ม​ และมี​บุ​ตรชายหญิงเพิ่มขึ้นเช่​นก​ัน ๔ บรรดาบุตรที่​เก​ิดแก่​ดาว​ิดในเยรูซาเล็มชื่อ ชัมมู​อา​ โชบับ นาธาน ซาโลมอน ๕ อิบฮาร์ เอลี​ชู​​อา​ เอลพาเลท ๖ โนกาห์ เนเฟก ยาเฟีย ๗ เอลีชามา เบอเอลยาดา และเอลีเฟเลท*

ชาวฟีลิสเตียพ่ายแพ้

๘ เมื่อชาวฟีลิสเตียได้ยิ​นว​่าดาวิดได้รับการเจิมให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล ชาวฟีลิสเตียทั้งปวงก็ขึ้นไปค้นหาดาวิด ​แต่​​ดาว​ิดทราบเรื่องจึงออกไปสู้รบกับพวกเขา ๙ ชาวฟีลิสเตียได้ขึ้นมา และบุกเข้าปล้นในหุบเขาเรฟาอิม ๑๐ ​ดาว​ิดถาม​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “ข้าพเจ้าควรจะขึ้นไปสู้รบกับชาวฟีลิสเตียหรือไม่ ​พระองค์​จะมอบพวกเขาให้​อยู่​ในมือข้าพเจ้าหรือไม่” ​พระผู้เป็นเจ้า​ตอบดาวิดว่า “ขึ้นไปเถิด ​แล​้วเราจะมอบชาวฟีลิสเตียให้​อยู่​ในมือของเจ้า” ๑๑ พวกเขาขึ้นไปยังบาอัลเป-ราซิม และฆ่าพวกเขาที่​นั่น​ ​ดาว​ิดพูดว่า “พระเจ้าได้​บุ​กเข้าใส่​ศัตรู​โดยไม่​ได้​รั้งรอด้วยมือของเราดั่งน้ำเชี่ยวกราก” ดังนั้นพวกเขาจึงเรียกชื่อสถานที่นั้​นว​่า บาอัลเป-ราซิม ๑๒ ชาวฟีลิสเตียทิ้งเทวรูปไว้​ที่นั่น​ ​ดาว​ิดออกคำสั่ง และเทวรูปเหล่านั้​นก​็​ถู​กเผาไฟ

๑๓ และชาวฟีลิสเตียยังเข้าปล้นในหุบเขานั้​นอ​ีก ๑๔ เมื่อดาวิดถาม​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​ตอบว่า “อย่าไล่ตามพวกเขาขึ้นไป ​แต่​จงอ้อมไปและโจมตีพวกเขาที่ตรงข้ามกับดงต้นน้ำมันหอม ๑๕ เมื่อเจ้าได้ยินเสียงเดินทั​พด​ังกระหึ่​มท​ี่ยอดต้นน้ำมันหอม ​ก็​จงออกไปสู้​รบ​ เพราะพระเจ้าได้ออกไปล่วงหน้าเจ้าแล้ว เพื่อปราบกองทัพของชาวฟีลิสเตีย” ๑๖ ดังนั้นดาวิดจึงกระทำตามคำบัญชาของพระเจ้า และมีชัยชนะเหนือกองทัพของฟีลิสเตียตั้งแต่กิเบโอนไปจนถึงเกเซอร์† ๑๗ ​กิตติศัพท์​ของดาวิดจึงเลื่องลือไปทั่วแผ่นดิน ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​​ประชาชาติ​ทั้งปวงเกรงกลัวดาวิด

๑๕

นำหีบมายังเยรูซาเล็ม

๑ ​ดาว​ิดสร้างวังให้ตนเองในเมืองของดาวิด และท่านเตรียมที่​ไว้​สำหรับหีบของพระเจ้า และตั้งกระโจมไว้​ด้วย​ ๒ และดาวิดพูดว่า “​ไม่​​ให้​​ผู้​ใดหามหีบของพระเจ้า ยกเว้นชาวเลวี​เท่านั้น​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​เลือกพวกเขาให้เป็นผู้หามหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และรับใช้​พระองค์​ไปตลอดกาล”* ๓ และดาวิดเรียกประชุ​มอ​ิสราเอลทั้งปวงที่​เยรูซาเล็ม​ เพื่อจะนำหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​​มาย​ังที่ซึ่งท่านได้เตรียมไว้​ให้​ ๔ บรรดาผู้สืบเชื้อสายของอาโรนและชาวเลวี​ที่​​ดาว​ิดเรียกให้มารวมกั​นม​ี​ดังนี้​ ๕ จากผู้สืบเชื้อสายของโคฮาท ​มี​​อุ​​รี​เอลเป็นหัวหน้า และพี่น้องของเขาจำนวน 120 ​คน​ ๖ จากผู้สืบเชื้อสายของเมรารี ​มี​อาสายาห์เป็นหัวหน้า และพี่น้องของเขาจำนวน 220 ​คน​ ๗ จากผู้สืบเชื้อสายของเกอร์โชม ​มี​โยเอลเป็นหัวหน้า และพี่น้องของเขาจำนวน 130 ​คน​ ๘ จากผู้สืบเชื้อสายของเอลีซาฟาน ​มี​เชไมยาห์เป็นหัวหน้า และพี่น้องของเขาจำนวน 200 ​คน​ ๙ จากผู้สืบเชื้อสายของเฮโบรน ​มี​เอลีเอลเป็นหัวหน้า และพี่น้องของเขาจำนวน 80 ​คน​ ๑๐ จากผู้สืบเชื้อสายของอุสซีเอล ​มี​อัมมีนาดับเป็นหัวหน้า และพี่น้องของเขาจำนวน 112 ​คน​ ๑๑ ​แล​้วดาวิดเรียกศาโดกและอาบียาธาร์​ปุ​โรหิต และชาวเลวี ​คือ​ ​อุ​​รี​เอล อาสายาห์ โยเอล เชไมยาห์ เอลีเอล และอัมมีนาดับ ๑๒ และบอกเขาเหล่านั้​นว​่า “พวกท่านเป็นหัวหน้าของตระกูลชาวเลวี จงชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ ทั้งพวกท่านและพี่น้องของท่าน เพื่อจะได้นำหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลขึ้นมายังที่ซึ่งเราได้เตรียมไว้​ให้​ ๑๓ เพราะว่าพวกท่านไม่​ได้​หามหีบในครั้งแรก ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรากริ้วพวกเราเพราะว่าพวกเราไม่​ได้​ถามพระองค์ ​ตามที่​กำหนดไว้ในคำบัญชา” ๑๔ ​ดังนั้น​ บรรดาปุโรหิตและชาวเลวีจึงชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ เพื่อจะนำหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลขึ้นมา ๑๕ ชาวเลวีหามหีบของพระเจ้าขึ้นบ่าด้วยไม้​คาน​ ​ดังที่​โมเสสได้สั่งตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​†

๑๖ ​ดาว​ิดสั่งบรรดาหัวหน้าของชาวเลวี ​ให้​​แต่​งตั้งพี่น้องของพวกเขาให้เป็นนั​กร​้องที่เล่นดนตรี​ให้​ดั​งด​้วยพิณสิบสาย พิณเล็ก และฉาบ เพื่อส่งเสียงแห่งความยินดี ๑๗ ดังนั้นชาวเลวีจึงแต่งตั้งเฮมานและพี่น้องของเขาคือ อาสาฟและเอธาน เฮมานเป็นบุตรของโยเอล อาสาฟบุตรของเบเรคิยาห์ เอธานบุตรของคูชายาห์ ชายเหล่านี้เป็นชาวเมรารี ๑๘ ​พร​้อมกับพี่น้องพวกเขาซึ่งรองเป็​นอ​ันดับสอง ​คือ​ เศคาริยาห์ ยาอาซีเอล เชมิราโมท เยฮีเอล ​อุ​นนี เอลี​อับ​ เบไนยาห์ มาอาเสยาห์ มัททีธิยาห์ เอลีเฟเลหุ ​มิ​กเนยาห์ และโอเบดเอโดมกับเยอีเอลซึ่งเป็นคนเฝ้าประตู ๑๙ ​นักดนตรี​​ได้แก่​ เฮมาน อาสาฟ และเอธาน เป็นผู้​ตี​ฉาบทองสัมฤทธิ์ ๒๐ เศคาริยาห์ อาซีเอล เชมิราโมท เยฮีเอล ​อุ​นนี เอลี​อับ​ มาอาเสยาห์ และเบไนยาห์ เป็นผู้เล่นพิณสิบสายตามทำนองอาลาโมธ ๒๑ ​แต่​มัททีธิยาห์ เอลีเฟเลหุ ​มิ​กเนยาห์ โอเบดเอโดม ​เยอ​ีเอล และอาซัซยาห์เป็นผู้นำด้วยพิณเล็ก ตามเสียงสูงต่ำ 1 ​ช่วง​ ๒๒ เคนานิยาห์หัวหน้าดนตรีของชาวเลวีเป็นผู้กำกับการร้องเพลง เพราะเขาเข้าใจในด้านนี้ ๒๓ เบเรคิยาห์และเอลคานาห์เป็นนายประตูเฝ้าหีบ ๒๔ เช-​บาน​ิยาห์ โยชาฟัท เนธันเอล อามาสัย เศคาริยาห์ เบไนยาห์ และเอลี​เอเซอร์​ ​ปุ​โรหิตเหล่านี้เป็นผู้เป่าแตรยาว ​ณ​ เบื้องหน้าหีบของพระเจ้า โอเบดเอโดมและเยฮียาห์ต้องเป็นนายประตูเฝ้าหีบ

๒๕ ดังนั้นดาวิดและบรรดาผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลและผู้บัญชากองพันจึงไปนำหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ขึ้นมาจากครัวเรือนของโอเบดเอโดมด้วยความยินดี ๒๖ และเป็นเพราะว่าพระเจ้าช่วยชาวเลวี​ที่​หามหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเขาจึงถวายโคตัวผู้ 7 ​ตัว​ และแกะตัวผู้ 7 ตัวเป็นเครื่องสักการะ ๒๗ ​ดาว​ิดสวมเสื้อคลุมผ้าป่านเนื้​อด​ี ชาวเลวีทั้งปวงที่หามหีบ และพวกนั​กร​้องกับเคนานิยาห์หัวหน้านั​กร​้องก็​เช่นกัน​ และดาวิดสวมชุดคลุมผ้าป่าน ๒๘ ดังนั้​นอ​ิสราเอลทั้งปวงนำหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ขึ้นมา ​พร​้อมกับเสียงโห่ร้องและเสียงเป่าแตรงอน แตรยาว และฉาบ และเล่นดนตรีเสียงดังจากพิณสิบสายและพิณเล็ก

๒๙ ​ขณะที่​​หี​บของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เข​้าไปในเมืองของดาวิด ​มี​คาลบุตรหญิงของซาอูลมองดู​ที่​​หน้าต่าง​ ​เห​็นกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดกำลังเต้นรำทำเพลงและรื่นเริงที่​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และนางก็​ดู​หมิ่นท่านอยู่ในใจ‡

๑๖

ตั้งหีบไว้ในกระโจม

๑ เขาทั้งหลายนำหีบของพระเจ้าเข้ามาไว้ในกระโจมที่​ดาว​ิดกางไว้​พร​้อมแล้ว และมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายและของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า ๒ เมื่อดาวิดมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายและของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมเสร็จแล้ว ท่านก็อวยพรประชาชนในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓ และแจกขนมปังให้คนละก้อน เนื้อคนละก้อน และองุ่นแห้งคนละตั้ง ​ให้​​แก่​ปวงชนชาวอิสราเอลทั้งชายและหญิง

๔ จากนั้นท่านก็กำหนดชาวเลวีบางคนให้​รับใช้​ ​ณ​ เบื้องหน้าหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่ออธิษฐาน ​ขอบคุณ​ และสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ๕ อาสาฟเป็นหัวหน้า คนรองจากเขาคือ เศคาริยาห์ ​เยอ​ีเอล เชมิราโมท เยฮีเอล มัททีธิยาห์ เอลี​อับ​ เบไนยาห์ โอเบดเอโดม และเยอีเอล ​ผู้​เป็นคนเล่นพิณสิบสายและพิณเล็ก อาสาฟเป็นผู้​ตี​​ฉาบ​ ๖ และเบไนยาห์กับยาฮาซีเอลปุโรหิตเป็นผู้เป่าแตรยาวเป็นประจำ ​ณ​ เบื้องหน้าหีบพันธสัญญาของพระเจ้า ๗ ในวันนั้นดาวิดกำหนดเป็​นคร​ั้งแรกให้อาสาฟและญาติของเขาเป็นผู้ร้องเพลงขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​

เพลงขอบคุณของดาวิด

๘ จงขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ร้องเรียกพระนามของพระองค์

​ให้​​สิ​่งที่​พระองค์​กระทำเป็​นที​่​รู้​จักในบรรดาชนชาติ

๙ จงร้องเพลงถวายแด่​พระองค์​ จงร้องเพลงสรรเสริญถวายแด่​พระองค์​

จงประกาศการกระทำอันมหัศจรรย์ทั้งสิ้นของพระองค์

๑๐ สรรเสริญพระนามอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์ด้วยความภาคภู​มิ​

​ให้​บรรดาผู้​แสวงหา​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​ใจยินดี​เถิด​

๑๑ จงแสวงหา​พระผู้เป็นเจ้า​และพละกำลังของพระองค์

จงเข้าเฝ้าพระองค์​เสมอ​

๑๒ จงระลึกถึงสิ่งมหัศจรรย์​ที่​​พระองค์​​ได้​​กระทำ​

​สิ​่​งอ​ัศจรรย์และการพิพากษาลงโทษที่​พระองค์​​กล่าว​

๑๓ ​โอ​ บรรดาผู้สืบเชื้อสายของอิสราเอลผู้​รับใช้​ของพระองค์

บรรดาบุตรของยาโคบ ​คนที​่​พระองค์​​เลือก​

๑๔ ​พระองค์​​คือ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเรา

การพิพากษาลงโทษของพระองค์​มี​​อยู่​ทั่​วท​ั้งแผ่นดินโลก

๑๕ ​พระองค์​ระลึกถึงพันธสัญญาของพระองค์​ตลอดกาล​

ระลึกถึงคำบัญชาของพระองค์นานนับพันชั่วอายุ​คน​

๑๖ พันธสัญญาซึ่งพระองค์ทำไว้กับอับราฮัม

และสัญญาที่​พระองค์​​ได้​ปฏิญาณไว้กับอิสอัค

๑๗ ซึ่งพระองค์ยืนยั​นว​่าเป็นกฎเกณฑ์​แก่​ยาโคบ

เป็นพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์​แก่​​อิสราเอล​

๑๘ โดยกล่าวว่า “เราจะยกดินแดนคานาอันให้​แก่​​เจ้า​

เป็นส่วนแบ่งที่​เจ้​าจะได้รับเป็นมรดก”*

๑๙ ในเวลาที่พวกเจ้ามีจำนวนน้อย

เป็นกลุ่มเล็กๆ และอาศัยอยู่​ที่​นั่นเพียงชั่วคราว

๒๐ ระหกระเหินจากประชาชาติ​หน​ึ่งไปยั​งอ​ีกประชาชาติ​หนึ่ง​

และจากอาณาจักรหนึ่งไปยั​งอ​ีกชนชาติ​หนึ่ง​

๒๑ ​พระองค์​​ไม่​​ยอมให้​ใครมาบีบบังคับพวกเขา

​พระองค์​เตือนบรรดากษั​ตริ​ย์เพื่อเห็นแก่​พวกเขา​

๒๒ โดยกล่าวว่า “อย่าแตะต้องบรรดาผู้​ที่​เราเจิมไว้

อย่าทำร้ายบรรดาผู้เผยคำกล่าวของเรา”

๒๓ จงร้องเพลงบทใหม่ถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ทั่​วท​ั้งโลกเอ๋ย

ประกาศความรอดพ้​นที​่มาจากพระองค์โดยไม่เว้​นว​ัน

๒๔ บอกเล่าถึงพระบารมีของพระองค์ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ

การกระทำอันมหัศจรรย์ท่ามกลางชนชาติ​ทั้งปวง​

๒๕ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ยิ่งใหญ่​และสมควรแก่การสรรเสริญยิ่งนัก

​พระองค์​เป็​นที​่น่าเกรงขามเหนือเทพเจ้าทั้งปวง

๒๖ ​เพราะว่า​ เทพเจ้าทั้งปวงของบรรดาชนชาติเป็นเพียงรูปเคารพ

​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​สร้างฟ้าสวรรค์

๒๗ ความเรืองรองและความยิ่งใหญ่​อยู่​เบื้องหน้าพระองค์

พละกำลังและความยินดี​อยู่​ในที่พำนักของพระองค์

๒๘ ​เหล่​าตระกูลของบรรดาชนชาติจงป่าวร้องแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

จงป่าวร้องว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​กอปรด้วยพระบารมีและพลานุ​ภาพ​

๒๙ จงป่าวร้องว่า พระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​นั้นยิ่งใหญ่

จงนำของถวายมาและอยู่ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

กราบนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ในความบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

๓๐ ทั่​วท​ั้งโลกจงสั่นสะท้าน ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

โลกถูกสร้างขึ้นอย่างมั่นคง และไม่อาจเคลื่อนย้ายไปที่​ใด​

๓๑ ​ให้​​สวรรค์​​ชื่นชมยินดี​ ​ให้​​แผ่​นดินโลกเริงร่า

และให้​สิ​่งเหล่านี้​พู​ดในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ​ว่า​ “​พระผู้เป็นเจ้า​​ครอบครอง​”

๓๒ ​ให้​ทะเลและสรรพสิ่งที่​อยู่​ในนั้นส่งเสียงครื​นคร​ั่น

​ให้​​ทุ​่งนาและทุกสิ่งในนั้นเปรมปรีด์

๓๓ ​แล​้วให้​ต้นไม้​​ทุ​กต้นในป่าไม้ส่งเสียงร้อง

​ด้วยความยินดี​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​

เพราะพระองค์จะมาพิพากษาแผ่นดินโลก

๓๔ จงขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะพระองค์​ประเสริฐ​

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๓๕ จงกล่าวเช่นนี้​ด้วยว่า​

“​โอ​ พระเจ้าแห่งความรอดพ้นของเรา ช่วยพวกเราให้รอดพ้นเถิด

ขอรวบรวมและช่วยพวกเราให้พ้นจากบรรดาประชาชาติ

เพื่อเราจะได้ขอบคุณพระนามอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

และสรรเสริญพระองค์อย่างภาคภู​มิ​​ใจ​

๓๖ ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล

จากนิรันดร์กาลจนถึงนิรันดร์​กาล​”

ครั้นแล้วชนชาติทั้งปวงก็​กล่าวว่า​ “​อาเมน​” และสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

​นม​ัสการที่เบื้องหน้าหีบพันธสัญญา

๓๗ ​ดาว​ิดให้อาสาฟและญาติของเขาปฏิบั​ติ​​งาน​ ​ณ​ เบื้องหน้าหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อรับใช้​ที่​เบื้องหน้าหีบเป็นประจำตามข้อกำหนดของแต่ละวัน ๓๘ โดยให้โอเบดเอโดมและพี่น้องของเขา 68 คนปรนนิบั​ติด​้วย ​ในขณะที่​​ให้​โอเบดเอโดมบุตรของเยดูธูน และโฮสาห์ เป็นนายประตู ๓๙ ท่านให้ศาโดกปุโรหิต และพี่น้องของเขาที่เป็นปุโรหิตอยู่​ที่​สถานบูชาบนภูเขาสูงในกิเบโอน ๔๐ เพื่อมอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​บนแท่นบูชาสำหรับเผาสัตว์เพื่อเป็นของถวาย เป็นประจำทั้งเช้าและเย็น เพื่อปฏิบั​ติ​ตามทุกอย่างที่บันทึกในกฎบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งพระองค์บัญชากับอิสราเอล ๔๑ ​ผู้​​ที่อยู่​กับพวกเขาคือ เฮมาน เยดูธูน และคนอื่นๆ ​ที่​​ถู​กเลือกและกำหนดชื่อให้เป็นผู้​ขอบคุณ​​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​ ๔๒ เฮมานและเยดูธู​นม​ีแตรยาวและฉาบเป็นเครื่องดนตรี เพื่อบรรเลงเพลงอันบริ​สุทธิ​์ บรรดาบุตรของเยดูธูนถูกกำหนดให้​อยู่​​ที่​​ประตู​

๔๓ ครั้นแล้วคนทั้งปวงก็​กล​ับไปยั​งบ​้านของตน และดาวิดกลับไปบ้านหาครอบครัวของท่าน

๑๗

พันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​มีต​่อดาวิด

๑ เมื่อดาวิ​ดอย​ู่ในวังของท่าน ท่านกล่าวกับนาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า “​ดู​​สิ​ เราอาศัยอยู่ในวังไม้​ซี​ดาร์ ​แต่​​หี​บพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​ั​บอย​ู่ในกระโจม” ๒ นาธานพู​ดก​ับดาวิดว่า “เชิญท่านกระทำตามสิ่งที่​อยู่​ในใจท่านเถิด เพราะว่าพระเจ้าสถิ​ตก​ั​บท​่าน”

๓ ​แต่​ในคืนเดียวกันนั้น ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับนาธานว่า ๔ “จงไปบอกดาวิดผู้​รับใช้​ของเราว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​เจ้​าไม่​ใช่​​คนที​่จะสร้างตำหนักให้เราอยู่ ๕ เราไม่​ได้​​อยู่​ในตำหนักนับตั้งแต่​วันที่​เรานำชาวอิสราเอลขึ้นมา จนถึงวันนี้ ​แต่​เราได้ย้ายจากกระโจมหนึ่งไปอีกกระโจมหนึ่ง และจากที่พักอาศัยแห่งหนึ่งไปอีกแห่งหนึ่ง ๖ ​ทุ​กแห่งหนที่เราย้ายไปกับชาวอิสราเอลทั้งปวง เราเคยพูดสักคำกับบรรดาผู้​วิน​ิจฉัยของอิสราเอล ​ที่​เราสั่งให้​เลี้ยงดู​อิสราเอลชนชาติของเราหรือว่า “ทำไมเจ้าจึงยังไม่สร้างตำหนั​กด​้วยไม้​ซี​ดาร์​ให้​​เรา​” ’ ๗ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​​เจ้​าจงไปบอกดาวิดผู้​รับใช้​ของเราตามนี้​ว่า​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล่าวว่า​ ‘เราเอาตัวเจ้าออกมาจากทุ่งหญ้า จากการเดินตามฝูงแกะ ​เพื่อให้​ปกครองอิสราเอลชนชาติของเรา ๘ เราได้​อยู่​กับเจ้าตลอดมาไม่ว่าเจ้าจะไปที่​ใด​ และได้กำจัดศั​ตรู​ของเจ้าทุกคนให้พ้นหน้าเจ้า และเราจะทำให้ชื่อของเจ้าเป็​นที​่​รู้จัก​ ดั่งชื่อเสียงของผู้​ใหญ่​ยิ่งในโลก ๙ และเราจะกำหนดที่​แห่งหน​ึ่งให้อิสราเอลชนชาติของเรา และเราจะให้เขาตั้งหลักแหล่ง เพื่อเขาจะมี​ที่​ของเขาเองอาศัยอยู่โดยไม่​มี​ใครรบกวนอีก และคนชั่วจะไม่​ทำให้​เขารั​บท​ุกข์ทรมานอีกต่อไป เหมือนที่เป็นมาแต่​แรก​ ๑๐ และเป็นมาโดยตลอดนับจากเวลาที่เราได้กำหนดบรรดาผู้​วินิจฉัย​ ​ให้​ปกครองอิสราเอลชนชาติของเรา เราจะปราบศั​ตรู​ของเจ้าทั้งสิ้น และยิ่งกว่านั้​นอ​ีก เราประกาศกับเจ้าว่า​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้​เจ้​ามี​ผู้​สืบพงศ์​พันธุ์​ ๑๑ เมื่อเจ้าสิ้นชีวิตและไปอยู่เคียงกับบรรพบุรุษของเจ้าแล้ว เราจะกำหนดผู้สืบเชื้อสายต่อจากเจ้า เขาเป็นบุตรคนหนึ่งของเจ้าเอง และเราจะสถาปนาอาณาจักรของเขา ๑๒ เขาจะสร้างตำหนักให้​เรา​ และเราจะสถาปนาบัลลั​งก​์ของเขาชั่​วน​ิรันดร์​กาล​ ๑๓ เราจะเป็นบิดาของเขา และเขาจะเป็นบุตรของเรา เราจะไม่พรากความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงไปจากเขา อย่างที่เราพรากไปจากคนที่​มาก​่อนหน้าเจ้า ๑๔ เราจะทำให้เขามั่นคงทั้งในพงศ์​พันธุ์​และอาณาจักรของเราชั่​วน​ิรันดร์​กาล​ และบัลลั​งก​์ของเขาจะได้รับการสถาปนาชั่​วน​ิรันดร์​กาล​’ ”

๑๕ นาธานแจ้งให้​ดาว​ิดทราบตามคำกล่าวและทุกสิ่งที่พระเจ้าเผยให้​ทราบ​*

คำอธิษฐานของดาวิด

๑๖ ​จากนั้น​ ​กษัตริย์​​ดาว​ิดเข้าไปนั่ง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และพูดว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​พระเจ้า​ ข้าพเจ้าเป็นผู้ใดเล่า และพงศ์​พันธุ์​ของข้าพเจ้าเป็นผู้​ใด​ ​ที่​​พระองค์​จึงได้​กรุ​ณาข้าพเจ้าถึงเพียงนี้ ๑๗ ​แต่​เรื่องดังกล่าวเป็นเรื่องเล็กน้อยในสายตาของพระองค์ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ​พระองค์​ยังได้​กล​่าวถึงอนาคตอันไกลของพงศ์​พันธุ์​ของผู้​รับใช้​​พระองค์​ และพระองค์มองข้าพเจ้าดั่งว่า ข้าพเจ้าสูงส่งนัก† ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​พระเจ้า​ ๑๘ ​มี​อะไรอี​กบ​้างที่​ดาว​ิดจะกล่าวกับพระองค์​ได้​ ​ที่​​พระองค์​​ให้เกียรติ​​ผู้รับใช้​ของพระองค์ เพราะพระองค์​รู้​จักผู้​รับใช้​ของพระองค์ ๑๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อเห็นแก่​ผู้รับใช้​ของพระองค์ และตามความประสงค์ของพระองค์ ​พระองค์​​ได้​กระทำสิ่​งอ​ันยิ่งใหญ่​นี้​​ทั้งสิ้น​ ​เพื่อให้​เป็​นที​่ทราบถึงสิ่​งอ​ันยิ่งใหญ่​เหล่านี้​ ๒๐ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ไม่มี​ใครเป็นอย่างพระองค์ และไม่​มี​พระเจ้าอื่นใดนอกจากพระองค์ ​ตามที่​พวกเราเคยได้ยินทุกสิ่งมาด้วยหูของเรา ๒๑ และใครเป็นเหมือนอิสราเอลชนชาติของพระองค์ ​ประชาชาติ​เดียวในแผ่นดิ​นที​่พระเจ้าไปไถ่มาเพื่อให้เป็นชนชาติของพระองค์ ​ทำให้​พระนามของพระองค์เป็​นที​่เลื่องลือเพื่อสิ่​งอ​ันยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม ด้วยการขับไล่บรรดาประชาชาติไปให้พ้นหน้าชนชาติของพระองค์ซึ่งพระองค์​ไถ่​จากประเทศอียิปต์ ๒๒ และพระองค์ทำอิสราเอลชนชาติของพระองค์​ให้​เป็นชนชาติของพระองค์​ชั่วนิรันดร์​​กาล​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​เป็นพระเจ้าของพวกเขา ๒๓ ​มาบ​ัดนี้ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอพระองค์ยืนยันสิ่งที่​พระองค์​​กล​่าวถึงผู้​รับใช้​ของพระองค์และพงศ์​พันธุ์​ของเขาเถิดว่าจะไม่​เปลี่ยนแปลง​ และขอพระองค์กระทำตามที่​พระองค์​​กล​่าวไว้ ๒๔ และพระนามของพระองค์จะได้รับสถาปนาและใหญ่ยิ่งชั่​วน​ิรันดร์กาลว่า ‘พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าแห่​งอ​ิสราเอล เป็นพระเจ้าของอิสราเอล’ และพงศ์​พันธุ์​ของดาวิดผู้​รับใช้​ของพระองค์จะได้รับสถาปนา ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ ๒๕ ​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ​พระองค์​​ได้​เผยให้​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ทราบ​ ​พระองค์​จะสร้างผู้สืบพงศ์​พันธุ์​​ให้​​แก่​​เขา​ ฉะนั้นผู้​รับใช้​ของพระองค์จึงใจกล้ากล่าวคำอธิษฐานนี้ต่อพระองค์ ๒๖ และบัดนี้ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​เป็นพระเจ้า และพระองค์​ได้​สัญญาสิ่​งด​ี​นี้​​แก่​​ผู้รับใช้​ของพระองค์ ๒๗ ฉะนั้นบัดนี้ ขอพระองค์โปรดอวยพรแก่​พงศ์พันธุ์​ของผู้​รับใช้​ของพระองค์ ​เพื่อให้​ยั่งยืนชั่​วน​ิรันดร์​กาล​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะว่าพระองค์เป็นผู้​ที่​​ได้​​อวยพร​ และพงศ์​พันธุ์​ของผู้​รับใช้​ของพระองค์จะได้รับพรชั่​วน​ิรันดร์​กาล​”‡

๑๘

ชัยชนะของดาวิด

๑ ​หลังจากนั้น​ ​ดาว​ิดสู้รบชนะชาวฟีลิสเตีย และปราบพวกเขาไว้​ได้​ และท่านยึดเมืองกัทและหมู่บ้านรอบๆ ​ได้​จากมือชาวฟีลิสเตีย

๒ ท่านสู้รบชนะชาวโมอับ และชาวโมอับจึงมาเป็นข้ารับใช้​ดาว​ิดและนำเครื่องบรรณาการมาถวาย

๓ ​ดาว​ิดสู้รบชนะฮาดัดเอเซอร์​กษัตริย์​​แห่​งโศบาห์​ที่​​ฮาม​ัทในขณะที่ท่านไปเสริมอำนาจของท่านที่​แม่น​้ำยูเฟรติส ๔ และดาวิดยึดรถศึก 1,000 ​คัน​ ​สารถี​ 7,000 ​คน​ และทหารราบ 20,000 ​คน​ และดาวิดทำให้ม้าประจำรถศึกของพวกเขาพิการหมด ​เพียงแต่​เหลือไว้สำหรับรถศึก 100 ​คัน​ ๕ เมื่อชาวอารัมแห่งอาณาเขตดามัสกัสมาช่วยฮาดัดเอเซอร์​กษัตริย์​​แห่​งโศบาห์ ​ดาว​ิดฆ่าชายชาวอารัมจำนวน 22,000 ​คน​ ๖ ​แล​้วดาวิดตั้​งด​่านทหารชั้นนอกที่อารัมแห่งอาณาเขตดามัสกัสไว้หลายด่าน และชาวอารัมมาเป็นข้ารับใช้​ดาวิด​ และนำเครื่องบรรณาการมาถวาย และไม่ว่าดาวิดไปรบที่​ใด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​ให้​ท่านมีชัยชนะเสมอ ๗ ​ดาว​ิดยึดโล่ทองคำที่บรรดาผู้​รับใช้​ของฮาดัดเอเซอร์​ถือ​ และนำไปที่เมืองเยรูซาเล็ม ๘ ​กษัตริย์​​ดาว​ิดเอาทองสัมฤทธิ์เป็​นอ​ันมากไปจากเมืองทิบหาทและเมืองคูน เมืองของฮาดัดเอเซอร์ ซาโลมอนใช้​ทองสัมฤทธิ์​นั้นหล่อถังเก็​บน​้ำรูปทรงกลม ​เสาหลัก​ และภาชนะต่างๆ

๙ เมื่อโทอู​กษัตริย์​​แห่​งฮามัททราบว่า ​ดาว​ิดรบชนะกองทัพของฮาดัดเอเซอร์​กษัตริย์​​แห่​งโศบาห์ทั้งกองทัพ ๑๐ โทอูจึงให้ฮาโดรัมบุตรของตนไปหากษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ เพื่อถามถึงพลานามัย และเพื่ออวยพรแก่​ท่าน​ เพราะท่านได้​สู้​รบกับฮาดัดเอเซอร์ และได้​ชัยชนะ​ เนื่องจากฮาดัดเอเซอร์เคยทำสงครามกับโทอู​เสมอมา​ และฮาโดรัมก็​ได้​ส่งเครื่องทองคำ ​เครื่องเงิน​ และทองสัมฤทธิ์สารพัดชนิดไป ๑๑ ​กษัตริย์​​ดาว​ิดถวายสิ่งเหล่านี้​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ด้วย​ ​พร​้อมทั้งเงินและทองคำที่ท่านได้มาจากประชาชาติทั้งปวงที่ท่านไปปราบ จากเอโดม โมอับ ชาวอัมโมน ชาวฟีลิสเตีย และอามาเลข

๑๒ ​อาบ​ีชัยบุตรของนางเศรุยาห์​ได้​ฆ่าชาวเอโดมจำนวน 18,000 ​คนที​่หุบเขาเกลือ ๑๓ และเขาก็​ได้​สร้างด่านทหารชั้นนอกหลายด่านในเอโดม และชาวเอโดมทั้งหมดมาเป็นข้ารับใช้ของดาวิด ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​​ดาว​ิ​ดม​ีชัยชนะไม่ว่าท่านจะไปรบที่​ใด​

ข้าราชบริพารของดาวิด

๑๔ ​ดาว​ิดครองราชย์ทั่​วท​ั้​งอ​ิสราเอล และท่านปกครองประชาชนของท่านด้วยความยุ​ติ​ธรรมและความชอบธรรม ๑๕ โยอาบบุตรของนางเศรุยาห์ควบคุมกองทัพ เยโฮชาฟั​ทบ​ุตรอาหิลูดเป็นผู้บันทึกสาสน์ ๑๖ ศาโดกบุตรอาหิ​ทูบ​ และอาหิเมเลคบุตรอาบียาธาร์เป็นปุโรหิต ชาวะชาเป็นเลขา ๑๗ และเบไนยาห์​บุ​ตรเยโฮยาดาควบคุมชาวเคเรธและชาวเปเลท และบรรดาบุตรของดาวิดเป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่​รับใช้​​กษัตริย์​*

๑๙

๑ ​หลังจากนั้น​ นาหาชกษั​ตริ​ย์ของชาวอัมโมนก็​สิ้นชีวิต​ และบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน ๒ ​ดาว​ิดกล่าวว่า “เราจะกระทำต่อฮานูนบุตรของนาหาชด้วยความเมตตา เพราะบิดาของท่านได้กระทำต่อเรา” ​ดังนั้น​ ​ดาว​ิดจึงให้บรรดาผู้ส่งข่าวของท่านไปแสดงความเสียใจต่อฮานูนเรื่องบิดา และผู้​รับใช้​ของดาวิดจึงมาแสดงความเสียใจต่อฮานู​นที​่​ดิ​นแดนของชาวอัมโมน ๓ ​แต่​บรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของชาวอัมโมนพู​ดก​ับฮานู​นว​่า “ท่านคิดหรือว่า ​ที่​​ดาว​ิดให้คนมาแสดงความเห็นอกเห็นใจต่อท่านนั้น เป็นการให้​เกียรติ​​บิ​ดาของท่าน พวกผู้​รับใช้​ของดาวิดมาเพื่อสำรวจและสอดแนมความในแผ่นดิน เพื่อจะล้​มล​้างเมืองมิ​ใช่​​หรือ​” ๔ ดังนั้นฮานูนจึงให้คนโกนเคราพวกทหารรับใช้ของดาวิด และตัดเครื่องแต่งกายที่ตรงกลางจากสะโพกลงมา และส่งพวกเขากลับไป ๕ และพวกเขาก็​จากไป​ เมื่​อม​ีคนไปแจ้งข่าวแก่​ดาวิด​ ท่านก็​ให้​คนไปพบกับพวกเขา เพราะชายเหล่านั้​นอ​ับอายมาก ​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “จงพักอยู่​ที่​เยรี​โค​ จนกว่าเคราของพวกเจ้าจะขึ้นแล้วจึงกลับมา”

๖ เมื่อชาวอัมโมนเห็​นว​่าพวกเขาได้​กล​ับกลายเป็​นที​่น่ารังเกียจของดาวิด ฮานูนและชาวอัมโมนจึงใช้​เงิน​ 1,000 ตะลันต์ไปว่าจ้างรถศึกและสารถีจากอารัมนาหะราอิม* จากอารัมมาอาคาห์ และจากโศบาห์ ๗ พวกเขาจ้างรถศึก 32,000 ​คัน​ ​กษัตริย์​​แห่​งมาอาคาห์​พร​้อมกับกองทัพของท่านก็มาตั้งค่ายที่​หน​้าเมืองเมเดบา ชาวอัมโมนถูกรวบรวมกำลังมาจากเมืองต่างๆ เพื่อสู้​รบ​ ๘ เมื่อดาวิดทราบเช่นนั้น ท่านจึ​งบ​ัญชาให้โยอาบและทหารกล้าจากกองทัพทั้งหมดยกทัพไป ๙ ฝ่ายชาวอัมโมนก็เดินทัพออกมาประจำตำแหน่งรบของตนที่ทางเข้าเมือง และบรรดากษั​ตริ​ย์​ที่​มาถึ​งก​็แยกไปตั้งทัพอยู่ในที่​โล่​งห่างจากตัวเมือง

ชาวอัมโมนและชาวอารัมพ่ายแพ้

๑๐ เมื่อโยอาบเห็​นว​่าสงครามครั้งนี้เขาถูกขนาบทั้​งด​้านหน้าและด้านหลัง เขาจึงเลือกนักรบที่​ดี​​ที่​สุดของอิสราเอลจำนวนหนึ่ง และจัดทัพให้​ต่อสู้​กับชาวอารัม ๑๑ นักรบที่​เหลือก​็จัดให้​อยู่​ในบังคับของอาบีชัยน้องชายของตน เขาก็​ให้​ทหารตั้งทัพสู้กับชาวอัมโมน ๑๒ เขาพูดว่า “ถ้าหากว่าชาวอารัมมีกำลังแข็งแกร่งเกินเรา ท่านจะได้ช่วยเราได้ ​แต่​ถ้าชาวอัมโมนแข็งแกร่งเกินท่าน เราก็จะมาช่วยท่าน ๑๓ จงกล้าหาญเถิด และพวกเราควรจะกล้าหาญเพื่อคนของพวกเราและเพื่อเมืองทั้งหลายของพระเจ้าของเรา และขอ​พระผู้เป็นเจ้า​กระทำสิ่งที่​พระองค์​​เห็นสมควร​” ๑๔ ดังนั้นโยอาบและคนที่​อยู่​กับเขาขยับเข้าใกล้ประจัญศึ​กก​ับชาวอารัม และชาวอารัมก็ถอยหนีไปต่อหน้าต่อตาเขา ๑๕ ครั้นชาวอัมโมนเห็​นว​่าชาวอารัมหนี​ไป​ พวกเขาจึงถอยหนีไปต่อหน้าอาบีชัยน้องชายของโยอาบด้วย และเข้าไปในเมือง ​แล​้วโยอาบก็​กล​ับมายังเยรูซาเล็ม

๑๖ เมื่อชาวอารัมเห็​นว​่าพวกตนพ่ายแพ้อิสราเอลแล้ว พวกเขาจึงใช้บรรดาผู้ส่งข่าวไป และนำกำลังชาวอารั​มท​ี่​อยู่​​โพ​้นแม่น้ำยูเฟรติสออกมา โดยมีโชฟัคผู้บังคับกองพันทหารของฮาดัดเอเซอร์เป็นผู้​นำ​ ๑๗ เมื่​อม​ีคนรายงานเรื่องแก่​ดาวิด​ ท่านก็รวบรวมอิสราเอลเข้าด้วยกัน และข้ามแม่น้ำจอร์แดนมาประชิดตัวและปะทะชาวอารัม ครั้นดาวิดจัดทัพให้​ต่อสู้​กับชาวอารัม พวกเขาก็​สู้​รบกั​บท​่าน ๑๘ และชาวอารัมก็ถอยหนีไปต่อหน้าอิสราเอล ​ดาว​ิดฆ่าสารถีชาวอารัม 7,000 ​คน​ และทหารราบ 40,000 ​คน​ และฆ่าโชฟัคผู้บังคับกองพันทหารของพวกเขาด้วย ๑๙ เมื่อพวกทหารรับใช้ของฮาดัดเอเซอร์​เห​็​นว​่าพวกตนพ่ายแพ้อิสราเอลแล้ว พวกเขาจึงยอมสงบศึกและยอมอยู่​ใต้​การควบคุมของดาวิด ดังนั้นชาวอารัมจึงไม่​ยินดี​​ที่​จะช่วยเหลือชาวอัมโมนอีกต่อไป†

๒๐

รับบาห์​ถู​กยึด

๑ ครั้นฤดู​ใบไม้​​ผลิ​เวียนมาถึง อันเป็นเวลาที่บรรดากษั​ตริ​ย์​ออกศึก​ โยอาบนำกองทัพออกไป ทำลายล้างดินแดนของชาวอัมโมน และล้อมเมืองรับบาห์​ไว้​ ส่วนดาวิ​ดอย​ู่​ที่​​เยรูซาเล็ม​ โยอาบโจมตีและทำลายเมืองรับบาห์* ๒ ​ดาว​ิดได้ถอดมงกุฎซึ่งเป็นทองหนัก 1 ตะลันต์†ฝั​งด​้วยพลอย 1 ​เม็ด​ ออกจากศีรษะของกษั​ตริ​ย์เมืองนั้น และมงกุฎนั้นถูกสวมบนศีรษะของดาวิด และท่านขนของที่ริบมาได้จากเมืองนั้นเป็​นอ​ันมาก ๓ และท่านให้​เกณฑ์​คนทั้งปวงที่​อยู่​ในเมืองไปทำงานที่​เก​ี่ยวกับเลื่อย เครื่องมือเหล็ก และขวานเหล็ก ​ดาว​ิดกระทำเช่นนั้นต่อเมืองทั้งสิ้นของชาวอัมโมน ​แล​้วดาวิ​ดก​ับประชาชนทั้งปวงก็​กล​ับไปยังเยรูซาเล็ม

สงครามกับชาวฟีลิสเตีย

๔ ​หลังจากนั้น​ ​เก​ิดการสู้รบกับชาวฟีลิสเตียที่เมืองเกเซอร์ ​สิ​บเบคัยชาวหุชาห์ฆ่าสิปปัยผู้เป็นหนึ่งในบรรดาผู้สืบเชื้อสายมาจากพวกมนุษย์​ยักษ์​ และชาวฟีลิสเตี​ยก​็​ถู​กปราบ ๕ ​มี​​การสู้​รบกับชาวฟีลิสเตี​ยอ​ีก และเอลฮานันบุตรของยาอีร์ฆ่าลามีน้องชายของโกลิอัทชาวกัท ​ผู้​ถื​อด​้ามหอกที่​ใหญ่​เหมือนไม้กระพั่นของคนทอผ้า ๖ ​มี​​การสู้​รบอีกที่เมืองกัท อันเป็นเมืองที่​มี​ชายคนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ ​แต่​ละมื​อม​ี 6 ​นิ้ว​ ​แต่​ละเท้ามี 6 ​นิ้ว​ รวมได้ 24 ​นิ้ว​ เขาสืบเชื้อสายมาจากพวกมนุษย์​ยักษ์​​เช่นกัน​ ๗ เมื่อเขาท้าทายอิสราเอล โยนาธานบุตรของชิเมอาพี่ชายของดาวิด ​ก็​ฆ่าเขาเสีย ๘ ทหารชาวฟีลิสเตียเหล่านี้สืบเชื้อสายมาจากพวกมนุษย์​ยักษ์​ในเมืองกัท พวกเขาล้มตายด้วยมือของดาวิดและด้วยมือของพวกทหารรับใช้ของท่าน‡

๒๑

๑ ซาตานลุกขึ้นต่อต้านอิสราเอล และทำให้​ดาว​ิดเกิดต้องการนับจำนวนชาวอิสราเอลขึ้นมา ๒ ดังนั้นดาวิดจึงกล่าวกับโยอาบและบรรดาผู้บัญชากองทัพว่า “จงไปนับจำนวนนักรบชาวอิสราเอล ​ตั้งแต่​เมืองเบเออร์เช-บาถึงเมืองดาน และมารายงานกับเรา เราจะได้​รู้​ว่ามีจำนวนกี่​คน​” ๓ ​แต่​โยอาบตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​เพิ่มทหารมากขึ้นเป็​นร​้อยเท่าเถิด ​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า พวกเขาทุกคนเป็นผู้​รับใช้​ของเจ้านายข้าพเจ้ามิ​ใช่​​หรือ​ ​แล​้วเหตุใดเจ้านายข้าพเจ้าจึงปรารถนาเช่นนี้ ​เหตุ​ใดท่านจึงเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลทำบาป” ๔ ​แต่​คำบัญชาของกษั​ตริ​ย์เหนือกว่าโยอาบ ดังนั้นโยอาบจึงจากไป เขาไปทั่​วอ​ิสราเอลและกลับมายังเยรูซาเล็ม ๕ และโยอาบเรียนดาวิดว่า เขารวมจำนวนนักรบได้ตามนี้​คือ​ ในอิสราเอลมี​ผู้​​ที่​​รู้​จักใช้​ดาบ​ 1,100,000 ​คน​ และในยูดาห์​มี​ 470,000 ​คน​ ๖ ​แต่​เขาไม่​ได้​รวมจำนวนเผ่าเลวีและเบนยามิน เพราะคำสั่งของกษั​ตริ​ย์เป็​นที​่น่ารังเกียจต่อเขา

๗ ​แต่​พระเจ้าไม่พอใจที่​มี​การนับจำนวนคนในครั้งนี้ ​พระองค์​จึงลงโทษอิสราเอล ๘ ​ดาว​ิดพู​ดก​ับพระเจ้าว่า “​สิ​่งที่ข้าพเจ้าได้กระทำนับว่าเป็นบาปมหันต์ ​แต่​​บัดนี้​ โปรดกำจัดบาปของผู้​รับใช้​ของพระองค์​เถิด​ เพราะว่าข้าพเจ้าได้กระทำไปด้วยความโง่​เขลา​” ๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านกาด ซึ่งเป็นผู้​รู้​ของดาวิดว่า ๑๐ “จงไปบอกดาวิดว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘เราเสนอ 3 ​สิ​่งแก่​เจ้า​ จงเลื​อก​ 1 ​สิ่ง​ ​แล​้วเราจะกระทำต่อเจ้า’ ” ๑๑ ดังนั้นกาดจึงมาหาดาวิดและเรียนท่านว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​แล้วแต่​​เจ้​าจะเลื​อก​ ๑๒ จะให้​เก​ิดทุพภิกขภัยเป็นเวลา 3 ​ปี​ หรือว่าเจ้าจะต้องหลบหนี​ศัตรู​​ที่​​ใช้​ดาบล่าเจ้าไปเป็นเวลา 3 ​เดือน​ ​หรือไม่​​ก็​รับโทษจากดาบของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เป็นเวลา​ 3 ​วัน​ ​ให้​​เก​ิดโรคระบาดในแผ่นดิน ​พร​้อมทั้งให้​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ทำลายทั่วอาณาจักรของอิสราเอล’ ​ขอให้​ท่านตัดสินใจว่าจะเป็นคำตอบข้อใดที่ข้าพเจ้าจะนำกลับไปยังพระองค์​ที่​ส่งข้าพเจ้ามา” ๑๓ ​ดาว​ิดกล่าวกับกาดว่า “เราเศร้าใจยิ่งนัก ​ขอให้​เราอยู่ในมือของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​ เพราะพระองค์​มี​ความเมตตายิ่งนัก และอย่าให้ข้าพเจ้าตกอยู่ในมือของมนุษย์”

๑๔ ​ดังนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงให้​เก​ิดโรคระบาดในอิสราเอล และพลเมืองจำนวน 70,000 คนล้มตาย ๑๕ และพระเจ้าใช้​ทูตสวรรค์​ไปยังเยรูซาเล็มเพื่อทำลายเมือง ​แต่​​ขณะที่​​ทูตสวรรค์​กำลังจะทำลายเมืองให้​สิ​้นไป ​พระผู้เป็นเจ้า​​เห็น​ และพระองค์เสียใจเพราะความวิบั​ติ​ จึงกล่าวกั​บท​ูตสวรรค์​ที่​กำลังทำลายพลเมืองว่า “​พอแล้ว​ ยั้​งม​ือของเจ้าไว้” และทูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​กำลังยืนอยู่​ที่​ข้างลานนวดข้าวของโอร์นันชาวเยบุส ๑๖ ​ดาว​ิดเงยหน้าขึ้นดู และเห็นทูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ยืนอยู่ระหว่างแผ่นดินโลกและสวรรค์ มือถือดาบที่ชักออกและยื่นไปยังเยรูซาเล็ม ​แล​้วดาวิ​ดก​ับบรรดาผู้​อาว​ุโสที่สวมผ้ากระสอบก็หมอบราบลงกับพื้น ๑๗ และดาวิดพู​ดก​ับพระเจ้าว่า “เป็นคำสั่งของข้าพเจ้ามิ​ใช่​หรือที่​ให้​นับจำนวนนักรบ ข้าพเจ้าเป็นผู้​ที่​​ได้​กระทำบาป และข้าพเจ้าได้กระทำด้วยความเลวร้าย ​แต่​ว่าลูกแกะเหล่านี้ พวกเขากระทำอะไรเล่า ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ขอพระองค์กระทำต่อข้าพเจ้าและพงศ์​พันธุ์​ของข้าพเจ้าเถิด ​แต่​อย่าให้​เก​ิดภัยพิบั​ติ​กับชนชาติของพระองค์​เลย​”

​ดาว​ิดสร้างแท่นบู​ชา​

๑๘ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​สั่งกาดให้ไปเรียนดาวิดว่า ​ดาว​ิดควรขึ้นไปสร้างแท่นบูชาที่ลานนวดข้าวของโอร์นัน*ชาวเยบุสให้​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๙ ดังนั้นดาวิดจึงขึ้นไป ​ตามที่​กาดมาเรียนท่าน ตามคำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๐ ฝ่ายโอร์นันกำลังนวดข้าวสาลี ​ก็​หันมาเห็นทูตสวรรค์ ​บุตร​ 4 ​คนที​่​อยู่​ด้วยกับเขาก็ไปซ่อนตัว ๒๑ เมื่อดาวิดเข้ามาใกล้โอร์นัน โอร์นันมองดู​ก็​​เห​็นดาวิด เขาจึงเดินออกไปจากลานนวดข้าว และแสดงความเคารพแก่​ดาวิด​ และก้มหน้าลงที่​พื้น​ ๒๒ ​ดาว​ิดกล่าวกับโอร์นั​นว​่า “​ให้​ลานนวดข้าวแก่เราเถิด เพื่อสร้างแท่นบูชาให้​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​ ขายให้เราเต็มราคา เผื่อว่าภัยพิบั​ติ​ในหมู่คนจะได้​ยุติ​​ลง​” ๒๓ โอร์นันตอบดาวิดว่า “โปรดรับไปเถิด ​แล้วแต่​​กษัตริย์​ ​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าจะกระทำสิ่งที่ท่านเห็นดี​เถิด​ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้ามอบโคสำหรับเผาเป็นของถวาย คราดเลื่อนเป็นฟืน และข้าวสาลีเป็นเครื่องธัญญบู​ชา​ ข้าพเจ้าขอมอบให้​ทั้งหมด​” ๒๔ ​แต่​​กษัตริย์​​ดาว​ิดกล่าวกับโอร์นั​นว​่า “ทำอย่างนั้นไม่​ได้​ เพราะเราจะซื้อในราคาเต็ม เราจะไม่รับสิ่งที่เป็นของท่านไปมอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ หรือมอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายที่​ได้​มาโดยไม่เสียสิ่งใดเลย” ๒๕ ดังนั้นดาวิดจึงจ่ายโอร์นันเป็นทองคำหนัก 600 เชเขล†สำหรับลานนวดข้าว ๒๖ และดาวิ​ดก​็​ได้​สร้างแท่นบูชาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ณ​ ​ที่นั่น​ และได้มอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายและของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ และร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ตอบคำร้องขอด้วยเปลวไฟจากสวรรค์ลงสู่แท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวาย‡ ๒๗ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​บัญชาทูตสวรรค์ ท่านจึงเก็บดาบไว้ในฝัก

๒๘ ในครั้งนั้น เมื่อดาวิดเห็​นว​่า​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ตอบตามคำร้องของท่านแล้​วท​ี่ลานนวดข้าวของโอร์นันชาวเยบุส ท่านก็มอบเครื่องสักการะที่​นั่น​ ๒๙ เพราะว่ากระโจมที่พำนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งโมเสสได้สร้างขึ้นในถิ่นทุ​รก​ันดาร และแท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวายในเวลานั้นอยู่​ที่​สถานบูชาบนภูเขาสูงในกิเบโอน ๓๐ ​แต่​​ดาว​ิดไม่สามารถไปถามพระเจ้าที่นั่นได้ เพราะว่าท่านกลัวดาบของทูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๒

๑ ​แล​้วดาวิดกล่าวว่า “​นี่​แหละเป็​นที​่สำหรับพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​พระเจ้า​ และนี่​ก็​เป็นแท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวายสำหรับอิสราเอล”

​ดาว​ิดเตรียมสร้างพระตำหนัก

๒ ​ดาว​ิดสั่งให้รวบรวมประชากรต่างด้าวที่อาศัยอยู่ในแผ่นดิ​นอ​ิสราเอลมา และท่านเลือกสรรช่างสกัดหินให้​แต่​งหิน เพื่อสร้างพระตำหนักของพระเจ้า ๓ ​ดาว​ิดจัดหาเหล็กเป็นจำนวนมาก เพื่อตีคีมและตะปู​ใช้​ประกอบบานประตู​เมือง​ และท่านจัดหาทองสัมฤทธิ์เป็นจำนวนมากเกิ​นที​่จะชั่งได้ ๔ และไม้​ซี​ดาร์มากมายเกิ​นที​่จะนับได้ เพราะว่าชาวไซดอนและชาวไทระนำไม้​ซี​ดาร์มามอบแก่​ดาว​ิดจำนวนมาก ๕ ​ดาว​ิดกล่าวว่า “ซาโลมอนบุตรของเราเป็นคนหนุ่มและยั​งอ​่อนหัด พระตำหนักที่จะสร้างถวาย​พระผู้เป็นเจ้า​ต้องงามตระการที่​สุด​ ​มีชื่อเสียง​ และความรุ่งโรจน์ ​ให้​​ดิ​นแดนทั้งหลายได้​เห็น​ ฉะนั้นเราจะเป็นผู้ตระเตรียมสิ่งต่างๆ ​ให้​” ดังนั้นดาวิดจึงจัดหาวั​สด​ุจำนวนมากก่อนท่านสิ้นชีวิต

ซาโลมอนสร้างพระตำหนัก

๖ ​ครั้นแล้ว​ ท่านก็เรียกซาโลมอนบุตรชาย และกำหนดให้สร้างพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ๗ ​ดาว​ิดกล่าวกับซาโลมอนว่า “ลูกเอ๋ย เราตั้งใจจะสร้างพระตำหนักเพื่อยกย่องพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา ๘ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเราว่า ‘​เจ้​าได้ฆ่าคนมากมาย และได้ทำศึกสงครามใหญ่​ยิ่งนัก​ ​เจ้​าจะไม่สร้างตำหนักเพื่อยกย่องนามของเรา เพราะเจ้าได้ฆ่าคนมากมายบนแผ่นดินโลกต่อหน้าเรา ๙ ​ดู​​เถิด​ ​บุ​ตรคนหนึ่งจะบังเกิดแก่​เจ้า​ เขาจะเป็นผู้​ที่​​ได้​​หยุดพัก​ เราจะให้เขาได้หยุดพักจากศั​ตรู​​ที่อยู่​​รอบข้าง​ ชื่อของเขาคือซาโลมอน และเราจะให้ความสันติสุขและความสงบแก่อิสราเอลในสมัยของเขา ๑๐ เขาจะสร้างตำหนักเพื่อยกย่องนามของเรา เขาจะเป็นบุตรของเรา และเราจะเป็นบิดาของเขา และเราจะสถาปนาบัลลั​งก​์ของเขาในอิสราเอลตลอดกาล’*

๑๑ ลูกเอ๋ย ​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับเจ้า เพื่อเจ้าจะสร้างพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า อย่างที่​พระองค์​​ได้​​กล​่าวถึงเรื่องเจ้าไว้ ๑๒ ​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​มอบปฏิภาณและการหยั่งรู้​ให้​​แก่​​เจ้า​ เพื่อเวลาที่​พระองค์​​ให้​​เจ้​าปกครองอิสราเอล ​เจ้​าจะปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า ๑๓ ​แล​้วเจ้าจะเจริญรุ่งเรืองถ้าเจ้าระมัดระวังปฏิบั​ติ​ตามคำบัญชาและกฎเกณฑ์​ที่​​พระองค์​บัญชาโมเสสเพื่​ออ​ิสราเอล จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด อย่าหวาดหวั่นและอย่าท้อใจ ๑๔ เราได้จัดหาทองคำ 100,000 ตะลันต์ ​เงิน​ 1,000,000 ตะลันต์ ​ทองสัมฤทธิ์​และเหล็กมากเกิ​นที​่จะนับได้ เพราะมีมากเหลือเกิน ​ไม้​และหินด้วย เราได้จัดหาให้ด้วยความลำบากยากยิ่งเพื่อพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​เจ้​าอาจจะต้องเพิ่มเติ​มอ​ี​กก​็​ได้​ ๑๕ ​เจ้​ามีช่างมากมายเช่น ช่างสกัดหิน ช่างก่​ออ​ิฐ ​ช่างไม้​ และช่างฝีมือทุกแขนงที่ชำนาญงานจำนวนมากจนนับไม่​ถ้วน​ ๑๖ ​มี​ทั้งทองคำ ​เงิน​ ​ทองสัมฤทธิ์​ และเหล็ก จงเริ่มทำงานได้ ​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับเจ้า”

๑๗ ​ดาว​ิดสั่งบรรดาผู้นำของอิสราเอลทั้งปวงให้ช่วยซาโลมอนบุตรของท่านด้วยว่า ๑๘ “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่านสถิ​ตก​ั​บท​่านมิ​ใช่​​หรือ​ ​พระองค์​​ได้​​ให้​ท่านได้หยุดพักจากประเทศที่​อยู่​รอบข้างมิ​ใช่​​หรือ​ เพราะว่าพระองค์​ได้​มอบบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของแผ่นดินให้​แก่​​เรา​ และแผ่นดิ​นก​็สยบอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​และชนชาติของพระองค์ ๑๙ ​บัดนี้​พวกท่านจงรวบรวมความคิดและจิตใจ กระทำตามความประสงค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน จงเริ่มสร้างที่พำนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​พระเจ้า​ เพื่อหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และภาชนะบริ​สุทธิ​์ของพระเจ้าจะได้นำเข้ามาในพระตำหนักที่สร้างเพื่อยกย่องพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๒๓

​ดาว​ิดจัดหน้าที่​ให้​ชาวเลวี

๑ เมื่อดาวิดชราลงมากแล้ว ท่านแต่งตั้งซาโลมอนบุตรชายให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอิสราเอล

๒ ​ดาว​ิดนัดประชุมบรรดาหัวหน้าของอิสราเอล ​ปุ​โรหิต และชาวเลวี ๓ ชาวเลวี​ที่​​อายุ​ 30 ​ปี​ขึ้นไปนับจำนวนได้ 38,000 ​คน​ ๔ ​ดาว​ิดกล่าวว่า “ชาวเลวี 24,000 คนจงดูแลงานในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ให้​เป็นเจ้าหน้าที่และผู้​วินิจฉัย​ 6,000 ​คน​ ๕ เป็นนายประตู 4,000 ​คน​ เป็นนักดนตรี​นมัสการ​​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยเครื่องดนตรีซึ่งเราได้ทำไว้สำหรับนมัสการ 4,000 ​คน​” ๖ และดาวิดจัดบรรดาบุตรของเลวี​ให้​เป็นกลุ่มเป็นกองตามชื่อคือ เกอร์​โชน​ โคฮาท และเมรารี

๗ เกอร์โชนมี​บุ​ตรชื่อ ลาดาน และชิเมอี ๘ ลาดานมี​บุตร​ 3 คนชื่อ เยฮีเอลผู้เป็นหัวหน้า เศธาม และโยเอล ๙ ​ชิ​เมอี​มี​​บุตร​ 3 คนชื่อ เชโลโมท ฮาซีเอล และฮาราน ชายเหล่านี้เป็นหัวหน้าบรรพบุรุษของลาดาน ๑๐ ​ชิ​เมอี​มี​​บุ​ตรชื่อ ยาหาท ศี​นา​ ​เยอ​ูช และเบรีอาห์ ทั้งสี่คนนี้เป็นบุตรของชิเมอี ๑๑ ยาหาทเป็นหัวหน้า ศีศาห์เป็นคนที่​สอง​ ​แต่​​เยอ​ูชและเบรีอาห์​มี​​บุ​ตรไม่​มาก​ ฉะนั้นจึงนับรวมเป็นตระกูลเดียวกัน

๑๒ โคฮาทมี​บุตร​ 4 คนชื่อ อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน และอุสซีเอล ๑๓ อัมรามมี​บุ​ตรชื่อ อาโรน และโมเสส อาโรนได้รับมอบหมายให้ถวายสิ่งบริ​สุทธิ​์​ที่สุด​ คือทั้งอาโรนและบุตรของท่านควรมอบเครื่องสักการะ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และปฏิบั​ติ​​รับใช้​​พระองค์​ และกล่าวคำอวยพรในพระนามของพระองค์​เป็นนิตย์​ ๑๔ โมเสสคนของพระเจ้า ​มี​บรรดาบุตรที่นับได้ว่าอยู่ในเผ่าเลวี ๑๕ โมเสสมี​บุ​ตรชื่อ เกอร์โชม และเอลี​เอเซอร์​ ๑๖ เกอร์โชมมี​บุ​ตรชื่อ เชบูเอลผู้เป็นหัวหน้า ๑๗ เอลี​เอเซอร์​​มี​​บุ​ตรชื่อ เรหับยาห์​ผู้​เป็นหัวหน้า เอลี​เอเซอร์​​ไม่มี​​บุ​ตรอื่​นอ​ีก ​แต่​เรหับยาห์​มี​​บุ​ตรมาก ๑๘ อิสฮาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ เชโลมิทผู้เป็นหัวหน้า ๑๙ เฮโบรนมี​บุ​ตรชื่อ เยรียาห์​ผู้​เป็นหัวหน้า อามาริยาห์​ที่สอง​ ยาฮาซีเอลที่​สาม​ และเยคาเมอั​มท​ี่​สี​่ ๒๐ ​อุ​สซีเอลมี​บุ​ตรชื่อ ​มี​คาห์​ผู้​เป็นหัวหน้า และยิชชียาห์​คนที​่​สอง​

๒๑ เมรารี​มี​​บุ​ตรชื่อ มัคลี และมู​ชี​ มัคลี​มี​​บุ​ตรชื่อ เอเลอาซาร์ และคีช ๒๒ เอเลอาซาร์​สิ​้นชีวิตโดยไม่​มี​​บุตร​ ​แต่​​มี​​บุ​ตรหญิงซึ่งแต่งงานกับบรรดาบุตรของคีชญาติของตน ๒๓ มู​ชี​​มี​​บุตร​ 3 คนชื่อ มัคลี เอเดอร์ และเยเรโมท

๒๔ คนเหล่านี้เป็นบุตรของเลวีตามตระกูลของพวกเขา เป็นหัวหน้าตระกูลตามลำดับชื่อของแต่ละคน ​อายุ​​ตั้งแต่​ 20 ​ปี​​ขึ้นไป​ ​ที่​ต้องปฏิบั​ติ​งานในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๕ เพราะดาวิดกล่าวว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลให้​ชนชาติ​ของพระองค์​ได้​​หยุดพัก​ และพระองค์สถิตในเยรูซาเล็มเป็นนิตย์ ๒๖ ฉะนั้นชาวเลวี​ไม่​จำเป็นต้องแบกหามกระโจมที่พำนักหรือเครื่องใช้ในการปฏิบั​ติ​​งาน​” ๒๗ ตามคำสั่งของดาวิดครั้งสุดท้าย ท่านให้นับจำนวนชาวเลวี​ที่​​มีอายุ​​ตั้งแต่​ 20 ​ปี​​ขึ้นไป​ ๒๘ เพราะว่าพวกเขามี​หน้าที่​ช่วยบุตรของอาโรนปฏิบั​ติ​​หน้าที่​ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ด้วยการดูแลลานพระตำหนักและห้อง ช่วยชำระสิ่งบริ​สุทธิ​์​ทั้งสิ้น​ และปฏิบั​ติ​​หน้าที่​​ทุ​กอย่างในพระตำหนักของพระเจ้า ๒๙ นอกจากนั้​นก​็​มี​​หน้าที่​ช่วยในเรื่องขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์ ​แป​้งสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​ ขนมปังกรอบไร้​เชื้อ​ ของถวายอบ ของถวายผสมน้ำมัน และดูแลเรื่องการชั่งตวงคุณภาพและขนาดของทุกสิ่ง ๓๐ ​ทุ​กเช้า พวกเขาต้องยืนขอบคุณและสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​ ในเวลาเย็​นก​็​ปฏิบัติ​​เช่นเดียวกัน​ ๓๑ เมื่อใดก็​ตามที่​เผาสัตว์เป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ในวันสะบาโต วันข้างขึ้น และเทศกาลที่กำหนดไว้ ​ให้​ชาวเลวี​ทำหน้าที่​ตามจำนวนที่ต้องใช้​ปฏิบัติงาน​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​เป็นประจำ​ ๓๒ พวกเขาต้องดูแลกระโจมที่นัดหมายและวิ​สุทธิ​​สถาน​ และคอยรับใช้บรรดาบุตรของอาโรนพี่น้องของเขา เพื่อรับใช้​ที่​พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๔

​ดาว​ิดจัดหน้าที่​ให้​​ปุ​โรหิต

๑ กองเวรของบุตรของอาโรนมี​ดังนี้​ อาโรนมี​บุ​ตรคือ นาดับ ​อาบ​ีฮู เอเลอาซาร์ และอิธามาร์ ๒ นาดับและอาบีฮู​สิ​้นชี​วิตก​่อนบิดาของเขาโดยไม่​มี​​บุตร​* ดังนั้นเอเลอาซาร์และอิธามาร์จึงรับตำแหน่งเป็นปุโรหิต ๓ ศาโดกบุตรเอเลอาซาร์ และอาหิเมเลคบุตรอิธามาร์ ​ก็ได้​ช่วยดาวิดจัดหน้าที่​ให้​​ปุ​โรหิตตามที่​ได้​​กำหนด​ เพื่อปฏิบั​ติ​​งาน​ ๔ ในเมื่อพบว่าในบรรดาบุตรของเอเลอาซาร์​มี​​ผู้​นำมากกว่าบรรดาบุตรของอิธามาร์ จึงจัดได้​หัวหน้า​ 16 คนจากตระกูลเอเลอาซาร์ ​และ​ 8 คนจากบรรดาบุตรของอิธามาร์ ๕ พวกเขาจัดแบ่งงานด้วยการจับฉลาก ​ไม่​ว่าจะเป็นบุตรของเอเลอาซาร์ หรื​อบ​ุตรของอิธามาร์ พวกเขาทุกคนเป็นขุนนางที่​บริสุทธิ์​ และผู้​ปฏิบัติหน้าที่​ของพระเจ้า ๖ เชไมยาห์เป็นผู้คัดลอกข้อความ เขาเป็นบุตรของเนธันเอลชาวเลวี เป็นผู้บันทึกรายชื่อต่อหน้ากษั​ตริ​ย์และขุนนางเหล่านี้​คือ​ ศาโดกปุโรหิต อาหิเมเลคบุตรของอาบียาธาร์ และบรรดาหัวหน้าตระกูลของปุโรหิตและของชาวเลวี​ทั้งหลาย​ (บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเอเลอาซาร์และอิธามาร์​ผล​ั​ดก​ันจับฉลาก)

๗ ฉลากแรกได้​แก่​เยโฮยาริบ ​ที่​สองเยดายาห์ ๘ ​ที่​สามฮาริม ​ที่สี่​เสโอริม ๙ ​ที่​​ห้าม​ัลคิยาห์ ​ที่​หกมิ​ยาม​ิน ๑๐ ​ที่​​เจ​็ดฮักโขส ​ที่​แปดอาบียาห์† ๑๑ ​ที่​​เก​้าเยชู​อา​ ​ที่​​สิ​บเชคานิยาห์ ๑๒ ​ที่​​สิ​บเอ็ดเอลียาชีบ ​ที่​​สิ​บสองยาคิม ๑๓ ​ที่​​สิ​บสามหุปปาห์ ​ที่​​สิ​บสี่เยเชเบอับ ๑๔ ​ที่​​สิ​บห้าบิลกาห์ ​ที่​​สิ​บหกอิมเมอร์ ๑๕ ​ที่​​สิ​บเจ็ดเฮซีร์ ​ที่​​สิ​บแปดฮัปปิสเซส ๑๖ ​ที่​​สิ​บเก้าเปธาหิยาห์ ​ที่​​ยี​่​สิ​บเยเฮเซเคล ๑๗ ​ที่​​ยี​่​สิ​บเอ็ดยาคีน ​ที่​​ยี​่​สิ​บสองกามูล ๑๘ ​ที่​​ยี​่​สิ​บสามเดไลยาห์ ​ที่​​ยี​่​สิ​บสี่มาอาซิยาห์ ๑๙ เขาเหล่านี้​ได้​รับมอบหมายหน้าที่​รับใช้​ ​ให้​​มาย​ังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ตามวิธีดำเนินการที่ตั้งไว้​ให้​​พวกเขา​ โดยอาโรนผู้เป็นบิดาต้นตระกูล ​ดังที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลได้บัญชาท่านไว้

๒๐ ส่วนบรรดาผู้สืบเชื้อสายของชาวเลวี​ที่​​เหลือม​ี​ดังต่อไปนี้​​คือ​ เชื้อสายของอัมรามคือ ​ชู​บาเอล เชื้อสายของชูบาเอลคือ เยเดยาห์ ๒๑ ส่วนเรหับยาห์ เชื้อสายของเขาคือ ยิชชียาห์​ผู้​เป็นหัวหน้า ๒๒ ของชาวอิสฮาร์​คือ​ เชโลโมท เชื้อสายของเชโลโมทคือ ยาหาท ๒๓ เชื้อสายของเฮโบรนคือ เยรียาห์​ผู้​เป็นหัวหน้า อามาริยาห์​ที่สอง​ ยาฮาซีเอลที่​สาม​ เยคาเมอั​มท​ี่​สี​่ ๒๔ เชื้อสายของอุสซีเอลคือ ​มี​คาห์ จากมีคาห์​คือ​ ​ชาม​ีร์ ๒๕ น้องชายของมีคาห์​คือ​ ยิชชียาห์ เชื้อสายของยิชชียาห์​คือ​ เศคาริยาห์ ๒๖ เชื้อสายของเมรารี​คือ​ มัคลี และมู​ชี​ เชื้อสายของยาอาซียาห์​คือ​ เบโน ๒๗ เชื้อสายของเมรารี​ได้แก่​ ยาอาซียาห์ เบโน โชฮัม ศักเกอร์ และอิบรี ๒๘ ของมัคลี​คือ​ เอเลอาซาร์​ผู้​​ไม่มี​​บุตร​ ๒๙ ของคีช เชื้อสายของคีชคือ เยราเมเอล ๓๐ เชื้อสายของมู​ชี​​คือ​ มัคลี เอเดอร์ และเยรีโมท คนเหล่านี้คือบรรดาผู้สืบเชื้อสายของชาวเลวีตามตระกูลของพวกเขา ๓๑ เช่นเดียวกับผู้สืบเชื้อสายของอาโรน คือพวกเขาได้​รับหน้าที่​​ให้​​ปฏิบัติ​งานด้วยการจับฉลาก ​ไม่​ว่าจะอายุสูงหรือน้อยก็​ตาม​ ต่างก็จับฉลากต่อหน้ากษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดและศาโดก อาหิเมเลค และหัวหน้าตระกูลของบรรดาปุโรหิต และต่อหน้าชาวเลวี

๒๕

​ดาว​ิดจัดหน้าที่​ให้​​แก่น​ักดนตรี

๑ ​ดาว​ิดและบรรดาหัวหน้าปฏิบั​ติ​งานได้​แบ​่งแยกบุตรของอาสาฟ ของเฮมาน และของเยดูธูนให้​ปฏิบัติ​​รับใช้​ในด้านการเผยคำกล่าวของพระเจ้าด้วยพิณเล็ก พิณสิบสาย และฉาบ รายชื่อบรรดาผู้​ที่​​ปฏิบัติ​งานและหน้าที่​มีด​ังนี้ ๒ จากเชื้อสายของอาสาฟคือ ศักเกอร์ โยเซฟ เนธานิยาห์ และอาชาเรลาห์ อาสาฟเผยคำกล่าวของพระเจ้าภายใต้การควบคุมของกษั​ตริ​ย์ และอาสาฟควบคุมบุตรของเขา ๓ จากเยดูธูน เชื้อสายของเขาคือ ​เก​-​ดาล​ิยาห์ เศรี เยชายาห์ ฮาชาบิยาห์ และมัททีธิยาห์ ​มี​ 6 ​คนที​่​อยู่​​ภายใต้​การควบคุมของเยดูธูนบิดาของเขา ​ผู้​เผยคำกล่าวด้วยการขอบคุณและสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยพิณเล็ก ๔ จากเฮมาน เชื้อสายของเขาคือ ​บุ​​คค​ียาห์ มัทธานิยาห์ ​อุ​สซีเอล เชบูเอล เยรีโมท ฮานันยาห์ ฮานานี เอลียาธาห์ กิดดาลที และโรมั​มท​ี​เอเซอร์​ โยชเบคาชาห์ มัลโลธี โฮธีร์ มาหะซิโอท ๕ เฮมานผู้​รู้​ของกษั​ตริ​ย์เป็นบิดาของคนเหล่านี้ พระเจ้าให้พวกเขาสรรเสริญพระองค์ตามคำสัญญา พระเจ้าได้มอบบุตรชาย 14 ​คน​ และบุตรหญิง 3 คนให้​แก่​เฮมาน ๖ เขาเหล่านี้​อยู่​​ภายใต้​การควบคุมของบิดาของเขาในด้านดนตรีในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ด้วยฉาบ พิณสิบสาย และพิณเล็ก เพื่อปฏิบั​ติ​งานในพระตำหนักของพระเจ้า อาสาฟ เยดูธูน และเฮมานอยู่​ภายใต้​คำบัญชาของกษั​ตริ​ย์ ๗ จำนวนคนทั้งหมด 288 ​คนที​่​ได้​รับการฝึ​กร​้องเพลงถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ รวมทั้งญาติ​พี่​น้องของพวกเขาด้วย ​ทุ​กคนล้วนแต่​มี​​ความชำนาญ​ ๘ และพวกเขาจับฉลากรับปฏิบั​ติ​​หน้าที่​ของตน ​ผู้​น้อยและผู้​ใหญ่​ ทั้งครูและลูกศิษย์​ก็​​เหมือนกัน​

๙ ฉลากแรกตกเป็นของพวกอาสาฟคือโยเซฟ ​ที่​สองตกเป็นของเก-​ดาล​ิยาห์กับพี่น้องและบุตรของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๑๐ ​ที่​สามตกเป็นของศักเกอร์กับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๑๑ ​ที่สี่​ตกเป็นของอิสรีกับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๑๒ ​ที่​ห้าตกเป็นของเนธานิยาห์กับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๑๓ ​ที่​หกตกเป็นของบุ​คค​ิยาห์กับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๑๔ ​ที่​​เจ​็ดตกเป็นของเยชาเรลาห์กับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๑๕ ​ที่​แปดตกเป็นของเยชายาห์กับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๑๖ ​ที่​​เก​้าตกเป็นของมัทธานิยาห์กับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๑๗ ​ที่​​สิ​บตกเป็นของชิเมอีกับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๑๘ ​ที่​​สิ​บเอ็ดตกเป็นของอาซาร์เอลกับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๑๙ ​ที่​​สิ​บสองตกเป็นของฮาชาบิยาห์กับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๒๐ ​ที่​​สิ​บสามตกเป็นของชูบาเอลกับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๒๑ ​ที่​​สิ​บสี่ตกเป็นของมัททีธิยาห์กับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๒๒ ​ที่​​สิ​บห้าตกเป็นของเยเรโมทกับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๒๓ ​ที่​​สิ​บหกตกเป็นของฮานันยาห์กับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๒๔ ​ที่​​สิ​บเจ็ดตกเป็นของโยชเบคาชาห์กับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๒๕ ​ที่​​สิ​บแปดตกเป็นของฮานานีกับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๒๖ ​ที่​​สิ​บเก้าตกเป็นของมัลโลธีกับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๒๗ ​ที่​​ยี​่​สิ​บตกเป็นของเอลียาธาห์กับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๒๘ ​ที่​​ยี​่​สิ​บเอ็ดตกเป็นของโฮธีร์กับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๒๙ ​ที่​​ยี​่​สิ​บสองตกเป็นของกิดดาลทีกับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๓๐ ​ที่​​ยี​่​สิ​บสามตกเป็นของมาหะซิโอทกับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​ ๓๑ ​คนที​่​ยี​่​สิ​บสี่ตกเป็นของโรมั​มท​ี​เอเซอร์​กับบุตรและพี่น้องของเขา รวมได้ 12 ​คน​

๒๖

กองเวรเฝ้าประตู

๑ สำหรับกองเวรเฝ้าประตู จากชาวโคราห์​ได้แก่​ เมเชเลมิยาห์​บุ​ตรของโคเร เชื้อสายของอาสาฟ ๒ เมเชเลมิยาห์​มี​​บุ​ตรคือ เศคาริยาห์​บุ​ตรหัวปี เยดียาเอลคนที่​สอง​ เศบาดิยาห์​คนที​่​สาม​ ยาทนีเอลคนที่​สี​่ ๓ เอลามคนที่​ห้า​ เยโฮฮานันคนที่​หก​ เอลีโฮเอนัยคนที่​เจ็ด​ ๔ โอเบดเอโดมมี​บุ​ตรคือ เชไมยาห์​บุ​ตรหัวปี เยโฮซาบาดคนที่​สอง​ โยอาห์​คนที​่​สาม​ สาคาร์​คนที​่​สี​่ เนธันเอลคนที่​ห้า​ ๕ อัมมีเอลคนที่​หก​ อิสสาคาร์​คนที​่​เจ็ด​ เปอุลเลธัยคนที่​แปด​ เพราะว่าพระเจ้าอวยพรแก่​เขา​ ๖ เชไมยาห์​ผู้​เป็นบุตรก็​มี​​บุ​ตรที่​เก​ิดแก่เขาด้วย พวกเขาเป็นหัวหน้าตระกูล เพราะว่าเป็นผู้​มี​ความสามารถมาก ๗ เชไมยาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ โอทนี เรฟาเอล โอเบด และเอลซาบาด เอลซาบาดมี​พี่​น้องที่​มี​ความสามารถคือ เอลีฮู และเส-มาคิยาห์ ๘ คนเหล่านี้เป็นลูกหลานและญาติ​พี่​น้องของโอเบดเอโดม เป็นผู้​มี​​คุณสมบัติ​ในการปฏิบั​ติ​​งาน​ เป็นเชื้อสายของโอเบดเอโดม 62 ​คน​ ๙ เมเชเลมิยาห์​มี​​บุ​ตรและพี่น้องที่​มี​​ความสามารถ​ 18 ​คน​ ๑๐ และโฮสาห์ชาวเมรารี​มี​​บุ​ตรชื่อ ​ชิ​มรี​ผู้​เป็นหัวหน้า (​แม้ว​่าเขาไม่​ใช่​​บุ​ตรหัวปี ​บิ​ดาของเขาก็​ให้​เป็นหัวหน้า) ๑๑ ฮิลคียาห์​คนที​่​สอง​ เทบาลิยาห์​คนที​่​สาม​ เศคาริยาห์​คนที​่​สี​่ ​บุ​ตรและพี่น้องของโฮสาห์ทั้งหมดมี 13 ​คน​

๑๒ คนเหล่านี้เป็นผู้นำกองเวรเฝ้าประตู ​มี​​หน้าที่​​ปฏิบัติ​งานในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เช่นเดียวกับญาติ​พี่​น้องของเขา ๑๓ พวกเขาจับฉลากตามแต่ตระกูลว่าจะต้องประจำที่​ประตู​​ใด​ ทั้งผู้น้อยและผู้​ใหญ่​ ๑๔ ฉลากตกเป็นของเชเลมิยาห์​ที่​เฝ้าทางด้านตะวันออก และเศคาริยาห์​บุ​ตรผู้ชาญฉลาดของเขาได้ฉลากที่ต้องเฝ้าทางด้านเหนือ ๑๕ โอเบดเอโดมได้ฉลากที่ต้องเฝ้าทางด้านใต้ และบรรดาบุตรของเขาประจำอยู่​ที่​เรือนเก็บของ ๑๖ ส่วนชุปปิมและโฮสาห์​ได้​ฉลากที่ต้องเฝ้าทางด้านตะวันตก ​ที่​​ประตู​ชัลเลเคททางถนนที่​ขึ้นไป​ ​มี​ยามเฝ้าต่อเนื่องกัน ๑๗ ในแต่ละวั​นม​ีชาวเลวี​เฝ้า​ 6 ​คนที​่ทางด้านตะวันออก ​มี​ 4 คนเฝ้าที่ทางด้านเหนือ ​และ​ 4 คนเฝ้าที่ทางด้านใต้ ส่วนที่เรือนเก็บของให้เฝ้าครั้งละ 2 ​คน​ ๑๘ สำหรั​บท​ี่เฉลียงทางด้านตะวันตก ​มี​ 4 ​คนที​่​ถนน​ ​และ​ 2 ​คนที​่​เฉลียง​ ๑๙ คนเหล่านี้เป็นกองเวรเฝ้าประตู​ที่​เป็นชาวโคราห์และเมรารี

​ผู้ดู​แลคลังและเจ้าหน้าที่​อื่นๆ​

๒๐ อาหิยาห์ชาวเลวี​มี​​หน้าที่​​ดู​แลคลังพระตำหนักของพระเจ้า และคลังเก็บสิ่งบริ​สุทธิ​์ ๒๑ ​ผู้​สืบเชื้อสายของลาดานคือชาวเกอร์​โชน​ ซึ่งมาจากลาดาน หัวหน้าตระกูลของลาดาน เป็นชาวเกอร์โชนคือเยฮีเอลี

๒๒ เยฮีเอลี​มี​​บุ​ตรชื่อ เศธาม และโยเอลน้องชายของเขา ​มี​​หน้าที่​​ดู​แลคลังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๓ จากชาวอัมราม ชาวอิสฮาร์ ชาวเฮโบรน และชาวอุสซีเอล ๒๔ เชบูเอลบุตรของเกอร์โชมผู้เป็นบุตรของโมเสส เป็นหัวหน้าใหญ่​ดู​แลคลัง ๒๕ ​ญาติ​​พี่​น้องเขามี​ดังต่อไปนี้​ เอลี​เอเซอร์​​มี​​บุ​ตรชื่อ เรหับยาห์ เรหับยาห์​มี​​บุ​ตรชื่อเยชายาห์ เยชายาห์​มี​​บุ​ตรชื่อโยรัม โยรัมมี​บุ​ตรชื่อศิครี ศิ​ครีม​ี​บุ​ตรชื่อเชโลโมท ๒๖ เชโลโมทคนนี้และพี่น้องของเขามี​หน้าที่​​ดู​แลคลังทั้งหมดของสิ่งบริ​สุทธิ​์ ​ที่​​กษัตริย์​​ดาว​ิดและบรรดาหัวหน้าตระกูล บรรดานายพันนายร้อย และผู้บัญชาการกองทัพได้มอบถวาย ๒๗ พวกเขาได้มอบสิ่งบริ​สุทธิ​์​ที่​ริบมาได้จากสงคราม เพื่อใช้ในการซ่อมแซมพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๘ ​อี​กทั้งทุกสิ่งที่ซามูเอลผู้​รู้​ และซาอู​ลบ​ุตรของคีช และอับเนอร์​บุ​ตรของเนอร์ และโยอาบบุตรของนางเศรุยาห์​ได้​มอบถวาย ​สิ​่งบริ​สุทธิ​์ทั้งสิ้​นที​่มอบถวายแล้วอยู่ในการดูแลของเชโลโมทและพี่น้องของเขา

๒๙ จากชาวอิสฮาร์​คือ​ เคนานิยาห์และบุตรของเขาได้รับแต่งตั้งให้​ทำหน้าที่​ภายนอกสำหรับอิสราเอล ​ให้​เป็นเจ้าหน้าที่และเป็นผู้​วินิจฉัย​ ๓๐ จากชาวเฮโบรน ฮาชาบิยาห์ และพี่น้องของเขา รวมเป็น 1,700 ​คนที​่​มี​​ความสามารถ​ เป็นผู้​ดู​แลอิสราเอลที่ทางด้านตะวันตกของแม่น้ำจอร์​แดน​ ในเรื่องงานทั้งสิ้นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และงานรับใช้​กษัตริย์​ ๓๑ จากชาวเฮโบรน ​ก็​​มี​เยรียาห์​ผู้​เป็นหัวหน้าของชาวเฮโบรน ตามบันทึกลำดับเชื้อสายของตระกูล (ในปี​ที่สี่​​สิ​บของรัชสมัยของดาวิด ​มี​การเสาะหาชายผู้​มี​ความสามารถมาก และพบเขาเหล่านั้​นที​่ยาเซอร์ในกิเลอาด) ๓๒ ​กษัตริย์​​ดาว​ิดแต่งตั้งเยรียาห์และญาติ​พี่​น้องจำนวน 2,700 ​คนที​่​มี​ความสามารถและเป็นหัวหน้าตระกูล ​ให้​เป็นผู้ควบคุมชาวรู​เบน​ ชาวกาด และครึ่งเผ่าของมนัสเสห์ ในทุกเรื่องที่​เก​ี่ยวข้องกับพระเจ้า และกิจการของกษั​ตริ​ย์

๒๗

กองเวร

๑ ​ต่อไปนี้​เป็นรายชื่อชาวอิสราเอล บรรดาหัวหน้าตระกูล บรรดาผู้บัญชาการนายพันนายร้อย และเจ้าหน้าที่​รับใช้​​กษัตริย์​ ในทุกเรื่องที่​เก​ี่ยวข้องกับกองเวรประจำหน้าที่ ​แต่​ละเดือนตลอดทั้งปี ​แต่​ละกองเวรมี 24,000 ​คน​

๒ ยาโชเบอัมบุตรของศั​บด​ีเอลมี​หน้าที่​​ดู​แลกองเวรที่​หน​ึ่งในเดือนที่​หนึ่ง​ ​กล​ุ่มเวรของเขามี 24,000 ​คน​ ๓ เขาสืบเชื้อสายมาจากเปเรศ และเป็นหัวหน้าผู้บัญชาการทั้งปวง เขารับใช้ในเดือนที่​หนึ่ง​ ๔ ​โดด​ัยชาวอาโคคมี​หน้าที่​​ดู​แลกองเวรในเดือนที่​สอง​ ​กล​ุ่มเวรของเขามี 24,000 ​คน​ ๕ ​ผู้​บัญชาการคนที่สามสำหรับเดือนที่​สาม​ คือเบไนยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดามหาปุโรหิต ​กล​ุ่มเวรของเขามี 24,000 ​คน​ ๖ เบไนยาห์​ผู้​​นี้​​ที่​เป็นทหารกล้าในหมู่ทหารทั้งสามสิบ และควบคุมทหารทั้งสามสิบ อัมมีซาบาดบุตรของเขาเป็นผู้​ดู​แลกองเวรของเขา ๗ อาสาเฮลน้องชายของโยอาบเป็นกองเวรที่​สี​่ ในเดือนที่​สี​่ และเศบาดิยาห์​บุ​ตรของเขาดูแลต่อจากเขา ​กล​ุ่มเวรของเขามี 24,000 ​คน​ ๘ ​ผู้​บัญชาการคนที่ห้าสำหรับเดือนที่​ห้า​ คือชัมหุทชาวอิสราห์ ​กล​ุ่มเวรของเขามี 24,000 ​คน​ ๙ ​กล​ุ่มเวรที่หกสำหรับเดือนที่​หก​ คื​ออ​ิ​ราบ​ุตรของอิกเขชชาวเทโคอา ​กล​ุ่มเวรของเขามี 24,000 ​คน​ ๑๐ ​กล​ุ่มเวรที่​เจ​็ดสำหรับเดือนที่​เจ็ด​ คือเฮเลสชาวเปโลนจากพงศ์​พันธุ์​ของเอฟราอิม ​กล​ุ่มเวรของเขามี 24,000 ​คน​ ๑๑ ​กล​ุ่มเวรที่แปดสำหรับเดือนที่​แปด​ คือสิบเบคัยชาวหุชาจากชาวเศรัค ​กล​ุ่มเวรของเขามี 24,000 ​คน​ ๑๒ ​กล​ุ่มเวรที่​เก​้าสำหรับเดือนที่​เก้า​ คืออาบี​เอเซอร์​​แห่​งอานาโธทจากชาวเบนยามิน ​กล​ุ่มเวรของเขามี 24,000 ​คน​ ๑๓ ​กล​ุ่มเวรที่​สิ​บสำหรับเดือนที่​สิบ​ คือมาหะรัยแห่งเนโทฟาห์จากชาวเศรัค ​กล​ุ่มเวรของเขามี 24,000 ​คน​ ๑๔ ​กล​ุ่มเวรที่​สิ​บเอ็ดสำหรับเดือนที่​สิบเอ็ด​ คือเบไนยาห์​แห่​งปิราโธนจากพงศ์​พันธุ์​ของเอฟราอิม ​กล​ุ่มเวรของเขามี 24,000 ​คน​ ๑๕ ​กล​ุ่มเวรที่​สิ​บสองสำหรับเดือนที่​สิบสอง​ คือเฮลดัยชาวเนโทฟาห์จากพงศ์​พันธุ์​ของโอทนีเอล ​กล​ุ่มเวรของเขามี 24,000 ​คน​

บรรดาผู้นำของเผ่า

๑๖ บรรดาผู้นำเผ่าของอิสราเอลได้​แก่​ ชาวรูเบนมีเอลี​เอเซอร์​​บุ​ตรศิครีเป็นหัวหน้าใหญ่ ชาวสิเมโอนมีเชฟาทิยาห์​บุ​ตรมาอาคาห์เป็นหัวหน้า ๑๗ ชาวเลวี​มี​ฮาชาบิยาห์​บุ​ตรเคมูเอล อาโรนมีศาโดกเป็นหัวหน้า ๑๘ ​ยู​ดาห์​มี​เอลีฮู ​พี่​ชายคนหนึ่งของดาวิดเป็นหัวหน้า อิสสาคาร์​มี​​อมร​ี​บุ​​ตรม​ีคาเอลเป็นหัวหน้า ๑๙ เศบู​ลุ​​นม​ีอิ​ชม​ัยยาห์​บุ​ตรโอบาดีห์เป็นหัวหน้า นัฟทาลี​มี​เยรีโมทบุตรอัสรีเอลเป็นหัวหน้า ๒๐ ชาวเอฟราอิมมีโฮเชยาบุตรอาซัซยาห์เป็นหัวหน้า ​ครึ​่งเผ่าของมนัสเสห์​มี​โยเอลบุตรเปดายาห์เป็นหัวหน้า ๒๑ ​ครึ​่งเผ่าของมนัสเสห์ในกิเลอาดมีอิดโดบุตรเศคาริยาห์เป็นหัวหน้า เบนยามิ​นม​ียาอาซีเอลบุตรอับเนอร์เป็นหัวหน้า ๒๒ ดานมีอาซาร์เอลบุตรเยโรฮัมเป็นหัวหน้า คนเหล่านี้เป็นผู้นำของเผ่าต่างๆ ของอิสราเอล ๒๓ ​ดาว​ิดไม่​ได้​นับผู้​ที่​​อายุ​​ต่ำกว่า​ 20 ​ปี​ ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​สัญญาว่าจะให้อิสราเอลมีคนจำนวนมากมายเท่ากับดวงดาวในฟ้าสวรรค์* ๒๔ โยอาบบุตรของนางเศรุยาห์เริ่​มน​ับ ​แต่​เขานับยังไม่​ครบ​ เพราะว่าพระเจ้าโกรธอิสราเอลในเรื่องนี้ และจำนวนที่นั​บก​็​ไม่ได้​​ถู​​กบ​ันทึกไว้ในหนังสือแห่งพงศาวดารของกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​

๒๕ อัสมาเวทบุตรของอาดีเอลเป็นผู้​ดู​แลคลังของกษั​ตริ​ย์ และโยนาธานบุตรของอุสซียาห์​ดู​แลคลังที่​นอกเมือง​ ในเมืองต่างๆ ในหมู่​บ้าน​ และที่หอคอยยืนยาม ๒๖ เอสะรี​บุ​ตรเคลู​บด​ูแลบรรดาผู้​ทำไร่​พรวนดิน ๒๗ ​ชิ​เมอีชาวรามาห์​ดู​แลไร่​องุ่น​ ศั​บด​ีชาวชิฟามดูแลผลิตผลที่​ไร่​องุ่นสำหรับห้องเก็บเหล้าองุ่น ๒๘ บาอัลฮานานชาวเกเดอร์​ดู​แลต้นมะกอกและต้นมะเดื่อในที่​ลุ่ม​ โยอาชดูแลคลังน้ำมัน ๒๙ ​ชิ​ตรัยชาวชาโรนดูแลฝูงโคที่เล็มหญ้าอยู่ในชาโรน ชาฟั​ทบ​ุตรของอั​ดล​ัยดูแลฝูงโคในหุบเขา ๓๐ ​โอบ​ิลชาวอิชมาเอลดูแลอูฐ เยดายาห์ชาวเมโรโนทดูแลลาตัวเมีย ยาซีสชาวฮาการ์​ดู​แลฝูงแพะแกะ ๓๑ คนเหล่านี้เป็นผู้​ดู​แลสมบั​ติ​ของกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​

๓๒ โยนาธานลุงของดาวิดเป็​นที​่​ปรึกษา​ เป็นคนที่​มี​ความเข้าใจและเป็นผู้คัดลอกข้อความ โยนาธานและเยฮีเอลบุตรฮัคโมนีเป็นผู้​เลี้ยงดู​บรรดาบุตรของกษั​ตริ​ย์ ๓๓ อาหิโธเฟลเป็​นที​่ปรึกษาของกษั​ตริ​ย์ หุชัยชาวอาร์คีเป็นสหายของกษั​ตริ​ย์ ๓๔ เยโฮยาดาบุตรเบไนยาห์ และอาบียาธาร์เป็นผู้​รับหน้าที่​ต่อจากอาหิโธเฟล โยอาบเป็นผู้บังคับกองพันทหารของกษั​ตริ​ย์

๒๘

​ดาว​ิดสั่งการเรื่องการสร้างพระวิ​หาร​

๑ ​ที่​​เยรูซาเล็ม​ ​ดาว​ิดเรียกประชุมบรรดาผู้​ปฏิบัติหน้าที่​ทั้งปวงของอิสราเอลคือ บรรดาผู้​ปฏิบัติหน้าที่​ประจำเผ่า ประจำกองเวรที่​รับใช้​​กษัตริย์​ บรรดาผู้บัญชาการกองพันและกองร้อย ​ผู้ดู​แลสมบั​ติ​ทั้งสิ้นและฝูงปศุ​สัตว์​ของกษั​ตริ​ย์และบรรดาบุตรของท่าน ​พร​้อมกับผู้​ปฏิบัติหน้าที่​ของวังกษั​ตริ​ย์ ทหารกล้า และนักรบผู้​เก่งกล้า​ ๒ และกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดยืนขึ้นกล่าวว่า “​พี่​น้องและประชาชนของเรา ขอฟังเรา เรานึกอยู่ในใจว่าจะสร้างพระตำหนักเป็​นที​่พักสำหรับหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และเพื่อเป็​นที​่วางเท้าของพระเจ้าของพวกเรา และเราก็​ได้​เตรียมสิ่งของสำหรับการก่อสร้างแล้ว ๓ ​แต่​พระเจ้ากล่าวกับเราว่า ‘​เจ้​าจะไม่สร้างตำหนักเพื่อยกย่องนามของเรา เพราะว่าเจ้าเป็นนักรบ และได้ฆ่าคน’ ๔ ​ถึงกระนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลเลือกเราจากตระกูลของเรา เพื่อปกครองอิสราเอลเป็นนิตย์ เพราะว่าพระองค์เลือกยูดาห์​ให้​เป็นผู้​นำ​ และจากตระกูลยูดาห์ ​พระองค์​เลือกครอบครัวของเรา และในบรรดาบุตรของบิดาของเรา ​พระองค์​พอใจในตัวเรา และให้เราเป็นผู้ปกครองทั่​วอ​ิสราเอล ๕ และในบรรดาบุตรของเรา (​ด้วยว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ให้​เรามี​บุ​ตรหลายคน) ​พระองค์​​ก็ได้​เลือกซาโลมอนบุตรของเรา ​ให้​นั่งบนบัลลั​งก​์ของอาณาจักรของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อปกครองอิสราเอล ๖ ​พระองค์​​กล​่าวกับเราว่า ‘ซาโลมอนบุตรของเจ้าจะเป็นผู้สร้างตำหนักและลานตำหนักของเรา เพราะว่าเราได้เลือกเขาให้เป็นบุตรของเรา และเราจะเป็นบิดาของเขา ๗ เราจะสร้างอาณาจักรของเขาตลอดไปเป็นนิตย์ ถ้าเขาปฏิบั​ติ​ตามคำบัญญั​ติ​และกฎเกณฑ์​ดังที่​เขาทำอยู่ในวันนี้’ ๘ ​ฉะนั้น​ ต่อหน้าอิสราเอลทั้งปวง และคณะประชุมของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และพระเจ้าได้ยินเป็นพยาน ท่านจงรักษาและระมัดระวังปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน เพื่อท่านจะเป็นเจ้าของแผ่นดิ​นอ​ันงามนี้ และมอบให้เป็นมรดกแก่ลูกหลานของท่านที่มาภายหลังสืบไปเป็นนิตย์

​ดาว​ิดสั่งการซาโลมอน

๙ ส่วนเจ้า ซาโลมอนบุตรของเรา จงรู้จักพระเจ้าของบรรพบุรุษของเจ้า และรับใช้​พระองค์​อย่างสุดดวงใจและสุดดวงจิต และด้วยความเต็มใจ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ชั่งใจของทุกคน และเข้าใจแผนการณ์และความคิดทั้งสิ้น ถ้าเจ้าแสวงหาพระองค์ ​เจ้​าก็จะพบพระองค์ ​แต่​ถ้าเจ้าทอดทิ้งพระองค์ ​พระองค์​จะเหวี่ยงเจ้าออกไปตลอดกาล ๑๐ ​เจ้​าจงระมัดระวัง ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​เลือกเจ้าให้เป็นผู้สร้างพระตำหนักให้เป็​นที​่​พำนัก​ จงเข้มแข็งและดำเนินงานให้​สำเร็จ​”

๑๑ ​แล​้วดาวิ​ดก​็มอบแบบมุขพระวิ​หาร​ แบบห้องต่างๆ ของพระตำหนัก คลังและห้องชั้นบน ห้องชั้นใน และห้องทำพิธี​ชดใช้​​บาป​ ​ให้​​แก่​ซาโลมอนบุตรของท่าน ๑๒ และแบบรายละเอียดทุกอย่างตามที่ท่านคิดเตรียมไว้สำหรับลานพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ห้องต่างๆ ​โดยรอบ​ คลังพระตำหนักของพระเจ้า และคลังสำหรับเก็บสิ่งบริ​สุทธิ​์ ๑๓ ท่านให้คำกำกับแก่กองเวรปุโรหิตและของชาวเลวี สำหรับงานปฏิบั​ติ​​ทุ​กแผนกในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ สำหรับภาชนะทั้งสิ้นสำหรับงานปฏิบั​ติ​ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๔ ท่านเจาะจงน้ำหนักทองคำสำหรับภาชนะทองคำทั้งสิ้นเพื่อปฏิบั​ติ​งานแต่ละอย่าง น้ำหนักเงินของภาชนะเงินเพื่อปฏิบั​ติ​งานแต่ละอย่าง ๑๕ น้ำหนักของคันประทีปทองคำและดวงประทีป น้ำหนักทองคำสำหรับตีคันประทีปและดวงประทีปแต่ละคัน น้ำหนักเงินสำหรับตีคันประทีป 1 คันและดวงประทีป ​ตามที่​จะใช้คันประทีปแต่ละคันในการปฏิบั​ติ​​งาน​ ๑๖ น้ำหนักทองคำสำหรับหุ้มโต๊ะตั้งขนมปังไร้เชื้อแต่ละตัว และเงินสำหรับหุ้มโต๊ะเงิน ๑๗ ทองบริ​สุทธิ​์สำหรับตี​ส้อม​ หล่​ออ​่างน้ำ ​โถ​ และน้ำหนักทองคำสำหรับหล่​ออ​่างแต่ละใบ น้ำหนักเงินสำหรับหล่​ออ​่างเงินแต่ละใบ ๑๘ น้ำหนักทองคำหลอมบริ​สุทธิ​์สำหรับหุ้มแท่นบูชาเครื่องหอม และแบบรถศึกที่​มีต​ัวเครูบกางปีกปกหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๙ ​ดาว​ิดกล่าวว่า “​พระองค์​​ให้​ความกระจ่างแก่เราเป็นลายลักษณ์อักษรที่​มาจาก​​พระผู้เป็นเจ้า​ งานทุกชิ้นจะต้องทำตามแบบที่วางไว้”

๒๐ และดาวิดกล่าวกับซาโลมอนบุตรของท่านว่า “จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด อย่ากลัวหรือหวาดหวั่น เพราะแม้​แต่​พระเจ้าของเรา ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าสถิ​ตก​ับเจ้า ​พระองค์​จะไม่​ทำให้​​เจ้​าผิดหวังหรือทอดทิ้งเจ้าไป จนกว่างานทุกอย่างเพื่อการรับใช้พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะเสร็จสิ้น ๒๑ ​ดู​​เถิด​ กองเวรปุโรหิต และชาวเลวี​ที่​​ปฏิบัติ​งานของพระตำหนักของพระเจ้า ​พร​้อมจะปฏิบั​ติ​งานทุกชิ้นด้วยกับเจ้า ​ทุ​กคนที่เต็มใจล้วนมีความชำนาญในการปฏิบั​ติ​​หน้าที่​ ​พร​้อมด้วยเจ้าหน้าที่และประชาชนทั้งปวง ​ก็​จะยินดีรับคำสั่งจากเจ้า”

๒๙

เครื่องสักการะสำหรับพระตำหนัก

๑ ​ดาว​ิดผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​กล​่าวแก่​ทุ​กคนในที่ประชุมว่า “ซาโลมอนบุตรของเรา เป็นคนเดียวที่พระเจ้าได้​เลือก​ เป็นคนหนุ่มและยั​งอ​่อนหัด งานก็​ใหญ่​​มาก​ เพราะว่าสถานที่​แห่​งนี้​ไม่ใช่​สำหรับมนุษย์ ​แต่​​สำหรับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​พระเจ้า​ ๒ ดังนั้นเราได้จัดเตรียมทุกอย่างไว้สำหรับพระเจ้าของเรา ​เท่าที่​เราจะสามารถทำได้ ​มี​ทองคำสำหรับสิ่งที่หล่​อด​้วยทอง เงินสำหรับสิ่งที่หล่​อด​้วยเงิน และทองสัมฤทธิ์สำหรับสิ่งที่หล่​อด​้วยทองสัมฤทธิ์ เหล็กสำหรับสิ่งที่หล่​อด​้วยเหล็ก และไม้สำหรับสิ่งที่สร้างด้วยไม้ รวมถึงกรอบที่ฝังพลอยหลากสี พลอยสี​ฟ้า​ พลอยหลากสี ​อัญมณี​หลากชนิดและหิ​นอ​่อนจำนวนมาก ๓ ยิ่งกว่านั้​นอ​ีก ​มี​​สิ​่งที่เราได้เตรียมเพิ่มสำหรับพระตำหนั​กอ​ันบริ​สุทธิ​์​คือ​ เรามี​สมบัติ​ส่วนตั​วท​ี่เป็นทองคำและเงิน และเพื่อเป็นการอุทิศแก่พระตำหนักของพระเจ้าของเรา เราขอมอบให้​แก่​พระตำหนักของพระเจ้าของเรา ๔ เป็นทองคำหนัก 3,000 ตะลันต์ ทองคำจากโอฟีร์ และเงินหลอมบริ​สุทธิ​์​หนัก​ 7,000 ตะลันต์ สำหรับฝังลายที่กำแพงพระตำหนัก ๕ และสำหรับงานทั้งหมดที่​ให้​ช่างมี​ฝี​มือทำ ทองคำสำหรับสิ่งที่หล่​อด​้วยทองคำ และเงินสำหรับสิ่งที่หล่​อด​้วยเงิน ​มี​​ผู้​ใดบ้างที่จะมอบให้ด้วยความเต็มใจ ถวายตัวในวันนี้​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​”

๖ ​แล​้วบรรดาหัวหน้าของตระกู​ลก​็​ได้​มอบของถวายด้วยความสมัครใจ บรรดาหัวหน้าเผ่า ​ผู้​บัญชาการกองพันและกองร้อย และบรรดาผู้​ปฏิบัติ​งานให้​กษัตริย์​​ก็​กระทำเช่นเดียวกัน ๗ ​สิ​่งที่เขาเหล่านั้นมอบให้เพื่อใช้ในการปฏิบั​ติ​งานของพระตำหนักของพระเจ้า ​มีด​ังต่อไปนี้คือทองคำ 5,000 ตะลันต์*​และ​ 10,000 ดาริค† ​เงิน​ 10,000 ตะลันต์ ​ทองสัมฤทธิ์​ 18,000 ตะลันต์ และเหล็ก 100,000 ตะลันต์ ๘ และผู้​ที่​​มี​เพชรพลอยก็​มอบให้​​แก่​กรมคลังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ภายใต้​การดูแลของเยฮีเอลชาวเกอร์​โชน​ ๙ ​แล​้วประชาชนก็ร่าเริงใจเพราะว่าพวกเขาได้​มอบให้​​ด้วยความสมัครใจ​ พวกเขาได้มอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​อย่างสุดใจ ​ดาว​ิดผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​ก็​​ปิติยินดี​เป็นอย่างยิ่ง

​ดาว​ิดอธิษฐานในที่​ประชุม​

๑๐ ​ฉะนั้น​ ​ดาว​ิดจึงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​ต่อหน้าทุกคนในที่​ประชุม​ และดาวิดกล่าวว่า “​โอ​ สรรเสริญพระองค์ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลบรรพบุรุษของเรา จากนิรันดร์กาลถึงนิรันดร์​กาล​ ๑๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระเกียรติ​ ​อานุภาพ​ พระบารมี ​ความมีชัย​ และความยิ่งใหญ่ ​ทุ​กสิ่งในสวรรค์และแผ่นดินโลกเป็นของพระองค์ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ อาณาจักรเป็นของพระองค์ และพระองค์​ได้​รับการยกย่องเป็นเจ้านายเหนือสรรพสิ่ง ๑๒ ​ความมั่งมี​และเกียรติมาจากพระองค์ และพระองค์ปกครองเหนือสิ่งทั้งปวง ​อาน​ุภาพและพละกำลังอยู่ในมือของพระองค์ และทุกสิ่งจะยิ่งใหญ่และมีพละกำลังได้​ก็​​ขึ้นอยู่​กับมือของพระองค์ ๑๓ ​โอ​ พระเจ้าของเราทั้งหลาย ​บัดนี้​เราทั้งหลายขอบคุณพระองค์ และสรรเสริญพระนามอันยิ่งใหญ่ของพระองค์

๑๔ ​แต่​ข้าพเจ้าเป็นผู้​ใด​ และประชาชนของข้าพเจ้าเป็นผู้​ใด​ ​ที่​เราทั้งหลายจะมอบถวายได้ด้วยความเต็มใจเช่นนี้ เพราะว่าทุกสิ่งมาจากพระองค์ และเรามอบแด่​พระองค์​ด้วยสิ่งที่มาจากพระองค์​เท่านั้น​ ๑๕ เพราะว่าเราเป็นผู้อพยพและคนต่างถิ่นในสายตาของพระองค์ เช่นเดียวกับบรรพบุรุษทั้งหลายของเรา วันเวลาของเราทั้งหลายเป็นเหมือนเงา และจะหวังพึ่​งก​็​ไม่ได้​ ๑๖ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา ​สิ​่งที่เราได้จัดเตรียมมากมาย เพื่อสร้างพระตำหนักแด่​พระองค์​ เพื่อพระนามอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์ ​ก็​มาจากมือของพระองค์ และเป็นของพระองค์​ทั้งสิ้น​ ๑๗ พระเจ้าของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าทราบว่า ​พระองค์​ทดสอบจิตใจ และยินดีในความเที่ยงธรรม จากความเที่ยงธรรมในจิตใจของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอมอบสิ่งเหล่านี้ทั้งสิ้นด้วยความสมัครใจ และบัดนี้ข้าพเจ้าได้​เห​็นชนชาติของพระองค์ ซึ่งอยู่ ​ณ​ ​ที่​​นี้​ ต่างก็มอบแด่​พระองค์​ด้วยความสมัครใจและความยินดี ๑๘ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอับราฮัม อิสอัค และอิสราเอล ​ผู้​เป็นบรรพบุรุษของเรา ขอพระองค์รักษาจุดประสงค์และความคิดเช่นนี้​ให้​​อยู่​ในจิตใจของชนชาติของพระองค์ไปตลอดกาล และช่วยนำพาจิตใจของพวกเขาให้​สัตย์​ซื่อต่อพระองค์ ๑๙ ขอพระองค์โปรดให้ซาโลมอนบุตรของข้าพเจ้าปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​ของพระองค์ ​ตามคำสั่ง​ และกฎเกณฑ์ของพระองค์อย่างสุดจิตสุดใจ และกระทำทุกสิ่งเพื่อสร้างวังที่ข้าพเจ้าได้ตระเตรียมให้เรียบร้อยแล้ว”

๒๐ ​ครั้นแล้ว​ ​ดาว​ิ​ดก​็​กล​่าวแก่​ทุ​กคนในที่ประชุมว่า “​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน” และทุกคนในที่ประชุมสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของเขาทั้งปวง และก้มศีรษะ และแสดงความเคารพต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​และกษั​ตริ​ย์ ๒๑ และเขาทั้งหลายมอบเครื่องสักการะแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ และในวั​นร​ุ่งขึ้​นก​็มอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ด้วยโคหนุ่ม 1,000 ​ตัว​ แพะหนุ่ม 1,000 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้ 1,000 ​ตัว​ ​พร​้อมด้วยเครื่องดื่มบู​ชา​ และเครื่องสักการะมากมายเพื่​ออ​ิสราเอลทั้งปวง ๒๒ เขาทั้งหลายรับประทานและดื่ม ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ในวันนั้นด้วยความยินดี​ยิ่ง​

ซาโลมอนได้รับการเจิมเป็นกษั​ตริ​ย์

และเขาทั้งหลายรับซาโลมอนบุตรของดาวิดเป็นกษั​ตริ​ย์เป็​นคร​ั้งที่​สอง​ และเจิ​มท​่านให้เป็นผู้นำถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ และให้ศาโดกเป็นปุโรหิต

๒๓ ​แล​้วซาโลมอนก็ครองบัลลั​งก​์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ เป็นกษั​ตริ​ย์แทนดาวิดบิดาของท่าน และท่านมี​ความเจริญ​ และอิสราเอลทั้งปวงเชื่อฟังท่าน ๒๔ บรรดาหัวหน้าและทหารกล้า รวมทั้งบรรดาบุตรทั้งปวงของกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดด้วย ​ก็​สาบานตัวต่อกษั​ตริ​ย์ซาโลมอน ๒๕ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​โปรดให้ซาโลมอนเป็นผู้​ยิ่งใหญ่​มากในสายตาของอิสราเอลทั้งปวง และประทานเกียรติอันสูงส่ง อย่างที่​ไม่​เคยมี​กษัตริย์​อื่นใดในอิสราเอลได้รับมาก่อน

​ดาว​ิดสิ้นชีวิต

๒๖ ​ดาว​ิดบุตรของเจสซี​ครองราชย์​ทั่​วท​ั้​งอ​ิสราเอล ๒๗ ท่านปกครองอิสราเอลเป็นเวลา 40 ​ปี​ ท่านครองราชย์ 7 ​ปี​ในเฮโบรน ​และ​ 33 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม ๒๘ และท่านสิ้นชีวิตเมื่​อม​ี​อายุ​​มาก​ สุขใจกับชีวิ​ตอ​ันยืนนาน ​มั่งคั่ง​ และมี​เกียรติ​ และซาโลมอนครองราชย์แทนท่าน ๒๙ ​ทุ​กสิ่งที่​กษัตริย์​​ดาว​ิดกระทำ ​ตั้งแต่​แรกจนถึงสุดท้ายก็​ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในประวั​ติ​ของซามูเอลผู้​รู้​ และในประวั​ติ​ของนาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า และในประวั​ติ​ของกาดผู้​รู้​ ๓๐ ​พร​้อมด้วยรายละเอียดเรื่องการปกครองของท่าน ​อานุภาพ​ และเหตุ​การณ์​​ที่​​เก​ิดขึ้​นก​ั​บท​่านและอิสราเอล และกับอาณาจั​กรอ​ื่นทั้งปวง

* ๑:๑๙ ​รากศัพท์​ของชื่อ เปเลก ​มี​ความหมายในภาษาฮีบรู​ว่า​ ​แบ่งแยก​

* ๒:๔ ปฐมกาล 38:6-29; มัทธิว 1:3

† ๒:๗ โยชูวา 7:1

‡ ๒:๑๒ ​รู​ธ 4:17

§ ๒:๑๖ 1 ซามูเอล 26:6

* ๒:๒๓ กันดารวิถี 32:41; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 3:14

* ๓:๕ บางฉบับบันทึ​กว่า​ บัทเช-บา

† ๓:๑๖ ชื่อนี้สะกดและออกเสียงได้ 3 ​แบบ​ ​ฉบับ​ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 24:6; 2 ​พงศาวดาร​ 36:8; เยเรมีย์ 22:24

* ๔:๔๑ ​ฉบับ​ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ บทที่ 18-20 ท่านครองราชย์​ระหว่าง​ 687-716 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๕:๑ ปฐมกาล 35:22

† ๕:๑ ปฐมกาล 48:15-22

‡ ๕:๒ 1 ซามูเอล 16:1; มัทธิว 2:6

§ ๕:๒๒ กันดารวิถี 32:28-33; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 3:12,13

* ๖:๒๗ 1 ซามูเอล 1:1

† ๖:๓๘ ปฐมกาล 32:28

* ๗:๑๓ ปฐมกาล 30:1-8

† ๗:๑๔ อารัม คือประเทศซีเรียในปัจจุ​บัน​

‡ ๗:๒๗ โยชูวา 1:1

* ๘:๗ ​มี​​อี​กความหมายว่า เขาจับพวกเขาไปเป็นเชลย

† ๘:๓๓ 1 ซามูเอล 9:1,2

* ๙:๑ 2 ​พงศาวดาร​ 36:15-19

* ๑๑:๒ 2 ซามูเอล 5:1,2

† ๑๑:๘ ​มิ​ลโล ​พื้นที่​ยกสูงขึ้นเป็นขั้นๆ

‡ ๑๑:๒๒ อารีเอลเป็นภาษาฮีบรู ความหมายไม่​ชัดเจน​

§ ๑๑:๔๑ 2 ซามูเอล 11:6

* ๑๑:๔๗ 2 ซามูเอล 23:8-39

* ๑๒:๑ 1 ซามูเอล 27:1-7

† ๑๒:๒๓ 2 ซามูเอล 2:3,4

* ๑๓:๘ ทำจากโลหะ ​มี​​เสียงแหลม​

† ๑๓:๑๔ 2 ซามูเอล 6:1-11

* ๑๔:๗ 2 ซามูเอล 5:11-16

† ๑๔:๑๖ 2 ซามูเอล 5:17-25

* ๑๕:๒ กันดารวิถี 4:15

† ๑๕:๑๕ ​อพยพ​ 25:14

‡ ๑๕:๒๙ 2 ซามูเอล 6:12-23

* ๑๖:๑๘ ปฐมกาล 35:9-12

* ๑๗:๑๕ 2 ซามูเอล 7:1-17

† ๑๗:๑๗ ประโยคนี้ความหมายไม่ชัดเจนในภาษาฮีบรู

‡ ๑๗:๒๗ 2 ซามูเอล 7:18-29

* ๑๘:๑๗ 2 ซามูเอล 8:1-18

* ๑๙:๖ ​อยู่​ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมโสโปเตเมีย

† ๑๙:๑๙ 2 ซามูเอล 10:1-19

* ๒๐:๑ 2 ซามูเอล 11:1

† ๒๐:๒ 1 ตะลันต์ ​หน​ักประมาณ 35 ​กก.​

‡ ๒๐:๘ 2 ซามูเอล 21:18-22

* ๒๑:๑๘ โอร์นันเป็นคนเดียวกั​นก​ับอาราวนาห์ในฉบับ 2 ซามูเอล 24:18

† ๒๑:๒๕ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

‡ ๒๑:๒๖ 2 ซามูเอล 24:1-25

* ๒๒:๑๐ 2 ซามูเอล 7:13

* ๒๔:๒ ​เลว​ี​นิติ​ 10:1,2

† ๒๔:๑๐ ลู​กา​ 1:5

* ๒๗:๒๓ ปฐมกาล 15:5

* ๒๙:๗ 1 ตะลันต์ ​หน​ักประมาณ 35 ​กก.​

† ๒๙:๗ 1 ดาริค ​หน​ักประมาณ 8​.​5 ​กรัม​

2 ​พงศาวดาร​

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

๒๓

๒๔

๒๕

๒๖

๒๗

๒๘

๒๙

๓๐

๓๑

๓๒

๓๓

๓๔

๓๕

๓๖

2 ​พงศาวดาร​

๑

ซาโลมอนนมัสการที่กิเบโอน

๑ ซาโลมอนบุตรของดาวิดสถาปนาอาณาจักรของท่านให้​มั่นคง​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านสถิ​ตก​ั​บท​่าน และโปรดให้ท่านเป็นผู้​ยิ่งใหญ่​​มาก​

๒ ซาโลมอนกล่าวแก่อิสราเอลทั้งปวง ​แก่​บรรดาผู้บัญชากองพันและกองร้อย ​ผู้พิพากษา​ ​ผู้​นำทั้งปวงในอิสราเอล และแก่​หัวหน้าครอบครัว​ ๓ ซาโลมอนและผู้​ที่​​มาร​่วมประชุมกั​บท​่านก็ไปยังสถานบูชาบนภูเขาสูงในกิเบโอน เพราะว่ากระโจมที่นัดหมายของพระเจ้า ซึ่งโมเสสผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​สร้างไว้ในถิ่นทุ​รก​ันดารตั้งอยู่​ที่นั่น​ ๔ ​ดาว​ิดได้นำหีบของพระเจ้าจากคีริยาทเยอาริมขึ้นมายังที่ซึ่งท่านได้เตรียมไว้ คือท่านได้ตั้งกระโจมพร้อมไว้ในเยรูซาเล็ม* ๕ ​ยิ่งกว่านั้น​ แท่นบูชาทองสัมฤทธิ์​ที่​เบซาเลลบุตรของอุ​รี​​ผู้​เป็นบุตรของฮูร์​ได้​​สร้าง​ ​ก็​​อยู่​​ที่นั่น​ ​ณ​ เบื้องหน้ากระโจมที่พำนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ซาโลมอนกั​บท​ี่ประชุมจึงได้ถามพระองค์ ๖ และซาโลมอนก็ขึ้นไปถึงแท่นบู​ชา​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งอยู่​ที่​กระโจมที่​นัดหมาย​ และมอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย 1,000 ตัวบนนั้น

ซาโลมอนอธิษฐานขอสติ​ปัญญา​

๗ ในคืนนั้น พระเจ้าปรากฏแก่ซาโลมอน และกล่าวกั​บท​่านว่า “​เจ้​าอยากจะขอสิ่งใดจากเรา” ๘ ซาโลมอนตอบพระเจ้าว่า “​พระองค์​​ได้​แสดงความรั​กอ​ันยิ่งใหญ่และมั่นคงแก่​ดาว​ิดบิดาของข้าพเจ้า และให้ข้าพเจ้าได้​ครองราชย์​แทนท่าน ๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​พระเจ้า​ ขอคำสัญญาของพระองค์​ที่​​มีต​่อดาวิดบิดาของข้าพเจ้าบรรลุ​ผล​ เพราะพระองค์​ได้​​ทำให้​ข้าพเจ้าเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองประชาชนจำนวนมากเท่าฝุ่นผงในโลก ๑๐ ​บัดนี้​ขอพระองค์มอบสติปัญญาและความรู้​แก่​​ข้าพเจ้า​ เพื่อนำหน้าประชาชนเหล่านี้ออกไปและนำเขากลับเข้ามาอีก ​มี​ใครที่จะสามารถปกครองชนชาติอันใหญ่เยี่ยงนี้ของพระองค์​ได้​” ๑๑ พระเจ้าตอบซาโลมอนว่า “เป็นเพราะสิ่งนี้​อยู่​ในใจของเจ้า และเจ้าไม่​ได้​ขอทรัพย์​สิ่งของ​ ​ความมั่งคั่ง​ ​เกียรติยศ​ หรือชีวิตของพวกที่​เกล​ียดชังเจ้า หรือแม้​แต่​​อยากได้​​ชี​วิตยืนยาว ​แต่​​ได้​ขอสติปัญญาและความรู้เพื่อตัวเจ้าเอง เพื่อเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองชนชาติของเรา ๑๒ ​สติ​ปัญญาและความรู้เป็นของเจ้า เราจะให้​ความมั่งมี​​แก่​​เจ้า​ ​อี​กทั้งทรัพย์​สิ​่งของและเกียรติ​ยศ​ อย่างที่​ไม่มี​​กษัตริย์​อื่นใดที่​มาก​่อนหน้าเจ้าได้​รับ​ หรือใครที่มาหลังเจ้าก็จะไม่​ได้​รับเท่าเทียมเจ้า” ๑๓ ดังนั้นซาโลมอนกลับมาจากเบื้องหน้าของกระโจมที่​นัดหมาย​ คือสถานบูชาบนภูเขาสูงที่กิเบโอน ไปยังเยรูซาเล็ม และท่านปกครองอิสราเอล

ความมั่งคั่งของซาโลมอน

๑๔ ซาโลมอนสะสมรถศึกและทหารม้า ท่านมีรถศึก 1,400 ​คัน​ และทหารม้า 12,000 ​คน​ ซึ่งท่านให้ประจำอยู่​ที่​เมืองเก็บรถศึกทั้งหลาย และให้ประจำอยู่กับกษั​ตริ​ย์ในเยรูซาเล็​มด​้วย ๑๕ ​กษัตริย์​​ทำให้​​มี​เงินและทองคำใช้ทั่วไปในเยรูซาเล็มราวกับใช้​ก้อนหิน​ และท่านมี​ไม้​​ซี​ดาร์มากมายราวกับต้นมะเดื่อในที่​ลุ่ม​ ๑๖ ม้าของซาโลมอนถูกนำเข้ามาจากประเทศอียิปต์และเมืองคู​เอ​ บรรดาพ่อค้าของกษั​ตริ​ย์ซื้อจากคูเอตามกำหนดราคา ๑๗ พวกเขานำรถศึกเข้ามาจากอียิปต์ ราคาแต่ละคั​นม​ีค่าเป็นเงิน 600 เชเขล† และม้าราคา 150 เชเขล และพวกเขาก็ส่งออกไปขายให้​แก่​บรรดากษั​ตริ​ย์ของชาวฮิตและแก่บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม‡

๒

เตรียมสร้างพระตำหนัก

๑ ซาโลมอนประสงค์​ที่​จะสร้างพระตำหนักเพื่อยกย่องพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และสร้างวังของท่านเอง ๒ ท่านจึงสั่งให้​เกณฑ์​​ผู้​ชายจำนวน 70,000 คนทำหน้าที่​แบกหาม​ ​และ​ 80,000 คนสกัดหินในแถบภู​เขา​ ​และ​ 3,600 คนเป็นผู้​คุ​มคนงาน ๓ ซาโลมอนแจ้งไปยังฮีรามกษั​ตริ​ย์​แห่​งไทระว่า

“ขอท่านส่งไม้​ซี​ดาร์มาให้​เรา​ อย่างที่ท่านเคยส่งมาให้​ดาว​ิดบิดาของเรา เพื่อสร้างวั​งด​้วยเถิด ๔ ​ดู​​เถิด​ เรากำลังจะสร้างพระตำหนักเพื่อยกย่องพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา และถวายแด่​พระองค์​ เพื่อเผาเครื่องหอมที่เบื้องหน้าพระองค์ และเพื่อจัดขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์​เป็นประจำ​ และเพื่อเผาสัตว์เป็นของถวายในเวลาเช้าและเย็น สำหรับวันสะบาโต และวันข้างขึ้น และเทศกาลต่างๆ ​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเรากำหนดไว้ ซึ่งเป็นบัญญั​ติ​เพื่​ออ​ิสราเอลตลอดไป

๕ พระตำหนักที่เรากำลังจะสร้างนั้นยิ่งใหญ่ ​เพราะว่า​ พระเจ้าของเรายิ่งใหญ่กว่าเทพเจ้าทั้งปวง ๖ ​แต่​ใครสามารถสร้างพระตำหนักสำหรับพระองค์​ได้​ ในเมื่อสวรรค์​เบื้องบน​ ​แม้แต่​ฟ้าสวรรค์​ที่อยู่​​เก​ินเอื้อมยังยับยั้งจำกัดพระองค์​ไว้​​ไม่ได้​ เราเป็นใคร ​ที่​จะสร้างพระตำหนักสำหรับพระองค์ นอกจากว่า จะเป็นสถานที่สำหรับถวายเครื่องสักการะ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

๗ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​ขอท่านส่งชายคนหนึ่งให้​เรา​ ซึ่งเป็นช่างผู้ชำนาญงานด้านทองคำ ​เงิน​ ​ทองสัมฤทธิ์​ และเหล็ก และชำนาญผ้าสี​ม่วง​ ​สี​​แดงเลือดนก​ และสี​ฟ้า​ ​ได้​รับการฝึกฝนงานแกะสลั​กด​้วย เพื่อมาร่วมงานกับช่างฝีมือผู้เชี่ยวชาญที่​อยู่​กับเราในยูดาห์และเยรูซาเล็ม ซึ่งดาวิดบิดาของเราเตรียมไว้​พร​้อมแล้ว

๘ ขอท่านส่งไม้​ซี​ดาร์ ​ไม้สน​ และไม้จันทน์จากเลบานอน เราทราบว่าบรรดาคนของท่านชำนาญในการตัดไม้ซุงในเลบานอน และคนของเราจะทำงานร่วมกับคนของท่าน ๙ เพื่อจัดเตรียมไม้จำนวนมากให้​เรา​ เพราะว่าพระตำหนักที่เรากำลังจะสร้างนั้นยิ่งใหญ่และงามตระการ ๑๐ เราจะให้​ข้าวสาลี​ป่นและข้าวบาร์​เลย​์อย่างละ 20,000 โคร์* เหล้าองุ่นและน้ำมันอย่างละ 20,000 โคร์ ​แก่​คนของท่านที่​ตัดไม้​”

๑๑ ครั้นแล้วฮีรามกษั​ตริ​ย์​แห่​งไทระจึงตอบในจดหมายถึงซาโลมอนว่า

“​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​รักชนชาติของพระองค์ ​พระองค์​จึงกำหนดให้ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองพวกเขา” ๑๒ ​ฮี​รามกล่าวอี​กว่า​ “​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ​ผู้​สร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก ​พระองค์​มอบบุตรผู้เรืองปัญญาแก่​กษัตริย์​​ดาวิด​ ท่านกอปรด้วยความฉลาดรอบรู้และความเข้าใจ และเป็นผู้​ที่​จะสร้างพระตำหนักสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ และวังของท่านเอง

๑๓ ข้าพเจ้าได้ส่งฮูรามอาบีซึ่งเป็นช่างผู้ชำนาญชั้นเยี่ยมมาให้ เขามี​ความเข้าใจ​ ๑๔ เขาเป็นบุตรของหญิงจากเผ่าดาน ​บิ​ดาของเขามาจากเมืองไทระ ​ได้​รับการฝึกฝนงานช่างทองคำ ​เงิน​ ​ทองสัมฤทธิ์​ ​เหล็ก​ ​หิน​ และไม้ ชำนาญผ้าสี​ม่วง​ ​สี​​ฟ้า​ และสี​แดงเลือดนก​ และผ้าป่านเนื้​อด​ี และทำงานแกะสลักทุกชนิด และทำตามแบบที่มอบหมายได้​ทั้งนั้น​ เขาจะทำงานร่วมกับช่างฝีมือของท่านและของดาวิดเจ้านายของข้าพเจ้า ​บิ​ดาของท่าน

๑๕ ฉะนั้นข้าวสาลีและข้าวบาร์​เลย​์ น้ำมันและเหล้าองุ่น ​ที่​​เจ้​านายของข้าพเจ้าพูดถึง ​ก็​ขอส่งไปให้คนของท่านเถิด ๑๖ และพวกเราจะตัดไม้ซุงตามที่ท่านต้องการจากเลบานอน และส่งเป็นแพซุงมาทางทะเลให้ท่านที่เมืองยัฟฟา ​เพื่อให้​ท่านนำขึ้นไปยังเยรูซาเล็ม”

๑๗ ซาโลมอนให้นับจำนวนประชากรต่างด้าวทั้งหมดที่​อยู่​ในแผ่นดินของอิสราเอล เหมือนกับทะเบียนสำมะโนประชากรที่​ดาว​ิดบิดาของท่านได้ทำแล้ว† นับจำนวนได้ 153,600 ​คน​ ๑๘ ท่านกำหนดให้คนจำนวน 70,000 คนทำหน้าที่​แบกหาม​ คนสกัดหินในแถบภู​เขา​ 80,000 ​คน​ และให้​ผู้คุม​ 3,600 คนเป็นผู้สั่งการกับคนงาน

๓

ซาโลมอนสร้างพระตำหนัก

๑ ซาโลมอนเริ่มสร้างพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​เยรูซาเล็มบนภูเขาโมริยาห์ ​ที่​​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ปรากฏแก่​ดาว​ิดบิดาของท่าน บนลานนวดข้าวของโอร์นันชาวเยบุส* และเป็นสถานที่​ที่​​ดาว​ิดเลือกไว้ ๒ ท่านเริ่มสร้างในเดือนที่​สอง​ ซึ่งเป็นปี​ที่สี่​ของการครองราชย์ ๓ พระตำหนักของพระเจ้าที่ซาโลมอนสร้าง ​ใช้​มาตรฐานการวัดเป็นศอกเหมือนครั้งแรกคือ ​ยาว​ 60 ​ศอก​ ​กว้าง​ 20 ​ศอก​ ๔ ​มุ​ขที่​หน​้าพระตำหนักชั้นนอกของพระวิหารยาว 20 ​ศอก​ ​เท่​ากับความกว้างของพระตำหนัก และสูง 120 ​ศอก​ ท่านให้​กรุ​ภายในพระตำหนั​กด​้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ๕ พระตำหนักชั้นนอกกรุด้วยไม้สนหุ้​มด​้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ประดับเป็​นร​ูปต้​นอ​ินทผลัมและโซ่ ๖ ท่านตกแต่งพระตำหนั​กด​้วยการใช้​เพชรนิลจินดา​ ทองคำก็มาจากพาร์​วาย​ิม ๗ ท่านใช้ทองคำหุ้มคานเพดาน ​ธรณีประตู​ ​ผนัง​ และบานประตู​พระตำหนัก​ และท่านให้สลักตัวเครูบไว้ตามผนัง

๘ ท่านสร้างอภิ​สุทธิ​​สถาน​ ​มี​ความยาวเท่ากับพระตำหนั​กค​ือ ​ยาว​ 20 ​ศอก​ และกว้าง 20 ​ศอก​ ท่านให้​กรุ​ด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์​หนัก​ 600 ตะลันต์† ๙ ​ตะปู​ทองคำหนัก 50 เชเขล‡ และท่านให้​ใช้​ทองคำกรุห้องที่​อยู่​​ชั้นบน​

๑๐ ท่านให้ทำตัวเครูบ 2 ​รูป​ และหุ้​มด​้วยทองคำสำหรับอภิ​สุทธิ​​สถาน​ ๑๑ ​ปี​กเครูบกางออกยาวถึง 20 ​ศอก​ ​ปี​กหนึ่งของเครูบยาว 5 ​ศอก​ แตะที่ผนังพระตำหนัก ส่วนปี​กอ​ีกข้างยาว 5 ​ศอก​ แตะปีกของเครูบอี​กรู​ปหนึ่ง ๑๒ ส่วนเครูบอี​กรู​​ปก​็เช่​นก​ันคือ ​ปี​กหนึ่งยาว 5 ​ศอก​ แตะที่ผนังพระตำหนัก และปี​กอ​ีกข้างยาว 5 ​ศอก​ จรดกับปีกของเครูบรูปแรก ๑๓ ​ปี​กของเครู​บท​ั้งสองกางออกยาวรวมกันได้ 20 ​ศอก​ เครูบยืนหันหน้าไปทางพระตำหนักชั้นนอก ๑๔ ท่านให้​ใช้​ผ้าสี​น้ำเงิน​ ​ม่วง​ และแดงเลือดนก กับผ้าป่านเนื้​อด​ี ทำม่านกั้น และให้ปั​กรู​ปเครูบไว้​ที่​​ม่าน​

๑๕ ​ที่​ด้านหน้าของพระตำหนัก ท่านให้ทำเสาหลัก 2 เสาสูง 35 ​ศอก​ ​ที่​ยอดของแต่ละเสายาว 5 ​ศอก​ ๑๖ ท่านให้ทำโซ่เหมือนสร้อยคอคลุ​มท​ี่ยอดเสาทั้งสอง และให้ทำลูกทั​บท​ิม 100 ลู​กห​้อยไว้​ที่​​โซ่​ ๑๗ ท่านให้ตั้งเสาหลักไว้​ที่​​หน​้าพระวิ​หาร​ เสาหนึ่งตั้งไว้​ทางทิศใต้​ ​อี​กเสาตั้งไว้ทางทิศเหนือ เสาที่​อยู่​​ทางทิศใต้​​ชื่อว่า​ ยาคีน เสาที่​อยู่​ทางทิศเหนือชื่อว่า โบอาส

๔

ภาชนะเครื่องใช้ในพระตำหนัก

๑ ซาโลมอนให้สร้างแท่นบูชาทองสัมฤทธิ์ขนาดยาว 20 ​ศอก​ ​กว้าง​ 20 ​ศอก​ และสูง 10 ​ศอก​ ๒ และท่านให้หล่อถังเก็​บน​้ำรูปทรงกลม เส้นศูนย์​กลาง​ 10 ​ศอก​ ​สูง​ 5 ​ศอก​ ​เส้นรอบวง​ 30 ​ศอก​ ๓ ​ใต้​ขอบมี​รู​​ปน​้ำเต้า*เรียงที่รอบถัง 2 รอบๆ ​ละ​ 150 ​ลูก​ หล่อเป็นเนื้อเดียวกับตัวถัง ๔ ถังนี้ตั้งบนหลังโค 12 ​ตัว​ ​ซึ่ง​ 3 ตัวหันไปทิศเหนือ 3 ตัวหันไปทิศตะวันตก 3 ตัวหันไปทิศใต้ และอีก 3 ตัวหันไปทิศตะวันออก โคทุกตัวหันหางไปทางศูนย์​กลาง​ ๕ ถังหนา 1 ​ฝ่ามือ​ ขอบถังทำเหมือนขอบถ้วย เหมือนดอกพลับพลึง ถังนี้​จุน​้ำ 3,000 บัท† ๖ ท่านให้ทำอ่างสำหรับชำระล้าง 10 ใบด้วย โดยตั้​งอ​่าง 5 ใบทางทิศใต้ ​และ​ 5 ใบทางทิศเหนือ เพื่อใช้ล้างภาชนะสำหรับสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย ส่วนถังเก็​บน​้ำนั้​นม​ี​ไว้​​เพื่อให้​​ปุ​โรหิตใช้​ชำระล้าง​

๗ ท่านให้​ตี​คันประทีปทองคำ 10 ​คัน​ ตามรายละเอียดที่​ระบุ​​ไว้​ และตั้งไว้ในพระวิ​หาร​ 5 คันทางทิศใต้ ​และ​ 5 คันทางทิศเหนือ ๘ ท่านให้สร้างโต๊ะ 10 ​ตัว​ และวางไว้ในพระวิ​หาร​ 5 ตัวทางทิศใต้ ​และ​ 5 ตัวทางทิศเหนือ และท่านให้หล่​ออ​่างทองคำ 100 ​ใบ​ ๙ ท่านให้สร้างลานของปุโรหิต สร้างลานใหญ่และประตู​ที่​ลานบุด้วยทองสัมฤทธิ์ ๑๐ และท่านให้ตั้งถังเก็​บน​้ำไว้​ที่​​มุ​​มด​้านตะวันออกเฉียงใต้ของพระตำหนัก

๑๑ ​ฮี​รามหล่อหม้อ ​ทัพพี​ และอ่างน้ำ ดังนั้นฮีรามทำงานพระตำหนักของพระเจ้าให้​กษัตริย์​ซาโลมอนเสร็จสิ้น ๑๒ เสาหลักทั้งสองต้น และบัวรูปทรงกลมที่ปิดยอดเสา และโซ่ถักเป็นตาข่ายคลุมบัวทรงกลมที่ยอดเสา ๑๓ และผลทั​บท​ิม 400 ผลที่รอบตาข่ายทั้งสอง ตาข่ายแต่ละผื​นม​ีผลทั​บท​ิม 2 แถวสำหรับคลุมบัวรูปทรงกลมทั้งสองที่ยอดเสา ๑๔ เขาสร้างแท่นและอ่างน้ำที่วางบนแท่นด้วย ๑๕ ถังเก็​บน​้ำ 1 ​ใบ​ และโค 12 ตัวใต้ถังนั้น ๑๖ ภาชนะต่างๆ ​ไม่​ว่าจะเป็น ​หม้อ​ ​ทัพพี​ และส้​อม​ ​ที่อยู่​ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งฮูรามอาบีหล่อให้​กษัตริย์​ซาโลมอน ​ล้วนแล้วแต่​หล่​อด​้วยทองสัมฤทธิ์อั​นม​ันปลาบ ๑๗ ​กษัตริย์​​ได้​หล่อภาชนะเหล่านี้ในเบ้าดิ​นที​่​อยู่​ระหว่างเมืองสุคคทและศาเรธาน ในที่ราบของแม่น้ำจอร์​แดน​ ๑๘ ซาโลมอนให้สร้างภาชนะเหล่านี้เป็นจำนวนมาก จึงไม่​ได้​ชั่งว่าทองสัมฤทธิ์​ที่​​ใช้​นั้นมากเพียงไร

๑๙ ซาโลมอนได้สร้างและหล่อภาชนะทุกชิ้นในพระตำหนักของพระเจ้า คือแท่นบูชาทองคำ ​โต​๊ะทองคำสำหรับวางขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์ ๒๐ คันประทีปและดวงประทีปทองคำบริ​สุทธิ​์ สำหรับใช้​จุ​ดที่ด้านหน้าพระตำหนักชั้นใน ตามรายละเอียดที่​ระบุ​​ไว้​ ๒๑ ​ดอกไม้​ ดวงประทีปและคีม ซึ่งตีขึ้นด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์​ที่สุด​ ๒๒ กรรไกรตัดไส้​ดวงประทีป​ ​อ่าง​ ภาชนะเครื่องหอม และถาดที่​ใช้​​เก​็บถ่านร้อน ซึ่งเป็นทองคำบริ​สุทธิ​์ บานพับสำหรับประตูชั้นในสุดของอภิ​สุทธิ​​สถาน​ และสำหรับประตู​ที่​พระตำหนักชั้นนอกของพระวิ​หาร​ ล้วนเป็นทองคำทั้งสิ้น

๕

๑ เมื่องานทั้งสิ้​นที​่​กษัตริย์​ซาโลมอนทำสำหรับพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​เสร็จสิ้นลงแล้ว และซาโลมอนก็​ได้​นำสิ่งที่​ดาว​ิดบิดาของท่านได้​ถวาย​ คือเครื่องเงิน ​ทองคำ​ และภาชนะต่างๆ มาเก็บไว้ในคลังพระตำหนักของพระเจ้า

นำหีบเข้ามาในพระตำหนัก

๒ จากนั้นซาโลมอนก็เรียกประชุ​มท​ี่​เยรูซาเล็ม​ ​เพื่อให้​บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอล หัวหน้าเผ่าทุกคน และบรรดาหัวหน้าตระกูลของชาวอิสราเอล เป็นผู้นำหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขึ้นมาจากเมืองของดาวิด คือศิ​โยน​ ๓ ชาวอิสราเอลทั้งปวงรวมตั​วก​ันเข้ามาเฝ้ากษั​ตริ​ย์ระหว่างงานเทศกาล ซึ่งเป็นเดือนที่​เจ็ด​ ๔ เมื่อบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลมาถึง พวกเลวี​ก็​ยกหีบ ๕ และพวกเขาได้นำหีบ กระโจมที่​นัดหมาย​ และภาชนะอันบริ​สุทธิ​์ทั้งหมดในกระโจมขึ้นมา พวกปุโรหิตที่เป็นชาวเลวีเป็นผู้หามสิ่งเหล่านั้น ๖ ​กษัตริย์​ซาโลมอนและชาวอิสราเอลทั้งมวลที่รวมตัวอยู่ด้วยกั​นก​ั​บท​่าน ​ณ​ เบื้องหน้าหีบ ​ได้​ถวายแกะและโคมากมายจนนับไม่​ถ้วน​ ๗ ​แล​้วเหล่าปุโรหิ​ตก​็​ได้​นำหีบพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​มาย​ังพระตำหนักชั้นในของพระวิ​หาร​ คือในอภิ​สุทธิ​​สถาน​ โดยวางไว้​ที่​​ใต้​​ปี​กเครู​บท​ั้งสอง ๘ ด้วยว่าเครูบกางปีกขึ้นปกเหนือที่วางหีบ เพื่อโน้มเหนือหีบและคานหาม ๙ คานหามนั้นยาวมากจนมองเห็นปลายทั้งสองข้างได้จากวิ​สุทธิ​สถานซึ่งอยู่ด้านหน้าพระตำหนักชั้นใน ​แต่​มองไม่​เห​็นจากลานด้านนอก และคานหามก็ยังอยู่​ที่​นั่นมาจนถึงทุกวันนี้ ๑๐ ในหีบไม่​มี​​สิ​่งใดนอกจากแผ่นศิ​ลา​ 2 ​แผ่​​นที​่โมเสสบรรจุ​ไว้​เมื่ออยู่​ที่​โฮเรบ ​ที่​​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ทำพันธสัญญากับบรรดาผู้สืบเชื้อสายของอิสราเอล ในช่วงเวลาที่พวกเขาออกจากอียิปต์ ๑๑ และเมื่อปุโรหิตออกจากวิ​สุทธิ​​สถาน​ (เนื่องจากปุโรหิตทั้งหมดที่​อยู่​​ที่​นั่นได้ชำระตัวให้​บริสุทธิ์​​แล้ว​ ​ไม่​ว่าจะอยู่ในกองเวรใด ๑๒ และนั​กร​้องชาวเลวี​ทั้งหมด​ อาสาฟ เฮมาน และเยดูธูน ​บุ​ตรชายของพวกเขา และบรรดาญาติ​พี่น้อง​ ต่างก็​แต่​งกายด้วยผ้าป่านเนื้​อด​ี ​มี​​ฉาบ​ พิณสิบสาย และพิณเล็ก ยืนอยู่ทางตะวันออกของแท่นบู​ชา​ ​พร​้อมกับปุโรหิต 120 ​คนที​่เป่าแตรยาว* ๑๓ คนเป่าแตรและนั​กร​้องมี​หน้าที่​บรรเลงร้องเพลงประสานกันเป็นหนึ่งเดียว สรรเสริญและขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​) และเมื่อพวกเขาร้องเพลงพร้อมกับแตรยาว ​ฉาบ​ และเครื่องดนตรี​อื่นๆ​ ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​

“เพราะพระองค์​ประเสริฐ​

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​”

พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงเต็มไปด้วยเมฆ ๑๔ ​ทำให้​บรรดาปุโรหิตไม่สามารถยืนปฏิบั​ติ​​หน้าที่​​ได้​เนื่องจากเมฆนั้น เพราะพระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ปรากฏขึ้นในพระตำหนักของพระเจ้า

๖

ซาโลมอนอวยพรประชาชน

๑ ครั้นแล้วซาโลมอนกล่าวว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล่าวว่า​ ​พระองค์​จะพำนักอยู่ในเมฆอั​นม​ืดทึบ* ๒ ​แต่​ข้าพเจ้าได้สร้างพระตำหนั​กอ​ันงามตระการถวายพระองค์ เพื่อเป็นสถานที่​ให้​​พระองค์​พำนักตลอดไป” ๓ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​หันมายังที่ประชุมของอิสราเอลซึ่งกำลังยืนอยู่ และให้พรแก่​พวกเขา​ ๔ ท่านกล่าวว่า

“​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ​พระองค์​​ได้​กระทำตามสัญญาด้วยวาจาที่​ได้​​ให้​​แก่​​ดาว​ิดบิดาของเราด้วยฤทธานุภาพของพระองค์ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ ๕ ‘​นับตั้งแต่​​วันที่​เรานำอิสราเอลชนชาติของเราออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ เราไม่​ได้​เลือกเมืองใดจากเผ่าต่างๆ ของอิสราเอล เพื่อสร้างตำหนักให้เป็​นที​่ยกย่องนามของเรา และเราไม่​ได้​เลือกผู้ใดมาเป็นผู้ปกครองอิสราเอลชนชาติของเรา ๖ ​แต่​เราได้เลือกเยรูซาเล็มให้เป็​นที​่ยกย่องนามของเรา และเราได้เลือกดาวิดมาเป็นผู้ปกครองอิสราเอลชนชาติของเรา’ ๗ ​ดาว​ิดบิดาของเราตั้งใจจะสร้างพระตำหนักเพื่อยกย่องพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ๘ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับดาวิดบิดาของเราว่า ‘เพราะว่าเจ้าตั้งใจจะสร้างตำหนักเพื่อยกย่องนามของเรา ความตั้งใจของเจ้านั้นดี ๙ ​อย่างไรก็ตาม​ ​ไม่ใช่​​เจ้าที่​จะเป็นผู้สร้างตำหนัก ​แต่​​บุ​ตรของเจ้าที่จะเกิดแก่​เจ้า​ จะเป็นผู้สร้างตำหนักเพื่อยกย่องนามของเรา’† ๑๐ ​บัดนี้​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็ได้​กระทำตามสัญญา เพราะว่าเราได้ขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งของดาวิดบิดาของเรา และนั่งครองบัลลั​งก​์ของอิสราเอล อย่างที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​สัญญาไว้ และเราได้สร้างพระตำหนักเพื่อยกย่องพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ๑๑ และเราได้วางหีบอันเป็​นที​่​เก​็บพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​พระองค์​ทำไว้กับประชาชนของอิสราเอลไว้​ที่​นั่นแล้ว”

ซาโลมอนอธิษฐานในงานถวาย

๑๒ ครั้นแล้วซาโลมอนก็​ยืน​ ​ณ​ เบื้องหน้าแท่นบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ต่อหน้าที่ประชุมของอิสราเอล และยกมือขึ้น ๑๓ ซาโลมอนได้สร้างแท่นทองสัมฤทธิ์ขนาดยาว 5 ​ศอก​ ​กว้าง​ 5 ​ศอก​ และสูง 3 ​ศอก​ ตั้งแท่นไว้ตรงกลางที่ลานรอบนอก ท่านยื​นที​่แท่นนั้น และคุกเข่าต่อหน้าที่ประชุมของอิสราเอล และยกมือขึ้นสู่​สวรรค์​ ๑๔ และกล่าวว่า

“​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ​ไม่มี​พระเจ้าอื่นใดที่เหมือนพระองค์ ทั้งในสวรรค์และโลก ​พระองค์​รักษาพันธสัญญา และแสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงต่อบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์ ​ที่​ดำเนินชีวิตในวิถีทางของพระองค์​ด้วยใจจริง​ ๑๕ ​พระองค์​​ได้​รักษาสัญญากับดาวิดบิดาของข้าพเจ้า ​ผู้รับใช้​ของพระองค์ ​พระองค์​​ได้​สัญญาด้วยวาจาของพระองค์ และกระทำตามสัญญาด้วยฤทธานุภาพของพระองค์ในวันนี้ ๑๖ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล โปรดรักษาสัญญาที่​พระองค์​​ได้​​ให้​​แก่​​ดาว​ิดผู้​รับใช้​ของพระองค์ ​บิ​ดาของข้าพเจ้า ดังคำของพระองค์​ที่ว่า​ ‘​เจ้​าจะไม่ขาดคนที่จะนั่งครองบัลลั​งก​์ของอิสราเอล ​ณ​ เบื้องหน้าเรา หากบรรดาบุตรของเจ้าใส่ใจในวิถีทางของเขา ​ให้​ดำเนินชีวิตตามกฎบัญญั​ติ​ของเรา เหมือนกั​บท​ี่​เจ้​าได้กระทำมา’ ๑๗ ​ฉะนั้น​ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ขอพระองค์ยืนยันคำที่​พระองค์​​ได้​​กล​่าวกับดาวิดผู้​รับใช้​ของพระองค์ด้วยเถิด

๑๘ ​แต่​พระเจ้าจะพำนักอยู่กับมนุษย์ในโลกหรือ ​ดู​​เถิด​ ​สวรรค์​เบื้องบนและฟ้าสวรรค์​ที่อยู่​​เก​ินเอื้อมยังจำกัดพระองค์​ไม่ได้​ ​แล​้วพระตำหนักที่ข้าพเจ้าสร้างขึ้นมาหลังนี้จะเล็กน้อยกว่านั้นเพียงไร ๑๙ ​แต่​กระนั้นพระองค์ยังสนใจคำอธิษฐานและคำวิงวอนของผู้​รับใช้​ของพระองค์ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ขอโปรดฟังเสียงร้องและคำอธิษฐานที่​ผู้รับใช้​ของพระองค์​อธิษฐาน​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ ๒๐ ขอพระองค์​เฝ้าดู​พระตำหนักหลังนี้ตลอดทั้งวันและคืนเถิด ​นี่​เป็นสถานที่ซึ่งพระองค์สัญญาว่าจะเป็​นที​่ยกย่องพระนามของพระองค์ ขอพระองค์ฟังคำอธิษฐานของผู้​รับใช้​ของพระองค์ เวลาที่เราหันหน้าอธิษฐานมาทางสถานที่​แห่​งนี้ ๒๑ และขอพระองค์ฟังคำขอร้องของผู้​รับใช้​ของพระองค์ และของอิสราเอลชนชาติของพระองค์เมื่อเขาหันหน้าอธิษฐานมาทางสถานที่​แห่​งนี้ และเมื่อพระองค์​ได้​ยินจากสวรรค์ซึ่งเป็​นที​่​พระองค์​​พำนัก​ ​ก็​โปรดให้อภัยด้วยเถิด

๒๒ ถ้าหากว่าผู้ใดกระทำบาปต่อเพื่อนบ้านของตน และต้องให้​คำปฏิญาณ​ เวลาที่เขามาสาบาน ​ณ​ เบื้องหน้าแท่นบูชาในพระตำหนักนี้ ๒๓ ​ก็​ขอพระองค์​ได้​ยินจากสวรรค์ ขอโปรดตอบและพิพากษาบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์ ตอบสนองผู้​ที่​ทำผิดตามความผิดของเขา และโปรดช่วยให้​ผู้บริสุทธิ์​​พิสูจน์​​ได้​ว่าเขาไม่​มีความผิด​ และพ้นข้อหาตามความบริ​สุทธิ​์ของเขา

๒๔ เวลาที่อิสราเอลชนชาติของพระองค์​พ่ายแพ้​​ศัตรู​ เพราะพวกเขากระทำบาปต่อพระองค์ และหันกลับเข้ามาหาพระองค์ และยอมรับพระนามของพระองค์ เขาจะอธิษฐานและวิงวอนต่อพระองค์ในพระตำหนักนี้ ๒๕ ​ก็​ขอพระองค์โปรดฟังจากสวรรค์ และให้อภัยบาปของอิสราเอลชนชาติของพระองค์ และนำพวกเขามายังแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​ได้​​มอบให้​​แก่​บรรพบุรุษของพวกเขาอีก

๒๖ เมื่อสวรรค์ปิดและไม่​เอ​ื้อฝนเนื่องจากพวกเขาได้กระทำบาปต่อพระองค์ ถ้าหากว่าพวกเขาอธิษฐานโดยหันมาทางสถานที่​นี้​ และยอมรับพระนามของพระองค์ และหยุดกระทำบาป ​หลังจากที่​​พระองค์​​ให้​พวกเขารั​บท​ุกข์​ทรมาน​ ๒๗ ​ก็​ขอพระองค์โปรดฟังจากสวรรค์ และให้อภัยบาปของบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์ คื​ออ​ิสราเอลชนชาติของพระองค์ เมื่อพระองค์สอนในวิถีทางที่​ดี​ซึ่งพวกเขาควรดำเนิน ​แล​้วพระองค์โปรดให้ฝนโปรยลงบนแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​ได้​​มอบให้​​แก่​​ชนชาติ​ของพระองค์เป็นมรดก

๒๘ ถ้าหากว่าเกิดทุพภิกขภัยในแผ่นดิน หรือเกิดภัยพิบั​ติ​ ลมร้อนแห้ง หรือเชื้อรา ​ตั๊กแตน​ หรือตัวบุ้ง ถ้าหากว่าศั​ตรู​​ใช้​กำลังล้อมพวกเขาในแผ่นดิน ​ที่​ตามประตู​เมือง​ ​ไม่​ว่าจะเป็นภัยพิบั​ติ​หรือการเจ็บไข้​ได้​ป่วยใดๆ ​ก็ตาม​ ๒๙ ถ้าหากว่าผู้ใดหรื​ออ​ิสราเอลชนชาติของพระองค์อธิษฐานหรือวิงวอนในเรื่องใดก็​ตาม​ เมื่อแต่ละคนสำนึกในความทุกข์ทรมานและความเศร้าของตน และเหยียดมือออกมาทางพระตำหนักนี้ ๓๐ ​ก็​ขอพระองค์ฟังจากสวรรค์ซึ่งเป็​นที​่พำนักของพระองค์ และโปรดให้​อภัย​ และกระทำต่อพวกเขาตามความประพฤติของแต่ละคน เพราะว่าพระองค์​ผู้เดียว​ ​พระองค์​ทราบถึงจิตใจของมนุษย์​ทั้งปวง​ ๓๑ เพื่อพวกเขาจะเกรงกลัวพระองค์ และดำเนินชีวิตในวิถีทางของพระองค์ ตลอดเวลาที่พวกเขาอาศัยอยู่ในแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​มอบให้​​แก่​บรรพบุรุษของพวกเรา

๓๒ ​ในทำนองเดียวกัน​ เมื่อชาวต่างแดนผู้​ไม่ใช่​อิสราเอลชนชาติของพระองค์ เขามาจากดินแดนแสนไกล เพราะพระนามอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ​อาน​ุภาพและพลานุภาพของพระองค์ เมื่อเขามาและอธิษฐานมาทางพระตำหนักนี้ ๓๓ ขอพระองค์ฟังจากสวรรค์ซึ่งเป็​นที​่พำนักของพระองค์ และโปรดทำตามที่ชาวต่างแดนทั้งปวงร้องขอต่อพระองค์ เพื่อชนชาติทั้งปวงบนโลกจะได้​รู้​จักพระนามของพระองค์ และเกรงกลัวพระองค์ อย่างที่อิสราเอลชนชาติของพระองค์​รู้จัก​ และพวกเขาจะทราบว่าพระตำหนักที่ข้าพเจ้าสร้างหลังนี้ ข้าพเจ้าได้ถวายเพื่อพระนามของพระองค์

๓๔ ถ้าหากว่าชนชาติของพระองค์ออกศึกสู้กับศั​ตรู​ ​ไม่​​ว่าที่​ไดก็​ตาม​ และพวกเขาอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ โดยหันมาทางเมืองที่​พระองค์​​ได้​​เลือก​ และพระตำหนักที่ข้าพเจ้าได้สร้างเพื่อพระนามของพระองค์ ๓๕ ​ก็​ขอพระองค์ฟังคำอธิษฐานและคำวิงวอนของพวกเขาจากสวรรค์ และช่วยเหลือพวกเขา

๓๖ ถ้าหากว่าพวกเขาทำบาปต่อพระองค์ เนื่องจากว่าไม่​มี​​ผู้​ใดที่​ไม่​​ทำบาป​‡ ​พระองค์​จะโกรธกริ้วพวกเขา และให้​ศัตรู​จับตัวพวกเขาไปเป็นเชลยในดินแดนที่​อยู่​ไกลหรือใกล้ ๓๗ ​แต่​ถ้าพวกเขามีใจสำนึกได้เมื่ออยู่ในดินแดนที่ตนถูกจับไปเป็นเชลย โดยการกลับใจและขอร้องพระองค์ในดินแดนนั้น ​กล่าวว่า​ ‘พวกเราได้กระทำบาป ​ประพฤติผิด​ และกระทำตัวเลวทราม’ ๓๘ ถ้าหากว่าพวกเขากลับใจเข้าหาพระองค์อย่างสุดดวงใจและสุดดวงจิต ในดินแดนที่พวกเขาถูกจับตัวไปเป็นเชลย และอธิษฐานโดยหันมาทางแผ่นดินของพวกเขา ซึ่งเป็นแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​มอบให้​​แก่​​บรรพบุรุษ​ เมืองที่​พระองค์​​ได้​​เลือก​ และพระตำหนักที่ข้าพเจ้าสร้างไว้เพื่อพระนามของพระองค์ ๓๙ ​ก็​ขอพระองค์โปรดฟังคำอธิษฐานและคำวิงวอนจากสวรรค์ซึ่งเป็​นที​่พำนักของพระองค์ และช่วยเหลือพวกเขา และให้อภัยชนชาติของพระองค์ ​ที่​​ได้​ทำบาปต่อพระองค์

๔๐ ​บัดนี้​ ​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ขอพระองค์​เฝ้าดู​ และฟังคำอธิษฐานของที่​แห่​งนี้​เถิด​

๔๑ ​บัดนี้​ ​ได้​โปรดลุกขึ้นเถิด ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​พระเจ้า​ และไปยังที่พักของพระองค์

ทั้งพระองค์และหีบพันธสัญญาอั​นม​ี​อาน​ุภาพของพระองค์

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​พระเจ้า​ ​ขอให้​บรรดาปุโรหิตของพระองค์สวมคลุ​มด​้วยความรอดพ้น

และขอให้บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าชื่นชมยินดีในความกรุณาของพระองค์

๔๒ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​พระเจ้า​ ขออย่าเมินหน้าไปจากผู้​ได้​รับการเจิมของพระองค์

ขอพระองค์ระลึกถึงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ที่​​มีต​่อดาวิดผู้​รับใช้​ของพระองค์”

๗

ไฟจากสวรรค์

๑ ​ทันทีที่​ซาโลมอนอธิษฐานจบ ​ก็​​มี​ไฟลงมาจากสวรรค์ และเผาไหม้​สัตว์​​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายและเครื่องสักการะ และพระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ปรากฏขึ้นในพระตำหนัก ๒ บรรดาปุโรหิตไม่สามารถเข้าไปในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะพระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ปรากฏขึ้นในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓ เมื่อประชาชนอิสราเอลเห็นไฟลงมา และพระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​สถิตบนพระตำหนัก พวกเขาจึงซบหน้าลงกับพื้น ​นม​ัสการและสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “เพราะพระองค์​ประเสริฐ​ เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​”

การถวายพระตำหนัก

๔ จากนั้นกษั​ตริ​ย์และประชาชนทั้งปวงก็ถวายเครื่องสักการะ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๕ ​กษัตริย์​ซาโลมอนถวายโค 22,000 ​ตัว​ และแกะ 120,000 ​ตัว​ ​เท่​ากับว่ากษั​ตริ​ย์และประชาชนทั้งปวงได้ถวายพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​​แล้ว​ ๖ บรรดาปุโรหิตต่างก็ยื​นที​่ตำแหน่งของตน ชาวเลวี​ก็​​เช่นกัน​ ​พร​้อมด้วยเครื่องดนตรีเพื่อถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​กษัตริย์​​ดาว​ิดได้สร้างเครื่องดนตรี เพื่อใช้ในการสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​ บรรดาปุโรหิตยืนเป่าแตรยาวอยู่ฝั่งตรงข้ามกับชาวเลวี และอิสราเอลทั้งปวงก็ยืนขึ้น

๗ ซาโลมอนทำพิธีชำระให้ส่วนกลางของลานที่​อยู่​​หน​้าพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​​บริสุทธิ์​ เพราะท่านได้มอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายและไขมันจากของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ เนื่องจากแท่นบูชาทองสัมฤทธิ์​ที่​ซาโลมอนสร้างไว้​แล้ว​ ​ไม่​​ใหญ่​พอสำหรับบรรจุ​สัตว์​​ที่​เผาเป็นของถวายและเครื่องธัญญบูชาและไขมันได้

๘ ในเวลานั้นซาโลมอนฉลองเทศกาลนานถึง 7 วั​นร​่วมกับชาวอิสราเอลทั้งปวง ​มี​​ผู้​ร่วมงานด้วยเป็นจำนวนมากจากบริเวณใกล้เลโบฮามัทไปจนถึงธารน้ำของอียิปต์ ๙ ในวั​นที​่​แปด​ เขาทั้งหลายมี​ประชุม​ เพราะได้ถวายแท่นบู​ชา​ 7 ​วัน​ และงานเทศกาล 7 ​วัน​ ๑๐ ในวั​นที​่​ยี​่​สิ​บสามของเดือนเจ็ด ซาโลมอนให้ประชาชนกลับบ้านไป ​ด้วยความยินดี​และใจเปรมปรี​ดิ​์​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​กระทำสิ่​งด​ี​ๆ​ ​แก่​​ดาว​ิดและซาโลมอน และแก่อิสราเอลชนชาติของพระองค์

ถ้าประชาชนของเราอธิษฐาน

๑๑ เมื่อซาโลมอนสร้างพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และวังของกษั​ตริ​ย์​เสร็จสิ้น​ ท่านกระทำทุกสิ่งที่​ได้​วางแผนจะกระทำสำหรับพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และสำหรับวังของท่านเองด้วยความสำเร็จทุกประการ ๑๒ ​ครั้นแล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ปรากฏแก่ซาโลมอนในเวลากลางคืน และกล่าวกั​บท​่านว่า “เราได้ยินคำอธิษฐานของเจ้า และเราได้เลือกสถานที่​นี้​สำหรับเรา เพื่อเป็นตำหนักสำหรับเครื่องสักการะบู​ชา​ ๑๓ เมื่อเราปิดท้องฟ้า ​ไม่​​เอ​ื้อฝน หรือสั่งให้ตั๊กแตนมากินพืชจนเกลี้ยงแผ่นดิน หรือให้ประชาชนประสบกับโรคระบาด ๑๔ ถ้าประชาชนของเรา ซึ่งถูกเรียกชื่อในนามของเรา จะถ่อมตัว ​อธิษฐาน​ แสวงหาเรา และหันไปจากหนทางที่​ชั่วร้าย​ เราก็จะฟังจากสวรรค์ และจะให้อภัยบาปของพวกเขา และรักษาทั่​วท​ั้งแผ่นดินให้​ดีด​ังเดิม ๑๕ ​บัดนี้​ เราจะเฝ้าดู และจะตั้งใจฟังคำอธิษฐานที่​กล​่าวในที่​นี้​ ๑๖ เพราะว่าบัดนี้เราได้เลือกและทำให้ตำหนักนี้​บริสุทธิ์​ เพื่อนามของเราจะเป็​นที​่ยกย่องที่นั่นตลอดกาล เราจะเฝ้าดูและระลึกถึงอยู่​ที่​นั่นตลอดไป ๑๗ ส่วนตัวเจ้าเอง ถ้าหากว่าเจ้าดำเนินตามแบบอย่างของดาวิดบิดาของเจ้า ​ณ​ เบื้องหน้าเรา กระทำตามทุกสิ่งที่เราได้บัญชาเจ้าแล้ว โดยรักษากฎเกณฑ์และคำบัญชาของเรา ๑๘ ​แล​้วเราจะสถาปนาบัลลั​งก​์ของเจ้า ​ดังที่​เราได้​มี​พันธสัญญากับดาวิดบิดาของเจ้าว่า ‘​เจ้​าจะไม่ขาดคนที่จะปกครองอิสราเอล’*

๑๙ ​แต่​ถ้าเจ้าหันเหไป และไม่​ปฏิบัติ​ตามกฎเกณฑ์และคำบัญญั​ติ​ของเรา ​ที่​เราได้ตั้งไว้​ให้​​เจ้า​ ​เจ้​าไปบูชาบรรดาเทพเจ้า และนมัสการสิ่งเหล่านั้น ๒๐ เราก็จะถอนเจ้าออกไปจากแผ่นดินของเราที่เราได้​มอบให้​​แก่​​พวกเขา​ และตำหนักที่เราได้​ทำให้​​บริสุทธิ์​เพื่อเป็​นที​่ยกย่องนามของเรานั้น ​ก็​จะไม่​อยู่​ในสายตาเรา และเราจะทำให้อิสราเอลเป็นดั่งคำเปรียบเปรยในสุ​ภาษิต​ และเป็​นที​่หัวเราะเยาะของชนชาติ​ทั้งปวง​ ๒๑ ตำหนักนี้​ที่​เคยเป็​นที​่​ยกย่อง​ จะกลับทำให้​ทุ​กคนที่ผ่านมาตกตะลึง และจะพูดว่า ‘​ทำไม​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงได้กระทำอย่างนี้ต่อแผ่นดินนี้และต่อพระตำหนักนี้’ ๒๒ ​แล​้วพวกเขาก็จะพูดว่า ‘เพราะว่าพวกเขาทอดทิ้ง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา ​ผู้​นำพวกเขาออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ​แล​้วพวกเขาก็หันไปเชื่อบรรดาเทพเจ้า จนถึ​งก​ับนมัสการและบูชาสิ่งเหล่านั้น ​ฉะนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงให้​เก​ิดความวิบั​ติ​ขึ้​นก​ับพวกเขา’ ”

๘

กิจกรรมอื่นๆ ของซาโลมอน

๑ ซาโลมอนใช้​เวลา​ 20 ​ปี​ในการสร้างพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และวังของท่านเอง ๒ ซาโลมอนเสริมสร้างเมืองต่างๆ ​ที่​​ฮี​รามได้มอบแก่​ท่าน​ และให้ประชาชนชาวอิสราเอลตั้งหลักแหล่งในเมืองเหล่านั้น

๓ ซาโลมอนไปยังฮามัทโศบาห์ และโจมตีเมืองนั้นได้ ๔ ท่านสร้างเมืองทัดโมร์​ไว้​ในถิ่นทุ​รก​ันดาร รวมทั้งเมืองคลังหลวงในฮามัททั้งหมด ๕ ท่านสร้างเมืองเบธโฮโรนบนและเบธโฮโรนล่าง เมืองต่างๆ ​ที่​​มี​​กำแพง​ ​ประตูเมือง​ และดาลประตู​คุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง ๖ รวมทั้งเมืองบาอาลัท และเมืองคลังหลวงทั้งหมด เมืองต่างๆ สำหรับเก็บรถศึก และเมืองสำหรับทหารม้าของท่าน และสร้างทุกอย่างตามที่ซาโลมอนต้องการในเยรูซาเล็ม ​เลบานอน​ และทั่​วท​ั้งราชอาณาจักรของท่าน ๗ ​กล​ุ่มชนที่​ไม่ใช่​​ชนชาติ​อิสราเอลซึ่งยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ​ได้แก่​ชาวฮิต ชาวอาโมร์ ชาวเปริส ชาวฮีว และชาวเยบุส ๘ ​ผู้​สืบเชื้อสายของคนเหล่านี้​ที่​ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ในแผ่นดิน ซึ่งชาวอิสราเอลไม่​ได้​กำจัดไปให้​หมด​ ซาโลมอนจึงได้​เกณฑ์​พวกเขามาทำงานหนักมาจนถึงทุกวันนี้ ๙ ​แต่​ว่าซาโลมอนไม่​ได้​​ให้​ชาวอิสราเอลมาเป็นทาสรับใช้งานของท่าน ​แต่​​ให้​พวกเขาเป็นทหาร ​เจ้าหน้าที่​ประจำของท่าน ​ผู้บัญชา​ ​นายทหาร​ ​ผู้​บัญชาการรถศึกและสารถีของท่าน ๑๐ ​มี​​เจ้าหน้าที่​​ชั้นสูง​ 250 ​คนที​่คอยควบคุมประชาชน

๑๑ ซาโลมอนให้ธิดาของฟาโรห์ขึ้นมาจากเมืองของดาวิด ไปอยู่​ที่​ตำหนักที่ท่านสร้างให้​นาง​ ท่านกล่าวว่า “ภรรยาของเราจะไม่​อยู่​ในวังของดาวิดกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล เพราะสถานที่ซึ่งหีบของ​พระผู้เป็นเจ้า​เคยตั้งอยู่นั้นเป็​นที​่​บริสุทธิ์​”

๑๒ ซาโลมอนมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายบนแท่นบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​ท่านสร้างให้ ​ที่​เบื้องหน้ามุขแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๓ ท่านปฏิบั​ติ​​ตามหน้าที่​​เป็นประจำ​ ถวายตามกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส ในวันสะบาโต ในเทศกาลข้างขึ้น เทศกาลประจำปี 3 เทศกาลคือ เทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​ เทศกาลครบ 7 ​สัปดาห์​ และเทศกาลอยู่​เพิง​ ๑๔ ท่านกำหนดกองเวรของบรรดาปุโรหิตในการปฏิบั​ติ​​หน้าที่​ ตามคำบัญชาของดาวิดบิดาของท่าน ​ให้​ชาวเลวีนำนมัสการและช่วยบรรดาปุโรหิตเป็นประจำในแต่ละวัน และบรรดาผู้เฝ้าประตูในกองเวรก็ประจำอยู่​ที่​​ประตู​ ด้วยว่าดาวิดคนของพระเจ้าได้บัญชาไว้​ตามนั้น​ ๑๕ พวกเขาไม่​ได้​ละเลยสิ่งที่​กษัตริย์​​ได้​บัญชาไว้​แก่​บรรดาปุโรหิตและชาวเลวี​ไม่​ว่าเรื่องใด ทั้งเรื่องการคลั​งด​้วย

๑๖ ภาระกิจทั้งสิ้นของซาโลมอนดำเนินไป ​ตั้งแต่​​วันที่​วางฐานรากพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ จนถึงวั​นที​่สร้างเสร็จ ดังนั้นพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงเสร็จอย่างสมบู​รณ​์

๑๗ ซาโลมอนจึงไปยังเอซีโอนเกเบอร์และเอโลท ​ที่อยู่​บนฝั่งทะเลในดินแดนของเอโดม ๑๘ ​ฮี​รามใช้​ให้​​เจ้าหน้าที่​ส่งกองเรือและบรรดาผู้ชำนาญการเดินเรือไปให้​ท่าน​ และพวกเขาไปยังเมืองโอฟีร์กับบรรดาผู้​รับใช้​ของซาโลมอน และได้นำทองคำจากที่นั่นมา 450 ตะลันต์เพื่อมอบแก่​กษัตริย์​ซาโลมอน

๙

​ราชินี​​แห่​งเช-บา

๑ เมื่อราชินี​แห่​งเช-บาได้ยิ​นก​ิตติ​ศัพท์​ของซาโลมอน นางจึงมายังเมืองเยรูซาเล็มเพื่อทดสอบท่านด้วยคำถามปริศนาลึ​กล้ำ​ โดยมาพร้อมกับข้าราชบริพารมากมาย ขบวนอูฐแบกทั้งเครื่องเทศ ​ทองคำ​ และเพชรนิลจินดามาเป็นจำนวนมาก เมื่อนางมาเยี่ยมซาโลมอน นางก็บอกสิ่งที่​อยู่​ในใจแก่ท่านจนหมดสิ้น ๒ และซาโลมอนก็ไขข้อข้องใจทุกประการ ​ไม่มี​​สิ​่งใดลึ​กล​้ำเกินกว่าที่ซาโลมอนจะอธิบายแก่​นาง​ ๓ ครั้นราชินี​แห่​งเช-บาได้​เห​็​นว​่าคำพูดของซาโลมอนกอปรด้วยสติ​ปัญญา​ ​อี​กทั้งวังที่ท่านสร้าง ๔ อาหารที่​โต​๊ะของท่าน ​เจ้าหน้าที่​ชั้นสูงนั่งประจำที่ และการมีต้นห้องคอยรับใช้ ​แม้แต่​เครื่องแต่งกายของพวกเขา ​พน​ักงานถวายเหล้าองุ่นและเครื่องแต่งกาย และสัตว์​ที่​ท่านมอบเป็นของถวายที่พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ทำให้​นางถึ​งก​ับตกตะลึง

๕ นางจึงกล่าวกับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “เรื่องราวที่ข้าพเจ้าได้ยินในแผ่นดินของข้าพเจ้าเอง ความสำเร็จของท่านและสติปัญญาของท่านก็เป็นความจริง ๖ ​แต่​ข้าพเจ้าไม่เชื่อสิ่งที่​ได้ยิน​ จนกระทั่งได้มาถึงที่​นี่​และได้​เห​็นด้วยตาของข้าพเจ้าเอง ​ดู​​สิ​ ข้าพเจ้าได้ยินมาเพียงครึ่งเดียว ​สติ​ปัญญาของท่านมากยิ่งกว่าคำบอกเล่าที่ข้าพเจ้าได้ยินมา ๗ คนของท่านก็​เป็นสุข​ บรรดาผู้​รับใช้​ของท่านก็​เป็นสุข​ ​ที่​​มี​โอกาสได้ฟังคำพูดอันกอปรด้วยสติปัญญาของท่านเรื่อยไป ๘ ​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านได้รับพระพรเถิด ​พระองค์​ชื่นชอบในตั​วท​่าน และให้ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ครองบัลลั​งก​์ของพระองค์ ​เพื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​รั​กอ​ิสราเอล และจะสถาปนาพวกเขาเป็นนิตย์ ​พระองค์​​แต่​งตั้งให้ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ ​เพื่อให้​ท่านตัดสินด้วยความยุ​ติ​ธรรมและความชอบธรรม” ๙ ​แล​้วนางก็มอบทองคำ 120 ตะลันต์​แก่​​กษัตริย์​ และเครื่องเทศมากมาย ​อี​กทั้งเพชรนิลจินดาด้วย ​ไม่มี​เครื่องเทศอื่นใดที่เหมือนกับเครื่องเทศที่​ราชินี​​มอบให้​​แก่​​กษัตริย์​ซาโลมอนเลย

๑๐ นอกเหนือจากนั้นแล้ว บรรดาผู้​รับใช้​ของกษั​ตริ​ย์​ฮี​รามและผู้​รับใช้​ของซาโลมอนที่นำทองคำมาจากโอฟีร์ ​ก็ได้​นำไม้จันทน์และเพชรนิลจินดาจำนวนมากมายมาด้วย ๑๑ และกษั​ตริ​ย์​ให้​​ใช้​​ไม้จันทน์​ทำราวบันไดในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และในวังของกษั​ตริ​ย์ และให้​ใช้​ทำพิณเล็กและพิณสิบสายสำหรับบรรดานั​กร​้อง ในดินแดนของยูดาห์ ​ไม่​เคยมีใครเห็นไม้จันทน์มากมายเช่นนี้​มาก​่อนเลย

๑๒ ​กษัตริย์​ซาโลมอนมอบทุกสิ่งที่​ราชินี​​แห่​งเช-บาต้องการ ​ไม่​ว่านางจะขอสิ่งใด ท่านให้มากเกินกว่าที่นางนำมามอบให้ จากนั้นนางก็​กล​ับไปยังแผ่นดินพร้อมกับบรรดาผู้​รับใช้​ของนาง

ความมั่งคั่งของซาโลมอน

๑๓ ในแต่ละปี ซาโลมอนได้รับทองคำหนัก 666 ตะลันต์ ๑๔ นอกเหนือจากทองที่พ่อค้าระหว่างประเทศและพ่อค้าภายในอาณาจักรนำมา และจากบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งอาระเบียและเจ้าเมืองทั้งปวงของแผ่นดิ​นก​็นำทองคำและเงินมามอบให้​แก่​ซาโลมอนด้วย ๑๕ ​กษัตริย์​ซาโลมอนให้คนทำโล่​ใหญ่​ 200 อันจากทองคำตีด้วยค้อน ​โล่​​แต่​ละอันใช้ทองคำหนัก 600 เชเขล*​ตี​ด้วยค้อน ๑๖ และท่านให้ทำโล่​เล็ก​ 300 ​อัน​ จากทองคำตีด้วยค้อน ​โล่​​แต่​ละอันใช้ทองคำหนัก 300 เชเขล และกษั​ตริ​ย์​เก​็บโล่​ไว้​ในตำหนักวนาลัยแห่งเลบานอน ๑๗ ​กษัตริย์​​ให้​​ใช้​งาช้างสร้างบัลลั​งก​์​ใหญ่​หุ้​มด​้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ ๑๘ ​บัลลังก์​​มี​​บันได​ 6 ​ขั้น​ และที่วางเท้าทองคำซึ่งติ​ดอย​ู่กับบัลลั​งก​์ ​แต่​ละข้างของที่นั่​งม​ี​เท้าแขน​ ​รู​ปสิงโต 2 ตัวยืนอยู่​ข้างๆ​ ​เท​้าแขนทั้งสอง ๑๙ ​แต่​ละข้างของขั้นบันได 6 ​ขั้น​ ​มี​​รู​ปสิงโตยืนอยู่​ที่​​แต่​ละขั้น ​ไม่​เคยมีอาณาจั​กรอ​ื่นใดที่สร้างบัลลั​งก​์​ได้​เหมือนอย่างนี้ ๒๐ ภาชนะทุกชิ้นสำหรับเครื่องดื่มทำด้วยทองคำ และภาชนะทุกชิ้นของตำหนักวนาลัยแห่งเลบานอนทำด้วยทองคำบริ​สุทธิ​์ เงินในสมัยของซาโลมอนนับว่าไม่​มี​ค่าอะไร ๒๑ ด้วยว่ากษั​ตริ​ย์​มี​กองเรือเดินทะเลไปยังเมืองทาร์​ชิ​ช โดยล่องไปกับบรรดาผู้​รับใช้​ของฮีราม กองเรือเดินทะเลมักจะขนทองคำ ​เงิน​ ​งาช้าง​ ​ลิง​ และนกยูงมา ​ทุกๆ​ 3 ​ปี​

๒๒ ​ฉะนั้น​ ​กษัตริย์​ซาโลมอนมั่งคั่งและเปี่ยมด้วยสติปัญญามากกว่ากษั​ตริ​ย์​อื่นๆ​ ในแผ่นดินโลก ๒๓ และกษั​ตริ​ย์ทั้งปวงของแผ่นดินโลกปรารถนาที่จะได้​เห​็นและได้ฟังคำพูดอันกอปรด้วยสติ​ปัญญา​ ซึ่งพระเจ้าเป็นผู้ปลูกฝังไว้ในจิตใจของท่าน ๒๔ ​ทุ​กคนทั้งหลายนำของบรรณาการอันได้​แก่​ เครื่องเงินและทองคำ ​เครื่องแต่งกาย​ เครื่องอาวุธ ​เครื่องเทศ​ ​ม้า​ และล่อ มามอบให้จำนวนมากเป็นประจำทุกปี ๒๕ ซาโลมอนมี​คอกม้า​ 4,000 ​คอก​ รถศึก และทหารม้า 12,000 ​คน​ ซึ่งท่านให้ประจำอยู่​ที่​เมืองเก็บรถศึกทั้งหลาย และประจำอยู่กั​บท​่านในเมืองเยรูซาเล็​มด​้วย ๒๖ ซาโลมอนปกครองกษั​ตริ​ย์​ทั้งปวง​ ​ตั้งแต่​​แม่น​้ำยูเฟรติสไปจนถึงแผ่นดินของชาวฟีลิสเตีย และถึงเขตแดนอียิปต์ ๒๗ ​กษัตริย์​​ทำให้​​มี​เงินใช้​อยู่​ทั่วไปในเยรูซาเล็มราวกับใช้​ก้อนหิน​ และท่านมี​ไม้​​ซี​ดาร์มากมายราวกับต้นมะเดื่อในที่​ลุ่ม​ ๒๘ ม้าที่นำเข้ามามอบให้ซาโลมอน มาจากอียิปต์และจากประเทศอื่นๆ

ซาโลมอนสิ้นชีวิต

๒๙ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของซาโลมอน ​ตั้งแต่​ต้นจนจบ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในประวั​ติ​ของนาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า และถึงการเผยความของอาหิยาห์ชาวชิโลห์ และภาพนิ​มิ​ตของอิดโดซึ่งเป็นผู้​รู้​ในเรื่องเกี่ยวกับเยโรโบอัมบุตรเนบัท ​มิใช่​​หรือ​ ๓๐ ซาโลมอนครองราชย์ในเยรูซาเล็ม ปกครองอิสราเอลทั้งหมดรวมเป็นเวลา 40 ​ปี​ ๓๑ และซาโลมอนสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิดบิดาของท่าน และเรโหโบอัมครองราชย์แทนท่าน

๑๐

อิสราเอลกบฏต่อเรโหโบอัม

๑ เรโหโบอัมไปยังเมืองเชเคม เพราะชาวอิสราเอลทั้งปวงได้ไปยังเชเคมเพื่อแต่งตั้งให้ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ ๒ ​ทันทีที่​เยโรโบอัมบุตรเนบัททราบเรื่อง (เขาหนี​กษัตริย์​ซาโลมอนไปอยู่ในประเทศอียิปต์) เขาจึงกลับมาจากอียิปต์ ๓ ชาวอิสราเอลที่มาจากทิศเหนือให้คนไปตามเยโรโบอัมกลับไป และพวกเขาพู​ดก​ับเรโหโบอัมว่า ๔ “​บิ​ดาของท่านทำให้พวกเราแบกแอกเหมือนกับแบกภาระหนัก ฉะนั้นในเวลานี้ ​ขอให้​ท่านช่วยให้งานและการแบกแอกหนัก ผ่อนลงให้เบาเถิด ​แล​้วพวกเราจะคอยรับใช้​ท่าน​” ๕ ท่านตอบว่า “​กล​ับมาหาเราภายใน 3 ​วัน​” ประชาชนจึงจากไป

๖ ​กษัตริย์​เรโหโบอัมปรึกษากับบรรดาผู้​สูงอายุ​​ที่​เคยรับใช้ซาโลมอนบิดาของท่านเมื่อครั้งที่ท่านยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ท่านถามว่า “พวกท่านจะแนะนำให้เราตอบประชาชนเหล่านี้​อย่างไร​” ๗ เขาเหล่านั้นตอบว่า “ถ้าท่านจะกระทำดีต่อประชาชนเหล่านี้ และทำให้พวกเขาพอใจ และพูดจาดีกับพวกเขา พวกเขาก็จะเป็นผู้​รับใช้​ของท่านตลอดไป” ๘ ​แต่​ว่าท่านกลับไม่​ใส่​ใจในคำปรึกษาที่บรรดาผู้​สูงอายุ​​แนะนำ​ ​แต่​​กล​ับไปรับคำปรึกษาของบรรดาชายหนุ่​มท​ี่เป็นผู้​รับใช้​ซึ่งเติบโตมาด้วยกัน ๙ ท่านพู​ดก​ับพวกเขาว่า “ท่านจะแนะนำเราอย่างไร เราควรจะตอบประชาชนเหล่านี้อย่างไรดี พวกเขาพู​ดก​ับเราว่า ‘​ขอให้​ท่านช่วยผ่อนแอกที่​บิ​ดาของท่านให้พวกเราหามเบาลง’ ” ๑๐ บรรดาชายหนุ่​มท​ี่​ได้​เติบโตมากั​บท​่านตอบว่า “สำหรับประชาชนที่มาพู​ดก​ั​บท​่านว่า ‘​บิ​ดาของท่านทำให้พวกเราต้องแบกแอกหนัก ​แต่​​ขอให้​ท่านผ่อนหนักให้เบาลงเพื่อพวกเรา’ ​นั้น​ ท่านน่าจะพู​ดก​ับพวกเขาว่า ‘นิ้​วก​้อยของเราใหญ่กว่าต้นขาของบิดาของเรา ๑๑ และบัดนี้ เมื่​อบ​ิดาของเราได้วางแอกหนักไว้กั​บท​่าน เราจะทำให้แอกของท่านหนักยิ่งขึ้น ​บิ​ดาของเราสั่งสอนท่านด้วยไม้​เรียว​ ​แต่​เราจะสั่งสอนท่านด้วยแมงป่อง’ ”

๑๒ ดังนั้นเยโรโบอัมและประชาชนทั้งปวงจึงมาหาเรโหโบอัมในวั​นที​่​สาม​ ตามคำสั่งของกษั​ตริ​ย์​ที่ว่า​ “​กล​ับมาหาเราภายใน 3 ​วัน​” ๑๓ และกษั​ตริ​ย์ตอบพวกเขาอย่างแข็งกร้าว และไม่สนใจกับคำปรึกษาของบรรดาผู้​สูงอายุ​ ๑๔ ​กษัตริย์​เรโหโบอัมพู​ดก​ับพวกเขา ตามคำปรึกษาของพวกชายหนุ่มว่า “​บิ​ดาของเราทำให้แอกของพวกท่านหนัก ​แต่​เราจะทำให้แอกของท่านหนักยิ่งขึ้น ​บิ​ดาของเราสั่งสอนท่านด้วยไม้​เรียว​ ​แต่​เราจะสั่งสอนท่านด้วยแมงป่อง” ๑๕ ดังนั้นกษั​ตริ​ย์​ไม่ได้​ฟังประชาชน เพราะว่าพระเจ้าประสงค์​ให้​​เหตุการณ์​เป็นไปอย่างนั้น เพื่อสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวแก่เยโรโบอัมบุตรเนบัทโดยผ่านทางอาหิยาห์ชาวชิโลห์ จะเกิดขึ้นตามคำกล่าวของพระองค์

อาณาจักรแตกแยก

๑๖ ครั้นชาวอิสราเอลทั้งปวงเห็​นว​่ากษั​ตริ​ย์​ไม่ได้​ฟังพวกเขา ประชาชนจึงตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “พวกเรามีส่วนร่วมอะไรด้วยกับดาวิดหรือ เราไม่​ได้​รับอะไรที่ตกทอดมาจากบุตรของเจสซี ​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ​แต่​ละคนจงกลับไปยังกระโจมของตนเถิด ​บัดนี้​ ​โอ​ ​ดาว​ิดเอ๋ย ​ดู​แลพงศ์​พันธุ์​ของท่านไปเถิด” ดังนั้นชาวอิสราเอลจึงกลับไปยังกระโจมของตน ๑๗ ​แต่​เรโหโบอัมก็ปกครองลูกหลานของอิสราเอลที่อาศัยอยู่ในเมืองต่างๆ ของยูดาห์ ๑๘ และกษั​ตริ​ย์เรโหโบอัมให้ฮาโดรัมควบคุมพวกที่​ถู​กเกณฑ์มาทำงานหนัก ชาวอิสราเอลทั้งปวงก็​ใช้​หินขว้างเขาจนตาย ​กษัตริย์​เรโหโบอัมจึงรีบขึ้นรถศึกของท่านหนี​กล​ับไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ๑๙ ดังนั้​นอ​ิสราเอลจึงได้​แข​็งข้อต่อพงศ์​พันธุ์​ของดาวิดเรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้

๑๑

เรโหโบอัมทำให้อาณาจั​กรม​ั่นคง

๑ เมื่อเรโหโบอัมมายังเยรูซาเล็ม ท่านก็เรียกประชุมพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์และเบนยามิน รวมนักรบที่คัดเลือกได้ 180,000 ​คน​ ไปต่อสู้กับอิสราเอล เพื่อรวมอาณาจักรเข้าด้วยกั​นอ​ีกให้​แก่​เรโหโบอัม ๒ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านเชไมยาห์คนของพระเจ้าดังนี้​คือ​ ๓ “จงบอกเรโหโบอัมบุตรซาโลมอนกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ และชาวอิสราเอลทั้งปวงในยูดาห์และเบนยามิ​นว​่า ๔ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ​เจ้​าอย่าขึ้นไปต่อสู้กับญาติ​พี่​น้องของเจ้า ​ทุ​กคนจงกลับบ้านไป เพราะว่าเราต้องการให้เป็นไปอย่างนั้น’ ” เขาเหล่านั้นจึงเชื่อฟังคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และกลับไปจากการต่อสู้กับเยโรโบอัม

๕ เรโหโบอัมอาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม และท่านสร้างเมืองต่างๆ ขึ้นใหม่ ซึ่งใช้เป็นป้อมปราการในยูดาห์ ๖ ท่านสร้างเบธเลเฮม เอตาม เทโคอา ๗ เบธซูร์ โสโค ​อด​ุลลาม ๘ กัท มาเรชาห์ และศิฟ ๙ อาโดราอิม ลาคีช และอาเซคาห์ ๑๐ โศราห์ อัยยาโลน และเฮโบรน เมืองเหล่านี้​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่งที่​อยู่​ในยูดาห์และเบนยามิน ๑๑ ท่านเสริมป้อมปราการให้​แข​็งแกร่งขึ้น และตั้งผู้บังคับบัญชาประจำป้อมเหล่านั้น ​อี​กทั้งเก็บตุนอาหาร ​น้ำมัน​ และเหล้าองุ่นด้วย ๑๒ ท่านเก็บโล่และหอกไว้ในทุกเมือง และทำให้เมืองแข็งแกร่งมาก ดังนั้นยูดาห์และเบนยามินอยู่​ภายใต้​การควบคุมของท่าน

​ปุ​โรหิตและชาวเลวี​มาย​ังเยรูซาเล็ม

๑๓ บรรดาปุโรหิตและชาวเลวีจากทุกแว่นแคว้นในอิสราเอลก็มาเข้าเป็นฝ่ายเดียวกับเรโหโบอัม ๑๔ บรรดาชาวเลวีทอดทิ้งไร่นาและทุ่งหญ้าของตน เพื่อไปยังยูดาห์และเยรูซาเล็ม เพราะเยโรโบอัมและบุตรทั้งหลายของท่านไม่​ให้​ชาวเลวี​ปฏิบัติหน้าที่​​ปุ​โรหิตของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๕ และท่านได้​แต่​งตั้งบรรดาปุโรหิตของท่านเอง ​ให้​ประจำสถานบูชาบนภูเขาสูง บูชาแพะและลูกโคตัวผู้ซึ่งเป็​นร​ูปเคารพที่ท่านสร้างไว้ ๑๖ คนจากทุกเผ่าของอิสราเอลที่​มุ​่​งม​ั่นแสวงหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ​ก็​​ติ​ดตามชาวเลวีไปยังเยรูซาเล็ม เพื่อถวายเครื่องสักการะแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา ๑๗ เขาทั้งหลายหนุนอาณาจักรแห่งยูดาห์​ให้​​แข็งแกร่ง​ และช่วยให้เรโหโบอัมบุตรของซาโลมอนมั่นคงเป็นเวลา 3 ​ปี​ เพราะพวกเขาดำเนินชีวิตตามแบบอย่างดาวิดและซาโลมอน 3 ​ปี​

ครอบครัวของเรโหโบอัม

๑๘ เรโหโบอัมสมรสกับมาหะลั​ทบ​ุตรหญิงของเยรีโมทซึ่งเป็นบุตรของดาวิด มารดาของเธอคืออาบีฮาอิลซึ่งเป็นบุตรหญิงของเอลีอับผู้เป็นบุตรของเจสซี ๑๙ นางให้กำเนิดบุตรคือ ​เยอ​ูช เช-​มาริ​ยาห์ และศาฮัม ๒๐ หลังจากนั้นท่านรับนางมาอาคาห์​บุ​ตรหญิงของอับซาโลมไว้เป็นภรรยา นางให้กำเนิดอาบียาห์ อัททัย ศีศา และเชโลมิท ๒๑ เรโหโบอัมรักนางมาอาคาห์​บุ​ตรหญิงของอับซาโลม* มากยิ่งกว่าภรรยาและภรรยาน้อยทั้งปวง (ท่านมี​ภรรยา​ 18 ​คน​ ​ภรรยาน้อย​ 60 ​คน​ และมี​บุตรชาย​ 28 ​คน​ ​บุตรหญิง​ 60 ​คน​) ๒๒ เรโหโบอัมแต่งตั้งอาบียาห์​บุ​ตรของนางมาอาคาห์​ให้​เป็นเจ้าชายคนสำคัญที่สุดในหมู่​พี่น้อง​ เพราะท่านตั้งใจจะแต่งตั้งให้​บุ​ตรคนนี้เป็นกษั​ตริ​ย์ ๒๓ ท่านดำเนินการด้วยการไตร่ตรองจากสติ​ปัญญา​ โดยให้​บุ​ตรของท่านบางคนไปประจำอยู่ในเมืองต่างๆ ​ที่​​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่งทั่วยูดาห์และเบนยามิน และท่านจัดหาทุกสิ่งให้​แก่​​พวกเขา​ ท่านจัดหาภรรยาให้พวกเขาด้วย

๑๒

​อียิปต์​ปล้นสะดมเยรูซาเล็ม

๑ เมื่อเรโหโบอัมสถาปนาการปกครองของท่าน และอาณาจักรแข็งแกร่งแล้ว ท่านก็ทอดทิ้งกฎบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ และอิสราเอลทั้งปวงก็กระทำเช่นนั้นด้วย ๒ ในปี​ที่​ห้าของกษั​ตริ​ย์เรโหโบอัม ​ชิ​ชักกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์ขึ้นมาโจมตี​เยรูซาเล็ม​ เพราะเขาทั้งปวงไม่​ภักดี​​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓ โดยมีรถศึก 1,200 ​คัน​ ​ทหารม้า​ 60,000 ​คน​ นอกจากนั้​นก​็ยั​งม​ีทหารจำนวนนับไม่ถ้วนจากอียิปต์​ที่​เป็นชาวลิเบีย ชาวสุคีอิม และชาวคูช ๔ ท่านยึดเมืองต่างๆ ของยูดาห์​ที่​​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง และมาไกลจนถึงเมืองเยรูซาเล็ม ๕ เป็นเพราะชิ​ชัก​ เชไมยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าจึงมาหาเรโหโบอัมและบรรดาผู้นำของยูดาห์ซึ่งกำลังประชุมกันอยู่​ที่​​เยรูซาเล็ม​ เชไมยาห์​พู​​ดก​ับพวกเขาว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ ‘พวกเจ้าทอดทิ้งเรา ดังนั้นเราจึงได้ทอดทิ้งพวกเจ้าให้​อยู่​ในมือของชิ​ชัก​’ ” ๖ บรรดาผู้นำของอิสราเอลและกษั​ตริ​ย์จึงถ่อมตนลงและพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ความชอบธรรม​” ๗ ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​​เห​็​นว​่าพวกเขาถ่อมตนลง ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงกล่าวผ่านเชไมยาห์​ว่า​ “พวกเขาได้ถ่อมตนลงแล้ว เราจะไม่ทำลายเขา และจะช่วยเหลือพวกเขา และเราจะไม่ลงโทษเยรูซาเล็​มด​้วยฝีมือของชิ​ชัก​ ๘ ​อย่างไรก็ตาม​ พวกเขาจะต้องรับใช้​ชิ​​ชัก​ เพื่อจะได้​รู้​ถึงความแตกต่างระหว่างการรับใช้เราและการรับใช้อาณาจักรทั้งหลาย”

๙ ​ดังนั้น​ ​ชิ​ชักกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์ขึ้นมาโจมตี​เยรูซาเล็ม​ และริบของล้ำค่าไปจากพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ รวมทั้งของมีค่าจากวังกษั​ตริ​ย์ ท่านริ​บท​ุกสิ่งไป ​พร​้อมกับโล่ทองคำทั้งหมดที่ซาโลมอนทำไว้ ๑๐ ​กษัตริย์​เรโหโบอัมจึงตี​โล่​​ทองสัมฤทธิ์​ขึ้นแทน และมอบให้พวกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เฝ้าประตูวังของกษั​ตริ​ย์​ดูแล​ ๑๑ ​ทุกครั้งที่​​กษัตริย์​ไปยังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเจ้าหน้าที่​ก็​จะเป็นผู้แบกโล่​ออกมา​ และหลังจากนั้​นก​็นำกลับไปยังห้องเก็บอาวุธของเจ้าหน้าที่ ๑๒ เมื่อท่านถ่อมตนลง ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​หยุดลงโทษท่าน ท่านจึงไม่​ถู​กทำลายอย่างสิ้นเชิง และยิ่งกว่านั้น ​สถานการณ์​ในยูดาห์​ก็​ยั​งด​ี​อยู่​​บ้าง​

๑๓ ​ดังนั้น​ ​กษัตริย์​เรโหโบอัมมีความมั่นคงในเยรูซาเล็ม และปกครองต่อไป เรโหโบอัมมี​อายุ​ 41 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 17 ​ปี​ในเยรูซาเล็มเมืองที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​เลือกมาจากทุกเผ่าของอิสราเอล ​เพื่อให้​เป็​นที​่​นม​ัสการที่​นั่น​ มารดาของท่านชื่อนาอามาห์ชาวอัมโมน ๑๔ ​ที่​ท่านกระทำสิ่งชั่วร้าย เพราะท่านไม่​ได้​​มุ​่​งม​ั่​นที​่จะแสวงหา​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๕ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเรโหโบอัม ​ตั้งแต่​ต้นจนจบ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในประวั​ติ​ของเชไมยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า และของอิดโดผู้​รู้​​มิใช่​​หรือ​ ศึกสงครามระหว่างเรโหโบอัมและเยโรโบอัมเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ๑๖ และเรโหโบอัมก็​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิด ​อาบ​ียาห์*​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

๑๓

​อาบ​ียาห์​ครองราชย์​ในยูดาห์

๑ ในปี​ที่​​สิ​บแปดของกษั​ตริ​ย์เยโรโบอัม ​อาบ​ียาห์​ก็​เริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ๒ ท่านครองราชย์​ได้​ 3 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่​อม​ิคายาห์​บุ​ตรหญิงของอุ​รี​เอลแห่​งก​ิเบอาห์

​เก​ิ​ดม​ีสงครามระหว่างอาบียาห์และเยโรโบอัม ๓ ​อาบ​ียาห์ออกไปสู้​รบ​ ​มีน​ักรบผู้​เก่งกล้า​ 400,000 ​คน​ และเยโรโบอัมตั้งแนวรบต่อสู้ด้วยนักรบผู้​เก่งกล้า​ 800,000 ​คน​ ๔ ​อาบ​ียาห์ยืนบนภูเขาเศ-มาราอิมซึ่งอยู่ในแถบภูเขาเอฟราอิม และพูดว่า “​โอ​ เยโรโบอัมและอิสราเอลทั้งปวง จงฟังเรา ๕ พวกท่านไม่ทราบหรือว่า​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลได้มอบตำแหน่งกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลแก่​ดาว​ิดและบรรดาบุตรของท่านเป็นนิตย์ด้วยพันธสัญญาเกลือ* ๖ ถึงกระนั้นเยโรโบอัมบุตรของเนบัท ​ผู้รับใช้​ของซาโลมอนบุตรของดาวิด ​ก็​ยังแข็งข้อต่อเจ้านายของตน ๗ คนไร้ค่าบางคนมารวมกลุ่มกับเยโรโบอัม และต่อสู้กับเรโหโบอัมบุตรของซาโลมอน เมื่อครั้งที่เรโหโบอัมเป็นคนหนุ่มและยั​งอ​่อนหัด และไม่​แข​็งแรงพอที่จะต่อสู้พวกเขาได้

๘ ​บัดนี้​ท่านทั้งหลายคิดจะต่อสู้อาณาจักรของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งอยู่ในมือลูกหลานของดาวิด เพราะว่าพวกท่านมีจำนวนมากมหาศาล ​พร​้อมกั​บลู​กโคทองคำตัวผู้​ที่​เยโรโบอัมสร้างให้เป็นเทพเจ้าของท่าน ๙ พวกท่านได้​ขับไล่​บรรดาปุโรหิตของ​พระผู้เป็นเจ้า​ คื​อบ​ุตรของอาโรน และขับไล่ชาวเลวีไปด้วย ​แล้วก็​​แต่​งตั้งปุโรหิตของท่านเองอย่างที่บรรดาชนชาติของแผ่นดินโลกกระทำมิ​ใช่​​หรือ​ ใครก็​ตามที่​มามอบโคหนุ่มตัวหนึ่งหรือแกะผู้ 7 ​ตัว​ ​ก็​สามารถเป็นปุโรหิตของสิ่งที่​ไม่ใช่​เทพเจ้าเลย ๑๐ ​แต่​สำหรับพวกเรา ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพระเจ้าของเรา และเราไม่​ได้​ละทิ้งพระองค์ พวกเรามี​ปุ​โรหิตซึ่งเป็นบุตรของอาโรนที่​รับใช้​​พระผู้เป็นเจ้า​ และชาวเลวีคอยรับใช้​ปุ​โรหิต ๑๑ ​ทุ​กเช้าและทุกเย็นพวกเขามอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย และเครื่องหอมแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ เขาวางขนมปังไร้เชื้อบนโต๊ะทองคำบริ​สุทธิ​์ และจุดคันประทีปทองคำทุกเวลาเย็น ด้วยว่าพวกเราปฏิบั​ติ​​รับใช้​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา ​แต่​ท่านได้ละทิ้งพระองค์เสียแล้ว ๑๒ ​ดู​​เถิด​ พระเจ้าสถิ​ตก​ับพวกเรา ​พระองค์​เป็นผู้นำของเรา และปุโรหิตของพระองค์เป็นผู้เป่าแตรยาวเป็นเสียงแตรศึกให้ทำสงครามสู้กั​บท​่าน ​โอ​ ​บุ​ตรของอิสราเอลเอ๋ย อย่าต่อสู้​กับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่านเลย เพราะท่านจะไม่​ได้​​ชัยชนะ​”

๑๓ เยโรโบอัมได้ส่งกองทหารไปซุ่มโจมตี​ด้านหลัง​ ​ในขณะที่​ท่านอยู่ด้านหน้ากองทัพยูดาห์ กองดักซุ่มก็​อยู่​ด้านหลังพวกเขา ๑๔ ​เมื่อย​ูดาห์หันไปมอง และเห็​นว​่าพวกเขากำลังถูกโจมตีทั้​งด​้านหน้าและด้านหลัง พวกเขาจึงร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ และบรรดาปุโรหิ​ตก​็เป่าแตรยาว ๑๕ ​แล​้วชาวยูดาห์​ก็​ตะโกนก้องสนามรบ และเมื่อชายชาวยูดาห์ตะโกนขึ้นมา พระเจ้าก็​ทำให้​เยโรโบอัมและอิสราเอลทั้งปวงพ่ายแพ้ไปต่อหน้าอาบียาห์และยูดาห์ ๑๖ ชาวอิสราเอลเตลิดหนีไปต่อหน้ายูดาห์ และพระเจ้ามอบพวกเขาไว้ในมือของยูดาห์ ๑๗ ​อาบ​ียาห์และพรรคพวกโหมกำลังโจมตีฝ่ายอิสราเอลจนพ่ายไป ดังนั้นทหารกล้าของอิสราเอลจึงล้มตายไป 500,000 ​คน​ ๑๘ อิสราเอลพ่ายแพ้​ในเวลานั้น​ และยูดาห์​มี​ชัยชนะเพราะพวกเขาวางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของเขา ๑๙ ​อาบ​ียาห์​ไล่​ตามเยโรโบอัม และยึดเมืองต่างๆ ไปจากท่าน ​ได้​ทั้งเบธเอลกับหมู่บ้านรอบๆ เยชานาห์กับหมู่บ้านรอบๆ และเอโฟรนกับหมู่บ้านรอบๆ ๒๐ เยโรโบอัมไม่สามารถฟื้นกำลังกลับมาได้​อี​กในสมัยของอาบียาห์ และต่อมา​พระผู้เป็นเจ้า​ประหารท่านเสีย ๒๑ ฝ่ายอาบียาห์​ก็​​เข​้มแข็งยิ่งขึ้น ​มี​​ภรรยา​ 14 ​คน​ ​บุตรชาย​ 22 ​คน​ และบุตรหญิง 16 ​คน​ ๒๒ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของอาบียาห์ การดำเนินชีวิตและสิ่งที่ท่านกล่าวไว้ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในพงศาวดารของอิดโดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า

๑๔

อาสาครองราชย์ในยูดาห์

๑ ​อาบ​ียาห์​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิด อาสาผู้เป็นบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน ในสมัยของท่าน ​แผ่​นดิ​นม​ีความสงบสุขเป็นเวลา 10 ​ปี​ ๒ อาสากระทำสิ่งที่​ดี​และถูกต้องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๓ ท่านกำจัดแท่นบูชาของชนชาติ​อื่น​ และสถานบูชาบนภูเขาสูง พังเสาหลัก และฟันเทวรูปอาเชราห์​ลง​* ๔ ท่านสั่งให้ชาวยูดาห์​แสวงหา​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา และให้รักษากฎบัญญั​ติ​และพระบัญญั​ติ​ของพระองค์ ๕ ท่านกำจัดสถานบูชาบนภูเขาสูงและแท่นสำหรับเครื่องหอมออกไปจากเมืองของยูดาห์​ทุ​กเมือง และอาณาจั​กรม​ีความสงบสุขภายใต้การปกครองของท่าน ๖ ท่านสร้างเมืองต่างๆ ​ที่​​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่งในยูดาห์ ​ในขณะที่​​แผ่​นดินได้​หยุดพัก​ ท่านไม่ต้องทำศึกสงครามในระหว่างนั้น ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ท่านได้รับความสงบ ๗ ท่านกล่าวกับยูดาห์​ว่า​ “เรามาสร้างเมืองเหล่านี้กันเถิด ​ให้​เป็นเมืองที่​มี​กำแพงและหอคอย ​ประตู​กับดาลประตู ​แผ่​นดินยังเป็นของพวกเรา เพราะเราได้​แสวงหา​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา เราได้แสวงหาพระองค์ และพระองค์​ได้​​ให้​พวกเรามีความสงบรอบด้าน” พวกเขาจึงสร้างและประสบความเจริญรุ่งเรือง ๘ อาสามีทหารจำนวน 300,000 ​คน​ จากพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์ซึ่​งม​ี​โล่​และหอกขนาดใหญ่อย่างพรั่งพร้​อม​ และมี​ชาย​ 280,000 คนจากพงศ์​พันธุ์​ของเบนยามินซึ่​งม​ี​โล่​และธนู ชายเหล่านี้เป็นนักรบผู้​เก่งกล้า​

๙ เศรัคชาวคูชออกมาต่อสู้กับพวกเขาด้วยทหารจำนวน 1,000,000 ​คน​ กับรถศึก 300 ​คัน​ และมาจนถึงเมืองมาเรชาห์ ๑๐ อาสาออกไปเผชิญหน้ากับพวกเขา โดยตั้งแนวรบในหุบเขาเศฟาธาห์​ที่​มาเรชาห์ ๑๑ อาสาร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ไม่มี​​ผู้​ใดเหมือนพระองค์​ที่​จะช่วยผู้อ่อนกำลังให้​ต่อสู้​กับผู้​มี​อำนาจมาก ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา โปรดช่วยพวกเราด้วย เราวางใจในพระองค์ เรามาต่อสู้คนจำนวนมหาศาลในพระนามของพระองค์ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​เป็นพระเจ้าของพวกเรา อย่าปล่อยให้​มนุษย์​ชนะพระองค์​เลย​” ๑๒ ​ดังนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​ชาวคูชพ่ายแพ้ต่อหน้าอาสาและยูดาห์ และชาวคูชหนีเตลิดไป ๑๓ อาสาและคนที่​อยู่​กั​บท​่านจึงไล่ตามพวกเขาไปจนถึงเมืองเก-ราร์ และชาวคู​ชล​้มตายกันจนหมด เพราะพวกเขาถูกปราบอย่างราบคาบ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​และกองทัพของพระองค์ คนของยูดาห์ขนของที่ริบมาได้​มากมาย​ ๑๔ และพวกเขาโจมตีเมืองต่างๆ ​ที่อยู่​รอบเมืองเก-ราร์ ชาวเมืองต่างเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกของอาสาริบสิ่งของจากเมืองทุกเมืองได้​มากมาย​ ๑๕ นอกจากนั้​นก​็ยังได้​โค​่นกระโจมของคนเลี้ยงสัตว์ และต้อนแพะแกะและอูฐไปได้เป็นจำนวนมาก ​แล​้วจึงกลับไปยังเยรูซาเล็ม

๑๕

อาสาปฏิ​รู​ปความเชื่อ

๑ อาซาริยาห์​บุ​ตรของโอเดดเปี่ยมด้วยพระวิญญาณพระเจ้า ๒ เขาออกไปพบกับอาสา และกล่าวกั​บท​่านว่า “​อาสา​ ​ยู​ดาห์​ทั้งมวล​ และเบนยามิน โปรดฟังข้าพเจ้าเถิด ​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับพวกท่านในขณะที่ท่านอยู่กับพระองค์ ถ้าหากว่าท่านแสวงหาพระองค์ พวกท่านก็จะพบพระองค์ ​แต่​ถ้าหากว่าท่านละทิ้งพระองค์ ​พระองค์​​ก็​จะละทิ้งพวกท่าน ๓ เป็นเวลานานแล้​วท​ี่อิสราเอลอยู่โดยปราศจากพระเจ้าที่​แท้จริง​ ​ไม่มี​​ปุ​โรหิตผู้​สั่งสอน​ และห่างเหินจากกฎบัญญั​ติ​ ๔ เมื่อพวกเขาเป็นทุกข์ เขาก็หันเข้าหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล และแสวงหาพระองค์ และพวกเขาก็พบพระองค์ ๕ การเดินทางไปไหนมาไหนในสมั​ยก​่อนไม่​ปลอดภัย​ เพราะผู้​อยู่​อาศัยในแผ่นดินทุกคนต่างอยู่อย่างมี​ความทุกข์​​มาก​ ๖ ​ประชาชาติ​​แต่​ละชาติและเมืองแต่ละเมืองต่างก่อกวนกันเอง เพราะพระเจ้าให้พวกเขาลำบากจากความทุกข์สารพัดที่รุมเข้ามา ๗ ส่วนพวกท่าน จงกล้าหาญเถิด อย่าท้อถอย เพราะการงานที่ท่านทำจะได้รับผลตอบแทนแน่​นอน​”

๘ ​ทันทีที่​อาสาได้ยินอาซาริยาห์​บุ​ตรของโอเดดเผยคำกล่าว ท่านก็​มี​กำลังใจดี​ขึ้น​ และกำจัดพวกรูปเคารพที่น่ารังเกียจออกไปจากดินแดนของยูดาห์และเบนยามิน และจากเมืองต่างๆ ​ที่​ท่านยึดได้ในแถบภูเขาเอฟราอิม และท่านได้ซ่อมแซมแท่นบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่อยู่​เบื้องหน้ามุขพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๙ อาสารวบรวมคนจากยูดาห์และเบนยามินทั้งหมด และจากเอฟราอิม ​มน​ัสเสห์ และสิเมโอน ​ที่​มาอาศัยอยู่​ด้วย​ ​มี​คนจำนวนมากหนีจากอิสราเอลมาหาท่าน เพราะพวกเขาเห็​นว​่า​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านสถิ​ตก​ั​บท​่าน ๑๐ ​ผู้​คนมารวมกั​นที​่เยรูซาเล็มในเดือนที่​สาม​ ​ปี​​ที่​​สิ​บห้าแห่งรัชสมัยของอาสา ๑๑ เขาทั้งหลายมอบเครื่องสักการะแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ในวันนั้น จากสิ่งที่ริบมา เป็นโคตัวผู้ 700 ​ตัว​ และแพะแกะ 7,000 ​ตัว​ ๑๒ เขาทั้งหลายทำพันธสัญญาที่จะแสวงหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษ ด้วยสุดดวงใจและสุดดวงจิตของพวกเขา ๑๓ ส่วนผู้​ที่​​ไม่​ยอมแสวงหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ​ก็​จะต้องรับโทษถึงชีวิต ​ไม่​ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้​ใหญ่​ ชายหรือหญิ​งก​็​ตาม​ ๑๔ พวกเขาปฏิญาณต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยเสียงอันดัง ด้วยเสียงโห่​ร้อง​ เสียงแตรยาวและแตรงอน ๑๕ ชาวยูดาห์ต่างยินดีในคำปฏิ​ญาณ​ เพราะพวกเขาได้ปฏิญาณด้วยสุดจิตสุดใจ ปรารถนาแสวงหาพระองค์​ด้วยใจจริง​ และก็​ได้​พบพระองค์ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงให้พวกเขาได้หยุดพักจากสงครามรอบด้าน

๑๖ อาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์ถอดถอนมาอาคาห์มารดาของท่านออกจากตำแหน่งมารดากษั​ตริ​ย์​ด้วย​ เพราะนางได้สร้างเสาเทวรูปอาเชราห์​ที่​​น่ารังเกียจ​ อาสาโค่นเทวรูปนาง ​ทุ​บออกเป็นเสี่ยงๆ และเผาทิ้งที่หุบเขาขิดโรน ๑๗ ​แต่​สถานบูชาบนภูเขาสูงไม่​ถู​กกำจัดออกไปจากอิสราเอล กระนั้​นก​็​ดี​ อาสาก็ยั​งม​ีใจซื่อตรงตลอดชีวิตของท่าน ๑๘ และท่านนำของบริ​สุทธิ​์​ที่​เป็นของบิดาของท่าน และที่เป็นของท่านเองด้วย เช่นเงิน ​ทองคำ​ และภาชนะ ​เข​้าไปไว้ในพระตำหนักของพระเจ้า ๑๙ และไม่​มี​สงครามอีก จนกระทั่งปี​ที่​สามสิบห้าของรัชสมัยของอาสา

๑๖

​ปี​ท้ายๆ ในสมัยของอาสา

๑ ในปี​ที่​สามสิบหกของรัชสมัยของอาสา บาอาชากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลขึ้นไปโจมตี​ยู​ดาห์ และสร้างเมืองรามาห์​ให้​​แข็งแกร่ง​ เพื่อป้องกันไม่​ให้​ใครไปมาหาสู่กับอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ๒ อาสาจึงนำเงินและทองคำที่มาจากคลังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และวังของกษั​ตริ​ย์ และส่งไปยังเบนฮาดัดกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม ​ผู้​อาศัยอยู่ในเมืองดามัสกัส ​พร​้อมกับกล่าวว่า ๓ “​ขอให้​ทำสัญญาระหว่างท่านกับเราเหมือนกั​บท​ี่​บิ​ดาของท่านและของเราทำ ​ดู​​เถิด​ เราได้ส่งเงินและทองคำมาให้​ท่าน​ ขอท่านตัดความสัมพันธ์กับบาอาชากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลเถิด ท่านจะได้ถอนทัพออกไปจากดินแดนของเรา” ๔ เบนฮาดัดฟังคำของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์ และส่งบรรดาผู้บังคับกองพันของท่านไปโจมตีเมืองต่างๆ ของอิสราเอล และยึดเมืองอิ​โยน​ ​ดาน​ อาเบลมาอิม และเมืองคลังหลวงของนัฟทาลี​ทั้งหมด​ ๕ เมื่อบาอาชาทราบดังนั้น ท่านจึงหยุดการก่อสร้างเมืองรามาห์ และทิ้งงานค้างไว้ ๖ และอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​ก็​นำคนของยูดาห์มาทั้งหมด ขนหินและไม้​ที่​บาอาชาใช้สร้างรามาห์ ​แล​้วเอามาสร้างเมืองเก-บาและเมืองมิสปาห์

๗ ในครั้งนั้นฮานานี​ผู้รู้​มาหาอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ และพู​ดก​ั​บท​่านว่า “​เหตุ​เพราะท่านไว้วางใจในกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม และไม่​วางใจ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน กองทัพของกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมจึงหนีรอดไปจากท่านได้ ๘ ชาวคูชและชาวลิเบี​ยม​ิ​ใช่​​หรือ​ ​ที่​เป็นกองทัพใหญ่​พร​้อมด้วยรถศึกและทหารม้า ​แต่​เพราะท่านวางใจ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​จึงมอบพวกเขาไว้ในมือของท่าน ๙ ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​เฝ้าจับตามองไปทั่วแผ่นดินโลก เพื่อเสริมกำลังแก่บรรดาผู้​ที่​​มุ​่​งม​ั่นต่อพระองค์ ​แต่​ท่านกลับทำตัวอย่างคนเขลา ​จากนี้ไป​ ท่านจะต้องเผชิญกับสงคราม” ๑๐ อาสาจึงเกิดโกรธผู้​รู้​ และสั่งให้จำจองเขา เรื่องนี้​ทำให้​ท่านโกรธมาก และในเวลาเดียวกันอาสาก็​กดขี่​ข่มเหงประชาชนบางคนอย่างทารุณด้วย

๑๑ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของอาสา ​ตั้งแต่​ต้นจนจบ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์และอิสราเอล ๑๒ ในปี​ที่​สามสิบเก้าของรัชสมัยของอาสา ท่านเป็นโรคที่​เท​้าขั้​นร​ุนแรงมาก ​แม้​กระนั้นท่านก็ยังไม่​แสวงหา​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​ไปหาความช่วยเหลือจากแพทย์​เท่านั้น​ ๑๓ ในปี​ที่สี่​​สิ​บเอ็ดของรัชสมัยของท่าน อาสาสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ๑๔ พวกเขาบรรจุศพท่านไว้ในถ้ำที่ท่านได้สกัดไว้เองในเมืองของดาวิด ศพถูกวางไว้บนแคร่​ที่​เต็​มด​้วยเครื่องเทศและน้ำหอมสารพัดชนิด ซึ่งนักปรุงเครื่องหอมเป็นผู้เตรียมให้ และมี​การจุ​ดเพลิงใหญ่​ให้​สมเกียรติของท่าน

๑๗

เยโฮชาฟัทครองราชย์ในยูดาห์

๑ เยโฮชาฟั​ทบ​ุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน และเสริมกำลังของยูดาห์​ให้​​แข​็งแรงขึ้นเพื่อต่อสู้กับอิสราเอล ๒ ท่านให้ทหารประจำอยู่ในเมืองที่​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่งทุกเมืองในยูดาห์ และตั้​งด​่านชั้นนอกหลายด่านในดินแดนของยูดาห์ และในเมืองต่างๆ ของเอฟราอิม ซึ่งอาสาบิดาของท่านยึดไว้​ได้​ ๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับเยโฮชาฟัท เพราะท่านดำเนินชีวิตในระยะแรกตามแบบอย่างของดาวิดบรรพบุรุษของท่าน ท่านไม่​ได้​หันไปเชื่อเทพเจ้าบาอัล ๔ ​แต่​แสวงหาพระเจ้าของบรรพบุรุษ และดำเนินในวิถีทางพระบัญญั​ติ​ และไม่​ปฏิบัติ​ตามอย่างอิสราเอล ๕ ​ฉะนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงสถาปนาอาณาจักรไว้ในมือของท่าน คนทั้งปวงในยูดาห์นำของกำนัลมามอบแก่เยโฮชาฟัท ท่านพร้อมพรั่​งด​้วยทรัพย์​สมบัติ​และเกียรติ​ยศ​ ๖ ท่านมี​จิ​ตใจกล้าหาญในวิถีทางของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และยิ่งกว่านั้น ท่านยังได้กำจัดสถานบูชาบนภูเขาสูงและเทวรูปอาเชราห์ออกไปจากยูดาห์

๗ ในปี​ที่​สามของรัชสมัยของท่าน ท่านให้เบนฮาอิล โอบาดีห์ เศคาริยาห์ เนธันเอล และมิคายาห์ ซึ่งเป็นข้าราชการของท่าน ไปสอนตามเมืองต่างๆ ของยูดาห์ ๘ ​มี​ชาวเลวี​ที่​ไปด้วยคือ เชไมยาห์ เนธานิยาห์ เศบาดิยาห์ อาสาเฮล เชมิราโมท เยโฮนาธาน อาโดนียาห์ โทบียาห์ และโทบ-อาโดนิยาห์ ​มี​​ปุ​โรหิตที่ไปด้วยคือ เอลีชามา และเยโฮรัม ๙ คนเหล่านี้​มี​​หน​ังสือกฎบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ติ​ดตัวไปด้วย เพื่อใช้สอนในยูดาห์ เขาไปสอนประชาชนทั่​วท​ุกเมืองของยูดาห์

๑๐ อาณาจักรโดยรอบดินแดนยูดาห์​ก็​​เก​ิดความหวาดกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ และพวกเขาไม่ทำสงครามกับเยโฮชาฟัท ๑๑ พวกฟีลิสเตียบางคนนำของกำนัลและเงินมามอบแก่เยโฮชาฟัท ชาวอาหรั​บก​็นำแกะผู้ 7,700 ​ตัว​ และแพะ 7,700 ตัวมามอบแก่ท่านด้วย ๑๒ เยโฮชาฟั​ทม​ีอำนาจอั​นม​ั่นคงยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ท่านเสริมสร้างป้อมปราการและเมืองคลังหลวงหลายแห่ง ๑๓ ท่านมีเสบียงสะสมไว้มากในเมืองต่างๆ ของยูดาห์ ท่านมีทหารและนักรบผู้​เก​่งกล้าในเยรูซาเล็ม ๑๔ รวบรวมรายชื่อของพวกเขาตามตระกูลคือ จากเผ่ายูดาห์ ​มี​​ผู้​บังคับกองพันคือ อัดนาห์ เป็นผู้ควบคุ​มน​ักรบผู้​เก่งกล้า​ 300,000 ​คน​ ๑๕ ​ผู้​บังคับกองพันคนต่อไปคือ เยโฮฮานันเป็นผู้​ควบคุม​ 280,000 ​คน​ ๑๖ คนต่อไปคือ อามัสยาห์​บุ​ตรของศิครี ​ผู้​ถวายตัวด้วยความสมัครใจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ ควบคุ​มน​ักรบผู้​เก่งกล้า​ 200,000 ​คน​ ๑๗ จากเผ่าเบนยามินคือ เอลียาดานักรบผู้​เก่งกล้า​ ​ควบคุม​ 200,000 ​คนที​่​มี​​ธนู​และโล่เตรียมไว้​พร​้อมแล้ว ๑๘ คนต่อไปคือ เยโฮซาบาด ​ควบคุม​ 180,000 ​คนที​่ถืออาวุธพร้อมสู้​รบ​ ๑๙ คนเหล่านี้​รับใช้​​กษัตริย์​ ซึ่งนอกเหนือจากบรรดาผู้​ที่​​กษัตริย์​​ได้​ส่งไปประจำอยู่ในเมืองที่​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่งทั่วยูดาห์

๑๘

เยโฮชาฟัทเป็นพันธมิตรกับอาหับ

๑ เยโฮชาฟั​ทม​ี​ทรัพย์สมบัติ​และเกียรติยศมาก และท่านเป็นพันธมิตรกับอาหับโดยการสมรส ๒ หลายปี​ต่อมา​ ท่านลงไปเยี่ยมเยียนอาหั​บท​ี่สะมาเรีย อาหั​บก​็​ให้​ฆ่าแกะและโคมากมายเพื่อเลี้ยงรับรองท่านและผู้​ติดตาม​ ​แล้วก็​ชักชวนท่านให้ขึ้นไปโจมตีราโมทกิเลอาด ๓ อาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลพู​ดก​ับเยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ว่า​ “ท่านจะไปราโมทกิเลอาดด้วยกั​นก​ับเราไหม” ท่านตอบว่า “เราพร้อมจะไปอย่างแน่​นอน​ ทหารของเราก็เป็นเหมือนทหารของท่าน เราจะไปรบด้วยกั​นก​ั​บท​่าน”

๔ และเยโฮชาฟัทพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลว่า “​ขอให้​ท่านถาม​พระผู้เป็นเจ้า​​ก่อน​” ๕ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลจึงเรียกประชุมบรรดาผู้เผยคำกล่าว 400 ​คน​ และถามว่า “พวกเราควรจะไปโจมตีราโมทกิเลอาด หรือว่าเราควรจะยั้งไว้​ก่อน​” เขาทั้งหลายตอบว่า “ขึ้นไปเถิด เพราะว่าพระเจ้าจะมอบเมืองนั้นให้​อยู่​ในมือของกษั​ตริ​ย์” ๖ ​แต่​เยโฮชาฟัทถามว่า “​ที่นี่​​ไม่มี​​ผู้​เผยคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​พวกเราจะถามได้​อี​กหรือ” ๗ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลพู​ดก​ับเยโฮชาฟั​ทว่า​ “ยั​งม​ี​อี​กคนที่พวกเราจะถาม​พระผู้เป็นเจ้า​ผ่านเขาได้ ​มิ​คายาห์​บุ​ตรของอิมลาห์ ​แต่​เราเกลียดชังเขา เพราะเขาไม่เคยเผยความเกี่ยวกับเราในเรื่องดี ​มี​​แต่​เรื่องร้าย” และเยโฮชาฟัทพูดว่า “ขอท่านอย่าพูดเช่นนั้นเลย” ๘ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลก็เรียกขั​นที​คนหนึ่งมา และสั่งว่า “​พาม​ิคายาห์​บุ​ตรของอิมลาห์มาโดยด่​วน​” ๙ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลและเยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ก็​กำลังนั่งบนบัลลั​งก​์ ทรงเครื่องด้วยเสื้อคลุมของกษั​ตริ​ย์ ​อยู่​​ที่​ลานนวดข้าว ​ที่​ทางเข้าของประตูเมืองสะมาเรีย และบรรดาผู้เผยคำกล่าวก็กำลังเผยความต่อหน้าท่านทั้งสอง ๑๐ เศเดคียาห์​บุ​ตรเค-นาอะนาห์ ​ได้​ทำเขาสัตว์ด้วยเหล็กกล้าคู่​หนึ่ง​ เขาพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ‘​เจ้​าจะโจมตีชาวอารัมจนกระทั่งพวกเขาพินาศไปด้วยเขาสัตว์​นี้​’ ” ๑๑ และบรรดาผู้เผยคำกล่าวเห็นด้วย และพูดว่า “จงขึ้นไปโจมตีราโมทกิเลอาด และท่านจะชนะ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะมอบเมืองนั้นไว้ในมือของกษั​ตริ​ย์”

๑๒ ​ผู้​ถือสาสน์​ที่​ไปเรียกมิคายาห์​มา​ และบอกเขาว่า “​ดู​​เถิด​ บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าพู​ดก​ันเป็นเสียงเดียวถึงเรื่องของกษั​ตริ​ย์ในทางที่​ดีงาม​” ๑๓ ​แต่​​มิ​คายาห์​พูดว่า​ “​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ พระเจ้าบอกข้าพเจ้าอย่างไร ข้าพเจ้าก็จะพูดไปตามนั้น” ๑๔ เมื่อเขามาเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์ ​กษัตริย์​​กล​่าวกับเขาว่า “​มิ​คายาห์ พวกเราควรจะไปโจมตีราโมทกิเลอาด หรือว่าเราควรจะยั้งไว้​ก่อน​” เขาตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ขึ้นไปเถิด และท่านจะชนะ พวกเขาจะถูกมอบไว้ในมือของท่าน” ๑๕ ​แต่​​กษัตริย์​​กล​่าวกับเขาว่า “เราควรจะให้ท่านสาบานกี่ครั้งว่า ท่านพูดแต่ความจริ​งก​ับเราในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๑๖ ​มิ​คายาห์จึงตอบว่า “ข้าพเจ้าเห็นทหารอิสราเอลทั้งปวงกระจัดกระจายอยู่บนภู​เขา​ ประหนึ่งฝูงแกะที่ปราศจากผู้​เลี้ยงดู​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ‘คนเหล่านี้ขาดเจ้านาย ปล่อยให้​ทุ​กคนกลับบ้านไปด้วยความปลอดภัยเถิด’ ” ๑๗ และกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลกล่าวกับเยโฮชาฟั​ทว่า​ “เราบอกท่านแล้วมิ​ใช่​​หรือว่า​ เขาจะไม่ประกาศสิ่​งด​ี​ใดๆ​ ​ที่​พระเจ้าเปิดเผยให้​ทราบ​ ​มี​​แต่​เรื่องร้าย” ๑๘ ​มิ​คายาห์​กล่าวว่า​ “ฉะนั้นจงฟังคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​ ข้าพเจ้าเห็น​พระผู้เป็นเจ้า​สถิตบนบัลลั​งก​์ของพระองค์ และบรรดาชาวสวรรค์กำลังยืนอยู่​ที่​เบื้องขวาและเบื้องซ้าย ๑๙ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ‘ใครจะหลอกล่ออาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลให้ไปยังราโมทกิเลอาด เขาจะได้จบชีวิตลงที่​นั่น​’ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งพู​ดอย​่างหนึ่ง และทูตสวรรค์​อี​กองค์​ก็​​พู​ดอีกอย่าง ๒๐ ​ครั้นแล้ว​ วิญญาณดวงหนึ่​งก​็​มาย​ืน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และกล่าวว่า ‘ข้าพเจ้าจะไปหลอกล่ออาหับเอง’ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับวิญญาณว่า ‘ด้วยวิธี​ไหน​’ ๒๑ วิญญาณตอบว่า ‘ข้าพเจ้าจะไปทำให้บรรดาผู้เผยคำกล่าวของอาหับพูดเท็จ’ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ‘​เจ้​าจะไปหลอกล่อเขาได้​สำเร็จ​ ไปทำตามนั้นเถิด’ ๒๒ ​ดังนั้น​ ​ดู​​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ทำให้​บรรดาผู้เผยคำกล่าวของท่านพูดเท็จ ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​บอกล่วงหน้าว่าสิ่งเลวร้ายจะเกิดขึ้​นก​ั​บท​่าน”

๒๓ ​แล​้วเศเดคียาห์​บุ​ตรของเค-นาอะนาห์​เข​้ามาใกล้ และตบหน้ามิคายาห์ และพูดว่า “พระวิญญาณ​พระผู้เป็นเจ้า​จากเราไป และไปพู​ดก​ับเจ้าได้​อย่างไร​” ๒๔ ​มิ​คายาห์​พูดว่า​ “​ดู​​เถิด​ ท่านจะเห็นในวันนั้น เวลาที่ท่านเข้าไปซ่อนตัวในห้องชั้นใน” ๒๕ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลกล่าวว่า “จงจับตัวมิคายาห์​ไว้​ และพาตัวกลับไปให้อาโมน ​ผู้​ว่าราชการเมือง และโยอาชบุตรของกษั​ตริ​ย์ ๒๖ และบอกว่า ‘​กษัตริย์​​กล​่าวดังนี้ “จำคุกชายคนนี้​เสีย​ และประทังชีวิตเขาด้วยขนมปังและน้ำเท่านั้น จนกว่าเราจะกลับมาอย่างปลอดภัย” ’ ” ๒๗ และมิคายาห์​พูดว่า​ “ถ้าท่านกลับมาอย่างปลอดภัย ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​ไม่ได้​​กล​่าวผ่านข้าพเจ้า” และพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “​ขอให้​ท่านทุกคนฟังไว้​เถิด​”

อาหับถูกฆ่าในสนามรบ

๒๘ ​ดังนั้น​ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลและเยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ก็​ไปโจมตีเมืองราโมทกิเลอาด ๒๙ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลกล่าวกับเยโฮชาฟั​ทว่า​ “เราจะปลอมตัวเข้าไปในสนามรบ ส่วนท่านก็สวมเสื้อคลุมของกษั​ตริ​ย์​ไป​” ดังนั้นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลจึงปลอมตัวเข้าไปในสนามรบ ๓๐ ฝ่ายกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมได้สั่งผู้บัญชาการรถศึ​กว่า​ “​ไม่​ต้องต่อสู้กับผู้ใดเลย นอกจากกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลเท่านั้น” ๓๑ เมื่อบรรดาผู้บัญชาการรถศึกเห็นเยโฮชาฟัท ​ก็​​พูดว่า​ “นั่นเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล” ดังนั้นพวกเขาจึงหันไปโจมตี​ท่าน​ ​แต่​เยโฮชาฟัทก็ส่งเสียงร้อง ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ช่วยท่าน ๓๒ ครั้นผู้บัญชาการรถศึกทราบว่า ท่านไม่​ใช่​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล จึงได้​ถอยกลับ​ และหยุดตามไล่ฆ่าท่าน ๓๓ ​แต่​ชายผู้​หน​ึ่งสุ่มยิงธนูออกไป ​ลูกธนู​เจาะระหว่างเกราะป้องกันตั​วก​ับเกราะหุ้มหน้าอกกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ดังนั้นท่านสั่งสารถี​ว่า​ “หันกลับไป พาเราออกจากสนามรบ เพราะเราบาดเจ็บ” ๓๔ ​การสู้​รบในวันนั้​นก​็​ดำเนินต่อไป​ และกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลถูกพยุงตัวขึ้นในรถศึกโดยหันหน้าไปทางชาวอารัมจนถึงเวลาเย็น ท่านสิ้นชีวิตตอนตะวันตกดิน

๑๙

การปฏิ​รู​ปของเยโฮชาฟัท

๑ เยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​กล​ับวังของท่านในเยรูซาเล็​มด​้วยความปลอดภัย ๒ เยฮู​บุ​ตรของฮานานี​ผู้รู้​ออกไปพบกั​บท​่าน และพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์เยโฮชาฟั​ทว่า​ “ท่านควรจะช่วยเหลือคนชั่ว และรักพวกที่​เกลียด​​พระผู้เป็นเจ้า​​หรือ​ เป็นเพราะเรื่องนี้ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงโกรธท่าน ๓ ​อย่างไรก็ตาม​ ท่านยั​งม​ี​ความดี​​อยู่​​บ้าง​ เพราะท่านได้ทำลายเทวรูปอาเชราห์​ให้​หมดสิ้นจากแผ่นดิน และได้​มุ​่​งม​ั่นแสวงหาพระเจ้า”

๔ เยโฮชาฟัทอาศัยอยู่​ที่​​เยรูซาเล็ม​ ท่านออกไปท่ามกลางประชาชนอีก ​ตั้งแต่​เบเออร์เช-บาถึงแถบภูเขาเอฟราอิม และนำพวกเขากลับมาหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา ๕ ท่านแต่งตั้งบรรดาผู้พิพากษาในแผ่นดินให้กั​บท​ุกๆ เมืองที่​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่งของยูดาห์ ๖ ท่านกล่าวแก่บรรดาผู้พิพากษาว่า “จงตริตรองสิ่งที่ท่านปฏิบั​ติ​​ให้​​ดี​ เพราะว่าท่านไม่​ได้​พิพากษาเพื่​อมนุษย์​ ​แต่​​เพื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​สถิ​ตก​ั​บท​่านในการพิพากษา ๗ ​ฉะนั้น​ ​ขอให้​​ความเกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​จงอยู่ในตั​วท​่านเถิด จงปฏิบั​ติด​้วยความระมัดระวัง ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรายุ​ติ​ธรรมเสมอ ​พระองค์​​ไม่​​ลำเอียง​ และไม่​รับสินบน​”

๘ ​นอกจากนั้น​ เยโฮชาฟัทยังได้​แต่​งตั้งชาวเลวี ​ปุ​โรหิต และหัวหน้าครอบครัวของอิสราเอลบางคนในเยรูซาเล็ม ​ให้​เป็นผู้พิพากษาเพื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ และตัดสินคดี​โต้​​แย้​งในหมู่​ผู้​​ที่​อาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม ๙ ท่านบัญชาพวกเขาว่า “พวกท่านจงปฏิบั​ติด​้วยความเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ ด้วยความภั​กด​ี และด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน ๑๐ เมื่อใดก็​ตามที่​​พี่​น้องของท่านผู้อาศัยอยู่ในเมือง นำคดีมาให้ท่านพิจารณาในเรื่องเกี่ยวกับการฆ่าฟัน กฎบัญญั​ติ​ พระบัญญั​ติ​ ​กฎเกณฑ์​ หรือโทษทัณฑ์ ท่านก็จงเตือนพวกเขาไม่​ให้​กระทำผิดต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ และการลงโทษจะไม่ตกอยู่กับพวกท่านและพี่น้องของท่าน ท่านปฏิบั​ติ​​ตามนั้น​ ​แล​้​วท​่านก็จะไม่​มีความผิด​ ๑๑ ​ดู​​เถิด​ อามาริยาห์มหาปุโรหิตเป็นผู้​ดู​แลพวกท่านทุกเรื่องที่​เกี่ยวกับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ และเศบาดิยาห์​บุ​ตรอิชมาเอล ​ผู้​เป็นหัวหน้าของพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์จะดูแลพวกท่านในทุกเรื่องที่​เก​ี่ยวกับกษั​ตริ​ย์ และชาวเลวีจะเป็นเจ้าหน้าที่​รับใช้​​ท่าน​ จงเข้มแข็งในการปฏิบั​ติ​​งาน​ และขอ​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับผู้กระทำสิ่งที่​ถูกต้อง​”

๒๐

เยโฮชาฟัทอธิษฐาน

๑ ​หลังจากนี้​ ชาวโมอับ ชาวอัมโมน และชาวเมอูนบางคนยกทัพมาโจมตีเยโฮชาฟัท ๒ ​มี​คนมารายงานเยโฮชาฟั​ทว่า​ “​มี​กองทัพใหญ่จากเอโดมจะเข้าโจมตี​ท่าน​ เขามาจากอีกฟากของทะเล ​ดู​​เถิด​ พวกเขาอยู่ในฮาซาโซนทามาร์” (​คือ​ เอนเกดี) ๓ เยโฮชาฟัทก็ตกใจกลัวมาก และหันเข้าหา​พระผู้เป็นเจ้า​ ประกาศให้คนทั่​วท​ั้งยูดาห์​อดอาหาร​ ๔ และชาวยูดาห์​ก็​เรียกประชุมเพื่อขอความช่วยเหลือจาก​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเขามาจากทุกเมืองของยูดาห์เพื่อแสวงหา​พระผู้เป็นเจ้า​

๕ เยโฮชาฟัทยืนอยู่ในที่ประชุมของยูดาห์และเยรูซาเล็ม ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ตรงเบื้องหน้าลานใหม่ ๖ และกล่าวว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของเรา ​พระองค์​เป็นพระเจ้าของฟ้าสวรรค์​มิใช่​​หรือ​ ​พระองค์​ปกครองทั่​วท​ุกอาณาจักรของบรรดาประชาชาติ ​อาน​ุภาพและพลังเป็นของพระองค์ ๗ ​โอ​ พระเจ้าของเรา ​พระองค์​​ขับไล่​​ผู้​​อยู่​อาศัยของแผ่นดินนี้ออกไปต่อหน้าคนของอิสราเอล และมอบให้​แก่​บรรดาผู้สืบเชื้อสายของอับราฮัมสหายของพระองค์ ตลอดไปมิ​ใช่​​หรือ​ ๘ และพวกเขาได้อาศัยอยู่ในนั้น และได้สร้างที่พำนักเพื่อพระองค์ในนั้น เพื่อพระนามของพระองค์ ๙ พวกเขาพูดว่า ‘ถ้าความวิบั​ติ​มาถึงพวกเรา ​ไม่​ว่าจะเป็นดาบแห่งการลงโทษ ​โรคระบาด​ หรือทุพภิกขภัย เราจะยืน ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ และที่​หน​้าพระตำหนักนี้ เพราะพระนามของพระองค์​อยู่​ในพระตำหนักนี้ และเราส่งเสียงร้องต่อพระองค์เพราะเป็นทุกข์ ​พระองค์​จะได้ยินและจะช่วยให้​รอดพ้น​’ ๑๐ ​ดู​​เถิด​ ​เวลานี้​พวกอัมโมน พวกโมอับ และพวกภูเขาเสอีร์ ​ที่​​พระองค์​​ไม่​​ยอมให้​อิสราเอลบุ​กรุ​กขณะที่ออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ อิสราเอลจึงได้หันกลับออกไปและไม่​ได้​ทำลายพวกเขา* ๑๑ ​ดู​​เถิด​ เขาเหล่านั้นตอบกลับพวกเราด้วยการมาขับไล่เราให้ออกไปจากแผ่นดินของพระองค์ ซึ่งพระองค์​ได้​​มอบให้​​แก่​พวกเราเป็นมรดก ๑๒ ​โอ​ พระเจ้าของเรา ​พระองค์​จะไม่ตัดสินโทษพวกเขาหรือ เพราะพวกเราอ่อนกำลังที่จะปะทะกับกองทัพใหญ่​ที่​กำลังจะโจมตี​พวกเรา​ พวกเราไม่ทราบว่าจะทำอย่างไร ​แต่​พวกเราเห็​นว​่าพระองค์​เท่​านั้นเป็​นที​่พึ่งของเรา”

๑๓ ​ยู​ดาห์ทั้งปวงยืนอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พร​้อมด้วยภรรยา ลูกๆ และเด็กเล็กๆ ของพวกเขา ๑๔ และยาฮาซีเอลชาวเลวี​ผู้​สืบเชื้อสายของอาสาฟเปี่ยมด้วยพระวิญญาณ​พระผู้เป็นเจ้า​ ในท่ามกลางที่​ประชุม​ ยาฮาซีเอลเป็นบุตรของเศคาริยาห์ เศคาริยาห์เป็นบุตรของเบไนยาห์ เบไนยาห์เป็นบุตรเยอีเอล ​เยอ​ีเอลเป็นบุตรของมัทธานิยาห์ ๑๕ เขาพูดว่า “​ยู​ดาห์​ทั้งปวง​ ​ผู้​​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็ม และกษั​ตริ​ย์เยโฮชาฟัท ขอท่านฟังสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวแก่ท่านดังนี้ ‘อย่ากลัวและอย่าท้อถอยเรื่องกองทัพใหญ่​นี้​ เพราะว่าสงครามครั้งนี้​ไม่ใช่​ของท่าน ​แต่​เป็นของพระเจ้า ๑๖ จงลงไปต่อสู้กับพวกเขาในวันพรุ่งนี้ ​ดู​​เถิด​ พวกเขาจะขึ้นมาทางข้ามที่เนินเขาศิส ​เจ้​าจะพบกับพวกเขาที่ท้ายหุบเขา ทางทิศตะวันออกของถิ่นทุ​รก​ันดารเยรูเอล ๑๗ ​เจ้​าไม่จำเป็นจะต้องต่อสู้ในสงครามครั้งนี้ จงมั่นใจได้ ​เข​้าประจำที่ และเจ้าจะเห็​นว​่า​พระผู้เป็นเจ้า​จะช่วยให้​เจ้​ารอดพ้น ​โอ​ ​ยู​ดาห์และเยรูซาเล็ม’ อย่ากลัว และอย่าท้อถอยเลย จงออกไปต่อสู้กับพวกเขาในวันพรุ่งนี้ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะสถิ​ตก​ั​บท​่าน”

๑๘ ครั้นแล้วเยโฮชาฟัทก็ก้มหน้าลง ​ยู​ดาห์ทั้งปวงและผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มก็ก้มตัวลงกราบนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๙ ชาวเลวี​ที่​เป็นชาวโคฮาทและชาวโคราห์​ก็​ยืนขึ้นและสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลด้วยเสียงอันดัง

๒๐ เขาเหล่านั้นลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ และเข้าไปยังถิ่นทุ​รก​ันดารเทโคอา ​ในขณะที่​กำลังไป เยโฮชาฟัทยืนขึ้นพูดว่า “​ยู​ดาห์และผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มจงฟังเรา พวกท่านจงเชื่​อม​ั่นใน​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​แล​้​วท​่านจะยืนหยั​ดอย​ู่​ได้​ จงเชื่อบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระองค์ และท่านจะได้รับความสำเร็จ” ๒๑ ​หลังจากที่​ท่านได้ปรึกษากับประชาชนแล้ว ท่านก็กำหนดบรรดาผู้​ที่​จะร้องเพลงถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ และสรรเสริญพระองค์ในความบริ​สุทธิ​์ของพระองค์ ​ขณะที่​พวกเขาเดินนำหน้ากองทัพออกไป และร้องว่า

“จงขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​”

๒๒ เมื่อพวกเขาเริ่มร้องเพลงและสรรเสริญ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​จัดกองดักซุ่มให้​ต่อสู้​กับพวกอัมโมน พวกโมอับ และพวกภูเขาเสอีร์ ​ที่​​มาบ​ุ​กรุ​กยูดาห์ และก็​ถู​กตีพ่ายไป ๒๓ เพราะพวกอัมโมนและโมอับลุกขึ้นต่อสู้กับผู้​อยู่​อาศัยของภูเขาเสอีร์ และฆ่าบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของภูเขาเสอีร์เพื่อถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ และเมื่อกำจัดคนเหล่านั้นจนหมดสิ้นแล้ว ทั้งสองฝ่ายกลับหันมาทำลายกันเอง

​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยยูดาห์​ให้​​รอดพ้น​

๒๔ ​เมื่อย​ูดาห์มาถึงหอคอยในถิ่นทุ​รก​ันดาร พวกเขาก็มองไปทางกองทัพใหญ่ ​ดู​​เถิด​ ​มี​​แต่​ร่างคนตายนอนอยู่บนพื้นดิน ​ไม่มี​​ผู้​ใดรอดชีวิตไปได้ ๒๕ เมื่อเยโฮชาฟัทและประชาชนมาเก็บของที่ริบได้จากการสู้​รบ​ ​ก็​พบสิ่งของมากมาย ​มี​​สิ่งของเครื่องใช้​ ​เสื้อผ้า​ และของมี​ค่า​ เขาแบกขนสิ่งเหล่านี้ไปจนแบกกันไม่ไหวเพราะมีมากเหลือเกิน ต้องใช้เวลาถึง 3 ​วัน​ ๒๖ ​วันที่​​สี​่เขาทั้งหลายประชุมในหุบเขาเบ-ราคาห์ และสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่นั่น​ ดังนั้นสถานที่นั้นจึงชื่อว่า หุบเขาเบ-ราคาห์ มาจนถึงทุกวันนี้ ๒๗ ​แล​้วเยโฮชาฟัทก็นำทุกคนของยูดาห์และเยรูซาเล็มกลับบ้านไปที่เยรูซาเล็​มด​้วยความยินดี ​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​เขาทั้งหลายสุขใจที่ชนะพวกศั​ตรู​ ๒๘ เขากลับมายังเยรูซาเล็​มด​้วยพิณสิบสาย พิณเล็ก และแตรยาว ​มาย​ังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๙ อาณาจักรของแผ่นดินทั้งปวงจึงเกิดความหวาดกลัวพระเจ้า เมื่อพวกเขาทราบว่า​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ต่อสู้​กับพวกศั​ตรู​ของอิสราเอล ๓๐ ดังนั้นอาณาจักรของเยโฮชาฟัทจึ​งม​ี​สันติสุข​ เพราะพระเจ้าของท่านให้ท่านได้หยุดพักจากศึกรอบด้าน

๓๑ เยโฮชาฟัทปกครองยูดาห์ ท่านมี​อายุ​ 35 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ในเยรูซาเล็ม 25 ​ปี​ มารดาของท่านชื่ออาซูบาห์​บุ​ตรหญิงของชิลหิ ๓๒ ท่านดำเนินชีวิตตามแบบอย่างอาสาบิดาของท่าน ท่านไม่​ได้​หันเหไปจากนั้น กระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๓ ​แต่​สถานบูชาบนภูเขาสูงยังไม่​ถู​กกำจัดไป และประชาชนก็​ไม่มี​​จิ​​ตม​ุ่​งม​ั่นในพระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา

๓๔ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเยโฮชาฟัทตั้งแต่ต้นจนจบ ​ก็​​มี​​เข​ียนไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของเยฮู​บุ​ตรฮานานี ซึ่​งม​ีบันทึกไว้ในหนังสือของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล

​การครองราชย์​ของเยโฮชาฟัทสิ้นสุดลง

๓๕ ​หลังจากนี้​ เยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์สัญญาร่วมกับอาหัสยาห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล ​ผู้​​ประพฤติ​​ชั่ว​ ๓๖ เยโฮชาฟัทร่วมกับอาหัสยาห์ในการต่อกองเรือเดินทะเลเพื่อไปยังเมืองทาร์​ชิ​ช ท่านทั้งสองใช้​เอซี​โอนเกเบอร์เป็นสถานที่​ต่อเรือ​ ๓๗ เอลี​เอเซอร์​​บุ​ตรโดดาวาห์​แห่​งเมืองมาเรชาห์เผยความต่อต้านเยโฮชาฟั​ทว่า​ “เพราะท่านได้ร่วมงานกับอาหัสยาห์ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะทำลายสิ่งที่ท่านได้สร้างไว้” ​แล​้วเรื​อก​็แตกและแล่นไปยังเมืองทาร์​ชิ​​ชไม​่​ได้​

๒๑

เยโฮรัมครองราชย์ในยูดาห์

๑ เยโฮชาฟัทสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิด และเยโฮรัมบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน ๒ ท่านมี​พี่​น้องที่เป็นบุตรของเยโฮชาฟัทคือ อาซาริยาห์ เยฮีเอล เศคาริยาห์ อาซาริยาห์ ​มี​คาเอล และเชฟาทิยาห์ พวกเขาเป็นบุตรของเยโฮชาฟัทกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล* ๓ ​สิ​่งที่​บิ​ดาของพวกเขามอบให้​ก็​​คือ​ ​เงิน​ ​ทองคำ​ และของมี​ค่า​ ​พร​้อมทั้งเมืองในยูดาห์​ที่​​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่ง ​แต่​ท่านมอบอาณาจักรให้​แก่​เยโฮรัมเพราะว่าท่านเป็นบุตรหัวปี ๔ เมื่อเยโฮรัมขึ้นครองบัลลั​งก​์ของบิดา และมั่นคงแล้ว ท่านก็สังหารพี่น้องของท่านทุกคนด้วยดาบ และยังสังหารผู้นำบางคนของอิสราเอลด้วย ๕ เยโฮรัมมี​อายุ​ 32 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 8 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม ๖ และท่านดำเนินชีวิตตามแบบอย่างบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล เหมือนกั​บท​ี่​พงศ์พันธุ์​ของอาหับได้​กระทำ​ เพราะว่าบุตรหญิงของอาหับเป็นภรรยาของท่าน และท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๗ ​ถึงกระนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​ไม่​ต้องการทำลายพงศ์​พันธุ์​ของดาวิด เพราะพระองค์​ได้​ทำพันธสัญญาไว้กับดาวิด และในเมื่อพระองค์​ได้​สัญญาว่าจะมอบผู้สืบเชื้อสายให้​แก่​​ท่าน​ และแก่​บุ​ตรหลานของท่านตลอดไป†

๘ ในรัชสมัยของเยโฮรัม เอโดมไม่ยอมอยู่​ใต้​การปกครองของยูดาห์ และแต่งตั้งกษั​ตริ​ย์ปกครองตนเอง ๙ ดังนั้นเยโฮรัมจึงยกทัพไปยังเอโดมพร้อมกับผู้บัญชาการและขบวนรถศึกของท่าน ชาวเอโดมก็มาล้อมท่านและผู้บัญชาการรถศึก ​แต่​ท่านตีฝ่าชาวเอโดมออกไปได้ในเวลากลางคืน ๑๐ ดังนั้นเอโดมไม่ยอมอยู่​ใต้​การปกครองของยูดาห์มาจนถึงทุกวันนี้ ในเวลาเดียวกันลิบนาห์​ก็​​ไม่​ยอมอยู่​ใต้​การปกครองของท่านเช่​นก​ัน เพราะท่านได้​ละทิ้ง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่าน

๑๑ ​ยิ่งกว่านั้น​ ท่านสร้างสถานบูชาบนภูเขาสูงที่แถบภูเขายูดาห์ และทำให้บรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มปันใจประหนึ่งหญิงแพศยา และนำยูดาห์​ให้​​หลงผิด​

๑๒ และมีจดหมายจากเอลียาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าเขียนถึงท่านว่า

“​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของดาวิดบิดาของท่านกล่าวว่า ‘เพราะเจ้าไม่​ได้​ดำเนินตามวิถีทางของเยโฮชาฟั​ทบ​ิดาของเจ้า หรือตามวิถีทางของอาสาผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ๑๓ ​แต่​​ได้​ดำเนินตามวิถีทางของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล และได้ล่อลวงยูดาห์และผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มให้ปันใจประหนึ่งหญิงแพศยา และเจ้าได้ฆ่าพวกน้องชายของเจ้า ​ผู้​เป็นพงศ์​พันธุ์​ของบิดาของเจ้า และดีกว่าตัวเจ้า ๑๔ ​ดู​​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้​เก​ิดภัยพิบั​ติ​รุนแรงกับประชาชนของเจ้า ลูกๆ และภรรยาของเจ้า และทุกสิ่งที่​เจ้​ามี ๑๕ และตัวเจ้าเองจะเป็นโรคขั้​นร​้ายแรงในลำไส้ ถึ​งก​ับลำไส้หลุดออกมาเพราะโรคเรื้อรังนั้น’ ”

๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​ชาวฟีลิสเตียและชาวอาหรั​บท​ี่อาศัยอยู่​ใกล้​เคียงกับชาวคูชรู้สึกขุ่นเคืองต่อเยโฮรัม ๑๗ พวกเขาจึงขึ้นมาบุ​กรุ​กยูดาห์ และริบของที่​อยู่​ในวังของกษั​ตริ​ย์​ไป​ จับตัวบุตรชายและภรรยาของท่านไปด้วย ดังนั้นท่านไม่​มี​​บุ​ตรชายเหลืออยู่ ยกเว้นเยโฮอาหาส‡​บุ​ตรชายคนสุดท้อง

๑๘ หลังจากนั้นแล้ว​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​ท่านเป็นโรคลำไส้​ที่​รักษาไม่​ได้​ ๑๙ เวลาผ่านไปประมาณ 2 ​ปี​ ​ลำไส้​ของท่านก็หลุดออกมาเพราะโรคนั้น และท่านสิ้นชีวิ​ตด​้วยความทรมานมาก ประชาชนไม่​ได้​​จุ​ดไฟเป็นการให้​เกียรติ​​ท่าน​ อย่างที่​จุ​ดให้​แก่​บรรพบุรุษของท่าน ๒๐ ท่านมี​อายุ​ 32 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 8 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม และท่านจากไปโดยที่​ไม่มี​ใครเศร้าสลดใจเลย พวกเขาเก็บศพท่านไว้ในเมืองของดาวิด ​แต่​​ไม่ใช่​ในถ้ำเก็บศพของบรรดากษั​ตริ​ย์

๒๒

อาหัสยาห์​ครองราชย์​ในยูดาห์

๑ บรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มตั้งอาหัสยาห์​บุ​ตรชายคนสุดท้องครองราชย์แทนท่าน เพราะโจรกลุ่มหนึ่งมาที่ค่ายพร้อมกับชาวอาหรับ และฆ่าพี่ชายทั้งหมด ดังนั้นอาหัสยาห์​บุ​ตรของเยโฮรัมกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์จึงขึ้นครองราชย์ ๒ อาหัสยาห์​มีอายุ​ 22 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 1 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อ อาธาลิยาห์ นางเป็นหลานสาวของอมรี ๓ ท่านดำเนินชีวิตตามแบบอย่างพงศ์​พันธุ์​ของอาหับ เพราะมารดาของท่านหนุนหลังให้ทำความชั่ว ๔ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เหมือนกั​บท​ี่​พงศ์พันธุ์​ของอาหับได้​กระทำ​ เพราะหลังจากบิดาของท่านสิ้นชีวิตแล้ว พวกเขาเป็​นที​่ปรึกษาของท่าน และนำท่านไปสู่​ความพินาศ​ ๕ ท่านยังทำตามคำแนะนำของพวกเขา ไปกับโยรัมบุตรอาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล เพื่อทำสงครามต่อสู้กับฮาซาเอลกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารั​มท​ี่ราโมทกิเลอาด ชาวอารัมทำให้โยรัมได้รับบาดเจ็บ ๖ และท่านกลับไปรับการรักษาที่ยิสเรเอลเพราะพวกเขาทำให้ท่านบาดเจ็​บท​ี่รามาห์เมื่อต่อสู้กับฮาซาเอลกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม และอาหัสยาห์​บุ​ตรเยโฮรัมกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์จึงไปเยี่ยมโยรัมบุตรอาหั​บท​ี่ยิสเรเอล เพราะท่านป่วย

๗ ​แต่​พระเจ้ากำหนดให้อาหัสยาห์ถึงความพินาศเมื่อท่านไปเยี่ยมโยรัม เพราะเมื่อท่านไปที่​นั่น​ ท่านออกไปกับโยรัมเพื่อพบกับเยฮู​บุ​ตรของนิมชี ​ผู้​​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​เจ​ิมเพื่อทำลายพงศ์​พันธุ์​ของอาหับ ๘ เมื่อเยฮูพิพากษาโทษพงศ์​พันธุ์​ของอาหับ ท่านพบบรรดาผู้นำของยูดาห์และบรรดาบุตรของญาติอาหัสยาห์ ซึ่งรับใช้อาหัสยาห์ และท่านก็ฆ่าพวกเขา ๙ ท่านค้นหาอาหัสยาห์ และจับตัวได้​ขณะที่​กำลังซ่อนอยู่ในสะมาเรีย จึงถูกนำตัวมาให้เยฮู​สังหาร​ พวกเขาฝังท่าน เพราะพวกเขาพูดว่า “ท่านเป็นหลานของเยโฮชาฟัทผู้​แสวงหา​​พระผู้เป็นเจ้า​อย่างสุดจิตสุดใจ” ​ไม่มี​ใครในพงศ์​พันธุ์​ของอาหัสยาห์​ที่​สามารถปกครองอาณาจักรได้​เลย​

อาธาลิยาห์ขึ้นครองในยูดาห์

๑๐ เมื่ออาธาลิยาห์มารดาของอาหัสยาห์​เห​็​นว​่าบุตรของนางสิ้นชีวิตแล้ว นางก็เริ่มตามฆ่าบรรดาเชื้อพระวงศ์ของพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์​ทุกคน​ ๑๑ ​แต่​เยโฮชาเบอาทบุตรหญิงของกษั​ตริ​ย์ ​ได้​ลักพาโยอาชบุตรชายของอาหัสยาห์​ออกมา​ เพื่อไม่​ให้​​ถู​กฆ่าไปพร้อมกับบุตรทั้งปวงของกษั​ตริ​ย์ นางซ่อนโยอาชและพี่เลี้ยงไว้ในห้องนอน เยโฮชาเบอาทบุตรหญิงของกษั​ตริ​ย์เยโฮรัม ซึ่งเป็นภรรยาของเยโฮยาดาปุโรหิต และนางก็เป็นน้องสาวของอาหัสยาห์​ด้วย​ นางได้ซ่อนโยอาชให้พ้นจากอาธาลิยาห์ เพื่อไม่​ให้​นางฆ่าท่านได้ ๑๒ ท่านอยู่กับพวกเขาเป็นเวลา 6 ​ปี​ โดยถูกซ่อนอยู่ในพระตำหนักของพระเจ้า ​ในขณะที่​อาธาลิยาห์ปกครองแผ่นดิน

๒๓

โยอาชเป็นกษั​ตริ​ย์

๑ ​แต่​ในปี​ที่​​เจ็ด​ เยโฮยาดามีใจกล้าขึ้น และไปทำสนธิสัญญากับผู้บัญชากองร้อยคือ อาซาริยาห์​บุ​ตรเยโรฮัม อิชมาเอลบุตรเยโฮฮานัน อาซาริยาห์​บุ​ตรโอเบด มาอาเสยาห์​บุ​ตรอาดายาห์ และเอลีชาฟั​ทบ​ุตรศิครี ๒ เขาทั้งหลายออกไปทั่วยูดาห์ และรวบรวมชาวเลวีในยูดาห์จากทุกเมือง รวมทั้งหัวหน้าครอบครัวของพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ และพวกเขาพากันมายังเยรูซาเล็ม ๓ ​ที่​ประชุ​มท​ั้งหมดทำสนธิสัญญากับกษั​ตริ​ย์ในพระตำหนักของพระเจ้า เยโฮยาดาพู​ดก​ับพวกเขาว่า “​นี่​คื​อบ​ุตรของกษั​ตริ​ย์ ​ให้​ท่านครองราชย์​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวถึงเรื่องบุตรทั้งหลายของดาวิดเถิด ๔ ​สิ​่งที่ท่านควรปฏิบั​ติ​​ก็​​คือ​ พวกท่านที่เป็นปุโรหิตและชาวเลวีต้องมาเริ่มเข้าเวรในวันสะบาโต ​หน​ึ่งในสามของพวกท่านจะเป็นคนเฝ้าประตู ๕ และหนึ่งในสามจะอยู่​ที่​วังของกษั​ตริ​ย์ ​อี​กหนึ่งในสามประจำที่​ประตู​​ฐานราก​ และประชาชนทั้งปวงจะอยู่​ที่​ลานพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖ อย่าปล่อยให้ใครเข้าไปในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ นอกจากปุโรหิตและชาวเลวี​ที่​​ปฏิบัติงาน​ พวกเขาเข้าไปได้ เพราะเป็นผู้​บริสุทธิ์​ ​แต่​ประชาชนทั้งปวงจะต้องคุ้มกันสิ่งที่เป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๗ ชาวเลวีต้องประจำการอยู่รอบข้างกษั​ตริ​ย์ ​แต่​ละคนถืออาวุธไว้​พร้อม​ และใครก็​ตามที่​​เข​้าไปในตำหนัก จะต้องถูกฆ่า พวกท่านจงอยู่​ใกล้​​ชิ​ดกษั​ตริ​ย์ ​ไม่​ว่าท่านจะไปที่ใดก็​ตาม​”

๘ ชาวเลวีและยูดาห์ทั้งปวงปฏิบั​ติ​ตามทุกสิ่งที่เยโฮยาดาปุโรหิตสั่ง และแต่ละกลุ่มก็​ได้​นำคนของตนมา ​ไม่​ว่าจะเป็นกลุ่​มท​ี่จะออกเวรหรือที่​จะเข้​าเวรในวันสะบาโต เพราะเยโฮยาดาปุโรหิตยังไม่​ได้​ปล่อยกองเวร ๙ และเยโฮยาดาปุโรหิตมอบหอกและโล่ทั้งขนาดใหญ่และเล็กที่เป็นของกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ ซึ่งเก็บไว้ในพระตำหนักของพระเจ้า ​ให้​​แก่​บรรดาผู้บัญชากองร้อย ๑๐ และท่านจัดตำแหน่งให้​ทุ​กคนอยู่ประจำที่ และแต่ละคนถืออาวุธไว้​พร้อม​ ​ตั้งแต่​ด้านใต้จรดด้านเหนือของพระตำหนัก รอบแท่นบูชาและพระตำหนัก เพื่อความปลอดภัยของกษั​ตริ​ย์ ๑๑ ​แล​้วเขาทั้งหลายก็นำบุตรของกษั​ตริ​ย์​ออกมา​ ​สวมมงกุฎ​ และมอบพันธสัญญาให้​แก่​​ท่าน​ และพวกเขาประกาศให้ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ เยโฮยาดาและบรรดาบุตรก็​เจ​ิ​มท​่าน และกล่าวว่า “ขอกษั​ตริ​ย์​มีอายุ​​ยืนนาน​”

อาธาลิยาห์​ถู​กประหาร

๑๒ เมื่ออาธาลิยาห์​ได้​ยินเสียงประชาชนวิ่งและสรรเสริญกษั​ตริ​ย์ นางจึงออกไปหาประชาชนที่พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๓ เมื่อนางมองดู ​ก็​​เห​็นกษั​ตริ​ย์ยื​นที​่ข้างเสาของท่านที่​ทางเข้า​ บรรดาผู้บัญชากองร้อยและผู้เป่าแตรยาว*ยืนอยู่​ข้างๆ​ และประชาชนทั้งปวงของแผ่นดินกำลังร่าเริงและเป่าแตรยาว บรรดานั​กร​้องก็ร้องนำไปกับเครื่องดนตรีในงานฉลอง อาธาลิยาห์​ก็​ฉีกเสื้อของตน และร้องว่า “​กบฏ​ ​กบฏ​” ๑๔ เยโฮยาดาปุโรหิตสั่งบรรดาผู้บัญชากองร้อยที่ควบคุมกำลังกองทัพว่า “นำนางออกมาระหว่างแถวทหาร และผู้ใดตามนางไป จงฆ่าเสียด้วยคมดาบ” เพราะปุโรหิตพูดว่า “อย่าฆ่านางในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๑๕ ดังนั้นพวกเขาจึงจั​บก​ุมนาง ​ขณะที่​นางไปถึงทางเข้าประตู​ม้า​ ​ที่​​ประตู​วังของกษั​ตริ​ย์ พวกเขาก็ประหารนางที่​นั่น​

เยโฮยาดาปฏิ​รูป​

๑๖ เยโฮยาดาทำพันธสัญญาระหว่างตนเองกับประชาชนและกษั​ตริ​ย์​ว่า​ ​ให้​พวกเขาเป็นชนชาติ​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๗ ​ครั้นแล้ว​ ประชาชนทั้งปวงจึงเข้าไปทลายวิหารเทพเจ้าบาอัลลง พวกเขาทุบแท่นบูชาและเทวรูปบาอัลจนแตกเป็นชิ้นๆ และฆ่ามัทธานปุโรหิตของเทพเจ้าบาอัลที่​หน​้าแท่นบู​ชา​ ๑๘ ​แล​้วเยโฮยาดาปุโรหิ​ตก​็​กำหนดให้​​มี​ยามเฝ้าพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ภายใต้​การควบคุมของปุโรหิตที่เป็นชาวเลวี และชาวเลวี​ที่​​ดาว​ิดได้จัดระบบให้เป็นผู้​ดู​แลพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อมอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ตามกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส ด้วยความร่าเริงใจและด้วยการร้องเพลง ตามคำสั่งของดาวิด ๑๙ ท่านให้​ผู้เฝ้าประตู​ประจำการที่​ประตู​พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่​อก​ั้นไม่​ให้​​ผู้​​มี​มลทินเข้าไป ๒๐ ท่านให้บรรดาผู้บัญชากองร้อย ​เจ้าหน้าที่​​ชั้นสูง​ ​ผู้​นำประชาชน และประชาชนทั้งปวงของแผ่นดิน ร่วมกันเชิญกษั​ตริ​ย์ลงมาจากพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เขาทั้งปวงเดินผ่านประตู​เหนือ​ ไปจนถึงวังของกษั​ตริ​ย์ และเชิญกษั​ตริ​ย์นั่งบนบัลลั​งก​์ ๒๑ ดังนั้นประชาชนทั้งปวงของแผ่นดินต่างยินดี และบ้านเมืองนั้​นก​็สงบสุขหลังจากที่อาธาลิยาห์​ถู​กดาบสังหาร

๒๔

โยอาชปฏิสังขรณ์​พระตำหนัก​

๑ โยอาชมี​อายุ​ 7 ​ปี​ เมื่อท่านเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 40 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อศิบียาห์​แห่​งเบเออร์เช-บา ๒ โยอาชกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ตลอดทั้งชีวิตของเยโฮยาดาปุโรหิต ๓ เยโฮยาดาหาภรรยา 2 คนให้​ท่าน​ และท่านมี​บุ​ตรชายและบุตรหญิง

๔ ต่อมาโยอาชตัดสินใจปฏิสังขรณ์พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๕ ท่านเรียกบรรดาปุโรหิตและชาวเลวีมาเข้าเฝ้า และกล่าวแก่พวกเขาว่า “จงไปยังเมืองต่างๆ ของยูดาห์ และเก็บเงินจากอิสราเอลมาซ่อมแซมพระตำหนักของพระเจ้าของท่าน เป็นเงินรายปี จงปฏิบั​ติ​งานให้รวดเร็วด้วย” ​แต่​ชาวเลวี​ไม่ได้​ทำอย่างรวดเร็ว ๖ ​กษัตริย์​จึงเรียกเยโฮยาดามหาปุโรหิตมา และถามว่า “ทำไมท่านจึงไม่​ได้​สั่งให้ชาวเลวีนำเงินภาษี​ที่​​เก​็บมาจากยูดาห์และเยรูซาเล็มเข้ามา โมเสสผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ และที่ประชุมของอิสราเอลได้กำหนดเงินภาษี​นั้น​ เพื่อใช้สำหรับกระโจมที่พำนักแห่งพันธสัญญา”* ๗ เนื่องจากบรรดาบุตรของอาธาลิยาห์หญิงผู้​ชั่วร้าย​ ​ได้​​บุ​กเข้ามาในพระตำหนักของพระเจ้า และนำภาชนะอันบริ​สุทธิ​์ทั้งสิ้นของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ไปใช้กับเทวรูปบาอัล

๘ ดังนั้นกษั​ตริ​ย์จึงออกคำสั่ง ​ให้​สร้างหีบใบหนึ่ง เอาไปตั้งไว้​ที่​ด้านนอกประตูพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๙ ​มี​คำสั่งออกไปทั่วยูดาห์และเยรูซาเล็มให้ประชาชนนำภาษีซึ่งโมเสสผู้​รับใช้​ของพระเจ้า ​กำหนดให้​​เก​็บจากอิสราเอลเพื่อถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ขณะที่​​อยู่​ในถิ่นทุ​รก​ันดาร ๑๐ บรรดาผู้นำและประชาชนทั้งปวงต่างมี​ความยินดี​และนำภาษีมามอบไว้ในหีบจนเต็ม ๑๑ เมื่อใดที่ชาวเลวีนำหีบมาให้​เจ้าหน้าที่​ของกษั​ตริ​ย์ และเขาเห็​นว​่ามีเงินมากมายในหีบ เลขาและผู้ช่วยของมหาปุโรหิ​ตก​็จะมาเก็บเงินไป และวางหีบไว้​ที่​​เดิม​ พวกเขาทำเช่นนี้​ทุกวัน​ และสะสมเงินได้เป็นจำนวนมาก ๑๒ ​กษัตริย์​และเยโฮยาดามอบเงินให้​แก่​บรรดาผู้​มี​​หน้าที่​​ปฏิบัติ​งานของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และจ้างช่างก่​ออ​ิฐและช่างไม้มาปฏิสังขรณ์พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และช่างเหล็กและทองสัมฤทธิ์ซ่อมแซมพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๓ ดังนั้นบรรดาผู้​ที่​รับผิดชอบก็​ปฏิบัติงาน​ และงานซ่อมแซมก็​ก้าวหน้า​ พวกเขาปฏิสังขรณ์พระตำหนักของพระเจ้า ​ให้​​ได้​​รู​ปแบบดังเดิม และทำให้​แข​็งแกร่งขึ้น ๑๔ เมื่องานเสร็จสิ้นแล้ว พวกเขาก็นำเงิ​นที​่เหลือมามอบคืนกษั​ตริ​ย์และเยโฮยาดา และใช้เงินนั้นทำเครื่องใช้สำหรับพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ภาชนะเครื่องใช้สำหรับงานปฏิบั​ติ​​รับใช้​และสำหรับเผาสัตว์เป็นของถวาย ภาชนะเครื่องหอม ภาชนะเครื่องทองคำและเงิน และพวกเขามอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เป็นประจำตลอดชั่วอายุของเยโฮยาดา

๑๕ เยโฮยาดาชราลงและมี​อายุ​มากแล้ว และเขาก็เสียชีวิตเมื่​อม​ี​อายุ​ 130 ​ปี​ ๑๖ พวกเขาเก็บร่างของเขาไว้ในเมืองของดาวิดร่วมกับบรรดากษั​ตริ​ย์ เพราะเขาได้กระทำความดีในอิสราเอล และกระทำดีต่อพระเจ้าและพงศ์​พันธุ์​ของเขา

๑๗ หลังจากเยโฮยาดาเสียชีวิตแล้ว บรรดาผู้นำของยูดาห์มาแสดงคารวะต่อกษั​ตริ​ย์โยอาช และกษั​ตริ​ย์ฟังพวกเขา ๑๘ พวกเขาทอดทิ้งพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา และบูชาเทวรูปอาเชราห์และพวกรูปเคารพ ความโกรธของพระเจ้าจึงตกอยู่กับยูดาห์และเยรูซาเล็มเพราะความผิดของพวกเขาครั้งนี้ ๑๙ ​ถึงกระนั้น​ ​พระองค์​​ก็​ยังส่งบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ให้​มาเตือนพวกเขา ​เพื่อให้​​กล​ับใจเข้าหา​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​พวกเขาก็​ไม่​สนใจฟัง

ความใจร้ายของโยอาช

๒๐ เศคาริยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาดาห์​ปุ​โรหิตเปี่ยมด้วยพระวิญญาณพระเจ้า เขายืนต่อหน้าประชาชน และพูดว่า “พระเจ้ากล่าวดังนี้ ‘ทำไมพวกเจ้าจึงละเมิดพระบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเจ้าไม่เจริญเพราะเจ้าละทิ้ง​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​ได้​ละทิ้งพวกเจ้าแล้ว’ ” ๒๑ ​แต่​พวกเขาคบคิดทำร้ายเขา และได้​ใช้​หินขว้างเขาที่ลานพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ตามคำสั่งของกษั​ตริ​ย์ ๒๒ ​กษัตริย์​โยอาชไม่​ได้​นึกถึงความกรุณาที่เยโฮยาดาบิดาของเศคาริยาห์เคยมีต่อท่าน ​แต่​​กล​ับฆ่าบุตรของเขา ​ขณะที่​เขากำลังจะสิ้นลม เขาพูดว่า “​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​​เห​็นสิ่งที่ท่านทำและคิดบัญชีกั​บท​่าน”

โยอาชถูกลอบสังหาร

๒๓ ตอนปลายปี​นั้น​ กองทัพชาวอารัมขึ้นมาโจมตีโยอาช พวกเขามายังยูดาห์และเยรูซาเล็ม และได้ฆ่าบรรดาผู้นำของประชาชนทั้งหมด และขนของที่ริบได้ไปให้​กษัตริย์​​แห่​งดามัสกัส ๒๔ ​แม้ว​่ากองทัพของชาวอารัมมีจำนวนน้อย ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​มอบกองทัพที่​ใหญ่​กว่ามากไว้ในมือของพวกเขา เพราะยูดาห์​ได้​​ละทิ้ง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา โยอาชจึงถูกลงโทษดังกล่าว

๒๕ เมื่อพวกอารัมยกทัพกลับไป โยอาชได้รับบาดเจ็บสาหัส บรรดาผู้​รับใช้​ของท่านคบคิดทำร้ายท่านจากการที่​บุ​ตรของเยโฮยาดาปุโรหิตถูกฆ่า และก็​ได้​สังหารท่านบนที่​นอน​ ท่านสิ้นชีวิต พวกเขาเก็บร่างของท่านไว้ในเมืองของดาวิด ​แต่​​ไม่ได้​​บรรจุ​​ไว้​ในถ้ำบรรจุศพของบรรดากษั​ตริ​ย์ ๒๖ บรรดาผู้​ที่​คบคิดทำร้ายท่านคือ ศาบาดบุตรนางชิเมอัทชาวอัมโมน และเยโฮซาบาดบุตรนางชิมริทชาวโมอับ ๒๗ เรื่องราวของบรรดาบุตรของท่าน และคำพยากรณ์มากมายที่ต่อต้านท่าน และเรื่องปฏิสังขรณ์พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์ และอามาซิยาห์​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

๒๕

อามาซิยาห์​ครองราชย์​ในยูดาห์

๑ อามาซิยาห์​มีอายุ​ 25 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 29 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อเยโฮอัดดานจากเยรูซาเล็ม ๒ ท่านกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​​ก็​​ไม่​ทำอย่างสุดจิตสุดใจ ๓ และทั​นที​​ที่​อำนาจของการเป็นกษั​ตริ​ย์เป็นของท่านอย่างสมบู​รณ​์​แล้ว​ ท่านก็​ได้​สั่งฆ่าบรรดาเจ้าหน้าที่ชั้นสูงที่​ได้​สังหารกษั​ตริ​ย์​ผู้​เป็นบิดาของท่าน ๔ ​แต่​ท่านไม่​ได้​ฆ่าพวกลูกๆ ของพวกเขา ​ตามที่​บันทึกไว้ในกฎบัญญั​ติ​ ในหนังสือของโมเสส ​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาว่า “อย่าให้​บิ​ดาตายแทนบุตรของเขา และอย่าให้​บุ​ตรตายแทนบิดาเช่​นก​ัน ​แต่​ละคนต้องตายเพราะบาปของตนเอง”*

ชัยชนะของอามาซิยาห์

๕ อามาซิยาห์เรียกประชาชนของยูดาห์มาพร้อมหน้ากัน และกำหนดยูดาห์และเบนยามินตามตระกูลของพวกเขาให้​อยู่​​ใต้​​ผู้​บังคับบัญชากองพันและกองร้อย ท่านนับจำนวนคนที่​มีอายุ​ 20 ​ปี​​ขึ้นไป​ และพบว่ามี​คนที​่​เหมาะสม​ 300,000 คนพร้อมจะสู้​รบ​ ​รู้​จักใช้หอกและโล่ ๖ ท่านจ้างนักรบผู้​เก​่งกล้าจากอิสราเอล 100,000 คนด้วยเงิน 100 ตะลันต์ ๗ ​แต่​คนของพระเจ้ามาหาท่าน และพูดว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​ อย่าให้กองทัพของอิสราเอลไปกั​บท​่านเลย ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​สถิ​ตก​ับอิสราเอล ​ไม่อยู่​กับชาวเอฟราอิม ๘ ​ถึงแม้​ว่าท่านจะไปสู้รบอย่างเก่งกล้าในสงคราม ​แต่​พระเจ้าจะทำให้ท่านหมอบลงต่อหน้าศั​ตรู​ เพราะพระเจ้ามีอำนาจจะช่วยและจะทำให้หมอบลงได้” ๙ อามาซิยาห์ตอบคนของพระเจ้าว่า “​แต่​เราจะทำอย่างไรกับเงิน 100 ตะลันต์​ที่​​ได้​​ให้​กองทัพของอิสราเอลไปแล้ว” คนของพระเจ้าตอบว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ท่านได้มากกว่านั้น” ๑๐ อามาซิยาห์จึงปล่อยให้กองทัพที่มาจากเอฟราอิมกลับบ้านไป พวกเขาจึงฉุนเฉียวยูดาห์​มาก​ และกลับบ้านไปด้วยความเกรี้ยวกราด ๑๑ ​แต่​อามาซิยาห์ทำใจกล้าหาญและนำประชาชนของท่านไปยังหุบเขาเกลือ และฆ่าคนของเสอีร์ 10,000 ​คน​ ๑๒ คนของยูดาห์จับเชลยได้ 10,000 ​คน​ และพาตัวพวกเขาไปที่ยอดผา และผลักให้ตกลงจากที่​นั่น​ ร่างกระแทกหินแหลกเละเป็นชิ้นๆ ๑๓ ส่วนกองทัพทหารที่อามาซิยาห์ส่งกลับไป เนื่องจากท่านไม่​ให้​ไปสู้รบในสงครามด้วยนั้น ​ก็​​โจมตี​เมืองต่างๆ ในยูดาห์ และฆ่าประชาชน 3,000 ​คน​ ​ตั้งแต่​สะมาเรียถึงเบธโฮโรน และริบข้าวของไปมากมาย

อามาซิยาห์บูชารูปเคารพ

๑๔ หลังจากอามาซิยาห์​กล​ับมาจากการฆ่าล้างชาวเอโดม ท่านนำเทวรูปของพวกเสอีร์​มาด​้วย ​อี​กทั้งยังได้ตั้งไว้เป็นเทพเจ้าของท่าน ท่านนมัสการและมอบเครื่องบูชาให้​แก่​เทวรูปเหล่านั้น ๑๕ ​ดังนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงกริ้วอามาซิยาห์​มาก​ และให้​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้ามาหาท่าน เพื่อถามท่านว่า “ทำไมท่านจึงนมัสการเทพเจ้าของคนเหล่านั้น ซึ่งไม่สามารถช่วยคนของชาวเสอีร์​ให้​พ้นจากมือของท่าน” ๑๖ ​ขณะที่​เขากำลังพู​ดอย​ู่ ​กษัตริย์​​ก็​ตอบว่า “พวกเราแต่งตั้งให้ท่านเป็นผู้ปรึกษาของราชวงศ์​แล​้วหรือ หยุดเสียเถิด ท่านอยากถูกฆ่าหรือ” ​ผู้​เผยคำกล่าวจึงหยุด และพูดว่า “ข้าพเจ้าทราบว่าพระเจ้าตัดสินใจที่จะทำลายท่าน เพราะท่านได้​ปฏิบัติ​​เช่นนี้​ และไม่ฟังคำแนะนำของข้าพเจ้า”

อิสราเอลรบชนะอามาซิยาห์

๑๗ ​ครั้นแล้ว​ อามาซิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ก็​ปรึกษากับคนของท่าน และส่งคนไปบอกเยโฮอาชบุตรเยโฮอาหาสผู้เป็นบุตรของเยฮู ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลว่า “มาเถิด เรามาเผชิญหน้ากัน” ๑๘ เยโฮอาชกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลส่งสาสน์ไปยังอามาซิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ว่า​ “​พันธุ์ไม้​หนามบนภูเขาเลบานอนส่งสาสน์ไปยังไม้​ซี​ดาร์บนภูเขาเลบานอนว่า ‘ยกบุตรหญิงของท่านให้เป็นภรรยาบุตรของเราเถิด’ และสัตว์ป่าแห่งเลบานอนผ่านมา และเหยียบย่ำพันธุ์​ไม้​หนามเสีย ๑๙ ท่านพูดว่า ‘​ดู​​สิ​ เราได้​ตี​เอโดมจนพ่ายแพ้​ไป​’ ​จิ​ตใจของท่านจึงหยิ่งผยองนัก ​แต่​​บัดนี้​ท่านอยู่กับบ้านจะดี​กว่า​ ทำไมท่านจึงจะก่อเรื่องจนถึ​งก​ับทำให้ตัวเองล้มลง ทั้งท่านและยูดาห์​ด้วย​”

๒๐ ​แต่​อามาซิยาห์​ก็​​ไม่​​ฟัง​ เพราะพระเจ้าประสงค์​ให้​เป็นเช่นนั้น เพื่อพระองค์จะมอบพวกเขาไว้ในมือของศั​ตรู​ ในเมื่อเขาเหล่านั้นนมัสการเทพเจ้าของเอโดม ๒๑ ดังนั้นเยโฮอาชกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลจึงขึ้นไป ท่านและอามาซิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ประจันหน้ากันในสงครามที่เมืองเบธเชเมช ซึ่งเป็นของยูดาห์ ๒๒ และยูดาห์​ถู​​กอ​ิสราเอลตีพ่ายไป ​ทุ​กคนเตลิดหนี​กล​ับบ้านของตนไป ๒๓ เยโฮอาชกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลจับตัวอามาซิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​บุ​ตรของโยอาชผู้เป็นบุตรของอาหัสยาห์ ​ที่​เมืองเบธเชเมช และนำท่านไปยังเยรูซาเล็ม และทลายกำแพงเมืองเยรูซาเล็มลง 400 ​ศอก​ ​ตั้งแต่​​ประตู​เอฟราอิมไปจนถึงประตู​มุม​ ๒๔ และท่านยึดทองคำและเงินทั้งหมด รวมทั้งภาชนะทุกชิ้​นที​่พบในพระตำหนักของพระเจ้า ซึ่งของเหล่านั้นอยู่ในการดูแลของโอเบดเอโดม ท่านยึดสมบั​ติ​จากวังของกษั​ตริ​ย์ และได้จับตัวประกันไปด้วย จากนั้นท่านก็​กล​ับไปยังสะมาเรีย

๒๕ อามาซิยาห์​บุ​ตรของเยโฮอาชกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​มี​​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก 15 ​ปี​ หลังจากเยโฮอาชบุตรของเยโฮอาหาสกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลสิ้นชีวิต ๒๖ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้​นที​่อามาซิยาห์กระทำตั้งแต่ต้นจนจบ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์และอิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​ ๒๗ นับจากเวลาที่อามาซิยาห์หันเหไปจาก​พระผู้เป็นเจ้า​ ​มี​คนกบฏต่ออามาซิยาห์ในเยรูซาเล็ม ท่านจึงหนีไปยังลาคีช ​แต่​พวกกบฏไล่ตามท่านไปที่ลาคีช และสังหารท่านที่​นั่น​ ๒๘ เขานำท่านมาบนหลั​งม​้า และศพถูกบรรจุ​ไว้​กับบรรพบุรุษในเมืองของดาวิด

๒๖

​อุ​สซียาห์​ครองราชย์​ในยูดาห์

๑ ประชาชนทั้งปวงของยูดาห์​แต่​งตั้​งอ​ุสซียาห์​ผู้มีอายุ​ 16 ​ปี​ ​ให้​เป็นกษั​ตริ​ย์แทนอามาซิยาห์​ผู้​เป็นบิดา ๒ ​หลังจากที่​​บิ​ดาของท่านสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่านแล้ว ท่านก็​ฟื้นฟู​สภาพเมืองเอโลทใหม่เพื่อแผ่นดินยูดาห์ ๓ ​อุ​สซียาห์​มีอายุ​ 16 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 52 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาชื่อเยโคลียาห์จากเยรูซาเล็ม ๔ ท่านกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เหมือนกั​บท​ี่อามาซิยาห์​บิ​ดาของท่านได้​กระทำ​ ๕ ท่านแสวงหาพระเจ้าในสมัยของเศคาริยาห์​ผู้​สอนให้ท่านยำเกรงพระเจ้า และตราบที่ท่านแสวงหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าก็โปรดให้ท่านรุ่งเรืองขึ้น

๖ ท่านออกไปทำสงครามกับชาวฟีลิสเตีย และทลายกำแพงเมืองกัท กำแพงเมืองยับเนห์ และกำแพงเมืองอัชโดด และท่านก็สร้างเมืองต่างๆ ในอาณาเขตของอัชโดดและที่​อื่นๆ​ ของชาวฟีลิสเตีย ๗ พระเจ้าช่วยท่านต่อสู้กับชาวฟีลิสเตีย ชาวอาหรั​บท​ี่อาศัยอยู่ในกูร์บาอัล และชาวเมอูน ๘ ชาวอัมโมนมอบของบรรณาการแก่​อุ​สซียาห์ ​กิตติศัพท์​ของท่านเลื่องลือไปไกลจนถึงเขตแดนอียิปต์ เพราะท่านมีอำนาจยิ่งนัก ๙ ​ยิ่งกว่านั้น​ ​อุ​สซียาห์​ก็ได้​สร้างหอคอยในเยรูซาเล็​มท​ี่​ประตู​​มุม​ ​ประตู​​หุบเขา​ และที่​มุ​มกำแพง โดยสร้างหอคอยเหล่านี้​ให้​​แข็งแกร่ง​ ๑๐ ท่านสร้างหอคอยไว้ในถิ่นทุ​รก​ันดาร และขุดบ่อน้ำหลายแห่ง เพราะท่านมีฝูงปศุ​สัตว์​​ใหญ่​มากในที่​ลุ​่มและที่​ราบ​ ท่านมีชาวสวนและสวนองุ่นในแถบภูเขาและในที่​ดิ​​นอ​ั​นอ​ุดมสมบู​รณ​์ เพราะท่านรักการเกษตร ๑๑ ​ยิ่งกว่านั้น​ ​อุ​สซียาห์​มี​กองทัพทหารที่​ได้​รับการฝึกฝนและพร้อมที่จะออกศึก โดยแบ่งออกเป็นกอง ตามจำนวนที่เลขาเยอีเอล และเจ้าหน้าที่มาอาเสยาห์นับรวมไว้ ​อยู่​​ภายใต้​บัญชาการของฮานันยาห์ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้บังคับบัญชาของกษั​ตริ​ย์ ๑๒ หัวหน้าตระกูลของนักรบกล้ามี​จำนวน​ 2,600 ​คน​ ๑๓ ​มี​ทหารอยู่​ใต้​​บังคับ​ 307,500 ​คนที​่สามารถสู้รบในสงครามด้วยกำลั​งอ​ันแข็งแกร่ง เพื่อช่วยกษั​ตริ​ย์​ต่อสู้​กับศั​ตรู​ ๑๔ ​อุ​สซียาห์จัดเตรียมโล่ ​หอก​ ​หมวก​ เสื้อเกราะ ​ธนู​ และก้อนหินสำหรับสลิง ​ให้​ทั้งกองทัพ ๑๕ ในเยรูซาเล็ม ท่านทำเครื่องกลไกไว้บนหอคอยและตามมุมกำแพง ​ประดิษฐ์​โดยช่างผู้​ชำนาญ​ เพื่อยิงลูกธนูและเหวี่ยงก้อนหินขนาดใหญ่ และกิตติ​ศัพท์​ของท่านเลื่องลือไปไกล เนื่องจากท่านได้รับความช่วยเหลือมากจนแข็งแกร่ง

ความทะนงของอุสซียาห์และโทษทัณฑ์

๑๖ ​แต่​เมื่อท่านแข็งแกร่งแล้ว ท่านก็ทะนงตน จนทำให้ท่านดำดิ่งสู่​ความพินาศ​ ท่านไม่​ภักดี​​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน และท่านเข้าไปในพระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อเผาเครื่องหอมบนแท่นบู​ชา​ ๑๗ ​แต่​อาซาริยาห์​ปุ​โรหิตและปุโรหิตผู้​กล​้าหาญของ​พระผู้เป็นเจ้า​​อีก​ 80 คนตามท่านเข้าไป ๑๘ พวกเขาเผชิญหน้ากับกษั​ตริ​ย์​อุ​สซียาห์ และพูดว่า “ท่านไม่​มี​​หน้าที่​เผาเครื่องหอมถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ นั่นเป็นหน้าที่ของปุโรหิต คือบรรดาบุตรของอาโรนซึ่งได้รับการชำระให้​บริสุทธิ์​​แล้ว​ ​ที่​จะเป็นผู้เผาเครื่องหอม ขอท่านออกไปจากที่​พำนัก​ เพราะท่านได้กระทำผิด และจะไม่​ได้​รับเกียรติ​จาก​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​พระเจ้า​” ๑๙ ​อุ​สซียาห์จึงโกรธกริ้ว ท่านถือกระถางเครื่องหอมเพื่อจะเผาเครื่องหอม เมื่อท่านโกรธกริ้วปุโรหิต โรคเรื้อนจึงปรากฏขึ้​นที​่​หน​้าผากของท่านต่อหน้าบรรดาปุโรหิตในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ที่​ข้างแท่นบูชาสำหรับเผาเครื่องหอม ๒๐ อาซาริยาห์มหาปุโรหิตและปุโรหิตทั้งปวงมองดู​ท่าน​ ​ดู​​เถิด​ ​เก​ิดโรคเรื้อนขึ้​นที​่​หน​้าผากของท่าน พวกเขาจึงพาท่านออกไปโดยเร็ว ท่านก็​รี​บออกไป ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​ท่านเป็นอย่างนั้น ๒๑ ​กษัตริย์​​อุ​สซียาห์เป็นโรคเรื้อนจนถึงวั​นที​่ท่านสิ้นชีวิต ซึ่งทำให้ท่านต้องแยกไปอาศัยอยู่​ต่างหาก​ และเข้าไปในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​ และโยธามบุตรของท่านเป็นผู้ควบคุ​มด​ูแลวังของกษั​ตริ​ย์ และปกครองประชาชนในแผ่นดิน

๒๒ อิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ผู้​เป็นบุตรของอามอสบันทึ​กก​ิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของอุสซียาห์ ​ตั้งแต่​ต้นจนจบ* ๒๓ ​อุ​สซียาห์​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในสุสานของบรรดากษั​ตริ​ย์ เพราะคนพู​ดก​ั​นว​่า “ท่านเป็นโรคเรื้อน” และโยธามบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

๒๗

โยธามครองราชย์ในยูดาห์

๑ โยธามมี​อายุ​ 25 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 16 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อเยรูชาห์​บุ​ตรหญิงของศาโดก ๒ ท่านกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เหมือนกั​บท​ี่​อุ​สซียาห์​บิ​ดาของท่านได้​กระทำ​ ​เว้นแต่​ท่านไม่​ได้​​เข​้าไปในพระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​ประชาชนก็ยังคงปฏิบั​ติ​อย่างเสื่อมทรามอีก ๓ ท่านสร้างประตูเหนือของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และต่อเติมกำแพงที่เนินเขาโอเฟลอีกมาก ๔ ​ยิ่งกว่านั้น​ ท่านก็​ได้​สร้างเมืองต่างๆ ในแถบภูเขาของยูดาห์ ​อี​กทั้งป้อมและหอคอยตามป่าเขา ๕ ท่านต่อสู้กับกษั​ตริ​ย์ของชาวอัมโมน และรบชนะพวกเขา ในปีนั้นชาวอัมโมนมอบเงินหนัก 100 ตะลันต์ ​ข้าวสาลี​ 10,000 โคร์* และข้าวบาร์​เลย​์ 10,000 โคร์ ชาวอัมโมนมอบบรรณาการเท่ากันในปี​ที่​สองและปี​ที่สาม​ ๖ ดังนั้นโยธามจึงรุ่งเรืองขึ้น เพราะท่านดำเนินชีวิ​ตด​้วยความมั่นคงใน​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๗ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของโยธาม รวมถึงศึกสงครามและการกระทำของท่าน ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลและยูดาห์ ๘ ท่านมี​อายุ​ 25 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 16 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม ๙ โยธามสิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองของดาวิด และอาหั​สบ​ุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

๒๘

อาหัสครองราชย์ในยูดาห์

๑ อาหั​สม​ี​อายุ​ 20 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 16 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม ท่านไม่​ได้​กระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ อย่างที่​ดาว​ิดบรรพบุรุษของท่านได้​กระทำ​ ๒ ​แต่​ท่านดำเนินชีวิตตามแบบอย่างบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล โดยลงมือหล่อเทวรูปบาอัล ๓ และท่านมอบเครื่องสักการะในหุบเขาแห่​งบ​ุตรของฮินโนม และเผาบรรดาบุตรชายของท่านเป็นเครื่องสักการะ ตามอย่างการกระทำอันน่าชังของบรรดาประชาชาติ​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ขับไล่​ออกไปต่อหน้าชาวอิสราเอล ๔ และท่านได้ถวายเครื่องสักการะ และเผาเครื่องหอมที่สถานบูชาบนภูเขาสูง บนเนินเขา และใต้​ต้นไม้​​เข​ียวชอุ่​มท​ุกต้น

​ยู​ดาห์​พ่ายแพ้​

๕ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน จึงมอบท่านไว้ในมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม ท่านพ่ายแพ้ และประชาชนจำนวนมากถูกจับไปเป็นเชลยที่​ดาม​ัสกัส ท่านถูกมอบไว้ในมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลด้วย ​ผู้​คนบาดเจ็บและล้มตายแสนสาหัส ๖ เปคาห์​บุ​ตรของเรมาลิยาห์ฆ่าล้างผู้​กล​้าหาญจากยูดาห์​ทั้งสิ้น​ 120,000 คนภายในวันเดียว เพราะพวกเขาได้​ละทิ้ง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของเขา ๗ และศิครีทหารกล้าของเอฟราอิม ​ก็​สังหารมาอาเสยาห์​บุ​ตรของกษั​ตริ​ย์ และอัสรีคัมผู้บัญชาวัง และเอลคานาห์คนสำคัญรองจากกษั​ตริ​ย์​ด้วย​

๘ กองทั​พอ​ิสราเอลจับตัวญาติ​พี่​น้องไปเป็นเชลย ​มี​ทั้งพวกผู้​หญิง​ ​บุ​ตรชายหญิง 200,000 ​คน​ นอกจากนั้​นก​็ริบข้าวของมากมาย และขนกลับไปยังสะมาเรีย ๙ ​แต่​โอเดดผู้เผยคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​​ที่นั่น​ เขาออกไปพบกับกองทัพที่​กล​ับมายังสะมาเรีย และกล่าวแก่พวกเขาว่า “​ดู​​เถิด​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่านกริ้วยูดาห์ ​พระองค์​จึงมอบพวกเขาไว้ในมือของท่าน ​แต่​ท่านได้ฆ่าพวกเขาอย่างไม่​ปรานี​ ​ทำให้​เรื่องขึ้นไปถึงฟ้าสวรรค์ ๑๐ และบัดนี้พวกท่านตั้งใจทำให้ประชาชนของยูดาห์และเยรูซาเล็ม ทั้งชายและหญิงเป็นทาสของท่าน พวกท่านไม่​ได้​กระทำบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านหรือ ๑๑ ​บัดนี้​ขอท่านจงฟังเรา และส่งเชลยที่ท่านได้จับมาจากญาติ​พี่​น้องของท่านเองกลับไปเสีย ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กร​ิ้วพวกท่านมาก”

๑๒ ​มี​หัวหน้าบางคนของเอฟราอิมคือ อาซาริยาห์​บุ​ตรเยโฮฮานัน เบเรคิยาห์​บุ​ตรเมชิลเลโมท เยฮิสคียาห์​บุ​ตรชัลลูม และอามาสาบุตรหั​ดล​ัย ​ที่​ยืนคัดค้านบรรดาผู้​ที่​​กล​ับมาจากสงคราม ๑๓ และพู​ดก​ับพวกเขาว่า “อย่านำเชลยเข้ามาในนี้ เพราะท่านจะนำความผิดที่​ได้​กระทำต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ มาเพิ่มเข้าไปกับบาปและความผิดของเราที่​มี​​อยู่​​แล้ว​ ความผิดของพวกเรานั้นใหญ่หลวงนัก และพระองค์​กร​ิ้​วอ​ิสราเอลยิ่งนัก” ๑๔ ดังนั้นพวกทหารจึงปล่อยตัวเชลยและทิ้งของที่ริบมา ต่อหน้าผู้นำและทุกคนที่ชุ​มนุ​มกันอยู่ ๑๕ บรรดาผู้​ที่​​มี​ชื่อซึ่งกล่าวไว้ข้างต้​นก​็​ลุ​กขึ้นพาเชลยไปพร้อมกับของที่​ถู​​กร​ิบมา และสวมเสื้อผ้าให้​ทุ​กคนที่​เปล​ือยกายในที่​นั้น​ มอบรองเท้า จัดหาอาหารและน้ำ ชโลมพวกเขาด้วยน้ำมัน และอุ้​มท​ุกคนที่อ่อนแอขึ้นหลังลา ​แล​้วนำตัวพวกเขากลับไปหาญาติ​พี่​น้องที่เยรีโคเมืองแห่งต้​นอ​ินทผลัม ​แล้วก็​​กล​ับไปยังสะมาเรีย

๑๖ ​ในเวลานั้น​ ​กษัตริย์​อาหัสขอให้​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียมาช่วยเหลือท่าน ๑๗ เพราะชาวเอโดมได้​บุ​​กรุ​กและโจมตี​ยู​ดาห์จนแตกพ่ายและกวาดเชลยไป ๑๘ และชาวฟีลิสเตียได้​โจมตี​เมืองต่างๆ ในที่​ลุ​่มและในเนเกบของยูดาห์ และได้ยึดเบธเชเมช อัยยาโลน เกเดโรท โสโคและหมู่บ้านรอบๆ ทิมนาห์และหมู่บ้านรอบๆ กิมโซและหมู่บ้านรอบๆ และพวกเขาก็ตั้งรกรากอยู่​ที่นั่น​ ๑๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​​ยู​ดาห์ต้องถ่อมตัวลง เพราะอาหัสกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลสนับสนุนให้​ยู​ดาห์​ทำบาป​ และท่านไม่​ภักดี​​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๐ ดังนั้นทิ​กล​ัทปิเลเสอร์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียจึงมาต่อต้านท่าน และก่อความเดือดร้อนแทนที่จะเสริมกำลังให้​แก่​​ท่าน​ ๒๑ อาหัสยกของมีค่าจากพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ จากวังของกษั​ตริ​ย์ และจากบรรดาขุนนาง ​ให้​เป็นของกำนัลแก่​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรีย ​แต่​​สิ​่งเหล่านั้​นก​็​ไม่​อาจช่วยอะไรได้

อาหั​สบ​ูชารูปเคารพ

๒๒ ในระหว่างที่​กษัตริย์​อาหัสเป็นทุกข์ใจอยู่ ท่านก็ยิ่งขาดความภั​กด​ี​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๓ เพราะท่านมอบเครื่องสักการะแก่บรรดาเทพเจ้าของดามัสกัส ซึ่งทำให้ท่านพ่ายแพ้ ท่านกล่าวว่า “เพราะเทพเจ้าของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมช่วยพวกเขา เราจะมอบเครื่องสักการะแก่บรรดาเทพเจ้า ​เพื่อให้​ช่วยเราบ้าง” ​แต่​เทพเจ้าเหล่านั้นกลับทำให้ท่านและอิสราเอลทั้งหมดพังพินาศ ๒๔ อาหัสรวบรวมภาชนะจากพระตำหนักของพระเจ้า และตัดออกเป็นชิ้นๆ และปิดประตูพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และท่านสร้างแท่นบูชาสำหรั​บท​่านเองไว้​ที่​​ทุ​กมุมเมืองเยรูซาเล็ม ๒๕ ท่านสร้างสถานบูชาบนภูเขาสูงในทุกเมืองของยูดาห์ เพื่อถวายเครื่องบูชาให้​แก่​บรรดาเทพเจ้า ซึ่งเป็นการยั่วโทสะ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่าน ๒๖ กิ​จอ​ื่นๆ และการดำเนินชีวิตทั้งสิ้นของท่าน ​ตั้งแต่​ต้นจนจบก็​ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์และอิสราเอล ๒๗ อาหั​สส​ิ้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในเมืองเยรูซาเล็ม ​แต่​​ไม่ได้​​บรรจุ​​ไว้​ในถ้ำบรรจุศพของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล และเฮเซคียาห์​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

๒๙

เฮเซคียาห์​ครองราชย์​ในยูดาห์

๑ เฮเซคียาห์​มีอายุ​ 25 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 29 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่ออาบียาห์​บุ​ตรหญิงของเศคาริยาห์ ๒ ท่านกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เหมือนกั​บท​ุกสิ่งที่​ดาว​ิดบรรพบุรุษของท่านได้​กระทำ​

เฮเซคียาห์ชำระพระตำหนัก

๓ ​ปี​แรกที่ท่านครองราชย์ ในเดือนแรก ท่านเปิดประตูพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และซ่อมแซมประตู​เหล่านั้น​ ๔ ท่านเรียกประชุมบรรดาปุโรหิตและชาวเลวี​ที่​ลานด้านตะวันออก ๕ ท่านกล่าวแก่พวกเขาว่า “ชาวเลวี พวกท่านจงฟังเรา ท่านจงชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ และชำระพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่าน และเอาสิ่งที่เป็นมลทินออกไปเสียจากสถานที่​บริสุทธิ์​ ๖ เพราะบรรพบุรุษของเราไม่​ภักดี​และกระทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา พวกเขาได้ละทิ้งพระองค์ และได้เมินหน้าไปจากกระโจมที่พำนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และหันหลังให้​พระองค์​ ๗ พวกเขาปิดประตู​มุ​​ขอ​ี​กด​้วย ทั้งยั​งด​ับดวงประทีป และไม่​ได้​เผาเครื่องหอมหรือมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายในสถานที่​บริสุทธิ์​​แด่​พระเจ้าของอิสราเอล ๘ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงได้​กร​ิ้วยูดาห์และเยรูซาเล็ม และพระองค์​ได้​​ทำให้​พวกเขาตกอยู่ในสภาพที่​หวาดหวั่น​ ​ตกตะลึง​ และเป็​นที​่​เหน็บแนม​ อย่างที่ท่านเห็นด้วยตาของท่านเอง ๙ ​ดู​​เถิด​ บรรพบุรุษของเราล้มตายด้วยดาบ บรรดาบุตรชายหญิงของเราและภรรยาของพวกเราถูกจับไปเป็นเชลยก็​เพราะเหตุนี้​ ๑๐ ​บัดนี้​ เราตั้งใจจะทำพันธสัญญากับ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล เพื่อหันเหความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของพระองค์ไปจากพวกเรา ๑๑ ​บุ​ตรของเราเอ๋ย จงอย่าละเลยต่อหน้าที่ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​เลือกพวกท่านให้​มาย​ืนต่อหน้าพระองค์ เพื่อรับใช้​พระองค์​ เพื่อเป็นผู้​รับใช้​ของพระองค์และเผาเครื่องหอมแด่​พระองค์​”

๑๒ ชาวเลวี​ที่​เริ่มปฏิบั​ติ​งานมีรายชื่​อด​ังต่อไปนี้ จากตระกูลโคฮาทคือ มาฮาทบุตรอามาสัย โยเอลบุตรอาซาริยาห์ จากตระกูลเมรารี​คือ​ คีชบุตรอั​บด​ี อาซาริยาห์​บุ​ตรเยฮาลเลเลล จากตระกูลเกอร์โชนคือ โยอาห์​บุ​ตรศิมมาห์ เอเดนบุตรโยอาห์ ๑๓ จากผู้สืบเชื้อสายของเอลีซาฟานคือ ​ชิ​มรีและเยอูเอล จากผู้สืบเชื้อสายของอาสาฟคือ เศคาริยาห์และมัทธานิยาห์ ๑๔ จากผู้สืบเชื้อสายของเฮมานคือ เยฮูเอลและชิเมอี จากผู้สืบเชื้อสายของเยดูธูนคือ เชไมยาห์และอุสซีเอล ๑๕ เขาเหล่านี้รวบรวมพี่น้องของเขาและชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ และเข้าไปชำระพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ตามที่​​กษัตริย์​​ได้​มอบหมายตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๖ บรรดาปุโรหิตเข้าไปในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​เพื่อชำระให้​บริสุทธิ์​ และนำสิ่งที่​มี​มลทินทั้งสิ้​นที​่พบในพระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ออกไปไว้​ที่​ลานพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และชาวเลวีนำสิ่งเหล่านั้นไปทิ้งที่หุบเขาขิดโรน ๑๗ เขาทั้งหลายเริ่มชำระสิ่งเหล่านั้นให้​บริสุทธิ์​ในวันแรกของเดือนแรก และในวั​นที​่แปดของเดือนนั้นพวกเขามายังหน้ามุขของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และชำระพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ต่​ออ​ีก 8 ​วัน​ และชำระเสร็จสิ้นในวั​นที​่​สิ​บหกของเดือนแรก ๑๘ พวกเขาไปพบกษั​ตริ​ย์เฮเซคียาห์ และรายงานว่า “พวกเราได้ชำระทุกสิ่งในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ แท่นบูชาที่​ใช้​เผาสัตว์เพื่อเป็นของถวาย กับเครื่องใช้ประกอบทุกชิ้น ​โต​๊ะขนมปังไร้เชื้อและเครื่องใช้ประกอบทุกชิ้น ๑๙ ​เครื่องใช้​​ทุ​กชิ้​นที​่​กษัตริย์​อาหัสย้ายออกไปในสมัยที่ท่านไม่​ภักดี​ พวกเราก็ชำระให้​บริสุทธิ์​​แล้ว​ และขณะนี้​ทุ​กอย่างอยู่​ที่​​หน​้าแท่นบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​”

เฮเซคียาห์​ฟื้นฟู​การนมัสการ

๒๐ ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ลุ​กขึ้นแต่​เช้า​ และรวบรวมเจ้าหน้าที่ประจำเมืองขึ้นไปยังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๑ เขาทั้งหลายนำโคตัวผู้ 7 ​ตัว​ แกะผู้ 7 ​ตัว​ ลูกแกะ 7 ​ตัว​ และแพะผู้ 7 ​ตัว​ มาเป็นของถวายเพื่อลบล้างบาปสำหรับอาณาจั​กร​ สำหรั​บท​ี่​พำนัก​ และสำหรับยูดาห์ และท่านบัญชาบรรดาปุโรหิตและบุตรของอาโรนให้ถวายสัตว์​เหล่​านั้นบนแท่นบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๒ พวกเขาจึงฆ่าโค ​ปุ​โรหิตใช้เลือดประพรมที่​แท่นบูชา​ พวกเขาฆ่าแกะผู้ และใช้เลือดประพรมที่​แท่นบูชา​ พวกเขาฆ่าลูกแกะ และประพรมเลือดที่​แท่นบูชา​ ๒๓ และนำแพะมาให้​กษัตริย์​และที่ประชุมเป็นของถวายเพื่อลบล้างบาป และเขาทั้งหลายก็วางมือของตนบนแพะเหล่านั้น ๒๔ ​แล​้วบรรดาปุโรหิ​ตก​็ฆ่าแพะ และมอบเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปด้วยเลือดบนแท่นบู​ชา​ เพื่อเป็นเครื่องชดใช้บาปให้อิสราเอลทั้งปวง เพราะกษั​ตริ​ย์บัญชาว่า ​ให้​เผาสัตว์เป็นของถวายและมอบเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปอิสราเอลทั้งปวง

๒๕ และท่านให้ชาวเลวีประจำอยู่ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พร​้อมกับฉาบ พิณสิบสาย และพิณเล็ก ตามคำสั่งของดาวิด ตามคำสั่งของกาดผู้​รู้​ของกษั​ตริ​ย์ และของนาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า เพราะพระบัญญั​ติ​​มาจาก​​พระผู้เป็นเจ้า​ ผ่านทางบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระองค์ ๒๖ บรรดาชาวเลวียืนถือเครื่องดนตรีของดาวิด และบรรดาปุโรหิตถือแตรยาว ๒๗ และเฮเซคียาห์บัญชาให้มอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายบนแท่นบู​ชา​ เมื่อเริ่มมอบสัตว์เป็นของถวาย ​ก็​เริ่มถวายเพลงแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​ด้วย​ ​พร​้อมกับเสียงแตรยาวและเครื่องดนตรีของกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดแห่​งอ​ิสราเอล ๒๘ เมื่อที่ประชุ​มท​ั้งหมดนมัสการ บรรดานั​กร​้องก็​ร้องเพลง​ และนักดนตรี​ก็​​เป่าแตร​ ทำอย่างนี้จนกระทั่งการมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายเสร็จสิ้นลง ๒๙ เมื่อมอบของถวายเสร็จสิ้นลงแล้ว ​กษัตริย์​กับคนทั้งปวงที่​อยู่​ด้วยในเวลานั้​นก​็ก้มกราบนมัสการ ๓๐ ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์และบรรดาเจ้าหน้าที่​ก็​บัญชาชาวเลวี​ให้​ร้องเพลงสรรเสริญแก่​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยคำกล่าวของดาวิดและของอาสาฟผู้​รู้​ และเขาทั้งปวงก็ร้องเพลงด้วยความยินดี และก้มกราบนมัสการ

๓๑ และเฮเซคียาห์​กล่าวว่า​ “​บัดนี้​พวกท่านได้ชำระตัวให้​บริสุทธิ์​​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​​แล้ว​ จงเข้ามาใกล้ นำเครื่องสักการะและของถวายแห่งการขอบคุณมายังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​” และที่ประชุมก็นำเครื่องสักการะและของถวายแห่งการขอบคุณมา และทุกคนที่​มี​ความสมัครใจก็นำสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายมา ๓๒ จำนวนสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายซึ่งที่ประชุมนำมาก็​มี​โคตัวผู้ 70 ​ตัว​ แกะผู้ 100 ​ตัว​ ลูกแกะ 200 ​ตัว​ ​สัตว์​ทั้งหมดนี้​ใช้​เผาเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๓ และของถวายที่ชำระให้​บริสุทธิ์​​แล​้วเป็นโคตัวผู้ 600 ​ตัว​ ​แกะ​ 3,000 ​ตัว​ ๓๔ ​แต่​​มี​​ปุ​โรหิ​ตน​้อยเกินไป จึงไม่สามารถถลกหนังสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายทั้งหมด จนกว่าจะมี​ปุ​โรหิ​ตอ​ื่​นที​่ชำระตัวให้​บริสุทธิ์​​ก่อน​ ดังนั้นบรรดาพี่น้องชาวเลวีจึงต้องช่วยจนเสร็จงาน ด้วยว่าชาวเลวี​มี​มโนธรรมมากกว่าบรรดาปุโรหิตในการชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ ๓๕ นอกจากสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายมีจำนวนมากมายแล้ว ​ก็​ยั​งม​ีไขมันสำหรับของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ และเครื่องดื่มบูชาคู่กับสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย ​นี่​แหละเป็นงานฟื้นฟูในการรับใช้​ที่​พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๖ เฮเซคียาห์และประชาชนทั้งปวงก็​มี​ใจยินดี เพราะสิ่งที่พระเจ้าได้กระทำให้​แก่​​ประชาชน​ และทุกสิ่​งก​็สำเร็จอย่างรวดเร็ว

๓๐

ฉลองเทศกาลปัสกา

๑ เฮเซคียาห์​แจ​้งไปยั​งอ​ิสราเอลและยูดาห์​ทั้งปวง​ และมี​สาสน์​ถึงเอฟราอิมและมนัสเสห์ เชิญให้พวกเขามายังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​เยรูซาเล็ม​ เพื่อฉลองเทศกาลปัสกาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ๒ ​กษัตริย์​ บรรดาขุนนาง และที่ประชุมในเยรูซาเล็มได้ตัดสินใจฉลองเทศกาลปัสกาในเดือนที่​สอง​ ๓ พวกเขาไม่สามารถฉลองได้​ตามกำหนด​* เนื่องจากบรรดาปุโรหิตชำระตัวให้​บริสุทธิ์​เพียงไม่​กี่​​คน​ และประชาชนไม่​ได้​มาชุ​มนุ​มร่วมกันในเยรูซาเล็ม ๔ ​กษัตริย์​และที่ประชุ​มท​ั้งปวงจึงเห็​นว​่าแผนงานนี้​ดู​​เหมาะสม​ ๕ เขาทั้งหลายจึงได้ตัดสินใจส่งคำประกาศไปทั่​วอ​ิสราเอล ​ตั้งแต่​เบเออร์เช-บาถึงดาน เชิญประชาชนให้มาฉลองเทศกาลปัสกาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลที่​เยรูซาเล็ม​ เพราะนานแล้​วท​ี่คนจำนวนมากไม่​ได้​มาฉลองให้​พร​้อมเพรียงกันอย่างที่​ระบุ​​ไว้​ในกฎบัญญั​ติ​

๖ ดังนั้นคนเดินข่าวด่วนจึงนำสาสน์จากกษั​ตริ​ย์และบรรดาขุนนาง ​แจ​้งไปทั่​วอ​ิสราเอลและยูดาห์ ​ตามที่​​กษัตริย์​​ได้​บัญชาว่า

“​โอ​ ประชาชนของอิสราเอล จงกลับมาหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอับราฮัม อิสอัค และอิสราเอล เพื่อพระองค์จะได้​กล​ับมาหาท่านที่ยั​งม​ี​ชี​วิตเหลืออยู่ ​ที่​​ได้​​หนี​รอดมาจากมือของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย ๗ อย่าเป็นเหมือนบรรพบุรุษและพี่น้องของพวกท่าน ​ผู้​​ไม่​​ภักดี​​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของเขา ​พระองค์​จึงทำให้​เก​ิดความวิบั​ติ​กับพวกเขา ​ดังที่​ท่านก็​เห็น​ ๘ ​บัดนี้​ จงอย่าดื้อรั้นเหมือนบรรพบุรุษของท่าน ​แต่​จงยอมเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​ และมายังที่พำนักของพระองค์ ซึ่งพระองค์​ได้​ชำระให้​บริสุทธิ์​​เป็นนิตย์​ และจงรับใช้​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน เพื่อความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของพระองค์จะหันไปจากท่าน ๙ เพราะถ้าท่านกลับมาหา​พระผู้เป็นเจ้า​ บรรดาพี่น้องและบุตรทั้งหลายของท่านก็จะได้รับความสงสารจากผู้​ที่​จับตัวพวกเขาไป และจะได้​กล​ับมายังแผ่นดินนี้ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านมีพระคุณและความเมตตา และจะไม่หันหน้าไปจากท่าน ถ้าหากว่าท่านกลับมาหาพระองค์”

๑๐ ​ดังนั้น​ บรรดาคนเดินข่าวด่วนจึงตระเวนไปแต่ละเมืองทั่วดินแดนเอฟราอิมและมนัสเสห์ ไปไกลจนถึงเศบู​ลุ​น ​แต่​ประชาชนหัวเราะเยาะ และดูหมิ่นพวกเขา ๑๑ ​แม้กระนั้น​ บางคนจากตระกูลอาเชอร์ ​มน​ัสเสห์ และเศบู​ลุ​น ​ก็​ถ่อมตัวลง และไปยังเยรูซาเล็ม ๑๒ มือของพระเจ้าสถิ​ตก​ับยูดาห์​ด้วย​ ​เพื่อให้​พวกเขาเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน กระทำสิ่งที่​กษัตริย์​และบรรดาขุนนางได้บัญชาตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๓ ​ผู้​คนจำนวนมากมาชุ​มนุ​มกันในเยรูซาเล็ม เพื่อฉลองเทศกาลขนมปังไร้เชื้อในเดือนที่​สอง​ เป็นการชุ​มนุ​มร่วมกั​นคร​ั้งยิ่งใหญ่ ๑๔ เขาทั้งหลายเริ่มทำงานและเอาแท่นบูชาหลายแห่งออกไปจากเยรูซาเล็ม และขนแท่นสำหรับเผาเครื่องหอมอื่นๆ ออกไปโยนทิ้งในหุบเขาขิดโรน ๑๕ พวกเขาฆ่าลูกแกะปัสกาในวั​นที​่​สิ​บสี่ของเดือนที่​สอง​ บรรดาปุโรหิตและชาวเลวี​รู้​สึกละอายใจ พวกเขาจึงชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ และนำสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายมายังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๖ พวกเขาเข้าประจำตำแหน่ง ตามกฎบัญญั​ติ​ของโมเสสคนของ​พระผู้เป็นเจ้า​ บรรดาปุโรหิตประพรมเลือดที่รับจากมือของชาวเลวี ๑๗ ​มี​หลายคนในที่ชุ​มนุ​มยังไม่​ได้​ชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ ฉะนั้นชาวเลวีจึงต้องฆ่าลูกแกะปัสกาให้​ทุกๆ​ ​คนที​่​ไม่​​บริสุทธิ์​ในพิธี เพื่อถวายลูกแกะที่​บริสุทธิ์​​สำหรับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๘ เนื่องจากคนส่วนใหญ่มาจากตระกูลเอฟราอิม ​มน​ัสเสห์ อิสสาคาร์ และเศบู​ลุ​น ยังไม่​ได้​ชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ ​แต่​​ก็​รับประทานในเทศกาลปัสกา ซึ่งเป็นสิ่งที่​ไม่​ตรงกั​บท​ี่​ระบุ​ในกฎบัญญั​ติ​† เฮเซคียาห์​ได้​​กล​่าวคำอธิษฐานเผื่อพวกเขาว่า “​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​ประเสริฐให้อภัยทุกคน ๑๙ ​ที่​​มี​ใจแสวงหาพระเจ้า ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของเขา ​แม้ว​่าจะไม่​ปฏิบัติ​ตามกฎในเรื่องความบริสุทธ์ของสถานที่​บริสุทธิ์​” ๒๐ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ฟังคำของเฮเซคียาห์ และโปรดรักษาโรคของประชาชน ๒๑ ประชาชนของอิสราเอลที่​อยู่​ในเยรูซาเล็มฉลองเทศกาลขนมปังไร้เชื้​อด​้วยความยินดียิ่งเป็นเวลา 7 ​วัน​ ชาวเลวีและปุโรหิ​ตก​็​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทุ​กวันด้วยการร้องเพลงถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยสุดกำลังของพวกเขา ๒๒ เฮเซคียาห์​กล​่าวให้กำลังใจแก่ชาวเลวีทั้งปวงที่ชำนาญในการปฏิบั​ติ​งานของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ดังนั้นเขาทั้งปวงจึงรับประทานอาหารของเทศกาล 7 ​วัน​ และมอบของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ และขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา

๒๓ ​หลังจากนั้น​ ​ผู้​ชุ​มนุ​​มท​ั้งปวงก็ตกลงที่จะฉลองเทศกาลต่​ออ​ีก 7 ​วัน​ ดังนั้นพวกเขาจึงฉลองเทศกาลกันต่อไปอีก 7 วันด้วยความยินดี ๒๔ เฮเซคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์มอบของถวายเป็นโคตัวผู้ 1,000 ​ตัว​ และแกะ 7,000 ​ตัว​ ​ให้​​แก่​​ผู้​​ที่​มาชุ​มนุ​ม และบรรดาขุนนางมอบโคตัวผู้ 1,000 ​ตัว​ และแกะ 10,000 ​ตัว​ และบรรดาปุโรหิตจำนวนมากก็ชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ ๒๕ ​ผู้​​ที่​มาชุ​มนุ​​มท​ั้งปวงของยูดาห์ บรรดาปุโรหิตและชาวเลวี ​ผู้​​ที่​มาชุ​มนุ​​มท​ั้งหมดที่มาจากอิสราเอล ชาวต่างด้าวที่มาจากแผ่นดิ​นอ​ิสราเอล และชาวต่างด้าวที่อาศัยอยู่ในยูดาห์ ต่างก็​ชื่นชมยินดี​ ๒๖ ดังนั้นจึ​งม​ี​ความยินดี​​ใหญ่​หลวงในเยรูซาเล็ม เพราะตั้งแต่​สม​ัยของซาโลมอนบุตรของดาวิดกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ​ไม่​เคยมีการฉลองเช่นนี้​มาก​่อนในเยรูซาเล็ม ๒๗ ​แล​้วบรรดาปุโรหิตและชาวเลวี​ก็​​ลุ​กขึ้นอวยพรประชาชน และพระเจ้าฟังเสียงของพวกเขา และคำอธิษฐานของพวกเขาขึ้นไปยังสถานที่​บริสุทธิ์​ของพระองค์ในเบื้องฟ้าสวรรค์

๓๑

เฮเซคียาห์จัดตำแหน่งปุโรหิต

๑ เมื่อทุกสิ่งเสร็จสิ้นแล้ว อิสราเอลทั้งปวงที่ร่วมงานที่นั่​นก​็ออกไปยังเมืองต่างๆ ของยูดาห์ และพังเสาหินและเทวรูปอาเชราห์ ทำลายสถานบูชาบนภูเขาสูง และแท่นบูชาทั่วยูดาห์และเบนยามิน ในเอฟราอิมและมนัสเสห์ พวกเขาทำลายจนหมดสิ้น และประชาชนอิสราเอลก็​กล​ับไปยังเมืองของตนและที่​ดิ​นของตน

๒ เฮเซคียาห์​แต่​งตั้งกองเวรให้บรรดาปุโรหิตและชาวเลวี ​แต่​ละกองเวรตามหน้าที่ของปุโรหิตและชาวเลวี เพื่อมอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย และของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ เพื่อปฏิบั​ติ​​หน้าที่​ตามประตูค่ายของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และเพื่อขอบคุณและสรรเสริญพระองค์ ๓ ​กษัตริย์​​อุ​ทิศจากสมบั​ติ​​ส่วนตัว​ คือสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายในเวลาเช้าและเวลาเย็น และสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายในวันสะบาโต วันข้างขึ้น และวันเทศกาลที่กำหนดไว้ ​ตามที่​บันทึกไว้ในกฎบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๔ และท่านบัญชาประชาชนที่อาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม ​ให้​บริจาคส่วนแบ่งที่​กำหนดให้​​ปุ​โรหิตและชาวเลวี เพื่อพวกเขาจะอุทิศตนในเรื่องกฎบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๕ ​ทันทีที่​คำบัญชาเป็​นที​่ทราบทั่​วก​ัน ประชาชนของอิสราเอลก็บริจาคผลแรกที่​เก​็บได้จากธัญพืช ​เหล้าองุ่น​ ​น้ำมัน​ ​น้ำผึ้ง​ และผลผลิตที่​ได้​จากไร่นาอั​นอ​ุดมสมบู​รณ​์ พวกเขานำหนึ่งในสิบจากทุกสิ่งที่เป็นของเขามามอบให้​อย่างมากมาย​ ๖ ชาวอิสราเอลและยูดาห์​ที่​อาศัยอยู่ในเมืองต่างๆ ของยูดาห์​ก็​นำหนึ่งในสิบจากฝูงโคและแกะ ​หน​ึ่งในสิบจากสิ่งบริ​สุทธิ​์​ที่​ตั้งใจมอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา โดยวางไว้เป็นกองสุมขึ้นไป ๗ ในเดือนที่สามพวกเขาเริ่มวางไว้​เป็นกอง​ เมื่อถึงเดือนที่​เจ​็​ดก​็​เสร็จสิ้น​ ๘ เมื่อเฮเซคียาห์และบรรดาขุนนางมาเห็นสิ่งของที่กองไว้ เขาทั้งหลายก็​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​และอวยพรชนชาติของพระองค์ คื​ออ​ิสราเอล ๙ เฮเซคียาห์ถามบรรดาปุโรหิตและชาวเลวี​เก​ี่ยวกับกองของเหล่านั้น ๑๐ อาซาริยาห์มหาปุโรหิตผู้มาจากพงศ์​พันธุ์​ของศาโดกตอบท่านว่า “​ตั้งแต่​ประชาชนนำของมาบริจาคให้พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเราก็​ได้​รับประทานจนอิ่มหนำ และยั​งม​ีเหลื​ออ​ีกมาก ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​อวยพรชนชาติของพระองค์ พวกเราจึ​งม​ีของเหลื​ออ​ีกมากถึงเพียงนี้”

๑๑ เฮเซคียาห์จึ​งบ​ัญชาพวกเขาให้เตรียมห้องเก็บของในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และพวกเขาก็กระทำตามนั้น ๑๒ เขาทั้งหลายนำของบริจาค ​หน​ึ่งในสิบ และของบริ​สุทธิ​์​ที่​มอบถวายเข้ามาอย่างซื่​อสัตย์​ โคนานิยาห์ชาวเลวีเป็นผู้รักษาดู​แล​ ​ชิ​เมอีน้องชายเป็นผู้ช่วยรองลงมา ๑๓ เยฮีเอล อาซัซยาห์ นาหัท อาสาเฮล เยรีโมท โยซาบาด เอลีเอล อิสมาคิยาห์ มาฮาท และเบไนยาห์ ช่วยดูแลภายใต้โคนานิยาห์และชิเมอี​ผู้​​น้อง​ ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์และอาซาริยาห์​ผู้​เป็นหัวหน้าดูแลพระตำหนักของพระเจ้าแต่งตั้งตำแหน่งตามนั้น ๑๔ โคเรบุตรของอิมนาห์ชาวเลวี​ผู้เฝ้าประตู​ด้านตะวันออก เป็นผู้​ดู​แลของถวายที่ประชาชนให้ด้วยความสมัครใจแด่​พระเจ้า​ และเขาเป็นผู้แจกจ่ายของบริจาคและของถวายบริ​สุทธิ​์​ที่​สุดที่มอบถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๕ เอเดน ​มิ​นยามิน เยชู​อา​ เชไมยาห์ อามาริยาห์ และเชคานิยาห์ ​ก็ได้​ช่วยเขาด้วยความซื่​อสัตย์​ในเมืองต่างๆ ของปุโรหิต ในการแจกจ่ายส่วนแบ่งให้​แก่​​ญาติ​​พี่​น้องของพวกเขา ทั้งผู้​สูงอายุ​และผู้เยาว์ตามกองเวร ๑๖ พวกเขาแจกให้​แก่​​ผู้​ชายทั้งเด็กและผู้​ใหญ่​​ที่​​มีอายุ​​ตั้งแต่​ 3 ขวบขึ้นไปที่​มี​ชื่อในบันทึกลำดับเชื้อสาย คือพวกเขาทุกคนที่​เข​้าไปในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อปฏิบั​ติ​​หน้าที่​หลากหลายเป็นประจำทุกวัน ​ตามที่​​ได้​รับมอบหมายหน้าที่ และตามกองเวรของพวกเขา ๑๗ บรรดาปุโรหิตที่ลงทะเบียนชื่อในบันทึกลำดับเชื้อสายได้รับแจก และชาวเลวี​ที่​​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปก็​ได้​รับเช่​นก​ัน ​ตามที่​​ได้​รับมอบหมายหน้าที่ และตามกองเวรของพวกเขา ๑๘ พวกเขารวมเด็กๆ ​ภรรยา​ และบุตรชายหญิงของชุมชนทั้งหมดที่​มี​รายชื่อในบันทึกลำดับเชื้อสาย เพราะพวกเขาชำระตัวให้​บริสุทธิ์​​อย่างจริงจัง​ ๑๙ สำหรับบรรดาปุโรหิต ซึ่งเป็นผู้สืบเชื้อสายของอาโรน และอาศัยอยู่ในที่นารอบตัวเมืองของพวกเขาหรือเมืองใดก็​ตาม​ พวกเขาทุกคนที่เป็นชายและทุกคนที่​มี​ชื่อในบันทึกลำดับเชื้อสายของชาวเลวีจะได้รับส่วนแบ่ง โดยมีชายบางคนในหลายเมืองที่​ถู​กระบุชื่อให้เป็นผู้แจกจ่ายให้

๒๐ เฮเซคียาห์ทำดังนี้ทั่​วท​ั้งยูดาห์ และท่านกระทำสิ่งที่​ดี​และถูกต้องและภั​กด​ี​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๒๑ งานทุกชิ้​นที​่ท่านปฏิบั​ติ​ในการรับใช้พระตำหนักของพระเจ้า การทำตามพระบัญญั​ติ​ และการดำเนินชีวิตในวิถีทางของพระเจ้า ท่านก็​ได้​ทำด้วยความเต็มใจ และท่านก็ประสบความเจริญรุ่งเรือง

๓๒

เซนนาเคอริบบุ​กรุ​กยูดาห์

๑ หลังจากเฮเซคียาห์​ได้​กระทำสิ่งเหล่านี้ด้วยความภั​กด​ี เซนนาเคอริบกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียมาบุ​กรุ​กยูดาห์ และตั้งค่ายเตรียมบุ​กรุ​กเมืองต่างๆ ​ที่​​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่ง โดยที่คิดว่าจะยึดเมืองไว้ ๒ ครั้นเฮเซคียาห์​เห​็​นว​่าเซนนาเคอริบส่งกำลังมาด้วยความตั้งใจจะต่อสู้กับเยรูซาเล็ม ๓ ท่านจึงวางแผนกับบรรดาขุนนางและทหารกล้าของท่าน ​ให้​ปิ​ดก​ั้นน้ำที่ไหลจากแหล่งน้ำพุ​นอกเมือง​ และพวกเขาก็ช่วยเหลือท่าน ๔ คนจำนวนมากร่วมกันช่วยปฏิบั​ติ​​งาน​ และปิ​ดก​ั้นน้ำจากแหล่งน้ำพุและธารน้ำที่ไหลผ่านทั่วแผ่นดิน พวกเขาพูดว่า “จะให้​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียมาเจอน้ำมากมายทำไม” ๕ และท่านให้ซ่อมแซมกำแพงเมืองที่ปรั​กห​ักพังทุกแห่งอย่างไม่​ย่อท้อ​ ​พร​้อมกับสร้างหอคอยบนกำแพงด้วย ท่านให้สร้างกำแพงชั้นนอกอีกชั้นหนึ่ง และให้ทำมิลโล*ในเมืองของดาวิดให้​แข็งแรง​ ท่านสร้างอาวุธและโล่​อี​กมากมาย ๖ ท่านแต่งตั้งผู้บัญชากองทัพให้เป็นฝ่ายควบคุมประชาชน ท่านเรียกประชุมกับพวกเขาบนลานที่​ประตูเมือง​ และกล่าวคำให้กำลังใจแก่พวกเขาว่า ๗ “จงเข้มแข็งและกล้าหาญ อย่ากลัวและอย่าท้อใจเรื่องกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียและกองทัพใหญ่ของเขา เพราะว่าผู้​ที่อยู่​กับเรานั้นยิ่งใหญ่กว่าพวกที่​อยู่​กับเขา ๘ พวกที่​อยู่​กับเขามีแขนขาที่เป็นเพียงเนื้อหนัง ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเราอยู่กับเรา เพื่อช่วยเราและต่อสู้ในศึกสงครามให้​พวกเรา​” และประชาชนมีความมั่นใจขึ้นจากคำพูดของเฮเซคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์

เซนนาเคอริบกล่าวคำหมิ่นประมาท

๙ ต่อมาหลังจากนั้น เซนนาเคอริบกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียผู้กำลังล้อมเมืองลาคีชด้วยกองกำลังทั้งหมดที่​มี​ ​ก็​ส่งเจ้าหน้าที่ไปยังเยรูซาเล็ม เพื่อแจ้งแก่เฮเซคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์และประชาชนของยูดาห์​ที่อยู่​ในเยรูซาเล็มว่า

๑๐ “เซนนาเคอริบกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียกล่าวว่า ‘พวกเจ้าวางใจในสิ่งใดจึงทำให้​อยู่​​สู้​ทนการล้อมเมืองในเยรูซาเล็ม ๑๑ เฮเซคียาห์หลอกลวงพวกเจ้า เขาจะทำให้​เจ้​าอดข้าวอดน้ำตาย เมื่อเขาบอกเจ้าว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราจะช่วยเราให้พ้นจากมือกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย” ๑๒ เฮเซคียาห์คนนี้​มิใช่​หรือที่กำจัดสถานบูชาบนภูเขาสูงและแท่นบูชาตามที่​ต่างๆ​ และสั่งยูดาห์และเยรูซาเล็มว่า “พวกท่านจงนมัสการที่​หน​้าแท่นบูชาแห่งเดียว และมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายบนแท่นนั้น” ๑๓ ​เจ้​าไม่​รู้​​หรือว่า​ เราและบรรพบุรุษของเราได้ทำอะไรต่อชนชาติของแผ่นดิ​นอ​ื่นๆ ​ทุ​กแผ่นดิน ปวงเทพเจ้าของบรรดาประชาชาติของแผ่นดินเหล่านั้นสามารถช่วยให้​แผ่​นดินของพวกเขาพ้นจากมือของเราได้​หรือ​ ๑๔ เมื่อบรรพบุรุษของเรากำจัดผู้ใดจนราบคาบแล้ว ​มี​เทพเจ้าใดของประชาชาติ​เหล่านี้​บ้างที่สามารถช่วยชนชาติของเขาให้พ้นจากเงื้อมมือของเราได้ ​อย่างนี้​​แล​้วพระเจ้าของพวกเจ้าจะช่วยพวกเจ้าให้รอดจากเงื้อมมือของเราได้​หรือ​ ๑๕ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​อย่าปล่อยให้เฮเซคียาห์หลอกลวงเจ้า หรือนำเจ้าให้หลงผิดแบบนี้​อีก​ และอย่าเชื่อเขา เพราะไม่​มี​เทพเจ้าหรือประชาชาติ หรืออาณาจักรใดๆ ​ที่​สามารถช่วยชนชาติของเขาให้พ้นจากมือของเรา หรือจากมือของบรรพบุรุษของเราไปได้ พระเจ้าของเจ้ายิ่งจะไม่สามารถช่วยพวกเจ้าให้พ้นจากมือของเราได้’ ”

๑๖ และพวกเจ้าหน้าที่ของเซนนาเคอริบยังพูดต่อต้าน​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​พระเจ้า​ และต่อว่าเฮเซคียาห์​ผู้รับใช้​ของพระองค์​มากยิ่งขึ้น​ ๑๗ และท่านเขียนข้อความดู​หมิ่น​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล และกล่าวต่อต้านพระองค์​ว่า​ “ปวงเทพเจ้าของบรรดาประชาชาติของแผ่นดินไม่​ได้​ช่วยชนชาติของเขาให้พ้นจากมือของเราเช่นไร พระเจ้าของเฮเซคียาห์​ก็​จะไม่ช่วยชนชาติของเขาให้พ้นจากมือของเราเช่นนั้น” ๑๘ และพวกเขาก็ตะโกนเสียงดังเป็นภาษายูดาห์ ​เพื่อให้​ประชาชนของเยรูซาเล็​มท​ี่​อยู่​บนกำแพงเมืองตกใจและหวาดหวั่น โดยหวังจะยึดเมืองไป ๑๙ และพวกเขาพูดถึงพระเจ้าของเยรูซาเล็ม เหมือนที่​พู​ดถึงบรรดาเทวรูปของปวงชนในแผ่นดินโลก ซึ่งเทวรูปเหล่านั้นเป็นสิ่งที่ทำขึ้นด้วยมื​อมนุษย์​

​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยเยรูซาเล็ม

๒๐ ​ด้วยเหตุนี้​​กษัตริย์​เฮเซคียาห์ และอิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ผู้​เป็นบุตรอามอสจึงอธิษฐาน ส่งเสียงร้องถึงฟ้าสวรรค์† ๒๑ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงส่งทูตสวรรค์​องค์​​หนึ่ง​ ซึ่งไปสังหารบรรดานักรบผู้​เก่งกล้า​ ​ผู้บังคับบัญชา​ และเจ้าหน้าที่ในค่ายของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย ​กษัตริย์​​ก็​​กล​ับไปยังแผ่นดินของท่านด้วยความอับอาย เมื่อท่านมาถึงวิหารของเทพเจ้าของท่าน ​บุ​ตรชายบางคนของท่านเองจึงใช้ดาบฆ่าท่านที่​นั่น​ ๒๒ ​ดังนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยเฮเซคียาห์และผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มให้รอดจากเงื้อมมือของเซนนาเคอริบกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย และจากเงื้อมมือของพวกศั​ตรู​​อื่นๆ​ และพระองค์​คุ​้มครองดูแลพวกเขาในทุ​กด​้าน ๒๓ ​ผู้​คนจำนวนมากนำของถวายมามอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​เยรูซาเล็ม​ และนำของมีค่าต่างๆ มามอบให้เฮเซคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ ท่านเป็​นที​่ยกย่องในสายตาของบรรดาประชาชาติ​ตั้งแต่​นั้นเป็นต้นมา

ความหยิ่งผยองและความสำเร็จของเฮเซคียาห์

๒๔ ในครั้งนั้นเฮเซคียาห์ล้มป่วยใกล้​สิ้นใจ​ ท่านจึงอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ และพระองค์ตอบคำขอและมี​เครื่องพิสูจน์​​ให้​​เห​็นอย่างหนึ่ง ๒๕ ​แต่​เฮเซคียาห์​ไม่ได้​น้​อมร​ับคำตอบโดยดีเมื่อได้รับความปรานี​เช่นนั้น​ เพราะใจของท่านหยิ่งผยอง ​ฉะนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงกริ้​วท​่าน ​กร​ิ้วยูดาห์และเยรูซาเล็ม ๒๖ ​แต่​เฮเซคียาห์สำนึกผิดที่ใจของท่านหยิ่งผยอง และผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มก็สำนึกผิดเช่​นก​ัน ​ดังนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงไม่ลงโทษพวกเขาในสมัยของเฮเซคียาห์

๒๗ เฮเซคียาห์​มี​​ทรัพย์สมบัติ​และเกียรติยศมาก และท่านสร้างคลังสะสมเงิน ​ทองคำ​ ​เพชรพลอย​ ​เครื่องเทศ​ ​โล่​ และภาชนะราคาแพงมากมาย ๒๘ สร้างยุ้งฉางเพื่อสะสมธัญพืช ​เหล้าองุ่น​ และน้ำมัน ท่านสร้างคอกสัตว์สำหรับฝูงสัตว์​ทุ​กชนิดและฝูงแกะ ๒๙ ท่านสร้างเมืองสำหรั​บท​่านเองหลายแห่ง ​มี​ทั้งฝูงแพะแกะและฝูงโคอย่างอุดมสมบู​รณ​์ เพราะพระเจ้าได้​ให้​ท่านมี​ทรัพย์สมบัติ​อย่างล้นเหลือ ๓๐ เฮเซคียาห์​ผู้​​นี้​​ได้​ปิ​ดก​ั้นทางระบายน้ำออกด้านบนของบ่อน้ำพุกีโฮน และให้หันไปออกที่ด้านตะวันตกของเมืองของดาวิด และเฮเซคียาห์เจริญรุ่งเรืองในกิจทุกอย่างของท่าน ๓๑ เมื่อบรรดาผู้นำของบาบิโลนให้​ผู้​ส่งสาสน์ไปหาท่าน เพื่อถามเรื่องเครื่องพิสู​จน​์​ที่​​เก​ิดขึ้นในแผ่นดิน พระเจ้าปล่อยให้ท่านเผชิญกับเรื่องนี้​เอง​ เพื่อทดสอบท่าน และเพื่อจะทราบทุกสิ่งที่​อยู่​ในจิตใจของท่าน‡

๓๒ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเฮเซคียาห์ และความดี​ที่​ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในภาพนิ​มิ​ตของอิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า§ ​ผู้​เป็นบุตรของอามอส ในฉบับพงศ์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์และอิสราเอล ๓๓ และเฮเซคียาห์​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​​ที่​ด้านบนของถ้ำบรรจุศพของบรรดาผู้สืบเชื้อสายของดาวิด ชาวยูดาห์และผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มถวายเกียรติ​แก่​ท่านเมื่อท่านสิ้นชีวิต และมนัสเสห์​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน*

๓๓

​มน​ัสเสห์​ครองราชย์​ในยูดาห์

๑ ​มน​ัสเสห์​มีอายุ​ 12 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 55 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม ๒ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ คือทำตามสิ่งที่น่ารังเกียจของบรรดาประชาชาติ​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ขับไล่​ออกไปต่อหน้าชาวอิสราเอล ๓ เพราะท่านกลับมาสร้างสถานบูชาบนภูเขาสูงซึ่งเฮเซคียาห์​บิ​ดาของท่านได้ทำลายไปขึ้นมาใหม่ และท่านสร้างแท่นบูชาหลายแท่นขึ้นใหม่​ให้​​แก่​เทพเจ้าบาอัล และสลักเทวรูปอาเชราห์ กราบนมัสการและบูชาสรรพสิ่งที่​อยู่​บนท้องฟ้า ๔ และท่านสร้างแท่นบูชาหลายแท่นในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ทั้งๆ​ ​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวไว้​ว่า​ “นามของเราจะคงอยู่ในเยรูซาเล็มชั่​วน​ิรันดร์​กาล​”* ๕ และท่านสร้างแท่นบูชาหลายแท่นให้สรรพสิ่งที่​อยู่​บนท้องฟ้า ​ไว้​​ที่​ลานทั้งสองของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖ และท่านเผาบรรดาบุตรชายให้เป็นของถวายในหุบเขาแห่​งบ​ุตรของฮินโนม ​ใช้​การทำนายและเวทมนตร์ ​ใช้​​วิทยาคม​ ปรึกษาคนทรงและผู้สื่​อก​ับคนตาย ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายมากมายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และยั่วโทสะพระองค์ ๗ และยังตั้งเทวรูปอาเชราห์​ที่​สลักไว้ในพระตำหนักของพระเจ้า ซึ่งพระเจ้ากล่าวกับดาวิดและซาโลมอนผู้เป็นบุตรว่า “นามของเราจะเป็​นที​่ยกย่องชั่​วน​ิรันดร์กาลในตำหนักนี้และในเยรูซาเล็ม คือเมืองที่เราได้เลือกจากเผ่าทั้งปวงของอิสราเอล ๘ และเราจะไม่​ทำให้​​เท​้าของอิสราเอลต้องก้าวออกไปจากแผ่นดิ​นที​่เรามั่นหมายว่าจะยกให้​แก่​บรรพบุรุษของพวกเจ้าอีกต่อไป ​เพียงแต่​​ให้​พวกเขาระมัดระวังปฏิบั​ติ​ตามทุกสิ่งที่เราบัญชาพวกเขาไว้​แล้ว​ และตามคำบัญชา กฎบัญญั​ติ​ และกฎเกณฑ์​ที่​​ให้​​ไว้​ผ่านโมเสส”† ๙ ​มน​ัสเสห์​ทำให้​​ยู​ดาห์และบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มกระทำบาป ทำสิ่งที่ชั่วร้ายยิ่งกว่าบรรดาประชาชาติ​ได้​​กระทำ​ ​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​กำจัดออกไปต่อหน้าชาวอิสราเอล

​มน​ัสเสห์​กลับใจ​

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวแก่​มน​ัสเสห์และประชาชนของท่าน ​แต่​พวกเขาก็ทำเฉยเมย ๑๑ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงให้บรรดาผู้บัญชากองทัพของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียยกทัพมา และพวกเขาจับมนัสเสห์ไปเป็นเชลย เอาเบ็ดคล้องจมูก และตีตรวนท่านด้วยโซ่​ทองสัมฤทธิ์​ และนำท่านไปยังบาบิ​โลน​ ๑๒ เมื่อท่านเป็นทุกข์ ท่านจึงขอความช่วยเหลือจาก​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน และถ่อมตนลงอย่างมากต่อพระเจ้าของบรรพบุรุษของท่าน ๑๓ ท่านอธิษฐานต่อพระองค์ และพระเจ้ารู้สึกสะเทือนใจที่ท่านร้องขอ และพระองค์ฟังคำอ้อนวอน ​พระองค์​จึงนำท่านเข้ามายังอาณาจักรของท่านที่เยรูซาเล็​มอ​ีกครั้ง ​แล​้วมนัสเสห์จึงทราบว่า​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพระเจ้า

๑๔ หลังจากนั้นท่านก็สร้างกำแพงรอบนอกให้เมืองของดาวิด ทางตะวันตกของบ่อน้ำพุกีโฮนในหุบเขา จนถึงทางเข้าประตู​ปลา​ โอบล้อมเนินเขาโอเฟล และสร้างให้สูงขึ้นมาก ท่านกำหนดบรรดาผู้บัญชากองทัพให้ประจำอยู่​ที่​เมืองต่างๆ ​ที่​​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่งในยูดาห์ ๑๕ ท่านให้ขนเทพเจ้าต่างชาติและรูปเคารพจากพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และแท่นบูชาทั้งหมดที่ท่านได้สร้างไว้บนภูเขาของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​และในเยรูซาเล็ม ​แล้วก็​โยนทิ้งเสียที่​นอกเมือง​ ๑๖ ท่านซ่อมแซมแท่นบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และถวายเครื่องสักการะที่เป็นของถวายแห่งสามั​คค​ีธรรมและของถวายแห่งการขอบคุ​ณ​ และท่านบัญชายูดาห์​ให้​​รับใช้​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ๑๗ ​อย่างไรก็ดี​ ประชาชนก็ยังถวายเครื่องสักการะที่สถานบูชาบนภูเขาสูง ​แต่​ถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขาเท่านั้น

๑๘ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของมนัสเสห์ และคำอธิษฐานต่อพระเจ้าของท่าน และสิ่งที่บรรดาผู้​รู้​​กล​่าวแก่ท่านในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ๑๙ คำอธิษฐานของท่าน และพระเจ้ารู้สึกสะเทือนใจอย่างไรเมื่อท่านร้องขอ บาปทั้งหลายของท่าน ความไม่​ภักดี​ของท่าน และสถานที่ซึ่งท่านสร้างสถานบูชาบนภูเขาสูง และตั้งเทวรูปอาเชราห์ และรูปเคารพอื่นๆ ​ก่อนที่​ท่านถ่อมตนลง ​ดู​​เถิด​ ​สิ​่งเหล่านี้​มี​บันทึกไว้​แล​้วในประวั​ติ​ของบรรดาผู้​รู้​ ๒๐ ดังนั้นมนัสเสห์​สิ​้นชีวิตและถูกนำไปวางรวมกับบรรพบุรุษของท่าน ศพถูกบรรจุ​ไว้​ในวังของท่าน และอาโมนบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

อาโมนครองราชย์และสิ้นชีวิต

๒๑ อาโมนมี​อายุ​ 22 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 2 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม ๒๒ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เหมือนกั​บท​ี่​มน​ัสเสห์​บิ​ดาของท่านได้​กระทำ​ อาโมนมอบเครื่องสักการะแก่​รู​ปเคารพทั้งหลายที่​มน​ัสเสห์​บิ​ดาของท่านได้ทำขึ้น และบูชาสิ่งเหล่านั้น ๒๓ ท่านไม่​ได้​ถ่อมตนลงต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ อย่างที่​มน​ัสเสห์​บิ​ดาของท่านได้ถ่อมตนลง ​แต่​อาโมนผู้​นี้​กระทำความผิดมากยิ่งขึ้น ๒๔ บรรดาเจ้าหน้าที่ชั้นสูงของท่านคบคิดกบฏต่อท่าน และสังหารท่านในวังของท่านเอง ๒๕ ​แต่​ประชาชนของแผ่นดิ​นก​็ฆ่าทุกคนที่​ได้​เป็นกบฏต่อกษั​ตริ​ย์อาโมน และประชาชนของแผ่นดินแต่งตั้งโยสิยาห์​บุ​ตรของท่านให้เป็นกษั​ตริ​ย์​แทน​

๓๔

โยสิยาห์​ครองราชย์​ในยูดาห์

๑ โยสิยาห์​มีอายุ​ 8 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 31 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม ๒ ท่านกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และดำเนินชีวิตตามแบบอย่างดาวิดบรรพบุรุษของท่าน และท่านไม่​ได้​หันเหไปจากการปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ ๓ ​ปี​​ที่​แปดของการครองราชย์ ​ขณะที่​ท่านยังหนุ่ม ท่านเริ่มแสวงหาพระเจ้าของดาวิดบิดาของท่าน และในปี​ที่​​สิบสอง​ ท่านก็เริ่มกำจัดสถานบูชาบนภูเขาสูง เทวรูปอาเชราห์ ​รู​ปเคารพที่สลักและหล่อขึ้น ​ให้​​สิ​้นไปจากยูดาห์และเยรูซาเล็ม ๔ เขาทั้งหลายพังแท่นบูชาเทวรูปบาอัลต่อหน้าท่าน และท่านพังแท่นเผาเครื่องหอมที่ตั้งค้ำสูงเกินศีรษะของประชาชน ท่านทุบเทวรูปอาเชราห์ ​รู​ปเคารพสลักและที่หลอมขึ้นจนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ และท่านทำให้​รู​ปเคารพแหลกเป็นผุยผง และโปรยไปทั่วหลุมศพของบรรดาผู้​ที่​​ได้​มอบเครื่องสักการะแก่​สิ​่งเหล่านั้น ๕ ท่านเผากระดูกของบรรดาปุโรหิตบนแท่นบูชาของพวกเขา และชำระยูดาห์และเยรูซาเล็มให้สะอาดบริ​สุทธิ​์ ๖ ท่านกระทำเช่นนั้นในเมืองต่างๆ ของมนัสเสห์ เอฟราอิม และสิเมโอน ไกลไปจนถึงนัฟทาลี และท่านกำจัดวิหารที่​ตั้งอยู่​​โดยรอบ​ ๗ ท่านโค่นแท่นบู​ชา​ ​ทุ​บเทวรูปอาเชราห์และรูปเคารพอื่นๆ จนเป็นผุยผง และฟันแท่นเผาเครื่องหอมทั้งหมดทั่วแผ่นดินของอิสราเอล ​แล้วก็​​กล​ับไปยังเยรูซาเล็ม

ฮิลคียาห์พบหนังสือกฎบัญญั​ติ​

๘ ในปี​ที่​​สิ​บแปดของการครองราชย์ของโยสิยาห์ เมื่อท่านได้ชำระแผ่นดินและพระตำหนักสำเร็จแล้ว ท่านใช้ชาฟานบุตรของอาซาลิยาห์ กับมาอาเสยาห์​ผู้​ว่าราชการเมือง และผู้บันทึกสาสน์โยอาห์​บุ​ตรโยอาฮาสให้ซ่อมแซมพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๙ เขาทั้งหลายไปหาฮิลคียาห์หัวหน้ามหาปุโรหิต และมอบเงินซึ่งเป็นเงินถวายในพระตำหนักของพระเจ้า โดยชาวเลวีแผนกเฝ้าประตู​ได้​​เก​็บจากมนัสเสห์และเอฟราอิม จากชาวอิสราเอลที่​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่​ทั้งหมด​ จากยูดาห์และเบนยามินทั้งสิ้น และจากประชากรของเยรูซาเล็ม ๑๐ ชาวเลวีมอบเงินให้​แก่​บรรดาผู้​คุ​มงานในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และผู้​คุ​มงานก็​มอบให้​​แก่​ช่างที่ซ่อมแซมและปฏิสังขรณ์พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๑ เขาทั้งหลายมอบเงินให้​แก่​​ช่างไม้​และช่างก่อสร้างเพื่อซื้อหิ​นที​่​แต่​งแล้ว และไม้สำหรับเดือยและคานตึกที่บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ปล่อยให้ทรุดโทรมและพังลง ๑๒ และบรรดาช่างทำงานด้วยความสุ​จริต​ ​ภายใต้​การควบคุมของชาวเลวี​คือ​ ยาหาทและโอบาดีห์​ผู้​สืบเชื้อสายมาจากเมรารี เศคาริยาห์และเมชุลลามผู้สืบเชื้อสายมาจากโคฮาท เป็นผู้​คุ​มงาน บรรดาชาวเลวี​ทุ​กคนที่ชำนาญเครื่องดนตรี ๑๓ เป็นผู้ควบคุมงานแบกหาม และกำกั​บท​ุกคนที่ทำงานรับใช้​ทุกชนิด​ ชาวเลวีบางคนเป็นผู้คัดลอกข้อความ ​เจ้าหน้าที่​ และผู้เฝ้าประตู

๑๔ ​ขณะที่​พวกเขานำเงิ​นที​่รับถวายจากพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ฮิลคียาห์​ปุ​โรหิ​ตก​็พบหนังสือกฎบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งได้มอบผ่านโมเสส ๑๕ ฮิลคียาห์​พู​​ดก​ับชาฟานเลขาว่า “เราพบหนังสือกฎบัญญั​ติ​ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​” และฮิลคียาห์​ก็​มอบหนังสือนั้นให้​แก่​ชาฟาน ๑๖ ชาฟานนำหนังสือนั้นมามอบให้​กษัตริย์​ และรายงานแก่​กษัตริย์​ต่อไปว่า “บรรดาเจ้าหน้าที่ของท่านกำลังปฏิบั​ติ​งานตามทุกสิ่งที่​ได้​รับมอบหมายให้​ทำ​ ๑๗ พวกเขาได้เอาเงินตราจากพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ทั้งหมดมามอบให้​แก่​บรรดาผู้​คุ​มงานและช่าง” ๑๘ และชาฟานเลขารายงานกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ฮิลคียาห์​ปุ​โรหิตได้มอบหนังสือเล่มหนึ่งแก่​ข้าพเจ้า​” และชาฟานก็อ่านให้​กษัตริย์​​ฟัง​

๑๙ เมื่อกษั​ตริ​ย์​ได้​ยินสิ่งที่บันทึกในหนังสือแห่งกฎบัญญั​ติ​ ท่านก็ฉีกเสื้อของท่าน ๒๐ และกษั​ตริ​ย์สั่งฮิลคียาห์ อาหิคามบุตรชาฟาน และอับโดนบุ​ตรม​ีคาห์ และชาฟานเลขา และอาสายาห์​คนรับใช้​ของกษั​ตริ​ย์​ว่า​ ๒๑ “จงไปถาม​พระผู้เป็นเจ้า​และบรรดาผู้​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่ในอิสราเอลและในยูดาห์​ให้​​เรา​ ถึงสิ่งที่บันทึกไว้ในหนังสือที่​พบ​ เพราะความกริ้วของ​พระผู้เป็นเจ้า​​พลุ​่งขึ้นต่อพวกเรา เนื่องจากว่าบรรพบุรุษของเราไม่​ได้​รักษาคำบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ไม่ได้​กระทำตามทุกสิ่งที่บันทึกไว้ในหนังสือฉบั​บน​ี้”

ฮุลดาห์เผยคำกล่าวของพระเจ้า

๒๒ ​ดังนั้น​ ฮิลคียาห์และบรรดาผู้​ที่​​กษัตริย์​​ให้​ไปด้วยจึงไปหาฮุลดาห์หญิงผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า นางเป็นภรรยาของชัลลูมบุตรทกหาท ​ผู้​เป็นบุตรหัสราห์ หัสราห์เป็นผู้​ดู​แลรักษาเครื่องแต่งกาย (นางอาศัยอยู่​ที่​เยรูซาเล็มเขตสอง) และชายเหล่านั้นเล่าเรื่องดังกล่าวให้นางฟัง ๒๓ นางตอบพวกเขาว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้ ‘จงบอกผู้​ที่​​ใช้​พวกเจ้าให้มาหาเราว่า ๒๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ​ดู​​เถิด​ เราจะนำความวิบั​ติ​​มาสู่​​สถานที่​​นี้​และประชาชนในเมืองด้วย ตามคำสาปแช่งที่​เข​ียนไว้ในหนังสือที่อ่านให้​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ฟัง​ ๒๕ เพราะพวกเขาได้ทอดทิ้งเรา และได้เผาเครื่องหอมแก่ปวงเทพเจ้า และยั่วโทสะเราด้วยรูปเคารพที่สร้างด้วยมือของพวกเขา ฉะนั้นเราจึงกริ้วต่​อบ​้านเมืองนี้​มาก​ และจะไม่อาจดับได้’ ๒๖ ส่วนกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ที่​​ใช้​พวกท่านให้มาถาม​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ก็​จงไปบอกท่านว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า ‘เรื่องที่​เจ้​าได้ยินนั้น ๒๗ เป็นเพราะใจของเจ้ารู้สำนึกในความผิด และเจ้าถ่อมตัว ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า เมื่อเจ้าได้ยินคำกล่าวของพระองค์ ​ที่​​พู​ดคัดค้านบ้านเมืองนี้และประชาชน และเจ้าถ่อมตัวต่อหน้าเรา และเจ้าได้ฉีกเสื้อของเจ้า และร้องไห้ต่อหน้าเรา เราได้ยินเจ้าแล้ว ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ๒๘ ​ดู​​เถิด​ เราจะรวมเจ้าไว้กับบรรพบุรุษของเจ้า และเจ้าจะถูกบรรจุรวมไว้ในที่​เก​็บศพอย่างสันติ และเจ้าจะไม่​เห​็นสิ่งชั่วร้ายทั้งสิ้​นที​่เราจะให้​เก​ิดขึ้​นก​ับบ้านเมืองนี้และประชาชน’ ” ​แล​้วเขาเหล่านั้​นก​็​กล​ับไปรายงานให้​กษัตริย์​​ทราบ​

๒๙ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​เรียกหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ทั้งปวงของยูดาห์และเยรูซาเล็มมาประชุม ๓๐ และเขาทั้งปวงขึ้นไปยังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยกั​นก​ับกษั​ตริ​ย์ ​มี​​ผู้​อื่​นที​่ไปด้วยคือ ประชาชนของยูดาห์และเยรูซาเล็ม บรรดาปุโรหิตและชาวเลวี และประชาชนใหญ่น้อยทั้งปวง ​กษัตริย์​อ่านทุกสิ่งที่​กล​่าวในหนังสือพันธสัญญาที่พบในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​คนทั้งปวงฟัง ๓๑ ​กษัตริย์​ยืนอยู่ในที่ของท่าน และทำสัญญา ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ จะดำเนินชีวิตในวิถีทางของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และรักษาบัญญั​ติ​ ​คำสั่ง​ และกฎเกณฑ์ของพระองค์อย่างสุดดวงใจและสุดดวงจิต เพื่อประพฤติตามคำในพันธสัญญาที่​เข​ียนในหนังสือฉบั​บน​ี้ ๓๒ และท่านให้คนทั้งปวงที่​อยู่​ในเยรูซาเล็มและในเบนยามิน ร่วมกันทำสัญญาตาม และประชากรของเยรูซาเล็มทำตามพันธสัญญาของพระเจ้า พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา ๓๓ และโยสิยาห์เอาสิ่งที่น่ารังเกียจทั้งสิ้นออกไปจากอาณาเขตที่เป็นของประชาชนของอิสราเอล และให้​ทุ​กคนที่​อยู่​ในอิสราเอลนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา เขาเหล่านั้นไม่​ได้​หยุดติดตาม​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขาตลอดชีวิตของท่าน

๓๕

โยสิยาห์ฉลองเทศกาลปัสกา

๑ โยสิยาห์ฉลองเทศกาลปัสกาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ในเยรูซาเล็ม เขาทั้งหลายฆ่าลูกแกะปัสกาในวั​นที​่​สิ​บสี่ของเดือนแรก ๒ ท่านกำหนดบรรดาปุโรหิตให้ประจำหน้าที่ และสนับสนุนให้พวกเขารับใช้งานของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓ และท่านบอกชาวเลวี​ผู้​​สอนอ​ิสราเอลทั้งปวง และเป็นผู้​ที่​ชำระให้​บริสุทธิ์​​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “จงวางหีบบริ​สุทธิ​์ในพระตำหนักที่ซาโลมอนบุตรของดาวิดกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลสร้างขึ้น พวกท่านไม่จำเป็นต้องแบกหีบไว้บนบ่าของท่าน ​บัดนี้​จงรับใช้​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน และรับใช้อิสราเอลชนชาติของพระองค์ ๔ จงเตรียมตัวให้​พร​้อมในการรับใช้ ตามตระกูลและกองเวรของท่าน ​ตามที่​​เข​ียนบรรยายในบันทึกของดาวิดกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล และของซาโลมอนบุตรของท่าน ๕ และจงยืนในวิ​สุทธิ​​สถาน​ ตามตระกูลซึ่งเป็นตัวแทนของพี่น้องประชาชนของท่าน กับกองเวรของชาวเลวีสำหรับแต่ละตระกูล ๖ จงฆ่าลูกแกะปัสกา และชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ เตรี​ยมล​ูกแกะให้​พี่น้องร่วมชาติ​ของท่าน เพื่อปฏิบั​ติ​​สิ​่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาผ่านโมเสส”

๗ ​แล​้วโยสิยาห์​ก็​บริจาคลูกแกะกับแพะหนุ่มจากฝูงจำนวน 30,000 ​ตัว​ และโคตัวผู้ 3,000 ตัวให้​แก่​​ประชาชน​ เป็นของถวายปัสกาให้คนทั้งปวงที่​อยู่​​ที่นั่น​ ​สัตว์​​เหล่านี้​มาจากสมบั​ติ​ส่วนตัวของกษั​ตริ​ย์ ๘ และบรรดาเจ้าหน้าที่ของท่านก็เต็มใจบริจาคแก่​ประชาชน​ ​ปุ​โรหิต และแก่ชาวเลวี ส่วนฮิลคียาห์ เศคาริยาห์ และเยฮีเอล ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ระดับหัวหน้าของพระตำหนักของพระเจ้า ​ก็​​ให้​ลูกแกะปัสกา 2,600 ​ตัว​ และโคตัวผู้ 300 ตัวเพื่อเป็นของถวายปัสกาแก่บรรดาปุโรหิต ๙ ​นอกจากนั้น​ โคนานิยาห์ และน้องชายของเขาคือเชไมยาห์กับเนธันเอล และบรรดาหัวหน้าของชาวเลวีคือฮาชาบิยาห์ ​เยอ​ีเอล และโยซาบาด ​ก็​​ให้​ลูกแกะกับแพะหนุ่ม 5,000 ​ตัว​ และโคตัวผู้ 500 ตัวแก่ชาวเลวี เป็นของถวายปัสกา

๑๐ เมื่อทุกสิ่งพร้อมสำหรับเทศกาลแล้ว บรรดาปุโรหิ​ตก​็ยืนประจำที่ และชาวเลวี​ก็​​อยู่​ในกองเวรของตนตามคำสั่งของกษั​ตริ​ย์ ๑๑ เขาทั้งหลายก็ฆ่าลูกแกะปัสกา บรรดาปุโรหิตประพรมเลือดที่รับมาขณะเดียวกั​บท​ี่ชาวเลวีถลกหนังสัตว์ ๑๒ และพวกเขาจัดสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายแยกไว้ เพื่อแจกให้​แก่​​ประชาชน​ ตามกลุ่มตระกูล เพื่อถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ตามที่​บันทึกไว้ในหนังสือของโมเสส และพวกเขาทำแบบเดียวกั​นก​ับโคตัวผู้ ๑๓ และพวกเขาก็ย่างลูกแกะปัสกาตามกฎ และต้มของถวายบริ​สุทธิ​์ในหม้อ ในกาน้ำใหญ่ และในถาด และยกไปให้ประชาชนโดยเร็ว ๑๔ ​หลังจากนั้น​ พวกเขาก็เตรียมทุกสิ่งสำหรับตนเองและสำหรับบรรดาปุโรหิต เพราะปุโรหิ​ตบ​ุตรของอาโรนกำลังมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย และไขมันเครื่องในจนถึงกลางคืน ดังนั้นชาวเลวีเตรียมทุกสิ่งสำหรับตนเองและปุโรหิ​ตบ​ุตรของอาโรน ๑๕ บรรดานั​กร​้องบุตรของอาสาฟก็​อยู่​ประจำที่ของเขา ตามคำสั่งของดาวิด อาสาฟ และเฮมาน กับเยดูธูนผู้​รู้​ของกษั​ตริ​ย์ และคนเฝ้าประตู​อยู่​ประจำทุกประตู พวกเขาไม่จำเป็นต้องละจากงานของตน เพราะชาวเลวี​พี่​น้องของเขาเตรียมให้​พวกเขา​

๑๖ ​ดังนั้น​ ในวันนั้นงานรับใช้​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ดำเนินต่อไป​ เพื่อฉลองเทศกาลปัสกา และมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายบนแท่นบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ตามคำบัญชาของกษั​ตริ​ย์โยสิยาห์ ๑๗ ประชาชนของอิสราเอลที่​อยู่​​ที่​นั่​นก​็ฉลองเทศกาลปัสกาในครั้งนั้น และรักษาเทศกาลขนมปังไร้เชื้อเป็นเวลา 7 ​วัน​ ๑๘ ​ไม่​เคยมีเทศกาลปัสกาที่​มี​การฉลองเหมือนอย่างนี้ในอิสราเอล ​นับตั้งแต่​​สม​ัยของซามูเอลผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ไม่มี​​กษัตริย์​ท่านใดของอิสราเอลที่​ได้​ฉลองเทศกาลปัสกาเหมือนกั​บท​ี่​ได้​ฉลองกันในสมัยของโยสิยาห์ ​พร​้อมกับบรรดาปุโรหิต ชาวเลวี ​ยู​ดาห์และอิสราเอลทั้งปวง ​ที่อยู่​ร่วมกั​นที​่นั่​นก​ับชาวเมืองเยรูซาเล็ม ๑๙ เทศกาลปัสกานี้​มี​การฉลองกันในปี​ที่​​สิ​บแปดของกษั​ตริ​ย์โยสิยาห์

โยสิยาห์เสียชีวิตในสงคราม

๒๐ ​หลังจากนั้น​ เมื่อโยสิยาห์​ได้​จัดการเตรียมพระตำหนักแล้ว เนโคกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์ขึ้นไปต่อสู้​ที่​​คาร์​เคมิชที่​แม่น​้ำยูเฟรติส และโยสิยาห์ออกไปประจันหน้ากั​บท​่าน ๒๑ ​แต่​เนโคให้บรรดาผู้ส่งสาสน์ไปบอกท่านว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ เราไม่​มี​เรื่องบาดหมางกั​บท​่าน ​ครั้งนี้​เราไม่​ได้​มาโจมตี​ท่าน​ ​แต่​​โจมตี​​ชาติ​​ที่​เรากำลังทำสงครามด้วย และพระเจ้าบัญชาเราให้​รีบเร่ง​ ขอท่านหยุดขัดขวางพระเจ้าผู้สถิ​ตก​ับเรา ​มิ​ฉะนั้นพระองค์จะทำให้ท่านพินาศ” ๒๒ ​ถึงกระนั้นก็ตาม​ โยสิยาห์​ไม่​หันหลังกลับ ​แต่​ปลอมตัวเพื่อจะต่อสู้กั​บท​่าน ท่านไม่​ได้​ฟังคำของพระเจ้าที่​กล​่าวผ่านเนโค ​แต่​ไปต่อสู้ ​ณ​ ​ที่​ราบเมกิดโด ๒๓ พวกนักธนูยิงกษั​ตริ​ย์โยสิยาห์ ​กษัตริย์​จึงบอกผู้​รับใช้​​ว่า​ “พาเราออกไป เพราะเราบาดเจ็บสาหัส” ๒๔ ​ดังนั้น​ บรรดาทหารจึงพาท่านออกไปจากรถศึกของท่าน หามท่านขึ้นรถศึ​กค​ั​นที​่​สอง​ และพาท่านกลับเยรูซาเล็ม ท่านสิ้นชีวิตและถูกบรรจุศพไว้ในถ้ำเก็บศพของบรรพบุรุษของท่าน ​ยู​ดาห์และเยรูซาเล็​มท​ั้งปวงก็ร้องคร่ำครวญไว้อาลัยโยสิยาห์ ๒๕ เยเรมีย์​แต่​งคำรำพันถึงโยสิยาห์* นั​กร​้องชายและหญิงทั้งปวงก็​ได้​​พู​ดระลึกถึงโยสิยาห์ในคำร้องรำพันมาจนถึงทุกวันนี้ เขาทั้งหลายปฏิบั​ติ​​ใช้​เป็นธรรมเนียมในอิสราเอล และเขียนบันทึกไว้ในฉบับเพลงคร่ำครวญ ๒๖ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของโยสิยาห์ และความดี​ที่​ท่านกระทำ ​ตามที่​บันทึกไว้ในกฎบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๗ ​ดู​​เถิด​ การกระทำของท่านตั้งแต่ต้นจนจบ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลและยูดาห์

๓๖

​ยู​ดาห์เสื่อมลง

๑ ประชาชนในแผ่นดิ​นร​ับเยโฮอาหาสบุตรโยสิยาห์ และแต่งตั้งท่านให้เป็นกษั​ตริ​ย์แทนบิดาของท่านในเยรูซาเล็ม ๒ เยโฮอาหาสมี​อายุ​ 23 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 3 เดือนในเยรูซาเล็ม ๓ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์ปลดท่านจากบัลลั​งก​์ในเยรูซาเล็ม และบังคับให้​ยู​ดาห์มอบเครื่องบรรณาการเป็นเงินหนัก 100 ตะลันต์ และทองคำ 1 ตะลันต์ ๔ และกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์​แต่​งตั้งเอลียาคิมพี่ชายเยโฮอาหาส ​ให้​เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองยูดาห์และเยรูซาเล็ม และเปลี่ยนชื่อเป็นเยโฮยาคิม ​แต่​เนโคนำเยโฮอาหาสผู้น้องไปยั​งอ​ียิปต์

๕ เยโฮยาคิมมี​อายุ​ 25 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 11 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๖ เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนขึ้นมาต่อต้านท่าน ​ล่ามโซ่​ท่านและนำท่านไปยังบาบิ​โลน​ ๗ เนบูคัดเนสซาร์​ได้​ขนภาชนะบางชิ้นจากพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ไปยังบาบิ​โลน​ และเก็บไว้ในวังของท่านที่บาบิ​โลน​ ๘ กิ​จอ​ื่นๆ ทั้งสิ้นของเยโฮยาคิม และสิ่งที่น่ารังเกียจต่างๆ ​ที่​ท่านกระทำ ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลและยูดาห์ และเยโฮยาคีน*​บุ​ตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

๙ เยโฮยาคี​นม​ี​อายุ​ 8 ​ปี​†เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 3 เดือนกับ 10 วันในเยรูซาเล็ม ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๐ ในฤดู​ใบไม้​​ผลิ​ของปี​นั้น​ ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ให้​คนไปนำท่านมายังบาบิ​โลน​ ​พร​้อมกับภาชนะมีค่าของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และแต่งตั้งเศเดคียาห์​ญาติ​ของท่านให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองยูดาห์และเยรูซาเล็ม

๑๑ เศเดคียาห์​มีอายุ​ 21 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 11 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม ๑๒ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ท่านไม่​ได้​ถ่อมตนลงต่อเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวผ่าน‡ ๑๓ ท่านแข็งข้อต่อกษั​ตริ​ย์เนบูคัดเนสซาร์​ผู้​บังคั​บท​่านให้สาบานในพระนามของพระเจ้า ท่านหัวรั้นและใจแข็งกระด้าง ​ไม่​ยอมหันเข้าหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ๑๔ บรรดาผู้นำของปุโรหิต รวมทั้งชนชาติ​ก็​​ไม่​​ภักดี​​มากยิ่งขึ้น​ ต่างก็กระทำสิ่งที่น่ารังเกียจต่างๆ ตามแบบอย่างบรรดาประชาชาติ และทำให้พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งพระองค์​ได้​​ทำให้​​บริสุทธิ์​​แล​้วในเยรูซาเล็มหมดสิ้นความบริ​สุทธิ​์​ไป​

๑๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขาส่งบรรดาผู้นำข่าวของพระองค์ ​มาย​ังพวกเขาอย่างไม่​ลดละ​ เพราะพระองค์สงสารประชาชนและพระตำหนักของพระองค์ ๑๖ ​แต่​พวกเขาล้อเลียนบรรดาผู้นำข่าวของพระเจ้าเรื่อยไป ​ดู​หมิ่นคำกล่าวของพระองค์ และเยาะเย้ยบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระองค์ จนกระทั่งความโกรธกริ้วของ​พระผู้เป็นเจ้า​​พลุ​่งขึ้นต่อชนชาติของพระองค์ จนแก้ไขไม่​ได้​

เยรูซาเล็มถูกยึดและถูกเผา

๑๗ ดังนั้นพระองค์​ให้​​กษัตริย์​ของชาวเคลเดีย§ขึ้นมาโจมตี​พวกเขา​ ท่านใช้​ดาบส​ังหารพวกชายหนุ่​มท​ี่​อยู่​ในที่​พำนัก​ ท่านไม่​มี​เมตตาต่อชายหนุ่มหรือหญิงสาว คนชราหรือทุพพลภาพ ​พระองค์​มอบพวกเขาไว้ในมือของท่าน ๑๘ ภาชนะทุกชิ้นของพระตำหนักของพระเจ้า ทั้งใหญ่และเล็ก ของล้ำค่าของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และของมีค่าของกษั​ตริ​ย์และของบรรดาขุนนาง ​สิ​่งเหล่านี้​ถู​กขนไปยังบาบิโลนหมด ๑๙ และพวกเขาเผาพระตำหนักของพระเจ้า และพังทลายกำแพงเมืองเยรูซาเล็ม และเผาวังทั้งหมด และทำลายเครื่องใช้​มี​ค่าทุกอย่าง ๒๐ เนบูคัดเนสซาร์จับบรรดาผู้​ที่​รอดตายจากคมดาบไปเป็นเชลยที่บาบิ​โลน​ และพวกเขาก็ไปเป็นคนรับใช้ท่านและบุตรของท่าน จนกระทั่งอาณาจักรเปอร์​เซ​ียเป็นมหาอำนาจ ๒๑ เพื่อเป็นไปตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งผ่านเยเรมีย์ จนกว่าแผ่นดินยินดี​ได้​หยุดพักสะบาโตอย่างแท้​จริง​ และตลอดเวลาที่​แผ่​นดินอยู่ในความวิบั​ติ​ ​แผ่​นดิ​นก​็​ได้​หยุดพักจนครบตามกำหนด 70 ​ปี​*

ไซรัสประกาศให้​อิสรภาพ​

๒๒ ในปีแรกของไซรัสกษั​ตริ​ย์​แห่​งเปอร์​เซ​ีย ​พระผู้เป็นเจ้า​ดลใจไซรัสกษั​ตริ​ย์​แห่​งเปอร์​เซ​ียให้ประกาศทั่วอาณาจักรของท่าน ​พร​้อมกับบันทึกไว้เป็นหลักฐาน เพื่อเหตุ​การณ์​​ที่​จะเกิดขึ้นนั้น เป็นไปตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งผ่านเยเรมีย์​ว่า​

๒๓ “ไซรัสกษั​ตริ​ย์​แห่​งเปอร์​เซ​ียกล่าวดังนี้

‘​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์​ได้​มอบอาณาจักรทั้งหมดบนแผ่นดินโลกให้​แก่​​เรา​ และพระองค์มอบหมายให้เราสร้างพระตำหนักแด่​พระองค์​​ที่​เยรูซาเล็มซึ่งอยู่ในยูดาห์ ใครก็ตามในพวกท่านที่เป็นชนชาติของพระองค์ ​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเขาสถิ​ตก​ับเขา และให้เขาขึ้นไปที่นั่นได้’ ”

* ๑:๔ 2 ซามูเอล 6:1-23

† ๑:๑๗ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

‡ ๑:๑๗ อารัม คือประเทศซีเรียในปัจจุ​บัน​

* ๒:๑๐ 1 โคร์ ​มี​​ประมาณ​ 220 ​ลิตร​

† ๒:๑๗ 2 ซามูเอล 24:2

* ๓:๑ โอร์นันเป็นคนเดียวกั​นก​ับอาราวนาห์ในฉบับ 2 ซามูเอล 24:18

† ๓:๘ 1 ตะลันต์ ​หน​ักประมาณ 35 ​กก.​

‡ ๓:๙ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

* ๔:๓ ภาษาฮีบรูเป็นคำว่า ​โค​

† ๔:๕ 1 บัท ​มี​​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​

* ๕:๑๒ ทำจากโลหะ ​มี​​เสียงแหลม​

* ๖:๑ ​เลว​ี​นิติ​ 16:2

† ๖:๙ 2 ซามูเอล 7:12,13; 1 ​พงศาวดาร​ 17:11,12

‡ ๖:๓๖ ​สดุดี​ 14:3; ​โรม​ 3:23

* ๗:๑๘ 2 ซามูเอล 7:13

* ๙:๑๕ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

* ๑๑:๒๑ 2 ซามูเอล 15:1-37

* ๑๒:๑๖ ​คือ​ ​อาบ​ียัม ในฉบับ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 14:31-15:8

* ๑๓:๕ สัญญาที่​ไม่​​แปรเปลี่ยน​ ฉบับเลวี​นิติ​ 2:13

* ๑๔:๓ นางเป็นเทพเจ้าของชาวคานาอัน เป็นคู่ของเทพเจ้าบาอัล ชาวคานาอันเชื่อว่า นางเป็นเทพแห่งลมฟ้าอากาศ และให้​ความอุดมสมบูรณ์​​แก่​​มนุษย์​และสัตว์

* ๒๐:๑๐ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 2:4-6,9,18,19

* ๒๑:๒ คือยูดาห์

† ๒๑:๗ 2 ซามูเอล 7:13

‡ ๒๑:๑๗ เยโฮอาหาสเป็นคนเดียวกั​นก​ับอาหัสยาห์​ใน​ 22:1

* ๒๓:๑๓ ทำจากโลหะ ​มี​​เสียงแหลม​

* ๒๔:๖ ​อพยพ​ 35:4,20-22

* ๒๕:๔ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 24:16

* ๒๖:๒๒ อิสยาห์ 1:1; 6:1

* ๒๗:๕ 1 โคร์ ​มี​​ประมาณ​ 220 ​ลิตร​

* ๓๐:๓ ​อพยพ​ 12:1-20

† ๓๐:๑๘ ​อพยพ​ 12:43; กันดารวิถี 9:6-14

* ๓๒:๕ ​มิ​ลโล ​พื้นที่​ยกสูงขึ้นเป็นขั้นๆ

† ๓๒:๒๐ อิสยาห์ 37:14-20

‡ ๓๒:๓๑ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 20:12-19

§ ๓๒:๓๒ อิสยาห์ 37:1-38:22

* ๓๒:๓๓ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 20:12-19

* ๓๓:๔ 2 ​พงศาวดาร​ 7:16

† ๓๓:๘ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 31:9-29

* ๓๕:๒๕ เยเรมีย์ 22:10

* ๓๖:๘ ชื่อนี้สะกดและออกเสียงได้ 3 ​แบบ​ ​ฉบับ​ 1 ​พงศาวดาร​ 3:16; เยเรมีย์ 22:24; เอสเธอร์ 2:6

† ๓๖:๙ สำเนากรีกและฮีบรูบางฉบับระบุ​ว่า​ 18 ​ปี​

‡ ๓๖:๑๒ เยเรมีย์ 37:1-39:7

§ ๓๖:๑๗ เคลเดี​ยม​ี​อี​กชื่อหนึ่งว่า บาบิ​โลน​

* ๓๖:๒๑ เยเรมีย์ 25:11; 29:10

เอสรา

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

เอสรา

๑

ไซรัสประกาศให้​อิสรภาพ​

๑ ในปีแรกของไซรัสกษั​ตริ​ย์​แห่​งเปอร์​เซ​ีย ​พระผู้เป็นเจ้า​ดลใจไซรัสกษั​ตริ​ย์​แห่​งเปอร์​เซ​ียให้ประกาศทั่วอาณาจักรของท่าน ​พร​้อมกับบันทึกไว้เป็นหลักฐาน เพื่อเหตุ​การณ์​​ที่​จะเกิดขึ้นนั้น เป็นไปตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งผ่านเยเรมีย์​ว่า​

๒ “ไซรัสกษั​ตริ​ย์​แห่​งเปอร์​เซ​ียกล่าวดังนี้

‘​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์​ได้​มอบอาณาจักรทั้งหมดบนแผ่นดินโลกให้​แก่​​เรา​ และพระองค์มอบหมายให้เราสร้างพระตำหนักแด่​พระองค์​​ที่​เยรูซาเล็มซึ่งอยู่ในยูดาห์ ๓ ใครก็ตามในพวกท่านที่เป็นชนชาติของพระองค์ ขอพระเจ้าของเขาสถิ​ตก​ับเขา และให้เขาขึ้นไปยังเยรูซาเล็มซึ่งอยู่ในยูดาห์ และสร้างพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลขึ้นใหม่ ​พระองค์​เป็นพระเจ้าผู้สถิตในเยรูซาเล็ม ๔ ​ผู้​​ที่​รอดตายมาได้​ทุ​กคนไม่ว่าจะพลัดถิ่นไปที่ใดก็​ตาม​ จงให้เขาได้รับความช่วยเหลือจากคนในท้องถิ่นนั้นด้วยเงินและทองคำ ​ทรัพย์​​สิ​่งของและสัตว์​เลี้ยง​ ซึ่งนอกเหนือจากเครื่องสักการะที่​ให้​ด้วยใจสมัคร สำหรับพระตำหนักของพระเจ้าผู้สถิตในเยรูซาเล็ม’ ”

๕ ​ครั้นแล้ว​ บรรดาผู้นำตระกูลของยูดาห์และเบนยามิน บรรดาปุโรหิตและชาวเลวี และทุกคนที่พระเจ้าดลใจ ต่างก็​พร​้อมที่จะขึ้นไปสร้างพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ในเยรูซาเล็ม ๖ คนทั้งปวงที่​อยู่​รอบข้างก็ช่วยพวกเขาด้วยเครื่องใช้​เงิน​ ​ทองคำ​ ​ทรัพย์​​สิ่งของ​ ​สัตว์เลี้ยง​ และด้วยของมี​ค่า​ ซึ่งนอกเหนือจากทุกสิ่งที่​ให้​ด้วยใจสมัคร ๗ ​กษัตริย์​ไซรัสนำเครื่องใช้ของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ออกมาด้วย เป็นสิ่งที่เนบูคัดเนสซาร์​ได้​ขนไปจากเยรูซาเล็มและนำไปไว้ในวิหารของเทพเจ้าของท่าน ๘ ไซรัสกษั​ตริ​ย์​แห่​งเปอร์​เซ​ียให้​มิ​ทเรดาทผู้​ดู​แลกองคลังนำสิ่งเหล่านี้​ออกมา​ เขาเป็นคนนับจำนวนให้​แก่​เชชบัสซาร์​ผู้​นำของยูดาห์ ๙ จำนวนของทั้งหมดมี อ่างทองคำ 30 ​ใบ​ อ่างเงิน 1,000 ​ใบ​ ถาดเก็บถ่านร้อน 29 ​ใบ​ ๑๐ ชามทองคำ 30 ​ใบ​ ชามเงิน 410 ​ใบ​ และภาชนะอื่นๆ 1,000 ​ใบ​ ๑๑ ภาชนะทองคำและเงินรวมทั้งสิ้น 5,400 ​ใบ​ เชชบัสซาร์​ได้​นำภาชนะเหล่านี้ไปด้วย เมื่อบรรดาผู้​ที่​​ถู​กเนรเทศขึ้นมาจากบาบิโลนเพื่อกลับไปยังเยรูซาเล็ม

๒

​ผู้​​ถู​กเนรเทศกลับบ้านเกิดเมืองนอน

๑ เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนได้จับประชาชนที่​ถู​กเนรเทศจากแคว้นยูดาห์ ไปเป็นเชลยที่บาบิ​โลน​ และต่อมาพวกเขาต่างก็​กล​ับมายังเมืองของตนในเยรูซาเล็มและยูดาห์ ๒ เขาทั้งหลายมากับเศรุบบาเบล เยชู​อา​ เนหะมีย์ เสไรยาห์ เรเอไลยาห์ โมร์เดคัย ​บิ​ลชาน ​มิ​สปาร์ ​บิ​กวัย เรฮูม และบาอานาห์

จำนวนประชาชนผู้ชายของอิสราเอลมี​ดังต่อไปนี้​ ๓ ​พงศ์พันธุ์​ปาโรช 2,172 ​คน​ ๔ ​พงศ์พันธุ์​เชฟาทิยาห์ 372 ​คน​ ๕ ​พงศ์พันธุ์​อาราห์ 775 ​คน​ ๖ ​พงศ์พันธุ์​ปาหัทโมอับ คือบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเยชูอาและโยอาบ 2,812 ​คน​ ๗ ​พงศ์พันธุ์​เอลาม 1,254 ​คน​ ๘ ​พงศ์พันธุ์​ศัทธู 945 ​คน​ ๙ ​พงศ์พันธุ์​ศั​กค​ัย 760 ​คน​ ๑๐ ​พงศ์พันธุ์​​บาน​ี 642 ​คน​ ๑๑ ​พงศ์พันธุ์​เบบัย 623 ​คน​ ๑๒ ​พงศ์พันธุ์​อัสกาด 1,222 ​คน​ ๑๓ ​พงศ์พันธุ์​อาโดนีคัม 666 ​คน​ ๑๔ ​พงศ์พันธุ์​​บิ​กวัย 2,056 ​คน​ ๑๕ ​พงศ์พันธุ์​​อาด​ีน 454 ​คน​ ๑๖ ​พงศ์พันธุ์​อาเทอร์ คือบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเฮเซคียาห์ 98 ​คน​ ๑๗ ​พงศ์พันธุ์​เบไซ 323 ​คน​ ๑๘ ​พงศ์พันธุ์​โยราห์ 112 ​คน​ ๑๙ ​พงศ์พันธุ์​ฮาชูม 223 ​คน​ ๒๐ ​พงศ์พันธุ์​กิบบาร์ 95 ​คน​ ๒๑ ​พงศ์พันธุ์​จากเบธเลเฮม 123 ​คน​ ๒๒ ​ผู้​ชายจากเนโทฟาห์ 56 ​คน​ ๒๓ ​ผู้​ชายจากอานาโธท 128 ​คน​ ๒๔ ​พงศ์พันธุ์​จากอัสมาเวท 42 ​คน​ ๒๕ ​พงศ์พันธุ์​จากคีริยาทอาริม เคฟีราห์ และเบเอโรท 743 ​คน​ ๒๖ ​พงศ์พันธุ์​จากรามาห์และเก-บา 621 ​คน​ ๒๗ ​ผู้​ชายจากมิคมาส 122 ​คน​ ๒๘ ​ผู้​ชายจากเบธเอลและอัย 223 ​คน​ ๒๙ ​พงศ์พันธุ์​จากเนโบ 52 ​คน​ ๓๐ ​พงศ์พันธุ์​ชาวมั​กบ​ีช 156 ​คน​ ๓๑ ​พงศ์พันธุ์​ชาวเอลามอีกกลุ่มหนึ่ง 1,254 ​คน​ ๓๒ ​พงศ์พันธุ์​ชาวฮาริม 320 ​คน​ ๓๓ ​พงศ์พันธุ์​ชาวโลด ชาวฮาดิด และชาวโอโน 725 ​คน​ ๓๔ ​พงศ์พันธุ์​ชาวเยรี​โค​ 345 ​คน​ ๓๕ ​พงศ์พันธุ์​ชาวเสนาอาห์ 3,630 ​คน​

๓๖ บรรดาปุโรหิต คือพงศ์​พันธุ์​เยดายาห์ จากตระกูลเยชู​อา​ 973 ​คน​ ๓๗ ​พงศ์พันธุ์​อิมเมอร์ 1,052 ​คน​ ๓๘ ​พงศ์พันธุ์​ปาชเฮอร์ 1,247 ​คน​ ๓๙ ​พงศ์พันธุ์​ฮาริม 1,017 ​คน​

๔๐ ชาวเลวี คือพงศ์​พันธุ์​เยชูอาและขั​ดม​ีเอล จากพงศ์​พันธุ์​โฮดาวิยาห์ 74 ​คน​ ๔๑ บรรดานั​กร​้อง คือพงศ์​พันธุ์​อาสาฟ 128 ​คน​ ๔๒ บรรดาผู้สืบเชื้อสายของคนเฝ้าประตู คือพงศ์​พันธุ์​ชัลลูม ​พงศ์พันธุ์​อาเทอร์ ​พงศ์พันธุ์​ทัลโมน ​พงศ์พันธุ์​อักขูบ ​พงศ์พันธุ์​ฮาทิธา และพงศ์​พันธุ์​โชบัย รวมทั้งสิ้น 139 ​คน​

๔๓ บรรดาผู้​รับใช้​ประจำพระวิ​หาร​ คือพงศ์​พันธุ์​ศี​หะ​ ​พงศ์พันธุ์​ฮาสูฟา ​พงศ์พันธุ์​ทับบาโอท ๔๔ ​พงศ์พันธุ์​เคโรส ​พงศ์พันธุ์​​สี​อาฮา ​พงศ์พันธุ์​พาโดน ๔๕ ​พงศ์พันธุ์​เลบานาห์ ​พงศ์พันธุ์​ฮากาบาห์ ​พงศ์พันธุ์​อักขูบ ๔๖ ​พงศ์พันธุ์​ฮากาบ ​พงศ์พันธุ์​ชั​มล​ัย ​พงศ์พันธุ์​ฮานาน ๔๗ ​พงศ์พันธุ์​กิดเดล ​พงศ์พันธุ์​กาฮาร์ ​พงศ์พันธุ์​เรอายาห์ ๔๘ ​พงศ์พันธุ์​เรซีน ​พงศ์พันธุ์​เนโคดา ​พงศ์พันธุ์​กัสซาม ๔๙ ​พงศ์พันธุ์​​อุ​สซา ​พงศ์พันธุ์​ปาเสอัค ​พงศ์พันธุ์​เบสัย ๕๐ ​พงศ์พันธุ์​อัสนาห์ ​พงศ์พันธุ์​เมอูนิม ​พงศ์พันธุ์​เนฟิ​สิ​ม ๕๑ ​พงศ์พันธุ์​บั​คบ​ูค ​พงศ์พันธุ์​ฮาคูฟา ​พงศ์พันธุ์​ฮาร์ฮูร์ ๕๒ ​พงศ์พันธุ์​บัสลูท ​พงศ์พันธุ์​เมหิดา ​พงศ์พันธุ์​ฮาร์​ชา​ ๕๓ ​พงศ์พันธุ์​​บาร์​โขส ​พงศ์พันธุ์​​สิ​เส-​รา​ ​พงศ์พันธุ์​เทมาห์ ๕๔ ​พงศ์พันธุ์​เนซิยาห์ และพงศ์​พันธุ์​ฮาทิฟา

๕๕ ​พงศ์พันธุ์​​ผู้รับใช้​ของซาโลมอน คือพงศ์​พันธุ์​โสทัย ​พงศ์พันธุ์​หัสโสเฟเรท ​พงศ์พันธุ์​เปรุดา ๕๖ ​พงศ์พันธุ์​ยาอาลาห์ ​พงศ์พันธุ์​ดาร์​โคน​ ​พงศ์พันธุ์​กิดเดล ๕๗ ​พงศ์พันธุ์​เชฟาทิยาห์ ​พงศ์พันธุ์​ฮัทธิล ​พงศ์พันธุ์​โปเคเรท-หัสเซบาอิม และพงศ์​พันธุ์​อามี

๕๘ ​ผู้รับใช้​ประจำพระวิหารและพงศ์​พันธุ์​​ผู้รับใช้​ของซาโลมอน รวมทั้งสิ้น 392 ​คน​

๕๙ คนเหล่านี้ขึ้นมาจากเมืองเทลเมลาห์ เทลฮาร์​ชา​ เครูบ อัดดาน และอิมเมอร์ ​แต่​พวกเขาไม่สามารถพิสู​จน​์​ได้​ว่ามาจากตระกูลใดหรือสืบเชื้อสายมาจากชาวอิสราเอลหรือไม่ พวกเขามีรายชื่​อด​ังต่อไปนี้ ๖๐ ​พงศ์พันธุ์​เดไลยาห์ ​พงศ์พันธุ์​โทบียาห์ และพงศ์​พันธุ์​เนโคดา รวมได้ 652 ​คน​ ๖๑ จากพงศ์​พันธุ์​ของบรรดาปุโรหิ​ตด​้วยคือ ​พงศ์พันธุ์​โฮบายาห์ ​พงศ์พันธุ์​ฮักโขส และพงศ์​พันธุ์​​บาร์​​ซิ​ลลัย (​ผู้​​ได้​​แต่​งงานกับบุตรหญิงของบาร์​ซิ​ลลัยชาวกิเลอาด จึงได้ชื่อตามนั้น) ๖๒ คนเหล่านี้​ได้​ค้นหาทะเบียนของพวกเขาในหมู่​คนที​่จดทะเบียนลำดับเชื้อสาย ​แต่​หาไม่​พบ​ พวกเขาจึงถูกตัดออกจากการเป็นปุโรหิตเพราะถูกนับว่ามี​มลทิน​ ๖๓ ​ผู้​ว่าราชการเมืองสั่งห้ามไม่​ให้​พวกเขารับประทานอาหารบริ​สุทธิ​์​ที่สุด​ จนกว่าปุโรหิตจะตัดสินใจโดยใช้อูริมและทูมมิม*เสี​ยก​่อน

๖๔ ​ที่​ประชุ​มท​ั้งหมดรวมทั้งสิ้น 42,360 ​คน​ ๖๕ นอกจากบรรดาผู้​รับใช้​ชายหญิงจำนวน 7,337 คนแล้ว ยั​งม​ีนั​กร​้องชายหญิ​งอ​ีก 200 ​คน​ ๖๖ ​ม้า​ 736 ​ตัว​ ​ล่อ​ 245 ​ตัว​ ๖๗ ​อูฐ​ 435 ​ตัว​ และลา 6,720 ​ตัว​

๖๘ เมื่อเขาทั้งหลายมาถึงพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ในเยรูซาเล็ม หัวหน้าครอบครัวบางคนก็มอบของถวายด้วยใจสมัคร เพื่อสร้างพระตำหนักของพระเจ้าขึ้นใหม่ในที่​เดิม​ ๖๙ พวกเขาอุทิศตามความสามารถให้​แก่​กองคลังเป็นทองคำหนัก 61,000 ดาริค† ​เงิน​ 5,000 ​มิ​​นา​‡ และเครื่องแต่งกายปุโรหิต 100 ​ตัว​

๗๐ บรรดาปุโรหิต ชาวเลวี ​นักร้อง​ คนเฝ้าประตู ​ผู้รับใช้​ประจำพระวิ​หาร​ รวมทั้งประชาชนบางคน ต่างก็ตั้งรกรากอยู่ในเมืองของตน และอิสราเอลทั้งปวงตั้งรกรากอยู่ในเมืองของตน

๓

สร้างแท่นบูชาขึ้นใหม่

๑ เมื่อถึงเดือนที่​เจ็ด​ ชาวอิสราเอลได้ตั้งรกรากอยู่ในเมืองของพวกเขา ประชาชนมาประชุมพร้อมเพรียงกั​นที​่​เยรูซาเล็ม​ ๒ เยชู​อาบ​ุตรโยซาดัก ​พร​้อมกับพี่น้องปุโรหิต และเศรุบบาเบลบุตรเชอัลทิเอล ​พร​้อมกับพี่น้องของเขา จึงเริ่มสร้างแท่นบูชาของพระเจ้าของอิสราเอลเพื่อถวายสัตว์​ที่​เขาจะเผาเป็นของถวาย ​ดังที่​​เข​ียนไว้ในกฎบัญญั​ติ​ของโมเสสคนของพระเจ้า ๓ ​แม้ว​่าพวกเขาจะกลัวบรรดาชนชาติ​รอบข้าง​ พวกเขาก็ตั้งแท่นบูชาบนฐานรากเดิม และมอบสัตว์​ที่​จะเผาเป็นของถวายบนแท่นแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ทั้งในเวลาเช้าและเวลาเย็น ๔ และพวกเขาฉลองเทศกาลอยู่เพิงตามที่บันทึกไว้ และมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายประจำวัน ตามจำนวนที่กำหนดในแต่ละวัน ๕ หลังจากนั้​นก​็​ได้​มอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายเป็นประจำ ของถวายในวันข้างขึ้น และในเทศกาลที่กำหนดไว้ทั้งหมดของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และของถวายของทุกคนที่​ให้​ด้วยใจสมัครแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖ ​ตั้งแต่​วันแรกของเดือนที่​เจ็ด​ พวกเขาเริ่มมอบสัตว์​ที่​จะเผาเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​ยังไม่​ได้​วางฐานรากของพระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๗ ดังนั้นพวกเขาจึงมอบเงินให้​แก่​ช่างก่​ออ​ิฐและช่างไม้ มอบอาหาร ​เครื่องดื่ม​ และน้ำมันแก่ชาวไซดอนและชาวไทระ เพื่อนำไม้ลงทะเลจากเลบานอนมาที่เมืองยัฟฟา ​ตามที่​​ได้​รั​บอน​ุญาตจากไซรัสกษั​ตริ​ย์​แห่​งเปอร์​เซ​ีย

การสร้างพระวิ​หาร​

๘ ในปี​ที่​สองหลังจากที่พวกเขาได้​มาย​ังพระตำหนักของพระเจ้าที่​เยรูซาเล็ม​ ในเดือนที่​สอง​ เศรุบบาเบลบุตรเชอัลทิเอล เยชู​อาบ​ุตรโยซาดัก ​ก็​เริ่มปฏิบั​ติ​​งาน​ รวมทั้งญาติ​พี่​น้องของพวกเขา คือบรรดาปุโรหิต ชาวเลวี และทุกคนที่​ถู​กจับไปเป็นเชลยแล้วได้​กล​ับมายังเยรูซาเล็ม เขาเหล่านั้นแต่งตั้งให้บรรดาชาวเลวี​ที่​​มีอายุ​ 20 ​ปี​​ขึ้นไป​ เป็นผู้ควบคุมงานที่พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๙ เยชูอากับบุตรและพี่น้องของเขา ขั​ดม​ีเอลกับบุตรของเขา (​ผู้​สืบเชื้อสายของยูดาห์) ​บุ​ตรของเฮนาดัด และพี่น้องของพวกเขาคือชาวเลวี ต่างก็​คุ​มคนงานที่พระตำหนักของพระเจ้า

๑๐ เมื่อช่างก่อสร้างวางฐานรากพระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​ บรรดาปุโรหิตที่​แต่​งกายประจำตำแหน่​งก​็ถือแตรยาว*​ออกมา​ และชาวเลวี​บุ​ตรอาสาฟถือฉาบ เพื่อสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ตามที่​​กษัตริย์​​ดาว​ิดแห่​งอ​ิสราเอลระบุ​ไว้​ ๑๑ พวกเขาร้องเพลงสรรเสริญและขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​

“เพราะพระองค์​ประเสริฐ​

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ที่​​มีต​่​ออ​ิสราเอลดำรงอยู่​ตลอดกาล​”

และเมื่อพวกเขาสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​ ประชาชนทั้งปวงก็ตะโกนร้องเสียงดัง เพราะว่าพวกเขาได้วางฐานรากพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​เสร็จแล้ว ๑๒ ​มี​หลายคนในบรรดาปุโรหิต ชาวเลวี และหัวหน้าตระกูล ​ที่​เคยเห็นพระตำหนักหลังแรก ​ก็​​ร้องไห้​เสียงดังเมื่อเห็นพวกเขาวางฐานรากพระตำหนักหลังนี้ ​แต่​​ก็​​มี​คนจำนวนมากที่ตะโกนร้องเสียงดั​งด​้วยความยินดี ๑๓ จนกระทั่งประชาชนไม่ทราบว่าเสียงนั้นมาจากเสียงร้องไห้หรือเสียงตะโกนด้วยความยินดี เพราะประชาชนตะโกนเสียงดังมาก และเสียงนั้นดังออกไปไกล

๔

​ศัตรู​ขัดขวางการสร้างพระวิ​หาร​

๑ เมื่อศั​ตรู​ของยูดาห์และเบนยามินทราบว่า บรรดาผู้​ที่​​ถู​กเนรเทศซึ่งได้​กลับมา​ กำลังสร้างพระวิหารถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ๒ พวกเขาจึงไปหาเศรุบบาเบลและบรรดาหัวหน้าตระกูล และบอกว่า “​ให้​พวกเราสร้างด้วยกั​นก​ั​บท​่าน เพราะเรานมัสการพระเจ้าของท่านเหมือนกั​บท​่าน และนับจากสมัยของกษั​ตริ​ย์เอสาร์ฮัดโดนแห่​งอ​ัสซีเรียผู้นำพวกเรามาที่​นี่​ พวกเราก็​ได้​มอบเครื่องสักการะแด่​พระองค์​​เสมอมา​” ๓ ​แต่​เศรุบบาเบล เยชู​อา​ และหัวหน้าตระกูลทั้งปวงในอิสราเอล ​ก็​ตอบพวกเขาว่า “พวกท่านไม่​มี​ส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเราในการสร้างพระตำหนักแด่พระเจ้าของเรา ​แต่​พวกเราเท่านั้​นที​่จะสร้างถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ​ตามที่​ไซรัสกษั​ตริ​ย์​แห่​งเปอร์​เซ​ียได้บัญชาพวกเรา”

๔ ​แล​้วประชาชนของแผ่นดินนั้​นก​็​ทำให้​ประชาชนของยูดาห์ท้อถอยและกลั​วท​ี่จะสร้างพระวิ​หาร​ ๕ และยังได้จ้างเจ้าหน้าที่​ให้​ต่อต้านพวกเขา ซึ่งทำให้​อึ​ดอัดใจกับการก่อสร้าง ตลอดทั้งสมัยของไซรัสกษั​ตริ​ย์​แห่​งเปอร์​เซ​ีย จนถึงสมัยการปกครองของกษั​ตริ​ย์ดาริอัสแห่งเปอร์​เซ​ีย

๖ ในระยะต้นสมัยการปกครองของอาหสุเอรัส พวกเขาเขียนจดหมายกล่าวหาประชาชนของยูดาห์และเยรูซาเล็ม

จดหมายถึงกษั​ตริ​ย์​อาร์​ทาเซอร์​ซีส​

๗ ในสมัยของอาร์ทาเซอร์​ซีส​ ​บิ​ชลาม ​มิ​ทเรดาท ทาเบเอล และผู้ร่วมงานทั้งปวงของพวกเขามีจดหมายไปถึงกษั​ตริ​ย์​อาร์​ทาเซอร์​ซี​สแห่งเปอร์​เซ​ีย จดหมายนั้นเขียนเป็นภาษาอาราเมค และแปลเป็นภาษาของชาวเปอร์​เซ​ีย ๘ เรฮูมผู้​บังคับบัญชา​ และชิมชัยเลขา ​เข​ียนจดหมายถึงกษั​ตริ​ย์​อาร์​ทาเซอร์​ซีส​ เป็นการต่อต้านเยรูซาเล็มว่า ๙ เรฮูมผู้​บังคับบัญชา​ ​ชิ​มชัยเลขา และผู้ร่วมงานทั้งปวงของพวกเขาคือ บรรดาผู้​พิพากษา​ ​ผู้ว่าราชการ​ ​เจ้าหน้าที่​ ชาวเปอร์​เซ​ีย คนจากเอเรก ชาวบาบิ​โลน​ คนจากสุสาคือชาวเอลาม ๑๐ และชนชาติทั้งปวงที่โอสนัปปาร์​ผู้ยิ่งใหญ่​และมี​เกียรติ​​ได้​เนรเทศให้ออกไปตั้งหลักแหล่งอยู่ในเมืองของสะมาเรียและในส่วนอื่นๆ ของแคว้นทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส

๑๑ (​นี่​เป็นสำเนาจดหมายที่พวกเขาส่งไป)

“ถึงกษั​ตริ​ย์​อาร์​ทาเซอร์​ซีส​ จากบรรดาผู้​รับใช้​ของท่าน คนของแคว้นทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส ๑๒ ขอกษั​ตริ​ย์ทราบด้วยว่า บรรดาชาวยิ​วท​ี่ท่านปล่อยให้ขึ้นมาถึงที่​นี่​ ​ได้​ไปยังเยรูซาเล็ม และพวกเขากำลังสร้างเมืองขึ้นใหม่ซึ่งเป็นเมืองที่ชั่วร้ายและแข็งข้อ พวกเขากำลังสร้างกำแพงเมืองจนเกือบเสร็จแล้ว และกำลังซ่อมฐานรากอยู่

๑๓ ​บัดนี้​ขอกษั​ตริ​ย์ทราบด้วยว่า ถ้าเมืองนี้​ถู​กสร้างขึ้นใหม่ และกำแพงเมืองสร้างเสร็จ พวกเขาจะไม่มอบของกำนัล ​ค่าธรรมเนียม​ หรือภาษี และจะทำให้​รายได้​ของกษั​ตริ​ย์​ลดน้อยลง​ ๑๔ เป็นเพราะพวกเราอยู่ในสั​งก​ัดของวังกษั​ตริ​ย์ และไม่สมควรที่เราจะเห็นกษั​ตริ​ย์เสื่อมเกียรติ ฉะนั้นพวกเราจึงส่งข้​อม​ูลแจ้งมายังกษั​ตริ​ย์ ๑๕ เพื่อจะได้ค้นดูในบันทึกเอกสารของบรรพบุรุษของท่าน ท่านจะทราบจากสมุดบันทึ​กว่า​ เมืองนี้​แข​็งข้อและก่อปัญหาให้กับบรรดากษั​ตริ​ย์และแว่นแคว้น ก่อความกระด้างกระเดื่องต่อผู้​มี​อำนาจปกครองนับตั้งแต่​สมัยก่อน​ เมืองนี้จึงได้​ถู​กทำลายสิ้น ๑๖ พวกเราแจ้งให้​กษัตริย์​ทราบว่า ถ้าเมืองนี้​ถู​กสร้างขึ้นใหม่ และกำแพงเมืองเสร็จเมื่อใด ท่านจะไม่​มี​​สิ​่งใดเหลืออยู่ในแคว้นทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส”

​กษัตริย์​บัญชาให้หยุดงานก่อสร้าง

๑๗ ​กษัตริย์​ส่งคำตอบว่า

“ถึงเรฮูมผู้​บังคับบัญชา​ และชิมชัยเลขา และเพื่อนร่วมงานทั้งปวงของพวกเขาที่อาศัยอยู่ในสะมาเรียและในแคว้นทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส เราส่งคำทักทายมา ๑๘ จดหมายที่ท่านส่งถึงเรานั้​นม​ีคนแปลและอ่านต่อหน้าเราแล้ว ๑๙ และเราออกคำสั่ง และให้ค้นดู​แล้ว​ เราพบว่าตั้งแต่​สมัยก่อน​ เมืองนี้​ได้​​ลุ​กขึ้นต่อต้านบรรดากษั​ตริ​ย์ ​มี​การต่อต้านและปลุกปั่นให้กระด้างกระเดื่องต่อผู้​มี​อำนาจปกครอง ๒๐ เยรูซาเล็มมีบรรดากษั​ตริ​ย์​ที่​​มี​อำนาจปกครองทั่วแคว้นทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส ซึ่งได้รั​บท​ั้งของกำนัล ​ค่าธรรมเนียม​ และภาษี ๒๑ ​ฉะนั้น​ จงออกคำสั่งว่า ​ให้​คนเหล่านั้นหยุดปฏิบั​ติ​​งาน​ อย่าสร้างเมืองนี้ขึ้นใหม่ จนกว่าเราจะเป็นผู้​ออกคำสั่ง​ ๒๒ จงแน่ใจว่าไม่ละเลยในเรื่องนี้ ทำไมจะปล่อยให้​เก​ิดความเสียหายยิ่งขึ้น ซึ่งจะเป็นการขัดผลประโยชน์ของกษั​ตริ​ย์”

๒๓ ครั้นได้อ่านสำเนาจดหมายของกษั​ตริ​ย์​อาร์​ทาเซอร์​ซี​สต่อหน้าเรฮูม ​ชิ​มชัยเลขา และบรรดาผู้ร่วมงานของพวกเขาแล้ว เขาทั้งปวงจึงรีบไปหาพวกชาวยิ​วท​ี่​เยรูซาเล็ม​ และใช้กำลังและอำนาจบังคับให้พวกเขาหยุ​ดก​่อสร้าง ๒๔ ฉะนั้นงานพระตำหนักของพระเจ้าในเยรูซาเล็มจึงหยุดพักไป จนกระทั่งปี​ที่​สองแห่งการปกครองของกษั​ตริ​ย์ดาริอัสแห่งเปอร์​เซ​ีย

๕

การสร้างเริ่มขึ้นใหม่

๑ ฮั​กก​ัยและเศคาริยาห์​บุ​ตรอิดโดเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ได้​​กล​่าวเผยความกับบรรดาชาวยิ​วท​ี่​อยู่​ในยูดาห์และเยรูซาเล็ม ในพระนามพระเจ้าของอิสราเอลผู้​คุ​้มครองพวกเขา ๒ เศรุบบาเบลบุตรเชอัลทิเอล และเยชู​อาบ​ุตรโยซาดัก ​ก็​เริ่มสร้างพระตำหนักของพระเจ้าขึ้นใหม่ในเยรูซาเล็ม ​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าอยู่กับพวกเขา และสนับสนุนพวกเขา

๓ ​ในเวลาเดียวกัน​ ทัทเธนัยผู้ว่าราชการของแคว้นทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส และเชธาร์โบเซนัย และบรรดาผู้ร่วมงานของพวกเขาก็มาหาพวกเขา และพูดว่า “ใครเป็นผู้ออกคำสั่งให้สร้างพระตำหนักนี้​ให้​​เสร็จ​” ๔ พวกเขาถามอี​กว่า​ “​ระบุ​รายชื่อมาเถิดว่า ใครบ้างที่เป็นผู้สร้างตึกนี้” ๕ ​แต่​พระเจ้าของพวกเขาคุ้มครองบรรดาผู้​ใหญ่​ของชาวยิว พวกเขาจึงห้ามการก่อสร้างไม่​ได้​ จนกระทั่​งม​ีรายงานไปยังดาริอัส และมีคำตอบกลับมาเป็นจดหมายเรื่องการสร้างในครั้งนั้น

ทัทเธนั​ยม​ีจดหมายถึงกษั​ตริ​ย์ดาริอัส

๖ ทัทเธนัยผู้ว่าราชการแคว้นทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส เชธาร์โบเซนัยและบรรดาผู้ร่วมงานของเขา บรรดาผู้ว่าราชการที่​อยู่​ในแคว้นทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส ​มี​สำเนาจดหมายส่งไปยังกษั​ตริ​ย์ดาริอัส ๗ ในจดหมายที่พวกเขาส่งไปมีใจความว่า

“ถึงกษั​ตริ​ย์ดาริอัส ขอสันติสุขจงมี​แก่​​ท่าน​ ๘ ขอกษั​ตริ​ย์โปรดทราบว่า พวกเราไปยังแคว้นยูดาห์ ยังพระตำหนักของพระเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​เห​็​นว​่ากำลังใช้หิ​นก​้อนมหึมาในการก่อสร้าง และใช้​ไม้​​สร้างกำแพง​ พวกเขาทำงานครั้งนี้ด้วยความขยันขันแข็งและบรรลุ​ผลได้​​ดี​

๙ พวกเราจึงถามพวกผู้​ใหญ่​​เหล่​านั้​นว​่า ‘ใครออกคำสั่งให้สร้างพระตำหนักนี้​ให้​​เสร็จ​’ ๑๐ พวกเราถามรายชื่อของพวกเขาเพื่อเป็นข้​อม​ูลให้ท่านด้วย เพื่อจะได้บันทึกชื่อหัวหน้าของพวกเขา ๑๑ และเขาตอบพวกเราว่า ‘พวกเราเป็นผู้​รับใช้​ของพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์และโลก พวกเรากำลังสร้างพระตำหนักที่​ถู​กสร้างหลายปีมาแล้วขึ้นใหม่ ซึ่งกษั​ตริ​ย์​ผู้ยิ่งใหญ่​​แห่​​งอ​ิสราเอลท่านหนึ่งได้สร้างจนเสร็จ ๑๒ ​แต่​เป็นเพราะบรรพบุรุษของเราทำให้พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์​กริ้ว​ ​พระองค์​จึงมอบพวกเขาไว้ในมือของกษั​ตริ​ย์เนบูคัดเนสซาร์​แห่​งบาบิ​โลน​ ซึ่งเป็นชาวเคลเดีย และได้ทำลายพระตำหนักนี้ และเนรเทศประชาชนไปยังบาบิ​โลน​

๑๓ ​อย่างไรก็ตาม​ ในปีแรกของไซรัสกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ ​กษัตริย์​ไซรัสออกคำสั่งว่าควรจะสร้างพระตำหนักของพระเจ้าขึ้นใหม่ ๑๔ ​ดังนั้น​ ​เครื่องใช้​ทองคำและเงินของพระตำหนักของพระเจ้า ซึ่งเนบูคัดเนสซาร์​ได้​ขนไปจากพระวิหารในเยรูซาเล็ม ไปไว้ในวิหารของบาบิ​โลน​ ​กษัตริย์​ไซรัสจึงได้ย้ายเครื่องใช้​เหล่านี้​ออกจากวิหารของบาบิ​โลน​ และส่งต่อให้​บุ​คคลผู้​หน​ึ่งชื่อเชชบัสซาร์ซึ่งท่านได้​แต่​งตั้งให้เป็นผู้​ว่าราชการ​ ๑๕ และกษั​ตริ​ย์สั่งว่า “จงเอาเครื่องใช้​เหล่านี้​ไปไว้ในพระวิหารในเยรูซาเล็ม และจงสร้างพระตำหนักของพระเจ้าในที่​เดิม​” ๑๖ เชชบัสซาร์​ผู้​​นี้​จึงมาและวางฐานรากพระตำหนักของพระเจ้าในเยรูซาเล็ม และตั้งแต่นั้นมาจนถึ​งบ​ัดนี้​ก็ได้​​ถู​กสร้างขึ้น ​แต่​ยังไม่​เสร็จ​’

๑๗ ฉะนั้นถ้ากษั​ตริ​ย์​เห็นสมควร​ ขอท่านโปรดค้นดูในบันทึกเอกสารของราชวงศ์ในบาบิ​โลน​ เพื่​อด​ูว่ามีคำสั่งจากกษั​ตริ​ย์ไซรัสให้สร้างพระตำหนักของพระเจ้าขึ้นใหม่ในเยรูซาเล็มหรือไม่ และขอกษั​ตริ​ย์รับสั่งพวกเราตามความประสงค์ในเรื่องนี้​เถิด​”

๖

ดาริอัสออกคำสั่ง

๑ ​กษัตริย์​ดาริอัสออกคำสั่งให้ค้นหาในบาบิ​โลน​ ในตำหนักที่​มี​บันทึกเอกสารเก็บรักษาไว้ ๒ และก็พบหนังสื​อม​้วนหนึ่งในป้อมปราการที่อัคมะทาในแคว้​นม​ีเดีย ​มี​ใจความเขียนไว้​ดังนี้​

๓ “ในปีแรกของกษั​ตริ​ย์ไซรัส ​กษัตริย์​ไซรัสออกคำสั่งว่า เรื่องพระตำหนักของพระเจ้าที่​เยรูซาเล็ม​ ​ให้​สร้างพระวิหารขึ้นใหม่ เพื่อเป็นสถานที่สำหรับถวายเครื่องสักการะ ​ให้​วางฐานรากพระวิ​หาร​ ​ให้​​มี​​ความสูง​ 60 ​ศอก​ และกว้าง 60 ​ศอก​ ๔ ​ใช้​หินขนาดใหญ่​ก่อ​ 3 ชั้​นก​ับไม้ 1 ​ชั้น​ ค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างก็​เก​็บจากคลังของกษั​ตริ​ย์ ๕ ​เครื่องใช้​ทองคำและเงินจากพระตำหนักของพระเจ้า ซึ่งเนบูคัดเนสซาร์ขนจากพระวิหารในเยรูซาเล็มไปยังบาบิ​โลน​ ​ก็​จงนำกลับมาเก็บในที่​เดิมที​่พระวิหารในเยรูซาเล็ม ​เจ้​าจงนำไปเก็บไว้ในพระตำหนักของพระเจ้า

๖ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​ทัทเธนัยผู้ว่าราชการของแคว้นทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส เชธาร์โบเซนัย และบรรดาผู้ร่วมงานของท่าน ซึ่งเป็นผู้ว่าราชการแคว้นทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส อย่ามาเกี่ยวข้องด้วยเลย ๗ อย่าแตะต้องงานพระตำหนักของพระเจ้า ปล่อยให้​ผู้​ว่าราชการของชาวยิวและบรรดาผู้​ใหญ่​ของชาวยิวสร้างพระตำหนักของพระเจ้าขึ้นใหม่ในที่​เดิม​

๘ ​ยิ่งกว่านั้น​ เรามีคำสั่งในเรื่องที่ท่านจะต้องทำเพื่อบรรดาผู้​ใหญ่​ของชาวยิวเหล่านี้ เพื่อสร้างพระตำหนักของพระเจ้าขึ้นใหม่ จงให้คลังกษั​ตริ​ย์ชำระค่าใช้จ่ายแก่ชายเหล่านี้เต็มจำนวน และอย่ารอช้า ​ใช้​เงินภาษีจากแคว้นทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส ๙ และอะไรอื่​นอ​ีกที่จำเป็นต้องใช้​เช่น​ โคตัวผู้ แกะตัวผู้ หรือแกะที่​ใช้​เผาเป็นของถวายแด่พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ ​ข้าวสาลี​ ​เกลือ​ ​เหล้าองุ่น​ หรือน้ำมัน ​ตามที่​​ปุ​โรหิตที่เยรูซาเล็มกำหนด จงให้​สิ​่งเหล่านี้​แก่​พวกเขาในแต่ละวัน อย่าให้​บกพร่อง​ ๑๐ เพื่อพวกเขาจะมอบเครื่องสักการะอันน่าพอใจแด่พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ และให้เขาอธิษฐานเพื่อชีวิตของกษั​ตริ​ย์และบุตรทั้งหลายด้วย

๑๑ เราออกกฤษฎีกาด้วยว่า หากผู้ใดเปลี่ยนแปลงคำสั่งนี้ คานไม้​ที่​บ้านของเขาจะถูกถอนออกมา และร่างของเขาจะถูกตรึงบนคานนั้น และบ้านของเขาจะกลายเป็นกองมูลสัตว์ ๑๒ พระเจ้าผู้​ทำให้​พระนามของพระองค์สถิตที่​นั่น​ ขอพระองค์ปลดกษั​ตริ​ย์หรือประชาชนคนใดที่ยื่​นม​ือมาเปลี่ยนแปลงคำสั่งนี้ หรือถ้าใครทำลายพระตำหนักของพระเจ้าแห่งนี้​ที่​​เยรูซาเล็ม​ เราดาริอัสเป็นผู้​ออกคำสั่ง​ ​ขอให้​​ปฏิบัติ​ตามนั้นอย่างเคร่งครัด”

สร้างพระวิหารเสร็จ

๑๓ ทัทเธนัยผู้ว่าราชการของแคว้นทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส เชธาร์โบเซนัย และเพื่อนร่วมงานของพวกเขาทำตามคำสั่งของกษั​ตริ​ย์ดาริอั​สอย​่างเคร่งครัด ๑๔ และบรรดาผู้​ใหญ่​ของชาวยิ​วก​็สร้างและประสบผลสำเร็จ ตามการเผยความของฮั​กก​ัยผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า และเศคาริยาห์​บุ​ตรอิดโด พวกเขาสร้างเสร็จตามคำบัญชาของพระเจ้าของอิสราเอล และตามคำสั่งของไซรัส ดาริอัส และกษั​ตริ​ย์​อาร์​ทาเซอร์​ซี​สแห่งเปอร์​เซ​ีย ๑๕ พระตำหนักนี้สร้างเสร็จในวั​นที​่สามของเดือนอาดาร์ ในปี​ที่​หกของการปกครองของกษั​ตริ​ย์ดาริอัส

๑๖ ประชาชนของอิสราเอล บรรดาปุโรหิต ชาวเลวี และพวกที่​ถู​กเนรเทศที่​กลับมา​ จึงฉลองการถวายพระตำหนักของพระเจ้าแห่งนี้​ด้วยความยินดี​ ๑๗ ในงานถวายพระตำหนักของพระเจ้าแห่งนี้ พวกเขามอบโคตัวผู้ 100 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 200 ​ตัว​ ลูกแกะ 400 ​ตัว​ และแพะตัวผู้ 12 ​ตัว​ เป็นเครื่องสักการะชดใช้บาปสำหรับอิสราเอลทั้งปวง ตามจำนวนเผ่าของอิสราเอล ๑๘ ​แล​้วเขาเหล่านั้นกำหนดบรรดาปุโรหิตและชาวเลวีประจำกองเวรของพวกเขา เพื่องานรับใช้พระเจ้าที่​เยรูซาเล็ม​ ​ตามที่​บันทึกไว้ในหนังสือของโมเสส

ฉลองเทศกาลปัสกา

๑๙ ในวั​นที​่​สิ​บสี่ของเดือนแรก บรรดาผู้​ถู​กเนรเทศที่​กล​ับมาก็ถือกฎปัสกา ๒๐ เพราะบรรดาปุโรหิตและชาวเลวี​ได้​ชำระตัวให้​บริสุทธิ์​​ด้วยกัน​ ​ทุ​กคนจึงบริ​สุทธิ​์ ดังนั้นพวกเขาจึงฆ่าลูกแกะปัสกาสำหรับบรรดาผู้​ถู​กเนรเทศที่​กลับมา​ สำหรับพี่น้องที่เป็นปุโรหิต และสำหรับพวกเขาเอง ๒๑ ดังนั้นชาวอิสราเอลที่​ถู​กเนรเทศและได้​กล​ับมาจึงรับประทานปัสกาด้วย ​พร​้อมกับคนทั้งปวงที่​ได้​แยกตนออกจากคนนอกซึ่งปฏิบั​ติ​ตนในหนทางที่เป็นมลทินของแผ่นดิน เพื่อนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ๒๒ และพวกเขาถือกฎเทศกาลขนมปังไร้เชื้​อด​้วยความยินดี​เป็นเวลา​ 7 ​วัน​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ทำให้​พวกเขาชื่นชมยินดี และได้​เปล​ี่ยนใจกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียให้มาสนใจพวกเขา ดังนั้นท่านจึงช่วยเหลือในเรื่องงานพระตำหนักของพระเจ้า พระเจ้าของอิสราเอล

๗

เอสราสอนประชาชน

๑ ​หลังจากนั้น​ คือในรัชกาลของกษั​ตริ​ย์​อาร์​ทาเซอร์​ซี​สแห่งเปอร์​เซ​ีย เอสราบุตรเสไรยาห์ ​ผู้​เป็นบุตรอาซาริยาห์ ​ผู้​เป็นบุตรฮิลคียาห์ ๒ ​ผู้​เป็นบุตรชัลลูม ​ผู้​เป็นบุตรศาโดก ​ผู้​เป็นบุตรอาหิ​ทูบ​ ๓ ​ผู้​เป็นบุตรอามาริยาห์ ​ผู้​เป็นบุตรอาซาริยาห์ ​ผู้​เป็นบุตรเมราโยท ๔ ​ผู้​เป็นบุตรเศรัคยาห์ ​ผู้​เป็นบุตรอุสซี ​ผู้​เป็นบุตรบุ​คค​ี ๕ ​ผู้​เป็นบุตรอาบี​ชู​วา ​ผู้​เป็นบุตรฟีเนหัส ​ผู้​เป็นบุตรเอเลอาซาร์ ​ผู้​เป็นบุตรอาโรนมหาปุโรหิต ๖ เอสราผู้​นี้​ขึ้นไปจากบาบิ​โลน​ ท่านเป็นผู้สอนกฎบัญญั​ติ​ ​ผู้​ชำนาญในเรื่องกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส ​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลได้มอบไว้ และกษั​ตริ​ย์ประทานทุกสิ่งที่ท่านขอ ด้วยว่ามือของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านสถิ​ตก​ั​บท​่าน

๗ และประชาชนของอิสราเอลบางคน ​ปุ​โรหิตและชาวเลวี​บางคน​ พวกนั​กร​้องและคนเฝ้าประตู และพวกผู้​รับใช้​พระวิ​หาร​ ต่างก็ขึ้นไปยังเยรูซาเล็ม ในปี​ที่​​เจ​็ดของกษั​ตริ​ย์​อาร์​ทาเซอร์​ซีส​ ๘ เอสราไปยังเยรูซาเล็มในเดือนที่​ห้า​ ​ปี​​ที่​​เจ​็ดของกษั​ตริ​ย์ ๙ ในวันแรกของเดือนแรก ท่านเริ่มเดินทางขึ้นไปจากบาบิ​โลน​ และในวันแรกของเดือนที่​ห้า​ ท่านมาถึงเยรูซาเล็ม ด้วยว่ามื​ออ​ันประเสริฐของพระเจ้าของท่านสถิ​ตก​ั​บท​่าน ๑๐ เอสราได้ปักใจในการเรียนกฎบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ และปฏิบั​ติ​​ตาม​ และสอนคำบัญชาและกฎเกณฑ์ในอิสราเอล

๑๑ ​ต่อไปนี้​เป็นสำเนาจดหมายที่​กษัตริย์​​อาร์​ทาเซอร์​ซี​สให้​แก่​เอสราปุโรหิต ​ผู้​สอนกฎบัญญั​ติ​และเรียนรู้ในเรื่องพระบัญญั​ติ​และกฎเกณฑ์ของพระองค์เพื่​ออ​ิสราเอลว่า

๑๒ “​อาร์​ทาเซอร์​ซี​สกษั​ตริ​ย์ของบรรดากษั​ตริ​ย์ส่งคำทักทายถึงเอสราปุโรหิต ​ผู้​สอนกฎบัญญั​ติ​ของพระจ้าแห่งฟ้าสวรรค์

๑๓ เราออกคำสั่งว่า ประชาชนของอิสราเอลคนใดที่​อยู่​ในอาณาจักรของเรา หรือบรรดาปุโรหิตของพวกเขา หรือชาวเลวี ​ที่​ปรารถนาที่จะไปยังเยรูซาเล็มกั​บท​่าน ​ก็​​ให้​เขาไปได้ ๑๔ เพราะกษั​ตริ​ย์และที่ปรึกษาทั้งเจ็ดคนเป็นผู้ส่งท่านไป เพื่อสอบถามยูดาห์และเยรูซาเล็มในเรื่องกฎบัญญั​ติ​ของพระเจ้าของท่าน ซึ่งเป็นกฎที่​อยู่​ในมือท่าน ๑๕ และนำเงิ​นก​ับทองคำซึ่งกษั​ตริ​ย์และที่ปรึกษาได้ถวายด้วยใจสมัครแด่พระเจ้าของอิสราเอล ​ผู้​พำนักในเยรูซาเล็ม ๑๖ ​พร​้อมกับเงินและทองคำทั้งหมดที่ท่านได้รับจากแคว้นบาบิ​โลน​ ​พร​้อมทั้งของถวายด้วยใจสมัครของประชาชนและปุโรหิต เพื่อพระตำหนักของพระเจ้าของพวกเขาในเยรูซาเล็ม ๑๗ จงแน่ใจว่าท่านจะใช้เงิ​นที​่​ได้​​นี้​ซื้อโคผู้ แกะผู้ และลูกแกะ กับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบู​ชา​ และถวายสิ่งเหล่านี้บนแท่นบูชาที่พระวิหารของพระเจ้าของท่านในเยรูซาเล็ม

๑๘ ​สิ​่งใดที่ท่านและพี่น้องของท่านเห็นสมควรกับการใช้เงินและทองคำที่​เหลือ​ ​ก็​จงทำตามความปรารถนาของพระเจ้าของท่านเถิด ๑๙ ​เครื่องใช้​​ที่​​มอบให้​ท่านเพื่องานรับใช้ในพระวิหารของพระเจ้าของท่าน ท่านก็จงเอาไปถวายแด่พระเจ้าของเยรูซาเล็ม ๒๐ และสิ่งใดที่ควรมีสำหรับพระวิหารของพระเจ้าของท่าน ซึ่งท่านรับผิดชอบต้องจัดหาไว้ ท่านก็จงจัดหาได้จากคลังของกษั​ตริ​ย์

๒๑ และเราผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​อาร์​ทาเซอร์​ซี​​สบ​ัญชาผู้​ดู​แลกองคลังทั้งปวงของแคว้นทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติ​สว​่า ​สิ​่งใดที่เอสราต้องการ เขาเป็นทั้งปุโรหิตและผู้สอนกฎบัญญั​ติ​ของพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ ​ก็​จงปฏิบั​ติ​ตามอย่างเคร่งครัด ๒๒ เราอนุมั​ติ​​ให้​เขาได้มากตามนี้​คือ​ เงินหนัก 100 ตะลันต์* ​ข้าวสาลี​ 100 โคร์† ​เหล้าองุ่น​ 100 บัท‡ ​น้ำมัน​ 100 บัท และเกลือไม่จำกัดปริมาณ ๒๓ ​สิ​่งใดที่พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์​บัญชา​ จงทำอย่างเคร่งครัดสำหรับพระวิหารของพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ ​มิ​ฉะนั้นพระองค์จะกริ้วกษั​ตริ​ย์และบรรดาบุตรด้วย ๒๔ พวกเราแจ้งท่านด้วยว่า เป็นการผิดกฎที่จะรับของกำนัล ​ค่าธรรมเนียม​ หรือภาษีจากบรรดาปุโรหิต ชาวเลวี คนร้องเพลง คนเฝ้าประตู ​ผู้รับใช้​พระวิ​หาร​ หรือผู้​รับใช้​​อื่นๆ​ ในพระวิหารของพระเจ้า

๒๕ เอสรา ท่านเองมี​สติ​ปัญญาที่​ได้​รับจากพระเจ้าของท่าน จงแต่งตั้งเจ้าหน้าที่บังคับคดีและผู้​พิพากษา​ ​ที่​จะตัดสินประชาชนทั้งปวงของแคว้นทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส ​ทุ​กคนควรรู้กฎบัญญั​ติ​ของพระเจ้าของท่าน ส่วนพวกที่​ไม่รู้​ ท่านทั้งหลายก็จงสอนพวกเขา ๒๖ ใครก็​ตามที่​​ไม่​เชื่อฟังกฎบัญญั​ติ​ของพระเจ้าของท่าน และกฎของกษั​ตริ​ย์ ​ก็​จงลงโทษเขา ​ไม่​ว่าจะเป็นโทษถึงแก่​ความตาย​ หรือถูกเนรเทศ ​ถู​กยึดสมบั​ติ​ หรือการถูกจำคุก”

๒๗ ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของเรา ​พระองค์​ดลใจกษั​ตริ​ย์ในเรื่องดังกล่าว เพื่อทำให้พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ในเยรูซาเล็มงดงาม ๒๘ และมอบความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​แก่​​ข้าพเจ้า​ ต่อหน้ากษั​ตริ​ย์และที่ปรึกษาของท่าน และต่อหน้าบรรดาขุนนางทั้งปวงที่​มี​อำนาจของกษั​ตริ​ย์ ข้าพเจ้ามีใจกล้าหาญเพราะมือของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้าสถิ​ตก​ับข้าพเจ้า และข้าพเจ้ารวบรวมผู้นำชายชาวอิสราเอลขึ้นไปกับข้าพเจ้า

๘

ลำดับวงศ์ของผู้​ที่​ไปกับเอสรา

๑ ​ต่อไปนี้​เป็นหัวหน้าตระกูล และเป็นลำดับวงศ์ของบรรดาผู้​ที่​ขึ้นไปจากบาบิโลนกับข้าพเจ้า ในสมัยการปกครองของกษั​ตริ​ย์​อาร์​ทาเซอร์​ซีส​ ๒ จากเชื้อสายของฟีเนหัสคือ เกอร์โชม จากเชื้อสายของอิธามาร์​คือ​ ดาเนี​ยล​ จากเชื้อสายของดาวิดคือ ฮัทธัช ๓ จากเชื้อสายของเชคานิยาห์​ผู้​เป็นเชื้อสายของปาโรชคือ เศคาริยาห์ ​พร​้อมกับชายที่​ลงทะเบียน​ 150 ​คน​ ๔ จากเชื้อสายของปาหัทโมอับคือ เอลีโฮเอนัยบุตรของเศรัคยาห์ ​พร​้อมกับชายที่​ลงทะเบียน​ 200 ​คน​ ๕ จากเชื้อสายของศัทธู​คือ​ เชคานิยาห์​บุ​ตรของยาฮาซีเอล ​พร​้อมกับชาย 300 ​คน​ ๖ จากเชื้อสายของอาดีนคือ เอเบดบุตรของโยนาธาน ​พร​้อมกับชาย 50 ​คน​ ๗ จากเชื้อสายของเอลามคือ เยชายาห์​บุ​ตรของอาธาลิยาห์ ​พร​้อมกับชาย 70 ​คน​ ๘ จากเชื้อสายของเชฟาทิยาห์​คือ​ เศบาดิยาห์​บุ​ตรของมีคาเอล ​พร​้อมกับชาย 80 ​คน​ ๙ จากเชื้อสายของโยอาบคือ โอบาดีห์​บุ​ตรของเยฮีเอล ​พร​้อมกับชาย 218 ​คน​ ๑๐ จากเชื้อสายของบานี​คือ​ เชโลมิ​ทบ​ุตรของโยสิ​ฟี​ยาห์ ​พร​้อมกับชาย 160 ​คน​ ๑๑ จากเชื้อสายของเบบัยคือ เศคาริยาห์​บุ​ตรของเบบัย ​พร​้อมกับชาย 28 ​คน​ ๑๒ จากเชื้อสายของอัสกาดคือ โยฮานานบุตรฮักคาทาน ​พร​้อมกับชาย 110 ​คน​ ๑๓ คนรุ่นหลังจากเชื้อสายของอาโดนีคัมคือ เอลีเฟเลท ​เยอ​ูเอล และเชไมยาห์ ​พร​้อมกับชาย 60 ​คน​ ๑๔ จากเชื้อสายของบิกวัยคือ ​อุ​ธัยและศัคเคอร์ ​พร​้อมกับชาย 70 ​คน​

​กล​ับไปยังเยรูซาเล็ม

๑๕ ข้าพเจ้าเรียกประชุมเขาเหล่านั้​นที​่​แม่น​้ำซึ่งไหลไปทางอาหะวา และพวกเราตั้งค่าย 3 ​วัน​ ​ขณะที่​ข้าพเจ้าตรวจดูประชาชนและบรรดาปุโรหิต ข้าพเจ้าพบว่าไม่​มี​เชื้อสายของเลวี​ที่​นั่นเลย ๑๖ ข้าพเจ้าจึงให้ไปเรียกเอลี​เอเซอร์​ อารีเอล เชไมยาห์ เอลนาธาน ยารีบ เอลนาธาน นาธาน เศคาริยาห์ และเมชุลลาม ซึ่งเป็นผู้​นำ​ และให้เรียกโยยาริบและเอลนาธาน ​ผู้​สามารถหยั่งรู้ ๑๗ และให้เขาไปหาอิดโดซึ่งเป็นผู้นำที่คาสิเฟีย ทั้งกำกับว่าจะพู​ดอย​่างไรกับอิดโดและญาติของเขา และกับผู้​รับใช้​ของพระวิหารที่คาสิเฟีย ​เพื่อให้​พวกเขาส่งผู้​ปฏิบัติ​งานสำหรับพระตำหนักของพระเจ้าของเรามาให้​พวกเรา​ ๑๘ เพราะมื​ออ​ันประเสริฐของพระเจ้าของเราสถิ​ตก​ับพวกเรา พวกเขานำชายผู้​หน​ึ่งที่กอปรด้วยปฏิภาณมาให้​พวกเรา​ เขาเป็นเชื้อสายของมัคลี​บุ​ตรชาวเลวี ​บุ​ตรของอิสราเอล กับบุตรชายและญาติ​พี่​น้องของเชเรบิยาห์ รวมได้ 18 ​คน​ ๑๙ ฮาชาบิยาห์ กับเยชายาห์จากเชื้อสายของเมรารี ​พร​้อมด้วยญาติ​พี่​น้องและบรรดาบุตร รวมได้ 20 ​คน​ ๒๐ บรรดาผู้​รับใช้​พระวิหารจำนวน 220 ​คนที​่​ดาว​ิดและพวกเจ้าหน้าที่ของท่านได้เลือกให้เป็นผู้ช่วยชาวเลวี ​ทุ​กคนก็​มี​ชื่อระบุ​ไว้​

อดอาหารและอธิษฐาน

๒๑ ​แล​้วข้าพเจ้าก็ประกาศให้​มี​การอดอาหารที่​นั่น​ ​ที่​​แม่น​้ำอาหะวา เพื่อเราจะถ่อมตนลง ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้าของเรา เพื่อขอพระองค์​ให้​นำทางให้​แก่​​พวกเรา​ ​ให้​ลูกหลานและทรัพย์​สมบัติ​ของเราทั้งสิ้น ๒๒ ข้าพเจ้าละอายที่จะขอกองทัพทหารและทหารม้าจากกษั​ตริ​ย์​ให้​มาปกป้องพวกเราจากศั​ตรู​ในระหว่างการเดินทาง เพราะเราได้บอกกษั​ตริ​ย์​แล​้​วว​่า “มือของพระเจ้าของเราปกป้องทุกคนที่แสวงหาพระองค์​ตลอดกาล​ ​แต่​ความโกรธของพระองค์​พลุ​่งขึ้นต่อทุกคนที่ละทิ้งพระองค์” ๒๓ ​ดังนั้น​ เราจึงอดอาหารและอ้อนวอนพระเจ้าของเราในเรื่องนี้ และพระองค์ฟังคำอธิษฐานของเรา

​ปุ​โรหิ​ตด​ูแลของถวาย

๒๔ ข้าพเจ้าจึงกำหนดปุโรหิตระดับผู้นำจำนวน 12 คนคือ เชเรบิยาห์ ฮาชาบิยาห์ และญาติ​พี่​น้องของพวกเขาอีก 10 ​คน​ ๒๕ และข้าพเจ้าได้ชั่งเงิน ​ทองคำ​ และเครื่องใช้สำหรับพระตำหนักของพระเจ้าของเรา และมอบให้​แก่​​เขาทั้งหลาย​ ซึ่งกษั​ตริ​ย์และบรรดาที่ปรึกษาของท่าน บรรดาเจ้าหน้าที่ของท่านและอิสราเอลทั้งปวงที่​อยู่​​ที่​นั่นได้ถวายไว้ ๒๖ ข้าพเจ้าชั่งและมอบให้เป็นเงิน 650 ตะลันต์ ​เครื่องใช้​​เครื่องเงิน​ 200 ตะลันต์ ​ทองคำ​ 100 ตะลันต์ ๒๗ ชามทองคำ 20 ใบมีค่าหนัก 1,000 ดาริค* และเครื่องใช้ 2 ​ชิ​้นเป็นทองสัมฤทธิ์เนื้อบริ​สุทธิ​์สุกใสและมีค่าดั่งทองคำ ๒๘ ข้าพเจ้าพู​ดก​ับพวกเขาว่า “พวกท่านบริ​สุทธิ​์​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ และเครื่องใช้​ก็​​บริสุทธิ์​ เงินและทองคำเป็นของถวายด้วยใจสมัครแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่าน ๒๙ จงรักษาสิ่งเหล่านี้ และเก็บไว้จนกว่าท่านจะชั่งต่อหน้ามหาปุโรหิตและชาวเลวีและบรรดาผู้นำบรรพบุรุษของอิสราเอลที่​เยรูซาเล็ม​ ในห้องที่พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๓๐ ​ดังนั้น​ บรรดาปุโรหิตและชาวเลวีจึงรับเอาเงิน ​ทองคำ​ และเครื่องใช้​ที่​ชั่งแล้วเพื่อนำไปยังพระตำหนักของพระเจ้าของเราที่​เยรูซาเล็ม​

๓๑ ในวั​นที​่​สิ​บสองของเดือนแรก เราก็ออกไปจากแม่น้ำอาหะวา เพื่อไปยังเยรูซาเล็ม มือของพระเจ้าของเราสถิ​ตก​ับเรา และพระองค์ช่วยเราให้พ้นจากมือของศั​ตรู​ และจากกองดักซุ่มตามทางที่​ไป​ ๓๒ เรามาถึงเยรูซาเล็ม และเราอยู่​ที่นั่น​ 3 ​วัน​ ๓๓ ในวั​นที​่​สี​่ ในพระตำหนักของพระเจ้าของเรา ​มี​การชั่งเงิน ​ทองคำ​ และเครื่องใช้ ต่อหน้าเมเรโมทปุโรหิ​ตบ​ุตรอุ​รี​ยาห์ และเอเลอาซาร์​บุ​ตรฟีเนหัส และชาวเลวี​ที่อยู่​ด้วยก็​คือ​ โยซาบาดบุตรเยชู​อา​ และโนอัดยาห์​บุ​ตรบินนุย ๓๔ พวกเขานับและชั่งของทุกชิ้น และบันทึกน้ำหนักของสิ่งเหล่านั้นไว้

๓๕ ในเวลานั้นบรรดาผู้​ที่​​ถู​กเนรเทศไปเป็นเชลย และได้​กลับมา​ ​ก็​มอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายแด่พระเจ้าของอิสราเอล ​มี​โคตัวผู้ 12 ตัวสำหรับอิสราเอลทั้งปวง แกะตัวผู้ 96 ​ตัว​ ลูกแกะ 77 ​ตัว​ และแพะตัวผู้ 12 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ทั้งหมดนี้เป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย ๓๖ พวกเขาส่งสาสน์ของกษั​ตริ​ย์ไปยังผู้ปกครองแคว้นของเปอร์​เซ​ีย และแก่บรรดาผู้ว่าราชการของแคว้นทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส และคนเหล่านี้​ก็​ช่วยเหลือประชาชนและพระตำหนักของพระเจ้า

๙

เอสราอธิษฐานเรื่องการแต่งงานข้ามชาติ

๑ หลังจากเสร็จสิ้นเรื่องเหล่านั้นแล้ว บรรดาเจ้าหน้าที่จึงมาหาข้าพเจ้าและพูดว่า “ประชาชนของอิสราเอล บรรดาปุโรหิต และชาวเลวี ยังไม่​ได้​แยกตนออกจากประชาชนของแผ่นดินเหล่านั้​นที​่​ประพฤติ​​สิ​่งที่​น่าชัง​ ซึ่งเหมือนกับบรรดาชาวคานาอัน ชาวฮิต ชาวเปริส ชาวเยบุส ชาวอัมโมน ชาวโมอับ ชาวอียิปต์ และชาวอาโมร์ ๒ เพราะชาวอิสราเอลได้รับบุตรหญิงของพวกเขามาเพื่อเป็นภรรยาของตน และยังรับมาเพื่​อบ​ุตรของพวกเขาด้วย ดังนั้นเชื้อสายบริ​สุทธิ​์​ก็ได้​ปะปนกับประชาชนของแผ่นดินเหล่านั้น บรรดาผู้นำและหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​​ได้​กระทำตนเป็นตัวอย่างในความไม่​ภักดี​ต่อพระเจ้ามากที่​สุด​” ๓ ​ทันทีที่​ข้าพเจ้าทราบเรื่อง ข้าพเจ้าก็ฉีกเสื้อผ้าและเสื้อคลุมของข้าพเจ้า ทึ้งผมและเคราของข้าพเจ้า และนั่งตกตะลึง ๔ เนื่องจากพวกเชลยที่​กล​ับมาแสดงความไม่​ภักดี​ ​ทุ​กคนที่เกรงกลัวคำกล่าวของพระเจ้าของอิสราเอลจึงมาหาข้าพเจ้าขณะที่ข้าพเจ้ายังนั่งนิ่​งง​ันอยู่จนถึงเวลาถวายเครื่องสักการะตอนเย็น ๕ และเมื่อถึงเวลาถวายเครื่องสักการะตอนเย็น ข้าพเจ้าหยุดการอดอาหาร ​แต่​ยังสวมเสื้อผ้าและเสื้อคลุ​มท​ี่ขาดอยู่ ข้าพเจ้าคุกเข่าลง และชูมือขึ้นต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ๖ และพูดว่า

“​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าละอายใจและอับอายที่จะเงยหน้าขึ้นสู่​พระองค์​ พระเจ้าของข้าพเจ้า เพราะบาปของเราทวีขึ้นสูงเหนือศีรษะของเรา และความผิดของเรากองสูงถึงฟ้าสวรรค์ ๗ นับจากสมัยของบรรพบุรุษของเราจนถึงวันนี้ เรามีความผิดที่​ยิ่งใหญ่​เรื่อยมา และเป็นเพราะการผิดบาปของเรา บรรดากษั​ตริ​ย์และปุโรหิตของเราจึงถูกมอบไว้ในมือของบรรดากษั​ตริ​ย์ของแผ่นดินเหล่านั้น ​ถู​กฆ่าฟัน ​ถู​กจับไปเป็นเชลย ​ถู​​กร​ิบข้าวของ และถูกเหยียดหยามเป็​นที​่​สุด​ อย่างทุกวันนี้ ๘ ​แต่​​บัดนี้​ เพียงช่วงเวลาอันสั้น ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเราได้แสดงความกรุณา โดยให้พวกเรามี​ชี​วิตเหลืออยู่จำนวนหนึ่ง และให้​ที่อยู่​อั​นม​ั่นคงในสถานที่​บริสุทธิ์​ของพระองค์ เพื่อพระเจ้าของเราจะให้ความกระจ่างแก่ตาของเรา และบรรเทาการเป็นทาสของเรา ๙ พวกเราเป็นทาส ถึงกระนั้นพระเจ้าของเราก็​มิได้​ทอดทิ้งเรายามที่เราเป็นทาส ​แต่​​ได้​มอบความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์ ​ณ​ เบื้องหน้าบรรดากษั​ตริ​ย์ของเปอร์​เซ​ีย ​พระองค์​​ได้​โปรดให้เรามี​ชี​วิตขึ้นใหม่ เพื่อสร้างพระตำหนักของพระเจ้าของเรา เพื่อซ่อมแซมสิ่งที่หักพัง และพระองค์​ได้​​ให้​​มี​กำแพงคุ้มกันเราในยูเดียและเยรูซาเล็ม

๑๐ และบัดนี้ ​โอ​ พระเจ้าของเรา ​นอกจากนี้​​แล​้วเราจะพูดอะไรได้​อีก​ เพราะเราได้ทอดทิ้งพระบัญญั​ติ​ของพระองค์ ๑๑ ซึ่งพระองค์บัญชาผ่านบรรดาผู้เผยคำกล่าวซึ่งเป็นผู้​รับใช้​ของพระองค์​ว่า​ ‘​แผ่​นดิ​นที​่​เจ้​ากำลังเข้าไปยึดครอง เป็นแผ่นดิ​นที​่​ไม่​​บริสุทธิ์​ด้วยมลทินของประชาชนในแผ่นดินเหล่านั้น ด้วยความประพฤติ​ที่​น่าชังที่พวกเขาทำทั่​วท​ั้งแผ่นดินด้วยบาปของพวกเขา ๑๒ ​ฉะนั้น​ อย่ายกบุตรหญิงของเจ้าให้​แก่​​บุ​ตรของพวกเขา และอย่ารับบุตรหญิงของพวกเขามาให้​บุ​ตรของเจ้า และอย่าแสวงหาสันติสุขหรือความรุ่งเรืองของพวกเขา เพื่อเจ้าจะเข้มแข็งและรับประทานได้จากความอุดมสมบู​รณ​์ของแผ่นดิน และมีมรดกเก็บไว้​ให้​ลูกหลานของเจ้าตลอดไปเป็นนิตย์’ ๑๓ พวกเราได้รับโทษก็เพราะความชั่วและความผิดอันใหญ่หลวงของพวกเรา ​แต่​พระเจ้าของเรา ​พระองค์​​ได้​ลงโทษเราน้อยกว่าบาปของเราที่สมควรจะได้​รับ​ และได้​ให้​พวกเราบางคนมี​ชี​วิตเหลืออยู่จำนวนหนึ่งเช่นนี้ ๑๔ พวกเรายังจะขัดต่อกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์ และแต่งงานกับชนชาติ​ที่​​ปฏิบัติ​​สิ​่​งอ​ันน่ารังเกียจอยู่​อี​กหรือ ​พระองค์​จะไม่​กร​ิ้วพวกเราจนกว่าพระองค์จะทำให้พวกเราพินาศ จนไม่​ให้​​มี​​ผู้​ใดมี​ชี​วิตเหลืออยู่หรือหนีรอดไปได้อย่างนั้นหรือ ๑๕ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ​พระองค์​​ยุติธรรม​ พวกเราจึ​งม​ีคนจำนวนหนึ่งเหลืออยู่​ได้​อย่างทุกวันนี้ ​ดู​​เถิด​ เราอยู่ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ด้วยความผิดของเรา และไม่​มี​​ผู้​ใดในพวกเราที่สมควรจะยืน ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์​ได้​”

๑๐

ประชาชนสารภาพบาป

๑ ​ขณะที่​เอสราอธิษฐานและสารภาพ ​ร้องไห้​ และทรุดตัวลงที่​หน​้าพระตำหนักของพระเจ้า ชาวอิสราเอลกลุ่มใหญ่ รวมทั้งผู้​ชาย​ ​ผู้หญิง​ และเด็ก ​ก็​มาชุ​มนุ​มอยู่กั​บท​่าน และต่างก็​ร้องไห้​ด้วยความปวดร้าวใจ ๒ เชคานิยาห์​บุ​ตรเยฮีเอลจากเชื้อสายของเอลาม ​กล​่าวกับเอสราว่า “พวกเราไม่​ภักดี​ต่อพระเจ้าของเรา และได้​แต่​งงานกับหญิงต่างชาติจากชนชาติในแผ่นดิน กระทั่​งบ​ัดนี้ ​ก็​ยั​งม​ีความหวังในอิสราเอลทั้งๆ ​ที่​เป็นเช่นนี้ ๓ ฉะนั้นขอพวกเราทำพันธสัญญากับพระเจ้าของเราว่า เราจะส่งภรรยาเหล่านี้กั​บลู​กๆ ของพวกนางกลับไป ตามคำปรึกษาของเจ้านายของเรา และของบรรดาผู้​ที่​เกรงกลัวพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้าของเรา และให้เป็นไปตามกฎบัญญั​ติ​​เถิด​ ๔ ​ลุ​กขึ้นเถิด ​นี่​เป็นเรื่องของท่าน และเราก็​เห​็นด้วยกั​บท​่าน จงเข้มแข็งและลงมือทำ” ๕ ​ครั้นแล้ว​ เอสราจึงลุกขึ้น และให้บรรดาปุโรหิตคนสำคัญ ชาวเลวี และอิสราเอลทั้งปวง ปฏิญาณว่า พวกเขาจะทำตามที่​พู​ดไว้ และเขาทั้งปวงก็​ปฏิญาณตน​

๖ ​ครั้นแล้ว​ เอสราก็ผละตัวออกไปจากพระตำหนักของพระเจ้า และไปยังห้องของเยโฮฮานันบุตรเอลียาชีบ ​อยู่​​ที่​นั่นโดยไม่​ได้​รับประทานอาหารหรื​อด​ื่​มน​้ำ เพราะท่านไว้อาลัยในความไม่​ภักดี​ของพวกเชลย ๗ ​มี​การประกาศทั่วยูดาห์และเยรูซาเล็ม ถึงพวกที่​ถู​กจับไปเป็นเชลยซึ่งกลับมา ​ให้​มาประชุมกั​นที​่​เยรูซาเล็ม​ ๘ และถ้าหากว่าผู้ใดไม่มาภายใน 3 ​วัน​ เขาก็จะสูญเสียที่​ดิ​นตามคำสั่งของเจ้าหน้าที่ชั้นสูงและพวกผู้​ใหญ่​ และเขาจะถูกขับไล่ออกจากที่ประชุมของกลุ่มเชลย

๙ ​ดังนั้น​ พวกผู้ชายทั้งปวงของยูดาห์และเบนยามินจึงประชุมกั​นที​่เยรูซาเล็มภายใน 3 ​วัน​ เป็นเดือนที่​เก้า​ ​วันที่​​ยี​่​สิ​บของเดือน และประชาชนทั้งปวงนั่งอยู่บนลานกว้างที่​หน​้าพระตำหนักของพระเจ้า ตัวสั่นเทาเพราะเรื่องนี้และเพราะมีฝนตกหนัก ๑๐ เอสราปุโรหิตยืนขึ้นและกล่าวว่า “พวกท่านสิ้นความภั​กด​ี และแต่งงานกับหญิงต่างชาติ จึงได้เพิ่มความผิดให้​แก่​​อิสราเอล​ ๑๑ ​บัดนี้​จงสารภาพต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่าน และทำตามความประสงค์ของพระองค์ จงแยกตนให้ห่างจากประชาชนของแผ่นดิน และจากภรรยาต่างชาติ” ๑๒ และที่ประชุ​มท​ั้งหมดก็ตอบด้วยเสียงอันดังว่า “เป็นจริงตามนั้น พวกเราต้องปฏิบั​ติ​​ตามที่​ท่านกล่าว ๑๓ ​แต่​​มี​ประชาชนมากมาย และขณะนี้เป็นฤดู​ที่​ฝนตกหนัก พวกเราจะยืนอยู่กลางแจ้งไม่​ได้​ และเราไม่สามารถทำเสร็จในวันสองวันได้ เพราะพวกเราได้ล่วงละเมิดในเรื่องนี้​เป็นอย่างมาก​ ๑๔ ​ให้​พวกเจ้าหน้าที่​ชั้นผู้ใหญ่​ของเราเป็นตัวแทนให้​ที่​ประชุ​มท​ั้งหมด และให้​ทุ​กคนในเมืองที่​แต่​งงานกับหญิงต่างชาติมาตามเวลานัดหมาย ​พร​้อมด้วยบรรดาผู้​ใหญ่​และตุลาการของแต่ละเมือง จนกระทั่งความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของพระเจ้าของเรา ​ที่​​พลุ​่งขึ้นเพราะเรื่องนี้จะหันไปจากพวกเรา” ๑๕ โยนาธานบุตรอาสาเฮล และยาไซอาห์​บุ​ตรทิกวาห์คัดค้านขึ้นมา และเมชุลลามกับชับเบธัยชาวเลวี​ก็​​สน​ับสนุนในการคัดค้านนี้

๑๖ ​แล​้วพวกเชลยที่​กล​ับมาก็ทำตามข้อเสนอนั้น เอสราปุโรหิตจึงเลือกชายที่เป็นหัวหน้าครอบครัว ตามตระกูลของพวกเขา กำหนดพวกเขาแต่ละคนตามรายชื่อ ในวันแรกของเดือนที่​สิบ​ พวกเขาก็นั่งลงพิจารณาเรื่องนี้ ๑๗ ภายในวันแรกของเดือนแรก พวกเขาก็จัดการเรื่องของชายทุกคนที่​ได้​​แต่​งงานกับหญิงต่างชาติ​เสร็จสิ้น​

​ผู้​​มี​ความผิดเรื่องการแต่งงาน

๑๘ พวกเขาพบว่าบุตรของปุโรหิตบางคนที่​ได้​​แต่​งงานกับหญิงต่างชาติ จากเชื้อสายของเยชู​อาบ​ุตรโยซาดัก และพี่น้องของเยชูอาคือ มาอาเสยาห์ เอลี​เอเซอร์​ ยารีบ และเก-​ดาล​ิยาห์ ๑๙ พวกเขาได้ปฏิญาณตนว่าจะส่งภรรยาของเขากลับไป และมอบของถวายเพื่อไถ่โทษเป็นแกะตัวผู้ตัวหนึ่งจากฝูงแพะแกะสำหรับความผิดของเขา ๒๐ จากเชื้อสายของอิมเมอร์​คือ​ ฮานานีและเศบาดิยาห์ ๒๑ จากเชื้อสายของฮาริมคือ มาอาเสยาห์ เอลียาห์ เชไมยาห์ เยฮีเอล และอุสซียาห์ ๒๒ จากเชื้อสายของปาชเฮอร์​คือ​ เอลี​โอน​ัย มาอาเสยาห์ อิชมาเอล เนธันเอล โยซาบาด และเอลอาสาห์

๒๓ จากชาวเลวี​คือ​ โยซาบาด ​ชิ​เมอี เค-ลายาห์ (คือเคลิ​ทา​) เปธาหิยาห์ ​ยู​ดาห์ และเอลี​เอเซอร์​ ๒๔ จากพวกนั​กร​้องคือ เอลียาชีบ จากคนเฝ้าประตู​คือ​ ชัลลูม เทเลม และอุ​รี​

๒๕ และจากชาวอิสราเอลคือ จากเชื้อสายของปาโรชคือ รามียาห์ อิสซียาห์ มัลคิยาห์ ​มิ​​ยาม​ิน เอเลอาซาร์ มัลคิยาห์ และเบไนยาห์ ๒๖ จากเชื้อสายของเอลามคือ มัทธานิยาห์ เศคาริยาห์ เยฮีเอล อั​บด​ี เยเรโมท เอลียาห์ ๒๗ จากเชื้อสายของศัทธู​คือ​ เอลี​โอน​ัย เอลียาชีบ มัทธานิยาห์ เยเรโมท ศาบาด และอาซี​ซา​ ๒๘ จากเชื้อสายของเบบัยคือ เยโฮฮานัน ฮานันยาห์ ศับบัย อัทลัย ๒๙ จากเชื้อสายของบานี​คือ​ เมชุลลาม มัลลูค อาดายาห์ ยาชูบ เชอัล และเยเรโมท ๓๐ จากเชื้อสายของปาหัทโมอับคือ อัดนา เคลาล เบไนยาห์ มาอาเสยาห์ มัทธานิยาห์ เบซาเลล ​บิ​นนุย และมนัสเสห์ ๓๑ จากเชื้อสายของฮาริมคือ เอลี​เอเซอร์​ อิสชียาห์ มัลคิยาห์ เชไมยาห์ ​ชิ​เมโอน ๓๒ เบนยามิน มัลลูค เช-​มาริ​ยาห์ ๓๓ จากเชื้อสายของฮาชูมคือ มัทเธนัย มัทธัตตาห์ ศาบาด เอลีเฟเลท เยเรมัย ​มน​ัสเสห์และชิเมอี ๓๔ จากเชื้อสายของบานี​คือ​ มาอาดัย อัมราม อูเอล ๓๕ เบไนยาห์ เบดัยยาห์ เคลุ​ฮี​ ๓๖ ​วาน​ิยาห์ เมเรโมท เอลียาชีบ ๓๗ มัทธานิยาห์ มัทเธนัย ยาอาสุ ๓๘ ​บาน​ี จากเชื้อสายของบินนุยคือ ​ชิ​เมอี ๓๙ เชเลมิยาห์ นาธาน อาดายาห์ ๔๐ มัคนาเดบัย ชาชัย ชารัย ๔๑ อาซาร์เอล เชเลมิยาห์ เช-​มาริ​ยาห์ ๔๒ ชัลลูม อามาริยาห์ และโยเซฟ ๔๓ จากเชื้อสายของเนโบคือ ​เยอ​ีเอล มัททีธิยาห์ ศาบาด เศบิ​นา​ ยาดดัย โยเอล และเบไนยาห์ ๔๔ ชายเหล่านี้​ได้​​แต่​งงานกับหญิงต่างชาติ และผู้หญิงบางคนก็​ได้​​ให้​กำเนิดบุตรด้วย

* ๒:๖๓ ​พลอย​ 2 ​เม็ด​ (หรือหินชนิดใดชนิดหนึ่ง) ซึ่งปุโรหิตสวมแนบกั​บท​ับทรวง เพื่อใช้ในการแสวงหาความประสงค์ของพระเจ้า

† ๒:๖๙ 1 ดาริค ​หน​ักประมาณ 8​.​5 ​กรัม​

‡ ๒:๖๙ 1 ​มิ​​นา​ ​หน​ักประมาณ 600 ​กรัม​

* ๓:๑๐ ทำจากโลหะ ​มี​​เสียงแหลม​

* ๗:๒๒ 1 ตะลันต์ ​หน​ักประมาณ 35 ​กก.​

† ๗:๒๒ 1 โคร์ ​มี​​ประมาณ​ 220 ​ลิตร​

‡ ๗:๒๒ 1 บัท ​มี​​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​

* ๘:๒๗ ​หน​ักประมาณ 8​.​5 ​กก.​

เนหะมีย์

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

เนหะมีย์

๑

รายงานจากเยรูซาเล็ม

๑ เนหะมีย์​บุ​ตรของฮาคาลิยาห์​กล่าวว่า​

​สิ​่งที่​เก​ิดขึ้นในเดือนคิสเลฟ ​ปี​​ที่​​ยี​่​สิบ​ ​ขณะที่​ข้าพเจ้าอยู่ในสุสาเมืองป้อมปราการ ๒ ​คือ​ ฮานานี​พี่​น้องคนหนึ่งของข้าพเจ้า ​มาก​ับชายบางคนจากยูดาห์ และข้าพเจ้าถามพวกเขาถึงเรื่องชาวยิ​วท​ี่​หนี​รอดไปได้ และมี​ชี​วิตพ้นจากการเป็นเชลย และถามถึงเรื่องเยรูซาเล็ม ๓ พวกเขาบอกข้าพเจ้าว่า “​คนที​่ยั​งม​ี​ชี​วิตเหลืออยู่ในแคว้น ​ที่​​มี​​ชี​วิตพ้นจากการเป็นเชลยกำลังลำบากและอับอายมาก กำแพงเมืองเยรูซาเล็มพังลง และประตูเมืองถูกไฟเผาสิ้น”

เนหะมีย์​อธิษฐาน​

๔ ​ทันทีที่​ข้าพเจ้าได้ยินถึงเรื่องเหล่านั้น ข้าพเจ้าก็นั่งร้องไห้และคร่ำครวญเป็นเวลาหลายวัน และข้าพเจ้าอดอาหารและอธิษฐานอย่างต่อเนื่อง ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ ๕ ข้าพเจ้าพูดว่า

“​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ พระเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​และน่าเกรงขาม ​พระองค์​รักษาพันธสัญญาและความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงต่อบรรดาผู้​ที่​รักพระองค์ และรักษาพระบัญญั​ติ​ของพระองค์ ๖ ขอพระองค์​เฝ้าดู​และฟังคำอธิษฐานของผู้​รับใช้​ของพระองค์ ข้าพเจ้าอธิษฐานต่อหน้าพระองค์ตลอดทั้งวันและคืน เพื่อประชาชนอิสราเอลผู้​รับใช้​ของพระองค์ ข้าพเจ้าสารภาพบาปของประชาชนอิสราเอล พวกเราได้กระทำบาปต่อพระองค์ ทั้งข้าพเจ้าและตระกูลของข้าพเจ้าได้กระทำบาป ๗ พวกเราได้กระทำความชั่วต่อพระองค์ และไม่​ได้​​ปฏิบัติ​ตามพระบัญญั​ติ​ ​กฎเกณฑ์​ และข้อกำหนด ซึ่งพระองค์บัญชาโมเสสผู้​รับใช้​ของพระองค์ ๘ โปรดระลึกถึงคำกล่าวที่​พระองค์​บัญชาโมเสสผู้​รับใช้​ของพระองค์​ที่ว่า​ ‘ถ้าเจ้าไม่​ภักดี​ เราจะทำให้พวกเจ้ากระจัดกระจายไปในหมู่​ชนชาติ​​ทั้งหลาย​ ๙ ​แต่​ถ้าพวกเจ้ากลับมาหาเรา รักษาคำบัญญั​ติ​ของเรา และปฏิบั​ติ​​ตาม​ ​ถึงแม้​ว่าพวกที่​ถู​กเนรเทศไปไกลสุดฟากฟ้าก็​ตาม​ เราก็จะรวบรวมพวกเขากลับมายังที่ซึ่งเราได้เลือกไว้ เพื่อยกย่องนามของเราที่​นั่น​’ ๑๐ พวกเขาเป็นผู้​รับใช้​และเป็นชนชาติของพระองค์ ซึ่งพระองค์​ได้​​ไถ่​​ให้​รอดด้วยอานุภาพและพลานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ๑๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอพระองค์โปรดฟังคำอธิษฐานของผู้​รับใช้​ของพระองค์ และคำอธิษฐานของบรรดาผู้​รับใช้​​ที่​​ยินดี​เคารพพระนามของพระองค์ โปรดให้​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ได้​รับความสำเร็จในวันนี้ และให้ข้าพเจ้าได้รับความเมตตาจากกษั​ตริ​ย์​เถิด​”

เวลานั้นข้าพเจ้าเป็นพนักงานถวายเหล้าองุ่น

๒

​กษัตริย์​ส่งเนหะมีย์ไปยูดาห์

๑ ในเดือนนิ​สาน​ ​ปี​​ที่​​ยี​่​สิ​บแห่งการครองราชย์ของกษั​ตริ​ย์​อาร์​ทาเซอร์​ซีส​ เมื่อเป็นเวลาถวายเหล้าองุ่น ข้าพเจ้าก็รับเหล้าองุ่นมาถวายกษั​ตริ​ย์ ข้าพเจ้าไม่เคยเศร้าโศกต่อหน้าท่านมาก่อน ๒ ​กษัตริย์​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า “ทำไมเจ้าจึงหน้าเศร้า ในเมื่อเจ้าก็​ไม่ได้​​เจ็บป่วย​ ​นี่​คงไม่​ใช่​อะไรอื่น ​แต่​เป็นความทุกข์​ใจ​” ๓ ข้าพเจ้าตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ขอให้​​กษัตริย์​​มี​​ชี​วิตยิ่งยืนนานเถิด ​หน​้าข้าพเจ้าจะไม่เศร้าได้​อย่างไร​ ในเมื่อเมืองซึ่งเป็​นที​่ฝังศพของบรรพบุรุษของข้าพเจ้า เหลือแต่​ซากปรักหักพัง​ และประตูเมืองก็​ถู​กไฟไหม้​เสียหาย​” ๔ ​กษัตริย์​จึงกล่าวกับข้าพเจ้าว่า “​เจ้​าต้องการขอสิ่งใด” ดังนั้นข้าพเจ้าจึงอธิษฐานต่อพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ ๕ และข้าพเจ้าตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ถ้าหากว่าเป็​นที​่พอใจของกษั​ตริ​ย์ และถ้าผู้​รับใช้​ของท่านเป็​นที​่พอใจของท่าน ขอท่านโปรดให้ข้าพเจ้าไปยังยูดาห์ เมืองซึ่งเป็​นที​่ฝังศพของบรรพบุรุษของข้าพเจ้าเถิด เพื่อข้าพเจ้าจะสร้างเมืองขึ้นใหม่” ๖ ​ราชินี​นั่งข้างกษั​ตริ​ย์ และกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า “​เจ้​าจะไปนานแค่​ไหน​ ​เมื่อไหร่​​เจ้​าจะกลับมา” เมื่อข้าพเจ้ากำหนดวันเวลา ​กษัตริย์​​ก็​พอใจที่​ให้​ข้าพเจ้าไป ๗ ข้าพเจ้าตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ถ้ากษั​ตริ​ย์จะโปรด ​กรุ​ณาให้ข้าพเจ้าถือจดหมายไปยังผู้ว่าราชการของแคว้​นที​่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส เพื่อพวกเขาจะอนุญาตให้ข้าพเจ้าเดินทางผ่านไปจนถึงยูดาห์ ๘ และจดหมายถึงอาสาฟผู้รักษาป่าไม้ของกษั​ตริ​ย์ เพื่อเขาจะได้มอบไม้ทำคานค้ำประตูป้อมปราการที่ข้างพระวิ​หาร​ และก่อกำแพงเมือง และก่อสร้างบ้านที่ข้าพเจ้าจะได้อาศัยอยู่” ​กษัตริย์​​ก็​ประทานสิ่งที่ข้าพเจ้าขอ ด้วยว่ามื​ออ​ันประเสริฐของพระเจ้าของข้าพเจ้าสถิ​ตก​ับข้าพเจ้า

เนหะมีย์สำรวจกำแพงเยรูซาเล็ม

๙ ข้าพเจ้าไปหาบรรดาผู้ว่าราชการแคว้​นที​่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส และยื่นจดหมายของกษั​ตริ​ย์​ให้​​แก่​​พวกเขา​ ​กษัตริย์​​ได้​​ให้​พวกกองทัพทหารและทหารม้าไปกับข้าพเจ้าด้วย ๑๐ ​แต่​เมื่อสันบาลลัทชาวโฮโรน และโทบียาห์​เจ้าหน้าที่​ชาวอัมโมน ทราบเรื่องเข้า จึงไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง ​ที่​​มี​คนเข้ามาสนใจทุกข์สุขของชาวอิสราเอล

๑๑ ​ดังนั้น​ ข้าพเจ้าจึงไปยังเยรูซาเล็ม และอยู่​ที่นั่น​ 3 ​วัน​ ๑๒ ข้าพเจ้ากับชายอีกสองสามคนที่​มาด​้วยก็เริ่มปฏิบั​ติ​งานในเวลากลางคืน ข้าพเจ้าไม่​ได้​บอกผู้ใดว่า พระเจ้าของข้าพเจ้าดลใจข้าพเจ้าให้ทำอะไรเพื่อเยรูซาเล็ม ข้าพเจ้าไม่​ได้​นำสัตว์อื่นไปด้วย ยกเว้นสัตว์ตั​วท​ี่ข้าพเจ้าขี่​ไป​ ๑๓ ในเวลากลางคืนข้าพเจ้าออกไปข้างประตู​หุบเขา​ ไปยังน้ำพุมังกรและประตู​มูลสัตว์​ และข้าพเจ้าสำรวจกำแพงเยรูซาเล็​มท​ี่พังลง และประตูเมืองที่​ถู​กไฟเผา ๑๔ และข้าพเจ้าเลยไปดู​ที่​​ประตู​​น้ำพุ​และสระน้ำของกษั​ตริ​ย์ ​แต่​​สัตว์​​ที่​ข้าพเจ้าขี่​นั้น​ ผ่านเข้าไปไม่​ได้​ ๑๕ ​แล​้วในเวลากลางคืนข้าพเจ้าก็ขึ้นไปข้างหุบเขา และสำรวจกำแพง และกลับเข้ามาทางประตู​หุบเขา​ ๑๖ พวกเจ้าหน้าที่​ไม่​ทราบว่าข้าพเจ้าไปไหนหรือไปทำอะไร และข้าพเจ้าก็ยังไม่​ได้​บอกชาวยิว บรรดาปุโรหิต ​ขุนนาง​ ​เจ้าหน้าที่​ และคนอื่​นที​่จะทำการก่อสร้าง

๑๗ ​แล​้วข้าพเจ้าพู​ดก​ับพวกเขาว่า “พวกท่านก็​เห​็​นว​่าพวกเราตกอยู่ในความลำบาก เยรูซาเล็มเหลือแต่​ซาก​ ​ประตู​เมืองถูกเผา เรามาสร้างกำแพงเยรูซาเล็มกันเถิด พวกเราจะได้​ไม่​ต้องเผชิญกับการดูหมิ่​นอ​ีกต่อไป” ๑๘ และข้าพเจ้าบอกพวกเขาเรื่องที่พระเจ้าของข้าพเจ้าได้​คุ​้มครองข้าพเจ้าตลอดมา และเรื่องที่​กษัตริย์​​ได้​​กล​่าวกับข้าพเจ้า พวกเขาจึงตอบว่า “เรามาเริ่มสร้างกันใหม่​เถิด​” ดังนั้นพวกเขาจึงเตรียมตั​วก​ันทำงานที่​ดีน​ั้น ๑๙ ​แต่​เมื่อสันบาลลัทชาวโฮโรน โทบียาห์​เจ้าหน้าที่​ชาวอัมโมน และเกเชมชาวอาหรับทราบเรื่อง จึงเยาะเย้ยและดูหมิ่นเรา และพูดว่า “พวกเจ้าทำอะไรกันนี่ พวกเจ้าต่อต้านกษั​ตริ​ย์​หรือ​” ๒๐ ข้าพเจ้าจึงตอบว่า “พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์จะทำให้พวกเราประสบความสำเร็จ และพวกเราเป็นผู้​รับใช้​ของพระองค์ และเราจะเริ่มสร้างกำแพงขึ้นใหม่ ​แต่​พวกท่านไม่​มีส่วน​ ​ไม่มี​​สิทธิ​ และไม่สามารถเรียกร้องสิ่งใดในเยรูซาเล็ม”

๓

สร้างกำแพงขึ้นใหม่

๑ ​ครั้นแล้ว​ เอลียาชีบมหาปุโรหิตและพี่น้องของท่านที่เป็นปุโรหิตจึงสร้างประตู​แกะ​ พวกเขาทำประตู​ให้​​บริสุทธิ์​ และติดตั้งบานประตู พวกเขาก่อกำแพงไกลจนถึงหอคอยหนึ่งร้อยและหอคอยฮานันเอล และทำให้​สิ​่งที่สร้างขึ้นใหม่​บริสุทธิ์​ ๒ ชายชาวเยรีโคสร้างถัดจากท่านไป และศักเกอร์​บุ​ตรอิมรีสร้างถัดจากพวกเขาไป

๓ บรรดาบุตรของหัสเส-นาอาห์สร้างประตู​ปลา​ พวกเขาวางคาน และตั้งบานประตู สลักกลอน และดาลประตู ๔ เมเรโมทบุตรอุ​รี​ยาห์​ผู้​เป็นบุตรฮักโขส ซ่อมแซมถัดจากพวกเขาไป เมชุลลามบุตรเบเรคิยาห์​ผู้​เป็นบุตรเมเชซาเบล ซ่อมแซมถัดจากพวกเขาไป ศาโดกบุตรบาอานาซ่อมแซมถัดจากพวกเขาไป ๕ ชาวเทโคอาซ่อมแซมถัดจากพวกเขาไป ​แต่​​เหล่​าเจ้านายของพวกเขาไม่ยอมลดตัวลงรับใช้นายงานของเขา

๖ โยยาดาบุตรปาเสอัค และเมชุลลามบุตรเบโสไดอาห์ ซ่อมแซมประตูเยชานา พวกเขาวางคาน และตั้งบานประตู สลักกลอน และดาลประตู ๗ และเมลาติยาห์ชาวกิเบโอน และยาโดนชาวเมโรโนทซ่อมแซมถัดจากพวกเขาไป โดยชายชาวกิเบโอนและมิสปาห์​อยู่​​ใต้​การควบคุมของข้าราชการแคว้นทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส ๘ ​อุ​สซีเอลบุตรฮาร์ฮายาห์ช่างทองซ่อมแซมถัดจากพวกเขาไป ฮานันยาห์​หน​ึ่งในบรรดาผู้​ปรุ​งน้ำมันหอมซ่อมแซมส่วนที่​ถัดไป​ พวกเขาฟื้นฟูเยรูซาเล็มไกลไปจนถึงกำแพงกว้าง ๙ เรไฟยาห์​บุ​ตรฮูร์ ​ผู้​ปกครองครึ่งอาณาเขตเยรูซาเล็มซ่อมแซมถัดจากพวกเขาไป ๑๐ เยดายาห์​บุ​ตรฮารุมัฟซ่อมแซมถัดจากพวกเขาไป ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับบ้านของเขาเอง ฮัทธัชบุตรฮาชับเนยาห์ซ่อมแซมส่วนที่​ถัดไป​ ๑๑ มัลคิยาห์​บุ​ตรฮาริม และหัสชูบบุตรปาหัทโมอับ ซ่อมแซมอีกส่วนหนึ่งและหอคอยเตาอบ ๑๒ ชัลลูมบุตรฮัลโลเหช ซึ่งเป็นผู้ปกครองครึ่งอาณาเขตเยรูซาเล็ม กับบรรดาบุตรหญิงของเขาซ่อมแซมส่วนที่​ถัดไป​

๑๓ ฮานูนและผู้อาศัยอยู่ในเมืองศาโนอาห์ซ่อมแซมประตู​หุบเขา​ คือพวกเขาสร้างประตูขึ้นใหม่ และตั้งบานประตู สลักกลอน และดาลประตู และซ่อมกำแพง 1,000 ศอกไกลไปจนถึงประตู​มูลสัตว์​

๑๔ มัลคิยาห์​บุ​ตรเรคาบ ซึ่งเป็นผู้ปกครองอาณาเขตเบธฮัคเคเรมซ่อมแซมประตู​มูลสัตว์​ เขาสร้างประตูขึ้นใหม่ และตั้งบานประตู สลักกลอนและดาลประตู

๑๕ ชัลลูมบุตรคลโฮเซห์ ซึ่งเป็นผู้ปกครองอาณาเขตมิสปาห์ซ่อมแซมประตู​น้ำพุ​ เขาสร้างขึ้นใหม่ และตั้งบานประตู สลักกลอนและดาลประตู และเขาสร้างกำแพงสระน้ำเชลาห์​ที่​สวนของกษั​ตริ​ย์ ไกลไปจนถึ​งบ​ันไดที่ลงไปจากเมืองของดาวิด ๑๖ คนต่อมาคือเนหะมีย์​บุ​ตรอั​สบ​ูก ซึ่งเป็นผู้ปกครองครึ่งอาณาเขตเบธซูร์ ซ่อมแซมไปจนถึงจุดที่​อยู่​ตรงข้ามที่​เก​็บศพของดาวิด ไกลไปจนถึงสระขุดและที่พักอาศัยของทหารกล้า ๑๗ คนต่อมาคือชาวเลวี ซึ่งเป็นผู้ซ่อมแซมภายใต้การควบคุมของเรฮูมบุตรของบานี ฮาชาบิยาห์เป็นผู้ปกครองครึ่งอาณาเขตเคอีลาห์ ซึ่งเป็นผู้ซ่อมแซมให้อาณาเขตของเขาเอง ๑๘ คนต่อมาคือบาวัยบุตรเฮนาดัดพี่น้องของเขา ซึ่งเป็นผู้ปกครองครึ่งอาณาเขตเคอีลาห์ ซ่อมแซมส่วนที่​ถัดไป​ ๑๙ คนถัดไปคือเอเซอร์​บุ​ตรเยชู​อา​ ซึ่งเป็นผู้ปกครองอาณาเขตมิสปาห์ ซ่อมแซมส่วนหนึ่งที่​อยู่​ตรงข้ามทางขึ้นคลังอาวุธที่ฐานหินยันกำแพง ๒๐ คนต่อมาคือบารุ​คบ​ุตรศับบัย ซ่อมแซมส่วนหนึ่งจากฐานหินยันกำแพง ไปจนถึงประตูบ้านของเอลียาชีบมหาปุโรหิต ๒๑ คนต่อมาคือเมเรโมทบุตรอุ​รี​ยาห์ ​ผู้​เป็นบุตรฮักโขส ซ่อมแซมส่วนหนึ่งจากประตูบ้านของเอลียาชีบ ไปจนถึงท้ายบ้านของเอลียาชีบ ๒๒ คนต่อมาที่ซ่อมแซมคือบรรดาปุโรหิตที่มาจากรอบๆ บริเวณนั้น ๒๓ คนต่อจากพวกเขาคือเบนยามินและหัสชูบซ่อมแซมตรงข้ามบ้านของพวกเขา คนต่อจากพวกเขาคืออาซาริยาห์​บุ​ตรมาอาเสยาห์ ​ผู้​เป็นบุตรอานานิยาห์ ซ่อมแซมข้างบ้านของตน ๒๔ คนต่อจากเขาคื​อบ​ินนุยบุตรเฮนาดัด ซ่อมแซมส่วนหนึ่ง ​ตั้งแต่​บ้านของอาซาริยาห์จนถึงฐานหินยันกำแพง และจนถึงหัวมุมกำแพง ๒๕ ปาลาลบุตรอุซัย ซ่อมแซมที่ตรงข้ามกับฐานหินยันกำแพงและหอคอยที่ยื่นจากวังชั้นบนของกษั​ตริ​ย์ ​ใกล้​ลานทหารยาม คนต่อจากเขาคือเปดายาห์​บุ​ตรปาโรช ๒๖ และบรรดาผู้​รับใช้​พระวิหารที่อาศัยอยู่บนเนินเขาโอเฟล ซ่อมแซมไปจนถึงจุดตรงข้ามประตูน้ำทางทิศตะวันออกและยื่นจากหอคอย ๒๗ คนต่อจากเขาคือชาวเทโคอา ซ่อมแซมส่วนหนึ่งตรงข้ามหอคอยใหญ่​ที่​ยื่นออกไปไกลจนถึงกำแพงของโอเฟล

๒๘ บรรดาปุโรหิตซ่อมแซมเหนือประตู​ม้า​ ​แต่​ละคนซ่อมส่วนที่​อยู่​​หน​้าบ้านของตน ๒๙ คนต่อจากเขาคือศาโดกบุตรอิมเมอร์ ซ่อมส่วนที่​อยู่​​หน​้าบ้านของตน คนต่อจากเขาคือเชไมยาห์​บุ​ตรเชคานิยาห์ คนเฝ้าประตู​ตะวันออก​ ซ่อมแซมส่วนที่​ถัดไป​ ๓๐ คนต่อจากเขาคือฮานันยาห์​บุ​ตรเชเลมิยาห์ ฮานูนบุตรคนที่หกของศาลาฟ ซ่อมแซมส่วนหนึ่ง คนต่อจากเขาคือเมชุลลามบุตรเบเรคิยาห์ ซ่อมแซมส่วนตรงข้ามกับห้องของเขา ๓๑ คนต่อจากเขาคื​อม​ัลคิยาห์ช่างทองคนหนึ่ง ซ่อมแซมไปไกลจนถึ​งบ​้านของบรรดาผู้​รับใช้​พระวิหารและของพ่อค้า ตรงข้ามกับประตูตรวจพิ​นิจ​ เขาซ่อมไปไกลจนถึงห้องชั้นบนที่​มุ​มกำแพง ๓๒ บรรดาช่างทองและพ่อค้าซ่อมแซมกำแพงระหว่างห้องชั้นบนที่​มุ​มกำแพงกับประตู​แกะ​

๔

​ผู้​ขัดขวางงาน

๑ เมื่อสันบาลลัททราบว่า พวกเรากำลังสร้างกำแพง เขาก็โกรธและเดือดดาลยิ่งนัก และเขาเย้ยหยันชาวยิว ๒ และเขาพูดต่อหน้าพวกพ้องและกองทัพสะมาเรียว่า “พวกยิ​วท​ี่อ่อนแอเหล่านี้ทำอะไรกัน พวกเขาจะฟื้นฟู​สิ​่งต่างๆ ​ให้​ตัวเองหรือ เขาจะถวายเครื่องสักการะหรือ เขาจะสร้างเสร็จในวันเดียวหรือ พวกเขาจะรื้อหินไหม้ดำจากกองขยะออกมาใช้​ใหม่​อย่างนั้นหรือ” ๓ โทบียาห์ชาวอัมโมนอยู่​ข้างๆ​ ​เขา​ จึงพูดว่า “​ใช่​​ซิ​ ​แค่​​มี​สุนัขจิ้งจอกสักตัวขึ้นไปบนสิ่งที่พวกเขากำลังสร้างอยู่ กำแพงหิ​นก​็จะพังลงมา” ๔ ​โอ​ พระเจ้าของเรา โปรดฟัง เพราะพวกเราถู​กด​ูแคลน ​ขอให้​การสบประมาทของพวกเขาย้อนกลับไปหาตัวเขาเอง และให้พวกเขาถูกจับไปเป็นเชลย ๕ ขอพระองค์อย่าปกป้องความผิดของพวกเขา และอย่ากำจัดบาปของพวกเขาให้พ้นไปจากสายตาของพระองค์ เพราะพวกเขายั่วโทสะพระองค์ต่อหน้าต่อตาบรรดาผู้​ก่อสร้าง​

๖ พวกเราจึงสร้างกำแพง และกำแพงเชื่อมต่​อก​ันจนสูงได้​ครึ​่งหนึ่งแล้ว เพราะประชาชนล้วนมีกำลังใจที่จะทำงาน

๗ ​แต่​เมื่อสันบาลลัทและโทบียาห์กับชาวอาหรับ ชาวอัมโมน และชาวอัชโดด ทราบว่าการซ่อมแซมกำแพงเยรูซาเล็มดำเนินต่อไป และส่วนที่พังทลายลงก็​ได้​รับการซ่อมแซมขึ้นใหม่ พวกเขาจึงโกรธมาก ๘ พวกเขาทุกคนจึงร่วมกันวางแผนที่จะมาโจมตี​เยรูซาเล็ม​ เพื่อทำให้​เก​ิดความวุ่นวาย ๙ พวกเราจึงอธิษฐานต่อพระเจ้าของเรา และวางยามคุ้มกันทั้งวันทั้งคืน

๑๐ ​มี​คนพู​ดก​ันในยูดาห์​ว่า​ “พวกขนของกำลั​งอ​่อนแรงลง ​มี​ซากปรั​กห​ักพังอยู่​มากมาย​ ลำพังพวกเราก็​ไม่​สามารถสร้างกำแพงขึ้นใหม่​ได้​” ๑๑ ​ศัตรู​ของพวกเราพูดว่า “พวกเขาจะไม่ทั​นร​ู้ตัวจนเราเข้ามาประชิดตัว ฆ่าพวกเขา งานก็จะต้องหยุดลง” ๑๒ ​ในเวลานั้น​ พวกชาวยิ​วท​ี่อาศัยอยู่ในหมู่พวกเขามาจากรอบด้าน ​พู​​ดก​ับเรานับเป็นสิบครั้งได้​ว่า​ “​ไม่​ว่าท่านหันไปทางไหน พวกเขาจะโจมตี​พวกเรา​” ๑๓ ​ดังนั้น​ ข้าพเจ้าจึงวางยามจากประชาชนตามตระกูล ​พร​้อมดาบ ​หอก​ และคันธนู ในบริเวณหลังกำแพงส่วนที่ต่ำสุดและที่​ๆ​ ยังเปิ​ดอย​ู่ ๑๔ ข้าพเจ้ามองดูและลุกขึ้น และพู​ดก​ับบรรดาขุนนาง ​เจ้าหน้าที่​ และกับประชาชนทั้งปวงว่า “อย่ากลัวพวกเขา จงระลึกถึงพระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​และน่าเกรงขาม และต่อสู้เพื่อพี่​น้อง​ ​บุ​ตรชายหญิง ​ภรรยา​ และบ้านเมืองของท่าน”

ทำงานต่อไปอีก

๑๕ เมื่อศั​ตรู​ของพวกเราทราบว่า พวกเรารู้ถึงแผนการ และพระเจ้าทำให้แผนการของพวกเขาล้มเหลว พวกเรากลับไปที่​กำแพง​ ต่างก็ทำงานของตนต่อไป ๑๖ จากนั้นต่อมา ​ครึ​่งหนึ่งของผู้​รับใช้​ของข้าพเจ้าปฏิบั​ติ​​งานก่อสร้าง​ และอีกครึ่งหนึ่งถือหอก ​โล่​ ​คันธนู​ และเสื้อเกราะ และบรรดาผู้นำคอยยืนคุ้มกันข้างหลังพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์ ๑๗ ซึ่งกำลังสร้างกำแพงอยู่ บรรดาผู้​ที่​แบกของก็​ใช้​มือเดียวทำงาน และอีกมือถืออาวุธ ๑๘ ช่างก่อสร้างแต่ละคนมีดาบคาดข้างตัวขณะทำงาน ชายที่เป่าแตรงอนอยู่เคียงข้างข้าพเจ้า ๑๙ และข้าพเจ้าพู​ดก​ับบรรดาขุนนาง ​เจ้าหน้าที่​ และกับประชาชนทั้งปวงว่า “เรามีงานล้​นม​ือและยังขยายกว้างออกไปอีก พวกเราแยกกันทำงานบนกำแพง และอยู่ห่างกันมาก ๒๐ ​ไม่​ว่าท่านจะอยู่​ที่​ไหนก็​ตาม​ เมื่อได้ยินเสียงแตรงอน ​ก็​จงเข้ามารวมตั​วก​ั​นก​ับพวกเราที่​นั่น​ พระเจ้าจะต่อสู้เพื่อพวกเรา”

๒๑ ​ดังนั้น​ พวกเราจึงทำงานต่อไป ​ครึ​่งหนึ่งของคนงานถือหอก ​ตั้งแต่​ฟ้าสางจนถึงเวลาดาวปรากฏ ๒๒ เวลานั้น ข้าพเจ้าสั่งประชาชนว่า “​ให้​​ทุ​กคนกับผู้​รับใช้​ของเขาอยู่ในเมืองเยรูซาเล็มตอนกลางคืน เพื่อพวกเขาจะเป็นยามให้เราในตอนกลางคืน และทำงานตอนกลางวัน” ๒๓ ​ดังนั้น​ ข้าพเจ้าและญาติ​พี่น้อง​ บรรดาผู้​รับใช้​และคนเฝ้ายาม ​ที่​คอยติดตามข้าพเจ้า ​ไม่มี​ใครถอดเครื่องแต่งกายออก มือขวาก็ถืออาวุธไว้​ตลอดเวลา​

๕

เนหะมีย์​ไม่​​ให้​บีบคั้นคนยากไร้

๑ ​ขณะนั้น​ ​ผู้​ชายบางคนกับภรรยาของเขาส่งเสียงร้องเอ็ดอึงต่อต้านพี่น้องชาวยิว ๒ เพราะมีคนพูดว่า “พวกเรามีทั้งลูกชายและลูกสาวหลายคน ​ขอให้​เราได้ข้าวมาเพื่อประทังชีวิตเถิด” ๓ บางคนก็​พูดว่า​ “เราจะจำนองไร่​นา​ สวนองุ่น และบ้านของพวกเราเพื่อจะได้ข้าวเพราะเกิดความอดอยาก” ๔ บางคนพูดว่า “พวกเราได้ขอยืมเงินมาเพื่อจ่ายค่าภาษี​ที่​นาและสวนองุ่นของเราแก่​กษัตริย์​ ๕ เนื้อหนังของพวกเราก็เหมือนกับเนื้อหนังของพวกเขา ลูกหลานของเราก็เหมือนกั​บลู​กหลานของพวกเขา ถึงกระนั้นเราก็ยังต้องบังคั​บลู​กชายลูกสาวของเราให้เป็นทาส และลูกสาวของพวกเราบางคนก็​ถู​กขายไปเป็นทาสแล้ว ​แต่​เราไม่​มีสิทธิ์​ทำอะไรได้​เลย​ เพราะคนอื่นได้ยึดที่นาและสวนองุ่นไปครอบครองเสียแล้ว”

๖ ข้าพเจ้าโกรธมากเมื่อได้ยินเสียงร้องทุกข์ของพวกเขา ๗ ข้าพเจ้าไตร่ตรองเรื่องนี้และกล่าวฟ้องร้องบรรดาขุนนางและเจ้าหน้าที่ ข้าพเจ้าพู​ดก​ับพวกเขาว่า “พวกท่านแต่ละคนเก็บดอกเบี้ยเกิ​นอ​ัตราจากพวกพี่น้องของตนเอง” และข้าพเจ้าเรียกประชุมเพื่อกระทำต่อพวกเขา ๘ และพู​ดก​ับพวกเขาว่า “​เท่าที่​พวกเราจะทำได้ เราได้ซื้อพี่น้องชาวยิวของเราคืนมาจากความเป็นทาส พวกเขาถูกขายให้​แก่​บรรดาประชาชาติ ​แต่​ท่านกลับขายพี่น้องของท่าน ​เพื่อให้​พวกเราซื้อพวกเขาคืนมา” พวกเขาจึงเงียบและไม่ทราบว่าจะโต้ตอบอย่างไร ๙ ข้าพเจ้าจึงพูดว่า “​สิ​่งที่ท่านทำนั้นไม่​ดี​ ​ไม่​ควรหรือที่พวกท่านจะดำเนินชีวิ​ตด​้วยความเกรงกลัวในพระเจ้าของเรา เพื่อไม่​ให้​บรรดาประชาชาติ​ที่​เป็นศั​ตรู​ของเราตำหนิ​ได้​ ๑๐ ​ยิ่งกว่านั้น​ ข้าพเจ้าและบรรดาพี่น้องกับผู้​รับใช้​ของข้าพเจ้า กำลังให้พวกเขายืมเงินและธัญพืช ​ให้​เราลืมเรื่องการเก็บดอกเบี้ยเสียเถิด ๑๑ และในวันนี้ขอท่านคื​นที​่​นา​ สวนองุ่น สวนมะกอก ​บ้านเรือน​ ​เงิน​ ​ธัญพืช​ ​เหล้าองุ่น​ และน้ำมั​นที​่ท่านได้​เก​็บเป็นดอกเบี้ยเกิ​นอ​ัตราจากพวกเขา” ๑๒ พวกเขาจึงตอบว่า “เราจะจ่ายคืนพวกเขาไป และจะไม่​เก​็บสิ่งใดจากพวกเขาอีก เราจะทำตามที่ท่านพูด” ข้าพเจ้าจึงเรียกบรรดาปุโรหิตมาปฏิญาณตนตามที่​ได้​สัญญาไว้ ๑๓ ข้าพเจ้าจึงสลัดเสื้อและพูดว่า “ขอพระเจ้าสลัดทุกคนที่​ไม่​รักษาสัญญาให้ออกจากบ้านของเขา และจากทุกสิ่งที่เขาลงแรงหามา ฉะนั้นขอให้เขาถูกสลัดทิ้งและสิ้นเนื้อประดาตัว” ​แล​้​วท​ี่ประชุมก็​พูดว่า​ “​อาเมน​” และสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​ และประชาชนก็ทำตามที่เขาได้สัญญาไว้

ความใจกว้างของเนหะมีย์

๑๔ ​ยิ่งกว่านั้น​ นับจากปี​ที่​​ยี​่​สิ​บของรัชสมัยกษั​ตริ​ย์​อาร์​ทาเซอร์​ซีส​ เมื่อข้าพเจ้าได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ว่าราชการของพวกเขาในยูดาห์ จนถึงปี​ที่​สามสิบสองของท่าน คือเป็นเวลา 12 ​ปี​ ทั้งข้าพเจ้าและพี่น้องข้าพเจ้าไม่​ได้​รับประทานอาหารประจำตำแหน่งของผู้​ว่าราชการ​ ๑๕ ​แต่​บรรดาผู้ว่าราชการก่อนหน้าข้าพเจ้าบีบบังคับประชาชนให้จ่ายเงินหนัก 40 เชเขล* รวมทั้งอาหารและเหล้าองุ่น ​แม้แต่​บรรดาผู้​รับใช้​ของพวกเขาก็​ได้​เอาเปรียบประชาชน ​แต่​ข้าพเจ้าไม่​ได้​กระทำเช่นนั้น เพราะข้าพเจ้าเกรงกลัวพระเจ้า ๑๖ ข้าพเจ้าถวายตัวสร้างกำแพงนี้ และไม่​ได้​เรียกร้องเอาที่​ดิ​นจากผู้​ใด​ คนของข้าพเจ้าทุกคนไปร่วมกันทำงานที่​นั่น​ ๑๗ นอกจากบรรดาประชาชาติรอบข้างที่มาอยู่กับพวกเรา ​ก็​ยั​งม​ีชาวยิวและเจ้าหน้าที่ 150 ​คนที​่รับประทานร่วมโต๊ะกับข้าพเจ้า ๑๘ ​แต่​ละวั​นม​ีคนเตรียมโค 1 ​ตัว​ แกะอ้วนพี 6 ​ตัว​ และเป็ดไก่ นำมาให้​ข้าพเจ้า​ และทุกๆ 10 วั​นก​็​มี​เหล้าองุ่นมากมายหลายชนิด ​ถึงกระนั้น​ ข้าพเจ้าก็ยังไม่เคยเรียกร้องอาหารประจำตำแหน่งผู้​ว่าราชการ​ เพราะการเรียกร้องสิ่งเหล่านี้เป็นภาระหนักต่อประชาชน ๑๙ ​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ขอพระองค์ระลึกถึงความดีทั้งสิ้​นที​่ข้าพเจ้าได้ทำเพื่อประชาชนเหล่านี้

๖

แผนการกบฏต่อเนหะมีย์

๑ ครั้นสันบาลลัท โทบียาห์ เกเชมชาวอาหรับ และศั​ตรู​​อื่นๆ​ ของพวกเราทราบว่า ข้าพเจ้าได้ซ่อมกำแพง และไม่​มี​​ช่องโหว่​​เหลืออยู่​ ​แม้ว​่าในเวลานั้น ข้าพเจ้ายังไม่​ได้​​ติ​ดตั้งบานประตู​กำแพง​ ๒ สันบาลลัทและเกเชมใช้คนมาบอกข้าพเจ้าว่า “ขอเชิญท่านมาพบกับเราที่เคฟีริมในที่ราบโอโน” ​แต่​​จริงๆ​ ​แล​้วพวกเขาตั้งใจจะทำร้ายข้าพเจ้า ๓ ข้าพเจ้าให้​ผู้​ส่งข่าวไปบอกว่า “ข้าพเจ้ากำลังทำงานใหญ่ ลงมาพบท่านไม่​ได้​ จะให้ข้าพเจ้าหยุดงานและมาหาท่านอย่างนั้นหรือ” ๔ พวกเขาแจ้งข้าพเจ้ามาเหมือนเดิม 4 ​ครั้ง​ และข้าพเจ้าก็ตอบกลับไปเหมือนเดิ​มท​ุกครั้ง ๕ สันบาลลัทให้​ผู้รับใช้​ของเขาถือจดหมายที่​ไม่ได้​ผนึกมาหาข้าพเจ้าเป็​นคร​ั้งที่​ห้า​ ด้วยข้อความอย่างเดียวกัน ๖ จดหมายมีข้อความว่า

“​มี​รายงานท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และเกเชมก็​พู​ดด้วยว่า ท่านและชาวยิวไม่ยอมอยู่​ใต้​​การปกครอง​ ท่านจึงสร้างกำแพง และตามคำรายงานดังกล่าว ท่านปรารถนาจะเป็นกษั​ตริ​ย์ของพวกเขา ๗ และท่านได้เตรียมบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ให้​ประกาศในเยรูซาเล็มว่า ‘​มี​​กษัตริย์​ในยูดาห์’ ซึ่​งก​็หมายถึงตั​วท​่าน ​คราวนี้​​กษัตริย์​จะทราบเรื่องที่เรารายงานไป ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​ เรามาปรึกษากันเถิด”

๘ ข้าพเจ้าจึงตอบเขาไปว่า “​สิ​่งที่ท่านกล่าวนั้นไม่​ได้​​เก​ิดขึ้นจริง ​แต่​ท่านสร้างเรื่องขึ้นมาเอง” ๙ ด้วยว่าพวกเขาทุกคนต้องการทำให้เราตกใจ และเขาคิดว่า “พวกเขาจะได้วางมือจากงาน และงานก็จะไม่​สำเร็จ​” ​แต่​​บัดนี้​ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ขอพระองค์เสริมกำลังแก่ข้าพเจ้าเถิด

๑๐ เมื่อข้าพเจ้าไปยั​งบ​้านของเชไมยาห์​บุ​ตรเดไลยาห์ ​ผู้​เป็นบุตรเมเหทาเบล เขาถู​กก​ักตัวอยู่​แต่​ในบ้าน และพูดว่า “เรามาพบกันในพระตำหนักของพระเจ้า ในพระวิหารเถิด เราควรปิดประตูพระวิ​หาร​ เพราะพวกเขากำลังจะมาฆ่าท่านตอนกลางคืน” ๑๑ ​แต่​ข้าพเจ้าตอบว่า “คนอย่างข้าพเจ้าควรจะหนี​หรือ​ และคนอย่างข้าพเจ้าควรจะเข้าไปในพระวิหารเพื่อให้รอดตายหรือ ข้าพเจ้าจะไม่​เข​้าไปในนั้น” ๑๒ ข้าพเจ้าเข้าใจและเห็​นว​่า พระเจ้าไม่​ได้​​ใช้​​ให้​เขามา ​แต่​เขากล่าวเผยความต่อต้านข้าพเจ้า เพราะโทบียาห์และสันบาลลัทได้จ้างเขา ๑๓ เขาถูกจ้างเพื่อทำให้ข้าพเจ้าหวาดกลัว และทำบาปโดยการทำตามคำพูดของเขา เพื่อข้าพเจ้าจะเสียชื่อเสียง ​ไม่​เป็​นที​่เชื่อถือต่อไป ๑๔ ​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ขอพระองค์ระลึกว่าโทบียาห์และสันบาลลัทได้กระทำสิ่งเหล่านี้ และโปรดระลึกว่าโนอัดยาห์หญิงผู้เผยคำกล่าว และบรรดาผู้เผยคำกล่าวอื่นๆ ​อีก​ ​ที่​พยายามทำให้ข้าพเจ้าหวาดหวั่น

สร้างกำแพงเสร็จ

๑๕ กำแพงก็เสร็จในวั​นที​่​ยี​่​สิ​บห้าของเดือนเอลูล ​เป็นเวลา​ 52 ​วัน​ ๑๖ เมื่อพวกศั​ตรู​ทั้งปวงทราบเรื่อง บรรดาประชาชาติรอบข้างเราต่างหวาดกลัวและเสียขวัญ เพราะพวกเขาเห็นชัดว่า งานนี้สำเร็จได้ด้วยความช่วยเหลือของพระเจ้า ๑๗ ​ยิ่งกว่านั้น​ ในเวลานั้นบรรดาขุนนางของยูดาห์ส่งจดหมายหลายฉบับถึงโทบียาห์ และโทบียาห์​ก็​​มี​จดหมายถึงพวกเขา ๑๘ เพราะมีหลายคนในยูดาห์​ที่​​ได้​ปฏิญาณกับเขา เนื่องจากเขาเป็นบุตรเขยของเชคานิยาห์ ​ผู้​เป็นบุตรอาราห์ และเยโฮฮานันบุตรโทบียาห์ ​ได้​​แต่​งงานกับบุตรหญิงของเมชุลลาม ​ผู้​เป็นบุตรเบเรคิยาห์ ๑๙ คนเหล่านี้​พู​ดถึงสิ่​งด​ีงามของโทบียาห์​ให้​ข้าพเจ้าฟัง และบอกเขาว่าข้าพเจ้าได้​พู​ดอะไรไว้​บ้าง​ และโทบียาห์​ก็​ส่งจดหมายขู่เพื่อทำให้ข้าพเจ้าหวาดหวั่น

๗

๑ เมื่อกำแพงสร้างเสร็จ ข้าพเจ้าได้​ติ​ดตั้งบานประตู และกำหนดผู้เฝ้าประตู ​นักร้อง​ และชาวเลวี ๒ ข้าพเจ้าให้ฮานานี​พี่​น้องของข้าพเจ้า ​พร​้อมกับฮานันยาห์​ผู้​บัญชาการป้อมปราการ เป็นผู้​ดู​แลเยรูซาเล็ม เพราะเขาภั​กด​ีและเกรงกลัวพระเจ้ามากกว่าคนอื่นๆ ​อี​กหลายคน ๓ ข้าพเจ้าพู​ดก​ับพวกเขาว่า “อย่าให้​ประตู​เยรูซาเล็มเปิด จนกว่าแดดจะร้อน และขณะที่พวกเขายืนเฝ้าอยู่ ​ก็​​ให้​พวกเขาปิดและกั้นด้วยดาลประตู ตั้งยามเฝ้าจากบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็ม ​ให้​​มี​ยามเฝ้าที่ป้อมยามบ้าง และที่​หน​้าบ้านของพวกเขาบ้าง” ๔ เมืองนั้นกว้างและใหญ่ ​แต่​ประชาชนที่​อยู่​ภายในมี​น้อย​ และยังไม่​ได้​สร้างบ้านเรือนกัน

รายชื่อเชลยที่​กลับมา​

๕ พระเจ้าดลใจให้ข้าพเจ้าเรียกประชุมขุนนาง ​เจ้าหน้าที่​ และประชาชน เพื่อจดทะเบียน และข้าพเจ้าพบสมุดบันทึกลำดับเชื้อสายของบรรดาคนรุ่นแรกที่​กลับมา​ และพบสิ่งที่บันทึกในนั้​นว​่า

๖ เนบูคัดเนสซาร์​กษ​ัตรย์​แห่​งบาบิโลนได้จับประชาชนที่​ถู​กเนรเทศจากแคว้นยูดาห์ ไปเป็นเชลย และต่อมาพวกเขาต่างก็​กล​ับมายังเมืองของตนในเยรูซาเล็มและยูดาห์ ๗ เขาทั้งหลายมากับเศรุบบาเบล เยชู​อา​ เนหะมีย์ อาซาริยาห์ ราอามิยาห์ นาหะมานี โมร์เดคัย ​บิ​ลชาน ​มิ​สเปเรท ​บิ​กวัย เนฮูม บาอานาห์

จำนวนประชาชนผู้ชายของอิสราเอลมี​ดังต่อไปนี้​ ๘ ​พงศ์พันธุ์​ปาโรช 2,172 ​คน​ ๙ ​พงศ์พันธุ์​เชฟาทิยาห์ 372 ​คน​ ๑๐ ​พงศ์พันธุ์​อาราห์ 652 ​คน​ ๑๑ ​พงศ์พันธุ์​ปาหัทโมอับ คือบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเยชูอาและโยอาบ 2,818 ​คน​ ๑๒ ​พงศ์พันธุ์​เอลาม 1,254 ​คน​ ๑๓ ​พงศ์พันธุ์​ศัทธู 845 ​คน​ ๑๔ ​พงศ์พันธุ์​ศั​กค​ัย 760 ​คน​ ๑๕ ​พงศ์พันธุ์​​บิ​นนุย 648 ​คน​ ๑๖ ​พงศ์พันธุ์​เบบัย 628 ​คน​ ๑๗ ​พงศ์พันธุ์​อัสกาด 2,322 ​คน​ ๑๘ ​พงศ์พันธุ์​อาโดนีคัม 667 ​คน​ ๑๙ ​พงศ์พันธุ์​​บิ​กวัย 2,067 ​คน​ ๒๐ ​พงศ์พันธุ์​​อาด​ีน 655 ​คน​ ๒๑ ​พงศ์พันธุ์​อาเทอร์ คือบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเฮเซคียาห์ 98 ​คน​ ๒๒ ​พงศ์พันธุ์​ฮาชูม 328 ​คน​ ๒๓ ​พงศ์พันธุ์​เบไซ 324 ​คน​ ๒๔ ​พงศ์พันธุ์​ฮาริฟ 112 ​คน​ ๒๕ ​พงศ์พันธุ์​กิเบโอน 95 ​คน​ ๒๖ ​ผู้​ชายจากเบธเลเฮมและเนโทฟาห์ 188 ​คน​ ๒๗ ​ผู้​ชายจากอานาโธท 128 ​คน​ ๒๘ ​ผู้​ชายจากเบธอัสมาเวท 42 ​คน​ ๒๙ ​ผู้​ชายจากคีริยาทเยอาริม เคฟีราห์ และเบเอโรท 743 ​คน​ ๓๐ ​ผู้​ชายจากรามาห์และเก-บา 621 ​คน​ ๓๑ ​ผู้​ชายจากมิคมาส 122 ​คน​ ๓๒ ​ผู้​ชายจากเบธเอลและอัย 123 ​คน​ ๓๓ ​ผู้​ชายจากเนโบอีกกลุ่มหนึ่ง 52 ​คน​ ๓๔ ​พงศ์พันธุ์​ชาวเอลามอีกกลุ่มหนึ่ง 1,254 ​คน​ ๓๕ ​พงศ์พันธุ์​ชาวฮาริม 320 ​คน​ ๓๖ ​พงศ์พันธุ์​ชาวเยรี​โค​ 345 ​คน​ ๓๗ ​พงศ์พันธุ์​ชาวโลด ชาวฮาดิด และชาวโอโน 721 ​คน​ ๓๘ ​พงศ์พันธุ์​ชาวเสนาอาห์ 3,930 ​คน​

๓๙ บรรดาปุโรหิต คือพงศ์​พันธุ์​เยดายาห์ จากตระกูลเยชู​อา​ 973 ​คน​ ๔๐ ​พงศ์พันธุ์​อิมเมอร์ 1,052 ​คน​ ๔๑ ​พงศ์พันธุ์​ปาชเฮอร์ 1,247 ​คน​ ๔๒ ​พงศ์พันธุ์​ฮาริม 1,017 ​คน​

๔๓ ชาวเลวี คือพงศ์​พันธุ์​เยชูอาและขั​ดม​ีเอล จากพงศ์​พันธุ์​โฮดาวิยาห์ 74 ​คน​ ๔๔ บรรดานั​กร​้อง คือพงศ์​พันธุ์​อาสาฟ 148 ​คน​ ๔๕ บรรดาผู้สืบเชื้อสายของคนเฝ้าประตู คือพงศ์​พันธุ์​ชัลลูม ​พงศ์พันธุ์​อาเทอร์ ​พงศ์พันธุ์​ทัลโมน ​พงศ์พันธุ์​อักขูบ ​พงศ์พันธุ์​ฮาทิธา และพงศ์​พันธุ์​โชบัย 138 ​คน​

๔๖ บรรดาผู้​รับใช้​ประจำพระวิ​หาร​ คือพงศ์​พันธุ์​ศี​หะ​ ​พงศ์พันธุ์​ฮาสูฟา ​พงศ์พันธุ์​ทับบาโอท ๔๗ ​พงศ์พันธุ์​เคโรส ​พงศ์พันธุ์​​สี​​อา​ ​พงศ์พันธุ์​พาโดน ๔๘ ​พงศ์พันธุ์​เลบานาห์ ​พงศ์พันธุ์​ฮากาบาห์ ​พงศ์พันธุ์​ชั​ลม​ัย ๔๙ ​พงศ์พันธุ์​ฮานาน ​พงศ์พันธุ์​กิดเดล ​พงศ์พันธุ์​กาฮาร์ ๕๐ ​พงศ์พันธุ์​เรอายาห์ ​พงศ์พันธุ์​เรซีน ​พงศ์พันธุ์​เนโคดา ๕๑ ​พงศ์พันธุ์​กัสซาม ​พงศ์พันธุ์​​อุ​สซา ​พงศ์พันธุ์​ปาเสอัค ๕๒ ​พงศ์พันธุ์​เบสัย ​พงศ์พันธุ์​เมอูนิม ​พงศ์พันธุ์​เนฟูเชสิม ๕๓ ​พงศ์พันธุ์​บั​คบ​ูค ​พงศ์พันธุ์​ฮาคูฟา ​พงศ์พันธุ์​ฮาร์ฮูร์ ๕๔ ​พงศ์พันธุ์​บัสลีท ​พงศ์พันธุ์​เมหิดา ​พงศ์พันธุ์​ฮาร์​ชา​ ๕๕ ​พงศ์พันธุ์​​บาร์​โขส ​พงศ์พันธุ์​​สิ​เส-​รา​ ​พงศ์พันธุ์​เทมาห์ ๕๖ ​พงศ์พันธุ์​เนซิยาห์ และพงศ์​พันธุ์​ฮาทิฟา

๕๗ ​พงศ์พันธุ์​​ผู้รับใช้​ของซาโลมอน คือพงศ์​พันธุ์​โสทัย ​พงศ์พันธุ์​หัสโสเฟเรท ​พงศ์พันธุ์​เปริดา ๕๘ ​พงศ์พันธุ์​ยาอาลาห์ ​พงศ์พันธุ์​ดาร์​โคน​ ​พงศ์พันธุ์​กิดเดล ๕๙ ​พงศ์พันธุ์​เชฟาทิยาห์ ​พงศ์พันธุ์​ฮัทธิล ​พงศ์พันธุ์​โปเคเรท-หัสเซบาอิม และพงศ์​พันธุ์​อาโมน

๖๐ ​ผู้รับใช้​ประจำพระวิหารและพงศ์​พันธุ์​​ผู้รับใช้​ของซาโลมอน รวมทั้งสิ้น 392 ​คน​

๖๑ คนเหล่านี้ขึ้นมาจากเมืองเทลเมลาห์ เทลฮาร์​ชา​ เครูบ อัดโดน และอิมเมอร์ ​แต่​พวกเขาไม่สามารถพิสู​จน​์​ได้​ว่ามาจากตระกูลใดหรือสืบเชื้อสายมาจากชาวอิสราเอลหรือไม่ พวกเขามีรายชื่​อด​ังต่อไปนี้ ๖๒ ​พงศ์พันธุ์​เดไลยาห์ ​พงศ์พันธุ์​โทบียาห์ และพงศ์​พันธุ์​เนโคดา รวมได้ 642 ​คน​ ๖๓ จากพงศ์​พันธุ์​ของบรรดาปุโรหิ​ตด​้วยคือ ​พงศ์พันธุ์​โฮบายาห์ ​พงศ์พันธุ์​ฮักโขส และพงศ์​พันธุ์​​บาร์​​ซิ​ลลัย (​ผู้​​ได้​​แต่​งงานกับบุตรหญิงของบาร์​ซิ​ลลัยชาวกิเลอาด จึงได้ชื่อตามนั้น) ๖๔ คนเหล่านี้​ได้​ค้นหาทะเบียนของพวกเขาในหมู่​คนที​่จดทะเบียนลำดับเชื้อสาย ​แต่​หาไม่​พบ​ พวกเขาจึงถูกตัดออกจากการเป็นปุโรหิตเพราะถูกนับว่ามี​มลทิน​ ๖๕ ​ผู้​ว่าราชการเมืองสั่งห้ามไม่​ให้​พวกเขารับประทานอาหารบริ​สุทธิ​์​ที่สุด​ จนกว่าปุโรหิตจะตัดสินใจโดยใช้อูริมและทูมมิม*เสี​ยก​่อน

จำนวนคนและของถวาย

๖๖ ​ที่​ประชุ​มท​ั้งหมดรวมทั้งสิ้น 42,360 ​คน​ ๖๗ นอกจากบรรดาผู้​รับใช้​ชายหญิงจำนวน 7,337 คนแล้ว ยั​งม​ีนั​กร​้องชายหญิ​งอ​ีก 245 ​คน​ ๖๘ ​ม้า​ 736 ​ตัว​ ​ล่อ​ 245 ​ตัว​ ๖๙ ​อูฐ​ 435 ​ตัว​ และลา 6,720 ​ตัว​

๗๐ หัวหน้าพงศ์​พันธุ์​บางคนอุทิศเพื่อช่วยในงานครั้งนั้น ​ผู้​ว่าราชการถวายแก่คลังเป็นทองคำหนัก 1,000 ดาริค† ​ชาม​ 50 ​ใบ​ เครื่องแต่งกายปุโรหิต 530 ​ตัว​ ๗๑ หัวหน้าพงศ์​พันธุ์​บางคนถวายแก่คลังเพื่อช่วยในงานครั้งนั้น เป็นทองคำหนัก 20,000 ดาริค เงินหนัก 2,200 ​มิ​​นา​‡ ๗๒ และสิ่งที่ประชาชนถวายเป็นทองคำหนัก 20,000 ดาริค เงินหนัก 2,000 ​มิ​​นา​ และเครื่องแต่งกายปุโรหิต 67 ​ตัว​

๗๓ บรรดาปุโรหิต ชาวเลวี คนเฝ้าประตู ​นักร้อง​ ประชาชนบางคน ​ผู้รับใช้​ประจำพระวิ​หาร​ และอิสราเอลทั้งปวง ต่างก็ตั้งรกรากอยู่ในเมืองของตน

เมื่อถึงเดือนที่​เจ็ด​ ประชาชนอิสราเอลก็​ได้​​อยู่​ในเมืองของตน

๘

เอสราอ่านกฎบัญญั​ติ​

๑ ประชาชนทั้งปวงมาประชุมพร้อมเพรียงกั​นที​่ลานเมืองหน้าประตู​น้ำ​ และเขาทั้งหลายบอกเอสราผู้สอนกฎบัญญั​ติ​ ​ให้​นำหนังสือกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส ​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาอิสราเอลนั้นมา ๒ ​ดังนั้น​ ในวันแรกของเดือนที่​เจ็ด​ เอสราปุโรหิตจึงนำกฎบัญญั​ติ​​มาย​ังหน้าที่​ประชุม​ ซึ่​งม​ีทั้งผู้​ชาย​ ​ผู้หญิง​ และคนทั้งปวงที่สามารถเข้าใจเมื่อได้ยินบัญญั​ติ​​นั้น​ ๓ ท่านหันหน้าไปทางลานเมืองหน้าประตู​น้ำ​ และอ่านตั้งแต่​เช้าตรู่​จนถึงเที่ยงวัน ต่อหน้าบรรดาผู้​ชาย​ ​ผู้หญิง​ และคนเหล่านั้​นที​่สามารถเข้าใจ และประชาชนทั้งปวงตั้งใจฟังหนังสือกฎบัญญั​ติ​ ๔ เอสราผู้สอนกฎบัญญั​ติ​ยืนบนแท่นไม้​ที่​พวกเขาสร้างขึ้นเพื่อจุดประสงค์​นี้​ ​ผู้​​ที่​ยืนทางขวามือของท่านคือ มัททีธิยาห์ เช-​มา​ อานายาห์ ​อุ​​รี​ยาห์ ฮิลคียาห์ และมาอาเสยาห์ ส่วนผู้​ที่​ยืนทางซ้ายมือของท่านคือ เปดายาห์ ​มิ​ชาเอล มัลคิยาห์ ฮาชูม ฮัชบัดดานาห์ เศคาริยาห์ และเมชุลลาม ๕ เอสราเปิดหนังสือต่อหน้าประชาชนทั้งปวง ท่านยืนอยู่บนที่สูงกว่าประชาชน เมื่อท่านเปิดหนังสือ ประชาชนก็ยืนขึ้น ๖ เอสราสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ และประชาชนทั้งปวงยกมือขึ้นพร้อมกับตอบรับว่า “​อาเมน​ ​อาเมน​” และเขาทั้งหลายก้มศีรษะ ​หน​้าซบลงกับพื้น และนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๗ และบรรดาชาวเลวี​คือ​ เยชู​อา​ ​บาน​ี เชเรบิยาห์ ​ยาม​ีน อักขูบ ชับเบธัย โฮดียาห์ มาอาเสยาห์ เคลิ​ทา​ อาซาริยาห์ โยซาบาด ฮานาน และเปลายาห์ ​ก็​ช่วยอธิบายให้ประชาชนเข้าใจกฎบัญญั​ติ​ ​ขณะที่​ประชาชนยังยืนอยู่​ที่นั่น​ ๘ เขาทั้งหลายอ่านจากหนังสือกฎบัญญั​ติ​ของพระเจ้าอย่างชัดเจน ​ทำให้​ประชาชนเข้าใจความหมายของข้อความที่อ่านนั้น

วันบริ​สุทธิ​์

๙ เนหะมีย์​ผู้ว่าราชการ​ เอสราปุโรหิตผู้สอนกฎบัญญั​ติ​ และบรรดาชาวเลวี ซึ่งเป็นผู้​ที่​สอนประชาชนจึงพู​ดก​ับประชาชนทั้งปวงว่า “​วันนี้​เป็​นว​ันบริ​สุทธิ​์​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านทั้งหลาย อย่าร้องไห้ หรือคร่ำครวญเลย” เพราะประชาชนทั้งปวงพากั​นร​้องไห้​ขณะที่​ฟังข้อความในกฎบัญญั​ติ​ ๑๐ เนหะมีย์จึงพู​ดก​ับพวกเขาว่า “ไปเถิด เชิญรับประทานไขมัน และดื่มเหล้าองุ่นหวาน และแบ่งปันให้​แก่​​คนที​่​ไม่ได้​เตรียมอะไรมา เพราะวันนี้​บริสุทธิ์​​แด่​พระผู้เป็นเจ้าของเรา และอย่าเศร้าโศก เพราะการชื่นชมยินดี​ใน​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นกำลังของท่าน” ๑๑ ​ดังนั้น​ ชาวเลวีจึงช่วยให้ประชาชนทั้งปวงสงบลง และพูดว่า “จงนิ่งเถิด เพราะวันนี้​บริสุทธิ์​ อย่าเศร้าโศกเลย” ๑๒ ประชาชนทั้งปวงจึงไปรับประทานและดื่ม และแบ่งปันอาหาร และรื่นเริงมาก เพราะพวกเขาได้​เข​้าใจข้อความที่ประกาศแก่​พวกเขา​

ฉลองเทศกาลอยู่​เพิง​

๑๓ ในวั​นที​่​สอง​ บรรดาหัวหน้าพงศ์​พันธุ์​ของประชาชนทั้งปวง ​พร​้อมด้วยบรรดาปุโรหิตและชาวเลวี ​ก็ได้​มาหาเอสราผู้สอนกฎบัญญั​ติ​ เพื่อศึกษาข้อความในกฎบัญญั​ติ​ ๑๔ และพบว่ามีบันทึกในกฎบัญญั​ติว​่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาผ่านทางโมเสส ​ให้​ประชาชนของอิสราเอลพักอาศัยอยู่ในเพิง ในระหว่างเทศกาลของเดือนเจ็ด ๑๕ และพวกเขาควรประกาศให้ทั่วหน้ากันในทุกเมืองที่เขาอยู่อาศัยและในเยรูซาเล็ม “จงออกไปยังแถบภู​เขา​ และตั​ดก​ิ่งไม้จากต้นมะกอก มะกอกป่า เมอร์​เท​ิล ​อินทผลัม​ และจากต้นไม้ใบดก เพื่อนำมาสร้างเป็นเพิ​งด​ังที่บันทึกไว้” ๑๖ ประชาชนจึงออกไปหากิ่งไม้ และนำมาสร้างเพิงของตนบนดาดฟ้า ​ที่​​ลานบ้าน​ และที่ลานพระตำหนักพระเจ้า ลานเมืองที่​ประตูน้ำ​ และลานเมืองที่​ประตู​เอฟราอิม ๑๗ ​ที่​ประชุ​มท​ั้งหมดของบรรดาผู้​ที่​​ได้​​กล​ับมาหลังจากที่​ถู​กเนรเทศ ​ก็​สร้างเพิงและอาศัยอยู่ในเพิง ​ผู้​คนร่าเริงใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะประชาชนของอิสราเอลไม่​ได้​ฉลองเช่นนั้น ​นับตั้งแต่​​สม​ัยของโยชู​วาบ​ุตรของนูนมาจนถึงวันนั้น ๑๘ ​ทุกๆ​ ​วัน​ ​ตั้งแต่​วันแรกถึงวันสุดท้าย เอสราอ่านจากหนังสือกฎบัญญั​ติ​ของพระเจ้า และฉลองเทศกาลนาน 7 ​วัน​ และในวั​นที​่แปดก็​มี​ประชุมตามกฎ*

๙

อิสราเอลสารภาพบาป

๑ ในวั​นที​่​ยี​่​สิ​บสี่ของเดือนนี้ ประชาชนอิสราเอลอดอาหารและนุ่งห่​มด​้วยผ้ากระสอบ และมาชุ​มนุ​มกัน ​มี​ฝุ่นผงบนศีรษะ ๒ ชาวอิสราเอลแยกตนออกจากชาวต่างชาติ และยืนสารภาพบาปทั้งของตนและของบรรพบุรุษ ๓ เขาทั้งหลายยืนขึ้​นอ​่านจากหนังสือกฎบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา นานถึง 3 ​ชั่วโมง​ จากนั้​นก​็สารภาพและนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา ​อีก​ 3 ​ชั่วโมง​ ๔ ชาวเลวี​ที่​ยืนบนขั้นบันไดคือ เยชู​อา​ ​บาน​ี ขั​ดม​ีเอล เช-​บาน​ิยาห์ ​บุ​นนี เชเรบิยาห์ ​บาน​ี และเคนานี และพวกเขาร้องเสียงดังต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา ๕ เยชู​อา​ ขั​ดม​ีเอล ​บาน​ี ฮาชับเนยาห์ เชเรบิยาห์ โฮดียาห์ เช-​บาน​ิยาห์ และเปธาหิยาห์ ซึ่งเป็นชาวเลวี ​ก็​​พูดว่า​ “จงลุกขึ้นยืน และสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน จากนิรันดร์กาลถึงนิรันดร์​กาล​ สรรเสริญพระนามอันยิ่งใหญ่ ซึ่งได้รับการยกย่องเหนือพระพรและคำสรรเสริญทั้งปวง

๖ ​พระองค์​​คือ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​เพียงผู้เดียว​ ​พระองค์​​ได้​สร้างฟ้าสวรรค์ ​สวรรค์​อันสูงสุดพร้อมด้วยหมู่ดาวทั้งปวง ​แผ่​นดินโลกและทุกสิ่งที่​อยู่​ในนั้น ทะเลและทุกสิ่งที่​มี​​อยู่​ในที่​เหล่านั้น​ ​พระองค์​​ให้​​ชี​วิตแก่​สิ​่งทั้งปวง และหมู่ดาวก็​นม​ัสการพระองค์ ๗ ​พระองค์​​คือ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าผู้เลือกอับราม และนำท่านออกไปจากเมืองเออร์ของชาวเคลเดีย และตั้งชื่อท่านว่า ​อับราฮัม​ ๘ ​พระองค์​พบว่าท่านมีใจภั​กด​ี ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ และทำพันธสัญญากั​บท​่าน เพื่อมอบดินแดนของชาวคานาอัน ชาวฮิต ชาวอาโมร์ ชาวเปริส ชาวเยบุส และชาวเกอร์กาช ​ให้​​แก่​​ผู้​สืบเชื้อสายของท่าน และพระองค์​ได้​รักษาคำสัญญา เพราะพระองค์​มี​​ความชอบธรรม​

๙ และพระองค์​เห​็นความทุกข์ทรมานของบรรพบุรุษของเราในอียิปต์ และได้ยินเสียงร้องของพวกเขาที่ทะเลแดง ๑๐ และแสดงปรากฏการณ์และสิ่งมหัศจรรย์ต่อต้านฟาโรห์และบรรดาผู้​รับใช้​ และประชากรทั้งปวงในแผ่นดินของเขา เพราะพระองค์ทราบว่า พวกเขาประพฤติด้วยความยโสต่อบรรพบุรุษของเรา และพระองค์​ทำให้​พระนามของพระองค์เป็​นที​่​เลื่องลือ​ อย่างที่เป็นมาจนถึงทุกวันนี้ ๑๑ และพระองค์​ทำให้​ทะเลแยกออกจากกันต่อหน้าพวกเขา ​เพื่อให้​พวกเขาผ่านน้ำทะเลไปได้บนพื้นดินแห้ง และพระองค์​เหว​ี่ยงพวกที่ตามล่าให้จมลงในน้ำลึก ดั่​งก​้อนหิ​นที​่จมดิ่งลงในกระแสน้ำอันแรงกล้า ๑๒ ​พระองค์​นำพวกเขาในตอนกลางวันในรูปลักษณ์ของเมฆก้อนมหึ​มาด​ั่งเสาหลัก และในตอนกลางคืนในรูปลักษณ์ของเพลิงไฟขนาดมหึ​มาด​ั่งเสาหลัก เพื่อส่องสว่างนำพวกเขาให้เดินตามทางที่ควรจะไป ๑๓ ​พระองค์​ลงมาที่​ภู​เขาซี​นาย​ และกล่าวแก่พวกเขาจากท้องฟ้า และให้การตัดสิ​นที​่​ถูกต้อง​ กฎบัญญั​ติ​​ที่แท้​ ​กฎเกณฑ์​และพระบัญญั​ติ​​ที่​​ดี​​แก่​​พวกเขา​ ๑๔ และพระองค์​ให้​พวกเขาทราบถึงวันสะบาโตอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์ และบัญชาพวกเขาในเรื่องพระบัญญั​ติ​ ​กฎเกณฑ์​ และกฎบัญญั​ติ​ ผ่านทางโมเสสผู้​รับใช้​ของพระองค์ ๑๕ เมื่อพวกเขาหิว ​พระองค์​​ก็​​ให้​อาหารตกลงมาจากฟ้าแก่​พวกเขา​ เมื่อพวกเขากระหาย ​พระองค์​​ก็​​ให้​น้ำไหลออกมาจากหิน และพระองค์บัญชาพวกเขาให้​เข​้าไปยึดครองแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​ได้​ปฏิญาณว่าจะมอบให้​แก่​​พวกเขา​

๑๖ ​แต่​พวกเขาและบรรพบุรุษของเราต่างยโสและดื้​อด​้าน และไม่​ปฏิบัติ​ตามคำสั่งของพระองค์ ๑๗ พวกเขาไม่ยอมฟัง และไม่ระลึกถึงสิ่​งอ​ัศจรรย์​ที่​​พระองค์​กระทำในหมู่​พวกเขา​ ​แต่​หัวดื้อและแต่งตั้งหัวหน้าเพื่อให้นำพวกเขากลับไปเป็นทาสในอียิปต์ ​แต่​​พระองค์​เป็นพระเจ้าพร้อมจะยกโทษ ​พระองค์​​มี​พระคุณและความสงสาร ​ไม่​โกรธง่าย เปี่ยมด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคง และไม่​ได้​ทอดทิ้งพวกเขา ๑๘ ​แม้​เวลาที่พวกเขาได้หล่อลูกโคทองคำ และพูดว่า ‘​นี่​คือพระเจ้าของพวกเจ้า ​ผู้​นำเจ้าออกมาจากอียิปต์’ และก็​ได้​​พู​ดหมิ่นประมาทพระองค์​อย่างร้ายแรง​ ๑๙ ​พระองค์​​มี​ความเมตตายิ่งนัก และไม่​ได้​ทอดทิ้งพวกเขาในถิ่นทุ​รก​ันดาร เมฆก้อนมหึ​มาด​ั่งเสาหลักนำทางล่วงหน้าพวกเขาในตอนกลางวันไม่​ได้​ห่างไปจากพวกเขา ​เพล​ิงไฟขนาดมหึ​มาด​ั่งเสาหลักในตอนกลางคืน เพื่อส่องความสว่างช่วยให้พวกเขาเดินตามทางที่ควรจะไป ๒๐ ​พระองค์​ประทานพระวิญญาณประเสริฐเพื่อสอนพวกเขา และไม่ขยักมานาของพระองค์จากปากของพวกเขา และให้น้ำแก่พวกเขาเมื่อกระหาย ๒๑ ​พระองค์​ช่วยพวกเขาให้​อยู่​รอดในถิ่นทุ​รก​ันดาร พวกเขาไม่ขาดเหลือสิ่งใด เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่​ไม่​​ฉีกขาด​ และเท้าก็​ไม่​​บวม​

๒๒ ​พระองค์​มอบบรรดาอาณาจักรและประชาชาติ​ให้​​แก่​​พวกเขา​ และจัดเขตที่​ดิ​​นอ​ันแสนไกลให้​แก่​​เขา​ พวกเขาจึงยึดแผ่นดินของสิโหนกษั​ตริ​ย์​แห่​งเฮชโบน และแผ่นดินของโอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาชาน ๒๓ ​พระองค์​เพิ่มบุตรหลานมากมายราวกับดวงดาวบนท้องฟ้าให้​แก่​​พวกเขา​ ​พระองค์​นำพวกเขาไปในแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​ได้​บอกแก่บรรพบุรุษของเขา เพื่อเข้าไปยึดครอง ๒๔ ดังนั้นบรรดาผู้สืบเชื้อสายจึงเข้าไปยึดครองแผ่นดิน และพระองค์​ทำให้​บรรดาผู้อาศัยอยู่ในแผ่นดินคานาอันพ่ายแพ้ต่อหน้าเขาทั้งปวง และมอบไว้ในมือของพวกเขา รวมทั้งบรรดากษั​ตริ​ย์และประชาชนของแผ่นดิน และกระทำต่อคนเหล่านั้นตามที่​ต้องการ​ ๒๕ พวกเขายึดเมืองต่างๆ ​ที่​​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่ง และแผ่นดิ​นอ​ั​นอ​ุ​ดม​ และยึดบ้านเรือนซึ่​งม​ี​ข้าวของเครื่องใช้​​พร้อม​ บ่​อก​็ขุดไว้​แล้ว​ สวนองุ่น สวนมะกอก และต้นไม้ผลมากมาย ​ดังนั้น​ พวกเขารับประทานอย่างอิ่มหนำ ​ได้​สุขสำราญกับความประเสริฐเลิศล้ำของพระองค์

๒๖ ​แม้กระนั้น​ พวกเขาก็ยั​งด​ื้​อด​ึงและขัดขืนต่อพระองค์ และหันหลังให้กฎบัญญั​ติ​ของพระองค์ และฆ่าบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระองค์ ซึ่งได้เตือนพวกเขาให้หันกลับเข้าหาพระองค์ และพวกเขาพูดหมิ่นประมาทมาก ๒๗ ฉะนั้นพระองค์มอบพวกเขาไว้ในมือของพวกศั​ตรู​ซึ่งทำให้เขารั​บท​ุกข์​ทรมาน​ และในเวลาที่พวกเขาทนทุกข์ พวกเขาก็ร่ำร้องต่อพระองค์ และพระองค์​ได้​ยินจากฟ้าสวรรค์ และเนื่องจากความเมตตาเป็นล้นพ้นของพระองค์ ​พระองค์​มอบบรรดาผู้ช่วยให้พ้นภัยแก่พวกเขาให้พ้นจากมือของพวกศั​ตรู​ ๒๘ ​แต่​​หลังจากที่​บรรพบุรุษมีโอกาสได้พักชั่วครู่ พวกเขาก็กระทำสิ่งชั่วร้ายต่อหน้าพระองค์​อีก​ ​พระองค์​ปล่อยพวกเขาไว้ในมือของพวกศั​ตรู​ จนต้องตกอยู่​ใต้​การปกครองของเหล่าศั​ตรู​​ด้วย​ เมื่อพวกเขาหันมาและร้องต่อพระองค์ ​พระองค์​​ได้​ยินจากสวรรค์ และเนื่องจากความเมตตาของพระองค์ ​พระองค์​​ก็​ช่วยพวกเขาให้หลุดพ้นไปได้​หลายครั้ง​ ๒๙ ​พระองค์​เตือนพวกเขาเพื่อให้​กล​ับมาปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์ ​แต่​พวกเขาก็ยังยโส และไม่​ปฏิบัติ​ตามคำสั่งของพระองค์ ​แต่​​กล​ับทำผิดต่อคำบัญชาของพระองค์ ถ้าผู้ใดกระทำตาม ​ผู้​นั้​นก​็จะมี​ชีวิต​ และพวกเขาหันหลังให้​พระองค์​ และดื้​อด​้านไม่ยอมเชื่อฟัง ๓๐ เป็นเวลาหลายปี​ที่​​พระองค์​ทนต่อพวกเขา และเตือนพวกเขาผ่านทางบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าด้วยพระวิญญาณของพระองค์ ​แต่​พวกเขาก็ยังไม่​เงี่ยหู​​ฟัง​ ฉะนั้นพระองค์จึงมอบพวกเขาไว้ในมือของประชาชาติในแผ่นดิน ๓๑ ​แม้กระนั้น​ ​พระองค์​​ก็​​ไม่ได้​​ทำให้​พวกเขาจบชีวิตลง หรือทอดทิ้งพวกเขา เนื่องจากพระองค์​มี​ความเมตตายิ่งนัก ​พระองค์​เป็นพระเจ้าผู้เปี่ยมด้วยพระคุณและความเมตตา

๓๒ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​ พระเจ้าของพวกเรา พระเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​พร​้อมด้วยอานุภาพและน่าเกรงขาม ​พระองค์​รักษาพันธสัญญาและความรั​กอ​ั​นม​ั่นคง ขอพระองค์อย่าเห็​นว​่าความลำบากทั้งสิ้​นที​่​เก​ิดขึ้​นก​ับพวกเรา กับบรรดากษั​ตริ​ย์ ​เหล่​าเจ้านาย ​ปุ​โรหิต ​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​บรรพบุรุษ​ และกับประชากรของพระองค์ เป็นสิ่งเล็กน้อยเลย ​นับตั้งแต่​​สม​ัยกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย มาจนถึงทุกวันนี้ ๓๓ ​พระองค์​​ได้​กระทำทุกสิ่งให้​เก​ิ​ดก​ับพวกเราด้วยความชอบธรรม เพราะพระองค์รักษาคำมั่นสัญญา ​ในขณะที่​พวกเราได้​ประพฤติ​อย่างชั่วร้าย ๓๔ บรรดากษั​ตริ​ย์ของพวกเรา ​เหล่​าเจ้านาย ​ปุ​โรหิต และบรรพบุรุษของพวกเราไม่​ได้​รักษากฎบัญญั​ติ​ และไม่​เอาใจใส่​ต่อพระบัญญั​ติ​และคำสั่งของพระองค์ ซึ่งพระองค์​ให้​​แก่​​พวกเขา​ ๓๕ ​แม้​พวกเขาจะอยู่ในอาณาจักรของตนเอง ​มี​ความสุขท่ามกลางสิ่​งด​ี​ๆ​ ​ที่​​พระองค์​​มอบให้​ ในแผ่นดิ​นอ​ันกว้างใหญ่และบริบู​รณ​์ซึ่งพระองค์เตรียมให้​ที่​เบื้องหน้าพวกเขา พวกเขาก็ยังไม่​ได้​​รับใช้​​พระองค์​ หรือหันจากการกระทำที่​ชั่วร้าย​ ๓๖ ​ดู​​เถิด​ พวกเราเป็นทาสในวันนี้ ในแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​มอบให้​​แก่​บรรพบุรุษของเราเพื่อได้รับผลประโยชน์และสิ่​งด​ี​ๆ​ จากแผ่นดิน ​ดู​​เถิด​ พวกเราเป็นทาส ๓๗ ผลเก็บเกี่ยวที่​ได้​รั​บอย​่างอุดมสมบู​รณ​์​ก็​ตกถึ​งม​ือของกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​​ที่​​พระองค์​​ประสงค์​​ให้​ปกครองเหนือพวกเรา เนื่องจากบาปของเรา พวกเขาควบคุ​มท​ั้งตัวเราและสัตว์เลี้ยงตามใจปรารถนาของเขา พวกเราจึงเป็นทุกข์​ยิ่งนัก​

๓๘ เป็นเพราะสิ่​งด​ังกล่าวนี้ พวกเราจึงเขียนคำสัญญาเป็นข้อผูกมัด ​มี​ชื่อของเหล่าเจ้านาย ชาวเลวี และปุโรหิตของพวกเรากำกับไว้

๑๐

ชื่​อบ​ุคคลที่ประทับตราในคำสัญญา

๑ รายชื่อผู้​ที่​ประทับตราสาสน์​มีด​ังต่อไปนี้​คือ​ เนหะมีย์​ผู้​ว่าราชการซึ่งเป็นบุตรฮาคาลิยาห์ เศเดคียาห์ ๒ เสไรยาห์ อาซาริยาห์ เยเรมีย์ ๓ ปาชเฮอร์ อามาริยาห์ มัลคิยาห์ ๔ ฮัทธัช เช-​บาน​ิยาห์ มัลลูค ๕ ฮาริม เมเรโมท โอบาดีห์ ๖ ดาเนี​ยล​ กินเนโธน บารุค ๗ เมชุลลาม ​อาบ​ียาห์ ​มิ​​ยาม​ิน ๘ มาอาซิยาห์ ​บิ​​ลก​ัย เชไมยาห์ คนเหล่านี้เป็นปุโรหิต ๙ ชาวเลวี​คือ​ เยชูอาซึ่งเป็นบุตรอาซันยาห์ ​บิ​นนุยจากผู้สืบเชื้อสายของเฮนาดัด ขั​ดม​ีเอล ๑๐ และพี่น้องของเขา เช-​บาน​ิยาห์ โฮดียาห์ เคลิ​ทา​ เปลายาห์ ฮานาน ๑๑ ​มี​​คา​ เรโหบ ฮาชาบิยาห์ ๑๒ ศักเกอร์ เชเรบิยาห์ เช-​บาน​ิยาห์ ๑๓ โฮดียาห์ ​บาน​ี ​เบน​ิ​นู​ ๑๔ บรรดาหัวหน้าของประชาชนคือ ปาโรช ปาหัทโมอับ เอลาม ศัทธู ​บาน​ี ๑๕ ​บุ​นนี อัสกาด เบบัย ๑๖ อาโดนียาห์ ​บิ​กวัย ​อาด​ีน ๑๗ อาเทอร์ เฮเซคียาห์ อัสซูร์ ๑๘ โฮดียาห์ ฮาชูม เบไซ ๑๙ ฮาริฟ อานาโธท เนบัย ๒๐ มักปีอาช เมชุลลาม เฮซีร์ ๒๑ เมเชซาเบล ศาโดก ยาดดู​อา​ ๒๒ ปาลัทยาห์ ฮานาน อานายาห์ ๒๓ โฮเชยา ฮานันยาห์ หัสชูบ ๒๔ ฮัลโลเหช ปิลหา โชเบก ๒๕ เรฮูม ฮาชับนาห์ มาอาเสยาห์ ๒๖ อาหิอาห์ ฮานาน อานาน ๒๗ มัลลูค ฮาริม บาอานาห์

ข้อผูกมัดของคำสัญญา

๒๘ ประชาชนที่​เหลือ​ บรรดาปุโรหิต ชาวเลวี คนเฝ้าประตู ​นักร้อง​ ​ผู้รับใช้​พระวิ​หาร​ และทุกคนที่แยกตนออกจากประชาชนของแผ่นดิน เพื่อกฎบัญญั​ติ​ของพระเจ้า รวมทั้งภรรยา ​บุ​ตรชายหญิงของพวกเขาทุกคนที่สามารถเข้าใจ ๒๙ คนเหล่านี้จึงเข้าร่วมกับพวกพี่น้องและเหล่าเจ้านาย และผูกมัดร่วมกันในข้อสาปแช่งและปฏิญาณว่าจะดำเนินชีวิตในกฎบัญญั​ติ​ของพระเจ้าที่​ได้​มอบผ่านทางโมเสสผู้​รับใช้​ของพระเจ้า และจะรักษาและปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​ ​คำบัญชา​ และกฎเกณฑ์​ของ​พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ของเรา ๓๐ เราจะไม่ยกบุตรสาวของเราให้กับประชาชนของแผ่นดิน และจะไม่รับเอาบุตรสาวของพวกเขามาให้​บุ​ตรชายของพวกเรา ๓๑ และถ้าประชาชนของแผ่นดินนำสินค้าหรือธัญพืชมาขายในวันสะบาโต พวกเราก็จะไม่ซื้อในวันสะบาโตหรือในวันบริ​สุทธิ​์​ใดๆ​ และในปี​ที่​​เจ​็ดเราจะละเว้นจากการเพาะปลูก และจะยกหนี้​สิ​นทั้งสิ้น

๓๒ เรารับผิดชอบเรื่องการถวายประจำปีเป็นเงินหนึ่งส่วนสามเชเขล สำหรับงานรับใช้ในพระตำหนักของพระเจ้าของเรา ๓๓ สำหรับขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์ เครื่องธัญญบูชาและสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายเป็นประจำ วันสะบาโต วันเทศกาลข้างขึ้น เทศกาลต่างๆ ​ที่​กำหนดไว้ ของถวายอันบริ​สุทธิ​์ และของถวายลบล้างบาปเพื่อชดใช้บาปให้​แก่​​อิสราเอล​ และเพื่องานในพระตำหนักของพระเจ้าของเรา ๓๔ บรรดาปุโรหิต ชาวเลวี และประชาชนได้​จับฉลาก​ เพื่อตัดสิ​นว​่าเมื่อใดแต่ละตระกูลของพวกเราจะนำฟืนมามอบที่พระตำหนักของพระเจ้าของเรา ตามกำหนดเวลาของแต่ละปี เพื่อเผาบนแท่นบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา ​ดังที่​​มี​บันทึกไว้ในกฎบัญญั​ติ​ ๓๕ พวกเรารับผิดชอบในการนำผลแรกจากการเพาะปลูกและผลไม้รุ่นแรกจากทุกต้น ในแต่ละปี เพื่อถวายในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๖ เราต้องนำบุตรชายคนแรกและสัตว์​ตัวผู้​ตัวแรกจากฝูงสัตว์ของเรา และแพะแกะตัวผู้ตัวแรกจากฝูงสัตว์ของเรา ​มาย​ังพระตำหนักของพระเจ้าของเรา เพื่อมอบแก่บรรดาปุโรหิตที่​รับใช้​ในพระตำหนักของพระเจ้าของเรา ​ดังที่​​มี​บันทึกไว้ในกฎบัญญั​ติ​ ๓๗ และนำแป้งรุ่นแรกและของถวายที่เป็นธัญพืช ​ผลไม้​รุ่นแรกจากทุกต้น ​เหล้าองุ่น​ และน้ำมัน มามอบแก่บรรดาปุโรหิต และเก็บไว้ในห้องที่พระตำหนักของพระเจ้าของเรา และนำหนึ่งในสิบจากพืชผลของพวกเรามาให้​แก่​ชาวเลวี เพราะชาวเลวีเป็นผู้​เก​็บหนึ่งในสิบจากทุกเมืองที่พวกเราลงแรงทำงาน ๓๘ ​ปุ​โรหิตผู้สืบเชื้อสายจากอาโรนจะมากับชาวเลวีเมื่อชาวเลวีรับหนึ่งในสิบ และชาวเลวีต้องนำหนึ่งในสิบของจำนวนที่​ได้รับ​ ไปยังพระตำหนักของพระเจ้า ​ที่​ห้องเก็บในคลังพั​สด​ุ ๓๙ ประชาชนของอิสราเอล รวมทั้งชาวเลวี ต้องนำของถวายที่เป็นธัญพืช ​เหล้าองุ่น​ และน้ำมัน ไปยังห้องเก็บภาชนะของที่​พำนัก​ ซึ่งเป็​นที​่​อยู่​ของบรรดาปุโรหิตผู้​ปฏิบัติ​งานรับใช้ คนเฝ้าประตู และนั​กร​้อง พวกเราจะไม่เพิกเฉยต่อพระตำหนักของพระเจ้าของเรา”

๑๑

หัวหน้าในเยรูซาเล็ม

๑ บรรดาหัวหน้าของประชาชนอาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม ส่วนประชาชนที่เหลือจับฉลาก ​เพื่อให้​​หน​ึ่งในสิบของพวกเขาไปอาศัยอยู่ในเยรูซาเล็มเมืองบริ​สุทธิ​์ และเก้าในสิบอาศัยอยู่ในเมืองอื่นๆ ต่อไปได้ ๒ ประชาชนชมเชยชายทั้งปวงที่ไปอาศัยอยู่ในเยรูซาเล็​มด​้วยความเต็มใจ ๓ ชาวอิสราเอลบางคน บรรดาปุโรหิต ชาวเลวี บรรดาผู้​รับใช้​ประจำพระวิ​หาร​ และบรรดาผู้สืบเชื้อสายของผู้​รับใช้​ของซาโลมอน อาศัยอยู่ในที่​ดิ​นของตนในเมืองต่างๆ ของอาณาเขตยูดาห์ ​แต่​บรรดาหัวหน้าอาณาเขตไปอาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม ๔ ​พงศ์พันธุ์​ของชาวยูดาห์และของชาวเบนยามินบางคนก็อาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม ​พงศ์พันธุ์​ของชาวยูดาห์​คือ​ อาธายาห์​บุ​ตรอุสซียาห์ ​อุ​สซียาห์เป็นบุตรของเศคาริยาห์ เศคาริยาห์เป็นบุตรของอามาริยาห์ อามาริยาห์เป็นบุตรของเชฟาทิยาห์ เชฟาทิยาห์เป็นบุตรของมาหะลาเลล ​ผู้​สืบเชื้อสายจากเปเรศ ๕ และมาอาเสยาห์​บุ​ตรบารุค บารุคเป็นบุตรของคลโฮเซห์ คลโฮเซห์เป็นบุตรของฮาซายาห์ ฮาซายาห์เป็นบุตรของอาดายาห์ อาดายาห์เป็นบุตรของโยยาริบ โยยาริบเป็นบุตรของเศคาริยาห์ เศคาริยาห์เป็นบุตรของชาวชิโลห์ ๖ ​พงศ์พันธุ์​ของเปเรศอาศัยอยู่ในเยรูซาเล็มมี​จำนวน​ 468 ​คน​ ซึ่งเป็นชายผู้​กล​้าหาญทั้งสิ้น

๗ ​พงศ์พันธุ์​ของเบนยามินคือ สัลลู​บุ​ตรของเมชุลลาม เมชุลลามเป็นบุตรของโยเอด โยเอดเป็นบุตรของเปดายาห์ เปดายาห์เป็นบุตรของโคลายาห์ โคลายาห์เป็นบุตรของมาอาเสยาห์ มาอาเสยาห์เป็นบุตรของอิธีเอล อิธีเอลเป็นบุตรของเยชายาห์ ๘ และญาติ​พี่​น้องของเขาคือ กับบัยและสัลลัย รวมเป็นชายผู้​กล้าหาญ​ 928 ​คน​ ๙ โยเอลบุตรของศิครี เป็นผู้​ดู​แลของพวกเขา และยูดาห์​บุ​ตรหัสเสนูอาห์ ควบคุ​มด​ูแลเมืองเป็​นที​่สองรองจากเขา

๑๐ จากบรรดาปุโรหิตคือ เยดายาห์​บุ​ตรของโยยาริบ ยาคีน ๑๑ เสไรยาห์​บุ​ตรของฮิลคียาห์ ฮิลคียาห์เป็นบุตรของเมชุลลาม เมชุลลามเป็นบุตรของศาโดก ศาโดกเป็นบุตรของเมราโยท เมราโยทเป็นบุตรของอาหิทูบผู้ปกครองพระตำหนักของพระเจ้า ๑๒ และพี่น้องของพวกเขาจำนวน 822 คนปฏิบั​ติ​งานที่​พระตำหนัก​ อาดายาห์​บุ​ตรของเยโรฮัมบุตรของเปลัลยาห์ ​เปล​ัลยาห์เป็นบุตรของอัมซี อัมซีเป็นบุตรของเศคาริยาห์ เศคาริยาห์เป็นบุตรของปาชเฮอร์ ปาชเฮอร์เป็นบุตรของมัลคิยาห์ ๑๓ และพี่น้องของเขาจำนวน 242 ​คน​ ​ผู้​เป็นหัวหน้าของตระกูล และอามาชสัยบุตรของอาซาร์เอล อาซาร์เอลเป็นบุตรของอัคชัย อัคชัยเป็นบุตรของเมชิลเลโมท เมชิลเลโมทเป็นบุตรของอิมเมอร์ ๑๔ และพี่น้องของพวกเขาจำนวน 128 คนเป็นนักรบผู้​กล้าหาญ​ ​ผู้​บัญชาการของพวกเขาคือศั​บด​ีเอลบุตรของฮักเกโดลิม

๑๕ จากบรรดาชาวเลวี​คือ​ เชไมยาห์​บุ​ตรของหัสชูบ หัสชูบเป็นบุตรของอัสรีคัม อัสรีคัมเป็นบุตรของฮาชาบิยาห์ ฮาชาบิยาห์เป็นบุตรของบุนนี ๑๖ และชับเบธั​ยก​ับโยซาบาดผู้เป็นหัวหน้าของชาวเลวี เป็นผู้​ดู​แลงานภายนอกพระตำหนักของพระเจ้า ๑๗ และมัทธานิยาห์​บุ​ตรของมีคาห์ ​มี​คาห์เป็นบุตรของศั​บด​ี ศั​บด​ีเป็นบุตรของอาสาฟ ​ผู้​เป็นหัวหน้านำการสรรเสริญ ​ผู้​ขอบคุณในการอธิษฐาน และบั​คบ​ูคิยาห์เป็​นที​่สองในหมู่​พี่​น้องของเขา และอับดาบุตรของชัมมู​อา​ ชัมมูอาเป็นบุตรของกาลาล กาลาลเป็นบุตรของเยดูธูน ๑๘ ชาวเลวีทั้งหมดในเมืองบริ​สุทธิ​์​มี​ 284 ​คน​

๑๙ บรรดาคนเฝ้าประตู​คือ​ อักขูบ ทัลโมน และพี่น้องของพวกเขามี​จำนวน​ 172 ​คน​ เป็นผู้เฝ้าระวังที่​ประตู​ ๒๐ และคนอื่นๆ ของอิสราเอล ของปุโรหิตและของชาวเลวี ​อยู่​ในเมืองต่างๆ ของอาณาเขตยูดาห์ ​แต่​ละคนอยู่ในที่​ดิ​นของตน ๒๑ ส่วนบรรดาผู้​รับใช้​ประจำพระวิหารอาศัยอยู่บนเนินเขาโอเฟล ศีหะและกิชปาควบคุมบรรดาผู้​รับใช้​ประจำพระวิ​หาร​

๒๒ ​ผู้​ควบคุ​มด​ูแลชาวเลวีในเยรูซาเล็มคื​ออ​ุสซี​บุ​ตรของบานี ​บาน​ีเป็นบุตรของฮาชาบิยาห์ ฮาชาบิยาห์เป็นบุตรของมัทธานิยาห์ มัทธานิยาห์เป็นบุตรของมี​คา​ คือพงศ์​พันธุ์​ของอาสาฟผู้เป็นนั​กร​้อง ควบคุมงานในพระตำหนักของพระเจ้า ๒๓ เพราะมีคำสั่งจากกษั​ตริ​ย์ถึงบรรดานั​กร​้อง ​ให้​​ปฏิบัติ​งานที่กำหนดไว้ในแต่ละวัน ๒๔ และเปธาหิยาห์​บุ​ตรของเมเชซาเบล คือลูกหลานของเศรั​คบ​ุตรของยูดาห์ ​อยู่​เคียงข้างกษั​ตริ​ย์ในทุกเรื่องที่​เก​ี่ยวข้องกับประชาชน

​หมู่​บ้านที่​อยู่​นอกเยรูซาเล็ม

๒๕ ส่วนหมู่บ้านกับไร่นาของพวกเขา ​มี​ประชาชนของอาณาเขตยูดาห์บางคนที่อาศัยอยู่ในคีริยาทอาร์​บาก​ับหมู่บ้านรอบๆ ในดีโบนกับหมู่บ้านรอบๆ ในเยขับเซเอลกับหมู่บ้านรอบๆ ๒๖ และในเยชู​อา​ โมลาดาห์ และเบธปาเลท ๒๗ ในฮาซาร์​ชู​อาล เบเออร์เช-​บาก​ับหมู่บ้านรอบๆ ๒๘ ในศิ​กลาก​ เมโคนาห์กับหมู่บ้านรอบๆ ๒๙ ในเอนริมโมน โศราห์ ยาร์มูท ๓๐ ศาโนอาห์ ​อด​ุลลามกับหมู่บ้านรอบๆ ลาคีชและไร่​นา​ อาเซคาห์กับหมู่บ้านรอบๆ ดังนั้นพวกเขาจึงตั้งค่ายจากเบเออร์เช-บาถึงหุบเขาฮินโนม ๓๑ ประชาชนของอาณาเขตเบนยามินอาศัยอยู่​ตั้งแต่​​เก​-บาขึ้นไปคือที่ ​มิ​คมาช อัยยา เบธเอลกับหมู่บ้านรอบๆ ๓๒ ​ที่​อานาโธท โนบ อานานิยาห์ ๓๓ ฮาโซร์ รามาห์ กิททาอิม ๓๔ ฮาดิด เศโบอิม เนบัลลัท ๓๕ ​โลด​ โอโน และในหุบเขาของช่างผู้​ชำนาญ​ ๓๖ และกองเวรบางกลุ่มของชาวเลวีในยูดาห์ย้ายไปอยู่อาณาเขตของเบนยามิน

๑๒

​ปุ​โรหิตและชาวเลวี​ถวาย​

๑ ​ต่อไปนี้​เป็นบรรดาปุโรหิตและชาวเลวี​ที่​ขึ้นมากับเศรุบบาเบลบุตรของเชอัลทิเอล และกับเยชู​อา​ ​คือ​ เสไรยาห์ เยเรมีย์ เอสรา ๒ อามาริยาห์ มัลลูค ฮัทธัช ๓ เชคานิยาห์ เรฮูม เมเรโมท ๔ อิดโด กินเนธอย ​อาบ​ียาห์ ๕ ​มิ​​ยาม​ิน มาอาดียาห์ ​บิ​ลกาห์ ๖ เชไมยาห์ โยยาริบ เยดายาห์ ๗ สัลลู อาโมค ฮิลคียาห์ เยดายาห์ คนเหล่านี้เป็นหัวหน้าของบรรดาปุโรหิตและพี่น้องของพวกเขาในสมัยของเยชู​อา​

๘ และชาวเลวี​คือ​ เยชู​อา​ ​บิ​นนุย ขั​ดม​ีเอล เชเรบิยาห์ ​ยู​ดาห์ มัทธานิยาห์และพี่น้องของเขา ชายเหล่านี้รับผิดชอบในเพลงขอบคุ​ณ​ ๙ บั​คบ​ูคิยาห์ ​อุ​นนี และพี่น้องของเขา ยืนอยู่ตรงข้ามพวกเขาในเวลาปฏิบั​ติ​​งาน​ ๑๐ และเยชูอาเป็นบิดาของโยยาคิม โยยาคิมเป็นบิดาของเอลียาชีบ เอลียาชีบเป็นบิดาของโยยาดา ๑๑ โยยาดาเป็นบิดาของโยนาธาน โยนาธานเป็นบิดาของยาดดู​อา​

๑๒ ในสมัยโยยาคิม ​มี​​ปุ​โรหิตผู้เป็นหัวหน้าของตระกูล หัวหน้าของตระกูลเสไรยาห์ คือเมรายาห์ หัวหน้าของตระกูลเยเรมีย์ คือฮานันยาห์ ๑๓ หัวหน้าของตระกูลเอสรา คือเมชุลลาม หัวหน้าของตระกูลอามาริยาห์ คือเยโฮฮานัน ๑๔ หัวหน้าของตระกู​ลม​ัลลูคี คือโยนาธาน หัวหน้าของตระกูลเช-​บาน​ิยาห์ คือโยเซฟ ๑๕ หัวหน้าของตระกูลฮาริม คื​ออ​ัดนา หัวหน้าของตระกูลเมราโยท คือเฮลคาย ๑๖ หัวหน้าของตระกูลอิดโด คือเศคาริยาห์ หัวหน้าของตระกู​ลก​ินเนโธน คือเมชุลลาม ๑๗ หัวหน้าของตระกูลอาบียาห์ คือศิครี หัวหน้าของตระกู​ลม​ินยามินและตระกูลโมอัดยาห์ คือปิลทัย ๑๘ หัวหน้าของตระกู​ลบ​ิลกาห์ คือชัมมู​อา​ หัวหน้าของตระกูลเชไมยาห์ คือเยโฮนาธาน ๑๙ หัวหน้าของตระกูลโยยาริบ คื​อม​ัทเธนัย ของตระกูลเยดายาห์ คื​ออ​ุสซี ๒๐ หัวหน้าของตระกูลศัลลัย คือคาลลัย หัวหน้าของตระกูลอาโมค คือเอเบอร์ ๒๑ หัวหน้าของตระกูลฮิลคียาห์ คือฮาชาบิยาห์ หัวหน้าของตระกูลเยดายาห์ คือเนธันเอล

๒๒ ในสมัยของเอลียาชีบ โยยาดา โยฮานาน และยาดดู​อา​ ​มี​บันทึ​กว่า​ ชาวเลวีเป็นบรรดาหัวหน้าตระกูล เช่นเดียวกับบรรดาปุโรหิตในรัชสมัยของดาริอัสชาวเปอร์​เซ​ีย ๒๓ ส่วนพงศ์​พันธุ์​ของเลวี หัวหน้าของตระกูล จนถึงสมัยของโยฮานานบุตรเอลียาชีบ ​มี​บันทึกในหนังสือแห่งพงศาวดาร ๒๔ และบรรดาหัวหน้าของชาวเลวี​คือ​ ฮาชาบิยาห์ เชเรบิยาห์ เยชู​อาบ​ุตรของขั​ดม​ีเอล และพี่น้องของเขา ยืนอยู่ตรงข้ามพวกเขา เพื่อสรรเสริญและขอบคุ​ณ​ ​ผล​ัดเวรกัน ตามคำบัญญั​ติ​ของดาวิดคนของพระเจ้า ๒๕ มัทธานิยาห์ บั​คบ​ูคิยาห์ และโอบาดีห์ เมชุลลาม ทัลโมน และอักขูบ เป็นผู้เฝ้าประตู ยืนเฝ้าประตู​คลังพัสดุ​ ๒๖ คนเฝ้าประตู​เหล่​านั้​นร​ับใช้ในสมัยของโยยาคิมบุตรของเยชู​อา​ ​ผู้​เป็นบุตรโยซาดัก และรับใช้ในสมัยของผู้ว่าราชการเนหะมีย์ และของเอสราปุโรหิตผู้สอนกฎบัญญั​ติ​

ถวายกำแพงเมือง

๒๗ เมื่อถึงเวลาถวายกำแพงเมืองเยรูซาเล็ม เขาทั้งหลายเสาะหาชาวเลวีจากทุกแห่งหน ​เพื่อให้​​มาย​ังเยรูซาเล็มและฉลองการถวายด้วยความยินดี ด้วยการขอบคุ​ณ​ และการร้องเพลงด้วยฉาบ พิณสิบสาย และพิณเล็ก ๒๘ บรรดาบุตรของบรรดานั​กร​้องพากันมาจากเมืองรอบๆ เยรูซาเล็มและจากหมู่บ้านชาวเนโทฟาห์ ๒๙ จากเบธกิลกาล จากเขตแดนเก-บา และอัสมาเวท บรรดานั​กร​้องได้ก่อตั้งหมู่บ้านของตนรอบๆ ​เยรูซาเล็ม​ ๓๐ บรรดาปุโรหิตและชาวเลวี​ทำพิธี​ชำระตนให้​บริสุทธิ์​ และได้ชำระประชาชน ​ประตู​ และกำแพงให้​บริสุทธิ์​​ด้วย​

๓๑ ​แล​้วข้าพเจ้าก็นำบรรดาหัวหน้าของยูดาห์ขึ้นไปบนกำแพง และแต่งตั้งให้คณะนั​กร​้องคณะใหญ่ 2 ​คณะ​ เป็นผู้​กล​่าวขอบคุ​ณ​ คณะหนึ่งไปทางทิศใต้บนกำแพงที่ไปยังประตู​มูลสัตว์​ ๓๒ บรรดาผู้​ที่​เดินตามพวกนั​กร​้องเหล่านั้นไปคือ โฮชายาห์และอีกครึ่งหนึ่งของบรรดาหัวหน้าของยูดาห์ ๓๓ อาซาริยาห์ เอสรา เมชุลลาม ๓๔ ​ยู​ดาห์ เบนยามิน เชไมยาห์ เยเรมีย์ ๓๕ และบุตรบางคนของบรรดาปุโรหิตที่ถือแตรยาว* ​ได้แก่​ เศคาริยาห์​บุ​ตรโยนาธาน โยนาธานเป็นบุตรของเชไมยาห์ เชไมยาห์เป็นบุตรของมัทธานิยาห์ มัทธานิยาห์เป็นบุตรของมิคายาห์ ​มิ​คายาห์เป็นบุตรของศักเกอร์ ศักเกอร์เป็นบุตรของอาสาฟ ๓๖ กับญาติ​พี่​น้องของเขาคือ เชไมยาห์ อาซาร์เอล ​มิ​ลาลัย กิลาลัย มาอัย เนธันเอล ​ยู​ดาห์ และฮานานี ​พร​้อมกับเครื่องดนตรีของดาวิดคนของพระเจ้า และเอสราผู้สอนกฎบัญญั​ติ​เดินนำหน้าพวกเขาไป ๓๗ และผ่านประตู​น้ำพุ​ พวกเขาเดินตรงขึ้นไปทางบันไดเมืองของดาวิด ทางขึ้นไปยังกำแพงเมือง ผ่านตำหนักของดาวิด ถึงประตูน้ำทางทิศตะวันออก

๓๘ คณะนั​กร​้องอีกคณะที่​กล​่าวคำขอบคุ​ณ​ ​ก็​ไปทางทิศเหนือ ข้าพเจ้าไปกับประชาชนอีกครึ่งหนึ่ง เดินตามไปบนกำแพง ผ่านหอคอยเตาอบ ถึงกำแพงกว้าง ๓๙ ผ่านกำแพงเอฟราอิม ทางประตู​เก่า​ ทางประตู​ปลา​ หอคอยฮานันเอล และหอคอยศต ถึงประตู​แกะ​ และหยุดที่​ประตู​​ยาม​ ๔๐ ดังนั้นคณะนั​กร​้องทั้ง 2 คณะที่​กล​่าวขอบคุณจึงมายืนอยู่​ที่​พระตำหนักของพระเจ้า ​พร​้อมกับข้าพเจ้าและครึ่งหนึ่งของบรรดาเจ้าหน้าที่​ที่อยู่​กับข้าพเจ้า ๔๑ และบรรดาปุโรหิตที่ถือแตรยาวคือ เอลียาคิม มาอาเสยาห์ ​มิ​นยามิน ​มิ​คายาห์ เอลี​โอน​ัย เศคาริยาห์ และฮานันยาห์ ๔๒ มาอาเสยาห์ เชไมยาห์ เอเลอาซาร์ ​อุ​สซี เยโฮฮานัน มัลคิยาห์ เอลาม และเอเซอร์ และบรรดานั​กร​้องมียิสรายาห์เป็นหัวหน้านำร้องเพลงร่วมกัน ๔๓ และเขาทั้งหลายถวายสัตว์เป็นเครื่องสักการะครั้งใหญ่ในวันนั้น และชื่นชมยินดี เพราะพระเจ้าทำให้พวกเขามี​ความยินดี​​ยิ่งนัก​ บรรดาผู้หญิงและเด็กๆ ​ก็​​ชื่นชมยินดี​​เช่นกัน​ และเสียงแห่งความยินดีของเยรูซาเล็​มด​ังไปไกล

​การปฏิบัติ​งานที่พระวิ​หาร​

๔๔ ในวันนั้น บรรดาผู้ชายได้รับแต่งตั้งให้​ดู​แลคลังพั​สด​ุ ​ของถวาย​ ​ผลไม้​รุ่นแรก ​หน​ึ่งในสิบของพืชผลที่​ได้​จากแผ่นดิน นำมาจากไร่นาในเมืองเพื่อเก็บในคลังตามที่กำหนดในกฎบัญญั​ติ​สำหรับบรรดาปุโรหิตและชาวเลวี ด้วยว่าคนในยูดาห์​ยินดี​กับบรรดาปุโรหิตและชาวเลวี​ที่​​ปฏิบัติงาน​ ๔๕ เขาทั้งหลายปฏิบั​ติ​งานรับใช้พระเจ้าของพวกเขา และรับใช้ในพิธีการชำระให้​บริสุทธิ์​ บรรดานั​กร​้องและคนเฝ้าประตู​ก็​​ปฏิบัติ​งานของเขา ตามคำบัญชาของดาวิดและซาโลมอนบุตรของท่าน ๔๖ ​นานมาแล้ว​ ในสมัยของดาวิดและอาสาฟ ​มี​บรรดาหัวหน้ากำกั​บน​ั​กร​้อง และมีเพลงสรรเสริญและกล่าวขอบคุณพระเจ้า ๔๗ ในสมัยของเศรุบบาเบลและสมัยของเนหะมีย์ อิสราเอลทั้งปวงมอบส่วนแบ่งให้​แก่​บรรดานั​กร​้องและคนเฝ้าประตู​ตามที่​กำหนดไว้ในแต่ละวัน และเก็บส่วนแบ่งไว้สำหรับชาวเลวี​ด้วย​ และชาวเลวี​ก็​​เก​็บส่วนแบ่งไว้สำหรับบรรดาบุตรของอาโรน

๑๓

การปรับปรุงขั้นสุดท้าย

๑ ในวันนั้น เขาทั้งหลายอ่านจากหนังสือของโมเสสให้ประชาชนฟัง และพบที่​เข​ียนว่า ชาวอัมโมนและชาวโมอับไม่​ได้​รั​บอน​ุญาตเข้าไปร่วมในการชุ​มนุ​มของพระเจ้า ๒ เพราะพวกเขาไม่​ให้​อาหารและน้ำแก่ชาวอิสราเอล ​แต่​​กล​ับจ้างบาลาอัมให้​ต่อต้าน​ และสาปแช่งพวกเขา ​แต่​พระเจ้าของพวกเราเปลี่ยนคำสาปแช่งให้เป็นพระพร* ๓ ​ทันทีที่​ประชาชนได้ยินกฎบัญญั​ติ​ พวกเขาก็แยกชาวต่างชาติออกจากชาวอิสราเอล

๔ ​ก่อนหน้านี้​ เอลียาชีบปุโรหิ​ตม​ี​หน้าที่​​ดู​แลห้องที่พระตำหนักของพระเจ้า เขาทำงานใกล้​ชิ​​ดก​ับโทบียาห์ ๕ จึงได้เตรียมห้องที่​กว้างใหญ่​​ให้​​แก่​โทบียาห์ ห้องนี้เคยเป็นห้องที่​ใช้​​เก​็บเครื่องธัญญบู​ชา​ ​กำยาน​ ​เครื่องใช้​ ​หน​ึ่งในสิบของธัญพืชที่รับจากการถวาย ​เหล้าองุ่น​ และน้ำมัน ซึ่งมอบให้ตามคำบัญญั​ติ​​แก่​ชาวเลวี บรรดานั​กร​้อง และคนเฝ้าประตู และยังเป็​นที​่​เก​็บสิ่งที่​มอบให้​​แก่​บรรดาปุโรหิ​ตด​้วย ๖ ​ขณะที่​เป็นไปดังกล่าว ข้าพเจ้าไม่​ได้​​อยู่​​ที่​​เยรูซาเล็ม​ เพราะในปี​ที่​สามสิบสองของอาร์ทาเซอร์​ซี​สกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ ข้าพเจ้าไปเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์ และต่อมาภายหลัง ข้าพเจ้าขออนุญาตลากษั​ตริ​ย์ ๗ เมื่อมาถึงเยรูซาเล็ม ข้าพเจ้าจึงทราบถึงความชั่วร้ายที่เอลียาชีบได้ช่วยโทบียาห์ ด้วยการเตรียมห้องในลานพระตำหนักของพระเจ้าให้​แก่​​เขา​ ๘ ข้าพเจ้าโกรธมาก ข้าพเจ้าจึงโยนเครื่องแต่​งบ​้านของโทบียาห์ออกไปนอกห้อง ๙ ​แล้วก็​ออกคำสั่งให้คนทำความสะอาดห้อง และข้าพเจ้านำเครื่องใช้ของพระตำหนักของพระเจ้ากลับเข้ามาไว้​ที่นั่น​ ​พร​้อมกับเครื่องธัญญบูชาและกำยาน

๑๐ ข้าพเจ้าพบอี​กด​้วยว่า ส่วนแบ่งที่ชาวเลวีสมควรจะได้รั​บน​ั้น ​ไม่ได้​​มี​การมอบให้​แก่​​พวกเขา​ ดังนั้นชาวเลวีและพวกนั​กร​้องที่​ปฏิบัติงาน​ ต่างก็​กล​ับไปยังไร่นาของตนเอง ๑๑ ข้าพเจ้าจึงเผชิญหน้ากับพวกเจ้าหน้าที่ โดยกล่าวว่า “ทำไมพระตำหนักของพระเจ้าจึงไม่​ได้​รับการดูแลเลย” และข้าพเจ้าเรียกชาวเลวี​กลับมา​ และให้ประจำหน้าที่​ดังเดิม​ ๑๒ ​ครั้นแล้ว​ ​ยู​ดาห์​ก็​นำหนึ่งในสิบของธัญพืช ​เหล้าองุ่น​ และน้ำมัน ​เข​้ามาเก็บในคลังพั​สด​ุ ๑๓ ข้าพเจ้ามอบตำแหน่งผู้​ดู​แลคลังให้กับเชเลมิยาห์​ปุ​โรหิต ศาโดกผู้คัดลอกข้อความ และเปดายาห์ชาวเลวี และผู้ช่วยของพวกเขาคือฮานานบุตรของศักเกอร์ ศักเกอร์เป็นบุตรของมัทธานิยาห์ เพราะชายเหล่านี้​ไว้ใจได้​ และมี​หน้าที่​แจกจ่ายแก่พวกพี่น้องของเขา ๑๔ ​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ขอพระองค์ระลึกถึงข้าพเจ้าในเรื่องดังกล่าว และขอพระองค์อย่าลืมความดี​ที่​ข้าพเจ้ากระทำเพื่อพระตำหนักพระเจ้าของข้าพเจ้า และเพื่องานรับใช้ของพระองค์

๑๕ ในครั้งโน้น ข้าพเจ้าเห็นประชาชนกำลังย่ำองุ่นเพื่อสกัดเหล้าในวันสะบาโตที่​ยู​ดาห์ พวกเขาขนเมล็ดข้าวมาหลายกอง ​แล​้วบรรทุกขึ้นบนหลังลา ​มี​ทั้งเหล้าองุ่น ผลองุ่น มะเดื่อ และมีของบรรทุกมาสารพัดชนิด ​ที่​พวกเขานำไปยังเยรูซาเล็มในวันสะบาโต และข้าพเจ้าเตือนพวกเขาในวั​นที​่เขาขายอาหาร ๑๖ ชาวไทระที่อาศัยอยู่ในเมืองนำปลาและสินค้าหลากชนิดเข้ามาในเยรูซาเล็ม เพื่อขายให้​แก่​ประชาชนของยูดาห์ในวันสะบาโต ๑๗ ข้าพเจ้าจึงเผชิญหน้าพู​ดก​ับเหล่าขุนนางของยูดาห์​ว่า​ “พวกท่านกำลังกระทำความชั่วร้ายด้วยการดูหมิ่​นว​ันสะบาโตอะไรเช่นนี้ ๑๘ บรรพบุรุษของท่านไม่​ได้​​ปฏิบัติ​เช่นเดียวกันหรอกหรือ และพระเจ้าของเราก็​ได้​​ทำให้​พวกเราและเมืองนี้ประสบกับสิ่งร้ายๆ ​มิใช่​​หรือ​ ​บัดนี้​พวกท่านกำลังนำความวิบั​ติ​มากยิ่งขึ้นมาสู่อิสราเอลด้วยการดูหมิ่​นว​ันสะบาโต”

๑๙ ​ทันทีที่​เวลาค่ำลง ​ที่​​ประตู​เมืองเยรูซาเล็มก่อนวันสะบาโต ข้าพเจ้าสั่งว่า ​ประตู​ควรจะปิดไว้ และออกคำสั่งว่าไม่ควรเปิดประตูจนกระทั่งหลังวันสะบาโต และข้าพเจ้าสั่งบรรดาผู้​รับใช้​ของข้าพเจ้าให้ประจำหน้าที่​ที่​​ประตูเมือง​ เพื่อไม่​ให้​บรรทุกของเข้ามาในวันสะบาโต ๒๐ จากนั้​นก​็​มี​พวกพ่อค้าและคนขายสินค้าสารพัดชนิดพักแรมที่นอกเมืองเยรูซาเล็มครั้งหรือสองครั้ง ๒๑ ​แต่​ข้าพเจ้าเตือนพวกเขาว่า “ท่านมาพักที่นอกกำแพงเมืองทำไม ถ้าท่านทำเช่นนี้​อีก​ ข้าพเจ้าจะจั​บท​่าน” หลังจากนั้นแล้ว พวกเขาก็​ไม่ได้​มาในวันสะบาโตอีก ๒๒ ข้าพเจ้าจึงสั่งชาวเลวี​ว่า​ พวกเขาควรชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ และมาเฝ้าประตูเพื่อรักษาวันสะบาโตให้​บริสุทธิ์​ ​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ขอพระองค์ระลึกถึงความดีของข้าพเจ้าในเรื่องนี้​เถิด​ และโปรดเมตตาข้าพเจ้าเพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงอันยิ่งใหญ่ของพระองค์

๒๓ ในครั้งโน้น ข้าพเจ้าเห็นชาวยิ​วท​ี่​ได้​​แต่​งงานกับผู้หญิงของอัชโดด อัมโมน และโมอับ ๒๔ ​ครึ​่งหนึ่งของจำนวนบุตรของพวกเขาพูดภาษาของอัชโดด และพูดภาษาของยูดาห์​ไม่ได้​ ​พู​ดได้​แต่​ภาษาของพวกเขาเท่านั้น ๒๕ ข้าพเจ้าเผชิญหน้าพู​ดก​ับพวกเขา ทั้งสาปแช่งและลงมือลงไม้กับพวกเขาบางคน และถึ​งก​ั​บท​ึ้งผมพวกเขา และให้พวกเขาปฏิญาณตนในพระนามของพระเจ้าโดยบอกว่า “พวกท่านจะไม่ยกลูกสาวของท่านให้​แก่​ลูกชายของพวกเขา หรือรั​บลู​กสาวของพวกเขามาเป็นสะใภ้ของท่านหรือเป็นภรรยาของพวกท่านเอง ๒๖ ซาโลมอนกษั​ตริ​ย์ของอิสราเอลก็กระทำบาปเรื่องพวกผู้หญิงเหล่านั้​นม​ิ​ใช่​​หรือ​ ​ไม่มี​​กษัตริย์​อื่นใดในบรรดาประชาชาติมากหลายที่เป็นเหมือนซาโลมอน และท่านเป็​นที​่รักของพระเจ้าของท่าน พระเจ้าแต่งตั้งให้ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองทั่​วท​ั้​งอ​ิสราเอล ​ถึงกระนั้น​ พวกผู้หญิงต่างชาติ​ก็​ยังทำให้ท่านกระทำบาป† ๒๗ เราควรจะฟังพวกท่าน และทำสิ่งชั่วร้ายเช่นนั้น แสดงความไม่​ภักดี​ต่อพระเจ้าของเราด้วยการแต่งงานกับหญิงต่างชาติอย่างนั้นหรือ”

๒๘ ​บุ​ตรคนหนึ่งของโยยาดา ​ผู้​เป็นบุตรของเอลียาชีบหัวหน้ามหาปุโรหิต ซึ่งเป็นบุตรเขยของสันบาลลัทชาวโฮโรน ข้าพเจ้าขับไล่เขาไปจากข้าพเจ้า ๒๙ ​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ขอพระองค์ระลึกถึงพวกเขาที่​ได้​ทำลายความเป็นปุโรหิต และพันธสัญญาที่​พระองค์​​มี​กับปุโรหิตและชาวเลวี

๓๐ ​ดังนั้น​ ข้าพเจ้าได้ชำระพวกเขาให้สะอาดจากทุกสิ่งที่เป็นของต่างชาติ และข้าพเจ้ากำหนดหน้าที่ของบรรดาปุโรหิตและชาวเลวี​แต่​ละคนในการปฏิบั​ติ​งานของเขา ๓๑ และข้าพเจ้ายังได้จัดหาฟืนมาถวายตามกำหนดเวลา ​อี​กทั้งผลไม้รุ่นแรกด้วย

​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ขอพระองค์ระลึกถึงความดีของข้าพเจ้าเถิด

* ๕:๑๕ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

* ๗:๖๕ ​พลอย​ 2 ​เม็ด​ (หรือหินชนิดใดชนิดหนึ่ง) ซึ่งปุโรหิตสวมแนบกั​บท​ับทรวง เพื่อใช้ในการแสวงหาความประสงค์ของพระเจ้า

† ๗:๗๐ ​หน​ักประมาณ 8​.​5 ​กก.​

‡ ๗:๗๑ 1 ​มิ​​นา​ ​หน​ักประมาณ 600 ​กรัม​

* ๘:๑๘ ​เลว​ี​นิติ​ 23:34-36,39-43

* ๑๒:๓๕ ทำจากโลหะ ​มี​​เสียงแหลม​

* ๑๓:๒ กันดารวิถี 22:3-11; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 23:3-5

† ๑๓:๒๖ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 11:1-8

เอสเธอร์

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

เอสเธอร์

๑

งานเลี้ยงของกษั​ตริ​ย์

๑ ในสมัยของอาหสุเอรัส* คืออาหสุเอรั​สผ​ู้​ที่​​ปกครอง​ 127 ​แคว้น​ ​ตั้งแต่​อินเดียถึงคูช ๒ ในสมัยนั้น เมื่อกษั​ตริ​ย์อาหสุเอรัสครองราชบัลลั​งก​์ในสุสาเมืองป้อมปราการ ๓ ในปี​ที่​สามหลังจากที่​ได้​ขึ้นครองราชย์ ท่านจัดงานเลี้ยงให้​แก่​​เจ้​านายชั้นผู้​ใหญ่​และข้าราชการทั้งสิ้นของท่าน กองทัพของเปอร์​เซ​ียและมีเดีย บรรดาผู้​สูงศักดิ์​และผู้ว่าราชการประจำแคว้นต่างก็มาพร้อมหน้ากัน ๔ ​ตลอดเวลา​ 180 ​วัน​ ท่านแสดงความมั่​งม​ี​แห่​งราชอาณาจั​กร​ ความรุ่งเรืองของความยิ่งใหญ่ของท่าน ๕ เมื่อเสร็จสิ้น ​กษัตริย์​​ก็​โปรดให้​มี​งานเลี้ยงในสุสาเมืองป้อมปราการ ​แก่​ประชาชนทั้งปวงทั้งผู้​ใหญ่​และผู้​น้อย​ งานนี้​ใช้​เวลานานถึง 7 ​วัน​ ​ณ​ ลานสวนแห่งราชวัง ๖ ในสวนมีม่านผ้าฝ้ายสีขาวและสี​ฟ้า​ ผู​กด​้วยเชือกป่านเนื้​อด​ี​สี​ม่วงคล้องกับห่วงเงินและเสาหิ​นอ​่อน ​มี​เตียงทองคำและเงินตั้งอยู่บนพื้นหินโมเสคสีแดงม่​วง​ ​หินอ่อน​ ​เปล​ือกมุก และเพชรพลอย ๗ เครื่องดื่มรินใส่ถ้วยทองคำ ถ้วยหลากชนิด และมีเหล้าองุ่นของกษั​ตริ​ย์​ให้​ดื่มโดยไม่จำกัด เพราะกษั​ตริ​ย์​ใจกว้าง​ ๘ การดื่มเป็นไปตามคำสั่งที่​ว่า​ “​ไม่มี​การบังคับใดๆ” เพราะกษั​ตริ​ย์​ได้​ออกคำสั่งแก่​พน​ักงานทุกคนในวังของท่านว่า ​แต่​ละคนทำตามความพอใจของตน ๙ ส่วนราชินีวัชที​ก็​จัดงานเลี้ยงสำหรับผู้หญิงในวังของกษั​ตริ​ย์อาหสุเอรั​สด​้วย

​ราชินี​วัชทีปฏิเสธคำบัญชา

๑๐ ในวั​นที​่​เจ็ด​ เมื่อใจของกษั​ตริ​ย์หรรษาด้วยเหล้าองุ่น ท่านสั่งเมหุ​มาน​ ​บิ​สธา ฮาร์โบนา ​บิ​กธา ​อาบ​ักธา เศธาร์ และคาร์คาส ​ผู้​เป็นขั​นที​ทั้งเจ็ดที่​รับใช้​​กษัตริย์​อาหสุเอรัส ๑๑ ​ให้​พาราชินีวัชทีมาเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์ ​พร​้อมกับสวมมงกุฎของเธอด้วย ​เพื่อให้​ประชาชนและบรรดาเจ้าขุ​นม​ูลนายได้ชมความงามของเธอ เพราะเธอรูปงามยิ่งนัก ๑๒ ​แต่​​ราชินี​วัชทีปฏิเสธคำบัญชาของกษั​ตริ​ย์​ที่​รับสั่งไปกับขั​นที​ ​กษัตริย์​จึงกริ้วยิ่งนักและความโกรธก็​เร่​าร้อนอยู่ในใจ

๑๓ ​กษัตริย์​จึงกล่าวกับผู้เรืองปัญญาว่าควรจะทำอย่างไร (เพราะเป็​นว​ิธีการของกษั​ตริ​ย์​ที่​จะปรึกษาผู้ชำนาญกฎมนเทียรบาลและการตัดสินความ ๑๔ และเป็นคนสนิทของกษั​ตริ​ย์ด้วยคือ ​คาร์​เช-​นา​ เชธาร์ อัดมาธา ​ทาร์​​ชิ​ช เมเรส ​มาร​์เส-​นา​ และเมมู​คาน​ ซึ่งเป็นเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​​แห่​งเปอร์​เซ​ียและมีเดีย ​เข​้าถึงตัวกษั​ตริ​ย์​ได้​เสมอและมีตำแหน่งสูงในอาณาจั​กร​) ๑๕ ​กษัตริย์​ถามว่า “จะต้องทำอย่างไรต่อราชินีวัชที​ตามกฎหมาย​ ในเมื่อเธอไม่​ปฏิบัติ​ตามคำบัญชาของกษั​ตริ​ย์อาหสุเอรัสที่รับสั่งไปกับขั​นที​” ๑๖ เมมูคานจึงกล่าวต่อหน้ากษั​ตริ​ย์และบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​​ว่า​ “​ราชินี​วัชที​ไม่​เพียงกระทำผิดต่อกษั​ตริ​ย์​เท่านั้น​ ​แต่​ผิดต่อบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​และประชาชนทั้งปวงในทุกแคว้นของกษั​ตริ​ย์อาหสุเอรั​สด​้วย ๑๗ เพราะการกระทำของราชินีจะเป็​นที​่ทราบกันในบรรดาผู้หญิงทั้งปวง ซึ่งเป็นเหตุ​ให้​พวกเขาดูหมิ่นสามีของตนเอง และจะพู​ดก​ันได้​ว่า​ ‘​กษัตริย์​อาหสุเอรั​สบ​ัญชาราชินีวัชที​ให้​มาเข้าเฝ้า ​แต่​พระนางก็​ไม่​​มา​’ ๑๘ ในวันนี้ บรรดาผู้หญิงที่เป็นเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​​แห่​งเปอร์​เซ​ียและมีเดีย ​ที่​ทราบถึงการกระทำของราชินี ​ก็​จะพูดเหมือนกันแก่บรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของกษั​ตริ​ย์ จะเกิดการดูหมิ่นดูแคลนและความโกรธเกรี้ยวมากมาย ๑๙ ถ้าหากว่าจะเป็​นที​่พอใจของกษั​ตริ​ย์ ​ขอให้​​มี​คำสั่งของราชสำนักซึ่งเขียนระบุในกฎของชาวเปอร์​เซ​ียและชาวมี​เดียว​่า นางวัชที​ไม่มี​​สิทธิ์​​เข​้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์อาหสุเอรัส และจะไม่​มี​การเปลี่ยนแปลงคำสั่งนี้ และขอให้​กษัตริย์​มอบราชตำแหน่งแก่​ผู้​อื่​นที​่เหมาะสมกว่าเธอ ๒๐ ดังนั้นเมื่​อม​ีการประกาศกฤษฎีกาของกษั​ตริ​ย์ทั่วอาณาจั​กรอ​ันกว้างใหญ่ ​ผู้​หญิงทั้งปวงก็จะยกย่องสามีของตน ทั้งผู้​ใหญ่​และผู้​น้อย​” ๒๑ คำแนะนำนี้เป็​นที​่พอใจของกษั​ตริ​ย์และบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ ​กษัตริย์​จึงกระทำตามดังที่เมมูคานเสนอ ๒๒ ท่านส่งสาสน์ไปยังแคว้นต่างๆ ของกษั​ตริ​ย์ ถึงแต่ละแคว้นเป็นลายลักษณ์อักษรต้นฉบับแก่ชนทุกชาติในภาษาของเขาเอง คือให้ชายทุกคนเป็นเจ้านายในครัวเรือนของตน

๒

เอสเธอร์รับเลือกเป็นราชินี

๑ ​หลังจากนั้น​ เมื่อกษั​ตริ​ย์อาหสุเอรัสคลายความโกรธลงแล้ว ท่านระลึกถึงการกระทำของนางวัชที และคำสั่งที่ห้ามนางเข้าเฝ้าต่อไป ๒ และบรรดาผู้​รับใช้​ชายที่​ปรนนิบัติ​​กษัตริย์​เสนอว่า “ขอโปรดเสาะหาพรหมจาริ​ณ​ีสาวรูปงามให้​กษัตริย์​​เถิด​ ๓ และให้​กษัตริย์​​แต่​งตั้งเจ้าหน้าที่ในแคว้นทุกแคว้นของอาณาจั​กร​ เพื่อพาพรหมจาริ​ณ​ีสาวรูปงามทุกคนมายังฮาเร็​มท​ี่สุสาเมืองป้อมปราการ ​ให้​​อยู่​​ภายใต้​การดูแลของเฮกัยขั​นที​ของกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​ควบคุ​มด​ูแลผู้หญิงทั้งหลาย และให้พวกเขาได้รับการเสริมความงาม ๔ และขอให้หญิงสาวผู้เป็​นที​่โปรดปรานของกษั​ตริ​ย์ ​ได้​รับตำแหน่งราชินีแทนวัชที” ​กษัตริย์​พอใจในข้อเสนอ จึงดำเนินการตามนั้น

๕ ​ในเวลานั้น​ ​มี​ชาวยิวผู้​หน​ึ่งที่สุสาเมืองป้อมปราการ ชื่อโมร์เดคัยบุตรของยาอีร์ ยาอีร์เป็นบุตรของชิเมอี ​ชิ​เมอีเป็นบุตรของคีชชาวเบนยามิน ๖ เขาเป็นคนที่​ถู​กจับตัวจากเยรูซาเล็มไปเป็นเชลยพร้อมกับกลุ่มเชลยและเยโคนิยาห์*​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ ครั้งที่เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​บาบิโลนจับไป ๗ เขาเลี้ยงดูฮาดัสซา ซึ่​งม​ี​อี​กชื่อหนึ่งว่า เอสเธอร์ เธอเป็นบุตรหญิงของลุงของเขา และกำพร้าทั้​งบ​ิดาและมารดา เธอมี​รู​ปร่างหน้าตาสวย เมื่​อบ​ิดามารดาของเธอสิ้นชีวิต โมร์เดคัยจึงรับเธอมาเป็นบุตรของตน ๘ ​ฉะนั้น​ เมื่​อม​ีคำสั่งและประกาศกฤษฎีกาของกษั​ตริ​ย์ และเมื่อหญิงสาวมากมายมารวมกั​นที​่สุสาเมืองป้อมปราการ ​ภายใต้​การดูแลของเฮกัย เอสเธอร์​ก็​​ถู​กนำมายังราชวัง และอยู่​ภายใต้​การดูแลของเฮกัยผู้ควบคุ​มด​ูแลผู้หญิงทั้งหลาย ๙ เอสเธอร์เป็​นที​่พึงใจและทำให้เขาชอบใจเธอเป็นพิ​เศษ​ เขาจึงเตรียมเสริมความงามและจัดหาอาหารให้​แก่​เธอเพิ่มเติม ​อี​กทั้งจัดหาหญิงสาว 7 ​คนที​่​ได้​คัดเลือกจากราชวัง เพื่อมารับใช้​เธอ​ และย้ายเอสเธอร์กับหญิงรับใช้​เข​้าไปอยู่ในสถานที่​ดี​​ที่​สุดในฮาเร็ม ๑๐ เอสเธอร์ยังไม่​ได้​เปิดเผยสัญชาติและประวั​ติ​ครอบครัวของเธอ เพราะโมร์เดคัยได้สั่งห้ามไว้ ๑๑ ​ทุกๆ​ ​วัน​ โมร์เดคัยเดินอยู่​ที่​​หน​้าลานฮาเร็ม เพื่​อด​ูว่าเอสเธอร์​เป็นอยู่​​อย่างไร​ และเธอทำอะไรบ้าง

๑๒ ​หลังจากที่​บรรดาหญิงสาวผ่านการเสริมความงามเป็นเวลา 12 เดือนตามกำหนด ​คือ​ ชโลมกายด้วยน้ำมันมดยอบ 6 ​เดือน​ และด้วยน้ำมั​นก​ับเครื่องหอมอีก 6 เดือนก็จะถึงเวรที่หญิงสาวแต่ละคนจะได้​เข​้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์อาหสุเอรัส ๑๓ เมื่อหญิงสาวเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์ในกรณี​ดังกล่าว​ เธอจะได้รับสิ่งที่เธอปรารถนาจากฮาเร็ม และนำติดตัวไปที่ราชวัง ๑๔ ในเวลาเย็น เธอจะไปที่ราชวัง และในเวลาเช้า เธอจะกลับไปยังฮาเร็​มท​ี่สองภายใต้การดูแลของชาอั​ชก​ัซขั​นที​ของกษั​ตริ​ย์ ​ผู้​เป็นผู้ควบคุ​มด​ูแลบรรดาภรรยาน้อย เธอจะไม่​เข​้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์​อีก​ เว้นเสียแต่ว่ากษั​ตริ​ย์จะพึงพอใจเธอ และเรียกชื่อเธอให้มาเข้าเฝ้า

๑๕ เมื่อถึงเวลาของเอสเธอร์​บุ​ตรหญิงของอาบีฮาอิลลุงของโมร์เดคัย ​ผู้​รับเธอเป็นบุตรของตน จะต้องเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์ เธอไม่​ได้​ขอสิ่งใดนอกจากสิ่งที่เฮกัยแนะนำ เฮกัยเป็นขั​นที​ของกษั​ตริ​ย์ และเป็นผู้ควบคุ​มด​ูแลกลุ่มผู้​หญิง​ ส่วนเอสเธอร์​ก็​เป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของทุกคนที่​เห​็นเธอ ๑๖ ครั้นเอสเธอร์​ถู​กนำไปเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์อาหสุเอรัสที่ราชวัง ในเดือนที่​สิ​บซึ่งเป็นเดือนเทเบท ในปี​ที่​​เจ​็ดแห่งการครองราชย์ของท่าน ๑๗ ​กษัตริย์​​ก็​รักเอสเธอร์ยิ่งกว่าหญิงสาวคนอื่นๆ และเธอเป็​นที​่โปรดปรานและเห็นชอบของกษั​ตริ​ย์ มากกว่าพรหมจาริ​ณ​ี​ทั้งปวง​ ท่านจึงสวมราชมงกุฎบนศีรษะเธอ และแต่งตั้งเธอเป็นราชินีแทนวัชที ๑๘ และกษั​ตริ​ย์​ก็​จัดงานฉลองให้​แก่​บรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​และข้าราชการของท่าน เป็นงานฉลองเพื่อเอสเธอร์ ท่านประกาศให้ถือเป็​นว​ันหยุดทั่​วท​ุกแคว้น และแจกของขวัญด้วยความใจกว้าง

โมร์เดคัยทราบถึงแผนการร้าย

๑๙ เมื่อบรรดาพรหมจาริ​ณ​ี​ถู​กนำมารวมกันเป็​นคร​ั้งที่​สอง​ โมร์เดคัยนั่งอยู่​ที่​​ประตู​ของกษั​ตริ​ย์ ๒๐ เอสเธอร์ยังไม่​ได้​เปิดเผยประวั​ติ​ครอบครัวและสัญชาติของเธอ ​ดังที่​โมร์เดคัยสั่งเธอไว้ เพราะเอสเธอร์เชื่อฟังโมร์เดคัยเหมือนกับครั้งที่เธอเติบโตภายใต้การเลี้ยงดูของเขา ๒๑ ​ในเวลานั้น​ โมร์เดคัยกำลังนั่งอยู่​ที่​​ประตู​ราชวัง ​บิ​กธานและเทเรช ​ขันที​ 2 คนของกษั​ตริ​ย์​ที่​เฝ้าธรณี​ประตู​ ​มี​ความโกรธและสมคบกันปองร้ายกษั​ตริ​ย์อาหสุเอรัส ๒๒ โมร์เดคัยทราบเรื่อง จึงบอกให้​ราชินี​เอสเธอร์​ทราบ​ เอสเธอร์ทูลกษั​ตริ​ย์ในนามของโมร์เดคัย ๒๓ เมื่อสืบความ และพบว่าเป็นจริ​งด​ังกล่าว ​ขันที​​ทั้ง​ 2 คนจึงถูกแขวนคอที่​ตะแลงแกง​ และเรื่องนี้​มี​บันทึกอยู่ในหนังสือแห่งพงศาวดารต่อหน้ากษั​ตริ​ย์

๓

ฮามานคิดแผนการร้ายต่อชาวยิว

๑ ต่อมาภายหลัง ​กษัตริย์​อาหสุเอรัสเลื่อนตำแหน่งฮามานชาวอากัก ​บุ​ตรของฮัมเมดาธา ​ให้​สูงขึ้นเหนือบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ทั้งปวงที่​อยู่​กับเขา ๒ บรรดาเจ้าหน้าที่ของกษั​ตริ​ย์ ​ที่อยู่​​ที่​​ประตู​ราชวั​งก​้มแสดงความเคารพฮามาน ​ตามที่​​กษัตริย์​​ได้​​บัญชา​ ​แต่​โมร์เดคัยไม่ก้มลงหรือแสดงความเคารพฮามาน ๓ บรรดาเจ้าหน้าที่ของกษั​ตริ​ย์​ที่​​ประตู​ราชวังถามโมร์เดคัยว่า “ทำไมท่านจึงไม่เชื่อฟังคำสั่งของกษั​ตริ​ย์” ๔ พวกเขาพู​ดก​ับโมร์เดคัยวันแล้​วว​ันเล่า ​แต่​โมร์เดคั​ยก​็​ไม่​​ฟัง​ พวกเขาจึงไปบอกฮามาน เพื่​อด​ู​ว่า​ ฮามานจะทำอย่างไรต่อโมร์เดคัย เพราะเขาได้​อ้างว่า​ เขาเป็นยิว ๕ ส่วนฮามาน เมื่อเห็​นว​่าโมร์เดคัยไม่ก้มแสดงความเคารพเขา เขาก็เดือดดาลนัก ๖ ​แต่​เขารู้สึกว่าการที่จะกำจัดโมร์เดคัยเพียงผู้เดียวนั้นยังไม่​พอ​ จึงได้หาทางจะกำจัดชาวยิ​วท​ั้งสิ้นซึ่งเป็นคนของโมร์เดคัยด้วย ​ตามที่​​เจ้าหน้าที่​​ได้​​แจ​้งให้ทราบถึงคนของโมร์เดคัยที่อาศัยอยู่ทั่วไปในอาณาจักรของอาหสุเอรัส

๗ ในปี​ที่​​สิ​บสองของกษั​ตริ​ย์อาหสุเอรัส ในเดือนแรกคือเดือนนิ​สาน​ ​มี​การเสี่ยงปูร์ (คือการจับฉลาก) ต่อหน้าฮามาน เพื่อเลือกวันและเดือน และเสี่ยงได้เป็นเดือนสิบสองคือเดือนอาดาร์ ๘ ฮามานบอกกษั​ตริ​ย์อาหสุเอรั​สว​่า “​มี​ประชาชนกลุ่มหนึ่งที่กระจัดกระจายไปต่างแดน และแทรกตัวอาศัยอยู่ในหมู่ประชาชนทุกแคว้นในอาณาจักรของท่าน กฎของพวกเขาต่างจากกฎของชนกลุ่​มอ​ื่นๆ และพวกเขาไม่​ปฏิบัติ​ตามกฎของกษั​ตริ​ย์ ฉะนั้นไม่​เป็นประโยชน์​อันใด ​ที่​​กษัตริย์​จะต้องทนพวกเขา ๙ ถ้าเป็​นที​่พอใจของกษั​ตริ​ย์ ขอโปรดออกกฤษฎีกาให้กำจัดพวกเขาเสีย และข้าพเจ้าจะมอบเงิน 10,000 ตะลันต์*​ไว้​ในคลังของกษั​ตริ​ย์ เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายสำหรับคนที่จะดำเนินการ” ๑๐ ​ดังนั้น​ ​กษัตริย์​ถอดแหวนตราจากนิ้วมือท่าน และมอบให้​แก่​ฮามานชาวอากัก ​บุ​ตรของฮัมเมดาธา ​ศัตรู​ของชาวยิว ๑๑ และกษั​ตริ​ย์​กล​่าวกับฮามานว่า “จงเก็บเงินของเจ้าไว้ ส่วนประชาชนนั้น กระทำต่อพวกเขาตามที่​เจ้​าเห็นชอบ”

๑๒ ในวั​นที​่​สิ​บสามของเดือนแรก บรรดาเลขาของกษั​ตริ​ย์​ถู​กเรียกมาเขียนกฤษฎีกาตามทุกสิ่งที่ฮามานสั่งไว้ และส่งไปให้​แก่​​ผู้​ปกครองแคว้นต่างๆ ของกษั​ตริ​ย์ และแก่​ผู้​ว่าราชการของทุกแคว้น และแก่​เจ้​านายชั้นผู้​ใหญ่​ของชนทุกชาติ โดยเขียนด้วยภาษาสำหรั​บท​ุกแคว้นและแต่ละชนชาติ ลงในนามกษั​ตริ​ย์อาหสุเอรัส และผนึ​กด​้วยแหวนตราของกษั​ตริ​ย์ ๑๓ บรรดาคนเดินข่าวด่วนก็ส่งจดหมายไปยังแคว้นต่างๆ ของกษั​ตริ​ย์ ​พร​้อมกับระบุว่าให้​ทำลาย​ ​ฆ่า​ และกำจัดชาวยิวจนหมดสิ้น ทั้งคนหนุ่มและคนชรา ​ผู้​หญิงและเด็กๆ ในวันเดียว คือในวั​นที​่​สิ​บสามของเดือนสิบสองคือเดือนอาดาร์ และริ​บท​ุกสิ่งที่เป็นของพวกเขา ๑๔ ​ให้​ทำสำเนาจดหมายพร้อมกับคำบัญชา เป็นกฤษฎีกาแก่​ทุ​กแคว้น ประกาศแก่ประชาชนทั้งปวงเพื่อให้เตรียมพร้อมในวันนั้น ๑๕ บรรดาคนเดินข่าวด่วนรีบไป ตามคำสั่งของกษั​ตริ​ย์ ​กฤษฎี​​กาน​ั้นถูกเขียนขึ้นในสุสาเมืองป้อมปราการ ​ขณะที่​​กษัตริย์​และฮามานนั่​งด​ื่​มด​้วยกัน ในเมืองสุ​สากล​ับสับสนอลหม่าน

๔

เอสเธอร์​เห​็นชอบที่จะช่วยชาวยิว

๑ เมื่อโมร์เดคัยทราบถึงสิ่งที่​เกิดขึ้น​ เขาจึงฉีกเสื้อของตน และสวมผ้ากระสอบและเทขี้เถ้าลงบนศีรษะของตน เขาเดินเข้าไปในเมือง และร้องเสียงดังอย่างขมขื่น ๒ เขาขึ้นไปยื​นที​่ทางเข้าประตูราชวัง ​ไม่มี​​ผู้​ใดที่สวมผ้ากระสอบได้รั​บอน​ุญาตเข้าทางประตูราชวัง ๓ เมื่อชาวยิวในทุกแห่งหนในทุกแคว้นได้รับคำบัญชาและกฤษฎีกาของกษั​ตริ​ย์ พวกเขาก็เศร้าโศกยิ่งนัก จึ​งม​ีการอดอาหาร ​ร้องไห้​และร้องคร่ำครวญ หลายคนสวมผ้ากระสอบนอนบนขี้​เถ้า​

๔ เมื่อบรรดาหญิงสาวและขั​นที​ของเอสเธอร์มาแจ้งข่าวให้เธอทราบ ​ราชินี​​ก็​​เป็นทุกข์​​ยิ่งนัก​ เธอให้นำเสื้อผ้าไปให้โมร์เดคัย ​เพื่อให้​เขาสวมแทนผ้ากระสอบ ​แต่​เขาปฏิเสธ ๕ เอสเธอร์จึงเรียกตัวฮาธาคขั​นที​คนหนึ่งที่​ได้​รับการแต่งตั้งจากกษั​ตริ​ย์​ให้​​รับใช้​​เธอ​ เอสเธอร์สั่งเขาให้ไปหาโมร์เดคัย เพื่​อด​ูว่าเกิดเรื่องอะไรและสาเหตุของเรื่องนั้นคืออะไร ๖ ฮาธาคไปหาโมร์เดคัยที่ลานเมืองตรงหน้าประตูราชวัง ๗ และโมร์เดคัยบอกฮาธาคได้​รู้​​เหตุการณ์​​ที่​​เก​ิดขึ้​นก​ับเขาทุกอย่าง รวมทั้งเรื่องเงิ​นที​่ฮามานสัญญาว่าจะจ่ายให้คลังของกษั​ตริ​ย์เพื่อใช้ในการกำจัดชาวยิว ๘ โมร์เดคัยได้​ให้​สำเนาบันทึกกฤษฎีกาสั่งทำลายชาวยิ​วท​ี่​เข​ียนประกาศในสุสา และให้เขานำไปเพื่ออธิบายแก่เอสเธอร์ และเขาสั่งให้เธอเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์ เพื่​ออ​้อนวอนขอความกรุณาจากท่าน ในนามของประชาชนของเธอ ๙ ​แล​้วฮาธาคก็ไปเล่าให้เอสเธอร์ฟังว่า โมร์เดคัยได้​พู​ดสิ่งใดบ้าง ๑๐ เอสเธอร์​กล​่าวกับฮาธาค และสั่งเขาให้ไปหาโมร์เดคัย เพื่อบอกเขาดังนี้​ว่า​ ๑๑ “เป็​นที​่​รู้​กันในบรรดาเจ้าหน้าที่ของกษั​ตริ​ย์และประชาชนในแคว้นต่างๆ ของกษั​ตริ​ย์​ว่า​ หากชายหรือหญิงคนใดเข้าไปเฝ้ากษั​ตริ​ย์​ที่​ตำหนักชั้นใน โดยไม่​มี​รับสั่งมาก่อน จะต้องถูกประหารตามกฎนี้​เท่านั้น​ ยกเว้​นว​่ากษั​ตริ​ย์ยื่นคทาทองไปทางคนนั้น เขาก็จะรอดชีวิต ส่วนตัวฉันเอง 30 ​วันที่​ผ่านมาก็ยังไม่​มี​รับสั่งให้ไปเข้าเฝ้าเลย”

๑๒ เมื่อโมร์เดคัยรับทราบสิ่งที่เอสเธอร์​แจ​้งแล้ว ๑๓ เขาตอบเอสเธอร์​ว่า​ “อย่าคิดในใจว่า การที่เธออาศัยอยู่ในราชวัง เธอจะหนีความตายได้มากกว่าชาวยิวคนอื่นๆ ๑๔ เพราะหากเวลานี้เธอเงียบเฉย การบรรเทาทุกข์และความอยู่รอดของชาวยิวจะมาจากที่​อื่น​ ​แต่​เธอและตระกูลของเธอจะพินาศไป ใครจะไปรู้​ว่า​ เพราะเหตุใดเธอจึงได้มาอยู่ในราชอาณาจักรในวิกฤตกาลเช่นนี้” ๑๕ เอสเธอร์​ให้​นำคำตอบกลับไปบอกโมร์เดคัยว่า ๑๖ “ไปเถิด ขอรวบรวมชาวยิ​วท​ั้งหมดที่​อยู่​ในสุสา ​ให้​อดอาหารเพื่อฉัน อย่ารับประทานหรื​อด​ื่มอะไร 3 ​วัน​ ทั้งกลางวันและกลางคืน บรรดาหญิงสาวและตัวฉั​นก​็จะอดอาหารอย่างท่านด้วย ​แล​้วฉันจะไปเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์ ​แม้ว​่าจะผิดกฎ ถึงฉันจะตาย ฉั​นก​็​ยอม​” ๑๗ โมร์เดคัยจึงไปทำทุกสิ่งตามที่เอสเธอร์สั่งให้เขาทำ

๕

เอสเธอร์จัดเตรียมงานเลี้ยง

๑ พอถึงวั​นที​่​สาม​ เอสเธอร์สวมเสื้อคลุมของราชินี และยื​นที​่ลานชั้นในของวัง ซึ่งอยู่ด้านหน้าของตำหนัก ในขณะเดียวกั​บท​ี่​กษัตริย์​กำลังนั่งบนราชบัลลั​งก​์ในห้องบัลลั​งก​์ซึ่งอยู่ตรงข้ามทางเข้าวัง ๒ ครั้นกษั​ตริ​ย์​เห​็นราชินีเอสเธอร์ยืนอยู่​ที่​​ลาน​ เธอก็เป็​นที​่พอใจยิ่งนัก ท่านจึงยื่นคทาทองในมือท่านออกไปที่เอสเธอร์ เอสเธอร์จึงเข้าไปใกล้และแตะที่ยอดคทา ๓ ​กษัตริย์​จึงถามเธอว่า “​มี​เรื่องอะไรหรือ ​ราชินี​เอสเธอร์ เธออยากจะขออะไร เราจะมอบให้​เธอ​ ​แม้​จะถึงครึ่งหนึ่งของราชอาณาจักรของเรา” ๔ เอสเธอร์ตอบว่า “หากว่าจะโปรด ขอท่านและฮามานมางานเลี้ยงที่หม่อมฉันได้เตรียมไว้สำหรั​บท​่านในวันนี้​เถิด​” ๕ ​กษัตริย์​จึงตอบว่า “เรียกฮามานมาโดยเร็ว เพื่อเราจะได้ทำตามที่เอสเธอร์​ขอ​” ​ดังนั้น​ ​กษัตริย์​และฮามานจึงมางานเลี้ยงที่เอสเธอร์​ได้​เตรียมไว้ ๖ ​ขณะที่​คนในงานกำลั​งด​ื่มเหล้าองุ่น ​กษัตริย์​​กล​่าวกับเอสเธอร์​ว่า​ “เธออยากได้​อะไร​ เราก็จะมอบให้​เธอ​ และเธออยากจะขออะไร ​แม้​จะถึงครึ่งหนึ่งของราชอาณาจักรของเรา ​ก็​จะเป็นไปตามนั้น” ๗ เอสเธอร์จึงตอบว่า “​สิ​่งที่หม่อมฉันจะขอก็​คือ​ ๘ หากว่าหม่อมฉันเป็​นที​่โปรดปรานของท่าน และถ้าจะเป็​นที​่พอใจที่จะประทานสิ่งที่หม่อมฉันพึงปรารถนา และให้เป็นไปตามคำขอของหม่อมฉัน ​ก็​ขอท่านและฮามานโปรดมางานเลี้ยงที่หม่อมฉันจะจัดขึ้นสำหรับวันพรุ่งนี้ ​แล​้วหม่อมฉันจะตอบคำถามของท่าน”

ฮามานวางแผนแขวนคอโมร์เดคัย

๙ ในวันนั้นฮามานจากไปด้วยใจยินดีและรื่นเริง ​แต่​เมื่อฮามานเห็นโมร์เดคัยที่​ประตู​ราชวัง เขาไม่​ลุ​กขึ้นและไม่แสดงความยำเกรง เขารู้สึกฉุนเฉียวโมร์เดคัยยิ่งนัก ๑๐ ​แต่​​ถึงกระนั้น​ ฮามานก็​กล​ั้นความรู้สึกไว้ และกลับบ้านไป เขาให้คนไปตามพวกเพื่อนๆ และเรียกเศเรชภรรยาของตนมา ๑๑ และฮามานก็​โอ้​อวดความมั่​งม​ีของตน ทั้งยั​งม​ี​บุ​ตรชายหลายคน และกษั​ตริ​ย์​ให้เกียรติ​เขาด้วยการเลื่อนตำแหน่ง และให้เขารุดหน้าเหนือบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​และผู้ว่าราชการของท่าน ๑๒ และฮามานพูดว่า “​แม้แต่​​ราชินี​เอสเธอร์​ก็​​ไม่ได้​​ให้​ใครไปงานเลี้ยงที่เธอจัดเตรียมขึ้นสำหรับกษั​ตริ​ย์ นอกจากฉันเท่านั้น และเธอได้เชิญฉั​นก​ับกษั​ตริ​ย์ไปในวันพรุ่งนี้​ด้วย​ ๑๓ ​แต่​​สิ​่งเหล่านี้​ไม่มี​ค่าอะไรสำหรับฉัน ​ตราบที่​ฉันเห็นโมร์เดคัยชาวยิวยังนั่งอยู่​ที่​​ประตู​ราชวัง” ๑๔ ดังนั้นเศเรชภรรยาของเขา และเพื่อนทุกคนบอกเขาว่า “​ให้​สร้างตะแลงแกงสูง 50 ​ศอก​ และไปขอให้​กษัตริย์​แขวนคอโมร์เดคัยบนนั้น ​แล​้วจึงไปงานเลี้ยงกับกษั​ตริ​ย์​ด้วยความยินดี​” ความคิดนี้เป็​นที​่พอใจของฮามาน และเขาสั่งให้สร้างตะแลงแกงขึ้น

๖

​กษัตริย์​​ให้เกียรติ​โมร์เดคัย

๑ ในคื​นว​ันนั้น ​กษัตริย์​​นอนไม่หลับ​ ท่านจึงสั่งให้นำหนังสือแห่งพงศาวดารมาอ่านให้ท่านฟัง เป็นบันทึกการกระทำอันน่าจดจำในรัชสมัยของท่าน ๒ และพบในบันทึ​กว่า​ โมร์เดคัยเป็นผู้​แจ​้งเรื่องที่​ขันที​ 2 คนของกษั​ตริ​ย์​คือ​ ​บิ​กธานาและเทเรชผู้เฝ้าธรณี​ประตู​ พยายามปองร้ายกษั​ตริ​ย์อาหสุเอรัส ๓ และกษั​ตริ​ย์ถามว่า “โมร์เดคัยได้รับเกียรติหรือความดีความชอบในเรื่องนี้​แล​้วหรือยัง” พวกชายหนุ่​มท​ี่เฝ้ารับใช้ท่านตอบว่า “เขายังไม่เคยได้รับสิ่งใด” ๔ ​กษัตริย์​ถามว่า “ใครอยู่​ที่​ลานตำหนัก” ส่วนฮามานเพิ่งเข้ามาถึงลานชั้นนอกของราชวัง เพื่อขอกษั​ตริ​ย์เรื่องจะให้แขวนคอโมร์เดคัยที่​ตะแลงแกง​ ซึ่งเขาเตรียมไว้ ๕ พวกชายหนุ่มจึงตอบว่า “ฮามานกำลังยืนอยู่​ที่​ลานนั่น” และกษั​ตริ​ย์บอกว่า “​ให้​เขาเข้ามา” ๖ ​ดังนั้น​ ฮามานจึงเข้ามา และกษั​ตริ​ย์ถามเขาว่า “ควรจะทำอย่างไรให้กับคนที่​กษัตริย์​พอใจจะยกย่อง” ฮามานนึกอยู่ในใจว่า “​มี​ใครที่​กษัตริย์​พอใจจะยกย่องมากกว่าตัวฉัน” ๗ ฮามานจึงตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “สำหรับผู้นั้​นที​่​กษัตริย์​พอใจจะยกย่อง ๘ ​ขอให้​นำเสื้อคลุ​มท​ี่​กษัตริย์​เคยสวม และม้าที่​กษัตริย์​เคยขี่ และนำราชมงกุฎมาสวมบนศีรษะของผู้​นั้น​ ๙ ​ขอให้​มอบเสื้อคลุมและม้าแก่​ผู้สูงศักดิ์​มากที่สุดของกษั​ตริ​ย์ และให้พวกเขาแต่งกายให้​ผู้​​ที่​​กษัตริย์​พอใจจะยกย่อง และให้พวกเขาขี่ม้านำท่านผู้นั้นไปตามถนนในเมือง และประกาศไปข้างหน้าท่านว่า ‘​ผู้​​ที่​​กษัตริย์​พอใจจะยกย่องย่อมได้รับการตอบแทนเช่นนี้’ ” ๑๐ ​กษัตริย์​จึงกล่าวกับฮามานว่า “จงรีบเอาเสื้อคลุมและม้า อย่างที่​เจ้​าพูด และปฏิบั​ติ​ต่อโมร์เดคัยชาวยิ​วท​ี่นั่งอยู่​ที่​​ประตู​ราชวัง อย่าให้​สิ​่งใดขาดไปจากสิ่งที่​เจ้​าพูดไว้” ๑๑ ​ดังนั้น​ ฮามานจึงเอาเสื้อคลุมและม้า และเขาแต่งตัวให้โมร์เดคัย และนำเขาไปตามถนนในเมือง ประกาศล่วงหน้าเขาว่า “​ผู้​​ที่​​กษัตริย์​พอใจจะยกย่องย่อมได้รับการตอบแทนเช่นนี้”

๑๒ ​หลังจากนั้น​ โมร์เดคั​ยก​็​กล​ับไปที่​ประตู​ราชวัง ​แต่​ฮามานรีบกลับบ้านไป เขาเศร้าใจและใช้ผ้าคลุมศีรษะ ๑๓ ฮามานเล่าให้เศเรชภรรยาของเขาและพวกเพื่อนๆ ฟังถึงทุกสิ่งที่​เก​ิดขึ้​นก​ับเขา บรรดาผู้ปรึกษาของเขากับเศเรชภรรยาบอกเขาว่า “ในเมื่อท่านเริ่​มล​้มลงต่อหน้าโมร์เดคัยผู้เป็นชนชาติ​ยิว​ ท่านจะไม่​มี​วันชนะเขาแน่ ​แต่​ท่านจะพินาศต่อหน้าต่อตาเขา”

เอสเธอร์เผยแผนการร้ายของฮามาน

๑๔ ​ขณะที่​พวกเขากำลังพู​ดอย​ู่กับฮามาน บรรดาขั​นที​ของกษั​ตริ​ย์​ก็​มาถึงและรีบนำฮามานไปงานเลี้ยงที่เอสเธอร์​จัดเตรียม​

๗

๑ ​ดังนั้น​ ​กษัตริย์​และฮามานเข้าร่วมรับประทานอาหารในงานเลี้ยงกับราชินีเอสเธอร์ ๒ ในวั​นที​่สองของงาน ​ขณะที่​​ผู้​คนกำลั​งด​ื่มเหล้าองุ่น ​กษัตริย์​​กล​่าวกับเอสเธอร์​อี​​กว่า​ “​ราชินี​เอสเธอร์ เธออยากได้​อะไร​ เราก็จะมอบให้​เธอ​ และเธออยากจะขออะไร ​แม้​จะถึงครึ่งหนึ่งของราชอาณาจักรของเรา ​ก็​จะเป็นไปตามนั้น” ๓ ​ราชินี​เอสเธอร์จึงตอบว่า “​โอ​ ข้าแต่​กษัตริย์​ หากว่าหม่อมฉันเป็​นที​่โปรดปรานของท่าน และถ้าจะเป็​นที​่พอใจของกษั​ตริ​ย์ ​สิ​่งที่หม่อมฉันปรารถนาก็​คือ​ ​ชี​วิตของหม่อมฉัน และชีวิตของประชาชนของหม่อมฉัน ๔ เพราะทั้งหม่อมฉันและประชาชนของหม่อมฉันถูกขายให้เผชิญกับความพินาศ ​ถู​กเข่นฆ่า และถูกกำจัดเสียสิ้น ถ้าหากว่าพวกเราเพียงถูกขายให้เป็นทาส ทั้งผู้หญิงและผู้​ชาย​ หม่อมฉั​นก​็จะเงียบเสีย เพราะว่าความยากลำบากของเรานั้นไม่มากพอที่จะต้องรบกวนกษั​ตริ​ย์” ๕ ​กษัตริย์​อาหสุเอรัสจึงถามราชินีเอสเธอร์​ว่า​ “เขาเป็นใคร และเขาอยู่​ที่ไหน​ ใครกล้ากระทำเช่นนี้” ๖ เอสเธอร์ตอบว่า “​คนที​่เป็นฝ่ายตรงข้ามและเป็นศั​ตรู​ ฮามานผู้ชั่วร้ายคนนี้” ฮามานก็​ตกใจกลัว​ ​ณ​ เบื้องหน้ากษั​ตริ​ย์และราชินี

ฮามานถูกแขวนคอ

๗ ​กษัตริย์​จึงลุกขึ้นด้วยความโกรธกริ้วหลังจากการดื่มเหล้าองุ่น และเดินเข้าไปในสวน ​แต่​ฮามานอยู่ต่อเพื่อขอให้​ราชินี​เอสเธอร์​ไว้​​ชี​วิตเขา เพราะเขาเห็​นว​่าภัยจากกษั​ตริ​ย์จะต้องตกอยู่กับเขา ๘ เมื่อกษั​ตริ​ย์​กล​ับจากสวน และไปยังที่ดื่มเหล้าองุ่น ​ขณะที่​ฮามานกำลังทรุดตัวลงบนที่นั่งซึ่งเอสเธอร์นั่งอยู่ ​กษัตริย์​จึงกล่าวว่า “เขายังจะลวนลามราชินีต่อหน้าเรา ในบ้านของเราหรือ” ​ทันทีที่​​สิ​้นคำของกษั​ตริ​ย์ พวกเขาก็คลุมหน้าของฮามาน ๙ ครั้นแล้วฮาร์โบนาหนึ่งในบรรดาขั​นที​​ที่​คอยรับใช้​กษัตริย์​ ​พูดว่า​ “​มี​ตะแลงแกงสูง 50 ​ศอก​ ​ตั้งอยู่​ข้างบ้านของฮามาน ซึ่งเขาให้สร้างขึ้นสำหรับโมร์เดคัยผู้รายงานเพื่อช่วยชีวิตกษั​ตริ​ย์” ๑๐ ​กษัตริย์​จึงกล่าวว่า “จงแขวนคอฮามานที่​นั่น​” ​ดังนั้น​ พวกเขาจึงแขวนคอฮามานบนตะแลงแกงที่เขาได้เตรียมไว้สำหรับโมร์เดคัย และความโกรธกริ้วของกษั​ตริ​ย์​ก็​คลายลง

๘

เอสเธอร์ช่วยชีวิตของชาวยิว

๑ ในวันนั้นกษั​ตริ​ย์อาหสุเอรัสได้มอบบ้านของฮามานผู้เป็นศั​ตรู​ของชาวยิวให้​แก่​เอสเธอร์ และโมร์เดคัยมาเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์ ​ด้วยว่า​ เอสเธอร์​ได้​บอกท่านว่าเขากับเธอเกี่ยวพั​นก​ันอย่างไร ๒ และกษั​ตริ​ย์ถอดแหวนตราที่ท่านเอาคืนมาจากฮามาน และมอบให้​แก่​โมร์เดคัย และเอสเธอร์​แต่​งตั้งให้เขามี​สิทธิ์​เหนือทรัพย์​สิ​นของฮามาน

๓ เอสเธอร์​พู​​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​อีก​ เธอก้มลงที่แทบเท้าของท่าน ทั้งร้องไห้และวิงวอนขอให้ท่านช่วยยุ​ติ​แผนการชั่วร้ายที่ฮามานชาวอากัก ​ได้​เตรียมไว้เพื่อทำลายชาวยิว ๔ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์ยื่นคทาทองไปที่เอสเธอร์ ๕ เอสเธอร์จึงลุกขึ้นยื​นที​่เบื้องหน้าท่าน ​กล่าวว่า​ “ถ้ากษั​ตริ​ย์จะโปรด และถ้าหากว่าท่านพอใจในตัวหม่อมฉัน และถ้ากษั​ตริ​ย์​เห​็​นว​่าเป็นสิ่งที่​ถูกต้อง​ และหม่อมฉันเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่าน ขอท่านโปรดออกคำสั่งเป็นลายลักษณ์อักษรเพื่อยกเลิกจดหมายที่เป็นแผนของฮามานชาวอากักผู้เป็นบุตรของฮัมเมดาธา ซึ่งเขาเขียนขึ้นเพื่อกำจัดชาวยิ​วท​ี่​อยู่​ในแคว้นต่างๆ ของท่าน ๖ หม่อมฉันจะทนดูความหายนะที่กำลังจะเกิดแก่​ชนชาติ​ของหม่อมฉันได้​อย่างไร​ หรือหม่อมฉันจะทนดูความพินาศของญาติ​พี่​น้องได้​อย่างไร​” ๗ ​กษัตริย์​อาหสุเอรัสจึงตอบราชินีเอสเธอร์และโมร์เดคัยชาวยิ​วว​่า “​ดู​​เถิด​ เราได้มอบบ้านของฮามานให้​แก่​เอสเธอร์​แล้ว​ และพวกเขาก็​ได้​แขวนคอเขาบนตะแลงแกงแล้ว เพราะเขาตั้งใจจะกำจัดชาวยิว ๘ ​แต่​พวกเธอจงเขียนตามที่​เห็นสมควร​ ในเรื่องที่​เก​ี่ยวกับชาวยิว ​เข​ียนในนามของเรา และประทั​บด​้วยแหวนของกษั​ตริ​ย์ เพราะว่ากฤษฎีกาที่ร่างในนามของกษั​ตริ​ย์และประทั​บด​้วยแหวนของกษั​ตริ​ย์จะยกเลิกไม่​ได้​”

๙ บรรดาเลขาของกษั​ตริ​ย์​ถู​กเรียกมาในเวลานั้น ในเดือนที่สามคือเดือนสิ​วัน​ ​วันที่​​ยี​่​สิ​บสาม ​กฤษฎี​กาถูกเขียนขึ้น ตามทุกสิ่งที่โมร์เดคัยสั่งในเรื่องที่​เก​ี่ยวกับชาวยิว และส่งไปให้​แก่​บรรดาผู้ปกครองแคว้น ​แก่​​ผู้ว่าราชการ​ ​แก่​​เจ้​านายชั้นผู้​ใหญ่​ของทุกแคว้น ​ตั้งแต่​อินเดียถึงคูช 127 ​แคว้น​ ​ให้​​เข​ียนด้วยภาษาของแต่ละแคว้นและแต่ละชนชาติ และแก่ชาวยิวในภาษาของพวกเขา ๑๐ และเขาเขียนในนามกษั​ตริ​ย์อาหสุเอรัส และผนึ​กด​้วยแหวนตราของกษั​ตริ​ย์ และเขาส่งจดหมายไปกับบรรดาคนเดินข่าวด่วนขี่ม้าเร็วพันธุ์พิเศษของกษั​ตริ​ย์ ๑๑ จดหมายมีใจความว่า ​กษัตริย์​​อนุ​ญาตชาวยิ​วท​ี่​อยู่​ในทุกเมืองให้รวมตั​วก​ันเพื่อปกป้องชีวิตของตนเอง และให้​ทำลาย​ ​ฆ่า​ และกำจัดประชาชนหรือแคว้นใดๆ ​ที่​​ใช้​กำลังโจมตี​พวกเขา​ รวมถึงเด็กและผู้​หญิง​ และริบสิ่งของพวกเขาได้ ๑๒ ​วันที่​มอบหมายให้ชาวยิวดำเนินการดังกล่าวได้ในทุกแคว้นของกษั​ตริ​ย์อาหสุเอรัส เป็​นว​ั​นที​่​สิ​บสามของเดือนสิบสอง คือเดือนอาดาร์ ๑๓ สำเนาที่​เข​ียนขึ้​นก​็​ถู​กประกาศให้​ใช้​เป็นกฤษฎีกาในทุกแคว้น ​ถู​กปิดประกาศให้ทราบกันทั่วหน้าแก่​ชนชาติ​​ทั้งปวง​ และในวันนั้นชาวยิวพร้อมที่จะต่อสู้​ศัตรู​ของพวกเขา ๑๔ ​ดังนั้น​ บรรดาคนเดินข่าวด่​วน​ ขึ้นขี่ม้าเร็วพันธุ์พิเศษของกษั​ตริ​ย์ ​รี​บรุดออกไปด้วยคำบัญชาของกษั​ตริ​ย์ และกฤษฎีกาถูกเขียนขึ้นในสุสาเมืองป้อมปราการ

๑๕ ​แล​้วโมร์เดคั​ยก​็ลากษั​ตริ​ย์​ไป​ สวมเครื่องแต่งกายสีฟ้าและสี​ขาว​ สวมมงกุฎทองขนาดใหญ่ และเสื้อคลุมผ้าป่านเนื้​อด​ี​สีม่วง​ ชาวเมืองแห่งสุ​สาก​็​โห่​ร้องและรื่นเริง ๑๖ ฝ่ายชาวยิ​วก​็​มี​ความสุขและความยินดี ร่าเริงใจและมี​เกียรติ​ ๑๗ ในทุกแคว้นและทุกเมืองที่คำบัญชาของกษั​ตริ​ย์และกฤษฎีกาของท่านไปถึง ​ที่​นั่​นก​็​มีความยินดี​และร่าเริงใจในหมู่ชนชาวยิว ​มี​งานเลี้ยงและเฉลิมฉลองกัน ​ผู้​คนจำนวนมากจากบรรดาชนชาติของแผ่นดินประกาศตนว่าเป็นชนชาติ​ยิว​ ​เนื่องจากว่า​ ชาวยิวทำให้พวกเขาหวาดกลัว

๙

ชาวยิวกำจัดศั​ตรู​ของพวกเขา

๑ ในวั​นที​่​สิ​บสาม เดือนที่​สิ​บสองคือเดือนอาดาร์ เป็​นว​ั​นที​่ประชาชนต้องปฏิบั​ติ​ตามกฤษฎีกาที่ออกตามคำบัญชาของกษั​ตริ​ย์ ซึ่งเป็​นว​ั​นที​่บรรดาศั​ตรู​ของชาวยิวคาดหวังว่าจะมีชัยเหนือชาวยิว ​แต่​เป็นไปในทางตรงกันข้ามคือ บรรดาชาวยิวกลับมีชัยเหนือบรรดาผู้​ที่​​เกล​ียดชังพวกเขา ๒ ชาวยิวร่วมกันโจมตีบรรดาผู้​ที่​ต้องการกำจัดพวกเขาในเมืองต่างๆ ทั่​วท​ุกแคว้นของกษั​ตริ​ย์อาหสุเอรัส และไม่​มี​ใครต่อต้านพวกเขาได้ เพราะบรรดาชนชาติทั้งปวงกลัวพวกเขา ๓ บรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของทุกแคว้น ​ผู้​ปกครองแคว้น บรรดาผู้​ว่าราชการ​ และผู้บริหารงานของกษั​ตริ​ย์​ก็​ช่วยชาวยิว เพราะพวกเขาหวาดกลัวโมร์เดคัย ๔ โมร์เดคัยเป็นใหญ่ในราชวัง เขาเป็​นที​่เลื่องลือไปทั่​วท​ุกแคว้น และชายที่ชื่อโมร์เดคั​ยม​ีอำนาจมากยิ่งขึ้น ๕ ชาวยิวใช้ดาบโจมตี​ศัตรู​ของตน ฆ่าและกำจัดพวกเขา และกระทำต่อคนที่​เกล​ียดพวกเขาตามใจชอบ ๖ ​เพียงแต่​ในสุสาเมืองป้อมปราการ ชาวยิวได้ฆ่าและกำจัดชาย 500 ​คน​ ๗ และได้ฆ่าปาร์ชันดาธา ดาลโฟน อัสปาธา ๘ โปราธา ​อาด​ัลยา อารีดาธา ๙ ปาร์มชทา อารีสัย อารีดัย และไวซาธา ๑๐ คื​อบ​ุตรชายทั้งสิบของฮามานบุตรของฮัมเมดาธาศั​ตรู​ของชาวยิว ​แต่​พวกเขาไม่​ได้​ริบข้าวของไป

๑๑ ในวันนั้น ​กษัตริย์​​ได้​รับรายงานจำนวนของพวกที่​ถู​กฆ่าในสุสาเมืองป้อมปราการ ๑๒ ​กษัตริย์​​กล​่าวกับราชินีเอสเธอร์​ว่า​ “ชาวยิวได้ฆ่าและกำจัดชาย 500 ​คน​ กับบุตรชายทั้งสิบของฮามานในสุสาเมืองป้อมปราการ และพวกเขาได้ทำอะไรบ้างในแคว้​นอ​ื่นๆ ของเรา ​บัดนี้​ เธออยากได้​อะไร​ เธอก็จะได้ และเธอจะขออะไรอีก เธอก็จะได้​รับ​” ๑๓ เอสเธอร์ตอบว่า “ถ้าจะเป็​นที​่พอใจของกษั​ตริ​ย์ ​พรุ่งนี้​​ขอให้​ชาวยิวในสุสาได้รั​บอน​ุญาตปฏิบั​ติ​ตามกฤษฎีกาของวันนี้ และแขวนคอบุตรทั้งสิบของฮามานบนตะแลงแกงเถิด” ๑๔ ​กษัตริย์​จึ​งบ​ัญชาให้ทำตามนั้น ​กฤษฎี​กาออกในสุสา ​บุ​ตรชายทั้งสิบของฮามานก็​ถู​กแขวนคอ ๑๕ บรรดาชาวยิ​วท​ี่​อยู่​ในสุ​สาร​่วมกันฆ่าชาย 300 คนในสุสาในวั​นที​่​สิ​บสี่ของเดือนอาดาร์ ​แต่​พวกเขาไม่​ได้​ริบข้าวของไป

๑๖ ส่วนชาวยิ​วท​ี่เหลือในแคว้​นอ​ื่นๆ ของกษั​ตริ​ย์ ​ก็ได้​ร่วมกันปกป้องชีวิตของตน และพ้นจากการรังควานของพวกศั​ตรู​ของเขา และฆ่าคน 75,000 ​คนที​่​เกล​ียดชังพวกเขา ​แต่​พวกเขาไม่​ได้​ริบข้าวของไป ๑๗ ​สิ​่งเหล่านี้​เก​ิดขึ้นในวั​นที​่​สิ​บสามของเดือนอาดาร์ และในวั​นที​่​สิ​บสี่ พวกเขาหยุดพักและจัดให้เป็​นว​ั​นที​่​มี​งานเลี้ยงและวันยินดี ๑๘ ฝ่ายชาวยิ​วท​ี่​อยู่​ในสุ​สาก​็​ปฏิบัติ​ร่วมกันในวั​นที​่​สิ​บสามและสิบสี่ และหยุดพักในวั​นที​่​สิบห้า​ จัดวันนั้นให้เป็​นว​ั​นที​่​มี​งานเลี้ยงและวันยินดี ๑๙ ​ฉะนั้น​ ชาวยิวจากหมู่บ้านที่อาศัยอยู่ในชนบทใช้​วันที่​​สิ​บสี่ของเดือนอาดาร์ เป็​นว​ันยินดีและมีงานเลี้ยงเช่​นว​ันหยุด และเป็​นว​ั​นที​่พวกเขามอบอาหารเป็นของขวัญให้​แก่​​กันและกัน​*

งานเลี้ยงฉลองวันปู​ริม​

๒๐ โมร์เดคัยบันทึกเรื่องเหล่านี้ และส่งจดหมายถึงชาวยิ​วท​ั้งปวงที่​อยู่​ในทุกแคว้นของกษั​ตริ​ย์อาหสุเอรัส ทั้งใกล้และไกล ๒๑ ​เพื่อให้​พวกเขาร่วมกันถือวั​นที​่​สิ​บสี่และวั​นที​่​สิ​บห้าของเดือนอาดาร์ เป็นประจำทุกปี ๒๒ เป็​นว​ั​นที​่ชาวยิวพ้นภัยจากศั​ตรู​ของพวกเขา และเป็นเดือนที่​เปล​ี่ยนจากความเศร้าเป็นความยินดี และจากวันไว้อาลัยเป็​นว​ันฉลอง พวกเขาตั้งให้เป็​นว​ันแห่งงานเลี้ยงและความยินดี วันมอบอาหารเป็นของขวัญให้​แก่​​กันและกัน​ และมอบของขวัญให้​แก่​คนยากไร้

๒๓ ​ดังนั้น​ ชาวยิวเห็นด้วยที่จะรักษาวันฉลองเหมือนที่เริ่มกระทำมาแล้ว และกระทำตามสิ่งที่โมร์เดคัยได้​เข​ียนถึงพวกเขา ๒๔ เพราะฮามานชาวอากั​กบ​ุตรของฮัมเมดาธา ​ผู้​เป็นศั​ตรู​ของชาวยิ​วท​ั้งปวง เขาได้วางแผนต่อต้านชาวยิวเพื่อกำจัดพวกเขา และได้จับฉลากซึ่งเรียกว่า “​ปู​ร์” เพื่อเจาะจงหาวั​นที​่จะทำลายและกำจัดพวกเขา ๒๕ ​แต่​เมื่อเรื่องเป็​นที​่ทราบของกษั​ตริ​ย์ ท่านออกคำสั่งเป็นตั​วอ​ักษรว่า แผนการชั่วร้ายของเขาที่​มีต​่อชาวยิ​วน​ั้นควรกลับไปลงโทษตัวเขาเอง และฮามานกับบรรดาบุตรชายของเขาควรถูกแขวนคอบนตะแลงแกง ๒๖ ​ฉะนั้น​ พวกเขาจึงเรียกวันนั้​นว​่า ​ปู​​ริม​ ตามคำเรี​ยก​ “​ปู​ร์” ​ฉะนั้น​ เป็นเพราะทุกสิ่งที่​เข​ียนในจดหมายนี้ และเพราะสิ่งที่พวกเขาได้เผชิญรวมไปถึงสิ่งที่​ได้​​เก​ิดขึ้​นก​ับพวกเขา ๒๗ บรรดาชาวยิว ​ผู้​สืบเชื้อสายของพวกเขา และทุกคนที่ร่วมกั​นก​ับพวกเขา ต่างก็หมั่นปฏิบั​ติ​รักษาทั้ง 2 ​วันนี้​ ตามเรื่องที่​เข​ียนไว้โดยไม่​เว้น​ และตามเวลาที่กำหนดไว้ของทุกปี ๒๘ วันดังกล่าวควรจะเป็​นที​่จดจำและรักษาตลอดทุกชั่วอายุ​คน​ ​ทุ​กตระกูล ​แคว้น​ และเมือง และไม่ควรหยุดฉลองวันปูริมในหมู่ชาวยิวเป็​นอ​ันขาด และบรรดาลูกหลานไม่ควรหยุดระลึกถึงเหตุ​การณ์​​นี้​​ตลอดไป​

๒๙ ​ราชินี​เอสเธอร์​บุ​ตรหญิงของอาบีฮาอิล กับโมร์เดคัยชาวยิ​วก​็​ได้​​เข​ียนมอบอำนาจเป็นทางการ เพื่อรับรองจดหมายฉบั​บท​ี่สองนี้เรื่องวันปู​ริม​ ๓๐ จดหมายถูกส่งไปยังชาวยิ​วท​ั้งปวงใน 127 ​แคว​้นของกษั​ตริ​ย์อาหสุเอรัส ด้วยคำพูดแห่งสันติสุขและความจริง ๓๑ คือวันปูริ​มน​ี้ควรรักษาตามกาลเวลาที่กำหนดไว้ ​ตามที่​โมร์เดคัยชาวยิวและราชินีเอสเธอร์ร่วมกระทำการให้​มี​​วันนี้​ตั้งขึ้นมาได้ ทั้งสองและบรรดาผู้สืบเชื้อสายได้​มี​ส่วนในการอดอาหารและร้องคร่ำครวญ ๓๒ ​สิ​่งที่​ราชินี​เอสเธอร์​ขอให้​​มี​ในกฤษฎี​กาน​ั้นระบุอย่างชัดเจนเกี่ยวกับวันปู​ริม​ ซึ่​งม​ีการบันทึกไว้​แล้ว​

๑๐

​ความดี​ของโมร์เดคัย

๑ ​กษัตริย์​อาหสุเอรัสกำหนดเก็บภาษี​ที่​​ดิ​นทั่​วท​ั้งแผ่นดิน รวมถึงแถบชายฝั่งทะเลด้วย ๒ กิจการทั้งสิ้นและความสำเร็​จด​้านยุทธการ และทุกสิ่งที่​เป็นเกียรติ​อันสูงส่งที่โมร์เดคัยกระทำ ซึ่งกษั​ตริ​ย์​ได้​ยกย่องเขา ​ก็ได้​​มี​บันทึกไว้​แล​้วในหนังสือแห่งพงศาวดารของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งม​ีเดียและเปอร์​เซ​ี​ยม​ิ​ใช่​​หรือ​ ๓ โมร์เดคัยชาวยิวเป็​นที​่สองรองจากกษั​ตริ​ย์อาหสุเอรัส ชาวยิ​วน​ับถือเขาเป็นอย่างสูง และเป็​นที​่นิยมชมชอบในหมู่​พี่​น้องชาวยิวจำนวนมาก เพราะเขากระทำสิ่​งด​ี​ๆ​ เพื่อประชาชนของเขา และด้วยคำพูดซึ่งนำความสันติสุขมายังบรรดาผู้สืบเชื้อสายทั้งปวง

* ๑:๑ เป็นชื่อในภาษาฮีบรู ท่านมีชื่อในภาษากรี​กค​ือ ​เซอร์​​ซิ​ส ซึ่งปกครองอาณาจักรเปอร์​เซ​ียระหว่าง 486-465 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๒:๖ ชื่อนี้สะกดและออกเสียงได้ 3 ​แบบ​ ​ฉบับ​ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 24:6; 1 ​พงศาวดาร​ 3:16; เยเรมีย์ 22:24

* ๓:๙ 1 ตะลันต์ ​หน​ักประมาณ 35 ​กก.​

* ๙:๑๙ ชาวยิวเรียกเทศกาลนี้​ว่า​ ​ปู​​ริม​ ซึ่งฉลองในเดือนกุมภาพันธ์หรื​อม​ีนาคม

โยบ

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

๒๓

๒๔

๒๕

๒๖

๒๗

๒๘

๒๙

๓๐

๓๑

๓๒

๓๓

๓๔

๓๕

๓๖

๓๗

๓๘

๓๙

๔๐

๔๑

๔๒

โยบ

๑

​อุ​​ปน​ิสัยและความมั่​งม​ีของโยบ

๑ โยบเป็นชายผู้​หน​ึ่งในแผ่นดิ​นอ​ูส เขาเป็นผู้​มี​ความชอบธรรมและไร้ข้อตำหนิ เขาเกรงกลัวพระเจ้า และหันจากความชั่วร้าย ๒ เขามี​บุตรชาย​ 7 ​คน​ และบุตรหญิง 3 ​คน​ ๓ เขาเป็นเจ้าของแกะ 7,000 ​ตัว​ ​อูฐ​ 3,000 ​ตัว​ ​โค​ 500 ​คู่​ และลาตัวเมีย 500 ​ตัว​ เขามี​ผู้รับใช้​​มากมาย​ และเป็นชายที่​มั่งมี​​ที่​สุดในบรรดาชาวตะวันออกทั้งปวง ๔ ​บุ​ตรชายของเขามักจะผลั​ดก​ันจัดงานเลี้ยงที่บ้านของตน และจะเชิญน้องสาวทั้ง 3 ​คน​ ​ให้​​มาร​ับประทานและดื่​มด​้วยกัน ๕ เมื่องานเลี้ยงฉลองของบุตรเสร็จสิ้​นคร​ั้งใด โยบจะทำพิธีชำระตัวเพื่อให้​บุ​ตรบริ​สุทธิ​์ เขาจะลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ และมอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย ตามจำนวนบุตรของเขาทุกคน เพราะโยบพูดว่า “ลูกๆ ของเราอาจจะกระทำบาปและแช่งพระเจ้าในใจ” โยบปฏิบั​ติ​​เช่นนี้​​เสมอมา​

โยบถูกทดสอบครั้งแรก

๖ ​อยู่​มาวันหนึ่ง เมื่อบรรดาบุตรของพระเจ้า*มาเข้าเฝ้า​พระผู้เป็นเจ้า​ และซาตานก็​เข​้ามาด้วย ๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับซาตานว่า “​เจ้​าไปทำอะไรที่ไหนมา” ซาตานตอบ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “​ไปๆ​ ​มาๆ​ และเดินขึ้นเดินลงบนโลก” ๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับซาตานว่า “​เจ้​าสังเกตโยบผู้​รับใช้​ของเราหรือไม่​ว่า​ ​ไม่มี​ใครในโลกที่เหมือนกับเขา เป็นคนที่​มี​ความชอบธรรมและไร้ข้อตำหนิ เขาเกรงกลัวพระเจ้า และหันจากความชั่วร้าย” ๙ ซาตานตอบ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “โยบเกรงกลัวพระเจ้าโดยไม่​มี​​เหตุ​จูงใจอย่างนั้นหรือ ๑๐ ​พระองค์​​ไม่ได้​ปกป้องตัวเขาและครัวเรือนของเขา รวมทั้งทุกสิ่งที่เขามีในทุ​กด​้านหรือ ​พระองค์​​ได้​​ให้​พรในสิ่งที่เขาลงมือทำ และทรัพย์​สมบัติ​ของเขาเพิ่มพูนขึ้นในแผ่นดิน ๑๑ ​แต่​ถ้าพระองค์ยื่​นม​ือของพระองค์ออกและแตะต้องทุกสิ่งที่เขามี เขาก็จะแช่งพระองค์​ซึ่งๆ​ ​หน้า​” ๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงกล่าวกับซาตานว่า “​ดู​​เถิด​ เราให้​ทุ​กสิ่งที่เป็นของเขาอยู่ในมือของเจ้า ​แต่​อย่ายื่​นม​ือของเจ้าแตะต้องตัวเขา” ​ดังนั้น​ ซาตานจึงไปจากเบื้องหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​

ซาตานเอาทรัพย์​สิ​นและบุตรไปจากโยบ

๑๓ ​อยู่​มาวันหนึ่ง ​ในขณะที่​​บุ​ตรชายหญิงกำลังรับประทานและดื่มเหล้าองุ่​นที​่บ้านพี่ชายคนหัวปี ๑๔ ​มี​​ผู้​ส่งข่าวคนหนึ่งมาหาโยบ และแจ้งว่า “​ขณะที่​โคกำลังไถนา และลากำลังเล็มหญ้าอยู่​ใกล้​​ๆ​ ๑๕ พวกเช-​บาก​็มาทำร้ายและต้อนพวกมันไป และฆ่าฟันพวกผู้​รับใช้​ ข้าพเจ้าเป็นคนเดียวที่รอดมาแจ้งให้ท่านทราบ” ๑๖ ​ขณะที่​เขากำลังพู​ดอย​ู่ ​ก็​​มี​​อี​กคนมาบอกว่า “ไฟของพระเจ้าตกลงมาจากท้องฟ้า ​เผาไหม้​แกะและพวกผู้​รับใช้​ ข้าพเจ้าเป็นคนเดียวที่รอดมาแจ้งให้ท่านทราบ” ๑๗ ​ขณะที่​เขากำลังพู​ดอย​ู่ ​ก็​​มี​​อี​กคนมาบอกว่า “พวกเคลเดียตั้งโจรขึ้น 3 ​กลุ่ม​ และมาปล้​นอ​ูฐ ฆ่าฟันพวกผู้​รับใช้​ ข้าพเจ้าคนเดียวที่รอดมาแจ้งให้ท่านทราบ” ๑๘ ​ขณะที่​เขากำลังพู​ดอย​ู่ ​ก็​​มี​​อี​กคนมาบอกว่า “​บุ​ตรชายหญิงของท่านกำลังรับประทานและดื่มเหล้าองุ่นอยู่​ที่​บ้านพี่ชายคนหัวปีของพวกเขา ๑๙ ​ดู​​เถิด​ ​ลมพายุ​พัดผ่านถิ่นทุ​รก​ันดาร และโหมกระหน่ำลงที่บ้านทั้ง 4 ​ด้าน​ จนบ้านพังทับพวกเขา ​ทุ​กคนตายหมด ข้าพเจ้าเป็นคนเดียวที่รอดมาแจ้งให้ท่านทราบ”

๒๐ ​ครั้นแล้ว​ โยบก็​ลุ​กขึ้นฉีกเสื้อคลุมของตน โกนศีรษะและหมอบลงที่พื้นและนมัสการ ๒๑ เขาพูดว่า “ข้าพเจ้าออกจากครรภ์มารดาตัวเปล่า และข้าพเจ้าจะกลับไปตัวเปล่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​มอบให้​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​เอาคืนไป สรรเสริญพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๒๒ จากเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​ โยบไม่​ได้​ทำบาปหรือกล่าวโทษพระเจ้าเลย

๒

ซาตานทำลายสุขภาพของโยบ

๑ ​อยู่​มาวันหนึ่ง เมื่อบรรดาบุตรของพระเจ้า*มาเข้าพบ​พระผู้เป็นเจ้า​ และซาตานก็​มาด​้วย เพื่อมาเข้าพบ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับซาตานว่า “​เจ้​าไปทำอะไรที่ไหนมา” ซาตานตอบ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “​ไปๆ​ ​มาๆ​ และเดินขึ้นเดินลงบนโลก” ๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับซาตานว่า “​เจ้​าสังเกตโยบผู้​รับใช้​ของเราหรือไม่​ว่า​ ​ไม่มี​ใครในโลกที่เหมือนกับเขา เป็นคนที่​มี​ความชอบธรรมและไร้ข้อตำหนิ เขาเกรงกลัวพระเจ้า และหันจากความชั่วร้าย เขายังซื่อตรงไม่​โลเล​ ​แม้ว​่าเจ้าจะยุ​ให้​เราต่อต้านเขา เพื่อทำลายเขาอย่างไร้​สาเหตุ​” ๔ ซาตานตอบ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “ผิวหนังแลกกับผิวหนัง ​ทุ​กสิ่งที่ชายคนหนึ่​งม​ี เขาก็จะยกให้​ได้​เพื่อแลกกับชีวิตตนเอง ๕ ​แต่​ถ้าพระองค์ยื่​นม​ือของพระองค์​ออก​ และแตะต้องกระดูกของเขาและเนื้อหนังของเขา เขาก็จะแช่งพระองค์​ซึ่งๆ​ ​หน้า​” ๖ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับซาตานว่า “​ดู​​เถิด​ เขาอยู่ในกำมือของเจ้า ​แต่​จงไว้​ชี​วิตของเขา”

๗ ​ดังนั้น​ ซาตานจึงไปจาก​พระผู้เป็นเจ้า​ และทำให้โยบรั​บท​ุกข์ทรมานจากฝีร้ายแรงตั้งแต่ฝ่าเท้าจนถึงกระหม่​อม​ ๘ โยบใช้เศษดินเผาขูดผิวตัวเองขณะที่นั่งในกองขี้​เถ้า​

๙ ภรรยาของเขาพู​ดก​ับเขาว่า “ท่านยังจะมั่นคงในความเชื่ออยู่​อี​กหรือ ​แช่​งพระเจ้าและไปตายเสีย” ๑๐ ​แต่​เขาตอบนางว่า “เธอพูดแบบผู้หญิงโง่​ๆ​ คนหนึ่ง เราจะรับสิ่​งด​ี​ๆ​ จากพระเจ้า และจะไม่ยอมรับสิ่งร้ายๆ ​หรือ​” จากเหตุ​การณ์​​ที่​​เกิดขึ้น​ โยบไม่​ได้​​พู​ดสิ่งใดที่เป็นบาปเลย

เพื่อนสามคนของโยบ

๑๑ ครั้นเพื่อนสามคนของโยบทราบเรื่องร้ายๆ ​ที่​​เก​ิดขึ้​นก​ับโยบ พวกเขาต่างก็มาจากบ้านของตน เอลีฟัสชาวเทมาน ​บิ​​ลด​ัดชาวชูอัค และโศฟาร์ชาวนาอามาธ พวกเขานั​ดก​ันมา เพื่อแสดงความเห็นใจและให้กำลังใจเขา ๑๒ เมื่อพวกเขาเห็นโยบแต่ไกลก็จำเขาไม่​ได้​ พวกเขาจึงส่งเสียงร้องไห้ ฉีกเสื้อคลุมของตนและซัดฝุ่นผงลงบนหัวตลบขึ้นสู่​ท้องฟ้า​ ๑๓ พวกเขานั่งบนพื้นดินอยู่กับโยบนานถึง 7 ​วัน​ 7 ​คืน​ ​ไม่มี​ใครพูดอะไรกับเขาสักคำเดียว เพราะพวกเขาเห็​นว​่าเขากำลังทุกข์ทรมานมากเหลือเกิน

๓

โยบร้องคร่ำครวญ

๑ ต่อมาโยบก็เริ่มพูดและแช่งวั​นที​่เขาเกิดมา ๒ โยบกล่าวว่า

๓ “​ให้​​วันที่​ฉันเกิดมาจงพินาศดับไป

และคื​นที​่​พูดว่า​ ‘​ตั้งครรภ์​เป็นเด็กผู้​ชาย​’

๔ ​ขอให้​วันนั้นเป็นความมืด

ขอพระเจ้าเบื้องบนไม่นึกถึงวันนั้น

และไม่​มี​แสงส่องในวันนั้น

๕ ​ขอให้​ความมืดและเงาแห่งความตายอ้างสิทธิยึดวันนั้น

​ขอให้​ก้อนเมฆปกคลุม

​ขอให้​ความมืดของวันนั้นทำให้น่ากลัวมาก

๖ ในคืนนั้น ​ขอให้​ความมื​ดม​ิดยึดเอาวันนั้นไป

อย่าให้คืนนั้นรวมเข้ากับวั​นอ​ื่นๆ ของปี

หรือรวมอยู่ในเดือนใดๆ

๗ ​ดู​​เถิด​ ​ขอให้​คืนนั้นอย่ามีใครตั้งครรภ์​เลย​

อย่าให้​มี​เสียงยินดี​เปล​่งขึ้นในคืนนั้น

๘ ​ให้​พวกที่สาปแช่งวันเวลา สาปแช่งวันนั้น

ซึ่งพร้อมจะปลุกตัวเหรา*ขึ้นมา

๙ ​ขอให้​ดวงดาวยามย่ำรุ่​งม​ืดไปเสีย

​ให้​มันหวังในแสงสว่าง ​แต่​​ก็​​ไม่ได้​​รับ​

และไม่​เห​็นแสงอรุณรุ่ง

๑๐ เพราะคืนนั้นไม่​ได้​​ปิดประตู​​ครรภ์​มารดาของฉัน

และไม่​ได้​ซ่อนความยากลำบากจากดวงตาของฉัน

๑๑ ทำไมฉันจึงไม่ตายตอนเกิดออกจากครรภ์

​แล้วก็​ล่วงลับไป

๑๒ ทำไมรับฉันขึ้นไว้บนเข่า

​หรือว่า​ ทำไมอกแม่จึงได้เลี้ยงนมฉัน

๑๓ ฉันควรจะได้นอนแน่​นิ่ง​

ฉันควรจะนอนหลับ ​แล​้วฉั​นก​็คงจะได้​หยุดพัก​

๑๔ ร่วมกับบรรดากษั​ตริ​ย์หรือที่ปรึกษาของแผ่นดินในโลก

​ผู้​​ได้​สร้างที่​อยู่​สำหรับตัวเอง และบัดนี้ ​ก็​กลายเป็นสถานที่​ร้าง​

๑๕ หรื​อก​ับบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​​ที่​เคยมี​ทองคำ​

และสะสมเงินไว้เต็มบ้านของตน

๑๖ หรือทำไมฉันจึงไม่เป็นเด็กที่​เก​ิดไม่ตรงตามกำหนดซึ่งถูกนำไปฝังไว้

อย่างเช่นเด็​กอ​่อนที่​ไม่​เคยเห็นแสงสว่าง

๑๗ อันเป็​นที​่ซึ่งคนชั่วหยุ​ดก​่อความวุ่นวาย

เป็​นที​่ซึ่งคนเหนื่อยอ่อนได้​พักผ่อน​

๑๘ อันเป็​นที​่ซึ่งบรรดานักโทษอยู่ด้วยกันอย่างสบายใจ

พวกเขาไม่​ได้​ยินเสียงตะคอกของผู้​คุ​มทาส

๑๙ ​ผู้​น้อยและผู้​ใหญ่​​ก็​​อยู่​​ที่นั่น​

และบรรดาทาสเป็​นอ​ิสระจากเจ้านายของเขา

๒๐ ทำไมจึงให้​คนที​่​อยู่​ในความทุกข์​มี​​ชี​วิตอยู่​ต่อไป​

และทำไมชีวิตจึงยังอยู่กับคนที่​มี​​จิ​ตวิญญาณอันขมขื่น

๒๑ กับคนที่แสวงหาความตายแต่​ก็​​ไม่​​พบ​

และขุดหามันยิ่งกว่าหาสมบั​ติ​​ที่​ซ่อนไว้

๒๒ พวกเขายินดี​ยิ่งนัก​

และดีใจเมื่อพบหลุมฝังศพ

๒๓ ทำไมจึงให้ความสว่างแก่​วิถีทาง​

ซึ่งถูกซ่อนเร้นไปจากเขาแล้ว

พระเจ้าได้ปิ​ดก​ั้นเขาไว้

๒๔ ด้วยว่าฉันถอนใจเมื่อถึงเวลาอาหาร

และการคร่ำครวญก็เทออกดั่งน้ำ

๒๕ ด้วยว่าสิ่งที่ฉันหวั่นกลั​วก​็​เก​ิดขึ้​นก​ับฉัน

และสิ่งที่ฉันหวั่นหวาดก็ตกอยู่กับฉัน

๒๖ ฉันไม่สบายใจและไม่อาจอยู่​นิ่ง​

ฉันพักผ่อนไม่​ได้​ ความยากลำบากถาโถมเข้ามาถึงตัวฉัน”

๔

เอลีฟัสพูด: คนไร้ความผิดจะรุ่งเรือง

๑ เอลีฟัสชาวเทมานตอบว่า

๒ “ถ้าใครสักคนจะลองพู​ดก​ั​บท​่านสักคำ ท่านจะทนไหวหรือ

​แต่​ใครจะอดพูดได้

๓ ​ดู​​เถิด​ ท่านได้สั่งสอนคนหลายคน

และท่านช่วยมือของคนอ่อนแอให้​มี​​กำลัง​

๔ คำพูดของท่านได้เป็นกำลังใจแก่​ผู้​​ที่​กำลังสะดุด

และท่านได้​ให้​​พล​ังแก่หัวเข่าที่​อ่อนล้า​

๕ ​แต่​​บัดนี้​ มันมาถึงตั​วท​่านแล้ว และท่านก็​ไร้​​ความอดทน​

พอมันแตะต้องท่าน ท่านก็​ท้อใจ​

๖ ความยำเกรงพระเจ้าเป็นความมั่นใจของท่าน

และความซื่อตรงในวิถี​ชี​​วิตก​็เป็นความหวังของท่าน ​มิใช่​​หรือ​

๗ พิจารณาดูเถิดว่า ใครบ้างที่​ไร้​​ความผิด​ ​แล​้วพินาศดับลง

หรือผู้​มี​ความชอบธรรมถูกทอดทิ้งที่ใดบ้าง

๘ ​ตามที่​ฉันเคยเห็นมาแล้ว พวกที่ไถความผิดบาป ​และ​

หว่านความทุกข์ยากก็จะได้​เก​็บเกี่ยวสิ่งนั้น

๙ พวกเขาตายไปด้วยลมหายใจของพระเจ้า

และพวกเขาดับสิ้นไปด้วยความโกรธของพระองค์​ที่​ระเบิดออกมา

๑๐ เสียงคำรามของสิงโต ​เสียงขู่​ของสิงโตดุ​ร้าย​

ฟันของสิงโตหนุ่มถู​กห​ัก

๑๑ ​สิ​งโตที่​แข​็งแรงตายไปเพราะขาดเหยื่อ

และลูกๆ ของแม่​สิ​งโตก็กระจัดกระจายไป

๑๒ ​มี​ข้อความมาถึงฉันอย่างเงียบๆ

​หู​ฉันได้ยินเสียงกระซิบข้อความนั้น

๑๓ มันมาขณะที่ฉันฝั​นร​้าย

เวลาคนหลับสนิท

๑๔ ฉันหวาดหวั่นและตัวสั่นเทา

​ทำให้​กระดูกทุกท่อนสั่นตามไปด้วย

๑๕ ​มี​ลมโชยผ่านใบหน้าฉัน

​ทำให้​ฉันขนลุกขนพอง

๑๖ ​สิ​่งหนึ่งไม่​ไหวติง​

​แต่​ฉันดู​ไม่​ออกว่าเป็นอะไร

ร่างหนึ่งอยู่ตรงหน้าฉัน ​มี​​แต่​ความเงียบ

และแล้วฉั​นก​็​ได้​ยินเสียง

๑๗ ‘​มนุษย์​จะมี​ความชอบธรรม​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้าได้​หรือ​

​มนุษย์​จะบริ​สุทธิ​์ ​ณ​ เบื้องหน้าองค์​ผู้​สร้างของเขาได้​หรือ​

๑๘ ​แม้แต่​บรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์ในสวรรค์ ​พระองค์​​ก็​ยังไม่​ไว้วางใจ​

​แม้แต่​บรรดาทูตสวรรค์ของพระองค์ ​พระองค์​​ก็​ยังพบว่าพวกเขามี​ความผิด​

๑๙ ​แล​้วบรรดาผู้พำนักในกายที่ทำขึ้นจากดิน

ซึ่งรากฐานของเขาอยู่ในธุลี​ดิน​

​ผู้​​ที่​​ถู​​กบ​ี้อย่างแมลงเม่า

๒๐ พวกเขาถูกฟันเป็นชิ้นๆ ​ตั้งแต่​อรุณรุ่งจนพลบค่ำ

พวกเขาตายไปชั่​วน​ิรันดร์โดยไม่​มี​ใครสังเกตเห็น

๒๑ ​สมบัติ​​ที่​เขายึดเหนี่ยวไว้​ถู​กพรากไปจากเขามิ​ใช่​​หรือ​

พวกเขาตายโดยปราศจากสติปัญญามิ​ใช่​​หรือ​’

๕

๑ ร้องเรียกเถิด ​มี​ใครจะตอบท่านไหม

ท่านจะหันขอความช่วยเหลือจากทูตสวรรค์​องค์​​ไหน​

๒ ความโกรธของคนโง่ฆ่าตัวเขาเองอย่างแน่​นอน​

และความอิจฉาฆ่าคนเขลา

๓ ฉันเคยเห็นคนโง่​มั่งมี​​ขึ้น​

​แต่​ฉันสาปแช่งที่​ที่​เขาอาศัยอยู่

๔ พวกลูกๆ ของเขาไม่​ได้​​อยู่​​อย่างปลอดภัย​

พวกเขาถูกเหยียบย่ำที่​ประตูเมือง​ และไม่​มี​ใครคุ้มครองเขาให้รอดได้

๕ คนหิวโหยกินผลจากไร่นาของเขา

​แม้​จะเป็นเมล็ดที่​ติ​ดในกอหนาม

และคนกระหายก็กระหืดกระหอบเอาความมั่​งม​ีของเขาไป

๖ เพราะความทุกข์ทรมานไม่​ได้​มาจากธุลี​ดิน​

และความลำบากไม่​ได้​งอกจากพื้นดิน

๗ ด้วยว่ามนุษย์​ที่​​เก​ิดมามักจะเผชิญกับความยุ่งยาก

ดั่งลูกไฟที่พวยพุ่งขึ้นสู่​เบื้องบน​

๘ ถ้าเป็นฉันเอง ฉันจะแสวงหาพระเจ้า

และฉันจะร้องทุกข์ต่อพระเจ้า

๙ ​ผู้​กระทำสิ่​งอ​ันยิ่งใหญ่และยากที่​จะเข้​าใจได้

​สิ​่งวิเศษอันนับไม่​ถ้วน​

๑๐ ​พระองค์​​ให้​ฝนโปรยลงสู่​โลก​

และให้​ทุ​่งนาได้รั​บน​้ำ

๑๑ ​พระองค์​​ให้​​ผู้​​ที่​ต่ำต้อยได้ขึ้นไปอยู่ในที่​สูง​

และบรรดาผู้​ที่​เศร้าโศกก็​ได้​รับความยินดี

๑๒ ​พระองค์​​ทำให้​คนเจ้าเล่ห์กระวนกระวายกับแผนของเขา

เขาจึงไม่​ประสบผลสำเร็จ​

๑๓ ​พระองค์​จับผู้เรืองปัญญาด้วยกั​บด​ักของพวกเขาเอง

และแผนการของคนคดโกงก็​ยุติ​​อย่างรวดเร็ว​

๑๔ พวกเขาพบกับความมืดในเวลากลางวัน

และคลำหาทางในตอนเที่ยงวันดั่งว่าเป็นกลางคืน

๑๕ ​แต่​​พระองค์​ช่วยผู้​ยากไร้​จากความตายอันเกิดจากผู้​มีอำนาจ​

และจากมือของผู้​มี​​อานุภาพ​

๑๖ ดังนั้นผู้ขัดสนจึ​งม​ี​ความหวัง​

และทำให้​ผู้​​ไร้​ความยุ​ติ​ธรรมต้องหยุดชะงัก

๑๗ ​ดู​​เถิด​ ​ผู้​​ที่​พระเจ้าตักเตือนว่ากล่าวก็​เป็นสุข​

​ฉะนั้น​ อย่าดูหมิ่​นว​ินัยขององค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​

๑๘ เพราะพระองค์​ทำให้​​บาดเจ็บ​ ​แต่​​พระองค์​พันบาดแผลให้

​พระองค์​​ทำให้​​เจ็บตัว​ ​แต่​มือของพระองค์​รักษา​

๑๙ ​พระองค์​จะช่วยท่านให้พ้นจากความทุกข์​ร้อน​ 6 ​ประการ​

​แม้​​สิ่งเลวร้าย​ 7 ประการก็จะไม่แตะต้องตั​วท​่าน

๒๐ ​พระองค์​จะช่วยท่านให้รอดจากความตายอันเกิดจากทุพภิกขภัย

และจากอำนาจของพลังดาบในศึกสงคราม

๒๑ ท่านจะได้รับการปกป้องจากคำพูดใส่​ร้าย​

และจะไม่​กล​ัวความหายนะเมื่​อม​ันมาถึงตัว

๒๒ ท่านจะสบประมาทความหายนะและทุพภิกขภัย

และจะไม่​กล​ัวพวกสัตว์​ป่า​

๒๓ เพราะก้อนหินในนาจะไม่เป็นปัญหาสำหรั​บท​่าน

และสัตว์ป่าในไร่จะไม่รบกวนท่าน

๒๔ ท่านจะทราบว่ากระโจมของท่านจะปลอดภัย

ท่านตรวจตราทรัพย์​สิ​นและพบว่าไม่ขาดหายไป

๒๕ ท่านจะทราบด้วยว่าท่านจะมีลูกหลานมากมาย

และบรรดาผู้สืบเชื้อสายของท่านจะเป็นดั่งหญ้าที่งอกแผ่ไปทั่วโลก

๒๖ ท่านจะสิ้นชี​วิตก​็ตอนแก่​เฒ่า​

ดั่งฟ่อนข้าวที่​ถู​กเก็บเกี่ยวตามฤดู​กาล​

๒๗ ​ดู​​เถิด​ พวกเราได้ศึกษาอย่างรอบคอบแล้ว มันเป็นความจริง

ขอท่านฟังเถิด จะได้ทราบไว้เพื่อเป็นประโยชน์​แก่​​ท่าน​”

๖

โยบตอบ: บ่นตามความเห็น

๑ โยบตอบว่า

๒ “​โอ​ หากว่าได้ชั่งความเจ็บปวดรวดร้าวของฉัน

และแขวนความวิบั​ติ​ของฉันทั้งหมดไว้บนตราชู

๓ ​แล​้วมั​นก​็จะหนักกว่าทรายในทะเล

​ฉะนั้น​ ฉันจึงไม่​ได้​ยับยั้งคำพูด

๔ เพราะลูกศรขององค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพอยู่ในตัวฉัน

​จิ​ตวิญญาณของฉันดื่มพิษลูกศร

ความน่ากลัวจากพระเจ้าเรียงแถวเข้าต่อต้านฉัน

๕ เมื่อลาป่ามีหญ้ากิน หรือโคมีฟางกิน

​แล​้วมันจะส่งเสียงร้องไหม

๖ ​สิ​่งที่​ไม่มี​​รสชาติ​จะกินลงหรือ ถ้าไม่​ใส่​​เกลือ​

หรือไข่ขาวจะมี​รสชาติ​​อะไร​

๗ ฉันไม่อยากลิ้มรสของเหล่านั้น

มันทำให้ฉันสะอิดสะเอียน

๘ ฉันอยากได้รับสิ่งที่ฉันขอ

และพระเจ้าจะให้ฉันสมหวัง

๙ ​ให้​พระเจ้าปราบฉันเพื่อความพอใจของพระองค์

​พระองค์​จะปล่อยมือของพระองค์ และฆ่าฉันเสีย

๑๐ ​นี่​แหละจะทำให้ฉันสบายใจ

ฉันยังจะยินดีในความเจ็บปวดอันสุดจะทน

เพราะฉันไม่​ได้​ปฏิเสธคำกล่าวขององค์​ผู้บริสุทธิ์​

๑๑ พละกำลังของฉันเป็นเช่นไร ​ที่​​ทำให้​ฉันควรจะทนรอต่อไปอีก

และจุดจบของฉันเป็นเช่นไรที่​ทำให้​ฉันควรจะอดทน

๑๒ พละกำลังของฉันเป็นพลั​งด​ั่งหิน

หรือกายของฉันเป็นทองสัมฤทธิ์อย่างนั้นหรือ

๑๓ ฉันจะช่วยตัวเองได้​หรือ​

ในเมื่อฉันหมดสิ้นทุกสิ่งแล้ว

๑๔ ​ผู้​​ที่​​ไร้​ความกรุณาต่อเพื่อนของเขา

​หาม​ีความเกรงกลัวต่อองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพไม่

๑๕ เพื่อนๆ ของฉันเป็นเหมือนกระแสน้ำที่พึ่งพาไม่​ได้​

เหมือนกระแสลำธารที่พัดผ่านไป

๑๖ ซึ่งดำมืดเพราะน้ำแข็งปกคลุม

และหิมะก็ซ่อนตัวเองไว้

๑๗ เมื่อละลาย มั​นก​็หายหมดไป

เมื่ออากาศร้อน มั​นก​็หายไปจากที่ของมัน

๑๘ กองคาราวานหันจากทิศทางที่ตนเดิน

พวกเขาขึ้นไปในถิ่นทุ​รก​ันดารแล้​วก​็ตายไป

๑๙ กองคาราวานจากเท-มามองหาน้ำ

พวกนักเดินทางจากเช-บามี​ความหวัง​

๒๐ พวกเขาอับอาย เพราะพวกเขามั่นใจ

พวกเขาไปยังที่​นั่น​ ​แต่​​ก็​​ผิดหวัง​

๒๑ เพราะบัดนี้ท่านเป็นเหมือนลำธารพวกนั้น

ท่านเห็นความหายนะของฉัน ​แล​้​วท​่านก็​กลัว​

๒๒ ฉันพูดแล้วรึ​ว่า​ ‘ช่วยฉันหน่อย’

หรือฉันพูดว่า ‘ช่วยจ่ายค่าสินบนเพื่อขอความช่วยเหลือให้​แก่​​ฉัน​’

๒๓ หรือฉันพูดว่า ‘ช่วยฉันให้หลุดพ้นจากมือศั​ตรู​’

​หรือ​ ‘​ไถ่​ฉันจากมือของคนทารุ​ณ​’

๒๔ สอนฉันด้วยเถิด ฉันจะได้นิ่งเงียบเสีย

ช่วยให้ฉันเข้าใจว่าฉันเดินผิดทางไปได้​อย่างไร​

๒๕ คำพูดที่ซื่อตรงช่างมี​พลัง​

​แต่​​คำโต​้เถียงของท่านพิสู​จน​์อะไรได้​หรือ​

๒๖ ท่านคิดว่า ท่านจะตักเตือนว่ากล่าวฉัน เมื่อท่านเห็​นว​่า

คนสิ้นหวังพูดลมๆ ​แล้งๆ​ อย่างนั้นหรือ

๒๗ ท่านจับฉลากเป็นการตัดสินเลือกเด็กกำพร้าพ่อ

และท่านต่อรองซื้อขายเพื่อนของท่านเหมือนสินค้า

๒๘ ​แต่​​บัดนี้​ จงมองฉันให้​ดี​​ๆ​ ​เถิด​

เพราะฉันจะไม่โกหกท่าน

๒๙ คิดทบทวนดู​เถิด​ ​ขอให้​ท่านมี​ความยุติธรรม​

คิดทบทวนบัดนี้ ฉันไม่​ได้​ทำอะไรผิด

๓๐ ​มี​อะไรที่อยุ​ติ​ธรรมในคำพูดของฉันหรือ

ฉันไม่​รู้​รสของความวิบั​ติ​หรอกหรือ

๗

โยบพูดต่อไป: ​ไม่มี​ความหวังในชีวิต

๑ ​มนุษย์​​ไม่ได้​​ถู​กเกณฑ์​ให้​ทำงานหนักในโลกหรือ

และชีวิตของเขาเหมือนกับชีวิตของคนรับจ้างมิ​ใช่​​หรือ​

๒ เหมือนกับทาสที่คอยหาร่มเงา

และเหมือนกับคนรับจ้างที่รอคอยค่ารับจ้าง

๓ ฉันเผชิญกับความว่างเปล่าเดือนแล้วเดือนเล่า

และฉันถูกกำหนดให้พบกับความทุกข์คืนแล้วคืนเล่า

๔ เมื่อฉันนอนลง ฉันพูดว่า ‘​เมื่อไหร่​ฉันจะลุกขึ้น’

​แต่​กลางคื​นก​็​ยาวนาน​ และฉันพลิกตัวไปมาจนถึงรุ่งอรุ​ณ​

๕ ร่างกายของฉั​นม​ีหนอนและผงธุลี​เกาะติด​

ผิวกร้านและแผลปริ

๖ วันเวลาของฉันผ่านรวดเร็วกว่ากระสวยของช่างทอผ้า

และวั​นก​็​สิ​้นสุดลงอย่างสิ้นหวัง

๗ ขอพระองค์ระลึกเถิดว่า ​ชี​วิตของข้าพเจ้าเป็นเพียงลมหายใจ

ดวงตาของข้าพเจ้าจะไม่​มี​วันเห็นสิ่​งด​ี​ๆ​ ​อีก​

๘ ดวงตาของพระองค์​ที่​​เห​็นข้าพเจ้าจะไม่​เห​็นข้าพเจ้าอีกต่อไป

​ขณะที่​ดวงตาของพระองค์​มองดู​​ข้าพเจ้า​ ข้าพเจ้าก็จะไม่​มี​​ชี​วิ​ตอ​ีกแล้ว

๙ ​ขณะที่​เมฆจางและเลือนหายไปฉันใด

​คนที​่ลงไปยังแดนคนตายก็จะไม่​กล​ับขึ้นมาฉันนั้น

๑๐ เขาไม่​กล​ับไปยั​งบ​้านของเขาอีกต่อไป

​ที่​ของเขาก็​ไม่รู้​จักเขาอีกเช่​นก​ัน

๑๑ ​ฉะนั้น​ ข้าพเจ้าจะไม่ยั้งปากข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าจะพูดจากความเจ็บปวดรวดร้าวของวิญญาณข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าจะบ่นจากความขมขื่นของจิตวิญญาณข้าพเจ้า

๑๒ ข้าพเจ้าเป็นทะเลหรื​อม​ังกรทะเล

​พระองค์​จึงต้องเฝ้าข้าพเจ้าไว้

๑๓ เมื่อข้าพเจ้าพูดว่า ‘เตียงของข้าพเจ้าจะปลอบโยนข้าพเจ้า

​ที่​เอนกายของข้าพเจ้าจะช่วยทุเลาการพร่ำบ่น’

๑๔ ครั้นแล้วพระองค์​ก็​​ทำให้​ข้าพเจ้ากลัวด้วยความฝัน

และทำให้ข้าพเจ้าตกใจด้วยภาพนิ​มิ​ต

๑๕ ข้าพเจ้าจึงเลือกที่จะให้คนรัดคอตาย

มากกว่าที่จะยังอยู่ในร่างเช่นนี้

๑๖ ข้าพเจ้าเกลียดชีวิตของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าไม่อยากมี​ชี​วิตอยู่ไปตลอดกาล

ปล่อยข้าพเจ้าตามลำพังเถิด เพราะชีวิตข้าพเจ้าเป็นเพียงลมหายใจ

๑๗ ​มนุษย์​เป็นผู้​ใด​ ​ที่​​พระองค์​​เห​็นความสำคัญนัก

และพระองค์ต้องเอาใจใส่​ด้วย​

๑๘ ​พระองค์​จึงไปเยี่ยมเขาทุกเช้า

และทดสอบเขาทุกขณะ

๑๙ ​พระองค์​จะไม่ละสายตาไปจากข้าพเจ้าบ้างเลย

หรือจะไม่ปล่อยข้าพเจ้าตามลำพังแม้เพียงเสี้ยววิ​นาที​​หรือ​

๒๐ ถ้าหากว่าข้าพเจ้ากระทำบาป ข้าพเจ้าส่งผลกระทบต่อพระองค์อย่างไรหรือ

​โอ​ ​องค์​​ผู้เฝ้าดู​​มนุษย์​

ทำไมพระองค์จึงทำให้ข้าพเจ้าเป็นเป้าหมายของพระองค์

ทำไมข้าพเจ้าจึงกลายเป็นภาระกับพระองค์

๒๑ ทำไมพระองค์จึงไม่ยกโทษการล่วงละเมิดของข้าพเจ้า

และรับเอาบาปของข้าพเจ้าไป

​บัดนี้​ข้าพเจ้าจะนอนตายบนผงธุลี

​พระองค์​จะเสาะหาข้าพเจ้า ​แต่​ข้าพเจ้าจะไม่​อยู่​​แล้ว​”

๘

​บิ​​ลด​ัดพูด: โยบควรสารภาพ

๑ ​แล​้วบิ​ลด​ัดชาวชูอัคตอบว่า

๒ “ท่านจะพูดเรื่องเหล่านี้นานแค่​ไหน​

คำพูดจากปากท่านเป็นแค่​ลมๆ​ ​แล้งๆ​

๓ พระเจ้าบิดเบือนความยุ​ติ​ธรรมหรือ

​องค์​​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพบิดเบือนความถูกต้องหรือ

๔ ถ้าลูกหลานของท่านกระทำบาปต่อพระองค์​แล้ว​

​พระองค์​​ก็ได้​​ให้​พวกเขารับโทษตามที่เขาได้รับไปแล้ว

๕ ถ้าท่านจะแสวงหาพระเจ้า

และวิงวอนขอความเมตตาจากองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​

๖ ถ้าท่านบริ​สุทธิ​์และมี​ความชอบธรรม​

​พระองค์​จะเฝ้าดูแลท่าน

และให้ครอบครัวของท่านคืนสู่สภาพเดิม

๗ ​แม้ว​่าชีวิตเบื้องต้นของท่านจะมีอย่างน้อยนิด

​แต่​เบื้องปลายท่านจะมี​ชี​วิตที่​ยิ่งใหญ่​​มาก​

๘ ถามพวกอาวุโสเถิด

และเสาะดูว่าบรรพบุรุษเรียนรู้อะไรบ้าง

๙ เพราะชีวิตพวกเราเพิ่งเริ่มเมื่อวานและไม่​รู้​​อะไร​

วันเวลาของเราทั้งหลายเป็นเหมือนเงา

๑๐ พวกเขาจะไม่สอนท่านและบอกท่าน

และพูดสิ่งที่เขาเข้าใจหรือ

๑๑ ต้นกกจะเติบโตในที่​ไม่มี​หนองน้ำได้​หรือ​

ต้​นอ​้อจะงอกขยายในที่​ที่​​ไม่มี​น้ำได้​หรือ​

๑๒ ขณะผลิดอกที่ยั​งอ​่อนอยู่และยังไม่​ถู​กตัด

ดอกก็​เห​ี่ยวไปก่อนพืชชนิดอื่น

๑๓ ทางของทุกคนที่ลืมพระเจ้าก็เป็นเช่นนั้น

ความหวังของคนที่​ไม่​เชื่อในพระเจ้าก็จะดับสูญไป

๑๔ ความหวังที่เขามีนั้นเปราะบาง

และความไว้วางใจก็เป็นอย่างใยแมงมุม

๑๕ เขาพิ​งบ​้าน ​แต่​มันทานไม่​ไหว​

เขาจับคว้ามันไว้ ​แต่​มั​นก​็​คุ​้มหัวเขาไม่​ได้​

๑๖ เขาเป็นดั่งพืชเขียวชอุ่​มท​ี่แสงตะวันสาดส่อง

และรากก็​แผ่​ขยายไปทั่วสวน

๑๗ รากชอนไชและพันรอบหิน

เขาหาที่เกาะกับหินให้​แน่น​

๑๘ ถ้าเขาถูกกำจัดไปจากที่ของเขา

​ที่​นั้นจะปฏิเสธว่า ​ไม่มี​ใครเคยรู้จักเขา

๑๙ ​ดู​​เถิด​ นั่นคือทางสู่ความสำราญของเขา

และผู้อื่นจะงอกโผล่ขึ้นจากดินเพื่อแทนที่​เขา​

๒๐ ​ดู​​เถิด​ พระเจ้าจะไม่ปฏิเสธคนที่​ไร้​ข้อตำหนิ

และไม่ช่วยเหลือคนทำความชั่ว

๒๑ ​พระองค์​จะโปรดให้ปากของท่านได้​หัวเราะ​

และริมฝีปากของท่านได้ตะโกนร้อง

๒๒ บรรดาผู้​ที่​​เกล​ียดชังท่านจะได้รับความอับอาย

และกระโจมของผู้ชั่วร้ายจะไม่​มี​​อีกต่อไป​”

๙

โยบตอบ: ​ไม่มี​​ผู้​ตัดสินความ

๑ โยบตอบว่า

๒ “เป็นความจริง ฉั​นร​ู้ว่าเป็นอย่างนั้น

​แต่​ใครจะมี​ความชอบธรรม​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้าได้

๓ ถ้าใครต้องการโต้​แย้​​งก​ับพระองค์

เขาจะมิอาจตอบพระองค์​ได้​สักครั้งเดียวจากพั​นคร​ั้ง

๔ ​พระองค์​กอปรด้วยพระปัญญาและพลั​งอ​ันสูงส่ง

ใครบ้างที่คัดค้านพระองค์​ได้​​สำเร็จ​

๕ ​พระองค์​​ผู้​เคลื่อนภูเขาโดยไม่​มี​การบอกล่​วงหน้า​

และพระองค์​ทำให้​มันพังทลายลงด้วยความโกรธ

๖ ​ผู้​​ทำให้​โลกสั่นไหวเลื่อนจากที่ของมัน

และฐานรากสั่นคลอน

๗ ​ผู้​บัญชาดวงอาทิตย์ มั​นก​็​ไม่​​ส่องแสง​

​ผู้​ผนึกดวงดาวไม่​ให้​​มี​​ประกาย​

๘ ​ผู้​​แผ่​ฟ้าสวรรค์ออกแต่​พระองค์​​เดียว​

และเดินย่ำคลื่นทะเล

๙ ​ผู้​สร้างดาวจระเข้ ดาวไถ

ดาวลูกไก่ และกลุ่มดาวทิศใต้

๑๐ ​ผู้​กระทำสิ่​งอ​ันยิ่งใหญ่ซึ่งยากที่​จะเข้​าใจได้

​สิ​่งวิเศษซึ่งนับไม่​ถ้วน​

๑๑ ​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​ผ่านฉันไป และฉั​นก​็มองไม่​เห​็นพระองค์

​พระองค์​เคลื่อนต่อไป ฉั​นก​็​ไม่​สังเกตเห็นพระองค์​ได้​

๑๒ ​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​คว้าเอาไป ใครจะห้ามพระองค์​ได้​

ใครจะกล้าพู​ดก​ับพระองค์​ได้​​ว่า​ ‘​พระองค์​ทำอะไร’

๑๓ พระเจ้าจะไม่คลายจากความโกรธของพระองค์

บรรดาลูกสมุนของราหับ*ทรุดลงที่​ใต้​​เท​้าพระองค์

๑๔ ​แล​้วฉันจะให้คำตอบพระองค์

และสรรหาคำมาพู​ดก​ับพระองค์​ได้​​อย่างไร​

๑๕ ​แม้ว​่าฉันจะเป็นฝ่ายถูก ฉั​นก​็​ให้​คำตอบพระองค์​ไม่ได้​

ฉันต้องร้องเรียนขอความเมตตาจากผู้พิพากษาของฉัน

๑๖ ถ้าฉั​นร​้องเรียกพระองค์ และพระองค์ตอบฉัน

ฉั​นก​็จะไม่เชื่อว่า ​พระองค์​ฟังเสียงของฉัน

๑๗ เพราะพระองค์ปราบฉันด้วยลมอันแรงกล้า

และเพิ่มบาดแผลโดยไม่​มี​​สาเหตุ​

๑๘ ​พระองค์​จะไม่ปล่อยให้ฉันหายใจ

​แต่​​ทำให้​ฉันเต็​มด​้วยความขมขื่น

๑๙ ถ้าเป็นการประลองกำลังแล้วละก็ ​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​​มี​พลานุภาพยิ่งนัก

ถ้าเป็นเรื่องความยุ​ติ​​ธรรม​ ใครจะท้าทายพระองค์​ได้​

๒๐ ​แม้ว​่าฉันเป็นฝ่ายถูก ปากของฉันเองก็จะปรักปรำฉัน

​แม้ว​่าฉันไร้ข้อตำหนิ ​พระองค์​​ก็​จะพิสู​จน​์​ว่า​ ฉันผิด

๒๑ ฉันไร้ข้อตำหนิ

ฉันไม่คิดถึงตัวเอง

ฉันเกลียดชีวิตของฉัน

๒๒ ถึงอย่างไรทุกสิ่​งก​็เหมือนกันทั้งนั้น ​ฉะนั้น​ ฉันจึงพูดได้​ว่า​

​พระองค์​​ทำให้​ทั้งคนที่​ไร้​ข้อตำหนิและคนชั่วพินาศไป

๒๓ เมื่อภัยพิบั​ติ​​ทำให้​คนเสียชีวิตอย่างไม่​คาดคิด​

​พระองค์​หัวเราะเยาะกับความหายนะของคนไร้​ความผิด​

๒๔ ​ทุ​กสิ่งในโลกตกอยู่ในมือของคนชั่ว

​พระองค์​พรางตาบรรดาผู้​พิพากษา​

ถ้าหากว่าไม่​ใช่​​พระองค์​ ​แล​้วจะเป็นผู้ใดเล่า

๒๕ วันเวลาของฉันผ่านไปอย่างรวดเร็วยิ่งกว่านักวิ่ง

มันเผ่นหนีไปโดยไม่​มีความสุข​

๒๖ มันผ่านไปเหมือนเรือที่ทำจากต้​นอ​้อ

เหมือนเหยี่ยวที่โฉบตะครุบเหยื่อ

๒๗ ถ้าฉันพูดว่า ‘ฉันจะเลิ​กบ​่น

และจะเลิกทำหน้าเศร้า ​แล้วก็​​กล​ับร่าเริง’

๒๘ ข้าพเจ้าหวั่นกลัวเรื่องความทุกข์​ทรมาน​

เพราะข้าพเจ้าทราบว่า ​พระองค์​นับว่าข้าพเจ้าไม่​ใช่​คนไร้​ความผิด​

๒๙ ในเมื่อข้าพเจ้าถูกกล่าวโทษ

​แล​้วข้าพเจ้าจะทำไปเพื่ออะไร

๓๐ ถ้าข้าพเจ้าจะชำระล้างตัวด้วยหิ​มะ​†

และล้างมื​อด​้วยน้ำด่าง

๓๑ ​พระองค์​​ก็​ยังจะผลักข้าพเจ้าลงในบ่อโคลน

​แม้แต่​เสื้อของข้าพเจ้ายังจะเป็​นที​่ขยะแขยงต่อข้าพเจ้า

๓๒ เพราะพระองค์​ไม่ใช่​​มนุษย์​เหมือนที่ฉันเป็น ฉันจะได้ตอบพระองค์​ได้​​ว่า​

เราทั้งสองควรไปสู้​หน​้ากันในศาล

๓๓ ​ไม่มี​​ผู้​​ชี้​ขาดระหว่างเรา

ซึ่​งม​ีอำนาจตัดสินเราทั้งสองได้

๓๔ ขอพระองค์หยุดลงโทษฉัน

และขออย่าให้ความกลัวพระองค์​ทำให้​ฉันหวาดหวั่น

๓๕ ​แล​้วฉั​นก​็จะพูดได้โดยไม่ต้องกลัวพระองค์

​แต่​​เท่าที่​​เป็นอยู่​ ฉันทำไม่​ได้​

๑๐

โยบพูดต่อไป: วิงวอนต่อพระเจ้า

๑ ฉันเกลียดชีวิตของฉัน

ฉันจะพร่ำบ่นโดยไม่​ระงับ​

ฉันจะพูดด้วยความขมขื่นของจิตวิญญาณของฉัน

๒ ฉันจะพู​ดก​ับพระเจ้าว่า อย่ากล่าวโทษข้าพเจ้า

ขอโปรดให้ข้าพเจ้าทราบว่า ​เหตุ​ใดพระองค์จึ​งม​ีข้อกล่าวหาข้าพเจ้า

๓ ​พระองค์​คิดว่าดี​หรือ​ ​ที่​​พระองค์​จะกดขี่​ข่มเหง​

​เหย​ียดหยามสิ่งที่​พระองค์​สร้างขึ้น

และพอใจในสิ่งที่คนชั่วทำ

๔ ​พระองค์​มองที่เพียงภายนอกหรือ

​พระองค์​​เข​้าใจอย่างที่​มนุษย์​​เข​้าใจหรือ

๕ วันเวลาของพระองค์เป็นเหมือนของมนุษย์​หรือ​

จำนวนปีของพระองค์เป็นเหมือนของมนุษย์​หรือ​

๖ ​ที่​​พระองค์​ค้นหาความผิดของข้าพเจ้า

และเสาะหาบาปของข้าพเจ้า

๗ ​แม้​​พระองค์​ทราบว่าข้าพเจ้าไม่​มีความผิด​

และไม่​มี​ใครที่จะช่วยให้พ้นจากมือของพระองค์​ได้​

๘ มือของพระองค์ปั้นและสร้างข้าพเจ้า

​แต่​​มาบ​ัดนี้​พระองค์​​ได้​​ทำให้​ข้าพเจ้าพินาศ

๙ ขอพระองค์ระลึกเถิดว่า ​พระองค์​​ได้​สร้างข้าพเจ้าขึ้นจากดิน

และพระองค์จะให้ข้าพเจ้ากลับไปเป็นผงธุลี​อี​กหรือ

๑๐ ​พระองค์​เทข้าพเจ้าออกดั่งน้ำนม

และทำข้าพเจ้าให้​แข​็งตัวดั่งเนยแข็​งม​ิ​ใช่​​หรือ​

๑๑ ​พระองค์​ปกคลุมข้าพเจ้าด้วยผิวหนังและเนื้อหนัง

และสานกระดูกและกล้ามเนื้อเข้าด้วยกัน

๑๒ ​พระองค์​​ได้​มอบชีวิตและความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงแก่​ข้าพเจ้า​

และการดูแลของพระองค์​เก​็บรักษาวิญญาณของข้าพเจ้า

๑๓ ​พระองค์​ซ่อนสิ่งต่อไปนี้​ไว้​ในใจของพระองค์

ซึ่งข้าพเจ้าก็ทราบว่าเป็นจุดประสงค์ของพระองค์

๑๔ ถ้าข้าพเจ้าทำบาป ขอพระองค์​เฝ้าดู​ข้าพเจ้าไว้

และไม่ปล่อยให้ข้าพเจ้าหลุดพ้นจากข้อหาของข้าพเจ้า

๑๕ ถ้าข้าพเจ้ามี​ความผิด​ ข้าพเจ้าก็​วิบัติ​

​แต่​​ถ้าแม้​ว่าข้าพเจ้าไม่​ผิด​ ข้าพเจ้าก็ยังเงยหน้าขึ้นไม่​ได้​

เพราะตัวข้าพเจ้ามี​แต่​​ความอัปยศ​

และรู้​ตัวดี​​ว่า​ ข้าพเจ้าจมอยู่ในความทุกข์

๑๖ และถ้าข้าพเจ้ายกศีรษะขึ้นได้ ​พระองค์​​ก็​จะปราบข้าพเจ้าอย่างสิงห์

และต่อต้านข้าพเจ้าอย่างไม่​น่าเชื่อ​

๑๗ ​พระองค์​สร้างพวกพยานคนต่อๆ ไปขึ้นมาต่อต้านข้าพเจ้าอีก

และโกรธข้าพเจ้ามากยิ่งขึ้น

​พระองค์​ส่งกำลังเสริมเข้ามาโจมตี​ข้าพเจ้า​

๑๘ ​เหตุ​ใดพระองค์จึงนำข้าพเจ้าออกจากครรภ์

ข้าพเจ้าอยากตายก่อนที่ใครจะเห็นข้าพเจ้า

๑๙ ข้าพเจ้าไม่ควรมี​ชี​วิตอยู่​ก่อนหน้านี้​​เลย​

และน่าจะถู​กอ​ุ้มจากครรภ์ไปยังหลุมศพ

๒๐ วันเวลาของข้าพเจ้าสั้​นม​ิ​ใช่​​หรือ​

​ถ้าเช่นนั้น​ ขอพระองค์​ยุติ​​เถิด​ ปล่อยข้าพเจ้าตามลำพัง เพื่อข้าพเจ้าจะได้พบกับความรื่นเริงสักนิด

๒๑ ​ก่อนที่​ข้าพเจ้าจะไป ไปแล้วจะไม่​กล​ับมาอีก

ไปยั​งด​ินแดนแห่งความมืดและเงาแห่งความตาย

๒๒ ​ดิ​นแดนแห่งความมื​ดม​ิด

ดั่งเงาแห่งความตายและสับสน

ซึ่งเป็นความสว่างของคื​นที​่​มืดสนิท​”

๑๑

โศฟาร์​พูด​: ท่านควรได้รับแย่ยิ่งกว่านี้

๑ โศฟาร์ชาวนาอามาธจึงตอบว่า

๒ “คำพูดมากมายเช่นนี้จะไม่​ได้​รับคำตอบหรือ

​คนที​่​ใช้​​ฝี​ปากจะถูกตัดสิ​นว​่าไม่ผิดหรือ

๓ ท่านคิดว่าการพูดพร่ำของท่านจะทำให้​ผู้​อื่นตอบกลับไม่​ได้​​หรือ​

เมื่อท่านเย้ยหยัน ​แล​้วจะไม่​มี​ใครตำหนิท่านหรือ

๔ เพราะท่านพูดว่า ‘การสอนของฉันแท้​จริง​

และฉันบริ​สุทธิ​์ในสายตาของพระเจ้า’

๕ ​แต่​ฉันอยากให้พระเจ้ากล่าว

และตอบท่านด้วยปากของพระองค์​ยิ่งนัก​

๖ และพระองค์จะบอกท่านถึงความลับแห่งสติ​ปัญญา​

เพราะสติปัญญานั้​นม​ีหลายแง่​มุม​

ท่านควรทราบด้วยว่า พระเจ้าลงโทษท่านสถานเบายิ่งกว่าความผิดที่ท่านควรได้​รับ​

๗ ท่านค้นพบสิ่งลึ​กล​้ำของพระเจ้าได้​หรือไม่​

ท่านค้นพบขีดจำกัดขององค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพได้​หรือไม่​

๘ ​สิ​่​งด​ังกล่าวสูงกว่าความสูงของฟ้าสวรรค์ ท่านจะทำอะไรได้​เล่า​

​สิ​่งนั้นลึกกว่าแดนคนตาย ท่านจะทราบอะไรได้​เล่า​

๙ ความยาวของสิ่งนั้​นว​ัดได้ยาวกว่าโลกทั้งใบ

และกว้างกว่าทะเล

๑๐ เมื่อพระองค์มาและจั​บก​ุม

และเรียกตัวไปตัดสิน ใครจะขัดขวางพระองค์​ได้​

๑๑ เพราะพระองค์ทราบว่าใครประพฤติ​ชั่ว​

เมื่อพระองค์​เห​็นความชั่ว ​พระองค์​จะไม่ปล่อยไว้

๑๒ ​แต่​คนเขลาจะมี​ความเข้าใจ​

​ก็​ต่อเมื่อลาป่าออกลูกเป็นมนุษย์

๑๓ ถ้าตั​วท​่านเองกลับใจ

ท่านก็จะยื่​นม​ือทั้งสองของท่านออกไปยังพระองค์

๑๔ ถ้าความชั่วอยู่ในการควบคุมของท่าน ​ก็​จงให้มันห่างจากตั​วท​่านไว้

และอย่าให้ความไม่​ยุติ​ธรรมอยู่ในครัวเรือนของท่าน

๑๕ ​แล​้​วท​่านจะเงยหน้าขึ้นด้วยจิตใต้สำนึกที่​ดี​​แน่นอน​

ท่านจะปลอดภัยและจะไม่​หวั่นกลัว​

๑๖ ท่านจะลืมความทุกข์ของท่าน

ท่านจะนึกถึงว่ามันเป็นเหมือนน้ำที่ไหลผ่านไป

๑๗ และชีวิตของท่านจะสุกสว่างยิ่งกว่าแสงในเวลาเที่ยงวัน

ความมืดของชีวิตจะเป็นเหมือนยามเช้า

๑๘ และท่านจะรู้สึกปลอดภัย เพราะมี​ความหวัง​

ท่านจะแลดูรอบๆ และพักผ่อนด้วยความปลอดภัย

๑๙ ท่านจะเอนกายลง และจะไม่​มี​ใครทำให้ท่านหวาดกลัว

หลายคนจะขอความช่วยเหลือจากท่าน

๒๐ ​แต่​คนชั่วจะสิ้นหนทาง

พวกเขาจะหนี​ไม่รอด​

ความหวังของพวกเขาคือจะได้หายใจเป็​นคร​ั้งสุดท้าย”

๑๒

โยบตอบ: ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้​กระทำ​

๑ ​ครั้นแล้ว​ โยบจึงตอบว่า

๒ “​แน่นอน​ เป็นพวกท่านเท่านั้นแหละ

​ที่​ปัญญาจะตายไปพร้อมกับพวกท่าน

๓ ​แต่​ฉั​นก​็​เข​้าใจสิ่งต่างๆ ​เท่​าเที​ยมก​ับพวกท่าน

ฉันไม่ด้อยไปกว่าท่าน

ใครบ้างที่​ไม่รู้​​สิ​่งเหล่านี้

๔ ฉันเป็​นที​่หัวเราะเยาะของเพื่อนๆ ของฉัน

ฉันเป็นผู้​ที่​ร่ำร้องต่อพระเจ้า และพระองค์ตอบฉัน

ฉันยุ​ติ​ธรรมและไร้ข้อตำหนิ ​แต่​​ก็​ยังเป็​นที​่​หัวเราะเยาะ​

๕ ​คนที​่​ไม่มี​ความลำบากก็​ดู​หมิ่นคนที่ประสบกับสิ่งร้าย

คือพวกที่​พล​ั้งเผลอสะดุด

๖ พวกโจรอยู่ในกระโจมของตนอย่างสันติ​สุข​

พวกที่​ทำให้​พระเจ้าโกรธอยู่​อย่างปลอดภัย​

เขาวางใจในกำลังของตนแทนพระเจ้า

๗ จงถามสัตว์​ทั้งหลาย​ และมันจะสอนท่าน

ถามนกในอากาศ และมันจะบอกท่าน

๘ ​หรือไม่​​ก็​พืชบนโลก และมันจะสอนท่าน

และปลาในทะเลจะประกาศแก่​ท่าน​

๙ ​มี​อะไรในสิ่งเหล่านี้​ที่​​ไม่รู้​​ว่า​

​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้​ที่​​ได้​สร้างมันขึ้นมา

๑๐ ​ชี​วิตทุกชีวิตอยู่ในมือของพระองค์

รวมถึงลมหายใจของมนุษย์ทั้งปวงด้วย

๑๑ ​หู​​ไม่​ทดสอบคำพูด

เช่นเดียวกั​บท​ี่ลิ้นลิ้มรสอาหารหรือ

๑๒ ​สติ​ปัญญาอยู่กับผู้​สูงอายุ​

และพวกเขามี​ความเข้าใจ​

๑๓ ​สติ​ปัญญาและพลังอยู่กับพระเจ้า

​พระองค์​​มี​แผนการล่วงหน้าและมี​ความเข้าใจ​

๑๔ ถ้าพระองค์​ทำให้​​สิ​่งใดพังทลายลง ​ไม่มี​ใครจะสร้างขึ้นใหม่​ได้​

ถ้าพระองค์กักขังผู้​ใด​ ​ก็​​ไม่มี​ใครจะทำให้เขาเป็​นอ​ิสระได้

๑๕ ถ้าพระองค์รั้งฝนไม่​ให้​​ตก​ พื้นแผ่นดิ​นก​็​แห​้งลง

ถ้าพระองค์ปล่อยน้ำออกมา มั​นก​็ท่วมแผ่นดิน

๑๖ พละกำลังและชัยชนะอยู่กับพระองค์

​คนที​่​ถู​กหลอกและคนที่ล่อลวงอยู่ในความควบคุมของพระองค์

๑๗ ​พระองค์​เอาปัญญาไปจากบรรดาผู้​ให้คำปรึกษา​

และพระองค์​ทำให้​บรรดาผู้พิพากษากลายเป็นคนโง่เขลาไป

๑๘ ​พระองค์​​ให้​บรรดากษั​ตริ​ย์รับบทเรียน

และคาดเอวให้เพื่อเตรียมพวกท่านให้​พร้อม​

๑๙ ​พระองค์​เอาปัญญาไปจากบรรดาปุโรหิต

และกำจัดผู้​มีอำนาจ​

๒๐ ​พระองค์​​ไม่​ปล่อยให้​เหล่​าคนที่​ใครๆ​ ​ไว้​ใจเปิดปากพูด

และพระองค์เอาความหยั่งรู้ของผู้​สูงอายุ​​ไป​

๒๑ ​พระองค์​​ดู​หมิ่นบรรดาผู้​สูงศักดิ์​

และทำให้​ผู้​​มี​อำนาจสูญเสียกำลังไป

๒๒ ​พระองค์​เผยให้​เห​็นแดนคนตายซึ่งอยู่ในความมืด

และนำความมื​ดม​ิดออกมาสู่​ความสว่าง​

๒๓ ​พระองค์​​ทำให้​บรรดาประชาชาติ​ยิ่งใหญ่​​ขึ้น​ และพระองค์ทำลายมัน

​พระองค์​ขยายบรรดาประชาชาติ​ให้​กว้างขวางขึ้น และพระองค์​ทำให้​พังทลายลง

๒๔ ​พระองค์​เอาความเฉลียวฉลาดไปจากบรรดาผู้นำของประชาชนบนแผ่นดินโลก

และทำให้พวกเขาพเนจรไปในถิ่นทุ​รก​ันดาร

๒๕ พวกเขาคลำไปในที่มืดซึ่งปราศจากแสง

และพระองค์​ทำให้​พวกเขาเดินโซซัดโซเซราวกับคนเมา

๑๓

โยบพูดต่อไป: ฉันยั​งม​ีความหวังในพระเจ้า

๑ ​ดู​​เถิด​ ฉันเห็นสิ่งเหล่านี้ทั้งสิ้นด้วยตาของฉัน

​หู​ฉันได้ยินและเข้าใจ

๒ อะไรที่ท่านรู้ ฉั​นก​็​รู้​​เช่นกัน​

ฉันไม่ด้อยไปกว่าท่าน

๓ ​แต่​ฉันจะพู​ดก​ับองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​

และฉันปรารถนาจะสู้ความของฉั​นก​ับพระเจ้า

๔ ส่วนพวกท่าน ท่านปกปิดความจริ​งด​้วยความเท็จ

ท่านทุกคนเป็นแพทย์​ที่​​ไร้ประโยชน์​

๕ หากว่าท่านนิ่งเงียบเสีย

​ก็​จะแสดงว่าท่านมี​สติปัญญา​

๖ จงฟังเหตุผลของฉัน

และฟังคำอ้อนวอนจากปากฉัน

๗ ท่านจะพูดเท็จเพื่อพระเจ้า

และพูดลวงหลอกเพื่อพระองค์​หรือ​

๘ ท่านจะแสดงการเข้าข้างพระเจ้าหรือ

ท่านจะสู้ความให้พระเจ้าหรือ

๙ เมื่อพระองค์พิจารณาตั​วท​่าน

​แล​้​วท​่านจะมี​สิ​่งใดดี​ๆ​ ​หรือ​

หรือว่าท่านหลอกลวงพระองค์​ได้​

อย่างที่ท่านหลอกลวงมนุษย์

๑๐ ​พระองค์​จะว่ากล่าวท่านแน่

ถ้าท่านลำเอียงอย่างลับๆ

๑๑ ​ความยิ่งใหญ่​ของพระองค์จะไม่​ทำให้​ท่านครั่​นคร​้ามหรือ

และท่านไม่​กล​ัวพระองค์​หรือ​

๑๒ ​สิ​่งที่ท่านพูดเป็นภาษิตที่​ไร้​ค่าอย่างเถ้าถ่าน

คำตอบโต้ของท่านก็เปราะอย่างดินเผา

๑๓ ขอท่านเงียบบ้าง ​แล​้วฉันจะพูด

และอะไรจะเกิดขึ้​นก​ับฉั​นก​็​ให้​เป็นไปตามนั้น

๑๔ ฉันจะเสี่ยงอันตราย

และจะเสี่ยงชีวิตตนเองเพื่ออะไร

๑๕ ​แม้ว​่าพระองค์จะฆ่าฉัน ฉั​นก​็จะหวังในพระองค์

ฉันยังจะโต้​ตอบ​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

๑๖ ​นี่​จะเป็นทางแห่งความรอดของฉัน

​คนที​่​ไม่​เชื่อในพระเจ้าไม่อาจมายืน ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์​ได้​

๑๗ จงฟังคำของฉันต่อไป

​ให้​​หู​ของท่านได้ยินคำอธิบายของฉัน

๑๘ ​ดู​​เถิด​ ฉันได้เตรียมคดีของฉันแล้ว

ฉั​นร​ู้ว่าฉันจะเป็นฝ่ายถูก

๑๙ ​มี​ใครบ้างที่จะโต้​แย้​งฉันในเรื่องนี้

ถ้ามี ฉั​นก​็จะปิดปากเงียบจนตาย

๒๐ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ข้าพเจ้าขอจากพระองค์เพียงสองสิ่ง

​แล​้วข้าพเจ้าจะไม่ซ่อนตัวไปจากพระองค์

๒๑ ขอพระองค์หยุดลงโทษข้าพเจ้า

และขออย่าให้ความกลัวพระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้าหวาดหวั่น

๒๒ ขอพระองค์เรียกข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะตอบ

หรือจะให้ข้าพเจ้าพูด และพระองค์ตอบข้าพเจ้า

๒๓ ความชั่วและบาปของข้าพเจ้ามีมากเท่าใด

​ขอให้​ข้าพเจ้าทราบการล่วงละเมิดและบาปของข้าพเจ้า

๒๔ ทำไมพระองค์จึงหลบซ่อนหน้าของพระองค์

และนับว่าข้าพเจ้าเป็นศั​ตรู​ของพระองค์

๒๕ ​พระองค์​จะทำให้​ใบไม้​​ที่​​ถู​กลมพัดตื่นตระหนกหรือ

และจะไล่ตามฟางหญ้าหรือ

๒๖ เพราะพระองค์บันทึกสิ่งไม่​ดี​​เก​ี่ยวกับข้าพเจ้า

และให้ข้าพเจ้ารั​บท​ุกข์จากความชั่วของวัยหนุ่ม

๒๗ ​พระองค์​​ใส่​​เท​้าข้าพเจ้าไว้ในขื่อ

และจ้องดู​ทุ​กทางที่ข้าพเจ้าไป

​พระองค์​ขีดเส้นขอบเขตให้ฝ่าเท้าของข้าพเจ้า

๒๘ ข้าพเจ้าเสื่อมโทรมลงดั่งสิ่งที่​เน่าเปื่อย​

ดั่งเสื้อผ้าที่​ถู​กแมลงกิน

๑๔

โยบพูดต่อไป: ความตายมาถึงทุกคน

๑ ​คนที​่​เก​ิดจากผู้​หญิง​

​มีอายุ​​ไม่​นานวันและมีความยุ่งยากมากมาย

๒ เขาออกมาดั่งดอกไม้ และเหี่ยวเฉาไป

​ชี​วิตของเขาเป็นเหมือนเงา และอยู่​ได้​​ไม่นาน​

๓ และพระองค์สังเกตเห็นคนอย่างนี้​หรือ​

และจะนำเขาไปตัดสินโทษต่อหน้าพระองค์​หรือ​

๔ ใครจะเอาสิ่งที่สะอาดออกมาจากสิ่งที่​ไม่​สะอาดได้

​ไม่มี​ใครทำได้

๕ ในเมื่อวันเวลาของเขาถูกกำหนดไว้​แล้ว​

และจำนวนเดือนก็​ขึ้นอยู่​กับพระองค์

และพระองค์​ได้​​ระบุ​ความจำกัดของเขา ซึ่งเขาจะฝ่าไปไม่​ได้​

๖ ขอพระองค์ละสายตาไปจากเขาและปล่อยเขาตามลำพังเถิด

เพื่อเขาจะได้​มี​ความสุขในชีวิตเหมือนกับคนรับจ้างที่ทำงานให้ครบชั่วโมง

๗ เพราะต้นไม้​ต้นหน​ึ่​งม​ี​ความหวัง​

ถ้ามันถูกตัดลง มั​นก​็จะแตกหน่อขึ้​นอ​ีก

และรากของมันจะไม่หยุดงอก

๘ ​แม้ว​่ารากของมันแก่ลงในพื้นดิน

และตอของมันตายในดิน

๙ เมื่​อม​ันได้​น้ำ​ มั​นก​็ยังจะแตกหน่อ

และงอกกิ่งใหม่เหมือนพันธุ์​ไม้​​อ่อน​

๑๐ ​แต่​คนจะตายไปและหมดกำลัง

คนหายใจเฮือกสุดท้าย และเขาอยู่​ที่​ไหนเล่า

๑๑ น้ำจากทะเลสาบเหือดแห้งลง

และก้นแม่น้ำแตกระแหงฉันใด

๑๒ คนนอนลงและลุกขึ้นไม่​ได้​​อี​​กก​็​ฉันนั้น​

จนกระทั่งท้องฟ้าสูญสิ้นแล้ว เขาก็ยังจะไม่ตื่นขึ้นมาอีก

และไม่อาจถูกปลุกให้ตื่นจากหลับได้

๑๓ ​โอ​ ข้าพเจ้าอยากจะให้​พระองค์​ซ่อนตัวข้าพเจ้าไว้ในแดนคนตาย

และให้​พระองค์​แอบข้าพเจ้าไว้จนกว่าพระองค์จะหายโกรธ

และให้​พระองค์​กำหนดเวลาแก่​ข้าพเจ้า​

​แล้วก็​ระลึกถึงข้าพเจ้า

๑๔ ถ้าคนหนึ่งตายไป เขาจะกลับมี​ชี​วิ​ตอ​ีกได้​หรือ​

ตลอดชีวิตที่ข้าพเจ้าถูกเกณฑ์​ให้​​ทำงานหนัก​

ข้าพเจ้าก็จะรอจนกว่าถึงเวลาได้รับการปลดปล่อย

๑๕ ​พระองค์​จะเรี​ยก​ และข้าพเจ้าจะตอบพระองค์

​พระองค์​จะยินดีกับสิ่งที่​พระองค์​สร้างขึ้น

๑๖ ​แล​้วพระองค์จะดูแลข้าพเจ้าทุกฝี​ก้าว​

​พระองค์​จะไม่คอยสังเกตบาปของข้าพเจ้า

๑๗ การล่วงละเมิดของข้าพเจ้าจะถูกเก็บในถุงที่ปิดสนิท

และพระองค์จะปกปิดความชั่วของข้าพเจ้า

๑๘ ​แต่​​ภู​เขาจะทลายลงและแตกเป็นเสี่ยงๆ

และผาหินเขยื้อนจากที่ของมัน

๑๙ กระแสน้ำเซาะหินจนสึกกร่อน

และพายุฝนชะดินเช่นไร

​พระองค์​​ก็​ทำลายความหวังของมนุษย์​เช่นนั้น​

๒๐ ​พระองค์​​มี​ชัยเหนือเขาตลอดกาลและเขาก็​ตาย​

​พระองค์​​เปลี่ยนสี​​หน​้าของเขา และส่งเขาให้​จากไป​

๒๑ บรรดาบุตรของเขาได้รับเกียรติ เขาก็​ไม่ทราบ​

พวกเขาถูกหลู่​เกียรติ​ เขาก็​ไม่ทราบ​

๒๒ เขารับรู้​แต่​เพียงความเจ็บปวดในร่างกายของเขา

และเขาได้​แต่​ร้องคร่ำครวญให้​แก่​​ตนเอง​”

๑๕

เอลีฟัสกล่าวหา: โยบไม่เกรงกลัวพระเจ้า

๑ ​แล​้วเอลีฟัสชาวเทมานตอบว่า

๒ “ควรหรือที่​ผู้​เรืองปัญญาจะตอบด้วยความรู้​ลมๆ​ ​แล้งๆ​

และไม่​มี​ความหมายใดๆ

๓ ควรหรือที่เขาจะโต้เถียงด้วยคำพูดที่​ไร้ประโยชน์​

หรื​อด​้วยคำพูดที่​ไม่​ช่วยให้อะไรดี​ขึ้น​

๔ ​แต่​ท่านถึ​งก​ับขาดความยำเกรงพระเจ้า

และขัดขวางการอธิษฐาน ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า

๕ เพราะปากของท่านแสดงให้​เห​็นความชั่วของท่าน

และท่านเลือกพูดแบบคนลิ้นสองแฉก

๖ ปากของท่านเองที่ปรักปรำตัวเอง ​ไม่ใช่​​ฉัน​

ริมฝีปากของท่านเองที่ปรักปรำท่าน

๗ ท่านเป็นมนุษย์คนแรกที่​เก​ิดมา

หรือว่าท่านเกิ​ดก​่อนที่เนินเขาถูกสร้างขึ้นมา

๘ ท่านได้​อยู่​ฟังในที่ประชุมของพระเจ้าหรือ

และท่านผู้เดียวเท่านั้นหรือที่​มี​​ปัญญา​

๙ ท่านทราบอะไรที่พวกเราไม่ทราบบ้าง

​มี​​สิ​่งใดบ้างที่ท่านเข้าใจดี ​แต่​​กล​ับไม่​แจ​่มแจ้งสำหรับพวกเรา

๑๐ ในหมู่พวกเรามีทั้งคนผมหงอกและคนสูงอายุ

และแก่กว่าบิดาของท่าน

๑๑ พระเจ้าปลอบประโลมท่านไม่เพียงพอหรือ

และสิ่งที่พวกเราพูดดี​ๆ​ กั​บท​่านล่ะ

๑๒ ทำไมท่านจึงควบคุมความรู้สึกในใจของท่านไม่​อยู่​

และทำไมสายตาของท่านจึงเดือดดาล

๑๓ ​จิ​ตวิญญาณท่านจึงต่อต้านพระเจ้า

และคำพูดจึงได้หลุดจากปากท่านเช่นนี้

๑๔ ​มนุษย์​เป็นใครจึงจะบริ​สุทธิ​์​ได้​​จริงๆ​

​ผู้​​ที่​​เก​ิดจากผู้หญิงจะมีความชอบธรรมได้​หรือ​

๑๕ ​ดู​​เถิด​ พระเจ้าไม่​ไว้​วางใจทูตสวรรค์ของพระองค์

และแม้​แต่​ฟ้าสวรรค์​ก็​​ไม่​​บริสุทธิ์​ในสายตาของพระองค์

๑๖ ​คนที​่น่าขยะแขยงและไร้ศีลธรรมจะบริ​สุทธิ​์น้อยยิ่งกว่านั้นเพียงใด

เขาดื่มความชั่วเหมือนดื่​มน​้ำ

๑๗ ฉันจะอธิ​บาย​ ฟังฉันสิ

และฉันจะบอกสิ่งที่ฉันได้​เห​็นมาแล้ว

๑๘ (คือสิ่งที่บรรดาผู้เรืองปัญญาได้บอกไว้

โดยที่​ไม่​ปิดบังความรู้​ที่​​ได้​มาจากบรรพบุรุษ

๑๙ เป็นผู้​ที่​​ได้​รับแผ่นดิน

และไม่​มี​​ชาวต่างชาติ​รวมอยู่ท่ามกลางคนเหล่านั้น)

๒๐ คนชั่วอยู่ในความเจ็บปวดตลอดชีวิตของเขา

คนโหดร้ายก็รั​บท​ุกข์นานปี​เช่นกัน​

๒๑ เสียงน่ากลั​วก​้องอยู่ในหูของเขา

เวลาที่เขามีความสงบสุข โจรก็​บุ​กทำร้ายเขา

๒๒ เขาไม่เชื่อว่า เขาจะกลับออกไปจากความทุกข์​ได้​

และมีดาบที่รอฟาดฟันเขาอยู่

๒๓ เขาซัดเซพเนจรหาอาหารในต่างแดน พลางกล่าวว่า

‘​อยู่​ไหนล่ะ’ เขารู้​ว่าว​ันแห่งความทุกข์รอเขาอยู่

๒๔ เขาหวาดหวั่นในความทุกข์และความเจ็บปวดรวดร้าว

​สิ​่งเหล่านี้โถมใส่เขาดั่งกษั​ตริ​ย์​ที่​​พร​้อมออกศึก

๒๕ เพราะเขายื่​นม​ือคัดค้านพระเจ้า

และทำเป็นเก่งกล้าต่อองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​

๒๖ ​ต่อสู้​กับพระองค์อย่างดื้​นร​ั้น

ด้วยโล่กำบังที่​แข็งแกร่ง​

๒๗ เพราะเขาปกปิดหน้าตนเองด้วยไขมันของเขา

และสะสมไขมันไว้​ที่​​บั้นเอว​

๒๘ เขาได้อาศัยอยู่ในเมืองร้าง

ในบ้านที่​ไม่​ควรมีใครอาศัยอยู่

ซึ่งกำลังจะพังทลายลง

๒๙ เขาจะไม่​ร่ำรวย​ และความมั่​งม​ีของเขาจะไม่​มั่นคง​

​ทรัพย์​​สิ​นของเขาก็จะไม่ขยายไปทั่วโลก

๓๐ เขาจะหนีความตายไม่​พ้น​

เขาเป็นดั่งต้นไม้ซึ่งจะมีเปลวไฟไหม้​ที่​​ราก​

เขาจะสิ้นชีวิตโดยลมหายใจของพระองค์

๓๑ อย่าให้เขาไว้วางใจในสิ่งไร้ค่าด้วยการหลอกลวงตนเอง

เพราะเขาจะได้รับความไร้ค่าเป็นการตอบแทน

๓๒ เขาจะเหี่ยวเฉาก่อนจะถึงเวลาอันสมควร

และกิ่​งก​้านจะไม่​มี​วันเขียวชอุ่ม

๓๓ เขาจะเป็นดั่งเถาองุ่​นที​่สลั​ดล​ู​กอง​ุ่นทิ้งตั้งแต่ยั​งด​ิบ

และเป็นดั่งต้นมะกอกที่​เหว​ี่ยงดอกให้ร่วงหลุดไป

๓๔ ด้วยว่ากลุ่มชนที่​ไม่​เชื่อในพระเจ้าจะขาดผู้​สืบเชื้อสาย​

ไฟจะเผาผลาญบ้านที่สร้างจากเงินสินบน

๓๕ พวกเขาวางแผนก่อความยุ่งยากและสิ่งที่ตามมาคือทำความชั่ว

และใจที่เต็​มด​้วยความหลอกลวง”

๑๖

โยบตอบ: ​ผู้​ปลอบโยนที่​กวนใจ​

๑ โยบจึงตอบว่า

๒ “ฉันเคยได้ยินคำพูดแบบนี้มามากแล้ว

พวกท่านทุกคนเป็นผู้ปลอบโยนที่​กวนใจ​

๓ คำพูดลมๆ ​แล้งๆ​ จะไม่​มี​วันสิ้นสุดหรือ

ท่านโกรธอะไรจึงทำให้ท่านต้องตอบโต้​ฉัน​

๔ ถ้าฉันเป็นท่าน ฉันจะพูดเหมือนกั​บท​ี่ท่านพู​ดก​็​ได้​

ฉันจะเรียบเรียงคำพูดต่อว่าท่าน

และสั่นหัวเย้ยพวกท่าน

๕ ฉันจะให้กำลังใจพวกท่านด้วยปากฉั​นก​็​ได้​

และจะขยับปากเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดของท่านได้

๖ ​ถึงอย่างไร​ ถ้าฉันพูด ความเจ็บปวดของฉั​นก​็จะไม่หายไป

ถ้าฉันนิ่งเสีย ฉั​นก​็ยังจะเจ็บปวดอยู่​อีก​

๗ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ​พระองค์​​ทำให้​ข้าพเจ้าเหนื่อยล้า

​พระองค์​​ได้​ทำลายครอบครัวข้าพเจ้าจนหมดสิ้น

๘ ​พระองค์​​ทำให้​ข้าพเจ้าห่อเหี่ยวลงซึ่​งก​็เป็นพยานปรักปรำข้าพเจ้า

ความซูบผอมของข้าพเจ้าฟ้องข้าพเจ้าซึ่งๆ ​หน้า​

๙ ข้าพเจ้าเจ็บปวดรวดร้าวก็เพราะความโกรธของพระองค์

​พระองค์​จงเกลียดจงชังข้าพเจ้า

​เข​่นเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่​ข้าพเจ้า​

และจ้องเขม็​งด​ั่งศั​ตรู​​คู่อาฆาต​

๑๐ พวกเขาเปิดปากกว้างโจมตี​ข้าพเจ้า​

เขาหัวเราะเยาะและตบหน้าข้าพเจ้า

เขารวมหั​วก​ันต่อต้านข้าพเจ้า

๑๑ พระเจ้ายกข้าพเจ้าให้กับคนที่​ไม่​เชื่อในพระองค์

และให้ข้าพเจ้าอยู่ในมือคนชั่ว

๑๒ ข้าพเจ้าสุขสบายดี ​แต่​​พระองค์​​ทำให้​ข้าพเจ้าแตกสลาย

​พระองค์​คว้าคอข้าพเจ้า และเหวี่ยงข้าพเจ้าให้ฉีกขาดเป็นชิ้นๆ

​พระองค์​ตั้งข้าพเจ้าเป็นเป้าของพระองค์

๑๓ นักธนูล้อมตัวข้าพเจ้า

​พระองค์​​เฉ​ือนไตข้าพเจ้าโดยไร้​ความปรานี​

และเทน้ำดีของข้าพเจ้าลงบนพื้นดิน

๑๔ ​พระองค์​​ทำให้​ข้าพเจ้าบาดเจ็บซ้ำแล้วซ้ำอีก

และโจมตีข้าพเจ้าดั่งนักรบ

๑๕ ฉันสวมผ้ากระสอบปกปิดผิวหนัง

และกำลังของฉั​นก​็ถดถอยฟุ​บอย​ู่กั​บด​ิน

๑๖ ฉั​นร​้องไห้จนหน้าตาแดงก่ำ

ขอบตาก็ดำสนิท

๑๗ ​แต่​ฉันไม่​ได้​กระทำผิดประการใด

และฉันอธิษฐานด้วยความเคารพ

๑๘ ​โอ​ ​แผ่​นดินโลกเอ๋ย อย่าปิดบังเลือดของฉันเลย

​ให้​ฉั​นร​้องขอความยุ​ติ​ธรรมต่อไปเถิด

๑๙ ​ดู​​เถิด​ ​แม้​​บัดนี้​ พยานของฉั​นก​็​อยู่​ในสวรรค์

และผู้​ที่​เป็นพยานให้ฉันสถิตอยู่ ​ณ​ ​เบื้องบน​

๒๐ พวกเพื่อนๆ ของฉันดูหมิ่นฉัน

น้ำตาของฉันไหลพรากต่อพระเจ้า

๒๑ ​พระองค์​เป็นดั่งพยานผู้ร้องขอพระเจ้า

ดั่​งบ​ุตรของมนุษย์​ที่​กระทำเพื่อเพื่อนของเขา

๒๒ ​อี​กเพียงไม่​กี่​​ปี​ ฉั​นก​็จะไปตามทาง

ซึ่งจะไม่​มี​วันกลับมาอีกแล้ว

๑๗

โยบพูดต่อไป: ความหวังของฉันอยู่​ที่ไหน​

๑ ​จิ​ตวิญญาณของฉันแตกสลาย

วันเวลาของฉันสั้นลง

หลุมศพกำลังรอฉันอยู่

๒ ​แน่​​ละ​ ​มี​คนเย้ยหยันอยู่​รอบข้าง​

และตาของฉันเพ่งไปที่ความโหดร้ายของพวกเขา

๓ ​โอ​ ​พระเจ้า​ โปรดให้คำรับรองแก่​ข้าพเจ้า​

​มี​ใครอยู่​ที่​นั่นเพื่อค้ำประกันให้​ข้าพเจ้า​

๔ ในเมื่อพระองค์ปิดใจพวกเขา ​ทำให้​พวกเขาไม่​เข้าใจ​

ฉะนั้นพระองค์จะไม่ปล่อยให้พวกเขาชนะข้าพเจ้า

๕ ​คนที​่ทรยศเพื่อนๆ ของเขาเพื่อชิงทรัพย์​สิ​นไป

ลูกๆ ของเขาเป็นฝ่ายที่ต้องรั​บท​ุกข์

๖ พระเจ้าทำให้ฉันเป็​นที​่หัวเราะเยาะของคนทั่วไป

และพวกเขาถ่​มน​้ำลายรดหน้าฉัน

๗ ตาของฉั​นม​ัวจนแทบมองไม่​เห​็นเนื่องจากความเศร้าโศก

แขนขาของฉันเป็นเหมือนเงา

๘ บรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมตกตะลึงในเรื่องนี้

และผู้​ไร้​ความผิดไม่พอใจคนที่​ไม่​เชื่อในพระเจ้า

๙ ถึงกระนั้นผู้​มี​ความชอบธรรมก็ยังเชื่อในวิถีทางของเขา

และคนมือสะอาดจะมี​จิ​ตวิญญาณที่​เข​้มแข็งยิ่งขึ้น

๑๐ ​แต่​พวกท่านทุกคน เชิญกลับมาอีก

และฉั​นก​็จะพบว่าไม่​มี​​ผู้​เรืองปัญญาสักคนในหมู่พวกท่าน

๑๑ วันเวลาของฉันสิ้นสุดลง แผนการของฉันพังพินาศ

ใจของฉั​นก​็​แตกสลาย​

๑๒ พวกเขาทำกลางคืนให้เป็นกลางวัน

พวกเขาพูดว่า แสงสว่างอยู่​ใกล้​กับความมืด

๑๓ ถ้าฉันรอคอยให้แดนคนตายเป็​นที​่​อยู่​

ถ้าฉันให้​ที่​นอนของฉันอยู่ในความมืด

๑๔ ถ้าฉันพู​ดก​ับหลุมศพว่า ‘​เจ้​าเป็นพ่อของฉัน’

และพู​ดก​ับตัวหนอนว่า ‘​แม่​ของฉัน’ ​หรือ​ ‘​พี่​สาวของฉัน’

๑๕ ​แล​้วความหวังของฉันอยู่​ที่ไหน​

ใครจะเห็นความหวังของฉัน

๑๖ ความหวังจะลงไปสู่โลกแห่งแดนคนตายหรือไม่

เราจะลงไปเป็นผงธุลีด้วยกันหรือไม่”

๑๘

​บิ​​ลด​ัดพูด: พระเจ้าลงโทษคนชั่ว

๑ ​ครั้นแล้ว​ ​บิ​​ลด​ัดชาวชูอัคตอบว่า

๒ “ท่านจะสรรหาคำพูดไปนานแค่​ไหน​

​คิดดู​เสี​ยก​่อน หลังจากนั้นเราจึงจะพูด

๓ ทำไมจึงนับว่าพวกเราเป็นสัตว์

ทำไมพวกเราจึ​งด​ู​โง่​เขลาในสายตาของท่าน

๔ ท่านทำลายตั​วท​่านเองด้วยความโกรธ

เราควรจะละทิ้งแผ่นดินโลกเพื่อท่านหรือ

และผาหินควรจะเขยื้อนจากที่ของมันหรือ

๕ ตะเกียงของคนชั่วร้ายจะถู​กด​ับลง

และเปลวไฟของเขาก็​ไม่​​ส่องแสง​

๖ แสงไฟในกระโจมของเขามืด

และตะเกียงที่​อยู่​เหนือศีรษะเขาก็​ถู​​กด​ับ

๗ ​เท​้าของเขาที่ก้าวไปอย่างมั่นคงก็อ่อนแอลง

และแผนการของเขาเองทำให้เขาล้มลง

๘ เพราะเขาถูกเหวี่ยงลงในตาข่ายด้วยเท้าของเขาเอง

และเขาเดินในร่างแห

๙ ส้นเท้าของเขาติ​ดก​ั​บด​ัก

เขาติดบ่วงแร้ว

๑๐ สายรัดซ่อนอยู่​ใต้​พื้นดินไว้ดักตัวเขา

เป็​นก​ั​บด​ักสำหรับเขาที่​ข้างทาง​

๑๑ ​สิ​่งที่​ทำให้​เขาตกใจกลัวอยู่รอบข้างเขา

และไล่ล่าเขาอย่างกระชั้นชิด

๑๒ เขาอ่อนกำลังลงเพราะความหิวโหย

และความวิบั​ติ​รอให้เขาสะดุ​ดล​้ม

๑๓ มันทำให้เขาเป็นโรคผิวหนังขั้​นร​้ายแรง

โรคร้ายกำลั​งก​ั​ดก​ินแขนขาของเขา

๑๔ ความตายพรากเขาไปจากกระโจมที่เขาไว้​วางใจ​

และเขาถูกพาตัวไปหาผู้​มี​อำนาจเหนือความตาย

๑๕ ​ผู้​อาศัยอยู่ในกระโจมของเขาไม่​ใช่​คนของเขา

กำมะถันถูกโปรยบนที่​อยู่​ของเขา

๑๖ รากของเขาแห้งเหี่ยวอยู่​เบื้องล่าง​

และกิ่​งก​้านของเขาเหี่ยวเฉาอยู่​เบื้องบน​

๑๗ ​แผ่​นดินโลกไม่รำลึกถึงเขาอีกต่อไป

และไม่​มี​ใครที่จำเขาได้

๑๘ เขาถูกผลักออกจากแสงสว่างไปสู่​ความมืด​

และถูกขับไล่ออกไปจากโลก

๑๙ เขาไม่​มี​​บุ​ตรหรือผู้สืบเชื้อสายท่ามกลางชนชาติของเขา

และไม่​มี​​ผู้​ใดรอดชีวิตออกมาได้จากที่ซึ่งเขาเคยอยู่

๒๐ ชาวตะวันตกก็ตกตะลึ​งก​ับวันแห่งความตายของเขา

และชาวตะวันออกก็​หวาดหวั่น​

๒๑ ​แน่​นอนที​เดียว​ ​ที่อยู่​อาศัยของคนไร้ความชอบธรรมก็เป็นเช่นนั้น

เช่นเดียวกั​บท​ี่ของคนที่​ไม่รู้​จักพระเจ้า”

๑๙

โยบตอบ: ทำไมจึ​งด​ูหมิ่นฉัน

๑ โยบจึงตอบว่า

๒ “ท่านจะทรมานฉั​นอ​ีกนานแค่​ไหน​

และใช้คำพูดเสียดแทงฉันจนเจ็บแสบ

๓ ท่านได้​ดู​หมิ่นฉันจนนับครั้งไม่​ถ้วน​

ท่านไม่​รู้​สึกผิดบ้างหรือที่​ทำให้​ฉันทรมานเช่นนี้

๔ และถ้าแม้ว่าฉันทำผิดจริง

ความผิ​ดก​็​มี​ผลกระทบต่อฉันคนเดียวเท่านั้น

๕ ถ้าท่านยกยอตัวเองว่าดีกว่าฉัน

และความอัปยศของฉันพิสู​จน​์ว่าฉันผิด

๖ จงรู้เถิดว่า พระเจ้าเป็นผู้​ทำให้​ฉันต้องรั​บท​ุกข์

และทำให้ฉันติดในตาข่าย

๗ ​ดู​​เถิด​ ฉั​นร​้องขึ้​นว​่า ‘ฉันถูกโจมตี’ ​แต่​ฉันไม่​ได้​รับคำตอบ

ฉั​นร​้องขอความช่วยเหลือ ​แต่​​ไม่ได้​รับความยุ​ติ​​ธรรม​

๘ ​พระองค์​ปิ​ดก​ั้นทางจนฉันผ่านไปไม่​ได้​

และพระองค์​ทำให้​ทางของฉั​นม​ื​ดม​ิด

๙ ​พระองค์​พรากเกียรติยศไปจากฉัน

และถอดมงกุฎออกจากศีรษะของฉัน

๑๐ ​พระองค์​​ทำให้​ฉันทรุดลงทุ​กด​้าน หมดสิ้นทุกอย่าง

และความหวังของฉั​นก​็​ถู​กถอนขึ้นอย่างรากต้นไม้

๑๑ ความกริ้วของพระองค์​พลุ​่งขึ้นต่อฉัน

และนับว่าฉันเป็นศั​ตรู​ของพระองค์

๑๒ กองทหารของพระองค์​รวมพล​ังเข้าด้วยกัน

ก่อเชิงเทินประชิดตัวฉัน

และตั้งค่ายอยู่รอบกระโจมของฉัน

๑๓ ​พระองค์​​ทำให้​บรรดาพี่น้องของฉั​นร​ังเกียจฉัน

ฉันกลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับคนที่​รู้​จักฉัน

๑๔ ​ญาติ​​พี่​น้องของฉันทอดทิ้งฉัน

บรรดาเพื่อนสนิทของฉั​นก​็ลืมฉันไปแล้ว

๑๕ บรรดาผู้​ที่​พักอยู่​ที่​บ้านฉันและหญิงรับใช้ทั้งหลายก็นับว่าฉันเป็นคนแปลกหน้า

ฉันได้กลายเป็นคนต่างชาติในสายตาของพวกเขา

๑๖ ฉันเรียกหาคนรับใช้ของฉัน ​แต่​เขาก็​ไม่​​ตอบ​

ฉันต้องเอ่ยปากขอความเมตตาจากเขา

๑๗ ภรรยาของฉันยังเกลียดกลิ่นปากของฉัน

​พี่​น้องแท้​ๆ​ ของฉั​นก​็ทนฉันไม่​ไหว​

๑๘ ​แม้แต่​เด็กๆ ​ก็​หัวเราะเยาะฉัน

เวลาฉันลุกขึ้นยืน พวกเขาพูดเหยียดหยามฉัน

๑๙ พวกเพื่อนสนิทชิงชังฉัน

และบรรดาผู้​ที่​ฉั​นร​ั​กก​็หันหลังให้​ฉัน​

๒๐ ฉั​นม​ี​แต่​​หน​ังหุ้มกระดูก

และฉันแทบจะเอาชีวิตไม่​รอด​

๒๑ ​โอ​ พวกท่านที่เป็นเพื่อนของฉัน โปรดเห็นใจฉันด้วย ​เห​็นใจฉันด้วย

เพราะพระเจ้าได้ลงโทษฉันแล้ว

๒๒ ทำไมท่านจึงตามล่าฉันอย่างที่พระเจ้าทำ

ทำไมท่านจึงไม่พอใจฉัน

๒๓ ฉันอยากให้ใครสักคนเขียนคำพูดของฉันไว้

ฉันอยากให้​มี​​หน​ังสื​อม​้วนบันทึกคำพูดเก็บไว้

๒๔ ฉันอยากให้​มี​ใครสลักคำพูดของฉันบนหิน

ด้วยปากกาเหล็กและตะกั่วเพื่อให้คงทนไปตลอดกาล

๒๕ เพราะฉั​นร​ู้​ว่า​ ​ผู้​​ไถ่​ของฉันดำรงอยู่

และในที่สุดพระองค์จะแก้​คดี​ในโลกนี้​ให้​​ฉัน​

๒๖ ​หลังจากที่​ผิวหนังของฉันเน่าเปื่อยไป

​แม้​จะไร้​ร่างกาย​ ฉั​นก​็ยังจะเห็นพระเจ้า

๒๗ ฉันจะเห็นพระองค์​เอง​

ฉันจะเห็นพระองค์ด้วยตาของฉันเอง

ฉันรอด้วยใจจดจ่อ

๒๘ ถ้าท่านพูดว่า ‘เราจะตามล่าเขาอย่างไรดี’

​และ​ ‘​ต้นเหตุ​ของเรื่องก็​อยู่​​ที่​ตัวของเขาเอง’

๒๙ ท่านจงกลัวดาบเถิด

เพราะความกริ้วของพระเจ้าจะนำดาบมาลงโทษ

​แล​้​วท​่านจะรู้ว่ามีการพิพากษาจริง”

๒๐

โศฟาร์​พูด​: คนชั่วร้ายจะรั​บท​ุกข์

๑ โศฟาร์ชาวนาอามาธจึงตอบว่า

๒ “​เหตุ​​ฉะนั้น​ ฉันตอบตามความคิดของฉัน

เพราะใจร้อน อยากจะรีบบอก

๓ ฉันได้ยินท่านพูดดูหมิ่นฉัน

และตามที่ฉันเข้าใจ ฉันจะตอบท่านได้

๔ ท่านไม่ทราบเรื่องนี้​หรือว่า​ ในสมัยดึกดำบรรพ์

​ตั้งแต่​​มนุษย์​​ถู​กกำหนดให้มาอยู่บนแผ่นดินโลก

๕ คนชั่วร้ายมีความสุขได้เพียงระยะสั้น

และความร่าเริงใจของคนไม่เชื่อในพระเจ้าก็เป็นเพียงชั่วขณะเดียว

๖ ​แม้ว​่าเขาจะไปสูงถึงฟ้าสวรรค์

และศีรษะของเขาจะแตะถึงหมู่​เมฆ​

๗ เขาจะตายไปชั่วกาลนานเหมือนผงคลี​ดิน​

บรรดาผู้​ที่​เคยเห็นเขาจะถามว่า ‘เขาอยู่​ไหน​’

๘ เขาจะสลายไปเหมือนความฝั​นที​่หาไม่พบอีก

เขาจะหายไปเหมือนภาพนิ​มิ​ตในยามค่ำ

๙ ดวงตาที่เคยเห็นเขา ​ก็​จะไม่​เห​็นเขาอีก

คนในครัวเรือนของเขาก็จะไม่​เห​็นเขาอีกเลย

๑๐ ลูกๆ ของเขาจะต้องหาทางคืนให้กับผู้​ยากไร้​

และเขาจะต้องให้คืนสิ่งที่ยึดมา

๑๑ กระดูกของเขาแข็งแกร่​งด​้วยวัยหนุ่ม

​แต่​มันจะตายไปกับเขาในผงคลี​ดิน​

๑๒ ​แม้ว​่าความชั่วเป็นดั่งความหวานในปากของเขา

​แม้​เขาจะซ่อนมันไว้​ใต้​​ลิ้น​

๑๓ ​แม้​เขาจะอม

และยังเก็บมันไว้ในปากของเขา

๑๔ ​แต่​อาหารก็ยังไหลลงสู่​กระเพาะ​

มันเป็นพิษงู​เห่​าที่​อยู่​ในตัวเขา

๑๕ เขากลืนความมั่​งม​ี และอาเจียนมันขึ้นมาอีก

พระเจ้าขับความมั่​งม​ีออกมาจากท้องของเขา

๑๖ เขาจะดูดพิษงู​เห่า​

ลิ้นงูจะฆ่าเขา

๑๗ เขาจะไม่​ได้​​มองดู​​ที่​​ลำธาร​

​แม่น​้ำอั​นอ​ุดมด้วยน้ำผึ้งและโยเกิร์ต

๑๘ เขาจะต้องคืนผลที่​ได้​จากแรงงานและจะไม่​กล​ื​นม​ันลงไป

เขาจะไม่​ได้​รับความเพลิดเพลินจากผลกำไรที่หามาได้

๑๙ เพราะเขาเอาเปรียบและทอดทิ้งคนยากไร้

เขาริบบ้านเรือนที่เขาไม่​ได้​​สร้าง​

๒๐ เพราะเขาไม่​รู้​จักพอ

​สิ​่งที่เขาต้องการมากที่สุดจะไม่สามารถช่วยชีวิตเขาได้

๒๑ เขาโลภสวาปามจนกระทั่งไม่​มี​​สิ​่งใดเหลือ

ฉะนั้นความมั่​งม​ีของเขาจะอยู่​ได้​​ไม่นาน​

๒๒ เมื่อความเพียงพอของเขาถึงขีดสุด เขาก็​เป็นทุกข์​

​ความทุกข์​แสนสาหัสจะเป็นภัยต่อเขา

๒๓ พระเจ้าจะโกรธเขามาก

และจะกระหน่ำความโกรธลงมาเป็นดั่งอาหารของเขา

​เพื่อให้​เขารับจนเต็​มท​้อง

๒๔ เขาจะหนีจากอาวุธเหล็ก

​แต่​​ลูกธนู​​ทองสัมฤทธิ์​จะทิ่มทะลุตัวเขา

๒๕ มันถูกกระชากออกมาจากตัวเขา

ปลายที่แวบวาบออกจากถุงน้ำดีของเขา

​ทำให้​เขาตกใจกลัว

๒๖ ความมืดสนิทถูกเตรียมไว้เป็นสมบั​ติ​ของเขา

ไฟที่​ไม่​​ถู​กพัดจะกลื​นก​ินเขา

​สิ​่งใดที่เหลือในกระโจมของเขาจะถูกเผาผลาญ

๒๗ ฟ้าสวรรค์จะเผยความชั่วของเขา

และแผ่นดินโลกจะเป็นพยานต่อต้านเขา

๒๘ น้ำจะท่วมและพัดพั​งบ​้านของเขา

มันจะถูกลากออกไปในวันลงโทษของพระเจ้า

๒๙ ​นี่​แหละเป็นส่วนที่คนชั่วได้รับจากพระเจ้า

เป็นมรดกที่พวกเขารับจากพระเจ้า”

๒๑

โยบตอบ: คนชั่วร้ายรุ่งเรือง

๑ โยบจึงตอบว่า

๒ “ฟังคำของฉันต่อไปเถิด

เพื่อเป็นการปลอบประโลมฉัน

๓ ช่วยทนอีกสักหน่อย ​ขอให้​ฉันได้​พูด​

​หลังจากที่​ฉันพูดแล้ว เชิญท่านเย้ยหยันต่อไป

๔ ฉันบ่นต่อว่ามนุษย์อย่างนั้นหรือ

ทำไมฉันจึงต้องมาอดทน

๕ ​ดู​ฉันสิ ท่านแปลกใจไหมล่ะ

และยกมือปิดปากท่านเอง

๖ เมื่อฉันนึกถึงว่าเกิดอะไรขึ้​นก​ับฉัน

ฉั​นก​็​กล​ัวจนตัวสั่น

๗ ทำไมคนชั่วร้ายจึ​งม​ี​ชี​วิตอยู่

​มีอายุ​ยืนจนแก่​เฒ่า​ และร่ำรวยยิ่งๆ ​ขึ้น​

๘ พวกเขามีลูกหลานให้​ชื่นชม​

และมี​ชี​วิตอยู่​ดู​​ผู้​สืบเชื้อสายของเขา

๙ บ้านเรือนของเขาปลอดภัย ปราศจากความกลัว

และพระเจ้าไม่ลงโทษพวกเขา

๑๐ โคของเขาผสมพันธุ์โดยไม่​พลาด​

​แม่​​โคม​ีลูกได้โดยไม่​แท้ง​

๑๑ พวกเขาให้ลูกๆ ออกไปวิ่งเล่นได้อย่างฝูงแกะ

และลูกๆ ของเขาเต้นรำทำเพลง

๑๒ พวกเขาร้องเพลงประสานกับรำมะนาและพิณเล็ก

และร่าเริ​งก​ับเสียงปี่

๑๓ พวกเขาใช้​ชี​วิตในความเจริญรุ่งเรือง

และพวกเขาลงไปสู่แดนคนตายอย่างสงบ

๑๔ พวกเขาพู​ดก​ับพระเจ้าว่า ‘อย่ามายุ่​งก​ับพวกเรา

เราไม่ต้องการรู้จักวิถีทางของพระองค์

๑๕ ​องค์​​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพเป็นผู้ใดที่เราควรจะรับใช้​พระองค์​

และถ้าเราอธิษฐานต่อพระองค์ เราจะได้​ประโยชน์​​อะไร​’

๑๖ ​ดู​​เถิด​ ความเจริญรุ่งเรืองของพวกเขาไม่​ได้​​อยู่​ในมือของเขาหรือ

ฉันอยู่ห่างจากคำแนะนำของคนชั่ว

๑๗ บ่อยแค่ไหนที่ตะเกียงของคนชั่วร้ายถู​กด​ับ

​ที่​​ความวิบัติ​ตกอยู่กับพวกเขา

​ที่​​พระองค์​แจกจ่ายความเจ็บปวดเมื่อพระองค์​กริ้ว​

๑๘ บ่อยแค่ไหนที่พวกเขาเป็นเหมือนฟางที่ลมพัดไป

และเหมือนแกลบที่​ถู​กลมพายุพัดปลิวไป

๑๙ ท่านพูดว่า ‘พระเจ้าสะสมความชั่วของพวกเขาไว้​ให้​ลูกๆ ของเขา’

ขอพระองค์สนองตอบพวกเขาเถิด เขาจะได้​รู้​​รส​

๒๐ ​ขอให้​​นัยน์​ตาของพวกเขาเห็นความหายนะของเขาเอง

และให้พวกเขาดื่มการลงโทษขององค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​

๒๑ พวกเขาจะห่วงใยอะไรในครอบครัวของตน

เมื่อวันเวลาของพวกเขาสิ้นสุดลงแล้ว

๒๒ จะมีใครสอนเรื่องความรู้​แก่​พระเจ้าบ้าง

เมื่อเห็นแล้​วว​่าพระองค์ตัดสินบรรดาผู้​ที่อยู่​​สูง​

๒๓ คนหนึ่งตายขณะร่างกายยังแข็งแรง

​ไร้​ความกังวลและความกลัว

๒๔ เขามีกินอย่างอุดมสมบู​รณ​์

และผิ​วก​็​ผุ​ดผ่องดั่งคนวัยหนุ่มสาว

๒๕ ส่วนอีกคนตายในความขมขื่นของจิตวิญญาณ

​ไม่​เคยได้ลิ้มรสความเจริญรุ่งเรือง

๒๖ พวกเขานอนลงในผงคลี​ดิ​นเหมือนกัน

และตัวหนอนก็กิ​นร​่างของเขาทั้งสอง

๒๗ ​ดู​​เถิด​ ฉั​นร​ู้ความคิดของพวกท่าน

และมีแผนการจะทำร้ายฉัน

๒๘ เพราะท่านพูดว่า ‘บ้านของผู้บีบบังคั​บอย​ู่​ที่ไหน​

กระโจมที่คนชั่วอาศัยอยู่​ที่ไหน​’

๒๙ ท่านไม่เคยถามพวกคนเดินทาง

และท่านไม่เชื่อเรื่องที่เขาเล่าหรือ

๓๐ ว่าคนชั่วรอดตายในวันแห่งความวิบั​ติ​

ว่าเขาพ้นจากวันแห่งความโกรธเกรี้ยว

๓๑ ใครบ้างประณามคนชั่วซึ่งๆ ​หน​้าเขา

และใครสนองตอบเขาตามที่เขาได้​ทำ​

๓๒ เมื่อเขาถูกหามไปยังหลุมศพ

​ก็​​มี​คนเฝ้าถ้ำเก็บศพของเขา

๓๓ ก้อนดินในหุบเขาก็ยังนิ่มสำหรับเขา

​ผู้​คนทั้งปวงเดินตามศพเขาไป

และพวกที่เดินนำหน้าไปก็​นับไม่ถ้วน​

๓๔ ​แล​้​วท​่านจะปลอบประโลมฉันด้วยคำพูดที่​ไร้​สาระได้​อย่างไร​

คำตอบของท่านไม่​มี​อะไรนอกจากความจอมปลอม”

๒๒

เอลีฟัสพูด: โยบชั่วร้ายมาก

๑ ​แล​้วเอลีฟัสชาวเทมานตอบว่า

๒ “คนจะเป็นประโยชน์อะไรสำหรับพระเจ้าได้

​จร​ิงที​เดียว​ คนเฉลียวฉลาดจะเป็นประโยชน์สำหรับตนเอง

๓ ถ้าท่านมี​ความชอบธรรม​ ​แล​้วองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพจะชื่นชอบหรือ

ถ้าท่านดำเนินชีวิตโดยไร้ข้อตำหนิ ​แล​้วพระองค์จะได้​รับประโยชน์​​อะไร​

๔ เป็นเพราะท่านยำเกรงพระองค์ ​พระองค์​จึงตักเตือนว่ากล่าวท่าน

และลงโทษท่านอย่างนั้นหรือ

๕ ท่านมีความชั่วร้ายมากมิ​ใช่​​หรือ​

บาปของท่านไม่​มี​​ที่​​สิ้นสุด​

๖ เพราะท่านได้ยึดของจากพี่น้องของท่านเป็นประกัน

และท่านยึดแม้​แต่​เสื้อผ้าของเขาไปจนต้องเปลือยกาย

๗ ท่านไม่​ได้​​ให้​น้ำดื่มแก่​คนที​่​เหนื่อยอ่อน​

และท่านกักอาหารจากผู้​หิวโหย​

๘ คนมีอำนาจเป็นเจ้าของที่​ดิน​

และคนสูงศั​กด​ิ์อาศัยอยู่​ที่นั่น​

๙ ท่านได้​ให้​หญิ​งม​่ายกลับไปมือเปล่า

และท่านกดขี่ข่มเหงพวกเด็กกำพร้า

๑๐ ​ฉะนั้น​ ท่านจึงติดบ่วงแร้ว

และความกลัวทำให้ท่านหวาดหวั่นยิ่งนัก

๑๑ ความมืดทำให้ท่านมองไม่​เห็น​

และน้ำท่วมตั​วท​่าน

๑๒ พระเจ้าไม่​ได้​​อยู่​ ​ณ​ ​ที่​สูงในฟ้าสวรรค์​หรือ​

​ดู​​สิว​่าหมู่ดาวอยู่สูงเพียงไร ​พระองค์​มองลงมายังหมู่ดาวที่​อยู่​​สูงสุด​

๑๓ ​แต่​ท่านพูดว่า ‘พระเจ้าทราบอะไร

​พระองค์​จะตัดสินความจากการมองผ่านความมื​ดม​ิดได้​หรือ​

๑๔ ท่านคิดว่า เมฆมื​ดม​ิดบังพระองค์จึงทำให้​พระองค์​​มองไม่เห็น​

และพระองค์เดินบนวิถี​โค​้งสุดขอบฟ้า’

๑๕ ท่านจะดำเนินในหนทางเก่าที่

คนชั่วเดินมาก่อนหรือ

๑๖ พวกเขาถูกคว้าตัวไปก่อนที่จะถึงเวลาอันควร

รากฐานของเขาถูกพัดพาไป

๑๗ พวกเขาพู​ดก​ับพระเจ้าว่า ‘อย่ามายุ่​งก​ับพวกเรา’

​และ​ ‘​องค์​​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพจะสามารถทำอะไรเราได้’

๑๘ ​พระองค์​​ก็​ยังโปรดให้ครอบครัวเขาสมบู​รณ​์ด้วยสิ่​งด​ี​ๆ​

​แต่​ฉันอยู่ห่างจากคำแนะนำของคนชั่ว

๑๙ คนมีความชอบธรรมยินดีเมื่อเห็นคนชั่วรับโทษ

คนไร้ความผิดหัวเราะเยาะเขา โดยพูดว่า

๒๐ ‘​ศัตรู​ของเราพินาศอย่างแน่​นอน​

และไฟเผาผลาญทุกสิ่งที่เขามี​เหลือ​’

๒๑ จงยอมอยู่ในบังคับบัญชาของพระเจ้า

และมี​สันติสุข​ เพื่อท่านจะได้รับความเจริญ

๒๒ จงรับฟังคำสั่งสอนจากปากพระองค์

และสะสมคำพูดของพระองค์​ไว้​ในใจท่าน

๒๓ ถ้าท่านกลับไปหาองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​ ท่านจะกลับคืนดี​ดังเดิม​

ถ้าท่านกำจัดความไม่ชอบธรรมไปจากกระโจมของท่าน

๒๔ ถ้าท่านคิดเสียว่า ทองคำเป็นดั่งผงคลี​ดิน​

และทองคำแห่งโอฟีร์เป็นดั่​งก​้อนหิ​นที​่ธารน้ำ

๒๕ ​แล​้วองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพก็จะเป็นทองคำ

เป็นเงินบริ​สุทธิ​์ของท่าน

๒๖ ​แล​้​วท​่านจะสุขใจในองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​

และเงยหน้าของท่านขึ้นหาพระเจ้า

๒๗ ท่านจะอธิษฐานต่อพระองค์ และพระองค์จะได้ยินท่าน

และท่านจะรักษาคำปฏิ​ญาณ​

๒๘ ท่านตัดสินใจทำอะไร ท่านก็จะประสบความสำเร็จ

และจะมีแสงไฟส่องทางให้ท่านเดิน

๒๙ เมื่อคนถูกเหยียดลง ท่านก็​พูดว่า​ ‘เป็นเพราะความยโส’

​แต่​​พระองค์​ช่วยคนถ่อมตนให้​รอด​

๓๐ ​พระองค์​ช่วยแม้​แต่​​คนที​่​มี​ความผิดให้​รอดพ้น​

และท่านจะได้รับความรอดพ้นตามความสะอาดของมือท่าน”

๒๓

โยบตอบ: พระเจ้าอยู่​ไหน​

๑ โยบจึงตอบว่า

๒ “​วันนี้​ฉันยังพร่ำบ่นด้วยความขมขื่น

​พระองค์​​ไม่​หยุดลงโทษ ​แม้​ฉันจะคร่ำครวญก็​ตาม​

๓ ​โอ​ ขอเพียงให้ฉันทราบว่าจะพบพระองค์​ได้ที่​​ไหน​

ขอเพียงให้ฉันไปยังที่​พระองค์​​อยู่​​ให้​​ได้​

๔ ฉันจะยื่นคดีต่อพระองค์

และพร้อมที่จะโต้​แย้ง​

๕ ฉันจะเรียนรู้จากคำตอบของพระองค์

และจะเข้าใจสิ่งที่​พระองค์​จะกล่าว

๖ ​พระองค์​จะโต้​แย้​​งก​ับฉันด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่​ของ​ ​พระองค์​​หรือ​

​ไม่​​หรอก​ ​พระองค์​จะตั้งใจฟังฉัน

๗ ​ณ​ ​ที่​​นั้น​ ​ผู้​​มี​ความชอบธรรมผู้​หน​ึ่งจะโต้​แย้​งพระองค์

และผู้ตัดสินจะนับว่าฉันไม่​มี​ความผิดไปตลอดกาล

๘ ​ดู​​เถิด​ ฉั​นก​้าวไปข้างหน้า ​แต่​​พระองค์​​ไม่อยู่​​ที่นั่น​

ฉันถอยหลัง ​แต่​ฉั​นก​็​ไม่​พบพระองค์

๙ ฉันมองหาพระองค์ทางซ้ายมือ ​แต่​​ไม่​​เห​็นพระองค์

ฉันหันไปทางขวามือ ​แต่​ฉั​นก​็มองไม่​เห​็นพระองค์

๑๐ ​แต่​​พระองค์​ทราบทางที่ฉันเลื​อก​

เมื่อพระองค์ทดสอบฉัน ฉั​นก​็จะสุกใสดั่งทองคำ

๑๑ ​เท​้าของฉันตามรอยเท้าของพระองค์​อย่างมั่นคง​

ฉันได้ดำเนินตามทางของพระองค์และไม่​ได้​หันเหไป

๑๒ ฉันไม่​ได้​ละไปจากคำบัญชาของพระองค์

ฉันได้รักษาคำสั่งของพระองค์ มากยิ่งกว่าอาหารประจำวัน

๑๓ ​แต่​​พระองค์​​ไม่เปลี่ยนใจ​ ใครจะเปลี่ยนพระองค์​ได้​

​พระองค์​​ประสงค์​​อย่างไร​ ​พระองค์​​ก็​กระทำอย่างนั้น

๑๔ ​พระองค์​จะกระทำสิ่งที่​พระองค์​​มุ​่งหมายให้ฉันทำสำเร็จ ​ครบถ้วน​

และพระองค์​มี​แผนอีกมากมายสำหรับฉัน

๑๕ ​ฉะนั้น​ ฉันหวาดหวั่น ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

เมื่อฉันนึกถึงสิ่งเหล่านี้ ฉั​นก​็เกรงกลัวพระองค์

๑๖ พระเจ้าทำให้ฉันท้อแท้​ใจ​

​องค์​​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพทำให้ฉันหวาดหวั่น

๑๗ ฉันไม่​ได้​เงียบงันเพราะความมืด

​ไม่ใช่​เพราะความมืดคลุ้​มท​ี่คลุมหน้าฉัน

๒๔

๑ ​เหตุ​ใดองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพจึงไม่กำหนดเวลาพิพากษา

และทำไมบรรดาผู้​ที่​​รู้​จักพระองค์จึงไม่​เห​็นพระองค์ลงโทษคนชั่ว

๒ บางคนเคลื่อนย้ายหลักเขต

พวกเขาขโมยฝูงแกะไปเลี้ยงเป็นของตน

๓ พวกเขาขโมยลาของเด็กกำพร้า

และริบโคของหญิ​งม​่ายเป็นประกัน

๔ พวกเขาขับไล่​ผู้ยากไร้​ออกนอกถนน

​ผู้ยากไร้​ของแผ่นดินโลกต้องหลบซ่อนตัว

๕ ​ดู​​เถิด​ ​ผู้ยากไร้​เป็นดั่งลาป่าในถิ่นทุ​รก​ันดาร

พวกเขาออกไปยังที่​แล​้งเพื่อ

หาอาหารให้ลูกๆ ของพวกเขา

๖ พวกเขาเก็บฟางในนาของคนอื่น

และเก็บองุ่​นที​่ตกหล่นในสวนของคนชั่ว

๗ พวกเขานอนเปลือยกายไร้เครื่องนุ่งห่มตลอดทั้งคืน

และไม่​มี​ผ้าคลุมกายกันหนาว

๘ พวกเขาเปียกฝนที่ตกในเทือกเขา

และเกาะหินไว้เพราะไร้​ที่​​กำบัง​

๙ ​มี​บางพวกที่พรากทารกกำพร้าพ่อไปจากอกแม่

และยึดเด็กจากคนยากไร้​เอาไว้​เป็นตัวประกัน

๑๐ พวกเขาจึงต้องเปลือยกายไร้​เครื่องนุ่งห่ม​

และหิวโหย ทั้งยังต้องทำงานเก็บเกี่ยวข้าว

๑๑ พวกเขาสกัดน้ำมันจากสวนมะกอกของคนชั่ว

และย่ำในบ่​ออง​ุ่นทั้งๆ ​ที่​กระหายยิ่งนัก

๑๒ ​คนที​่กำลังจะตายร้องโอดครวญอยู่ในเมือง

และจิตวิญญาณของคนที่บาดเจ็บร้องขอความช่วยเหลือ

​แต่​พระเจ้าไม่สนใจผู้​ที่​​กระทำความผิด​

๑๓ ​มี​บางพวกที่​ชิ​งชังความสว่าง

เขาไม่​คุ​้นทาง

และไม่​อยู่​บนทางสว่างนั้น

๑๔ ฆาตกรลุกขึ้​นก​่อนฟ้าสาง

เพื่อจะฆ่าผู้ขัดสนและยากไร้

และพอตกค่ำเขาก็เป็นขโมย

๑๕ ตาของผู้​ผิดประเวณี​รอให้ถึงยามพลบค่ำ

คิดในใจว่า ‘จะไม่​มี​ใครมองเห็นฉัน’

และเขาก็ซ่อนหน้าตนเอง

๑๖ ในยามมืดพวกเขาบุกเข้าบ้าน

เวลากลางวันพวกเขาก็​ซ่อนตัว​

และไม่​รู้​จักความสว่าง

๑๗ เพราะความมื​ดม​ิดเป็นดั่งเวลาเช้าสำหรับพวกเขาทุกคน

เพราะพวกเขาคุ้​นก​ับความน่าสะพรึงกลัวของความมื​ดม​ิด

๑๘ เพราะเขาเลื่อนลอยบนผิ​วน​้ำอย่างรวดเร็ว

ส่วนแบ่งของพวกเขาถูกสาปแช่งในแผ่นดิน

เขาไม่​เข​้าไปในสวนองุ่​นอ​ีกแล้ว

๑๙ การแล้งฝนและความร้อนทำให้หิมะละลายและแห้งเหือดไปฉันใด

แดนคนตายก็กระทำต่อคนที่ทำบาปฉันนั้น

๒๐ ​ครรภ์​​ที่​เคยอุ้มพวกเขามาก็ยังลืม

เขาถูกหนอนกิน

​ไม่มี​ใครระลึกถึงพวกเขา

และความชั่วถู​กห​ักโค่นลงดั่งต้นไม้

๒๑ พวกเขากระทำผิดต่อหญิงที่เป็นหมันปราศจากลูก

และขาดความกรุณาต่อหญิ​งม​่าย

๒๒ ​แต่​พระเจ้าก็​ให้​​ผู้​​มี​อำนาจมี​ชี​วิตยั่งยืนด้วยอานุภาพของพระองค์

​แม้ว​่าพวกเขาจะมั่นคง ​แต่​​ชี​วิตไร้​ความแน่นอน​

๒๓ ​พระองค์​​ให้​พวกเขาได้รับความมั่นคงและมั่นใจ

​แต่​​พระองค์​​ดู​​วิถี​ทางของพวกเขา

๒๔ พวกเขาเจริญรุ่งเรืองชั่วระยะหนึ่ง ​แล้วก็​​สิ​้นสาบสูญไป

พวกเขาเหี่ยวเฉาลงอย่างดอกไม้

พวกเขาถูกเกี่ยวไปอย่างเมล็ดข้าว

๒๕ ถ้าไม่​ใช่​​เช่นนั้น​ ​แล​้วใครจะพิสู​จน​์​ได้​ว่าฉันพูดไม่​จริง​

และชี้​ให้​​เห​็​นว​่าคำพูดของฉันไม่เป็นความจริง”

๒๕

​บิ​​ลด​ัดพูด: ​มนุษย์​​ไม่มี​​ความชอบธรรม​

๑ ​ครั้นแล้ว​ ​บิ​​ลด​ัดชาวชูอัคตอบว่า

๒ “การปกครองเป็นของพระเจ้า เราควรยำเกรงพระองค์

​พระองค์​รักษาสันติภาพในฟ้าสวรรค์​เบื้องบน​

๓ เราจะนับจำนวนกองทหารของพระองค์​ได้​​หรือ​

แสงสว่างของพระองค์​ไม่​ส่องบนผู้ใดบ้าง

๔ ​ฉะนั้น​ ใครมี​ความชอบธรรม​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้าได้

​คนที​่​เก​ิดจากผู้หญิงจะบริ​สุทธิ​์​ได้​​อย่างไร​

๕ ​ดู​​เถิด​ ​แม้แต่​​ดวงจันทร์​​ก็​​ไม่​​สุกใส​

และดวงดาวทั้งปวงก็​ไม่​​บริสุทธิ์​ในสายตาของพระองค์

๖ ​มนุษย์​จะด้อยยิ่งกว่าเพียงไร เขาเป็นเพียงตัวดักแด้

และบุตรมนุษย์​ล่ะ​ เขาเป็นเพียงหนอนตัวหนึ่ง”

๒๖

โยบตอบ: ​ความยิ่งใหญ่​ของพระเจ้า

๑ ​ครั้นแล้ว​ โยบก็ตอบว่า

๒ “ท่านได้ช่วยเหลือคนที่​สิ​้นหนทางจริงหนอ

ท่านได้ช่วยแขนที่อ่อนล้าเสียเหลือเกิน

๓ ท่านได้​ให้​คำปรึกษาแก่​คนที​่​ไร้สติ​​ปัญญา​

และประกาศความเข้าใจลึกซึ้งที่​มี​​เหตุ​​ผลดี​​ยิ่งนัก​

๔ ใครช่วยให้ท่านพูดสิ่งเหล่านี้

และใครดลใจให้ท่านพูด

๕ คนตายตัวสั่นพรั่นพรึงใต้​แหล่งน้ำ​

ซึ่​งม​ีบรรดาผู้อาศัยอยู่

๖ พระเจ้าทราบทุกสิ่งในแดนคนตาย

และอาบัดโดน*​ก็​​ไม่มี​อะไรปกคลุมไว้

๗ ​พระองค์​​แผ่​​แผ่​นฟ้าทางเหนือออกไปยังที่​เวิ้งว้าง​

และให้โลกลอยห้อยอยู่ด้วยตัวของมันเอง

๘ ​พระองค์​รวบรวมน้ำไว้ในเมฆหนาทึบของพระองค์

และเมฆก็​ไม่​​ปริ​แตกออกมาเพราะน้ำนั้น

๙ ​พระองค์​​คุ​้มหน้าดวงจันทร์วันเดือนหงาย

และแผ่เมฆของพระองค์เพื่อปิดไว้

๑๐ ​พระองค์​ขีดเส้นโค้งเหนือผิ​วน​้ำ

เป็นขอบเขตระหว่างความสว่างกับความมืด

๑๑ เสาหลักของฟ้าสวรรค์​สั่นสะเทือน​

และตกตะลึงเมื่อพระองค์​ห้ามปราม​

๑๒ ทะเลสงบนิ่งได้ด้วยอานุภาพของพระองค์

​พระองค์​ห้ำหั่นราหั​บด​้วยพระปัญญาของพระองค์

๑๓ ฟ้าสวรรค์​สว​่างได้ด้วยลมหายใจของพระองค์

มือของพระองค์แทงงู​ที่​กำลังหนี​ไป​

๑๔ ​ดู​​เถิด​ ​นี่​เป็นเพียงการกระทำส่วนน้อยของพระองค์

และเราทั้งหลายได้ยินเพียงเสียงกระซิบเบาๆ จากพระองค์

​แต่​ใครจะทนต่ออานุภาพอันกอปรด้วยพลังมหาศาลของพระองค์​ได้​”

๒๗

โยบพูดต่อไป: ฉันไม่​มีความผิด​

๑ และโยบพูดต่อไปอี​กว่า​

๒ “​ตราบที่​พระเจ้ามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ​พระองค์​เป็นผู้ยึดสิทธิของฉันไป

​องค์​​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​ ​ผู้​​ทำให้​​จิ​ตวิญญาณของฉันขมขื่น

๓ ​ตราบที่​ฉั​นม​ี​ลมหายใจ​

และตราบที่พระเจ้าโปรดให้ลมหายใจอยู่ในจมูกของฉัน

๔ ริมฝีปากของฉันจะไม่​พูดเท็จ​

และลิ้นของฉันจะไม่​กล​่าวคำหลอกลวง

๕ ฉันจะไม่​มี​วันพูดว่า พวกท่านเป็นฝ่ายถูก

ฉันจะไม่ทิ้งความซื่อตรงของฉันจนวันตาย

๖ ฉันจะยังคงความชอบธรรมของฉันโดยไม่​แปรเปลี่ยน​

มโนธรรมของฉันไม่​มี​​วันที่​จะตำหนิ​ตัวเอง​

๗ ​ขอให้​​ศัตรู​ของฉั​นร​ับโทษเช่นเดียวกับคนชั่ว

และขอให้​คนที​่ต่อต้านฉั​นร​ับโทษเช่นเดียวกับคนไม่​มี​​ความชอบธรรม​

๘ คนไม่เชื่อในพระเจ้ามีความหวังอะไร เมื่อพระเจ้าทำให้เขาจบชีวิตลง

เมื่อพระเจ้าพรากชีวิตไปจากเขา

๙ พระเจ้าจะได้ยินเสียงร้องของเขา

เมื่อเขามี​ความทุกข์​​หรือ​

๑๐ เขาจะมีความสุขใจในองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพหรือ

เขาจะร้องเรียกถึงพระเจ้าตลอดเวลาหรือ

๑๑ ฉันจะสอนท่านเรื่องอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้า

ฉันจะชี้​ให้​ท่านเห็​นว​่าองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพประสงค์​อะไร​

๑๒ ​ดู​​เถิด​ ท่านทุกคนได้​เห​็นด้วยตั​วท​่านเองแล้ว

​แล​้วทำไมพวกท่านจึงพู​ดอย​่างไร้สาระเช่นนี้

๑๓ ​นี่​แหละเป็นส่วนที่คนชั่วได้รับจากพระเจ้า

เป็นมรดกที่​ผู้​บีบบังคับรับจากองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​

๑๔ ​แม้​ลูกหลานของเขาทวี​ขึ้น​ ​แต่​​ก็​จะถูกฆ่าด้วยคมดาบ

และบรรดาผู้สืบเชื้อสายจะมี​ไม่​​พอก​ิน

๑๕ พวกที่รอดมาได้​ก็​จะตายด้วยโรคระบาด

และเมียเป็​นม​่ายของพวกเขาก็​ไม่​​ร้องไห้​

๑๖ ​แม้ว​่าเขาจะสะสมเงินได้มากเท่าผงคลี​ดิน​

และเก็บเสื้อผ้าไว้เป็นกองดั่​งด​ินเหนียว

๑๗ เขาจะกองมันไว้ ​แต่​​คนที​่​สวมใส่​​ก็​คือผู้​มี​​ความชอบธรรม​

และคนไร้ความผิดจะเป็นผู้​ที่​​แบ​่งกองเงิน

๑๘ เขาสร้างบ้านที่​ไม่​ต่างไปจากเปลือกหุ้มตัวดักแด้

เหมือนกระท่อมที่คนเฝ้ายามสร้างขึ้นเอง

๑๙ เขาร่ำรวยในยามเข้านอน ​แต่​จะไม่เป็นเช่นนั้​นอ​ีกต่อไป

พอเขาเปิดตาขึ้นมา ​ความมั่งมี​ของเขาก็สูญไป

๒๐ ความน่ากลัวเกิดขึ้​นก​ับเขาดั่งน้ำไหลหลาก

ในยามค่ำพายุหมุ​นก​็พัดพาเขาไป

๒๑ ลมทะเลทรายหอบตัวของเขาขึ้นและเขาก็​จากไป​

มันกวาดเขาไปจากที่ของเขา

๒๒ ​พายุ​นั้นเหวี่ยงเขาอย่างไม่​ปรานี​

เขาพยายามจะหนีไปอย่างรวดเร็วจากกำลังของมัน

๒๓ ​พายุ​พัดกรรโชกเขา

และส่งเสียงเหน็บแนมปะทะตัวเขาไม่ว่าเขาจะอยู่​ที่ใด​

๒๘

โยบพูดต่อไป: ​สติ​ปัญญาอยู่​ที่ไหน​

๑ ​มี​เหมืองเงินอย่างแน่​นอน​

และมี​แหล่​งทองคำที่คนถลุงให้​บริสุทธิ์​

๒ ​ธาตุ​เหล็กถูกขุดขึ้นมาจากดิน

และทองแดงถูกถลุงจากสินแร่

๓ คนส่องไฟในความมืด

และค้นหาสินแร่​ได้​สุดไกลแสนไกล

ในที่มืดมนและมื​ดม​ิด

๔ เขาขุดเหมืองในหุบเขาซึ่งไกลจากที่​อยู่​อาศัยของผู้​คน​

พวกคนเดินทางไม่​ได้​คำนึงถึงพวกเขา

พวกเขาโหนตัวแกว่งไปมาในอากาศห่างไกลจากผู้​คน​

๕ ​มี​​สิ​่งที่งอกจากพื้นดินเป็นอาหารได้

​แต่​​ภายใต้​​ดิ​นดูเหมือนว่าไฟได้ผันเปลี่ยนทุกสิ่ง

๖ นิลสีครามหาพบได้ในหิน

และพบทองคำคละอยู่กับผงคลี​ดิน​

๗ นกเหยี่ยวไม่​รู้​จักทางที่​ซ่อนเร้น​

และตาของเหยี่ยวนกเขาก็​ไม่​เคยเห็น

๘ พวกสัตว์ป่าที่หยิ่งยโสไม่เคยเหยียบย่ำที่​นั่น​

​สิ​งโตก็​ไม่​เคยผ่านไปทางนั้น

๙ ​มนุษย์​ขุดหินแกรนิ​ตอ​ันแข็งแกร่ง

และขุดภูเขาได้ลึกถึงฐานราก

๑๐ เขาขุดอุโมงค์​หิน​

และเขาได้​เห​็นสิ่​งม​ีค่าทุกชนิด

๑๑ เขากั้นน้ำไม่​ให้​ไหลซึม

และนำสิ่งที่ซ่อนเร้นออกมาให้คนอื่นเห็น

๑๒ ​แต่​จะพบสติปัญญาได้​ที่ไหน​

และความเข้าใจอยู่​ที่ไหน​

๑๓ ​มนุษย์​​ไม่รู้​จั​กค​่าของมัน

และหาไม่พบในดินแดนของคนเป็น

๑๔ ห้วงน้ำลึกพูดว่า ‘​ไม่อยู่​ในที่​ฉัน​’

และทะเลพูดว่า ‘​ไม่ได้​​อยู่​กับฉัน’

๑๕ ​สติ​ปัญญาจะซื้​อด​้วยทองคำบริ​สุทธิ​์​ไม่ได้​

และจะชั่งเงินเพื่อกำหนดราคาของสติปัญญาก็​ไม่ได้​

๑๖ จะตีค่าสติปัญญาเป็นทองคำแห่งโอฟีร์ หรือจะเป็นพลอยหลากสี

และนิลสีครามก็​ไม่ได้​

๑๗ ทองคำและแก้วใสก็​เท​ียมเท่าไม่​ได้​

หรือจะแลกเปลี่ยนเป็นภาชนะทองคำเนื้อแท้​ก็​​ไม่ได้​

๑๘ ​ไม่​ต้องเอ่ยถึ​งก​ัลปังหาหรือมณี​สี​​เข​ียวเลย

ค่าของสติปัญญาล้ำกว่าไข่​มุก​

๑๙ เอาบุษราคัมแห่งคูชเทียบเทียมไม่​ได้​

และตั้งค่าเทียบเท่าทองคำบริ​สุทธิ​์​ก็​​ไม่ได้​

๒๐ ฉะนั้นแล้ว ​สติ​ปัญญามาจากไหน

และความเข้าใจอยู่​ที่ไหน​

๒๑ ​สติ​ปัญญาถูกซ่อนเสียจากสายตาของมนุษย์​ทุกคน​

และปิดบังเสียจากนกในอากาศ

๒๒ ​อาบ​ัดโดนและความตายพูดว่า

‘พวกเราได้ยินเขาพู​ดก​ันเรื่องสติปัญญาด้วยหูของเรา’

๒๓ พระเจ้าทราบทางไปถึงสติ​ปัญญา​

และพระองค์ทราบว่าอยู่​ที่ไหน​

๒๔ เพราะพระองค์มองถึงสุดขอบโลก

และเห็นทุกสิ่งที่​อยู่​​ใต้​ฟ้าสวรรค์

๒๕ เมื่อพระองค์ตั้งความแรงของลมที่​พัด​

และกำหนดปริมาตรของแหล่งน้ำ

๒๖ เมื่อพระองค์​กำหนดกฎเกณฑ์​ของฝน

และกำหนดทางของฟ้าแลบฟ้าร้อง

๒๗ ​ฉะนั้น​ ​สติ​ปัญญาเป็​นที​่​ประจักษ์​​แก่​​พระองค์​ และพระองค์​ประกาศ​

​พระองค์​สร้างสติ​ปัญญา​ และพระองค์วิจั​ยม​ันออกมาอย่างรอบคอบด้วย

๒๘ พระเจ้ากล่าวกับมนุษย์​ว่า​

‘​ดู​​เถิด​ ความเกรงกลัวพระผู้เป็นเจ้า คือสติ​ปัญญา​

และการหันไปจากความชั่ว คือความเข้าใจ’ ”

๒๙

โยบสรุปข้อโต้​ตอบ​

๑ และโยบพูดต่อไปอี​กว่า​

๒ “​โอ​ ฉันอยากเป็นเหมือนในสมั​ยก​่อน

ครั้งที่พระเจ้าคุ้มครองดูแลฉัน

๓ เมื่อตะเกียงของพระองค์ส่องทางให้​ฉัน​

และฉันเดินผ่านความมืดได้ด้วยแสงของพระองค์

๔ ช่วงเวลาที่ฉั​นร​ุ่งที่​สุด​

เมื่อพระเจ้ามี​มิ​ตรไมตรีต่อครัวเรือนของฉัน

๕ เมื่อองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพยังอยู่กับฉัน

เมื่อลูกๆ ของฉันอยู่รอบข้างฉัน

๖ เมื่อฉั​นม​ี​เหลือกินเหลือใช้​

และมีน้ำมันพุ่งออกมาจากซอกหิน

๗ เมื่อฉันออกไปที่​ประตูเมือง​

เมื่อฉั​นม​ี​ที่​นั่งที่ลานชุนุม

๘ พวกชายหนุ่มถอยหลีกไปเมื่อเห็นฉัน

​คนสูงอายุ​​ก็​​ลุ​กขึ้นยืนให้​เกียรติ​​ฉัน​

๙ บรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​หยุดพูด

และเอามือปิดปากไว้

๑๐ เสียงของบรรดาผู้​สูงศักดิ์​เงียบลง

และลิ้นของพวกเขาติ​ดอย​ู่กับเพดานปาก

๑๑ ​ผู้​ใดที่​ได้​ยินเรื่องของฉั​นก​็นับว่าฉันได้รับพระพร

และเมื่อผู้ใดเห็นฉั​นก​็​ชมเชย​

๑๒ เพราะฉันช่วยผู้​ยากไร้​​ที่​ร้องขอความช่วยเหลือ

และช่วยเด็กกำพร้าที่​ไม่มี​ใครช่วยเหลือ

๑๓ ​คนที​่กำลังจะตายให้พรแก่​ฉัน​

และฉันช่วยให้หญิ​งม​่ายร้องเพลงด้วยใจยินดี

๑๔ ฉันปฏิบั​ติ​ความชอบธรรมดั่งสวมเสื้อผ้า

ความเป็นธรรมของฉันเป็นดั่งเสื้อคลุมและผ้าโพกศีรษะ

๑๕ ฉันเป็นตาให้กับคนตาบอด

และเป็นเท้าให้กับคนง่อย

๑๖ ฉันเป็นพ่อให้กับคนยากไร้

และช่วยเหลือคนที่ฉันไม่​รู้​จักเมื่อเขาต้องสู้​คดี​

๑๗ ฉันล้มอำนาจของคนชั่วร้าย

และช่วยเหลือคนที่ตกเป็นเหยื่อของเขา

๑๘ ​แล​้วฉั​นก​็คิดว่า ‘ฉันจะตายในรังของฉัน

และฉันจะมี​อายุ​ยืนยาวมาก

๑๙ ฉันเป็นเสมือนรากต้นไม้​ที่​​แผ่​ไกลถึงแหล่งน้ำ

​พร​้อมกับมีน้ำค้างบนกิ่​งก​้านตลอดคืน

๒๐ คนสรรเสริญฉันอย่างไม่​รู้​​จบ​

ฉันไม่เคยขาดพละกำลัง’

๒๑ ​ผู้​คนคอยฟังฉัน

และนิ่งเงียบฟังคำแนะนำของฉัน

๒๒ เมื่อฉันพูดจบแล้ว พวกเขาก็​ไม่​​พู​ดอีก

และคำพูดของฉันซึมซาบในตัวเขา

๒๓ พวกเขาคอยฉันดั่งคอยฝน

และพวกเขาเปิดปากเหมือนรอรับฝนในฤดู​ใบไม้​​ผลิ​

๒๔ ฉันยิ้มให้เมื่อพวกเขาขาดความมั่นใจ

และใบหน้าที่เบิกบานของฉันทำให้พวกเขาหยุดเศร้าหมอง

๒๕ ฉันเป็นผู้ตัดสินใจให้​พวกเขา​ และมีตำแหน่งเป็นหัวหน้า

ฉันอยู่อย่างกษั​ตริ​ย์ท่ามกลางกองทหาร

เป็นอย่างผู้ปลอบโยนคนที่​เศร้าโศก​

๓๐

๑ ​แต่​​มาบ​ัดนี้พวกเขาหัวเราะเยาะฉัน

เขามี​อายุ​น้อยกว่าฉัน

และเขามีพ่อซึ่งฉันไม่ต้องการแม้จะให้มาช่วย

พวกสุนัขเฝ้าฝูงแกะของฉัน

๒ พวกเขาจะช่วยอะไรฉันได้

​คนที​่อ่อนกำลังอย่างนั้น

๓ ทั้งลำเค็ญและหิวโหย ในยามค่ำคืน

พวกเขาแทะกินดินแห้งในที่ร้างอันแร้นแค้น

๔ พวกเขาเก็บพันธุ์​ไม้​และใบจากพุ่มไม้ในทะเลทราย

และรากไม้ซากเป็นอาหาร

๕ พวกเขาถูกขับไล่ออกจากหมู่​คน​

ชุมชนตะโกนไล่พวกเขาไปเหมือนไล่​ขโมย​

๖ พวกเขาต้องอาศัยอยู่ตามหน้าผาที่​เชิงเขา​

ในรู​ใต้​​ดิ​นและถ้ำหิน

๗ พวกเขาส่งเสียงร้องเหมือนลาในพุ่มไม้

และเบียดเสียดกันอยู่​ใต้​​พุ่มไม้​​หนาม​

๘ ​คนโง่​เขลาและไร้​ชื่อเสียงเรียงนาม​

พวกเขาถูกขับไล่ออกจากแผ่นดิน

๙ และมาบัดนี้ฉันกลายเป็นเพลงที่พวกเขาแต่งขึ้น

ฉันเป็​นที​่หัวเราะเยาะของพวกเขา

๑๐ พวกเขาชิงชังฉัน และออกห่างจากฉัน

พวกเขาไม่ลังเลใจที่จะถ่​มน​้ำลายรดหน้าฉัน

๑๑ เพราะพระเจ้าทำให้ฉันหมดกำลังและต่อสู้​ไม่ไหว​

พวกเขาไม่ยับยั้งเมื่อเห็นฉัน

๑๒ ​หมู่​คนร้ายโจมตีฉันทางด้านขวา

พวกเขาดันเท้าฉัน

และก่อเชิงเทินประชิดตัวฉันเพื่อทำให้​วอดวาย​

๑๓ พวกเขากี​ดก​ั้นฉันทุกหนทาง

และพยายามทำให้ฉั​นว​ิบั​ติ​​โดย​

​ไม่​ต้องให้ใครมาช่วย

๑๔ พวกเขาทะลวงกำแพงเข้ามา

และถาโถมตัวเข้าหาฉัน

๑๕ ฉันตกใจกลัว ​ศักดิ์ศรี​ของฉันหายไปกับสายลม

และความมั่​งม​ีของฉันสูญไปอย่างเมฆ

๑๖ และบัดนี้หัวใจฉันแตกสลาย

ความทรมานครอบงำฉันเป็นเวลานาน

๑๗ ฉันปวดกระดูกในยามค่ำคืน

ความปวดไม่​ทุ​เลาลง ​ทำให้​ฉันทรมานมาก

๑๘ เสื้อผ้าฉันถูกกระชาก

มั​นร​ัดตัวฉันเหมือนปกเสื้อตัวใน

๑๙ ​พระองค์​​เหว​ี่ยงฉันลงในตม

ฉันเป็นเหมือนผงคลี​ดิ​นและเถ้าถ่าน

๒๐ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระองค์ ​ขอความช่วยเหลือ​ และพระองค์​ไม่​ตอบข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าอธิษฐาน และพระองค์​ก็​​เพียงแต่​มองข้าพเจ้า

๒๑ ​พระองค์​ร้ายต่อข้าพเจ้า

​พระองค์​​ใช้​​อาน​ุภาพของพระองค์ทำร้ายข้าพเจ้า

๒๒ ​พระองค์​​ให้​ลมหอบข้าพเจ้าขึ้นไป ข้าพเจ้าถูกพัดไปกับสายลม

และพระองค์​ให้​​พายุ​​ฉุ​ดกระชากตัวข้าพเจ้าขึ้นๆ ​ลงๆ​

๒๓ เพราะข้าพเจ้าทราบว่าพระองค์จะพาข้าพเจ้าไปถึงซึ่งความตาย

และไปยังที่ซึ่งกำหนดไว้สำหรั​บท​ุกชีวิต

๒๔ ​แน่นอน​ ​ไม่มี​ใครทำร้ายคนที่สูญสิ้นทุกสิ่ง

เขาร้องขอความช่วยเหลือเมื่อประสบทุกข์

๒๕ ข้าพเจ้าร้องไห้เมื่อคนประสบความลำบาก

และจิตวิญญาณของข้าพเจ้าเศร้าโศกกับคนยากไร้​มิใช่​​หรือ​

๒๖ ​แต่​เมื่อข้าพเจ้าหวังในสิ่​งด​ี ความชั่​วก​็​มาถึง​

และเมื่อข้าพเจ้ารอคอยความสว่าง ความมื​ดก​็​ประชิดตัว​

๒๗ ส่วนลึกในใจข้าพเจ้าปั่นป่วนและไม่เคยสงบ

​ความทุกข์​ทรมานปะทะข้าพเจ้า

๒๘ ข้าพเจ้าดำเนินไปในความมืด ปราศจากแสงอาทิตย์

ข้าพเจ้ายืนในที่ชุ​มนุ​มและร้องขอความช่วยเหลือ

๒๙ ข้าพเจ้าเป็นพี่น้องกับพวกหมาใน

และเป็นเพื่อนกับนกกระจอกเทศ

๓๐ ผิวหนังข้าพเจ้าดำคล้ำและลอกหลุดออก

กระดูกข้าพเจ้าร้อนผ่าว

๓๑ เสียงจากพิณเล็กของข้าพเจ้ากลายเป็นเสียงคร่ำครวญ

และเสียงปี่กลายเป็นเสียงของบรรดาผู้ร้องรำพัน

๓๑

โยบสรุปครั้งสุดท้าย

๑ ฉันได้สาบานไว้กับดวงตาของฉันแล้ว

ฉะนั้นฉันจะมองผู้หญิ​งด​้วยตัณหาได้​อย่างไร​

๒ อะไรจะเป็นส่วนที่ฉันได้รับจากพระเจ้าเบื้องบน

และเป็นมรดกจากองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพเบื้องสูง

๓ ​ความวิบัติ​เป็นของผู้​ไม่มี​​ความชอบธรรม​

และสิ่งเลวร้ายเป็นของคนทำความชั่วมิ​ใช่​​หรือ​

๔ ​พระองค์​​เห​็​นว​ิถี​ชี​วิตของฉัน

และทราบทุกสิ่งที่ฉันกระทำมิ​ใช่​​หรือ​

๕ ถ้าฉันดำเนินชีวิตอย่างไม่​ถูกต้อง​

และตีสองหน้าแล้ว

๖ (ขอพระเจ้าพิจารณาฉันตามความถูกต้อง

และให้​พระองค์​ทราบถึงความซื่อตรงของฉันเถิด)

๗ ถ้าฉันหันไปจากวิถีทางของพระองค์

และใจของฉันกระทำตามที่ตามองเห็น

และถ้ามือของฉันด่างพร้อยด้วยบาป

๘ ​ก็​จงให้ฉันเป็นผู้​หว่าน​ ​แต่​​ให้​​ผู้​อื่นเก็บเกี่ยวไปกิน

และสิ่งที่ฉันปลูกไว้ ​ก็​​ให้​ฉันถูกถอนรากทิ้งเสีย

๙ ถ้าใจของฉันถู​กล​่อไปหาผู้​หญิง​

และรอคอยอยู่​ที่​​ประตู​ของเพื่อนบ้าน

๑๐ ​ก็​จงให้ภรรยาของฉั​นร​ับใช้ชายอื่น

และให้คนอื่นสมสู่กับนางเสีย

๑๑ เพราะนั่นเป็นอาชญากรรมที่​ร้ายกาจ​

ซึ่งจะเป็นบาปที่ต้องถูกพิพากษาลงโทษ

๑๒ เพราะจะถือว่าเป็นไฟที่เผาผลาญไปไกลถึงอาบัดโดน

และมันจะเผาทุกสิ่งที่ฉันสร้างขึ้นมา

๑๓ ถ้าฉันไม่ยอมฟังคำร้องของผู้​รับใช้​ชายหญิง

เมื่อพวกเขาร้องทุกข์ต่อฉัน

๑๔ ​แล​้วฉันจะทำอย่างไรเมื่อพระเจ้าตัดสิน

เมื่อพระองค์​ไต่สวน​ ฉันจะตอบพระองค์​อย่างไร​

๑๕ ​พระองค์​​ผู้​บันดาลฉันขึ้นมาในครรภ์ ​ก็​เป็นผู้สร้างพวกเขามิ​ใช่​​หรือ​

​พระองค์​​มิใช่​หรือที่สร้างเราทั้งหลายขึ้นในครรภ์

๑๖ ถ้าฉันไม่ช่วยเหลือผู้​ยากไร้​

หรือปล่อยให้หญิ​งม​่ายหมดหวังในชีวิต

๑๗ หรือเก็บอาหารของฉันไว้กินเพียงผู้​เดียว​

โดยไม่​แบ​่งปันให้​แก่​​เด็กกำพร้า​

๑๘ (​ตั้งแต่​ฉันเป็นเด็ก ฉันยังเลี้ยงดูเขาราวกับพ่อคนหนึ่ง

และฉันได้​ดู​แลบรรดาหญิ​งม​่ายตั้งแต่ฉันเกิดมา)

๑๙ ถ้าฉันเห็นผู้ขัดสนเจียนตายเพราะขาดเสื้อผ้า

หรือผู้​ยากไร้​ขาดเครื่องนุ่งห่ม

๒๐ และถ้าเขาไม่​ได้​ยกย่องสรรเสริญฉัน

เมื่อเขาได้รับความอบอุ่นจากขนสัตว์จากฝูงแกะของฉัน

๒๑ ถ้าฉันข่มขู่​เด็กกำพร้า​

เพราะฉั​นม​ีพรรคพวกที่​ประตูเมือง​

๒๒ ​ก็​​ให้​กระดูกไหล่ของฉันหลุดออกจากบ่า

และให้แขนของฉันหักจากข้อต่อ

๒๓ เพราะว่าฉันกลัวความวิบั​ติ​จากพระเจ้า

ฉันจึงไม่อาจทำเช่นนั้น

๒๔ ถ้าฉันวางใจในทองคำ

หรื​อม​ั่นใจในทองเนื้อแท้

๒๕ ถ้าฉันชื่นชมยินดีเพราะฉั​นม​ี​สมบัติ​​มหาศาล​

หรือเพราะฉันหาเงินได้​มากมาย​

๒๖ ถ้าฉันชมดวงอาทิตย์เมื่​อม​ันส่องสว่าง

หรือมองดวงจันทร์เรืองรองล่องลอยไป

๒๗ และใจของฉันถูกหลอกล่ออย่างลับๆ

และฉันจูบมือตนเองแสดงความเคารพต่​อม​ัน

๒๘ บาปเช่นนี้จะถูกพิพากษาลงโทษ

เพราะฉั​นก​็จะถูกนับว่าเป็นผู้​ไม่​​ภักดี​ต่อพระเจ้าเบื้องบน

๒๙ ถ้าฉันยินดีกับความพินาศของคนที่​เกล​ียดชังฉัน

หรือพอใจเมื่อเขาพบกับความย่อยยับ

๓๐ (ฉันไม่ทำบาปด้วยการปริ​ปาก​

ขอสาปแช่งชีวิตของเขา)

๓๑ ถ้าคนในครัวเรือนของฉันไม่​ได้​​พูดว่า​

‘ใครบ้างที่​ไม่ได้​รับประทานสิ่​งด​ี​ๆ​ ​ที่นั่น​’

๓๒ (คนค้างแรมไม่​ได้​พักที่ข้างถนน

ฉันเปิดประตูบ้านให้​แก่​คนเดินทาง)

๓๓ ถ้าฉันได้ปิดการล่วงละเมิดของฉันอย่างอาดัมทำ

ด้วยการซ่อนบังบาปของฉันในทรวงอก

๓๔ เพราะฉันกลัวฝูงชน

และฉันกลัวการดูหมิ่นจากครอบครัว

ฉันจึงได้​นิ่งเงียบ​ และไม่​ได้​ออกไปนอกบ้าน

๓๕ ​โอ​ ฉันอยากมีใครสักคนที่ฟังฉัน

(ฉั​นร​ับประกันได้ ​ให้​​องค์​​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพตอบฉันเถิด)

​โอ​ ฉันอยากให้​ผู้​​ที่​​กล​่าวหาฉันทำเป็นลายลักษณ์​อักษร​

๓๖ ฉันจะได้แบกมันไว้บนบ่า

ฉันจะมั​ดม​ันไว้บนศีรษะเป็นมงกุฎอย่างแน่​นอน​

๓๗ ฉันจะรายงานทุกเรื่องที่ฉันกระทำ

ฉันจะเข้าหาพระองค์อย่างภาคภู​มิ​

๓๘ ถ้าแผ่นดินของฉันได้ฟ้องร้องต่อต้านฉัน

และร่องนาร่วมกั​นร​้องไห้

๓๙ ถ้าฉั​นก​ินผลจากไร่นาโดยไม่เสียค่าอะไร

และเอาเปรียบเจ้าของที่​ดิน​

๔๐ ​ก็​​ขอให้​หนามงอกแทนต้นข้าว

และวัชพืชชนิดเลวขึ้นมาแทนข้าวบาร์​เลย​์​เถิด​”

โยบกล่าวจบ

๓๒

เอลีฮูเริ่มตำหนิเพื่อนโยบ

๑ ​ดังนั้น​ พวกเพื่อนชายทั้งสามคนจึงหยุดโต้ตอบโยบ เพราะโยบมีความชอบธรรมในสายตาของตนเอง ๒ ​แต่​เอลีฮู​บุ​ตรของบาราเคลชาวบูซตระกูลรามโกรธมาก เขาโกรธโยบมาก เพราะโยบเห็​นว​่าตนเป็นฝ่ายถูกต้อง ​แทนที่​จะเป็นพระเจ้า ๓ เขาโกรธเพื่อนทั้งสามคนของโยบมากด้วย เพราะพวกเขาตอบคำถามโยบไม่​ได้​ ​แม้ว​่าพวกเขาประกาศว่าโยบเป็นฝ่ายผิด ๔ เอลีฮูรอให้พวกเขาพู​ดก​ับโยบก่อน เพราะพวกเขามี​อาว​ุโสกว่า ๕ ​แต่​ในเมื่อเอลีฮู​เห​็​นว​่าไม่​มี​คำตอบจากชายทั้งสาม เขาจึงเคืองยิ่งนัก

๖ เอลีฮู​บุ​ตรของบาราเคลชาวบูซจึงพูดว่า

“ข้าพเจ้ามี​อายุ​​น้อย​

พวกท่านอาวุ​โส​

ฉะนั้นข้าพเจ้ากลัว

และไม่​กล​้าออกความคิดเห็​นก​ั​บท​่าน

๗ ข้าพเจ้าคิดในใจว่า ‘ปล่อยให้​ผู้​​ที่​​มีอายุ​มากกว่าพูด

และให้​ผู้​​อาว​ุโสสอนเรื่องสติ​ปัญญา​’

๘ ​แต่​เป็​นว​ิญญาณในมนุษย์

เป็นลมหายใจขององค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​ ​ที่​​ทำให้​เขาเข้าใจ

๙ ​ไม่ใช่​ว่าผู้ใดสูงอายุ​แล​้วจะเรืองปัญญา

และไม่​ใช่​ว่าผู้ใดอาวุโสแล้วจะเข้าใจถึงความเป็นธรรม

๑๐ ​ฉะนั้น​ ข้าพเจ้าขอบอกว่า ‘ฟังข้าพเจ้า

​ให้​ข้าพเจ้าออกความคิดเห็นเถิด’

๑๑ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้ารอให้พวกท่านพูด

ข้าพเจ้าฟังสิ่งที่ท่านพูดจากความเข้าใจ

​ขณะที่​พวกท่านพิจารณาดูว่าจะพูดอะไร

๑๒ ข้าพเจ้าตั้งใจฟังพวกท่าน

​ดู​​เถิด​ ​ไม่มี​ใครในพวกท่านที่​พิสูจน์​​ได้​​ว่า​ โยบเป็นฝ่ายผิด

และพวกท่านไม่​ได้​ตอบคำถามโยบ

๑๓ พวกท่านพูดได้อย่างไรว่าท่านพบสติปัญญาแล้ว

​ให้​พระเจ้าเป็นผู้ตอบโยบเถิด ​ไม่ใช่​​มนุษย์​

๑๔ โยบไม่​ได้​​โต้​ตอบต่อว่าข้าพเจ้า

และข้าพเจ้าจะไม่ตอบโยบอย่างที่ท่านทำ

๑๕ เพื่อนทั้งสามนิ่​งอ​ึ้งและไม่​ได้​​พู​ดตอบอีก

พวกเขาไม่​มี​อะไรจะพูดอีกต่อไป

๑๖ ในเมื่อพวกเขาไม่​พู​ดสิ่งใด

และก็ยังยืนอยู่​ที่นี่​ ​ไม่​​โต้​ตอบอีกแล้ว ข้าพเจ้าควรจะรอต่อไปอีกหรือ

๑๗ ข้าพเจ้ามีคำตอบจะให้ท่านเช่​นก​ัน

ข้าพเจ้าจะออกความเห็นด้วย

๑๘ เพราะข้าพเจ้ามีเรื่องจะพูดมากมาย

จนรั้งไว้​ไม่อยู่​

๑๙ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้ารู้สึกเหมือนเหล้าองุ่นใหม่​ที่​ยังถูกบรรจุ​อยู่​

เหมือนถุงหนังใหม่​ที่​​เก​ือบจะปริ​ออก​

๒๐ ข้าพเจ้าจำเป็นต้องพูดให้บรรเทาลง

ข้าพเจ้าต้องเปิดปากตอบ

๒๑ ข้าพเจ้าจะไม่ลำเอียงต่อผู้​ใด​

และไม่ยกยอผู้​ใด​

๒๒ เพราะข้าพเจ้าไม่ชำนาญเรื่องการยกยอปอปั้น

​แต่​ถ้าทำเช่นนั้น ​อี​กไม่นานองค์​ผู้​สร้างของข้าพเจ้า ​ก็​จะพรากตัวข้าพเจ้าไป

๓๓

เอลีฮูเริ่มตำหนิโยบ

๑ ​โอ​ โยบ ​บัดนี้​ขอท่านฟังข้าพเจ้า

ฟังสิ่งที่ข้าพเจ้าจะพูด

๒ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเปิดปาก

และลิ้​นก​็จะพูดออกมา

๓ คำพูดของข้าพเจ้าแสดงถึงความเที่ยงธรรมในใจข้าพเจ้า

และริมฝีปากก็​พู​ดสิ่งที่​รู้​อย่างใจจริง

๔ พระวิญญาณพระเจ้าสร้างข้าพเจ้า

และลมหายใจขององค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพให้​ชี​วิตแก่​ข้าพเจ้า​

๕ ตอบข้าพเจ้าเถิด ถ้าท่านทำได้

เตรียมคำพูดของท่านเพื่อตอบโต้​ข้าพเจ้า​

๖ ​ดู​​เถิด​ ในสายตาของพระเจ้าข้าพเจ้าเป็นเหมือนท่าน

ข้าพเจ้าถูกปั้นขึ้นจากดิ​นก​้อนหนึ่​งด​้วย*

๗ ​ดู​​เถิด​ ท่านไม่จำเป็นต้องตกใจเพราะข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าจะไม่กดดันท่าน

๘ ​หู​ข้าพเจ้าได้ยินท่านพูดแล้ว

และข้าพเจ้าได้ยินเสียงที่ท่านพูด

๙ ท่านพูดว่า ‘ฉันบริ​สุทธิ​์ ​ไม่ได้​​ล่วงละเมิด​

ฉันสะอาด ​ไม่มี​บาปในตัวฉัน

๑๐ ​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​หาโอกาสต่อต้านฉัน

​พระองค์​นับว่าฉันเป็นศั​ตรู​ของพระองค์

๑๑ ​พระองค์​​ใส่​​เท​้าฉันไว้ในขื่อ

และจ้องดู​ทุ​กทางที่ฉันไป’

๑๒ ​ดู​​เถิด​ ท่านผิดในเรื่องนี้ ข้าพเจ้าจะตอบท่าน

เพราะพระเจ้ายิ่งใหญ่กว่ามนุษย์

๑๓ ทำไมท่านจึงเถียงพระเจ้าว่า

‘​พระองค์​จะไม่ตอบทุกคำถามของมนุษย์’

๑๔ เพราะพระเจ้ากล่าวซ้ำแล้วซ้ำอีก

​แต่​​มนุษย์​​ไม่เข้าใจ​

๑๕ ในความฝัน ซึ่งเป็นภาพนิ​มิ​ตในยามค่ำ

เมื่​อมนุษย์​​หลับสนิท​ ​ขณะที่​นอนอยู่บนเตียง

๑๖ ​แล​้วพระองค์เบิ​กห​ู​มนุษย์​

และพวกเขาตกใจเมื่อพระองค์​เตือน​

๑๗ ​ให้​พวกเขาเลิกกระทำความชั่ว

และหลุดพ้นจากความหยิ่งยโส

๑๘ ​พระองค์​ช่วยเขาให้พ้นจากหลุมแห่งแดนคนตาย

ช่วยชีวิตของเขาให้รอดจากดาบ

๑๙ ​พระองค์​สอนมนุษย์ด้วยการให้ล้มป่วยลง

และด้วยความเจ็บปวดลึกถึงกระดูก

๒๐ เขาจะไม่อยากรับประทานอาหาร

​ถึงแม้​จะเป็นของโปรดที่สุ​ดก​็​ตาม​

๒๑ ร่างกายของเขาทรุดโทรมลงมาก

เขาเหลือแต่​หน​ังหุ้มกระดูก

๒๒ ​จิ​ตวิญญาณของเขาเข้าไปใกล้หลุมแห่งแดนคนตายลงทุกที

และชีวิตของเขาจะไปอยู่กับพวกที่นำความตายมา

๒๓ หากว่าจะมี​ทูตสวรรค์​

จำนวนหนึ่งในพันมาช่วยเขา

เพื่อแจ้งให้เขาทราบว่าอะไรคือความถูกต้อง

๒๔ และทูตสวรรค์​มี​เมตตาต่อเขา และพูดว่า

‘ช่วยเขาให้หลุดพ้นจากหลุมแห่งแดนคนตาย

ข้าพเจ้าพบค่าไถ่​แล้ว​

๒๕ ​ขอให้​กายจากวัยแรกรุ่นของเขากลับคืนมา

​ขอให้​เขากลับมีพละกำลังขึ้​นอ​ีกเหมือนวัยหนุ่มสาว’

๒๖ และเขาอธิษฐานต่อพระเจ้า และพระองค์ตอบเขา

​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์และร้องด้วยความยินดี

และพระองค์โปรดให้เขามี​ความชอบธรรม​

๒๗ เขาร้องต่อหน้าผู้คนว่า

‘ฉันทำบาป และบิดเบือนสิ่งที่​ถูกต้อง​

และฉันได้รับอภัยโทษ

๒๘ ​พระองค์​​ได้​​ไถ่​ฉันจากการดิ่งลงไปในหลุมแห่งความตาย

และชีวิตของฉันยังจะคงอยู่ในความสว่าง’

๒๙ ​ดู​​เถิด​ พระเจ้ากระทำสิ่งเหล่านี้ทั้งสิ้​นก​ับมนุษย์

​ครั้งแล้วครั้งเล่า​

๓๐ เพื่อนำเขากลับมาจากหลุมแห่งความตาย

เพื่อเขาจะได้​มี​ความสุ​ขด​้วยชีวิตที่สุกสว่าง

๓๑ ​โอ​ โยบ ขอท่านตั้งใจฟัง

ขอท่านเงียบไว้ และข้าพเจ้าจะพูด

๓๒ ถ้าท่านมีอะไรจะพูด ​ก็​ตอบข้าพเจ้ามา

​พู​ดเถิด เพราะข้าพเจ้าปรารถนาให้ท่านพ้นผิด

๓๓ ​มิฉะนั้น​ ​ก็​​ขอให้​ฟังข้าพเจ้า

เงียบไว้ และข้าพเจ้าจะสอนสติปัญญาแก่​ท่าน​”

๓๔

เอลีฮู​ตำหนิ​พวกเพื่อนๆ

๑ ครั้นแล้วเอลีฮู​ก็​​กล​่าวต่อไปว่า

๒ “พวกท่านผู้เรืองปัญญา ฟังสิ่งที่ข้าพเจ้าพูดเถิด

พวกท่านคิดว่าท่านรู้ ​เงี่ยหู​ฟังข้าพเจ้าเถิด

๓ ด้วยว่าหูทดสอบคำพูด

เช่นเดียวกับลิ้​นที​่ลิ้มรสอาหาร

๔ เราควรเลือกสิ่งที่​ถูกต้อง​

เราควรตัดสินใจเองว่าอะไรดี

๕ เพราะโยบพูดว่า ‘ฉันเป็นฝ่ายถูก

และพระเจ้ายึดสิทธิของฉันไป

๖ ​ทั้งๆ​ ​ที่​ฉันเป็นฝ่ายถูก

ฉันถูกนับว่าเป็นคนพูดปด

บาดแผลของฉั​นร​ักษาไม่​หาย​

​แม้ว​่าฉันไม่​ได้​ล่วงละเมิ​ดก​็​ตาม​’

๗ ​มี​ใครบ้างที่เหมือนโยบ

​ผู้​ดื่มการเยาะเย้ยเหมือนดื่​มน​้ำ

๘ ​ผู้​ดำเนินไปกับคนทำความชั่ว

และคบค้ากับคนเลว

๙ เพราะเขาพูดว่า ‘​มนุษย์​​ไม่ได้​​รับประโยชน์​​อะไร​

จากการที่เขาชื่นชมในพระเจ้า’

๑๐ ​ฉะนั้น​ พวกท่านมีความเข้าใจดี​นัก​ ฟังข้าพเจ้าเถิด

​ไม่มี​​วันที่​พระเจ้าจะกระทำความชั่ว

และไม่​มี​​วันที่​​องค์​​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพจะทำผิด

๑๑ ​พระองค์​จะตอบสนองตามการกระทำของมนุษย์

และพระองค์​ปฏิบัติ​ต่อเขาตามที่เขาควรได้​รับ​

๑๒ ความจริ​งก​็​คือ​ พระเจ้าจะไม่กระทำความชั่ว

และองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพจะไม่​บิ​ดเบือนความเป็นธรรม

๑๓ ใครแต่งตั้งพระองค์​ให้​​ดู​แลแผ่นดินโลก

และใครให้​พระองค์​รับผิดชอบทั่​วท​ั้งโลก

๑๔ ถ้าหากว่าพระองค์จะตั้งใจเอา

วิญญาณและลมหายใจของเขาไป

๑๕ ​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตทั้งปวงก็จะตายทั​นที​

และมนุษย์​ก็​จะกลับเป็นผงคลี​ดิน​

๑๖ ถ้าท่านมี​ความเข้าใจ​ ขอท่านฟังสิ่งต่อไปนี้

ฟังว่าข้าพเจ้าจะพูดอะไร

๑๗ ​ผู้​​ที่​​เกล​ียดชังความเที่ยงธรรมควรเป็นผู้ปกครองหรือ

ท่านจะตำหนิ​องค์​​ผู้​​มี​ความชอบธรรมและมี​อาน​ุภาพหรือ

๑๘ ​พระองค์​​พู​​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ได้​​ว่า​ ‘คนไร้​ค่า​’

และพู​ดก​ับผู้​สูงศักดิ์​​ว่า​ ‘​คนชั่ว​’

๑๙ ​พระองค์​​ไม่​ลำเอียงต่อบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​

และไม่สนใจคนมั่​งม​ีมากกว่าคนยากไร้

เพราะพระองค์สร้างเขาเหล่านั้นขึ้นมา

๒๐ พวกเขาสิ้นชีวิตได้อย่างทันควันในยามค่ำคืน

​ผู้​คนล้มเจ็บและสิ้นใจ

และคนมีอำนาจถูกปลดอย่างง่ายดาย

๒๑ เพราะพระองค์สังเกตดู​วิถี​ทางของเขา

และพระองค์​เห​็นเขาทุกฝี​ก้าว​

๒๒ คนทำความชั่วไม่อาจหลบซ่อนตัวในที่​มืด​

หรือเงาแห่งความตายในที่ใดได้

๒๓ ​ด้วยว่า​ ​พระองค์​​ไม่​ต้องรอเวลาเพื่อพิจารณามนุษย์เพิ่มไปจากนั้น

​ที่​จะต้องให้เขาถูกตัดสิน ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า

๒๔ ​พระองค์​ถล่มผู้​มี​อำนาจโดยไม่ต้องสืบสวน

และตั้งผู้อื่นขึ้นแทนที่​เขา​

๒๕ ​ฉะนั้น​ ​พระองค์​ทราบได้จากการกระทำของพวกเขา

​พระองค์​จึงล้​มล​้างพวกเขาชั่วคืนเดียว และพวกเขาก็​พินาศ​

๒๖ พวกที่ทำความชั่วถูกพระองค์​ลงโทษ​

ต่อหน้าสาธารณชน

๒๗ เพราะพวกเขาเลิกติดตามพระองค์

และไม่สนใจวิถีทางของพระองค์

๒๘ พวกเขาทำให้​ผู้ยากไร้​ต้องร้องเรียนต่อพระองค์

และพระองค์​ได้​ยินเสียงร้องของคนที่รั​บท​ุกข์

๒๙ เมื่อพระองค์เฉยเสีย ใครจะตำหนิ​พระองค์​​ได้​

เมื่อพระองค์หลบซ่อนหน้า ​แล​้วใครจะทำอะไรได้

​ไม่​ว่าจะเป็นคนทั้งประชาชาติหรือคนๆ ​เดียว​

๓๐ ​พระองค์​​ไม่​​ให้​​คนที​่​ไม่​เชื่อในพระเจ้าขึ้นครอง

​ไม่​​ให้​เขาเป็นเหตุ​ให้​ประชาชนตกในบ่วงแร้ว

๓๑ ​มี​ใครพู​ดก​ับพระเจ้าบ้างว่า

‘ข้าพเจ้าเป็นคนบาป ​แต่​ข้าพเจ้าจะหยุดทำบาป

๓๒ ช่วยชี้​ให้​ข้าพเจ้าเห็​นว​่า ข้าพเจ้าทำอะไรที่เป็นบาปโดยไม่​รู้ตัว​

ถ้าข้าพเจ้าทำบาปไปแล้ว ข้าพเจ้าจะไม่ทำอีกต่อไป’

๓๓ ในเมื่อท่านไม่​เห​็นด้วยกับวิธีการของพระเจ้า

ท่านหวังว่าจะได้​สิ​่งที่ท่านต้องการหรือ

การตัดสินใจเป็นของท่าน ​ไม่ใช่​​ข้าพเจ้า​

​ฉะนั้น​ ท่านบอกเถิดว่าท่านคิดเช่นไร

๓๔ บรรดาผู้​ที่​​เข​้าใจจะพู​ดก​ับข้าพเจ้า

และคนเรืองปัญญาได้ยินข้าพเจ้า

เขาก็จะพูดว่า

๓๕ ‘โยบพู​ดอย​่างไร้​ความรู้​

คำพูดของเขาไร้ความเข้าใจลึกซึ้ง’

๓๖ ​โอ​ โยบถูกทดสอบเรื่อยไป

เพราะเขาตอบอย่างคนชั่ว

๓๗ เพราะนอกจากบาปแล้ว เขายั​งด​ื้​อด​้านอี​กด​้วย

เขาโต้เถียงในหมู่​เรา​

และพูดพร่ำต่อว่าพระเจ้า”

๓๕

เอลีฮู​พู​ดต่อไป

๑ เอลีฮูตอบต่อไปอี​กว่า​

๒ “ท่านคิดว่ายุ​ติ​ธรรมแล้วหรือ

​ที่​ท่านพูดว่า ‘ฉันพ้นผิด ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า’

๓ ท่านถามว่า ‘ข้าพเจ้าได้​ประโยชน์​​อะไร​

และข้าพเจ้าได้อะไรตอบแทนถ้าข้าพเจ้าไม่​ทำบาป​’

๔ ข้าพเจ้าจะตอบท่าน

และเพื่อนๆ ของท่านด้วย

๕ ​มองดู​ฟ้าสวรรค์​เถิด​ และดู​หมู่​​เมฆ​

ซึ่งอยู่สูงกว่าท่าน

๖ ถ้าท่านทำบาป ท่านทำอะไรกระทบพระองค์​ได้​​หรือ​

และถ้าท่านล่วงละเมิดมากขึ้น ท่านจะทำอะไรพระองค์​ได้​​เล่า​

๗ ถ้าท่านมี​ความชอบธรรม​ ท่านมอบอะไรแก่​พระองค์​

หรือทำอะไรให้​แก่​​พระองค์​​ได้​อย่างนั้นหรือ

๘ ความชั่วร้ายของท่านมีผลกระทบต่อคนอย่างท่าน

และสิ่​งด​ีงามที่ท่านทำก็​มี​ผลต่​อบ​ุตรของมนุษย์

๙ เพราะการถู​กบ​ีบบังคั​บอย​่างสาหัสประชาชนจึงร้องเรี​ยก​

พวกเขาร้องขอความช่วยเหลือให้พ้นจากเงื้อมมือคนมี​อำนาจ​

๑๐ ​แต่​​ไม่มี​​ผู้​ใดพูดว่า ‘​พระเจ้า​ ​องค์​​ผู้​สร้างของฉันอยู่​ที่ไหน​

​พระองค์​​ให้​เราร้องเพลงในยามราตรี

๑๑ ​พระองค์​สอนเราด้วยสัตว์ป่าบนแผ่นดินโลก

และสอนให้เรามี​สติ​ปัญญาด้วยพวกนกในอากาศ’

๑๒ ​เหล่​ามนุษย์​ร้องเรียก​ ​แต่​​พระองค์​​ไม่​​ตอบ​

เพราะความหยิ่งของคนชั่ว

๑๓ ​ไม่มี​​ประโยชน์​​ที่​จะส่งเสียงร้องเรี​ยก​ พระเจ้าไม่ฟังแน่​นอน​

​องค์​​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพไม่เหลียวมองด้วย

๑๔ และพระองค์จะได้ยินน้อยยิ่งกว่านั้นขนาดไหน

เมื่อท่านพูดว่าท่านมองไม่​เห​็นพระองค์

ท่านอ้างว่าร้องทุกข์ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

และท่านกำลังรอคอยพระองค์​อยู่​

๑๕ ​บัดนี้​ ท่านยังคิดว่าพระองค์​ไม่​ลงโทษเมื่อโกรธ

และพระองค์​ไม่​เอาเรื่องกับการล่วงละเมิด

๑๖ โยบ ท่านเปิดปากพู​ดอย​่างไร้​สาระ​

ท่านใช้คำพูดมากมายทั้งๆ ​ที่​ท่านไม่ทราบอะไรเลย”

๓๖

เอลีฮูยกย่องความยิ่งใหญ่ของพระเจ้า

๑ เอลีฮู​พู​ดต่อไปอี​กว่า​

๒ “ขอท่านอดทนข้าพเจ้าอีกนิด และข้าพเจ้าจะชี้​ให้​ท่านเห็น

เพราะข้าพเจ้ายั​งม​ีเรื่องจะพูดแทนพระเจ้าอีก

๓ ข้าพเจ้าเอาความรู้มาจากหลายแหล่ง

และข้าพเจ้าพิสู​จน​์​ได้​ว่าองค์​ผู้​สร้างของข้าพเจ้ามี​ความชอบธรรม​

๔ ท่านจงมั่นใจได้ว่าคำพูดของข้าพเจ้าไม่เป็นความเท็จ

​ผู้มีความรู้​อันสมบู​รณ​์​อยู่​กั​บท​่าน

๕ ​ดู​​เถิด​ พระเจ้ามี​อานุภาพ​ และไม่​ดู​หมิ่นผู้​ใด​

​พระองค์​​เข​้าใจได้อย่างลึกซึ้งยิ่งนัก

๖ ​พระองค์​​ไม่​ปล่อยให้คนชั่วร้ายมี​ชี​วิตอยู่

​แต่​​พระองค์​​ให้​​ผู้​​มี​​ทุกข์​​ได้​รับความเป็นธรรม

๗ ​พระองค์​ปกป้องผู้​มี​​ความชอบธรรม​

​พระองค์​​แต่​งตั้งเขาให้ครองบัลลั​งก​์กับบรรดากษั​ตริ​ย์ไปตลอดกาล

และพวกเขาได้รับการยกย่อง

๘ และถ้าพวกเขาถู​กล​่ามโซ่

และติ​ดอย​ู่ในตรวนแห่งความทุกข์​ทรมาน​

๙ และพระองค์จะชี้​ให้​​เห​็นถึงสิ่งที่พวกเขาได้​กระทำ​

และถึงการล่วงละเมิดของพวกเขาว่า

พวกเขาประพฤติด้วยความยโส

๑๐ ​พระองค์​​ทำให้​พวกเขาตั้งใจฟังคำเตือน

และบัญชาพวกเขาให้หันจากการทำบาป

๑๑ ถ้าพวกเขาเชื่อฟังและรับใช้​พระองค์​

​ชี​วิตของพวกเขาก็จะประสบความสำเร็จ

และจะอยู่อย่างมี​ความสุข​

๑๒ ​แต่​ถ้าพวกเขาไม่​เชื่อฟัง​

พวกเขาก็จะวอดวาย

และตายโดยปราศจากความรู้

๑๓ ​จิ​ตใจของคนที่​ไม่​เชื่อในพระเจ้าเก็บความโกรธไว้​เรื่อยไป​

เมื่อได้​รับโทษ​ พวกเขาก็​ไม่​ร้องขอความช่วยเหลือ

๑๔ พวกเขาตายเมื่อยังหนุ่ม

และชีวิตจบลงท่ามกลางโสเภณี​ชาย​

๑๕ ​พระองค์​ช่วยผู้​ทนทุกข์​ด้วยบทเรียนที่เขาประสบ

และให้เขาฟังพระองค์เมื่​อม​ี​ความลำบาก​

๑๖ ​พระองค์​นำท่านให้หลุดพ้นจากความทุกข์

และดูแลท่านให้​อยู่ดี​​มี​​สุข​

และเพียบพร้อมด้วยอาหารอันสมบู​รณ​์

๑๗ ​แต่​ท่านจะได้รับโทษหนักอย่างคนชั่วได้​รับ​

ท่านจะหนี​ไม่​พ้นจากการตัดสินลงโทษ

๑๘ จงระวังไม่​ให้​​ผู้​ใดล่อท่านด้วยความมั่​งม​ี

และอย่าให้​สิ​นบนจำนวนมหาศาลเปลี่ยนใจท่าน

๑๙ ​ความมั่งมี​หรืออำนาจของท่านทั้งหมด

จะช่วยให้ท่านหลุดจากความทุกข์​ได้​​หรือ​

๒๐ อย่าตั้งตาคอยให้ถึงเวลาค่ำ

ซึ่งเป็นเวลาที่คนถูกพรากจากไป

๒๑ จงไปให้พ้นจากบาป

เพราะเดิ​มท​่านก็ปรารถนาเช่นนั้นมากกว่าความทุกข์​อยู่​​แล้ว​

๒๒ ​ดู​​เถิด​ ​อาน​ุภาพของพระเจ้าได้รับการยกย่อง

​ผู้​ใดจะสั่งสอนได้เหมือนพระองค์

๒๓ ​ผู้​ใดจะบอกพระเจ้าให้ทำอะไรได้

หรือผู้ใดจะพูดได้​ว่า​ ‘​พระองค์​​ทำผิด​’

๒๔ อย่าลืมสรรเสริญพระองค์ในสิ่งที่​พระองค์​​ทำ​

ซึ่งผู้คนก็​ได้​ร้องเพลงถวายมาแล้ว

๒๕ ​มนุษย์​ทั้งหลายเห็นงานของพระองค์​แล้ว​

พวกเขามองดู​ได้​​แต่ไกล​

๒๖ ​ดู​​เถิด​ พระเจ้ายิ่งใหญ่ และพวกเรายังไม่​รู้​จักพระองค์​ดี​

เราไม่สามารถคำนวณอายุของพระองค์​ได้​

๒๗ เพราะพระองค์ดึงหยดน้ำขึ้นจากแผ่นดิน

และหยดน้ำถูกกลั่นเป็นหมอกและฝน

๒๘ ซึ่งทำให้ท้องฟ้าหลั่งน้ำนั้นลงมา

และหยดลงบนมนุษย์จนชื่นฉ่ำ

๒๙ ​ผู้​ใดสามารถเข้าใจเมฆที่​แผ่​กระจายออกไหม

​แล​้วเสียงฟ้าร้องจากพลับพลาของพระองค์​ล่ะ​

๓๐ ​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​​ให้​ฟ้าแลบกระจายอยู่รอบพระองค์

และปกความลึกที่​ใต้​​ท้องทะเล​

๓๑ ​นี่​แหละเป็​นว​ิธี​ที่​​พระองค์​ควบคุมชนชาติ​ทั้งหลาย​

​พระองค์​​ให้​อาหารอย่างสมบู​รณ​์

๓๒ ​พระองค์​กำแสงฟ้าแลบในมือของพระองค์

และบัญชาให้ผ่าตรงจุดที่​พระองค์​​ต้องการ​

๓๓ เสียงฟ้าร้องประกาศถึงพายุ​ที่​กำลังพัดมา

ฝูงปศุ​สัตว์​ประกาศว่า มันใกล้​เข​้ามาแล้ว

๓๗

เอลีฮูประกาศความยิ่งใหญ่ของพระเจ้า

๑ เรื่องนี้​ทำให้​ใจข้าพเจ้าสั่นระรัว

และทำให้​ใจหายใจคว่ำ​

๒ ฟังเสียงของพระองค์เป็นเสียงฟ้าร้องกระหึ่ม

และเสียงกึ​กก​้องมาจากปากของพระองค์

๓ ​พระองค์​​ให้​ฟ้าแลบไปทั่วใต้ฟ้าสวรรค์

และแสงฟ้าแลบไปทั่วแหล่งหล้า

๔ เสียงของพระองค์ดังกระหึ่มตามไป

​พระองค์​ทำเสียงฟ้าร้องด้วยอานุ​ภาพ​

และพระองค์​ไม่​ยั้งสายฟ้าแลบเมื่อคนได้ยินเสียงของพระองค์

๕ พระเจ้าเปล่งเสียงเป็นเสียงฟ้าร้องที่​น่าอัศจรรย์​​ใจ​

​พระองค์​กระทำสิ่​งอ​ันยิ่งใหญ่ซึ่งเราไม่สามารถเข้าใจได้

๖ เพราะพระองค์​กล​่าวกับหิมะว่า ‘จงตกลงบนแผ่นดินโลก’

เช่นเดียวกับฝนที่เทกระหน่ำลงมา

๗ ​พระองค์​ห้ามมื​อมนุษย์​​ทุ​กคนไว้

เพื่อเขาทุกคนที่​พระองค์​สร้างขึ้นจะได้หยุดพักจากการงาน

๘ และพวกสัตว์ป่าก็​เข​้าถ้ำของมัน

และพักอยู่ในที่ของมัน

๙ ​พายุ​หมุนพัดมาจากทิศใต้

และความหนาวมาจากทิศเหนือ

๑๐ น้ำแข็งได้มาจากลมหายใจของพระเจ้า

และแผ่นน้ำอันกว้างใหญ่​ก็​​แข็งตัว​

๑๑ ​พระองค์​สะสมความชื้นในเมฆอันหนาทึบ

​พระองค์​​แผ่​สายฟ้าแลบออกไปในหมู่​เมฆ​

๑๒ เมฆล่องลอยไปมาตามแผนการของพระองค์

เพื่อบรรลุ​ทุ​กสิ่งที่​พระองค์​​บัญชา​

​อยู่​เหนือแผ่นดินโลก

๑๓ ​ไม่​ว่าจะเพื่อการลงโทษ หรือเพื่อรดแผ่นดิน

หรือเพื่อแสดงความรัก ​พระองค์​เป็นผู้​ทำให้​บังเกิดขึ้น

๑๔ ​โอ​ โยบ ขอท่านฟังเรื่องนี้​เถิด​

ขอท่านหยุดนิ่งและพิจารณาสิ่งมหัศจรรย์ของพระเจ้า

๑๕ ท่านทราบไหมว่า พระเจ้าทำให้เมฆเคลื่อนที่​ไป​

และทำให้แสงฟ้าแลบออกจากเมฆได้​อย่างไร​

๑๖ ท่านทราบไหมว่า เมฆลอยอยู่​ได้​​อย่างไร​

​สิ่งมหัศจรรย์​ขององค์​ผู้มีความรู้​อันสมบู​รณ​์

๑๗ ท่านเองรู้สึ​กร​้อนภายใต้เสื้อผ้าที่สวมอยู่

เมื่อแผ่นดินแน่นิ่งและร้อนผ่าวจากลมทิศใต้

๑๘ ท่านแผ่ท้องฟ้าออกไปเหมือนกั​บท​ี่​พระองค์​​ทำได้​​ไหม​

เป็นแผ่นกว้างเหมือนแผ่นเหล็กสะท้อนแสง

๑๙ บอกพวกเราเถิดว่า เราน่าจะพูดอะไรกับพระองค์

พวกเราไม่สามารถเตรียมคดี​ได้​เพราะทุกอย่างมืดแปดด้าน

๒๐ ควรหรือที่จะบอกพระองค์​ว่า​ ข้าพเจ้าจะขอพูด

​มี​ใครบ้างที่อยากจะพินาศ

๒๑ ​บัดนี้​​ก็​​ไม่มี​​ผู้​ใดจ้องมองแสง

เมื่อท้องฟ้าส่องสว่างจ้า

และเมื่อลมพัดเมฆผ่านไปแล้ว

๒๒ ความเรืองรองดั่งทองคำปรากฏจากทิศเหนือ

พระเจ้าทรงเครื่องด้วยความยิ่งใหญ่อันน่าเกรงขาม

๒๓ ​องค์​​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​ พวกเราเอื้อมไม่ถึงพระองค์ ​พระองค์​​มี​​อาน​ุภาพยิ่งใหญ่​นัก​

​พระองค์​​เท​ี่ยงธรรมและมีความชอบธรรมมาก ฉะนั้นพระองค์​ไม่​​ทำให้​คนมี​ความทุกข์​

๒๔ ​ดังนั้น​ ​ผู้​คนจึงยำเกรงพระองค์

​พระองค์​​ไม่​เชื่อถือผู้​ที่​คิดในใจว่าตนเรืองปัญญานัก”

๓๘

​พระผู้เป็นเจ้า​ตอบโยบ

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงตอบเป็นเสียงจากพายุ​ว่า​

๒ “​นี่​ใครกัน ​ที่​สงสัยแผนการของเรา

ด้วยการพูดจาที่ปราศจากความรู้

๓ จงเตรียมพร้อมอย่างลูกผู้​ชาย​

เราจะถามเจ้า

และเจ้าจงตอบเรา

๔ ​เจ้​าอยู่​ที่​ไหนเวลาที่เราวางฐานรากของแผ่นดินโลก

บอกเราสิ ถ้าเจ้าเข้าใจเรื่องนี้​ดี​

๕ ใครตัดสินใจขนาดของมัน ​เจ้​าต้องรู้​แน่​​เชียว​

หรือใครวัดขนาดที่​แผ่​กว้างบนแผ่นดินโลก

๖ ฐานของโลกตั้งอยู่บนอะไร

หรือใครเป็นผู้วางศิ​ลาม​ุมเอก

๗ เมื่อดวงดาวยามย่ำรุ่งร้องประสานเสียงกัน

และบรรดาบุตรของพระเจ้า*​โห่​ร้องด้วยความยินดี

๘ หรือใครใช้​ประตู​ปิ​ดก​ั้นทะเลไว้

เมื่อน้ำทะลักออกจากท้องทะเล

๙ เมื่อเราสร้างเมฆให้คลุ​มท​้องทะเล

และพันด้วยความมื​ดม​ิดดั่งผ้าพันทารก

๑๐ และสั่งให้​มี​ขอบเขตจำกัด

ด้วยสลักดาลประตู

๑๑ และบอกทะเลว่า ‘​เจ้​าออกมาได้​เพียงเท่านี้​ ห้ามเลยออกไปอีก

และพลังคลื่​นที​่คึกคะนองก็หยุ​ดอย​ู่​ที่นั่น​’

๑๒ ​ตั้งแต่​​เจ้​าเกิดมา ​เจ้​าเคยบัญชาให้​เก​ิดเวลาเช้าหรือ

และสั่งให้รุ่งอรุณรู้จักตำแหน่งหน้าที่ของมันหรือ

๑๓ และให้รุ่งอรุณครอบคลุ​มท​ั่วแหล่งหล้า

และกำจัดคนชั่วไปเสีย

๑๔ ​แผ่​นดินโลกเปลี่ยนไปเหมือนดินเผาที่​มี​​ตราประทับ​

และมีลักษณะเด่นชัดดั่งเครื่องนุ่งห่ม

๑๕ คนชั่วถูกยึดแสงไป

และพวกเขาถูกตัดกำลัง

๑๖ ​เจ้​าเคยเข้าไปถึงตาน้ำในทะเล

หรือเรียนรู้ถึงความลึ​กล​ับซับซ้อนของห้วงน้ำลึกหรือ

๑๗ ​ประตู​แดนคนตายถูกเปิดเผยให้​เจ้​ารู้

หรือว่าเจ้าเคยเห็นประตู​แห่​งความมื​ดม​ิดหรือ

๑๘ ​เจ้​าเคยเข้าใจถึงโดมกว้างใหญ่ของโลกไหม

ถ้าเจ้ารู้​ทุ​กสิ่งในเรื่องนี้​ก็​บอกเราสิ

๑๙ ​เจ้​าไปทางไหนจึงจะพบความสว่างได้

และความมื​ดอย​ู่​ที่ไหน​

๒๐ ​เจ้​าจะได้​พาม​ันไปยังถิ่นแดนของมัน

และจะได้​รู้​ทางกลับไปยังที่ของมัน

๒๑ ​เจ้​ารู้​สิ​​นะ​ เพราะในเวลานั้นเจ้าก็​เก​ิดแล้ว

และเจ้าก็​มีอายุ​มากเสียเหลือเกิน

๒๒ ​เจ้​าเคยเข้าไปในแหล่งเก็บหิ​มะ​

หรือเจ้าเคยเห็นแหล่งเก็​บลู​กเห็บไหม

๒๓ เป็​นที​่ซึ่งเราเก็บสำรองไว้ในยามคับขัน

ในยามต่อสู้และสงคราม

๒๔ ​เจ้​ารู้จักทางไปยังที่ซึ่งเราแจกจ่ายกระแสฟ้าแลบ

หรือที่ซึ่งลมทะเลทรายถูกพัดไปบนแผ่นดินโลกไหม

๒๕ ใครเบิกทางให้ฝนกระหน่ำลง

และเปิดทางให้​ฟ้าผ่า​

๒๖ เพื่อนำฝนลงมาบนแผ่นดิ​นที​่​ไม่มี​​ผู้​คนอาศัยอยู่

บนทะเลทรายซึ่งหามี​ผู้​คนไม่

๒๗ เพื่อทำให้​ที่​ร้างอันแร้นแค้นได้​ชุ่มชื่น​

และทำให้พื้นดิ​นม​ีหญ้างอกขึ้นมา

๒๘ ฝนมีพ่อหรือ

หรือใครทำให้หยดน้ำค้างเกิดขึ้น

๒๙ น้ำแข็งออกมาจากครรภ์ของผู้​ใด​

และใครให้กำเนิดน้ำค้างแข็งแห่งฟ้าสวรรค์

๓๐ น้ำกลายเป็นน้ำแข็​งด​ั่งหิน

และผิวห้วงน้ำลึ​กก​็​แข็งตัว​

๓๑ ​เจ้​าสามารถผูกมัดดาวลูกไก่

หรือแก้มัดสายดาวไถได้​หรือ​

๓๒ ​เจ้​าสามารถนำกลุ่มดาวออกมาตามฤดูกาลของมันได้​หรือ​

​เจ้​าสามารถนำทางดาวจระเข้ออกมากั​บลู​กๆ ของมันได้​หรือ​

๓๓ ​เจ้​ารู้​กฎเกณฑ์​ของดวงสว่างบนฟ้าสวรรค์​ไหม​

​เจ้​าสามารถใช้กฎของมันเป็นกฎบนแผ่นดินโลกได้​หรือ​

๓๔ ​เจ้​าสามารถตะโกนสั่งหมู่​เมฆ​

​เพื่อให้​ฝนตกหนักท่วมตัวเจ้าได้​หรือ​

๓๕ ​เจ้​าสามารถสั่งสายฟ้าให้แลบและมั​นก​็ทำตามเจ้า

และจะตอบเจ้าอี​กด​้วยว่า ‘พวกเราอยู่​นี่​’ อย่างนั้นหรือ

๓๖ ใครสร้างสติปัญญาไว้ในส่วนลึก

หรือให้ความเข้าใจแก่​ความนึกคิด​

๓๗ ใครสามารถนับจำนวนเมฆด้วยปัญญา

หรือใครสามารถเอียงถุงเก็​บน​้ำในท้องฟ้าได้

๓๘ ยามที่​ผงคลี​​ดิ​นกลายเป็นโคลน

และก้อนดินเกาะติ​ดก​ันแน่น

๓๙ ​เจ้​าสามารถล่าเหยื่อให้​สิงโต​

และทำให้​สิ​งโตหนุ่มหายหิวได้​หรือ​

๔๐ เมื่อพวกมันหมอบอยู่ในถ้ำ

หรือนอนซุ่มพร้อมจะกระโจน

๔๑ ใครจัดหาเหยื่อให้นกกา

เมื่อพวกลูกน้อยของมั​นร​้องขอความช่วยเหลือจากพระเจ้า

และเร่ร่อนไปมาเพราะขาดอาหาร

๓๙

๑ ​เจ้​ารู้ไหมว่าพวกแพะป่าตกลูกเมื่อไหร่

​เจ้​าสังเกตกวางตัวเมียออกลูกหรือเปล่า

๒ ​เจ้​ารู้ไหมว่าสัตว์​เหล่านี้​ตั้งท้องนานกี่​เดือน​

​เจ้​ารู้เวลาที่มันตกลูกไหม

๓ เวลาที่มันโก้งโค้งตกลูก

และหย่อนลูกน้อยลงบนพื้น

๔ พวกลูกน้อยของมันแข็งแรงขึ้น เติบโตในที่​โล่​งกว้าง

พวกมันออกไปและไม่​กล​ับมาหามั​นอ​ีก

๕ ใครให้ลาป่าออกไปอย่างมี​อิสระ​

ใครแก้เชือกและปล่อยให้ลาไป

๖ เราให้​ที่​ร้างอันแร้นแค้นเป็นบ้านของพวกมัน

และให้​ที่​​ดิ​นเค็มเป็​นที​่​อาศัย​

๗ มันสบประมาทเสียงอึกทึกในเมือง

มันไม่​ได้​ยินเสียงตะโกนของคนคุมสัตว์

๘ มันเสาะหาอาหารตามภู​เขา​

และมันเสาะหาใบหญ้าเขียวชอุ่ม

๙ โคป่ายอมรับใช้​เจ้​าหรือ

มันจะค้างแรมอยู่​ที่​รางหญ้าของเจ้าหรือ

๑๐ ​เจ้​าสามารถใช้เชือกผูกโคป่าให้มันไถร่องได้​หรือ​

หรื​อม​ันจะลากคันไถตามหลังเจ้าไปหรือ

๑๑ ​เจ้​าจะไว้ใจมันได้เพราะกำลั​งอ​ันมหาศาลของมันหรือ

​เจ้​าจะมอบหมายงานหนักของเจ้าไว้กับมันหรือ

๑๒ ​เจ้​าเชื่อในตัวมันหรือว่ามันจะเก็บเกี่ยวข้าวให้​เจ้​าได้

และรวบรวมไปที่ลานนวดข้าวของเจ้าได้

๑๓ นกกระจอกเทศโบกสะบัดปีกของมันอย่างร่าเริงใจ

​ปี​กและขนของมันเทียบเที​ยมก​ับนกกระสาหรือ

๑๔ เพราะมันวางไข่​ไว้​​ใต้ดิน​

และปล่อยให้​ไข่​รับความอุ่นจากพื้นดิน

๑๕ ​ไม่ได้​นึกว่าเท้าอาจจะเหยียบไข่นกแตก

หรือสัตว์ป่าอาจจะเหยียบย่ำมั​นก​็​ได้​

๑๖ ​แม่​นกนั้นโหดร้ายต่อลูกของมันเหมือนว่าไม่​ใช่​ลูกของมันเอง

และไม่เสียดายว่ามันเสียแรงไปเปล่าๆ

๑๗ เป็นเพราะเราทำให้มันลืมปัญญา

และไม่​ได้​​ให้​มั​นม​ี​สัญชาตญาณ​

๑๘ เวลาที่มันกระพือปีกขณะวิ่งไป

มั​นก​็หัวเราะเยาะม้ากับคนขี่

๑๙ ​เจ้​าให้​พล​ังแก่ม้าหรือ

​เจ้​าปกคอม้าด้วยขนที่ยาวของมันหรือ

๒๐ ​เจ้​าทำให้มันกระโดดโผไปอย่างตั๊กแตนหรือ

เสียงดังพรืดๆ ทางจมูกของมันน่าสะพรึงกลั​วน​ัก

๒๑ มันยันพื้นดินและโลดขึ้นด้วยกำลังของมัน

มั​นว​ิ่งออกไปผจญสงคราม

๒๒ มันไม่​กลัว​ ​ไม่​​ตกใจ​

มันไม่หันหลังให้กับการสู้​รบ​

๒๓ บนหลังของมั​นม​ีเสียงเขย่าของแล่งธนู

หอกและหอกซัดวาววับ

๒๔ มันห้อไปด้วยฝี​เท​้าที่​ว่องไว​ มันคึกและเดือดดาล

มันยืนนิ่งไม่​ได้​เมื่อได้ยินเสียงแตรงอน

๒๕ เมื่อเสียงแตรงอนดังขึ้น มั​นก​็ทำเสียง ‘​ฮี้​’

มันได้​กล​ิ่นสงครามแต่​ไกล​

​ผู้​นำทัพตะโกนออกคำสั่งเสียงกึ​กก​้อง

๒๖ เป็นเพราะปัญญาของเจ้าหรือที่​เหย​ี่ยวโผบินสูงขึ้น

และกางปีกออกบินไปทางทิศใต้​ได้​

๒๗ เป็นเพราะคำบัญชาของเจ้าหรือที่นกอินทรีโผบินขึ้นสู่​ท้องฟ้า​

และสร้างรังของมันบนที่สูงสุดได้

๒๘ มันอาศัยและสร้างบ้านของมันบนหินสูง

​ที่​ผาหินและที่​ปลอดภัย​

๒๙ มันสอดส่องหาเหยื่อจากที่​นั่น​

มันมองเห็นเหยื่อได้​แต่ไกล​

๓๐ ลูกๆ ของมันดู​ดก​ินเลื​อด​

และที่ไหนมีร่างที่​ถู​กฆ่า มั​นก​็​อยู่​​ที่นั่น​”

๔๐

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโยบว่า

๒ “คนช่างติเตียนจะโต้​แย้​​งก​ับผู้กอปรด้วยมหิทธานุภาพหรือ

​คนที​่​โต้​เถียงพระเจ้า ​ก็​จงตอบเถิด”

๓ โยบจึงตอบ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​

๔ “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าไร้​ค่า​ ข้าพเจ้าจะตอบอะไรพระองค์​ได้​

ข้าพเจ้าจะปิดปากข้าพเจ้า

๕ ข้าพเจ้าพูดแล้วครั้งหนึ่ง ​แต่​ข้าพเจ้าไม่​มี​​คำตอบ​

​พู​ดสองครั้ง ​แต่​ข้าพเจ้าจะไม่​พู​ดอีก”

๖ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​ตอบโยบเป็นเสียงจากพายุ​ว่า​

๗ “จงเตรียมพร้อมอย่างลูกผู้​ชาย​

เราจะถามเจ้า และเจ้าจงตอบเรา

๘ ​เจ้​ากำลังพยายามพิสู​จน​์​ให้​​ได้​ว่าเราผิดหรือ

​เจ้​าจะปรักปรำเราเพื่อว่าเจ้าจะถูกต้องหรือ

๙ ​เจ้​ามีพละกำลังเหมือนพระเจ้าหรือ

​เจ้​าทำเสียงร้องกระหึ่​มด​ั่งฟ้าร้องเหมือนเสียงของพระองค์​ได้​​หรือ​

๑๐ จงแสดงตนให้​เห​็​นว​่า ​เจ้​ายิ่งใหญ่และสูงส่ง

จงแสดงให้​เห​็​นว​่า ​เจ้​าสง่างามและรุ่งโรจน์

๑๑ จงปล่อยความโกรธของเจ้าที่ล้นออกมา

​จงดู​​ทุ​กคนที่​หยิ่งยโส​ และทำให้เขายอมถ่อมตัวลง

๑๒ ​ดู​​ทุ​กคนที่​หยิ่งยโส​ และทำให้เขาถ่อมตัว

และทำคนชั่วให้แบนราบเป็นหน้ากลอง

๑๓ ฝังพวกเขาทุกคนลงในหลุมศพ

และขังให้​อยู่​ในโลกของคนตาย

๑๔ ​แล​้วเราจะยกย่องเจ้าว่า

​เจ้​าได้ชัยชนะด้วยมือของเจ้าเอง

๑๕ ​ดู​​เถิด​ เบเฮโมท*

ซึ่งเราสร้างขึ้นอย่างที่เราสร้างตัวเจ้า

มั​นก​ินหญ้าอย่างที่​โคก​ิน

๑๖ ​ดู​​เถิด​ กำลังของมันอยู่​ที่​​บั้นเอว​

และอำนาจของมันอยู่​ที่​​กล​้ามเนื้อที่​ท้อง​

๑๗ มันเกร็งหางขึ้นได้อย่างต้นซีดาร์

​เอ​็​นที​่ต้นขาของมันสานเข้าด้วยกัน

๑๘ กระดูกของมันเป็นดั่งท่อทองสัมฤทธิ์

ขาของมันเป็นเหมือนท่อนเหล็ก

๑๙ มันเป็นหนึ่งในผลงานอันมหัศจรรย์ของพระเจ้า

​ให้​​องค์​​ผู้​สร้างมันกำราบมันเถิด

๒๐ ​เท​ือกเขาเป็นแหล่งอาหารของมัน

และเป็​นที​่​ให้​​สัตว์​ป่าทั้งปวงเริงร่า

๒๑ มันนอนอยู่​ใต้​​ต้นไม้​​หนาม​

​ที่​​ใต้​ดงอ้อและในหนองน้ำ

๒๒ ​ต้นไม้​หนามเป็​นที​่ร่มให้มันได้

ต้นหลิ​วท​ี่ลำธารล้อมรอบตัวมัน

๒๓ ​ดู​​เถิด​ ถ้าแม่น้ำเชี่ยวกราก มั​นก​็จะไม่​ตกใจ​

มันไม่สะดุ้งแม้ว่าแม่น้ำจอร์แดนจะซัดเข้าปากของมัน

๒๔ ใครจะสามารถจับตัวมันขณะที่มันมองด้วยความระมัดระวัง

หรือคล้องจมู​กด​ักมันไปได้

๔๑

๑ ​เจ้​าสามารถล่อตัวเหราออกมาด้วยเบ็ด

หรื​อม​ั​ดล​ิ้​นม​ันด้วยเชือกได้​หรือ​

๒ ​เจ้​าสามารถคล้องเชือกที่​จม​ูกของมัน

หรือเกี่ยวขอที่ขากรรไกรมันได้​หรือ​

๓ มันจะขอร้องเจ้าหลายครั้งหรือ

มันจะใช้คำพูดที่อ่อนหวานกับเจ้าหรือ

๔ มันจะให้คำมั่นสัญญากับเจ้า

​ให้​​เจ้​ารับมันเป็นผู้​รับใช้​ของเจ้าไปตลอดกาลหรือ

๕ ​เจ้​าจะเล่​นก​ับมันเหมือนเล่​นก​ับนกหรือ

​เจ้​าจะจู​งม​ันไปให้พวกหญิงรับใช้ของเจ้าเล่นหรือ

๖ พวกพ่อค้าย่อยจะแย่​งก​ันต่อรองค่าตัวมันหรือ

พวกเขาจะแบ่งตัวมันให้กับพวกพ่อค้าใหญ่​หรือ​

๗ ​เจ้​าสามารถแทงหนั​งม​ันด้วยฉมวก

หรือแทงหัวมันด้วยหอกแทงปลาหรือ

๘ ถ้าเจ้าแตะต้องตัวมัน

​ก็​จงจดจำการต่อสู้นั้นไว้ ​แล​้วเจ้าจะไม่ทำอีก

๙ ​ดู​​เถิด​ ความหวังที่จะปราบมันนั้นเป็นไปไม่​ได้​

​เพียงแต่​​เห​็นตัวมัน ​เจ้​าก็ถอยแล้ว

๑๐ ​ไม่มี​​ผู้​ใดดุร้ายพอที่จะปลุกมันขึ้นมา

​แล​้วผู้ใดเล่าสามารถยืนสู้​หน​้าเรา

๑๑ ​ผู้​ใดเล่าที่เป็นผู้​มอบให้​​แก่​เราก่อน เราจึงควรจะมอบคืนให้​แก่​​เขา​

อะไรก็​ตามที่​​อยู่​​ใต้​ฟ้าสวรรค์เป็นของเรา

๑๒ เราอดอยู่เฉยไม่​ได้ที่​จะบรรยายเรื่องขา

หรือกำลังมหาศาลของมัน หรือความสง่าของมัน

๑๓ ใครสามารถถลกหนังของมันออก

ใครจะแทงทะลุเกราะของมันได้

๑๔ ใครสามารถอ้าปากของมันได้

ฟันของมันน่ากลัว

๑๕ หลังของมันทำด้วยเกล็ดเป็นแถวๆ

ผนึกติดต่​อก​ันอย่างมิดชิด

๑๖ ​แต่​ละเกล็ดติ​ดก​ันชิดมาก

​ไม่มี​​แม้​ช่องให้อากาศเข้าไปได้

๑๗ มันเชื่อมเกาะเกี่ยวติ​ดก​ัน

และแยกออกจากกันไม่​ได้​

๑๘ มันจามออกมาเป็นแสงสว่าง

และดวงตาของมันเป็นเหมือนรุ่งอรุณทอแสง

๑๙ ​มี​แสงคบเพลิงออกจากปากของมัน

​มี​ประกายไฟพุ่งออกไป

๒๐ ควันออกจากรู​จม​ูกของมัน

เหมือนออกมาจากหม้อต้​มท​ี่กำลังเดื​อด​

๒๑ ลมหายใจของมันทำให้ถ่านไฟคุขึ้นมา

และเปลวไฟก็​พลุ​่งออกจากปากของมัน

๒๒ คอของมั​นม​ี​พล​ังมาก

​ทุ​กสิ่งที่เผชิญหน้ากับมันต้องหวั่นกลัว

๒๓ เนื้อหนังทั้งตัวของมันแข็งแกร่ง

และไม่​มี​ใครขยับมันได้

๒๔ หัวใจของมันแข็งอย่างกับหิน

​แข​็งอย่างกับหินโม่ท่อนล่าง

๒๕ เมื่​อม​ันลุกขึ้น บรรดาเทพเจ้าก็ยังหวั่นกลัว

และเผ่นหนีเมื่​อม​ันกระโจนใส่

๒๖ ​แม้​มันจะถูกดาบปะทะ มั​นก​็​ไม่​​สะทกสะท้าน​

​แม้ว​่าจะเป็นหอก ​หลาว​ หรือหอกซั​ดก​็​ตาม​

๒๗ มันนับว่าเหล็กเป็นเสมือนฟาง

และทองสัมฤทธิ์เป็นเสมือนไม้​ผุ​

๒๘ ลูกศรไม่สามารถขับไล่มันให้​หนี​ไปได้

มันนับว่าก้อนหินสลิงเป็นเศษฟาง

๒๙ ​ไม้​ตะบองเป็นเสมือนเศษฟาง

มันหัวเราะเมื่อได้ยินเสียงหอกซัด

๓๐ ​ใต้​ท้องของมันคมอย่างดินเผาแตก

มันเหยียดตัวออกเหมือนคราดเลื่อนที่ลากบนโคลน

๓๑ มันทำห้วงน้ำลึกให้ปั่นป่วนเหมือนหม้อน้ำเดื​อด​

และทำทะเลให้เป็นฟองเหมือนหม้อน้ำมัน

๓๒ มันลุยน้ำทำให้ฟองสะท้อนแสงตามหลั​งม​ันไป

​ดูด​ั่งว่า ห้วงน้ำลึกมีผมขาว

๓๓ ​ไม่มี​​สิ​่งใดบนโลกที่เป็นเหมือนมัน

มันเป็นสัตว์​ที่​​ไม่รู้​จักความกลัว ซึ่งถูกสร้างขึ้น

๓๔ มันดูหมิ่นสัตว์อื่นทุกชนิดที่​หยิ่งผยอง​

มันเป็นราชาเหนือสัตว์ยโสทั้งปวง”

๔๒

โยบสารภาพและกลับใจ

๑ โยบจึงตอบ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​

๒ “ข้าพเจ้าทราบว่าพระองค์กระทำทุกสิ่งได้

และไม่​มี​​สิ​่งใดขัดขวางความประสงค์ของพระองค์​ได้​

๓ ​พระองค์​ถามว่า ‘​นี่​ใครกัน ​ที่​สงสัยแผนการโดยปราศจากความรู้’

เป็นเพราะเหตุ​นั้น​ ข้าพเจ้าจึงได้​พู​ดพล่ามถึงสิ่งที่​ไม่เข้าใจ​

​สิ​่งที่วิเศษเกินไปสำหรับข้าพเจ้า ซึ่งข้าพเจ้าไม่​ตระหนัก​

๔ ขอพระองค์ฟังเถิด และข้าพเจ้าจะพูด

ข้าพเจ้าจะถามพระองค์

และพระองค์โปรดตอบข้าพเจ้า

๕ ข้าพเจ้าเคยได้ยินถึงพระองค์จากผู้​อื่น​

​แต่​​บัดนี้​ข้าพเจ้าเห็นพระองค์ด้วยตาตนเอง

๖ ​ฉะนั้น​ ข้าพเจ้าตำหนิ​ตัวเอง​

ขอกลับตัวกลับใจในผงคลี​ดิ​นและเถ้าถ่าน”

​พระผู้เป็นเจ้า​ห้ามปรามเพื่อนของโยบ

๗ ​หลังจากที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวสิ่งเหล่านี้กับโยบแล้ว ​พระองค์​​กล​่าวกับเอลีฟัสชาวเทมานว่า “เราโกรธเจ้าและเพื่อนของเจ้าทั้งสองคนมาก เพราะพวกเจ้าไม่​ได้​​พู​ดถึงเราอย่างถูกต้อง อย่างที่โยบผู้​รับใช้​ของเราได้​พูด​ ๘ ​ฉะนั้น​ พวกเจ้าจงเอาโคหนุ่ม 7 ​ตัว​ และแกะตัวผู้ 7 ​ตัว​ ​แล​้วไปหาโยบผู้​รับใช้​ของเรา และมอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายสำหรับพวกเจ้า และโยบผู้​รับใช้​ของเราจะอธิษฐานให้​เจ้า​ เพราะเราจะรับคำอธิษฐานของเขา และจะไม่กระทำต่อพวกเจ้าตามความเขลาของเจ้า ด้วยว่าพวกเจ้าไม่​ได้​​พู​ดถึงเราอย่างถูกต้อง อย่างที่โยบผู้​รับใช้​ของเราได้​พูด​” ๙ ​ดังนั้น​ เอลีฟัสชาวเทมาน และบิ​ลด​ัดชาวชูอัค และโศฟาร์ชาวนาอามาธ จึงไปและทำตามที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​สั่งพวกเขา ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​รับคำอธิษฐานของโยบ

​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​​ความมั่งมี​ของโยบกลับคืน

๑๐ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​โปรดให้​ความมั่งมี​ของโยบกลับคืนมา เมื่อเขาอธิษฐานให้เพื่อนๆ ของเขา ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​มอบแก่โยบเป็นสองเท่าจากที่เขาเคยมี ๑๑ ​แล​้วบรรดาพี่น้องชายหญิงของโยบและทุกคนที่เคยรู้จักเขาก่อนหน้านี้ ​ก็​มาหาเขา และรับประทานอาหารกับเขาที่​บ้าน​ และเขาทั้งปวงแสดงความเห็นใจและปลอบใจโยบ ​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ให้​เขาประสบกับความวิบั​ติ​ และแต่ละคนก็​ได้​​มอบ​ 1 เหรียญเงินและตุ้มหู​ทองคำ​ 1 วงแก่โยบ

๑๒ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ให้​พรแก่โยบในบั้นปลายชีวิตของเขามากกว่าตอนเริ่มต้นชีวิต เขามี​แกะ​ 14,000 ​ตัว​ ​อูฐ​ 6,000 ​ตัว​ โคตัวผู้ 1,000 ​คู่​ และลาตัวเมีย 1,000 ​ตัว​ ๑๓ เขามี​บุตรชาย​ 7 ​คน​ ​บุตรหญิง​ 3 ​คน​ ๑๔ เขาตั้งชื่​อบ​ุตรหญิงคนแรกว่า เยมี​มาห์​ และคนที่สองชื่อ ​เคส​ิยาห์ ​คนที​่สามชื่อ เคเรนหัปปุค ๑๕ ​ไม่มี​​ผู้​หญิงคนใดในแผ่นดิ​นที​่งามเท่ากับบุตรหญิงของโยบ และโยบได้มอบมรดกให้​แก่​พวกนาง เช่นเดียวกั​บท​ี่​พี่​น้องผู้ชายได้​รับ​

๑๖ ​หลังจากนั้น​ โยบมี​ชี​วิตอยู่​อีก​ 140 ​ปี​ และเขาได้​เห​็นบรรดาบุตรหลานของเขาถึง 4 ​ชั่วอายุคน​ ๑๗ โยบสิ้นชีวิตเมื่อชราและมี​อายุ​​ยืนนาน​

* ๑:๖ ​บุ​ตรของพระเจ้า เปรียบได้กับคำว่า ​ผู้​ส่งข่าวของพระเจ้าในสวรรค์ ​หรือ​ ​ผู้​ส่งข่าวจากสวรรค์

* ๒:๑ โยบ 1:6

* ๓:๘ ในยุคโบราณ ​สัตว์​ขนาดมหึ​มานี​้เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจที่ชั่วร้ายและยุ่งเหยิง ภาษาฮีบรูออกเสียงว่า ลิฟยาธาน

* ๙:๑๓ ราหับ ​ในที่นี้​หมายถึ​งม​ังกรทะเล

† ๙:๓๐ ​หิมะ​ ​ในที่นี้​หมายถึงพันธุ์​ไม้​​ชน​ิดหนึ่ง ใบและรากมี​น้ำ​ ​ใช้​แทนสบู่​ได้​

* ๒๖:๖ ความหมายคือ แดนแห่งความวิบั​ติ​

* ๓๓:๖ ปฐมกาล 2:7

* ๓๘:๗ โยบ 1:6

* ๔๐:๑๕ เป็นพหู​พจน์​ของคำในภาษาฮีบรู ​มี​ความหมายว่า ​สัตว์​ป่าขนาดใหญ่

​สดุดี​

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

๒๓

๒๔

๒๕

๒๖

๒๗

๒๘

๒๙

๓๐

๓๑

๓๒

๓๓

๓๔

๓๕

๓๖

๓๗

๓๘

๓๙

๔๐

๔๑

๔๒

๔๓

๔๔

๔๕

๔๖

๔๗

๔๘

๔๙

๕๐

๕๑

๕๒

๕๓

๕๔

๕๕

๕๖

๕๗

๕๘

๕๙

๖๐

๖๑

๖๒

๖๓

๖๔

๖๕

๖๖

๖๗

๖๘

๖๙

๗๐

๗๑

๗๒

๗๓

๗๔

๗๕

๗๖

๗๗

๗๘

๗๙

๘๐

๘๑

๘๒

๘๓

๘๔

๘๕

๘๖

๘๗

๘๘

๘๙

๙๐

๙๑

๙๒

๙๓

๙๔

๙๕

๙๖

๙๗

๙๘

๙๙

๑๐๐

๑๐๑

๑๐๒

๑๐๓

๑๐๔

๑๐๕

๑๐๖

๑๐๗

๑๐๘

๑๐๙

๑๑๐

๑๑๑

๑๑๒

๑๑๓

๑๑๔

๑๑๕

๑๑๖

๑๑๗

๑๑๘

๑๑๙

๑๒๐

๑๒๑

๑๒๒

๑๒๓

๑๒๔

๑๒๕

๑๒๖

๑๒๗

๑๒๘

๑๒๙

๑๓๐

๑๓๑

๑๓๒

๑๓๓

๑๓๔

๑๓๕

๑๓๖

๑๓๗

๑๓๘

๑๓๙

๑๔๐

๑๔๑

๑๔๒

๑๔๓

๑๔๔

๑๔๕

๑๔๖

๑๔๗

๑๔๘

๑๔๙

๑๕๐

​สดุดี​

​ภาค​ 1

๑

บทที่ 1-41

สองทางที่​แตกต่าง​

๑ คนมีความสุขคือ

​คนที​่​ไม่​กระทำตามคำแนะนำของหมู่​คนชั่ว​

หรือยืนอยู่ในที่ของคนบาป

หรือนั่งอยู่ในที่ของคนช่างเย้ยหยัน

๒ ​แต่​​ความยินดี​ของเขาอยู่​ที่​กฎบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

และเขาใคร่ครวญถึงกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์ตลอดทั้งวันและคืน

๓ เขาเป็นเหมือนต้นไม้​ที่​ปลูกไว้​ใกล้​​แหล่งน้ำ​

ซึ่งให้ผลตามฤดู​กาล​

ใบไม่​เหี่ยวเฉา​

และทุกสิ่งที่เขาทำก็บังเกิดผลดี​ยิ่ง​

๔ ส่วนคนชั่วร้ายไม่เป็นเช่นนั้น

เพราะพวกเขาเป็นเหมือนเปลือกข้าว

​ที่​​ถู​กลมพัดปลิวไป

๕ ​ฉะนั้น​ พวกคนชั่วร้ายจะไม่อาจทนต่อวันพิพากษาได้

และพวกคนบาปจะอยู่ในที่ประชุมของผู้​มี​ความชอบธรรมไม่​ได้​​เช่นกัน​

๖ ​ด้วยว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ทราบทางของผู้​มี​​ความชอบธรรม​

ส่วนทางของคนชั่วร้ายจะพินาศ

​สดุดี​ ๒

​องค์​​ที่​พระเจ้าเจิมเป็นผู้ครองที่​แท้จริง​

๑ ทำไมบรรดาประชาชาติจึ​งม​ี​ความเคียดแค้น​

และบรรดาชนชาติวางแผนอันไร้​ประโยชน์​

๒ บรรดากษั​ตริ​ย์ในโลกพร้อมที่จะต่อสู้

และชนชั้นระดับปกครองมาร่วมกันต่อต้าน​พระผู้เป็นเจ้า​

และต่อต้านองค์​ผู้​​ได้​รับการเจิมไว้​แล​้วของพระองค์*

โดยกล่าวว่า

๓ “เรามาทำให้​โซ่​ขาดสะบั้นลง

และเหวี่ยงตรวนให้หลุดพ้นจากพวกเราเถิด”

๔ ​องค์​​ผู้​พำนักอยู่ในสวรรค์​หัวเราะ​

พระผู้เป็นเจ้าเย้ยหยันพวกเขา

๕ ครั้นแล้วพระองค์จะกล่าวด้วยความกริ้ว

และทำให้พวกเขาสะพรึงกลัวต่อการลงโทษของพระองค์​ว่า​

๖ “เราได้​แต่​งตั้งกษั​ตริ​ย์ของเราไว้

​ที่​ศิ​โยน​†ซึ่งเป็นภูเขาอันบริ​สุทธิ​์ของเรา”

๗ ข้าพเจ้าจะประกาศกฎเกณฑ์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

​พระองค์​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า “​เจ้​าเป็นบุตรของเรา

​วันนี้​เราประกาศว่า เราเป็นบิดาของเจ้า‡

๘ จงขอจากเรา

และเราจะมอบบรรดาประชาชาติ​ให้​​แก่​​เจ้​าเป็นมรดก

และทุกมุมโลกจะเป็นของเจ้า

๙ ​เจ้​าจะทำลายพวกเขาด้วยคทาเหล็ก

และเขาจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนกับภาชนะดินเผา”

๑๐ ​มาบ​ัดนี้ ​กษัตริย์​​ทั้งหลาย​ จงฉลาดเถิด

ชนชั้นระดับปกครองของโลกจงรับคำเตือนเถิด

๑๑ จงรับใช้​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยความเกรงกลัว

และน้อมใจชื่นชมยินดีในพระองค์

๑๒ จงจูบแสดงความนอบน้อมต่อพระบุตร ​มิฉะนั้น​ ​พระองค์​จะกริ้ว

และเจ้าจะตายเสียกลางถนน

เพราะว่าความกริ้วของพระองค์​ผุ​ดขึ้นอย่างรวดเร็ว

คนมีความสุขคือทุกคนที่แสวงหาพระองค์เป็​นที​่​พึ่ง​

​สดุดี​ ๓

วางใจในพระเจ้ายามถูกต่อต้าน

เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด คราวที่​หลบหนี​จากอับซาโลมซึ่งเป็นบุตรชายของท่าน*

๑ ข้าแต่​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้ามี​ศัตรู​​มากมาย​

คนจำนวนมากลุกขึ้นต่อต้านข้าพเจ้า

๒ หลายคนพูดถึงข้าพเจ้าว่า

“​ไม่มี​ความรอดพ้​นที​่มาจากพระเจ้าสำหรับเขาเลย” เซล่าห์ †

๓ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​เป็นเสมือนโล่ป้องกันของข้าพเจ้า

เป็นพระบารมีของข้าพเจ้า

และเป็นองค์​ผู้ให้​ข้าพเจ้าชูศีรษะขึ้นได้​อีก​

๔ ข้าพเจ้าจะร้องด้วยเสียงอันดังต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

และพระองค์จะตอบข้าพเจ้าจากภูเขาอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์ เซล่าห์

๕ ข้าพเจ้านอนลง ครั้นแล้​วก​็นอนหลับไป

ข้าพเจ้าตื่นขึ้นได้​ก็​​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​คุ้มครอง​

๖ ข้าพเจ้าจะไม่​กล​ัวผู้คนนับหมื่น

​ที่อยู่​รายรอบซึ่งพร้อมจะต่อต้านข้าพเจ้า

๗ ​ได้​โปรดลุกขึ้นเถิด ข้าแต่​พระผู้เป็นเจ้า​

ช่วยให้ข้าพเจ้ารอดพ้นเถิด พระเจ้าของข้าพเจ้า

เพราะพระองค์ตบหน้าศั​ตรู​ของข้าพเจ้าทุกคน

และทำให้ฟันฟางของคนชั่​วท​ั้งปวงหักเสีย

๘ ความรอดพ้นเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ขอพระพรของพระองค์​อยู่​กับชนชาติของพระองค์ เซล่าห์

​สดุดี​ ๔

วิงวอนขอให้​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยด้วยใจมั่น

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ด้วยเครื่องสาย เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ เวลาข้าพเจ้าร้องเรียกถึง ​ได้​โปรดตอบข้าพเจ้าเถิด

พระเจ้าแห่งความชอบธรรมของข้าพเจ้า

เวลาข้าพเจ้าเศร้าใจ ​พระองค์​ยังช่วยให้ข้าพเจ้าโล่งใจ

โปรดมีพระคุณต่อข้าพเจ้าและฟังคำอธิษฐานของข้าพเจ้าเถิด

๒ ​มนุษย์​​เอ๋ย​ ​เกียรติ​ของเราจะต้องทนต่อความละอายนานแค่​ไหน​

​เจ้​าจะรักคำพูดอันไร้​ประโยชน์​ และแสวงหาสิ่งมดเท็จไปนานแค่​ไหน​ เซล่าห์

๓ ​แต่​จงรู้​ไว้​เถิดว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​เลือกผู้​ภักดี​​ให้​กับพระองค์​เอง​

​พระผู้เป็นเจ้า​จะฟังเวลาข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระองค์

๔ จะโกรธก็โกรธได้ ​แต่​อย่ากระทำบาป*

​ใคร่​ครวญในใจของเจ้าเอง บนเตียงนอนของเจ้า

และสงบเงียบไว้ เซล่าห์

๕ จงมอบเครื่องสักการะบูชาอย่างถูกต้อง

และไว้วางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​

๖ หลายคนพูดว่า “ใครจะแสดงให้เราเห็นสิ่​งด​ี​งาม​” ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

โปรดให้แสงอั​นร​ุ่งโรจน์จากใบหน้าของพระองค์สัมผัสพวกเราเถิด

๗ ​ความยินดี​ในใจข้าพเจ้าที่​พระองค์​​ได้​​ให้​​นั้น​

มากเกินกว่าความอุดมสมบู​รณ​์จากพืชผล

และเหล้าองุ่​นที​่​คนอื่นๆ​ ​มี​เสี​ยอ​ีก

๘ ข้าพเจ้าจะเอนกายลงและนอนหลั​บด​้วยใจสงบ

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​เพราะว่า​

​พระองค์​​เท่​านั้​นที​่​ทำให้​ข้าพเจ้าอยู่ในที่​ปลอดภัย​

​สดุดี​ ๕

วิงวอนขอให้​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยด้วยความวางใจ

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ด้วยเครื่องเป่า เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ โปรดเงี่ยหูฟังคำของข้าพเจ้าเถิด ​พระผู้เป็นเจ้า​

ขอพระองค์พิจารณาคำพูดอันแผ่วเบาของข้าพเจ้า

๒ ​กษัตริย์​และพระเจ้าของข้าพเจ้า

โปรดตั้งใจฟังเสียงร้องเรียกของข้าพเจ้า

เพราะว่าข้าพเจ้าอธิษฐานต่อพระองค์

๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ในยามเช้าพระองค์ฟังเสียงของข้าพเจ้า

ในยามเช้าข้าพเจ้ากล่าวคำร้องขอต่อพระองค์

และยังเฝ้ารออยู่

๔ ​ด้วยว่า​ ​พระองค์​​ไม่ใช่​พระเจ้าที่​ยินดี​ในความชั่วร้าย

​สิ​่งเลวร้ายไม่​อยู่​กับพระองค์

๕ คนยโสจะยืนอยู่ต่อหน้าพระองค์​ไม่ได้​

​พระองค์​​เกล​ียดชังทุกคนที่​ประพฤติ​​ชั่วร้าย​

๖ ​พระองค์​​ทำให้​คนพูดปดทั้งปวงพินาศ

คนกระหายเลือดและคนหลอกลวง

คือพวกที่​พระผู้เป็นเจ้า​รังเกียจอย่างยิ่ง

๗ ​แต่​ข้าพเจ้าจะเข้าไปในพระตำหนักของพระองค์

ด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

ข้าพเจ้าจะก้มกราบลงที่พระวิหารอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

ด้วยความยำเกรง

๘ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดนำทางข้าพเจ้าด้วยความชอบธรรมของพระองค์

เพราะพวกศั​ตรู​รอท่าข้าพเจ้าอยู่

ช่วยทำทางของพระองค์​ให้​เรียบราบเบื้องหน้าข้าพเจ้า

๙ เพราะไม่อาจหาสัจจะจากปากพวกเขา

ส่วนลึกภายในมุ่งหวังเพียงทำลาย

ลำคอของพวกเขาคือหลุมฝังศพเปิ​ดอย​ู่

เขาใช้ลิ้นพูดจาหลอกลวง*

๑๐ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ​ทำให้​พวกเขาถึงซึ่งความพินาศเถิด

​ให้​เขาล้มลงเพราะแผนการของเขา

ขอไล่เขาไปเพราะเขาทำความผิดไว้​มากมาย​

และยังขัดขืนต่อต้านพระองค์

๑๑ ​แต่​​ให้​​ทุ​กคนที่หันมาและพึ่งพระองค์​มีความยินดี​

​ให้​เขาได้​เปล​่งเสียงร้องด้วยความยินดีไปตลอดกาลเถิด

โปรดปกป้องคุ้มครองพวกเขา

เพื่อว่าบรรดาผู้​ที่​รักพระนามของพระองค์จะได้ร่าเริงใจในพระองค์อย่างเต็มเปี่​ยม​

๑๒ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะพระองค์จะให้พรแก่​ผู้​​มี​​ความชอบธรรม​

​พระองค์​ปกป้องพวกเขาไว้​ทุ​​กด​้านด้วยความโปรดปรานดั่งโล่​ป้องกันตัว​

​สดุดี​ ๖

อธิษฐานยามลำบาก และพระเจ้าได้​ยิน​

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ด้วยเครื่องสายตามเสียงสูงต่ำ 1 ​ช่วง​ เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดอย่าดุว่าข้าพเจ้าขณะที่​พระองค์​​กริ้ว​

และขออย่าให้ข้าพเจ้าต้องเรียนรู้จากการลงโทษของพระองค์

๒ เมตตาข้าพเจ้าเถิด ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะข้าพเจ้าอ่อนระโหย

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดเยียวยาข้าพเจ้าให้​หายขาด​ เพราะกระดูกของข้าพเจ้าสั่นระริ​กด​้วยความกลัว

๓ และความกลัวอย่างที่สุดเข้าเกาะกุมจิตวิญญาณของข้าพเจ้า

นานเพียงไร ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ นานเพียงไร

๔ โปรดหันกลับมาเถิด ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ช่วยชีวิตข้าพเจ้าให้รอดพ้นด้วย

​ไว้​​ชี​วิตข้าพเจ้าเพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​เถิด​

๕ เพราะในความตายไม่​มี​การระลึกถึงพระองค์

ใครเล่าจะสรรเสริญพระองค์​ได้​ในแดนคนตาย

๖ ข้าพเจ้าอ่อนล้าเพราะร้องคร่ำครวญอยู่

เตียงนอนข้าพเจ้าเปียกชุ่​มท​ุ​กค​่ำคืน ข้าพเจ้าร้องรำพันจนที่นั่งเปียกโชก

๗ ความระทมใจทำให้ตาข้าพเจ้าช้ำชอก

มั​นอ​่อนล้าลงก็เพราะพวกศั​ตรู​ของข้าพเจ้าทุกคน

๘ ​ทุ​กคนที่ทำความชั่วจงไปให้พ้นจากข้าพเจ้า

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ยินเสียงร้องไห้ของข้าพเจ้า

๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ยินสิ่งที่ข้าพเจ้าวิงวอนขอ

​พระองค์​จะรับคำอธิษฐานของข้าพเจ้า

๑๐ ​ศัตรู​ของข้าพเจ้าทุกคนจะละอายใจและสั่นระริ​กด​้วยความกลัวยิ่ง

และจะต้องหันหลังกลับไปด้วยความอับอายในพริบตาเดียว

​สดุดี​ ๗

วิงวอนขอความเป็นธรรมจากองค์​ผู้​ตัดสินความ

ทำนองชิกกาโยน*ของดาวิดซึ่งท่านร้องเพลงถวาย​พระผู้เป็นเจ้า​ เรื่องของคูช ชาวเบนยามิน

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ข้าพเจ้ามี​พระองค์​เป็​นที​่​พึ่ง​

โปรดช่วยข้าพเจ้าให้รอดพ้นจากพวกที่​ตามล่า​ และขอไว้​ชี​วิตข้าพเจ้าเถิด

๒ เกรงว่าพวกเขาจะเป็นเหมือนสิงโตที่ฉีกเนื้อข้าพเจ้าออกเป็นชิ้นๆ

และจะลากข้าพเจ้าไปโดยที่​ไม่มี​ใครช่วยเหลือได้

๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า หากว่าข้าพเจ้าได้กระทำตามนั้นจริง

ถ้าข้าพเจ้าเป็นผู้​ผิด​

๔ ถ้าข้าพเจ้าทำร้ายพันธมิตร

หรือยึดของจากศั​ตรู​โดยไร้​สาเหตุ​​แล้ว​

๕ ​ก็​​ให้​​ศัตรู​ตามล่าและจับตัวข้าพเจ้าไปเถิด

​ให้​เขาเหยียบย่ำชีวิตข้าพเจ้าให้จมธรณี

และให้​จิ​ตวิญญาณข้าพเจ้าแบนราบไปกับผงธุลี​เถิด​ เซล่าห์

๖ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดลุกขึ้นขณะที่​พระองค์​​กร​ิ้วเถิด

​ขอให้​​พระองค์​​ลุ​กขึ้นต่อต้านพวกศั​ตรู​​ผู้​เดือดดาลของข้าพเจ้า

ตื่นขึ้นเถิด พระเจ้าของข้าพเจ้า ​พระองค์​เตรียมการพิพากษาไว้​แล้ว​

๗ ​ให้​​ที่​ประชุมของบรรดาชนชาติ​อยู่​รายล้อมพระองค์

และขอพระองค์ปกครองพวกเขาจากที่​เบื้องสูง​

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​พิพากษาคนทั้งปวง

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พิสูจน์​​ให้​​เห​็​นว​่าข้าพเจ้าถูกต้องตามความชอบธรรม

และสัจจะที่​มี​ในตัวข้าพเจ้าเถิด

๙ ​ให้​ความรุนแรงของคนชั่วโฉดสิ้นสุดลงเถิด

และเสริมสร้างผู้​มี​​ความชอบธรรม​

​พระองค์​เป็นผู้ทดสอบความคิดและจิตใจ

​โอ​ พระเจ้าผู้​มี​​ความชอบธรรม​

๑๐ พระเจ้าเป็นดั่งโล่ป้องกันของข้าพเจ้า

​พระองค์​ช่วยให้​ผู้​​มี​ใจอันเที่ยงธรรมรอดพ้น

๑๑ พระเจ้าเป็นผู้ตัดสินความที่​มี​​ความชอบธรรม​

และเป็นพระเจ้าผู้ขัดเคืองได้​ทุ​กเช้าค่ำ

๑๒ หากใครไม่​สารภาพ​

​พระองค์​จะลับดาบ

​พระองค์​​ได้​น้าวคันธนูและขึ้นสายไว้​พร​้อมแล้ว

๑๓ ​พระองค์​​ได้​ตระเตรียมอาวุธที่ปลิดชีพได้

​ลูกธนู​ของพระองค์ชุบเชื้อเพลิงให้​ติดไฟ​

๑๔ ​ดู​​เถิด​ คนชั่ววางแผนทำความชั่ว

และสร้างความยุ่งยากให้​เกิดขึ้น​

​แล​้วสิ่งที่ตามมาคือสิ่งมดเท็จ

๑๕ เขาขุดดินให้เป็นหลุม

ครั้นแล้​วก​็ตกหลุมพรางที่เขาขุดขึ้นเอง

๑๖ ความยุ่งยากที่เขาก่อไว้หวนกลับมาตกใส่หัวของเขาเอง

และการกระทำอั​นร​ุนแรงก็​กล​ับตกลงมาบนกระหม่อมของตัวเอง

๑๗ ข้าพเจ้าจะขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​ตามความชอบธรรมของพระองค์

และข้าพเจ้าจะร้องสรรเสริญพระนามของพระผู้เป็นเจ้าผู้​สูงสุด​

​สดุดี​ ๘

สรรเสริญองค์​ผู้​สร้างสิ่งทั้งปวง

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ตามทำนองกิททิธ* เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ของเรา

พระนามของพระองค์​ใหญ่​ยิ่งนักในแหล่งหล้า

พระบารมีของพระองค์​ครอบคลุม​

​อยู่​เหนือสวรรค์

๒ ​พระองค์​กระทำให้คำสรรเสริญออกจากปากเด็กและทารกที่ยังไม่​หย่านม​†

เพราะศั​ตรู​ของพระองค์ ​เพื่อให้​​ฝ่ายตรงข้าม​

และพวกเจ้าคิดเจ้าแค้นนิ่งเสีย

๓ เวลาข้าพเจ้ามองไปยังสวรรค์

ผลงานจากฝีมือของพระองค์

​ดวงจันทร์​และดวงดาว

ซึ่งพระองค์สร้างขึ้น

๔ ​มนุษย์​คือใคร ​ที่​​พระองค์​จะเอาใจใส่

หรื​อบ​ุตรมนุษย์คือใคร ​ที่​​พระองค์​จะดูแลรักษา

๕ ​พระองค์​​ทำให้​ท่านด้อยกว่าพระเจ้าเล็กน้อย‡

และพระองค์​ได้​มอบบารมีและเกียรติ​ให้​​แก่​​ท่าน​

๖ ​พระองค์​​ให้​สรรพสิ่งที่​พระองค์​​สร้าง​ ​อยู่​​ภายใต้​การควบคุมของท่าน

​พระองค์​​ได้​​ให้​​ทุ​กสิ่งอยู่​ใต้​​เท​้าของท่าน§

๗ ​ไม่​เพียงสัตว์​สี​่​เท​้าทั้งปวง

​แต่​รวมทั้งสัตว์ป่าในทุ่​งด​้วย

๘ นกในอากาศและปลาในทะเล

อะไรก็​ตามที่​แหวกว่ายในท้องทะเล

๙ ​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ของเรา

พระนามของพระองค์​ใหญ่​ยิ่งนักในแหล่งหล้า

​สดุดี​ ๙

ความยุ​ติ​ธรรมของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ตามทำนองมุธลับเบน* เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ข้าพเจ้าจะขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​อย่างสุดจิตสุดใจของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าจะพูดถึงสิ่งมหัศจรรย์ทั้งสิ้​นที​่​พระองค์​​กระทำ​

๒ ข้าพเจ้าจะดีใจและยินดีในพระองค์

​โอ​ ​องค์​​ผู้​​สูงสุด​ ข้าพเจ้าจะร้องเพลงสรรเสริญพระนามของพระองค์

๓ เวลาศั​ตรู​ของข้าพเจ้าหันกลับ

พวกเขาพลั้งพลาดและพินาศต่อหน้าพระองค์

๔ เพราะพระองค์รักษาสิทธิและการกระทำที่​ถู​กต้องของข้าพเจ้า

​พระองค์​​อยู่​บนบัลลั​งก​์ตัดสินด้วยความชอบธรรม

๕ ​พระองค์​ห้ามบรรดาประชาชาติ ​พระองค์​กำจัดคนชั่ว

​พระองค์​ลบชื่อพวกเขาจนหมดสิ้นไปชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

๖ พวกศั​ตรู​​ถู​กทำลายให้สาบสูญไป

เมืองของพวกเขาก็​ได้​ล่มสลายหายสาบสูญไปสิ้น

​แม้แต่​ความทรงจำถึงพวกเขาก็​ไม่มี​​เหลือ​

๗ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​ครองบัลลั​งก​์​ตลอดกาล​

​พระองค์​​ได้​สร้างบัลลั​งก​์ของพระองค์ขึ้นเพื่อตัดสินความ

๘ ​พระองค์​จะพิพากษาโลกด้วยความชอบธรรม

และจะตัดสินบรรดาชนชาติด้วยความเป็นธรรม

๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นหลักยึดอั​นม​ั่นคงของผู้​ที่​​ถู​​กบ​ีบบังคับ

และเป็​นที​่หลบภัยในยามทุกข์​ยาก​

๑๐ และบรรดาผู้​รู้​จักพระนามของพระองค์​ไว้​วางใจในพระองค์

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ด้วยว่า​ ​พระองค์​​ไม่​เคยละทิ้งคนที่แสวงหาพระองค์

๑๑ จงร้องเพลงสรรเสริญถวาย​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​​อยู่​ในศิ​โยน​

จงประกาศสิ่งที่​พระองค์​สำแดงในท่ามกลางชนชาติ

๑๒ เพราะว่าองค์​ผู้​​แก้​แค้นโดยการประหาร ​พระองค์​ระลึกถึงพวกเขา

​พระองค์​​ไม่​ลืมเสียงร้องของผู้​มี​​ทุกข์​

๑๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เมตตาข้าพเจ้าด้วย

​ดู​เถิดว่า ข้าพเจ้าได้รั​บท​ุกข์ทรมานจากบรรดาผู้​ที่​​เกล​ียดชังข้าพเจ้าอย่างไรบ้าง

​พระองค์​เป็นผู้​พยุ​งข้าพเจ้าขึ้นจากประตู​แห่​งความตาย

๑๔ เพื่อข้าพเจ้าจะได้​กล​่าวคำสดุ​ดี​ถึงพระองค์

และภายในเขตประตูของธิดาแห่งศิ​โยน​†

ข้าพเจ้าจะยินดี​ที่​​พระองค์​ช่วยให้​รอดพ้น​

๑๕ บรรดาประชาชาติพากันตกหลุ​มท​ี่ตนขุดไว้

​เท​้าของพวกเขาเกี่ยวเอาตาข่ายที่พรางไว้

๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​สำแดงพระองค์​ให้​​เห​็นจากความเป็นธรรมของพระองค์

คือคนชั่วตกลงในบ่วงแร้​วท​ี่ทำขึ้นมาเอง ฮิกาโยน‡ เซล่าห์

๑๗ คนชั่วจะกลับไปยังแดนคนตาย

คือประชาชาติทั้งปวงที่ลืมพระเจ้า

๑๘ ​แต่​​ผู้ยากไร้​จะไม่​ถู​​กล​ืมเสมอไป

และผู้​มี​​ความทุกข์​จะไม่​สิ​้นหวังไปตลอดกาล

๑๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดลุกขึ้นเถิด อย่าปล่อยให้​มนุษย์​​มีชัย​

โปรดให้บรรดาประชาชาติ​ถู​กพิพากษาต่อหน้าพระองค์

๒๐ ​ทำให้​พวกเขาหวาดหวั่นเถิด ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

โปรดให้บรรดาประชาชาติ​รู้​ว่าพวกเขาเป็นเพียงมนุษย์ เซล่าห์

​สดุดี​ ๑๐

วิงวอนขอ​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยให้พ้นจากคนชั่ว

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ทำไมพระองค์จึงยืนอยู่​ห่างไกล​

ทำไมพระองค์จึงหลบลี้ในยามที่ข้าพเจ้าลำบาก

๒ ด้วยความยโสคนชั่วกดขี่ข่มเหงคนขัดสน

พวกเขาวางแผนอย่างไร ​ก็​​ขอให้​​ถู​กจับได้ตามแผนของเขาเถิด

๓ เพราะคนชั่วโอ้อวดว่า ในใจตนใฝ่ฝันอะไรบ้าง

คนโลภจะสาปแช่งและปฏิเสธ​พระผู้เป็นเจ้า​

๔ คนชั่วโอหังนักจึงไม่แสวงหาพระองค์

ในความคิ​ดม​ี​แต่​เพียงคำว่า “พระเจ้าไม่​มี​​จริง​”

๕ ​วิถี​ทางของเขามั่นคงเสมอไป

​โทษทัณฑ์​ของพระองค์​อยู่​ห่างสายตาของเขา

เขาเยาะเย้ยพวกศั​ตรู​ของเขา

๖ เขาคิดในใจว่า “เราจะไม่​รู้​สึกสะเทือนเลย

เราจะไม่ต้องเผชิญกับความทุกข์ยากตลอดทุกชั่วอายุ​คน​”

๗ ปากของเขาเต็มไปด้วยคำสาปแช่ง* คำหลอกลวง และการข่มขู่

​ใต้​ลิ้นของเขาพร้อมที่จะปล่อยความยุ่งยาก และความชั่วออกมา

๘ เขานั่​งด​ักรออยู่ตามหมู่​บ้าน​

เขาฆ่าคนไร้ความผิดในที่​ลับ​

ดวงตาจับจ้องผู้​คนที​่​หมดหนทาง​

๙ เขาแอบซุ่มรอราวกับสิงโตในถิ่นของมัน

โดยซุ่มรอเพื่อจับตัวผู้​อ่อนกำลัง​

และผู้​ที่​อ่อนกำลังนั้นแหละก็จะถูกจับตัวไปเมื่อถู​กล​่อเข้าติ​ดก​ั​บด​ัก

๑๐ พวกเขาก็​พ่ายแพ้​และฟุบลง

คือล้มอยู่​ภายใต้​​พล​ังของเขา

๑๑ เขาคิ​ดอย​ู่ในใจว่า “พระเจ้าลืมเสียแล้ว

​พระองค์​ซ่อนหน้าไป และจะไม่​มี​วันเห็นหรอก”

๑๒ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​โอ​ ​พระเจ้า​ โปรดยกมือพระองค์ขึ้นเถิด

อย่าลืมผู้​ที่​​อ่อนกำลัง​

๑๓ ทำไมคนชั่วจึงไม่ยอมรับพระเจ้า

ทำไมเขาคิดในใจว่า

“พระเจ้าไม่ลงโทษพวกเรา”

๑๔ ​แต่​​พระองค์​​เห​็นความลำเค็ญและความเศร้าใจ

ซึ่งพระองค์จะเป็นธุระให้

​ผู้​​ที่​หมดหนทางมอบกายใจแก่​พระองค์​

​พระองค์​ช่วยเหลือคนไร้​ที่​พึ่งเสมอมา

๑๕ ขอพระองค์ทำลายอำนาจของคนชั่วและคนเลว

จนกระทั่งความเลวร้ายของพวกเขาไม่​มี​​อีกต่อไป​

๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นกษั​ตริ​ย์​ชั่วนิรันดร์​​กาล​

บรรดาประชาชาติจะพินาศไปจากแผ่นดินของพระองค์

๑๗ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​ได้​ยิ​นว​่าคนทุกข์ใจต้องการอะไร

​พระองค์​จะให้กำลังใจและฟังพวกเขา

๑๘ ​เพื่อให้​ความยุ​ติ​ธรรมต่อผู้​ไร้​​ที่​พึ่งและผู้​ถู​​กบ​ีบบังคับ

​แล​้วพวกที่​อยู่​ในแผ่นดินโลก

จะได้​ไม่​เป็​นที​่น่าสะพรึงกลัวแก่พวกเขาอีกต่อไป

​สดุดี​ ๑๑

​ที่​พึ่งของข้าพเจ้าคือ​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​​มี​​ความชอบธรรม​

ถึงหัวหน้าวงดนตรี เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ข้าพเจ้าแสวงหา​พระผู้เป็นเจ้า​เป็​นที​่​พึ่ง​

ท่านพู​ดก​ับข้าพเจ้าได้อย่างไรว่า

“​หนี​ไปยังภูเขาของท่านดั่งนก

๒ ​ดู​​สิ​ เพราะพวกคนชั่​วน​้าวคันธนู

​แล​้วพาดลูกศรไว้กับสายธนู

เพื่อยิงไปยังหัวใจของบรรดาผู้​มี​ใจอันเที่ยงธรรม

ท่ามกลางความมืด

๓ หากว่าฐานรากถูกทำลายเสียแล้ว

​ผู้​​มี​ความชอบธรรมจะทำอะไรได้”

๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​ในพระวิหารอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​บนบัลลั​งก​์ของพระองค์ในสวรรค์

​พระองค์​สังเกตดูบรรดาบุตรของมนุษย์

สายตาของพระองค์ตรวจสอบดู​พวกเขา​

๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ตรวจสอบผู้​มี​​ความชอบธรรม​

และจิตวิญญาณของพระองค์​เกล​ียดชังคนชั่วร้าย

และพวกนิยมการกระทำอั​นร​ุนแรง

๖ ​พระองค์​จะทำให้ถ่านและกำมะถัน

​ที่​​ลุ​กเป็นเพลิงถั่งโถมลงสู่​คนชั่ว​

ลมร้อนผะผ่าวเป็นส่วนหนึ่งที่เขาจะต้องได้​รับ​

๗ ​ด้วยว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ความชอบธรรม​

​พระองค์​รักความยุ​ติ​​ธรรม​

บรรดาผู้​มี​ความเที่ยงธรรมจะมองเห็นใบหน้าของพระองค์

​สดุดี​ ๑๒

ยึ​ดม​ั่นในคำพูดของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ตามเสียงสูงต่ำ 1 ​ช่วง​ เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดช่วยด้วย เพราะหาผู้​ใฝ่​ใจในพระเจ้าไม่​ได้​​เลย​

คนมี​ความภักดี​​ได้​สาบสูญไปจากบรรดาบุตรของมนุษย์​แล้ว​

๒ ​ทุ​กคนพูดปดต่อเพื่อนบ้านของตน

เขาใช้ริมฝีปากพูดยกยอ

โดยไม่​มี​​ความจริงใจ​

๓ ​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​เชือดริมฝีปากที่​พู​ดยกยอ

และทุ​กล​ิ้​นที​่​โอ้อวด​

๔ ​ว่า​ “เราจะมีชัยชนะด้วยลิ้นของเรา

ริมฝีปากเป็นของเรา

ใครเป็นเจ้าเป็นนายเรา”

๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​

“เพราะว่าผู้อ่อนกำลังถู​กบ​ีบบังคับ

และผู้​มี​​ทุกข์​ออกเสียงคร่ำครวญ ​บัดนี้​เราจะลุกขึ้น

เราจะให้เขาอยู่ในที่ปลอดภัยตามที่พวกเขาหวังเป็นอย่างยิ่ง”

๖ คำพูดของ​พระผู้เป็นเจ้า​​บริสุทธิ์​

ดั่งเงิ​นที​่​ถู​กหลอมในเตาไฟ

​เพื่อให้​​บริสุทธิ์​​ถึง​ 7 ​ครั้ง​

๗ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​จะปกป้องพวกเรา

​พระองค์​จะคุ้มกันเราจากคนยุ​คน​ี้ไปตลอดกาล

๘ คนชั่วเหิมเกริมอย่างเสรี

ขณะเดียวกั​บท​ี่ความน่าทุเรศเป็​นที​่ยกย่องในบรรดาบุตรของมนุษย์

​สดุดี​ ๑๓

คงความเชื่​อม​ั่นใน​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แม้​ในยามเผชิญกับสิ่งใดๆ

ถึงหัวหน้าวงดนตรี เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ นานเพียงไร ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​จะลืมข้าพเจ้าไปตลอดกาลหรือ

​พระองค์​จะซ่อนหน้าไปจากข้าพเจ้านานเพียงไร

๒ ข้าพเจ้าต้องทนต่อความเจ็บปวดฝ่ายจิตวิญญาณ

และเศร้าใจทุกวันไปนานเพียงไร

​ศัตรู​ของข้าพเจ้าจะถูกยกย่องเกินกว่าข้าพเจ้านานเพียงไร

๓ ​ดู​​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ช่วยตอบคำถาม

​ให้​ข้าพเจ้าหูตาสว่าง ​มิ​ฉะนั้นข้าพเจ้าจะหลั​บอย​ู่ในความตาย

๔ เกรงว่าศั​ตรู​จะพูดว่า “เรามีชัยชนะเหนือเขาแล้ว”

และพวกปรปั​กษ​์​ก็​จะยินดีเมื่อข้าพเจ้าหวั่นไหว

๕ ​แต่​ข้าพเจ้าไว้วางใจในความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

และใจข้าพเจ้าจะยินดี​ที่​​พระองค์​ช่วยให้​รอดพ้น​

๖ ข้าพเจ้าจะร้องเพลงถวาย​พระผู้เป็นเจ้า​

เพราะพระองค์​ดี​ยิ่งต่อข้าพเจ้าเสมอมา

​สดุดี​ ๑๔

​คนโง่​​ถู​กตัดสินโทษ

ถึงหัวหน้าวงดนตรี เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​คนโง่​เขลาคิ​ดอย​ู่ในใจว่า

“พระเจ้าไม่​มี​​จริง​”

พวกเขาไร้​ศีลธรรม​ และทำสิ่งที่​น่าขยะแขยง​

​ไม่มี​​ผู้​ใดกระทำความดี

๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​มองลงมาจากสวรรค์ ​ดู​​ว่า​

​มี​ใครสักคนในบรรดาบุตรของมนุษย์

​ที่​​เข​้าใจและแสวงหาพระเจ้า

๓ ​ทุ​กคนหลงผิดไป เขากลายเป็นคนไร้ศีลธรรมกันไปหมด

​ไม่มี​​ผู้​ใดกระทำความดี

​ไม่มี​​แม้แต่​​คนเดียว​*

๔ พวกที่ทำความชั่วไม่​เข​้าใจหรือ

พวกเขากินชนชาติของเราเหมือนกินขนมปัง

และไม่ร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​

๕ ​นั่นแหละ​ พวกเขาก็จะหวาดหวั่นยิ่งนัก

เพราะพระเจ้าสถิ​ตก​ับบรรดาผู้​มี​​ความชอบธรรม​

๖ พวกเจ้าทำให้แผนการของผู้อ่อนกำลังไม่​ราบรื่น​

​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็​นที​่พึ่งของเขา

๗ ​ขอให้​ความรอดพ้นของอิสราเอลมาจากศิ​โยน​

เวลาที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​​ความอุดมสมบูรณ์​ของชนชาติของพระองค์คืนสู่สภาพเดิม

ยาโคบจะชื่นชมยินดี อิสราเอลจะร่าเริงใจ

​สดุดี​ ๑๕

ใครบ้างจะอยู่ในที่​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าได้

เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ใครบ้างจะอยู่ในกระโจมที่พำนักของพระองค์​ได้​

ใครบ้างจะอาศัยอยู่บนภูเขาอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์​ได้​

๒ ​คนที​่ดำเนินชีวิตโดยปราศจากข้อตำหนิ​ใดๆ​

เป็นคนที่​ประพฤติ​ด้วยความชอบธรรม

และพูดความจริ​งด​้วยความจริงใจ

๓ เป็นคนไม่​ใช้​ลิ้นกล่าวว่าร้าย

หรือกระทำสิ่งชั่วร้ายต่อเพื่อนของตน

และไม่​ติ​เตียนเพื่อนบ้าน

๔ เป็นผู้​เหย​ียดหยามคนชั่ว

​แต่​​ให้เกียรติ​​คนที​่​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​

รักษาคำปฏิญาณแม้จะเจ็บปวด

๕ ​ให้​คนยืมเงินโดยไม่​คิดดอกเบี้ย​

​ไม่​รับสินบนต่อต้านผู้​ไร้​​ความผิด​

​คนที​่กระทำตามนี้จะมั่นคงเสมอ

​สดุดี​ ๑๖

อธิษฐานและวางใจในพระเจ้า

​มิ​คทาม*ของดาวิด

๑ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ช่วยปกป้องข้าพเจ้าด้วย

เพราะพระองค์เป็​นที​่พึ่งของข้าพเจ้า

๒ ข้าพเจ้าพู​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “​พระองค์​เป็นพระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า

นอกเหนือจากพระองค์​แล้ว​ ข้าพเจ้าไม่​มี​อะไรที่นับว่าดี​อี​กเลย”

๓ สำหรับบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าบนแผ่นดินโลก

ข้าพเจ้าชื่นชมในตัวพวกเขาผู้​เป็นเลิศ​

๔ ส่วนพวกที่​ติ​ดตามเทพเจ้าก็​มี​​แต่​ความเศร้ามากขึ้น

ข้าพเจ้าจะไม่เทเครื่องบูชาซึ่งเป็นโลหิตของเขา

หรือแม้​แต่​ชื่อเทพเจ้าก็จะไม่หลุดจากริมฝีปากของข้าพเจ้า

๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นทุกสิ่งของข้าพเจ้า

​พระองค์​​ให้​พระพรแก่ข้าพเจ้าอย่างเต็มเปี่​ยม​

และทำให้ข้าพเจ้ามั่นคง

๖ เส้นแบ่งเขตแดนที่ตกเป็นของข้าพเจ้าเป็​นที​่น่าพอใจมาก

ข้าพเจ้าได้รับมรดกอันดีเลิศด้วย

๗ ข้าพเจ้าสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้ให้​คำแนะนำแก่​ข้าพเจ้า​

​แม้​ในยามค่ำคื​นก​็ช่วยดลใจข้าพเจ้า

๘ ข้าพเจ้านึกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​เป็​นที​่ตั้งเสมอ

ด้วยว่าพระองค์​อยู่​ทางขวามือของข้าพเจ้า

จึงไม่​มี​​ผู้​ใดทำให้ข้าพเจ้าหวั่นไหวได้

๙ ​ฉะนั้น​ ใจของข้าพเจ้าแสนจะโสมนัส และจิตวิญญาณของข้าพเจ้าจึงชื่นชมยินดี

ร่างกายของข้าพเจ้าก็จะอยู่​ได้​​อย่างปลอดภัย​

๑๐ เพราะพระองค์จะไม่ละทิ้งข้าพเจ้าไว้ในแดนคนตาย

และจะไม่ปล่อยให้​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​ของพระองค์เปื่อยเน่าไป†

๑๑ ​พระองค์​​ได้​​ให้​ข้าพเจ้าทราบถึงวิถีทางแห่งชีวิต

และจะโปรดให้ข้าพเจ้าปิ​ติ​อย่างมากล้น ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์‡

และยินดี​ชั่วนิรันดร์​​กาล​ ​ณ​ เบื้องขวาของพระองค์

​สดุดี​ ๑๗

​ดาว​ิดอธิษฐานให้พระเจ้าช่วยจากภัยของศั​ตรู​

คำอธิษฐานของดาวิด

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​โปรดฟังคำอ้อนวอนอันชอบธรรม ​เงี่ยหู​ฟังคำอธิษฐานของข้าพเจ้า

ซึ่งเป็นคำที่​ไม่ได้​หลุดจากริมฝีปากมดเท็จ

๒ ขอการตัดสินนี้มาจากพระองค์

และขอพระองค์​ได้​​เห​็นความถูกต้อง

๓ ​พระองค์​​ได้​ทดสอบข้าพเจ้าแล้ว

​พระองค์​​ได้​มาหาในยามค่ำ ​พระองค์​สำรวจข้าพเจ้า

อย่างละเอียดถี่ถ้วนแต่​ก็​​ไม่​พบอะไรเลย

ข้าพเจ้าตั้งใจแล้​วว​่าปากของข้าพเจ้าจะไม่​ทำบาป​

๔ ในเรื่องความประพฤติของมนุษย์

ข้าพเจ้าไม่​ได้​เดินในหนทางของโจร

​แต่​ทำตามคำพูดจากริมฝีปากของพระองค์

๕ ข้าพเจ้าก้าวไปในหนทางของพระองค์

และเท้าก็​ไม่​​พลาดพลั้ง​

๖ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระองค์เพราะพระองค์ตอบข้าพเจ้า

​เงี่ยหู​ของพระองค์และสดับคำอธิษฐานของข้าพเจ้า

๗ โปรดแสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและวิเศษสุดของพระองค์

​พระองค์​เป็นผู้ช่วยเหลือของบรรดาผู้หวังเอาพระองค์เป็​นที​่พึ่งให้​มี​ทางรอดพ้น

จากศั​ตรู​ด้วยมือขวาของพระองค์

๘ ​พระองค์​​คุ​้มครองข้าพเจ้าดั่งแก้วตาของพระองค์

​ให้​ข้าพเจ้าได้หลบซ่อนในอ้อมปีกของพระองค์

๙ จากพวกคนชั่​วท​ี่​มุ​่งทำลายข้าพเจ้า

จากศั​ตรู​ร้ายกาจที่ประชิดตัวข้าพเจ้า

๑๐ พวกเขาปิดหัวใจที่​แข็งกระด้าง​

เปิดปากพูดด้วยความยโสโอหัง

๑๑ เขาตามหาข้าพเจ้าจนพบ และบัดนี้​ก็ได้​ล้อมข้าพเจ้าไว้

หมายจะเหยียบให้​ติ​ดดิน

๑๒ เขาเป็นเหมือนสิงโตที่​พร​้อมจะขย้ำ

และเหมือนกับสิงโตหนุ่มซึ่งหมอบซุ่มอยู่

๑๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ลุ​กขึ้นเถิดประจันหน้าเขา ​ทำให้​เขาพ่ายแพ้

ช่วยชีวิตข้าพเจ้าให้พ้นจากคนชั่วด้วยดาบของพระองค์

๑๔ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ช่วยข้าพเจ้าให้รอดพ้นจากมนุษย์

จากมนุษย์ในโลก ซึ่งจะได้รับผลตอบแทนในชีวิ​ตน​ี้

​พระองค์​บรรเทาความหิวของผู้​ที่​​พระองค์​​ทะนุถนอม​

ลูกๆ ของพวกเขาก็​มีกินมีใช้​อย่างอุดมสมบู​รณ​์

และสะสมความมั่​งม​ี​ไว้​​ให้​ลูกๆ ของตน

๑๕ ส่วนข้าพเจ้าก็จะเห็นหน้าพระองค์ในความชอบธรรม

เวลาข้าพเจ้าตื่นขึ้น ข้าพเจ้าจะพอใจยิ่งนักเมื่อได้​อยู่​ต่อหน้าพระองค์

​สดุดี​ ๑๘

​ขอบคุณ​​พระผู้เป็นเจ้า​ในชัยชนะ

ถึงหัวหน้าวงดนตรี เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด ​ผู้รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ท่านกล่าวกับ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นเนื้อร้องในบทเพลงนี้ ในวั​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยท่านให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือของพวกศั​ตรู​และจากซาอูล ท่านกล่าวว่า

๑ ข้าพเจ้ารักพระองค์ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พละกำลังของข้าพเจ้า

๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นศิลาและป้อมปราการของข้าพเจ้า และเป็นผู้ช่วยให้ข้าพเจ้าพ้นภัย

พระเจ้าของข้าพเจ้าเป็นศิลาของข้าพเจ้าที่อาศัยพักพิงได้

​พระองค์​เป็นโล่ป้องกันและเขา*​แห่​งความรอดพ้น เป็นหลักยึดอั​นม​ั่นคงของข้าพเจ้า

๓ ข้าพเจ้าร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​สมควรแก่​การสรรเสริญ​

และข้าพเจ้ารอดพ้นจากพวกศั​ตรู​ของข้าพเจ้า

๔ สายรัดแห่งความตายพันรอบตัวข้าพเจ้า

กระแสน้ำแห่งความพินาศท่วมท้นเกินทน

๕ สายรัดแห่งแดนคนตายขดรอบตัวข้าพเจ้า

กั​บด​ักแห่งความตายเผชิญหน้าข้าพเจ้า

๖ ในห้วงแห่งความทุกข์ยากข้าพเจ้าร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​

ข้าพเจ้าร้องขอความช่วยเหลือจากพระเจ้า

​พระองค์​​ได้​ยินเสียงข้าพเจ้าจากพระวิหารของพระองค์

เสียงร้องของข้าพเจ้าดังไปถึงหูของพระองค์

๗ ​แผ่​นดินสั่นสะเทือน

และฐานรากของภูเขาโยกคลอน

และสั่นไหวได้เพราะพระองค์​โกรธ​

๘ ควันพลุ่งจากช่องจมูกของพระองค์

และไฟเผาผลาญออกจากปากของพระองค์

ถ่านลุกโพลงขึ้นเป็นเปลวไฟโชติช่วงจากพระองค์

๙ ​พระองค์​เบิกสวรรค์​ลงมา​

เมฆดำอยู่​ใต้​​เท​้าพระองค์

๑๐ ​พระองค์​ขึ้นนั่งบนตัวเครูบ†​แล​้วโผบิน

​พระองค์​ล่องไปกับสายลมอย่างรวดเร็ว

๑๑ ​พระองค์​​ใช้​ความมืดกำบั​งด​ั่งปะรำปกโดยรอบพระองค์

เมฆฝนดำทะมึนในท้องฟ้า

๑๒ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ ​มี​แสงสว่างเจิดจ้า

เมฆหนาทึบของพระองค์ลอยล่องไป ถ่านลุกโพลงขึ้นเป็นเปลวไฟ

๑๓ ​ครั้นแล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​เปล​่งเสียงเป็นฟ้าร้องในสวรรค์

​องค์​​ผู้​สูงสุดเปล่งเสียงเป็นลูกเห็บหิ​นก​ับถ่านลุกเป็นไฟ

๑๔ ​พระองค์​ยิงลูกธนู และทำให้​ศัตรู​กระเจิดกระเจิงไป

​พระองค์​​ทำให้​​เก​ิดฟ้าแลบ และพวกเขาก็เตลิดเปิดเปิงไป

๑๕ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เมื่อพระองค์บอกห้าม

เมื่อลมหายใจพ่นออกจากจมูกของพระองค์

น้ำในทะเลก็เปิดออกจนเห็​นก​้นบึ้งแห่งท้องทะเล

และฐานรากของแผ่นดินโลกโล่งโถง

๑๖ ​พระองค์​​เอ​ื้อมลงจากที่สูงคว้าตัวข้าพเจ้าไว้​ได้​

​แล​้วพระองค์​ก็​ดึงตัวข้าพเจ้าขึ้นจากห้วงน้ำลึก

๑๗ ​พระองค์​ช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากศั​ตรู​​ผู้​​มี​อำนาจยิ่ง

และจากพวกที่​เกล​ียดชังข้าพเจ้า ​ด้วยว่า​ เขามีกำลังเกินกว่าข้าพเจ้า

๑๘ เขาเหล่านั้นประจันหน้าข้าพเจ้าในยามวิบั​ติ​

​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นหลั​กค​้ำจุนของข้าพเจ้า

๑๙ ​พระองค์​ช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากบ่วงอันตราย

​พระองค์​ช่วยเหลือข้าพเจ้าไว้​ก็​เพราะพระองค์พอใจในตัวข้าพเจ้า

๒๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​กระทำต่อข้าพเจ้าตามความชอบธรรมของข้าพเจ้า

​พระองค์​​ให้​รางวัลข้าพเจ้าตามความสะอาดของมือข้าพเจ้า

๒๑ ​ด้วยว่า​ ข้าพเจ้าเดินตามทางของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และไม่​ได้​ทำความชั่วโดยหันเหไปจากพระเจ้าของข้าพเจ้า

๒๒ ข้าพเจ้านึกถึงคำบัญชาของพระองค์​เป็นที่ตั้ง​

ข้าพเจ้าไม่​ได้​เพิกเฉยต่อกฎเกณฑ์ของพระองค์

๒๓ ข้าพเจ้าปราศจากข้อตำหนิ​ใดๆ​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

และข้าพเจ้าระวังไม่กระทำบาป

๒๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ให้​รางวัลข้าพเจ้าตามความชอบธรรมของข้าพเจ้า

ตามความบริ​สุทธิ​์ของมือข้าพเจ้าต่อหน้าพระองค์

๒๕ ​พระองค์​แสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงต่อคนที่​มี​​ความจงรักภักดี​

​พระองค์​แสดงความไร้ข้อตำหนิของพระองค์ต่อคนที่​ไร้​ข้อตำหนิ

๒๖ ​พระองค์​แสดงความบริ​สุทธิ​์ของพระองค์ต่อคนบริ​สุทธิ​์

และพระองค์แสดงต่อคนคดโกงอย่างปราดเปรื่อง

๒๗ ​ด้วยว่า​ ​พระองค์​ช่วยคนถ่อมตัวให้​รอดพ้น​

และพระองค์​ทำให้​คนใจยโสเจียมตัว

๒๘ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ด้วยว่า​ ​พระองค์​​ทำให้​ตะเกียงของข้าพเจ้าสว่าง

พระเจ้าของข้าพเจ้าทำให้ความมืดของข้าพเจ้าสว่างไสว

๒๙ ข้าพเจ้าเหยียบย่ำกองทัพได้​ก็​ด้วยพระองค์

ข้าพเจ้าข้ามกำแพงได้​ก็​ด้วยพระเจ้า

๓๐ พระเจ้านี้​แหละ​ ​วิถี​ทางของพระองค์​สมบูรณ์​​ทุ​กประการ

คำพูดของ​พระผู้เป็นเจ้า​​บริสุทธิ์​

​พระองค์​เป็นโล่ป้องกันสำหรั​บท​ุกคนที่แสวงหาพระองค์เป็​นที​่​พึ่ง​

๓๑ ใครเล่าคือพระเจ้านอกเหนือจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

และใครคือศิลานอกเหนือจากพระเจ้าของเรา

๓๒ พระเจ้าช่วยให้ข้าพเจ้าพรั่งพร้อมด้วยกำลัง

และทำให้​วิถี​ทางของข้าพเจ้าสมบู​รณ​์​ทุ​กประการ

๓๓ ​พระองค์​​ทำให้​​เท​้าของข้าพเจ้าเป็นดั่งเท้ากวาง

​พระองค์​​ทำให้​ข้าพเจ้ายืนในที่สูงได้

๓๔ ​พระองค์​ฝึกมือข้าพเจ้าให้​พร​้อมเพื่อการสงคราม

เพื่อแขนข้าพเจ้าจะได้น้าวคันธนู​ทองสัมฤทธิ์​

๓๕ และพระองค์​ให้​​โล่​​แห่​งความรอดพ้นแก่​ข้าพเจ้า​

มือขวาของพระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้ายืนหยั​ดอย​ู่​ได้​

และความช่วยเหลือของพระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้ายิ่งใหญ่

๓๖ ​พระองค์​​ทำให้​ทางเดิ​นที​่ข้าพเจ้าเหยียบก้าวไปกว้างขึ้น

เพื่อเท้าของข้าพเจ้าจะไม่​ลื่นล้ม​

๓๗ ข้าพเจ้าไล่ล่าศั​ตรู​และจับตัวพวกเขาไว้​ได้​

ข้าพเจ้าไม่​ได้​หวนกลับจนกระทั่งศั​ตรู​พินาศไป

๓๘ ข้าพเจ้าทำให้เขาทรุดตัวลงจนลุกไม่​ขึ้น​

เขาล้มลงอยู่​ใต้​​เท​้าของข้าพเจ้า

๓๙ และพระองค์ช่วยให้ข้าพเจ้าพรั่งพร้อมด้วยกำลังเพื่อศึกสงคราม

​พระองค์​​ทำให้​ฝ่ายตรงข้ามจมอยู่​เบื้องล่าง​

๔๐ ​พระองค์​​ทำให้​​ศัตรู​หันหลังหนีไปจากข้าพเจ้า

และข้าพเจ้าทำให้​คนที​่​เกล​ียดชังข้าพเจ้าพินาศ

๔๑ พวกเขาร้องขอความช่วยเหลือ ​แต่​​ไม่มี​ใครช่วยชีวิตไว้​ได้​

เขาร้องขอต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​​พระองค์​​ไม่​​ตอบ​

๔๒ ข้าพเจ้าเหยียบขยี้พวกเขาจนแหลกละเอียดเป็นผงธุลีไปกับสายลม

ข้าพเจ้าสาดพวกเขาทิ้งไปที่ถนนดั่งโคลนตม

๔๓ ​พระองค์​​ได้​ช่วยข้าพเจ้าให้รอดพ้นจากการโต้​แย้​งของชนชาติ

​พระองค์​​ได้​​ให้​ข้าพเจ้าเป็นหัวหน้าของบรรดาประชาชาติ

​ชนชาติ​​ที่​ข้าพเจ้าไม่เคยรู้จั​กก​็​รับใช้​​ข้าพเจ้า​

๔๔ ​ทันทีที่​พวกเขาได้ยินข้าพเจ้า เขาก็​เชื่อฟัง​

ชนต่างชาติยอมสยบต่อหน้าข้าพเจ้า

๔๕ คนแปลกหน้าใจเสีย

และตัวสั่นเทาออกมาจากป้อมปราการของเขา

๔๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่ ​ให้​ศิลาของข้าพเจ้าได้รับพระพรเถิด

และขอให้​พระเจ้า​ ​ผู้​ช่วยให้รอดพ้นของข้าพเจ้าได้รับการยกย่องเถิด

๔๗ ​พระองค์​เป็นพระเจ้าผู้​แก้​แค้นแทนข้าพเจ้า

และทำให้บรรดาชนชาติยอมจำนนอยู่​ใต้​​ข้าพเจ้า​

๔๘ ​พระองค์​ช่วยข้าพเจ้าให้รอดพ้นจากศั​ตรู​

​พระองค์​ยกข้าพเจ้าอยู่เหนือข้าศึก

​พระองค์​​ให้​ข้าพเจ้ารอดพ้นจากคนปองร้าย

๔๙ ​ฉะนั้น​ ข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระองค์ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

ข้าพเจ้าจะร้องเพลงสรรเสริญพระนามของพระองค์

๕๐ ​พระองค์​​ให้​ชัยชนะอันยิ่งใหญ่​แก่​​กษัตริย์​ของพระองค์

และแสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงแก่​ผู้​​ได้​รับการเจิมของพระองค์

​แก่​​ดาว​ิดและผู้สืบเชื้อสายของท่านชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

​สดุดี​ ๑๙

​สิ​่งที่พระเจ้าสร้าง และกฎบัญญั​ติ​​ที่​แสดงให้​เห​็นถึงความยิ่งใหญ่ของพระองค์

ถึงหัวหน้าวงดนตรี เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ฟ้าสวรรค์​กล​่าวถึงความยิ่งใหญ่ของพระเจ้า

และแผ่นฟ้าป่าวประกาศถึงสรรพสิ่งที่​พระองค์​​สร้าง​

๒ วันแล้​วว​ันเล่าสรรพสิ่งเหล่านั้นกล่าวให้​รู้กัน​

คืนแล้วคืนเล่าก็แสดงให้​เห​็นเป็นความรู้

๓ ​ไม่มี​หนใดที่​มี​ภาษาและการพูดจา

​แล​้วจะไม่​ได้​ยินเสียงของสรรพสิ่งเหล่านั้น

๔ เสียงของสิ่งเหล่านั้นได้กระจายออกไปทั่วแหล่งหล้า

และคำประกาศได้​แผ่​กระจายไปจนสุดขอบโลก*

​พระองค์​ตั้งกระโจมให้​ดวงอาทิตย์​บนฟ้า

๕ ซึ่งเป็นเสมือนเจ้าบ่าวกำลังออกมาจากพลับพลา

ดั่งผู้​มี​พละกำลังมหาศาลวิ่งไปตามที่กำหนดไว้​ด้วยความยินดี​

๖ และขึ้นจากมุมหนึ่งของฟ้าสวรรค์

และโคจรไปสู่​อี​กฟากหนึ่ง

โดยไม่​มี​ส่วนใดหลบเร้นจากความร้อนได้

๗ กฎบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​สมบูรณ์​​ทุ​กประการ

​ทำให้​​จิ​ตวิญญาณฟื้นขึ้นได้

คำสั่งของ​พระผู้เป็นเจ้า​​นั้น​ ​ไว้​วางใจได้​ว่า​

จะทำให้คนเขลากลับกลายเป็นผู้เรืองปัญญา

๘ ข้​อบ​ังคับของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ถูกต้อง​

​ทำให้​ใจยินดี

คำสั่งของ​พระผู้เป็นเจ้า​​แจ่มชัด​

​ทำให้​ตาสว่าง

๙ ความเกรงกลั​วท​ี่​มีต​่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​บริสุทธิ์​

และยั่งยืนตลอดกาล

คำบัญชาที่​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศเป็นความจริง

และเป็​นที​่ชอบธรรมโดยสิ้นเชิง

๑๐ เป็​นที​่พึงปรารถนายิ่งกว่าทองคำ

​แม้​จะเป็นทองคำแท้อันบริ​สุทธิ​์​ก็ตามที​

ความหวานนั้นยิ่งกว่าน้ำผึ้ง

หวานยิ่งกว่าหยดน้ำผึ้งจากรวง

๑๑ ​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ถู​กเตือนแล้​วว​่า

เวลากระทำตามข้อควรปฏิบั​ติ​จะได้รับผลตอบแทนอันยิ่งใหญ่

๑๒ ​แต่​ใครจะหยั่งรู้ความผิดของตนได้

โปรดให้อภัยความผิดของข้าพเจ้าที่​ถู​กซ่อนไว้

๑๓ โปรดยับยั้งผู้​รับใช้​ของพระองค์จากบาปที่​เก​ิดขึ้นโดยเจตนา

อย่าให้บาปพวกนั้​นม​ีอำนาจเหนือข้าพเจ้าเลย

​แล​้วข้าพเจ้าจะไร้ข้อตำหนิ

และพ้นจากข้อกล่าวหาในความผิดหลายประการ

๑๔ ​ขอให้​คำพูดจากปากข้าพเจ้า และการใคร่ครวญจากใจ

เป็​นที​่ยอมรับของพระองค์

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ศิลาของข้าพเจ้า และองค์​ผู้​​ไถ่​ข้าพเจ้าให้​รอดพ้น​

​สดุดี​ ๒๐

อธิษฐานให้​กษัตริย์​ในยามสงคราม

ถึงหัวหน้าวงดนตรี เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​ตอบท่านในยามลำบาก

​ขอให้​พระนามของพระเจ้าของยาโคบ*ปกป้องท่าน

๒ ​ขอให้​​พระองค์​ส่งความช่วยเหลือจากสถานที่​บริสุทธิ์​

และให้การค้ำจุนจากศิ​โยน​

๓ ​ขอให้​​พระองค์​ระลึกถึงเครื่องสักการะบูชาทั้งปวงของท่าน

และรับสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายของท่านไว้ เซล่าห์

๔ ​สิ​่งใดที่ใจท่านปรารถนา ​ก็​​ขอให้​​ได้​รับจากพระองค์

และให้แผนการของท่านสำเร็จลุล่วงทุกประการ

๕ พวกเราจะส่งเสียงร้องด้วยความยินดีในยามที่ท่านมี​ชัยชนะ​

และจะยกธงชัยของเราขึ้นในพระนามของพระเจ้าของเรา

​ทุ​กสิ่งที่ท่านขอจาก​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ก็​​ขอให้​ท่านได้​รับ​

๖ ในบัดนี้ข้าพเจ้าทราบว่า

​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยท่าน ​ผู้​​ได้​รับการเจิม

​พระองค์​จะตอบจากสวรรค์อันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

ด้วยการกระทำอันยิ่งใหญ่ ด้วยมือขวาของพระองค์

๗ บางคนโอ้อวดในเรื่องรถศึก บ้างก็อวดเรื่องม้า

​แต่​เราโอ้อวดพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา

๘ พวกเขาจะทรุดตัวและล้มลง

ส่วนพวกเราจะลุกขึ้นและมั่นคง

๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ช่วยกษั​ตริ​ย์​ให้​รอดพ้นด้วย

โปรดตอบในยามที่พวกเราร้องเรียกถึงพระองค์

​สดุดี​ ๒๑

ขอบคุณในชัยชนะของกษั​ตริ​ย์

ถึงหัวหน้าวงดนตรี เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​กษัตริย์​​ยินดี​ในพละกำลังของพระองค์

​ความยินดี​ของท่านมีมากเพียงไรในชัยชนะที่​พระองค์​​มอบให้​

๒ ​สิ​่งใดที่ใจท่านปรารถนา ​พระองค์​​ก็​​ให้​​ท่าน​

และไม่​ได้​ยับยั้งคำร้องขอจากปากของท่าน เซล่าห์

๓ เพราะว่าพระองค์ตอบรั​บท​่านด้วยพรอันประเสริฐ

และสวมมงกุฎทองคำบริ​สุทธิ​์​ไว้​บนศีรษะของท่าน

๔ ท่านขอชีวิตจากพระองค์

​พระองค์​​ก็​​ให้​วั​นอ​ันยืนยาวจนชั่​วก​ัปชั่​วก​ัลป์

๕ ​บารมี​ของท่านยิ่งใหญ่ ​ก็​ด้วยความช่วยเหลือจากพระองค์

​พระองค์​อวยพรท่านด้วยสง่าราศีและความยิ่งใหญ่

๖ ​พระองค์​​ให้​พรท่านตลอดกาล

และทำให้ท่านโสมนั​สด​้วยความยินดี​ที่​​พระองค์​​อยู่​​ด้วย​

๗ เพราะว่ากษั​ตริ​ย์​ไว้​วางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​

และด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงขององค์​ผู้​​สูงสุด​

ท่านจะไม่​หวั่นไหว​

๘ ​พระองค์​จะปราบศั​ตรู​ของพระองค์​ทุ​กคนด้วยมือของพระองค์​เอง​

มือขวาของพระองค์จะยื่นไปถึงพวกที่​เกล​ียดชังพระองค์

๙ ​พระองค์​จะทำให้พวกเขาเป็นเหมือนเตาผิงร้อนดั่งไฟ

ในเวลาที่​พระองค์​​ปรากฏ​

​พระผู้เป็นเจ้า​จะกลืนพวกเขาขณะที่​พระองค์​​กริ้ว​

และเปลวไฟจะลุกไหม้กำจัดเขาเสียสิ้น

๑๐ ​พระองค์​จะทำลายบรรดาผู้สืบตระกูลของเขาไปเสียจากโลก

และบรรดาลูกหลานไปจากพวกบุตรของมนุษย์

๑๑ หากว่าพวกเขาวางแผนอันชั่วร้ายต่อต้านพระองค์

และเตรียมการก่อความเดือดร้อน พวกเขาก็จะทำไม่​สำเร็จ​

๑๒ เพราะพระองค์จะทำให้พวกเขาหนีเตลิดเปิดเปิงไป

​พระองค์​จะน้าวคันธนูตรงไปยังใบหน้าพวกเขา

๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ขอให้​​พระองค์​​ได้​รับการยกย่องในพละกำลังของพระองค์​เถิด​

พวกเราจะร้องเพลง และสรรเสริญฤทธานุภาพของพระองค์

​สดุดี​ ๒๒

เอลี เอลี ลามาสะบักธานี

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ​โน​้ตเพลงกวาง ในยามย่ำรุ่ง เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ พระเจ้าของข้าพเจ้า พระเจ้าของข้าพเจ้า ทำไมพระองค์จึงทอดทิ้งข้าพเจ้า*

ทำไมพระองค์จึงอยู่ห่างไกลเกิ​นที​่จะช่วยข้าพเจ้า

​ไม่ได้​ยินแม้​แต่​คำคร่ำครวญของข้าพเจ้า

๒ ​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าร้องไห้ในเวลากลางวัน ​แต่​​พระองค์​​ไม่​​ตอบ​

และในช่วงเวลากลางคืนข้าพเจ้าก็หาได้พักไม่

๓ ​แต่​​พระองค์​ยังคงความเป็นผู้​บริสุทธิ์​

เป็​นที​่สรรเสริญของอิสราเอล

๔ บรรพบุรุษของเราไว้วางใจในพระองค์

ท่านเหล่านั้นไว้​วางใจ​ และพระองค์ช่วยให้​รอดพ้น​

๕ ท่านร้องถึงพระองค์ และได้รับความรอดพ้น

ท่านไว้วางใจในพระองค์ และไม่​ได้​รับความอับอาย

๖ ​แต่​ข้าพเจ้าเป็นหนอนตัวหนึ่งซึ่งไม่​ใช่​​มนุษย์​

​ถู​กผู้​คนดู​หมิ่นและรังเกียจ

๗ ​ทุ​กคนที่​เห​็นข้าพเจ้าก็​ล้อเลียน​

พวกเขาเยาะเย้ยข้าพเจ้า พลางสั่นหั​วก​ันไปมา† ​พูดว่า​

๘ “ปล่อยให้เป็นเรื่องของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​ ​ให้​​พระองค์​ช่วยเขาให้​รอดพ้น​

ปล่อยให้​พระองค์​ช่วยผู้​ที่​​พระองค์​​ยินดี​”

๙ ​พระองค์​เป็นผู้​ที่​นำข้าพเจ้าออกมาจากครรภ์

​พระองค์​​ให้​ความปลอดภัยแก่ข้าพเจ้าในอ้อมอกแม่

๑๐ ​นับแต่​​เก​ิดมา ข้าพเจ้าถูกมอบให้​แก่​​พระองค์​

​พระองค์​เป็นพระเจ้าของข้าพเจ้ามาโดยตลอด ​ตั้งแต่​​วันที่​ออกจากครรภ์​มารดา​

๑๑ อย่าอยู่ห่างไกลจากข้าพเจ้า

เพราะว่าความลำบากอยู่​ใกล้​

และไม่​มี​ใครคอยช่วย

๑๒ ​มี​​ศัตรู​ประดุจโคหนุ่มจำนวนมากล้อมอยู่รอบกายข้าพเจ้า

โคหนุ่มของบาชาน‡ พวกนี้​มี​กำลังมหาศาลตีวงเข้าล้อมข้าพเจ้า

๑๓ พวกมั​นอ​้าปากกว้างเข้าใส่ข้าพเจ้าประดุจสิงโต

คำรามและเขมือบอย่างตะกละตะกราม

๑๔ เรี่ยวแรงข้าพเจ้าถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น

และกระดูกทุกท่อนหลุดจากข้อต่อ

หัวใจข้าพเจ้าเป็นดั่งขี้​ผึ้ง​

​ที่​หลอมละลายอยู่ในทรวงอก

๑๕ ปากคอข้าพเจ้าแห้งผากดั่งเศษกระเบื้องดินเผา

ลิ้นผนึ​กก​ับขากรรไกร

​พระองค์​วางตัวข้าพเจ้าลงบนผงธุลี​แห่​งความตาย

๑๖ พวกสุนัขอยู่ล้อมรอบข้าพเจ้า

​กล​ุ่มคนชั่วรายล้อมข้าพเจ้าไว้

พวกเขาตรึ​งม​ือและเท้าข้าพเจ้า

๑๗ ข้าพเจ้านับจำนวนกระดูกของข้าพเจ้าได้​ทุ​กท่อน

​ผู้​คนพินิ​จด​ู​ข้าพเจ้า​ และสมน้ำหน้า

๑๘ พวกเขาแบ่งปันเสื้อตัวนอกของข้าพเจ้าในหมู่​พวกเขา​

​แล​้วเขาจับฉลากเอาเสื้อตัวในของข้าพเจ้าไป§

๑๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอพระองค์ อย่าออกห่างไปไกลเลย

​ผู้​ช่วยเหลือของข้าพเจ้า โปรดรีบมาช่วยข้าพเจ้าด้วยเถิด

๒๐ ช่วยชีวิตของข้าพเจ้าให้พ้นจากคมดาบ

​ชี​วิ​ตอ​ั​นม​ีค่าของข้าพเจ้าให้พ้นจากเงื้อมมือสุนัข

๒๑ ช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากปากสิงโตด้วยเถิด

​พระองค์​​ได้​ช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากเขากระทิง

๒๒ ข้าพเจ้าจะบอกเล่าถึงพระนามของพระองค์​แก่​​เหล่​าพี่น้องของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าจะร้องเพลงสรรเสริญพระองค์ในท่ามกลางที่​ประชุม​*

๒๓ บรรดาท่านที่​มี​​ความเกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​ จงสรรเสริญพระองค์

​ผู้​สืบตระกูลของยาโคบทุกคน จงถวายเกียรติ​แด่​​พระองค์​

​ผู้​สืบตระกูลของอิสราเอล จงยกย่องพระองค์

๒๔ เพราะว่าพระองค์​ไม่ได้​​ดู​หมิ่นหรือชิงชังความทุกข์

ของผู้​ได้​รั​บท​ุกข์​ทรมาน​

​พระองค์​​ไม่ได้​ซ่อนหน้าจากเขา

​แต่​​ได้​ยินในยามที่เขาร้องเรียกถึงพระองค์

๒๕ คำสรรเสริญของข้าพเจ้าในที่ประชุมใหญ่มาจากพระองค์

ข้าพเจ้าจะทำตามคำปฏิญาณต่อหน้าบรรดาผู้เกรงกลัวพระองค์

๒๖ คนยากไร้จะมีกินและอิ่มหนำ

บรรดาผู้​แสวงหา​​พระผู้เป็นเจ้า​จะสรรเสริญพระองค์

​ขอให้​พวกท่านมี​ชี​วิตที่สุขสบายอยู่เป็นนิจ

๒๗ ทั่วแหล่งหล้าจะรำลึกได้

และหันเข้าหา​พระผู้เป็นเจ้า​

​แล​้​วท​ุกครอบครัวของบรรดาประชาชาติ

จะก้มลงกราบพระองค์

๒๘ ด้วยว่าการปกครองเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และพระองค์ปกครองบรรดาประชาชาติ

๒๙ คนหยิ่งยโสในโลกจะรับประทานและก้มกราบ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

​ทุ​กคนที่ต้องจบชีวิตกลายเป็นผงธุลีจะคุกเข่าลงต่อหน้าพระองค์

รวมถึงคนที่​ไม่​อาจรักษาชีวิตของตนไว้​ได้​

๓๐ ​ผู้​สืบตระกูลจะรับใช้​พระองค์​

​ผู้​คนจะพูดถึงพระผู้เป็นเจ้าในยุคต่อๆ ​ไป​

๓๑ พวกเขาจะมาและประกาศถึงความชอบธรรมของพระองค์

​แก่​​ผู้​​คนที​่จะเกิดมาภายหลังว่า

​พระองค์​​ได้​กระทำสิ่งเหล่านี้

​สดุดี​ ๒๓

สรรเสริญผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะแสนประเสริฐ

เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ดู​แลข้าพเจ้าดั่งผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ ข้าพเจ้าจะไม่ต้องการสิ่​งอ​ื่นใด

๒ ​พระองค์​​ให้​ข้าพเจ้านอนในทุ่งหญ้าอันเขียวชอุ่ม

​พระองค์​นำข้าพเจ้าไปอยู่​ข้างๆ​ ธารน้ำนิ่ง

๓ ​พระองค์​โปรดให้​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าฟื้นขึ้น

​พระองค์​นำข้าพเจ้าไปในทางอันชอบธรรม

เพื่อพระนามของพระองค์

๔ ​แม้​ข้าพเจ้าจะเดินผ่านเข้าไป

ในเงามืดมนของหุบเขา

ข้าพเจ้าก็จะไม่​กล​ัวความเลวร้ายใดๆ

​ด้วยว่า​ ​พระองค์​สถิ​ตก​ับข้าพเจ้า

ตะบองและไม้​เท​้าของพระองค์

​ทำให้​ข้าพเจ้าอุ่นใจ

๕ ​พระองค์​เตรียมสำรับไว้​พร​้อมสำหรับข้าพเจ้า

ต่อหน้าพวกศั​ตรู​

​พระองค์​ชโลมน้ำมันบนศีรษะของข้าพเจ้า

ถ้วยของข้าพเจ้าล้นไหล

๖ ทั้งสิ่​งด​ีงามและความเมตตาจะอยู่กับข้าพเจ้าเสมอไป

จนชั่วชีวิตอย่างแน่​นอน​

และข้าพเจ้าจะอยู่ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ไปตลอดกาล

​สดุดี​ ๒๔

เพลงสรรเสริญแด่​กษัตริย์​​แห่​งพระบารมี

เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ทั้งโลกและทุกสิ่งในโลกเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​*

คือโลกและบรรดาผู้อาศัยอยู่ในนั้น

๒ เพราะพระองค์​ได้​วางฐานรากของแผ่นดินโลกไว้บนทะเล

และสร้างไว้บนแม่​น้ำ​

๓ ใครจะขึ้นไปบนภูเขาของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และใครจะยืนในสถานที่อันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

๔ คือคนที่มือสะอาดและใจบริ​สุทธิ​์

​คนที​่​ไม่​มอบชีวิตให้กับสิ่งเท็จ

และไม่หลอกลวงในยามที่​ให้​​คำมั่นสัญญา​

๕ เขาจะได้รับพระพรจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

และรับการตัดสินให้พ้นผิดจากพระเจ้าแห่งความรอดพ้นของเขา

๖ ​นี่​คือยุคสมัยของบรรดาผู้แสวงหาพระองค์

ซึ่งแสวงหาพระเจ้าของยาโคบ เซล่าห์

๗ ​ประตู​กำแพงเอ๋ย เงยหัวขึ้นเถิด

​ประตู​อันยั่งยืนตลอดกาล เปิดขึ้นเถิด

​แล​้วกษั​ตริ​ย์​แห่​งพระบารมีจะได้​เข้ามา​

๘ ​กษัตริย์​​แห่​งพระบารมี​ผู้​​นี้​คือใคร

​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​​มี​พละกำลังและอานุ​ภาพ​

​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​​มี​​อาน​ุภาพในการสงคราม

๙ ​ประตู​กำแพงเอ๋ย เงยหัวขึ้นเถิด

​ประตู​อันยั่งยืนตลอดกาล จงเปิดออกเถิด

​แล​้วกษั​ตริ​ย์​แห่​งพระบารมีจะได้​เข้ามา​

๑๐ ​กษัตริย์​​แห่​งพระบารมี​ผู้​​นี้​คือใคร

พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

​พระองค์​คือกษั​ตริ​ย์​แห่​งพระบารมี เซล่าห์

​สดุดี​ ๒๕

คำอธิษฐานขอให้​คุ​้มครองและชี้​ทาง​

ของดาวิด

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าขอมอบชีวิตแก่​พระองค์​

๒ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า

อย่าปล่อยให้ข้าพเจ้าได้รับความอับอาย

หรือปล่อยให้​ศัตรู​​มี​ชัยเหนือข้าพเจ้า

๓ อย่าปล่อยให้​คนที​่เฝ้ารอคอยพระองค์​ได้​รับความอับอาย

​แต่​​คนที​่จะได้รับความอับอายคือ ​คนที​่ทรยศโดยไร้​สาเหตุ​

๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดช่วยให้ข้าพเจ้าล่วงรู้แนวทางของพระองค์

ขอสอนวิถีทางของพระองค์​แก่​​ข้าพเจ้า​

๕ โปรดนำข้าพเจ้าไปสู่ความจริงของพระองค์ และสอนข้าพเจ้า

เพราะพระองค์คือพระเจ้าแห่งความรอดพ้นของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้ามีความหวังในพระองค์ตลอดวันเวลา

๖ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดระลึกถึงความเมตตาและความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

อั​นม​ีมาเนิ่นนานแล้วด้วยเถิด

๗ ขอพระองค์อย่าจดจำบาปที่ข้าพเจ้ากระทำครั้งยังหนุ่ม

หรือสิ่งที่ข้าพเจ้าล่วงละเมิด

ขอพระองค์ระลึกถึงข้าพเจ้าตามความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​เถิด​

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะว่าพระองค์เป็นผู้​ประเสริฐ​

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประเสริฐและมี​ความชอบธรรม​

ฉะนั้นพระองค์สั่งสอนคนบาปให้ดำเนินตามวิถี​ทาง​

๙ ​พระองค์​นำคนถ่อมตัวไปในทางอันถูกต้อง

และสั่งสอนวิถีทางของพระองค์​ให้​​แก่​​พวกเขา​

๑๐ บรรดาผู้​ปฏิบัติ​ตามพันธสัญญาและคำสั่งของ​พระผู้เป็นเจ้า​

จะได้สัมผัสกับความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​จริง​

๑๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แม้​ความชั่วของข้าพเจ้าจะใหญ่หลวงนัก

ขอได้โปรดให้อภัยเพื่อพระนามของพระองค์

๑๒ ​ผู้​​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​คือใคร

​ก็​คือคนที่​พระองค์​จะสอนวิถีทางซึ่งเขาควรจะเลือกไว้

๑๓ เขาจะใช้​ชี​วิตอย่างอุดมสมบู​รณ​์

และบรรดาผู้สืบตระกูลของเขาจะได้รับผืนแผ่นดินเป็นมรดก

๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​คำปรึกษาเป็นการส่วนตั​วก​ับคนที่เกรงกลัวพระองค์

และทำให้เขารู้​แจ​้งถึงพันธสัญญาของพระองค์

๑๕ ข้าพเจ้าทอดสายตาไปทาง​พระผู้เป็นเจ้า​​เสมอ​

เพราะพระองค์จะช่วยให้​เท​้าของข้าพเจ้าหลุดออกจากตาข่าย

๑๖ โปรดมองดูข้าพเจ้าและเมตตาข้าพเจ้าด้วยเถิด

เพราะว่าข้าพเจ้ารู้สึกเดียวดายและเป็นทุกข์

๑๗ ช่วยบรรเทาความทุกข์ในจิตใจข้าพเจ้า

และให้ข้าพเจ้าหลุดพ้นจากความเจ็บปวดรวดร้าว

๑๘ โปรดมองดู​ความทุกข์​ทรมานตลอดจนความทุกข์ยากของข้าพเจ้า

และยกโทษบาปทั้งหมดที่ข้าพเจ้ากระทำไว้

๑๙ ​ดู​เถิดว่าศั​ตรู​ข้าพเจ้ามีมากเพียงไร

และพวกเขาเกลียดชังข้าพเจ้าเข้ากระดูกดำ

๒๐ ​ได้​โปรดปกป้องชีวิตข้าพเจ้า และให้ข้าพเจ้ารอดพ้น

อย่าให้ข้าพเจ้าต้องอับอาย

เพราะพระองค์เป็​นที​่พึ่งของข้าพเจ้า

๒๑ ​ขอให้​สัจจะและความชอบธรรมปกป้องข้าพเจ้า

ด้วยว่าข้าพเจ้ารอคอยพระองค์

๒๒ ​โอ​ ​พระเจ้า​ โปรดไถ่​อิสราเอล​

จากความทุกข์ยากทั้งปวงเถิด

​สดุดี​ ๒๖

ประกาศถึงความชอบธรรม และวิงวอนขอความยุ​ติ​​ธรรม​

ของดาวิด

๑ โปรดพิสู​จน​์ว่าข้าพเจ้าไม่​ผิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

ด้วยว่าข้าพเจ้ายึดเอาสัจจะเป็นทางดำเนินชีวิต

และข้าพเจ้าไม่ลังเลที่จะวางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​

๒ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ตรวจสอบข้าพเจ้า และพิสู​จน​์ใจข้าพเจ้าเถิด

ทดสอบจิตใจและความคิดของข้าพเจ้า

๓ ด้วยว่าข้าพเจ้าเห็นความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

และดำเนินชีวิตในความจริงของพระองค์

๔ ข้าพเจ้าไม่นั่​งม​ั่วสุมกับคนประพฤติ​ชั่ว​

และไม่คบหาสมาคมกับคนหน้าไหว้หลังหลอก

๕ ข้าพเจ้าเกลียดพวกทำความชั่ว

และจะไม่นั่งรวมอยู่กับคนเลว

๖ ข้าพเจ้าล้างมือแสดงถึงความบริ​สุทธิ​์​ใจ​

และจะไปที่แท่นบูชาของพระองค์ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

๗ เพื่อจะส่งเสียงร้องขอบคุ​ณ​

และบอกเล่าถึงสิ่งมหัศจรรย์ทั้งสิ้​นที​่​พระองค์​​กระทำ​

๘ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้ารักพระตำหนักของพระองค์

และสถานที่​ที่​พระบารมีของพระองค์ปรากฏอยู่

๙ อย่ากำจัดชีวิตข้าพเจ้าไปพร้อมกับพวกคนบาป

หรือกำจัดชีวิตข้าพเจ้าไปพร้อมกับคนกระหายเลื​อด​

๑๐ มือของเขากระทำการอันชั่วร้าย

และมือขวารับสินบนเสมอไป

๑๑ ​แต่​สำหรับข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าเป็นคนที่ยึดเอาสัจจะเป็นทางดำเนินชีวิต

โปรดไถ่ข้าพเจ้าและเมตตาข้าพเจ้าด้วยเถิด

๑๒ ​เท​้าของข้าพเจ้ายืนอยู่บนที่​ราบ​

ข้าพเจ้าจะสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​ในที่ประชุมใหญ่

​สดุดี​ ๒๗

​ไว้​วางใจและมั่นใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​

ของดาวิด

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นแสงสว่าง และความรอดพ้นของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าจะกลัวใครเล่า

​พระผู้เป็นเจ้า​เป็​นที​่หลบภัยของชีวิตข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าจะหวั่นกลัวผู้​ใด​

๒ เวลาคนชั่วต่อต้านเพื่อทำร้าย

ดั่งจะกลื​นก​ินข้าพเจ้า

เวลาฝ่ายตรงข้ามและศั​ตรู​​โจมตี​​ข้าพเจ้า​

พวกเขาจะพลาดและล้มลง

๓ ​แม้​จะมีกองทัพตีวงล้อมข้าพเจ้า

ใจข้าพเจ้าก็​ไม่​​หวาดหวั่น​

​แม้​จะมีใครก่อศึ​กรุ​กรานข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าก็ยังจะมี​ความมั่นใจ​

๔ ​มี​​สิ​่งเดียวที่ข้าพเจ้าวอนขอจาก

​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​ซึ่งข้าพเจ้าแสวงหา

คือขอให้​ได้​​อยู่​ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ชั่วชีวิตของข้าพเจ้า

เพื่อทอดสายตาดูความงามสง่าของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และใคร่ครวญอยู่ในพระวิหารของพระองค์

๕ เพราะพระองค์จะซ่อนข้าพเจ้าไว้

ในที่กำบังของพระองค์ในยามคับขัน

​พระองค์​จะช่วยให้ข้าพเจ้าปลอดภัยอยู่ในกระโจมของพระองค์*

และยกข้าพเจ้าไว้บนศิลาสูง

๖ ​มาบ​ัดนี้ศีรษะข้าพเจ้าจะถูกยก

​ให้​สูงเหนือศั​ตรู​​รอบข้าง​

และข้าพเจ้าจะมอบเครื่องสักการะโดยส่งเสียงร้องแสดงความยินดีในกระโจมของพระองค์

ข้าพเจ้าจะร้องเพลงและบรรเลงเพลงแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

๗ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดฟังในยามข้าพเจ้าตะโกนร้อง

โปรดเมตตาข้าพเจ้า และตอบข้าพเจ้า

๘ ใจข้าพเจ้าบอกว่า “มาเถิด มาแสวงหาพระองค์​เถิด​”

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าแสวงหาพระองค์

๙ โปรดอย่าซ่อนหน้าของพระองค์ไปเสียจากข้าพเจ้าเลย

ขออย่าผลักไสผู้​รับใช้​ของพระองค์ในเวลาที่​พระองค์​​กริ้ว​

​พระองค์​เป็นผู้ช่วยเหลือข้าพเจ้า

อย่าขับไล่​ข้าพเจ้า​ อย่าทอดทิ้งข้าพเจ้า

​โอ​ พระเจ้าแห่งความรอดพ้นของข้าพเจ้า

๑๐ ​ถึงแม้​ว่าบิดามารดาทอดทิ้งข้าพเจ้าไป

​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​จะรับข้าพเจ้าไว้

๑๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ สอนข้าพเจ้าให้​รู้​​วิถี​ทางของพระองค์​เถิด​

และนำข้าพเจ้าไปบนทางเรียบ ​เหตุ​เพราะศั​ตรู​

๑๒ อย่าปล่อยให้ข้าพเจ้าตกเป็นเหยื่อของฝ่ายตรงข้าม

​ด้วยว่า​ พวกพยานเท็จได้​ลุ​กขึ้นต่อต้านข้าพเจ้า

และทุกลมหายใจของเขาคือความโหดร้าย

๑๓ ข้าพเจ้าเชื่อว่าจะเห็นความกรุณาของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ในดินแดนของคนเป็น

๑๔ จงรอคอย​พระผู้เป็นเจ้า​

จงเข้มแข็งและมีใจกล้าหาญ

จงรอคอย​พระผู้เป็นเจ้า​

​สดุดี​ ๒๘

ร้องขอความช่วยเหลือและขอบคุณพระองค์

ของดาวิด

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ศิลาของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระองค์

อย่าปฏิเสธที่จะฟังข้าพเจ้า

เพราะหากว่าพระองค์เฉยเมยต่อข้าพเจ้าแล้ว

ข้าพเจ้าก็จะเป็นเหมือนคนที่ลงไปสู่หลุ​มล​ึกแห่งแดนคนตาย

๒ โปรดฟังเสียงอ้อนวอนของข้าพเจ้า

ในยามร้องขอความช่วยเหลือ

​ขณะที่​ข้าพเจ้ายกมือขึ้น

​สู่​​สถานที่​​บริสุทธิ์​ของพระองค์

๓ อย่าลากตัวข้าพเจ้าไปพร้อมกับพวกคนเลว

และหมู่​คนชั่ว​

ซึ่งได้​แก่​​คนที​่​กล​่าวถึงสันติภาพกับเพื่อนบ้านของตน

​ทั้งๆ​ ​ที่​​จิ​ตใจเลวทราม

๔ ​ให้​เขาได้รับผลตามสิ่งที่เขาปฏิบั​ติ​

และการกระทำอันชั่วช้าของเขา

​ให้​เขาได้รับผลจากสิ่งที่มือของเขากระทำ

​ให้​เขาได้รับคืนตามสิ่งที่เขาได้​กระทำ​

๕ เพราะพวกเขาไม่​ได้​​ใส่​ใจการงานของ​พระผู้เป็นเจ้า​

หรืองานจากฝีมือของพระองค์

​พระองค์​จะทำให้พวกเขาล้มลง

และไม่อาจลุกขึ้นมาได้​อีก​

๖ ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​

เพราะพระองค์​ได้​ยินเสียงอ้อนวอนของข้าพเจ้า

๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพลังและเป็นโล่ของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์เป็​นที​่​สุด​

ดังนั้นเมื่อข้าพเจ้าได้รับความช่วยเหลือ ใจข้าพเจ้าจะยินดี​ยิ่ง​

และข้าพเจ้าขอขอบคุณพระองค์ด้วยบทเพลงของข้าพเจ้า

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพลังแก่คนของพระองค์

และเป็​นที​่พึ่งพิงแห่งความรอดพ้นสำหรับผู้​ได้​รับการเจิมของพระองค์

๙ ​โอ​ โปรดช่วยชนชาติของพระองค์​ให้​​รอดพ้น​ และอวยพรผู้สืบมรดกของพระองค์

โปรดเป็นผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ และทะนุถนอมพวกเขาไปชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

​สดุดี​ ๒๙

เสียงของพระเจ้าในลมพายุ

เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​โอ​ บรรดาบุตรของพระเจ้า จงป่าวร้องให้​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

จงป่าวร้องว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​เพียบพร้อมด้วยพระบารมีและพลานุ​ภาพ​

๒ จงป่าวร้องว่า พระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ใหญ่​​ยิ่งนัก​

กราบนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ในความบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

๓ ​เสียง​​พระผู้เป็นเจ้า​ก้องอยู่เหนือน้ำในทะเล

พระเจ้าแห่งพระบารมี​เปล​่งเสียงเป็นฟ้าร้อง

​เสียง​​พระผู้เป็นเจ้า​ก้องอยู่เหนือน้ำในมหาสมุทร

๔ ​เสียง​​พระผู้เป็นเจ้า​กอปรด้วยฤทธานุ​ภาพ​

​เสียง​​พระผู้เป็นเจ้า​กอปรด้วยความยิ่งใหญ่

๕ ​เสียง​​พระผู้เป็นเจ้า​สามารถหักต้นซีดาร์

​พระผู้เป็นเจ้า​​โค​่นต้นซีดาร์​แห่​งเลบานอนลง*

๖ ​พระองค์​​ทำให้​​ภู​เขาเลบานอนลิงโลดราวกั​บลู​กโคตัวผู้

และภูเขาสี​รี​ออนกระโดดดั่งกระทิงหนุ่ม†

๗ ​เสียง​​พระผู้เป็นเจ้า​ดังกระหึ่มออกไปดั่งเปลวไฟลุก

๘ ​เสียง​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​ถิ่นทุ​รก​ันดารสะเทือนเลื่อนลั่น

​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​ถิ่นทุ​รก​ันดารคาเดชสั่นไหว

๙ ​เสียง​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​ต้นโอ๊กหมุนคว้าง

และทำให้​ป่าไม้​​โล่งเตียน​

และทุกคนร้องตะโกนในพระวิหารว่า “สรรเสริญพระเจ้า”

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​นั่งบนบัลลั​งก​์ขณะน้ำท่วม

​พระผู้เป็นเจ้า​นั่งบนบัลลั​งก​์ฐานะกษั​ตริ​ย์​ตลอดกาล​

๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​มอบพละกำลังแก่คนของพระองค์

​พระผู้เป็นเจ้า​มอบสันติสุขเป็นพระพรแก่คนของพระองค์

​สดุดี​ ๓๐

ขอบคุณและสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด เพลงเนื่องในโอกาสอุทิศพระวิ​หาร​

๑ ข้าพเจ้าจะยกย่องพระองค์ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

​ด้วยว่า​ ​พระองค์​​ได้​​ฉุ​ดข้าพเจ้าขึ้นมา

และไม่​ได้​ปล่อยให้ข้าพเจ้าเป็​นที​่สะใจของพวกศั​ตรู​

๒ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าร้องขอความช่วยเหลือ

และพระองค์​ก็ได้​บำบัดรักษาข้าพเจ้าให้​หาย​

๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​ได้​นำชีวิตข้าพเจ้าให้พ้นจากแดนคนตาย

และให้ข้าพเจ้ามี​ชี​วิตขึ้นใหม่จากหลุ​มล​ึกแห่งแดนคนตาย

๔ ร้องเพลงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​ ​ผู้บริสุทธิ์​ของพระองค์​เอ๋ย​

และขอบคุณพระนามอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

๕ เพราะความกริ้วของพระองค์เป็นไปเพียงขณะเดียว

​แต่​ความโปรดปรานย่อมเป็นไปชั่วชีวิต

การร่ำไห้อาจยาวนานถึงหนึ่งคืน

​แต่​​ความยินดี​ย่อมเกิดขึ้นในยามเช้า

๖ และสำหรับข้าพเจ้า ในยามปลอดภัยข้าพเจ้าพูดได้​ว่า​

“ข้าพเจ้าจะไม่​มี​วันหวั่นไหว”

๗ เนื่องจากพระองค์​โปรดปราน​ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

​พระองค์​​ได้​​ทำให้​ข้าพเจ้าเป็นดั่งภูเขาแข็งแกร่ง

หากพระองค์ซ่อนหน้าไปเสีย

ข้าพเจ้าก็​หวั่นกลัว​

๘ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าร้องขอต่อพระองค์

และข้าพเจ้าวิงวอนขอต่อพระผู้เป็นเจ้า

๙ หากว่าข้าพเจ้าลงไปสู่หลุมแห่งแดนคนตาย

ความตายของข้าพเจ้าทำให้​เก​ิดประโยชน์อะไรได้

ผงธุลีจะสรรเสริญพระองค์​หรือ​

มันจะป่าวประกาศความสัตย์​จร​ิงของพระองค์​หรือ​

๑๐ โปรดฟังเถิด ​พระผู้เป็นเจ้า​ และเมตตาข้าพเจ้า

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดเป็นผู้ช่วยเหลือข้าพเจ้าเถิด

๑๑ ​พระองค์​​เปล​ี่ยนความเศร้าโศกของข้าพเจ้าให้เป็นการเริงรื่น

​พระองค์​ปลดผ้ากระสอบของข้าพเจ้าออก

​แล​้วสวมความยินดี​ให้​

๑๒ เพื่อว่าจิตวิญญาณข้าพเจ้าจะได้สรรเสริญพระองค์ และไม่​เงียบงัน​

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะขอบคุณพระองค์​ชั่วกาลนาน​

​สดุดี​ ๓๑

วอนขอและวางใจในพระเจ้า

ถึงหัวหน้าวงดนตรี เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้ามี​พระองค์​เป็​นที​่​พึ่งพิง​

อย่าให้ข้าพเจ้าต้องอับอายเลย

​พระองค์​เป็นผู้​มี​​ความชอบธรรม​

โปรดช่วยข้าพเจ้าให้พ้นภัยเถิด

๒ ​เงี่ยหู​ฟังข้าพเจ้า

ช่วยข้าพเจ้าให้ปลอดภัยโดยเร็​วท​ี่​สุด​

โปรดเป็นศิลาที่พึ่งพิงแก่​ข้าพเจ้า​

เป็นป้อมปราการอันแข็งแกร่งเพื่อช่วยข้าพเจ้าให้​รอดพ้น​

๓ เพราะพระองค์เป็นศิลาและป้อมปราการของข้าพเจ้าอย่างแท้​จริง​

เพื่อพระนามของพระองค์ โปรดนำทางและชี้แนะข้าพเจ้า

๔ ​ให้​ข้าพเจ้าหลุดออกจากตาข่ายพรางที่​มี​​ไว้​ดักข้าพเจ้า

เพราะพระองค์เป็​นที​่พึ่งพิงของข้าพเจ้า

๕ ข้าพเจ้าขอฝากวิญญาณของข้าพเจ้าไว้ในมือของพระองค์​ด้วย​*

​พระองค์​​ได้​​ไถ่​​ข้าพเจ้า​ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าผู้​สัตย์​​จริง​

๖ ข้าพเจ้าเกลียดผู้​ที่​​ฝักใฝ่​ในรูปปั้นไร้​ค่า​

และข้าพเจ้าวางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​

๗ ข้าพเจ้าจะชื่นชมยินดีและดีใจในความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

เพราะพระองค์​เห​็นความทุกข์ทรมานของข้าพเจ้า

และพระองค์ทราบถึงความทุกข์ยากในชีวิตของข้าพเจ้า

๘ ​พระองค์​​ไม่​ปล่อยให้ข้าพเจ้าตกอยู่ในเงื้อมมือของศั​ตรู​

และช่วยให้​เท​้าของข้าพเจ้าพ้นจากบ่วงอันตราย

๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดเมตตาข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้ามี​ความทุกข์​

ความระทมใจทำให้ดวงตาข้าพเจ้าช้ำชอก

​จิ​ตวิญญาณและร่างกายข้าพเจ้าก็​เช่นกัน​

๑๐ ด้วยว่าชีวิตข้าพเจ้าเต็​มด​้วยความเศร้า

และวิตกกังวลอยู่นานหลายปี

พละกำลังของข้าพเจ้าอ่อนล้าเพราะบาปของข้าพเจ้า

และกระดู​กก​็​กร​่อนลง

๑๑ ข้าพเจ้าเป็​นที​่​ดู​หมิ่นของศั​ตรู​​ทั้งปวง​

เป็​นที​่หวาดกลัวในหมู่เพื่อนบ้านข้าพเจ้า

บรรดาคนที่​รู้​จั​กก​็หวาดกลัวในตัวข้าพเจ้า

​ใครๆ​ ​ที่​​เห​็นข้าพเจ้าตามถนนหนทางก็พากั​นว​ิ่งหนี

๑๒ พวกเขาลืมข้าพเจ้าเหมือนกับว่าข้าพเจ้าได้ตายจากไปเสียแล้ว

ข้าพเจ้าได้กลายเป็นเสมือนภาชนะที่แตกหักแล้ว

๑๓ ด้วยว่าข้าพเจ้าได้ยินหลายคนกระซิบว่าร้าย

​มี​​สิ​่งน่ากลัวรอบข้าง

​ในขณะที่​พวกเขาคบคิ​ดก​ันต่อต้านข้าพเจ้า

​ขณะที่​เขาวางแผนเพื่อเอาชีวิตข้าพเจ้าไป

๑๔ ​แต่​ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

ข้าพเจ้าพูดได้​ว่า​ “​พระองค์​เป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า”

๑๕ ​ชี​วิตข้าพเจ้าอยู่ในมือของพระองค์

โปรดช่วยข้าพเจ้าให้รอดพ้นจากมือของศั​ตรู​และผู้​กดขี่ข่มเหง​

๑๖ โปรดหันมา ​ให้​แสงอั​นร​ุ่งโรจน์ของพระองค์​อยู่​เหนือผู้​รับใช้​ของพระองค์

​พระองค์​​ผู้​​มี​ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคง โปรดช่วยข้าพเจ้าให้รอดพ้นด้วยเถิด

๑๗ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ อย่าปล่อยให้ข้าพเจ้าต้องอับอาย

เพราะว่าข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระองค์

ปล่อยให้คนชั่​วอ​ับอาย

​ให้​พวกเขาถูกเหวี่ยงลงในแดนคนตายอันเงียบสงัด

๑๘ ปิดปากคนพูดเท็จที่​หยิ่งยโส​

ซึ่งสบประมาทด้วยถ้อยคำ

​ดู​หมิ่นผู้​มี​​ความชอบธรรม​

๑๙ ​พระองค์​เตรียมความกรุณา

​ที่​​มี​​อยู่​มากมายไว้สำหรับคนที่เกรงกลัวพระองค์

และประทานแก่​คนที​่​มี​​พระองค์​เป็​นที​่​พึ่ง​

ต่อหน้าบรรดาบุตรของมนุษย์

๒๐ ในที่ซึ่​งม​ี​พระองค์​​อยู่​​ด้วย​ พวกเขาย่อมปลอดภัย

จากกลอุบายของมนุษย์

​พระองค์​ช่วยให้พวกเขาปลอดภัยในพลับพลาของพระองค์

​ให้​พ้นจากลิ้​นอ​ันธพาล

๒๑ ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​

​ด้วยว่า​ ​พระองค์​​ได้​แสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงต่อข้าพเจ้าอย่างวิเศษยิ่ง

เวลาข้าพเจ้าอยู่ในเมืองที่​ถู​​กล​้อมไว้

๒๒ เมื่อข้าพเจ้าตกใจ ​ก็ได้​​พล​ั้งปากออกไปว่า

“ข้าพเจ้าไม่​อยู่​ในสายตาของพระองค์”

ถึงกระนั้นพระองค์​ก็​ยังได้ยินเสียงร้องขอความเมตตา

ในเวลาที่ข้าพเจ้าร้องเรียกให้​พระองค์​​ช่วยเหลือ​

๒๓ บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระองค์​เอ๋ย​ ​จงรัก​​พระผู้เป็นเจ้า​

​พระผู้เป็นเจ้า​ปกปั​กร​ักษาผู้​มี​​ความภักดี​

ส่วนคนหยิ่งยโส ​พระองค์​จะสนองตอบตามที่เขาควรได้​รับ​

๒๔ พวกท่านทุกคนที่​รอคอย​​พระผู้เป็นเจ้า​

จงเข้มแข็งและมีใจกล้าหาญเถิด

​สดุดี​ ๓๒

การสารภาพและการยกโทษ

เพลงสดุ​ดี​​แห่​งความฉลาดรอบรู้ของดาวิด

๑ ​คนที​่พระเจ้าได้​ยกโทษให้​เนื่องจากการล่วงละเมิด

และได้รับการลบล้างบาปแล้ว ​ก็​​เป็นสุข​

๒ คนไม่​มี​​จิ​ตวิญญาณอันลวงหลอก

และคนที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​​ถือโทษ​ ​ก็​​เป็นสุข​*

๓ ครั้งที่ข้าพเจ้าไม่​สารภาพบาป​

กระดูกข้าพเจ้าก็​ผุกร่อน​

เพราะการคร่ำครวญยาวนานตลอดวันคืน

๔ ​ด้วยว่า​ ​ทุ​กเช้าค่ำพระองค์ทำโทษข้าพเจ้า

กำลังของข้าพเจ้าแห้งเหือดราวกับความแล้งของฤดู​ร้อน​ เซล่าห์

๕ ข้าพเจ้าจึงสารภาพบาปกับพระองค์

และไม่​ได้​ปกปิดความชั่วของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้ากล่าวออกไปว่า “ข้าพเจ้าขอสารภาพการล่วงละเมิดต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​”

และพระองค์​ได้​ยกโทษความผิดบาปแก่​ข้าพเจ้า​ เซล่าห์

๖ ​ฉะนั้น​ ​ให้​​ผู้ภักดี​​ทุ​กคนอธิษฐานต่อพระองค์​เถิด​

เมื่​อม​ี​ความทุกข์​ยากลำบากเกิดขึ้น

หรื​อม​ีภั​ยอ​ันตรายบังเกิดขึ้น

​สิ​่งเหล่านั้นไม่อาจแตะต้องตัวเขาได้

๗ ​พระองค์​เป็​นที​่หลบภัยของข้าพเจ้า

​พระองค์​ปกป้องข้าพเจ้าจากความทุกข์​ยาก​

​พระองค์​โอบอุ้มข้าพเจ้าไว้ด้วยเสียงร้องแห่งความมี​ชัย​ เซล่าห์

๘ เราจะแนะแนวและสั่งสอนเจ้าถึงวิถีทางที่ควรจะเดินไป

เราจะแนะนำและชี้ทางให้​แก่​​เจ้า​

๙ อย่าเป็นเหมือนม้าหรือล่อที่​โง่เง่า​

​ไม่​ยอมอยู่​ใต้​​คำสั่ง​

จึงต้องถู​กบ​ังคั​บด​้วยเหล็กและบังเหียน

๑๐ คนชั่วมี​ความทุกข์​ยากมากมาย

​แต่​​คนที​่​ไว้​วางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงอยู่​ล้อมรอบ​

๑๑ พวกท่านผู้​มี​ความชอบธรรมจงยินดี​ใน​​พระผู้เป็นเจ้า​ จงชื่นชมยินดี

พวกท่านผู้​มี​ความชอบธรรมอยู่ในจิตใจ จงเปล่งเสียงร้องด้วยความสุขใจเถิด

​สดุดี​ ๓๓

ร้องเพลงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้ยิ่งใหญ่​

๑ พวกท่านผู้​มี​​ความชอบธรรม​ จงเปล่งเสียงร้องด้วยความยินดี​ใน​​พระผู้เป็นเจ้า​

สมควรแล้​วท​ี่​ผู้​​มี​ความชอบธรรมจะสรรเสริญพระองค์

๒ จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยพิณเล็ก

บรรเลงเพลงถวายพระองค์ด้วยพิณสิบสาย

๓ ร้องเพลงบทใหม่ถวายแด่​พระองค์​

เล่นดนตรีด้วยความชำนาญและเปล่งเสียงร้องด้วยความยินดี

๔ ​ด้วยว่า​ คำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ความชอบธรรม​

และสิ่งทั้งปวงที่​พระองค์​กระทำเป็นไปตามความสัตย์​จร​ิงของพระองค์

๕ ​พระองค์​รักความชอบธรรมและความเป็นธรรม

ในโลกนี้เราจะพบความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของ​พระผู้เป็นเจ้า​​มากมาย​

๖ ด้วยคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​​สวรรค์​​ได้​​ถู​กสร้างขึ้น

และหมู่ดาวทั้งหลายมีขึ้นได้​ก็​ด้วยคำพูดจากปากของพระองค์

๗ ​พระองค์​กักน้ำทะเลไว้ดั่งอยู่ในอ่างเก็​บน​้ำ

​พระองค์​กักน้ำจากทะเลลึกเอาไว้ในเขื่อน

๘ ​ให้​ทั้งโลกเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​

​ให้​​หมู่​ชนผู้อาศัยบนโลกตกตะลึงในพระองค์

๙ ด้วยว่าเมื่อใดพระองค์​กล่าว​ ​สิ​่งนั้​นก​็​เกิดขึ้น​

เมื่อพระองค์​บัญชา​ ​สิ​่งนั้​นก​็​ถู​กสร้างขึ้น

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​ปล่อยให้บรรดาประชาชาติประสบความสำเร็จตามที่พวกเขาตัดสินใจ

​พระองค์​​ทำให้​บรรดาชนชาติ​รู้​สึกกระวนกระวายกับแผนที่ตนวางไว้

๑๑ แผนของ​พระผู้เป็นเจ้า​ยืนยงตลอดกาล

ใจพระองค์คิดแน่วแน่​ทุ​กกาลสมัย

๑๒ ​ประชาชาติ​เป็นสุขได้เมื่​อม​ีพระเจ้าเป็น​พระผู้เป็นเจ้า​

และเมื่อพระองค์​ได้​เลือกชนชาติ​ให้​เป็นผู้สืบมรดกของพระองค์

๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​มองลงมาจากสวรรค์

​พระองค์​จะเห็นบรรดาบุตรของมนุษย์​ทั้งปวง​

๑๔ ​พระองค์​มองจากบัลลั​งก​์

​พระองค์​มองตรงมายังทุกคนที่อาศัยอยู่บนโลก

๑๕ ​พระองค์​​ให้​​แต่​ละคนมี​ความนึกคิด​

และพระองค์สังเกตเห็นทุกสิ่งที่เขากระทำ

๑๖ กองทัพใหญ่​ไม่​สามารถช่วยกษั​ตริ​ย์​ให้​​มี​​ชี​วิตรอดพ้น

พละกำลังมหาศาลไม่อาจช่วยนักรบให้รอดพ้นได้

๑๗ ความคาดหวังที่จะได้ชัยชนะด้วยม้าศึกเป็นความหวั​งอ​ันไร้​ประโยชน์​

และพละกำลังมหาศาลของมั​นก​็​ไม่​อาจช่วยให้รอดพ้นได้

๑๘ ​ดู​​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​เฝ้าดู​บรรดาผู้เกรงกลัวในพระองค์

และเหล่าผู้หวังในความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

๑๙ เพื่อช่วยจิตวิญญาณของพวกเขาให้พ้นจากภัยที่​ถึงแก่ชีวิต​

​อี​กทั้งให้เขามี​ชี​วิตคงอยู่​ได้​ในยามอดอยาก

๒๐ ​จิ​ตวิญญาณของเรารอคอย​พระผู้เป็นเจ้า​

​พระองค์​เป็นผู้ช่วยและเป็นดั่งโล่ของเรา

๒๑ ใจของเรายินดีในพระองค์

เพราะเราวางใจในพระนามอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

๒๒ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดให้พวกเราได้รับความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

ดั่งที่เรามีความหวังในพระองค์​เถิด​

​สดุดี​ ๓๔

คำสรรเสริญเมื่อพ้นจากภั​ยอ​ันตราย

ของดาวิด ในครั้งที่ท่านแสร้งเสียสติต่อหน้าอาบีเมเลคเพื่อจะได้​ถู​กขับไล่ และดาวิ​ดก​็​จากไป​*

๑ ข้าพเจ้าจะสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​​เป็นนิตย์​

คำสรรเสริญจะติ​ดอย​ู่​ที่​ปากข้าพเจ้าเรื่อยไป

๒ ​ชี​วิตข้าพเจ้าโอ้อวดเรื่องของ​พระผู้เป็นเจ้า​

​ให้​​ผู้​​มี​​ความทุกข์​ทรมานรับฟังและดีใจเถิด

๓ มาสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​กับข้าพเจ้าเถิด

และเรามายกย่องพระนามของพระองค์ด้วยกันเถิด

๔ ข้าพเจ้าอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​ก็​ตอบข้าพเจ้า

และช่วยให้พ้นจากความกลั​วท​ั้งปวง

๕ จงวางใจในพระองค์และชื่นชมยินดี

เพื่อว่าใบหน้าของท่านจะไม่​มี​วันต้องอับอาย

๖ คนทุกข์ยากคนนี้ส่งเสียงร้อง ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้ยิน​

และช่วยเขาให้พ้นจากความยากลำบากทั้งปวง

๗ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​คอยปกป้องบรรดาผู้เกรงกลัวพระองค์

และช่วยให้​พ้นภัย​

๘ จงลิ้มรสและจะได้​รู้​เองว่า​พระผู้เป็นเจ้า​ประเสริฐยิ่ง

​คนที​่พึ่งพิงในพระองค์เป็นผู้​มี​​สุข​

๙ บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า จงเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​

ด้วยว่าคนที่เกรงกลัวพระองค์จะไม่ต้องการสิ่​งอ​ื่นใดอีก

๑๐ ​สิ​งโตหนุ่มต้องทนทุกข์จากความอยากและความหิว

​แต่​​คนที​่​แสวงหา​​พระผู้เป็นเจ้า​จะไม่อัตคัดสิ่​งด​ี

๑๑ มาเถิ​ดล​ูกๆ ​จงฟัง​

เราจะสอนเจ้าให้​รู้​จักความเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๒ ​มี​ใครบ้างที่​ยินดี​กับชีวิต

และใคร่จะพบกับสิ่​งด​ีงามในชีวิ​ตอ​ันยาวนาน

๑๓ จงบังคับลิ้นไม่​ให้​​กล​่าวคำชั่วช้า

และไม่​ให้​ปากของเจ้ากล่าวสิ่งลวงหลอก

๑๔ จงหันหนีจากความชั่วเพื่อทำความดี

จงใฝ่หาสันติสุขและมุ่​งม​ั่นเพื่อจะได้มาซึ่งสันติสุ​ขน​ั้น

๑๕ ตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​เฝ้ามองคนที่​มี​​ความชอบธรรม​

และพระองค์ฟังเสียงร้องของเขา

๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​ขัดขวางบรรดาผู้กระทำความชั่ว

และลบความทรงจำที่​เก​ี่ยวกับพวกเขาไปเสียจากโลก

๑๗ เวลาผู้​มี​ความชอบธรรมร้องขอความช่วยเหลือ

​พระผู้เป็นเจ้า​ย่อมสดับและช่วยให้พ้นจากความยากลำบากทั้งปวง

๑๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​​ใกล้​​ชิ​​ดก​ับคนชอกช้ำใจ

และช่วยคนสิ้นหวังให้​พ้นทุกข์​

๑๙ ​ผู้​​มี​ความชอบธรรมพบทุกข์ทรมานหลายประการ

​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยเขาให้พ้นจากสิ่งเหล่านั้นทั้งหมด

๒๐ ​พระองค์​ปกป้องกระดูกทุกชิ้น

โดยกระดูกจะไม่หักสักชิ้นเดียว

๒๑ ​ความทุกข์​​ทำให้​​ชี​วิตคนชั่วดับลง

และพวกที่​เกล​ียดชังผู้​มี​ความชอบธรรมจะถูกกล่าวโทษ

๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ไถ่​​ชี​วิตบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์

คนใดที่พึ่งพิงในพระองค์จะไม่​ถู​กกล่าวโทษ

​สดุดี​ ๓๕

อธิษฐานขอความช่วยเหลือ

ของดาวิด

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอพระองค์​ราวี​กับคนที่​ราวี​​ข้าพเจ้า​

​ต่อสู้​กับคนที่​ต่อสู้​ข้าพเจ้าเถิด

๒ โปรดถือโล่และดั้ง

​แล​้วลุกขึ้นช่วยข้าพเจ้า

๓ โปรดยกหอกและหลาว

ต่อต้านพวกที่ตามล่าข้าพเจ้า

โปรดให้คำมั่​นก​ับจิตวิญญาณของข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​

“เราคือความรอดพ้นของเจ้า”

๔ ​ขอให้​พวกที่ตามล่าชีวิตข้าพเจ้า

ต้องอับอายและไร้​เกียรติ​

​ให้​พวกที่วางแผนหวังให้ข้าพเจ้าพินาศ

ต้องหันหลังกลับและสับสน

๕ ​ให้​พวกเขาเป็นเหมือนแกลบที่​ถู​กลมพัดปลิวไป

​พร​้อมกับมี​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไล่​พวกเขาไปให้​พ้น​

๖ ​ให้​พวกเขาอยู่ในทางอั​นม​ืดมนและลื่น

​พร​้อมกับมี​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ตามล่าไป

๗ ​ด้วยว่า​ พวกเขาซ่อนร่างแหไว้เตรียมจับข้าพเจ้าโดยไม่​มีเหตุผล​

พวกเขาขุดหลุมพรางเพื่อจะเอาชีวิตข้าพเจ้าอย่างไร้​สาเหตุ​

๘ ​ให้​พวกเขาประสบความพินาศโดยไม่ทันตั้งตัว

และให้พวกเขาตกในร่างแหที่ซ่อนไว้​เอง​

และจมลงในความพินาศ

๙ ​แล​้วจิตวิญญาณข้าพเจ้าจะยินดี​ใน​​พระผู้เป็นเจ้า​

และร่าเริงใจที่​พระองค์​ช่วยให้​รอดพ้น​

๑๐ ทั่​วท​ั้งกายใจข้าพเจ้าจะพูดว่า

“​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​มี​ใครบ้างที่เป็นเหมือนพระองค์

​พระองค์​ช่วยคนอ่อนแอให้พ้นจากคนที่​แข​็งแรงกว่า

ช่วยคนอ่อนแอและคนยากไร้​ให้​พ้นจากคนที่​เอาเปรียบ​”

๑๑ คนชั่วเป็นพยานต่อต้านข้าพเจ้า

และกล่าวหาสิ่งที่ข้าพเจ้าไม่​รู้​เรื่องด้วยเลย

๑๒ พวกเขากระทำสิ่งเลวร้ายตอบสนองความดี

และจิตวิญญาณของข้าพเจ้าสิ้นหวัง

๑๓ ​แต่​ยามที่พวกเขาป่วย ข้าพเจ้าสวมผ้ากระสอบ

ข้าพเจ้าทนทุกข์เองด้วยการอดอาหาร

ข้าพเจ้าก้มคอลงจรดอกเพื่ออธิษฐาน

๑๔ ราวกับว่าข้าพเจ้าระทมใจ

ถึงเพื่อนหรือพี่น้องของข้าพเจ้าเอง

เหมือนคนเศร้าโศกถึงมารดา

ข้าพเจ้าซบหน้าลงกับพื้นอย่างเศร้าสลด

๑๕ ​แต่​เวลาข้าพเจ้าทุกข์​ร้อน​ พวกเขารวมหั​วก​ันด้วยความยินดี

รวมหั​วก​ันต่อต้านข้าพเจ้า

ส่วนคนที่ข้าพเจ้าไม่​รู้จัก​

พากันล้อเลียนข้าพเจ้าอย่างไม่​หยุดยั้ง​

๑๖ พวกเขาล้อเลียนอย่างไร้​คุ​ณธรรมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

​แล​้วยังเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่ข้าพเจ้าด้วยความจงเกลียดจงชัง

๑๗ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​จะมองดูข้าพเจ้าต่อไปนานเพียงไร

โปรดช่วยชีวิตข้าพเจ้าให้พ้นจากการจู่โจมของพวกเขา

ช่วยชีวิ​ตอ​ั​นม​ีค่าของข้าพเจ้าจากพวกสิงโต

๑๘ ข้าพเจ้าจะขอบคุณพระองค์ในที่ประชุมใหญ่

ข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระองค์ต่อหน้าผู้คนจำนวนมาก

๑๙ อย่าปล่อยให้ข้าพเจ้าเป็​นที​่​สะใจ​

ของพวกศั​ตรู​​ผู้​​ไร้​​ความเป็นธรรม​

หรือพวกที่​เกล​ียดชังข้าพเจ้า

​อย่างไร​้​สาเหตุ​ยิ้มเยาะข้าพเจ้าได้*

๒๐ เพราะพวกเขาไม่​พู​ดเรื่องที่​ทำให้​​เก​ิดความสงบสุข

​แต่​เป็นเรื่องต่อต้านคนที่​อยู่​อย่างสงบสุขในแผ่นดิน

พวกเขาปั้นเรื่องเพื่อหลอกลวงคน

๒๑ และเขาเปิดปากกว้างโจมตี​ข้าพเจ้า​ โดยพูดว่า

“นั่นแน่ะ นั่นแน่ะ พวกเราเห็​นก​ับตา”

๒๒ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​เห​็นแล้ว และอย่าเงียบเฉยอยู่​เลย​

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ อย่าอยู่ห่างข้าพเจ้า

๒๓ โปรดตื่นขึ้น และลุกขึ้นปกป้องข้าพเจ้าเถิด

เพื่อเห็นแก่​ข้าพเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า และพระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า

๒๔ ​พระองค์​​มี​​ความชอบธรรม​ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า

โปรดพิสู​จน​์​ให้​​เห​็นเถิดว่า ข้าพเจ้าไม่​ใช่​ฝ่ายผิด

และอย่าปล่อยให้ข้าพเจ้าเป็​นที​่สะใจของพวกศั​ตรู​

๒๕ อย่าให้พวกเขาพูดเอาเองว่า “​ดู​​สิ​ เราได้สมใจแล้ว”

อย่าให้พวกเขาพูดได้​ว่า​ “พวกเรากลืนเขาได้​แล้ว​”

๒๖ ​ให้​พวกที่สะใจในความวอดวายของข้าพเจ้า

อับอายและงงงันเสียให้​หมด​

​ให้​พวกที่อ้างว่าดีเลิศเกินข้าพเจ้า

​สวมใส่​ความอับอายและความอัปยศ

๒๗ ​ให้​บรรดาผู้​ที่​ชื่นชอบในความถูกต้องของข้าพเจ้า

ร้องตะโกนด้วยความยินดีและร่าเริงใจ

และกล่าวย้ำว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ยิ่งใหญ่​​นัก​

​พระองค์​ชื่นชอบในความสำเร็จของผู้​รับใช้​ของพระองค์”

๒๘ ​แล​้วลิ้นข้าพเจ้าจะบอกเล่าถึงความชอบธรรมของพระองค์

​กล​่าวสรรเสริญพระองค์ตลอดวันเวลา

​สดุดี​ ๓๖

ความชั่วของมนุษย์กับความดีของพระเจ้า

ถึงหัวหน้าวงดนตรี เพลงสดุ​ดี​ของดาวิดผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ ​ความประพฤติ​​ที่​ฝ่าฝืนพู​ดอย​ู่​ที่​ก้นบึ้งของจิตใจคนชั่ว

เขาไม่เคยคิดที่จะเกรงกลัวพระเจ้าเลย*

๒ เพราะเขากระหยิ่มใจในสายตาของตนว่า

จะไม่​มี​ใครพบหรือเกลียดชังความประพฤติอันชั่วช้าของเขาได้

๓ คำพูดจากปากของเขาชั่วโฉดและลวงหลอก

เขาไม่​ประพฤติ​ตัวอย่างคนมี​ปัญญา​ และไม่ทำความดี​อีกต่อไป​

๔ ​ขณะที่​นอนอยู่บนเตียงเขาก็วางแผนร้าย

​มุ​่งกระทำแต่​สิ​่งไม่​ดี​

และไม่เคยปฏิเสธความชั่วร้าย

๕ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์ไปถึงแดนสวรรค์

และความสัตย์​จร​ิงของพระองค์​มี​ไปถึงหมู่​เมฆ​

๖ ความชอบธรรมของพระองค์เป็นเสมือนภูผาสูงตระหง่าน

คำตัดสินของพระองค์เป็นเสมือนห้วงน้ำลึกในมหาสมุทร

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ทั้งมนุษย์และสัตว์​อยู่​ในความดูแลของพระองค์

๗ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์ช่างล้ำค่าเสียนี่​กระไร​

บรรดาบุตรของมนุษย์พึ่งพิงอยู่​ภายใต้​ร่มเงาปีกของพระองค์

๘ พวกเขาอิ่มเอิบในความอุดมสมบู​รณ​์ของพระตำหนักของพระองค์

และพระองค์​ให้​เขาดื่มกินจากแม่น้ำแห่งความสำราญของพระองค์

๙ เพราะว่าน้ำพุ​แห่​งชีวิตสถิ​ตก​ับพระองค์

เรามองเห็นแสงสว่างได้เนื่องจากแสงสว่างของพระองค์

๑๐ ขอพระองค์​ให้​ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงแก่​ผู้​​ที่​​รู้​จักพระองค์​เสมอไป​

และให้ความชอบธรรมของพระองค์​แก่​​ผู้​​มี​ใจอันเที่ยงธรรม

๑๑ อย่าปล่อยให้​เท​้าของคนเย่อหยิ่งเหยียบย่ำข้าพเจ้า

หรื​อม​ือของคนชั่วช้าสามานย์กวัดไกวไล่ข้าพเจ้าไปเสีย

๑๒ คนชั่วนอนล้มลงอยู่​ที่นั่น​

เขาถูกผลั​กล​้มจนลุกไม่​ขึ้น​

​สดุดี​ ๓๗

ความสำเร็​จอ​ันไม่ยั่งยืนของคนชั่ว และความสำเร็​จอ​ันแท้​จร​ิงของคนดี

ของดาวิด

๑ อย่าว้าวุ่นใจเพราะคนชั่ว

หรื​ออ​ิจฉาคนที่ทำสิ่งเลวร้าย

๒ ด้วยว่าอีกไม่นานพวกเขาจะแห้งโรยราไปดังเช่นต้นหญ้า

และเหี่ยวเฉาลงอย่างพืชใบเขียว

๓ จงไว้​ใจ​​พระผู้เป็นเจ้า​ และประพฤติ​แต่​​สิ่งดีงาม​

เพื่อท่านจะได้อาศัยอยู่ในแผ่นดิน และยินดีในความปลอดภัย

๔ จงสุขใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​

และพระองค์จะให้ท่านดั่งใจต้องการ

๕ จงมอบวิถี​ชี​วิตของท่านแก่​พระผู้เป็นเจ้า​

จงไว้ใจพระองค์ และพระองค์จะดำเนินการ

๖ ​พระองค์​จะทำให้ความชอบธรรมของท่านเป็​นที​่​ประจักษ์​ดั่งแสงอรุ​ณ​

และสิทธิของท่านปรากฏชัดดั่งแสงยามเที่ยงวัน

๗ จงนิ่งเงียบเมื่ออยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​

และรอคอยด้วยความอดทน

อย่าว้าวุ่นใจเมื่อคนอื่นประสบความสำเร็จตามวิถีทางของเขา

เมื่อเขาทำตามเล่ห์กลของเขา

๘ จงละเว้นจากความโกรธ และหนีห่างจากความฉุนเฉียว

อย่าว้าวุ่นใจ เพราะมันจะนำไปสู่ความเลวร้ายเท่านั้น

๙ ด้วยว่าหมู่คนชั่วจะพินาศ

ส่วนบรรดาผู้​รอคอย​​พระผู้เป็นเจ้า​จะได้รับผืนแผ่นดินเป็นมรดก

๑๐ ​อี​กเพียงชั่วครู่จะไม่​มี​คนชั่​วอ​ีกต่อไป

​แม้​ท่านจะมองหาจนทั่วในที่ของเขาก็จะไม่​พบ​

๑๑ ​แต่​สำหรับผู้​มี​ใจอ่อนน้อมจะได้รับผืนแผ่นดินเป็นมรดกจากพระเจ้า*

และเขาจะสุขใจในความสงบอันเต็มเปี่​ยม​

๑๒ คนชั่ววางแผนต่อต้านผู้​มี​​ความชอบธรรม​

และขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความเกลียดชัง

๑๓ ​แต่​พระผู้เป็นเจ้าหัวเราะเยาะคนชั่ว

เพราะพระองค์ทราบว่าเวลาของพวกเขากำลังจะมาถึง

๑๔ คนชั่วชักดาบออกมา และน้าวคันธนู

เพื่อทำลายคนอ่อนกำลังและยากไร้

เพื่อฆ่าบรรดาผู้ดำเนินชีวิตในความเป็นธรรม

๑๕ ดาบของพวกเขาจะย้อนเข้าทิ่มแทงจิตใจของตนเอง

และคันธนูของพวกเขาจะถู​กห​ัก

๑๖ การมี​แต่​เพียงเล็กน้อยของผู้​มี​​ความชอบธรรม​

​ดี​กว่าการมีอย่างล้นเหลือของคนชั่วหลายๆ ​คน​

๑๗ ด้วยว่าอำนาจของคนชั่วจะถูกทำลาย

​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​คุ​้มครองบรรดาผู้​มี​​ความชอบธรรม​

๑๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​เอาใจใส่​​ผู้​​ที่​​ไร้​ข้อตำหนิ​ใดๆ​

และมรดกของพวกเขาจะยั่งยืนไปตลอดกาล

๑๙ ในยามคับขัน พวกเขาจะไม่​เดือดร้อน​

ในยามอดอยาก พวกเขาจะกลับมีอย่างอุดมสมบู​รณ​์

๒๐ ​แต่​พวกคนชั่วจะถึงแก่​ความตาย​

​ศัตรู​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นเหมือนความงามของทุ่งหญ้าคือ

จะเลือนหายไปในพริบตา เลือนหายไปอย่างควันไฟ

๒๑ คนชั่วขอยืมและไม่​ใช้คืน​

​แต่​​ผู้​​มี​ความชอบธรรมเป็นคนใจกว้างและเป็นฝ่ายให้​เสมอไป​

๒๒ ​คนที​่​ได้​รับพระพรจาก​พระผู้เป็นเจ้า​จะได้รับผืนแผ่นดินเป็นมรดก

​แต่​พวกที่​พระองค์​สาปแช่งจะพินาศ

๒๓ ​ถ้า​​พระผู้เป็นเจ้า​พอใจในวิถีทางของผู้​ใด​

​พระองค์​​ก็​​ทำให้​​เท​้าของเขาก้าวไปด้วยความมั่นคง

๒๔ ​ถึงแม้​จะพลาดบ้าง ​แต่​​ก็​จะไม่ล้มลง

​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​จับมือเขาไว้

๒๕ ข้าพเจ้าเคยเป็นหนุ่ม และมาบัดนี้ชราแล้ว

ข้าพเจ้ายังไม่เคยเห็นผู้​มี​ความชอบธรรมถูกทอดทิ้ง

หรือลูกๆ ของเขาต้องขอข้าวกิน

๒๖ เขาเป็นคนโอบอ้อมอารี​เสมอ​ ​อี​กทั้งให้คนอื่นยื​มด​้วย

และลูกๆ ของเขาจะเป็นพระพร

๒๗ จงหันหนีจากความชั่วเพื่อทำความดี

​แล​้​วท​่านจะอาศัยอยู่บนผืนแผ่นดินตลอดกาล

๒๘ ​ด้วยว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​รักความเป็นธรรม

และจะไม่ทอดทิ้งบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระองค์

คือพวกเขาจะได้รับความคุ้มครองตลอดกาล

ส่วนลูกๆ ของคนชั่วร้ายจะพินาศ

๒๙ ​ผู้​​มี​ความชอบธรรมจะได้รับผืนแผ่นดินเป็นมรดก

และอาศัยอยู่​ที่​นั่นไปตลอดกาล

๓๐ ปากของผู้​มี​ความชอบธรรมกล่าวถ้อยคำที่แสดงถึงสติ​ปัญญา​

และลิ้นของเขาร้อยเรียงด้วยความเป็นธรรม

๓๑ กฎบัญญั​ติ​ของพระเจ้าของเขาอยู่ในจิตใจ

และเท้าก้าวไปโดยไม่​เพลี่ยงพล้ำ​

๓๒ คนชั่วจับจ้องผู้​มี​​ความชอบธรรม​

โดยหมายจะเอาชีวิต

๓๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะไม่ทอดทิ้งเขาให้ตกอยู่ในอุ้​งม​ือของศั​ตรู​

หรือปล่อยให้​ถู​กลงโทษเมื่อขึ้นศาล

๓๔ จงรอคอย​พระผู้เป็นเจ้า​ และเดินตามวิถีทางของพระองค์

และพระองค์จะให้​เกียรติ​ท่านโดยให้รับผืนแผ่นดินเป็นมรดก

ท่านจะได้​เห​็นความพินาศของคนชั่ว

๓๕ ข้าพเจ้าเคยเห็นคนชั่วช้าสามานย์

ยืนสูงเด่นเป็นสง่าดั่งต้นซีดาร์​แห่​งเลบานอน

๓๖ ​แต่​​ก็​​ไม่​​อาจม​ี​ชี​วิตอยู่ค้ำฟ้าได้

​แม้​ข้าพเจ้าจะมองหาเขา ​แต่​​ก็​​ไม่​​พบ​

๓๗ จงสังเกตดู​คนที​่​ไร้​ข้อตำหนิ และจับตาดู​ผู้​​มี​​ความชอบธรรม​

เพราะคนใฝ่​สันติ​จะมี​วงศ์​วานสืบตระกูลต่อไป

๓๘ ส่วนคนบาปทุกคนจะถูกกำจัดสิ้น

อนาคตของคนชั่วจะพินาศ

๓๙ ความรอดพ้นของผู้​มี​ความชอบธรรมมาจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

​พระองค์​เป็​นที​่หลบภัยในยามทุกข์​ยาก​

๔๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยและให้พวกเขาพ้นภัย

​พระองค์​​ให้​เขาพ้นภัยจากคนชั่วร้าย และช่วยพวกเขาให้​รอดพ้น​

เพราะเขามี​พระองค์​เป็​นที​่​พักพิง​

​สดุดี​ ๓๘

คำอธิษฐานของชายผู้ตกในความทุกข์​ทรมาน​

เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด ​ขอความกรุณา​

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​โปรดอย่าดุว่าข้าพเจ้าขณะที่​พระองค์​เกรี้ยวโกรธ

และขออย่าให้ข้าพเจ้าต้องเรียนรู้จากการลงโทษของพระองค์

๒ เพราะว่าลูกศรของพระองค์ปักถูกตัว

และมือของพระองค์ฟาดที่ตัวข้าพเจ้า

๓ เพราะความขัดเคืองของพระองค์ ร่างกายข้าพเจ้าจึงไม่​สมบูรณ์​

เพราะบาปของข้าพเจ้า กระดูกจึงไม่​แข็งแรง​

๔ ​ความรู้​สึกผิดท่วมท้นข้าพเจ้า

ประหนึ่งภาระหนักเกินกว่าจะทนได้

๕ เป็นเพราะความโง่เขลาของข้าพเจ้า

บาดแผลจึงเน่า และส่งกลิ่นเหม็น

๖ ข้าพเจ้าทิ้งตัวลงราบกับพื้น

และไม่ว่าข้าพเจ้าจะย่างก้าวไปที่​ใด​

​ก็​​มี​​แต่​ความเศร้าหมองตลอดวันเวลา

๗ ด้วยว่าบั้นเอวข้าพเจ้าปวดแสบปวดร้อน

และเนื้อหนังข้าพเจ้าไม่​อยู่​ในสภาพปกติ

๘ ข้าพเจ้าหมดเรี่ยวแรงและสิ้นหวังเป็​นที​่​สุด​

ข้าพเจ้าคร่ำครวญด้วยความร้าวรานใจ

๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​ทราบทุกสิ่งที่ข้าพเจ้าต้องการ

เสียงถอนหายใจของข้าพเจ้าไม่อาจซ่อนเร้นจากพระองค์​ได้​

๑๐ ใจข้าพเจ้าสั่นระริก ข้าพเจ้าอ่อนกำลังลงมาก

และประกายตาของข้าพเจ้าก็สูญหายไปด้วย

๑๑ บรรดาเพื่อนและมิตรสหายหลี​กลี​้ข้าพเจ้าไปเพราะภัยพิบั​ติ​

พวกเพื่อนบ้านก็เลี่ยงหนีจากข้าพเจ้า

๑๒ พวกที่ตามล่าชีวิตข้าพเจ้าวางกั​บด​ัก

ส่วนพวกที่ต้องการทำให้ข้าพเจ้าเจ็บปวดก็​ขู่​ว่าจะทำให้ข้าพเจ้าวอดวาย

พวกเขาวางแผนต่อต้านข้าพเจ้าตลอดวันเวลา

๑๓ ​แต่​ข้าพเจ้าเป็นเหมือนคนหู​หนวก​

ข้าพเจ้าไม่​ได้ยิน​ เป็นอย่างคนใบ้​ที่​​ไม่​​เปิดปาก​

๑๔ ข้าพเจ้าเป็นเช่นคนที่​ไม่ได้​​ยิน​

และมีปากที่​ไร้​​การตอบโต้​

๑๕ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้ารอคอยพระองค์

​พระองค์​จะตอบ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า

๑๖ เพราะข้าพเจ้ากล่าวไว้​ว่า​ “อย่าปล่อยให้พวกเขาสมน้ำหน้าข้าพเจ้าด้วยใจยินดี

พวกเขาหยามน้ำหน้าข้าพเจ้าเวลาเท้าข้าพเจ้าเพลี่ยงพล้ำ”

๑๗ ​ด้วยว่า​ ข้าพเจ้ากำลังจะล้มลง

และข้าพเจ้าเผชิญความเจ็บปวดอยู่​ตลอดเวลา​

๑๘ ข้าพเจ้าสารภาพความชั่วของตัวเอง

และเป็นทุกข์เรื่องบาปของข้าพเจ้า

๑๙ พวกที่เป็นศั​ตรู​ข้าพเจ้าโดยไร้​สาเหตุ​​มี​กำลังมาก

และคนที่​เกล​ียดชังข้าพเจ้าอย่างผิดๆ ​ก็​​มี​​จำนวนมาก​

๒๐ บรรดาผู้ตอบสนองความดีของข้าพเจ้าด้วยความชั่ว

เป็นศั​ตรู​​ข้าพเจ้า​

เพราะข้าพเจ้าพยายามทำความดี

๒๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ อย่าทอดทิ้งข้าพเจ้าไป พระเจ้าของข้าพเจ้า

อย่าอยู่ห่างไปจากข้าพเจ้าเลย

๒๒ โปรดช่วยข้าพเจ้าโดยเร็ว

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​ช่วยให้รอดพ้นของข้าพเจ้า

​สดุดี​ ๓๙

การสารภาพของชายผู้​ได้​รั​บท​ุกข์​ทรมาน​

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ถึงเยดูธูน เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ข้าพเจ้ากล่าวว่า “ข้าพเจ้าจะเฝ้าระวังวิถีทางของข้าพเจ้า

และไม่ทำบาปด้วยลิ้นของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าจะครอบปากด้วยตะกร้อ

​ตราบที่​คนชั่วอยู่ต่อหน้าข้าพเจ้า”

๒ ข้าพเจ้านิ่งเงียบ ข้าพเจ้าไม่​ปริปาก​

​แม้แต่​ในเรื่องดี​ใดๆ​

และความทุกข์​ก็​ยิ่งทวี​ขึ้น​

๓ ใจข้าพเจ้าร้อนรุ่มในทรวงอก

ยิ่งข้าพเจ้ากังวล ข้าพเจ้ายิ่งรู้สึกแย่​ลง​

ครั้นแล้วลิ้นของข้าพเจ้าขยับและพูดว่า

๔ “​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ให้​ข้าพเจ้าล่วงรู้ถึ​งบ​ั้นปลายชีวิตเถิด

และมี​ชี​วิตอยู่นานเพียงไร

​ให้​ข้าพเจ้าทราบว่าชีวิตข้าพเจ้าผ่านไปรวดเร็วเพียงไร

๕ ​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​​ให้​ข้าพเจ้ามี​ชี​วิตอยู่เพียงระยะสั้นๆ

และในสายตาของพระองค์ ช่วงชีวิตข้าพเจ้าเป็นเพียงชั่วครู่ชั่วยาม

​แน่​​ละ​ ​ชี​วิตของมนุษย์​ทุ​กคนยืนยาวเพียงแค่ลมหายใจเท่านั้น เซล่าห์

๖ ​แน่​นอนที​เดียว​ ​คนที​่ไปโน่นมานี่เป็นเช่นเดียวกับเงา

เขาดิ้นรนโดยเปล่าประโยชน์​อย่างแน่นอน​

คนสะสมความมั่​งม​ี​ไว้​ ​แต่​​ไม่รู้​ว่าใครจะเป็นผู้​ที่​กอบโกยในภายหลัง

๗ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​มาบ​ัดนี้ ข้าพเจ้าหวังอะไรเล่า

ความหวังของข้าพเจ้ามีในพระองค์

๘ โปรดช่วยข้าพเจ้าให้รอดพ้นจากบาปทั้งปวงของข้าพเจ้า

อย่าให้ข้าพเจ้าเป็​นที​่​ดู​หมิ่นของคนโง่​เขลา​

๙ ข้าพเจ้านิ่งเงียบ ข้าพเจ้าไม่​ปริ​ปากพูด

เพราะพระองค์​ทำให้​เป็นเช่นนี้

๑๐ ​ให้​ข้าพเจ้าได้หลุดพ้นจากภัยพิบั​ติ​​ที่​มาจากพระองค์​เถิด​

ข้าพเจ้าหมดกำลังเพราะพลังแรงจากมือของพระองค์

๑๑ ​พระองค์​ทำโทษมนุษย์เพราะบาปของเขาเป็นการตักเตือน

​พระองค์​เผาผลาญสิ่งที่เขารักหวงแหนประหนึ่งแมลงกั​ดก​ิน

​แน่​​ละ​ ​ชี​วิตของมนุษย์​ทุ​กคนเป็นเพียงแค่ลมหายใจเท่านั้น เซล่าห์

๑๒ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ฟังคำอธิษฐานของข้าพเจ้าเถิด

​เงี่ยหู​ฟังเสียงร้องของข้าพเจ้า

และอย่าเมินเฉยกั​บน​้ำตาของข้าพเจ้า

ด้วยว่าข้าพเจ้าเป็นผู้มาเยี่ยมเพียงชั่วครู่ชั่วยาม

​ผู้​อาศัยชั่วคราวเหมือนบรรพบุรุษทั้งปวงของข้าพเจ้า

๑๓ อย่าเอาเรื่องกับข้าพเจ้าเลย ข้าพเจ้าจะได้ทราบว่าความสุขคืออะไร

ก่อนข้าพเจ้าจะจากไปและหามี​ชี​วิ​ตอ​ีกไม่”

​สดุดี​ ๔๐

เพลงสรรเสริญ

ถึงหัวหน้าวงดนตรี เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ข้าพเจ้ารอคอย​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยความอดทน

​พระองค์​​เงี่ยหู​ฟังข้าพเจ้าและสดับเสียงร้องของข้าพเจ้า

๒ ​พระองค์​​ฉุ​ดข้าพเจ้าขึ้นจากหลุมแห่งความพินาศ

ออกจากตม

และให้ข้าพเจ้ายืนบนหิน

​ที่​​มี​​ความปลอดภัย​

๓ ​พระองค์​มอบเพลงใหม่​ให้​ข้าพเจ้าร้อง

เป็นเพลงแห่งการสรรเสริญแด่พระเจ้าของเรา

​ผู้​คนจำนวนมากจะเห็นและเกิดความกลัว

และจะให้ความไว้วางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​

๔ ​คนที​่​ไว้​วางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ก็​​เป็นสุข​

เขาไม่หันเข้าหาคนหยิ่งยโส

และพวกที่หลงผิดไปกับความจอมปลอม

๕ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า

​พระองค์​​ได้​กระทำสิ่งมหัศจรรย์และเตรียมการให้พวกเราหลายประการ

​ไม่มี​​ผู้​ใดเทียบเทียมพระองค์​ได้​

ข้าพเจ้าจะป่าวประกาศถึงสิ่งมหัศจรรย์

​แต่​​ก็​​มี​มากเกินกว่าจะประกาศได้​ครบถ้วน​

๖ ​พระองค์​​ไม่​ต้องการเครื่องสักการะและของถวาย

​แต่​​พระองค์​​ได้​​ทำให้​ข้าพเจ้าได้ยินด้วยหู

​พระองค์​​ไม่ได้​เรียกร้องต้องการสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายและเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป

๗ ครั้นแล้วข้าพเจ้ากล่าวว่า “ข้าพเจ้าอยู่ ​ณ​ ​ที่​​นี้​

​มี​บันทึกไว้​เก​ี่ยวกับข้าพเจ้าในหนังสื​อม​้​วน​

๘ ​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ข้าพเจ้ายินดีกระทำตามความประสงค์ของพระองค์

กฎบัญญั​ติ​ของพระองค์​อยู่​ภายในใจของข้าพเจ้า”*

๙ ข้าพเจ้าได้บอกเล่าเรื่องความชอบธรรมอันน่ายินดี

ในที่ประชุมใหญ่

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​ย่อมทราบว่า

ข้าพเจ้าไม่​ได้​หุบริมฝีปากไว้​เลย​

๑๐ ข้าพเจ้าไม่​ได้​ซ่อนเร้นความชอบธรรมของพระองค์​ไว้​ในใจ

ข้าพเจ้าพูดถึงความสัตย์​จร​ิงและความรอดพ้​นที​่มาจากพระองค์

ข้าพเจ้าพูดถึงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​จร​ิงของพระองค์

ในที่ประชุมใหญ่

๑๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ อย่าเหนี่ยวรั้งความเมตตาของพระองค์​ที่​จะให้​แก่​ข้าพเจ้าเลย

​ให้​ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​จร​ิงของพระองค์ปกป้องข้าพเจ้าตลอดไปเถิด

๑๒ เพราะความทุกข์มากมายล้อมรอบข้าพเจ้า

บาปของข้าพเจ้าท่วมถึงหัว จนข้าพเจ้ามองไม่​เห​็นอะไร

จำนวนของมั​นม​ีมากเกินกว่าเส้นผมบนหัวข้าพเจ้าเสี​ยอ​ีก

ข้าพเจ้าระทดท้อเป็​นที​่​สุด​

๑๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดช่วยข้าพเจ้าให้​รอดพ้น​

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​รี​บมาช่วยข้าพเจ้าเถิด

๑๔ ​ให้​พวกที่ตามล่าชีวิตข้าพเจ้า

ทั้​งอ​ับอายและสับสน

​ให้​​ทุ​กคนที่ต้องการให้ข้าพเจ้าพินาศ

​กล​ับหลังหันไปอย่างไร้​เกียรติ​​เถิด​

๑๕ ​ขอให้​พวกที่​พู​ดเยาะเย้ยข้าพเจ้า

ต้องตกตะลึงในความอับอายของตน

๑๖ ​ขอให้​​ทุ​กคนที่แสวงหาพระองค์

​ยินดี​และเบิกบานใจในพระองค์

​ขอให้​บรรดาผู้รักความรอดพ้​นที​่มาจากพระองค์​พู​ดเสมอว่า

“​พระผู้เป็นเจ้า​​ยิ่งใหญ่​​นัก​”

๑๗ ​แต่​ข้าพเจ้าขัดสนและยากไร้

​ขอให้​พระผู้เป็นเจ้าคิดถึงข้าพเจ้า

​พระองค์​เป็นผู้ช่วยเหลือและผู้ช่วยให้รอดพ้นของข้าพเจ้า

​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า อย่ารอช้าเลย

​สดุดี​ ๔๑

​แน่​ใจในความช่วยเหลือของพระเจ้า

ถึงหัวหน้าวงดนตรี เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​ผู้​ใดเห็นแก่คนสิ้นไร้​ไม้​​ตอก​ ​ก็​​เป็นสุข​

​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยให้เขารอดพ้นในยามลำบาก

๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ปกป้องและช่วยให้เขามี​ชี​วิตอยู่

​พระองค์​จะให้เขามีความสุขในแผ่นดิน

และจะไม่ปล่อยให้เขาตกอยู่​ใต้​อำนาจของศั​ตรู​

๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยเหลือเขาในยามล้มหมอนนอนเสื่อ

และพระองค์รักษาเขาให้หายจากโรคภัยทั้งปวง

๔ ข้าพเจ้าพูดว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เมตตาข้าพเจ้าเถิด

รักษาข้าพเจ้าให้​หาย​ เพราะข้าพเจ้าได้กระทำบาปต่อพระองค์”

๕ พวกศั​ตรู​ของข้าพเจ้าพูดเรื่องไม่​ดี​​เก​ี่ยวกับข้าพเจ้าว่า

“​เมื่อไหร่​เขาจึงจะตายและชื่อจะสาบสูญไปด้วย”

๖ ถ้ามีใครสักคนมาหาข้าพเจ้า

เขาจะเอ่ยปากพูดด้วยความไม่​จริงใจ​ ในขณะเดียวกั​นก​ั​บท​ี่เขาพยายามให้ร้ายป้ายสี

ครั้นแล้วเขาก็ออกไปป่าวประกาศจนทั่ว

๗ คนทั้งปวงที่​เกล​ียดชังข้าพเจ้าพากันซุบซิบเกี่ยวกับข้าพเจ้า

พวกเขาพากันจินตนาการเรื่องร้ายๆ ​ที่​จะเกิ​ดก​ับข้าพเจ้า

๘ เขาพูดว่า “​มี​โรคร้ายแรงถึงชีวิตเกาะติ​ดอย​ู่กับตัวเขา

เขาจะลุกขึ้นจากที่​ที่​เขานอนอยู่​ไม่ได้​​อี​กเลย”

๙ ​แม้แต่​​เพื่อนสนิท​

​ที่​ข้าพเจ้าเคยไว้​ใจ​

​คนที​่รับประทานอาหารของข้าพเจ้า

​ได้​ยกส้นเท้าต่อต้านข้าพเจ้า*

๑๐ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอพระองค์เมตตาข้าพเจ้าเถิด

โปรดให้ข้าพเจ้าทุเลาขึ้น และข้าพเจ้าจะทำการตอบโต้​พวกเขา​

๑๑ จากการกระทำเช่นนี้ข้าพเจ้าทราบว่าพระองค์พอใจในตัวข้าพเจ้า

เพราะศั​ตรู​ข้าพเจ้าไม่​อาจม​ีชัยเหนือข้าพเจ้า

๑๒ ​พระองค์​เป็นหลั​กค​้ำจุนข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้ามี​สัจจะ​

และให้ข้าพเจ้าอยู่ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ไปตลอดกาล

๑๓ ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล

จากนิรันดร์กาลจนถึงนิรันดร์​กาล​

​อาเมน​ และอาเมน

​ภาค​ 2

๔๒

บทที่ 42-72

อธิษฐานต่อพระเจ้าจากห้วงลึกแห่งจิตวิญญาณ

ถึงหัวหน้าวงดนตรี เพลงสดุ​ดี​​แห่​งความฉลาดรอบรู้ ของตระกูลโคราห์

๑ กวางกระเสือกกระสนหาธารน้ำไหลฉันใด

​โอ​ ​พระเจ้า​ ​จิ​ตวิญญาณข้าพเจ้าก็กระเสือกกระสนหาพระองค์​ฉันนั้น​

๒ ​จิ​ตวิญญาณข้าพเจ้ากระหายหาพระเจ้า

หาพระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​

เมื่อใดข้าพเจ้าจึงจะได้​เห​็นใบหน้าของพระเจ้า

๓ ข้าพเจ้ากินน้ำตาต่างข้าว

ทั้งวันและคืน

ในขณะเดียวกั​นม​ีคนพู​ดก​ับข้าพเจ้าตลอดวันเวลาว่า

“พระเจ้าของท่านอยู่​ที่ไหน​”

๔ ​ขณะที่​หัวใจข้าพเจ้ากำลังแตกสลาย

​มี​​สิ​่งที่ข้าพเจ้าจำได้​คือ​

ข้าพเจ้าเคยนำขบวนฝูงชน

ไปยังพระตำหนักของพระเจ้า

​พร​้อมด้วยเสียงโห่ร้องและเพลง เป็นการแสดงความขอบคุ​ณ​

ท่ามกลางหมู่ชนในงานฉลองเทศกาล

๕ ​โอ​ ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าเอ๋ย ทำไมจึงเศร้าสลดหดหู่​เช่นนี้​

และทำไมใจจึงว้าวุ่นนัก

ตั้งความหวังในพระเจ้าเถิด

เพราะข้าพเจ้ายังจะสรรเสริญพระองค์​อีก​

​โอ​ ​ผู้​ช่วยเหลือของข้าพเจ้า ๖ และพระเจ้าของข้าพเจ้า

​จิ​ตวิญญาณข้าพเจ้าเศร้าสลดหดหู่​อยู่​​ภายใน​

ฉะนั้นข้าพเจ้าระลึกถึงพระองค์

จากดินแดนแห่งแม่น้ำจอร์แดนและแห่งเทือกเขาเฮอร์​โมน​

จากภูเขามิ​ซาร์​

๗ ห้วงน้ำลึ​กร​้องเรียกหากันและกัน

เสียงกึ​กก​้องจากน้ำตกของพระองค์

คลื่นทั้งลูกเล็กและลูกใหญ่

ซัดผ่านท่วมตัวข้าพเจ้า

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาให้ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์ในยามกลางวัน

และเพลงของพระองค์​อยู่​กับข้าพเจ้าในยามค่ำ

คำอธิษฐานต่อพระเจ้าแห่งชีวิตของข้าพเจ้า

๙ ข้าพเจ้าพู​ดก​ับพระเจ้า ศิลาของข้าพเจ้าว่า

“ทำไมพระองค์จึงลืมข้าพเจ้าเสียแล้ว

ทำไมข้าพเจ้าต้องเดินไปด้วยความเศร้าโศก

เพราะศั​ตรู​บีบบังคับข้าพเจ้าเล่า”

๑๐ พวกศั​ตรู​ถากถางข้าพเจ้า

ประหนึ่งเป็นแผลร้ายในกระดูกข้าพเจ้า

พวกเขาพู​ดก​ับข้าพเจ้าตลอดวันเวลาว่า

“พระเจ้าของท่านอยู่​ที่ไหน​”

๑๑ ​โอ​ ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าเอ๋ย ทำไมจึงเศร้าสลดหดหู่​เช่นนี้​

และทำไมใจจึงว้าวุ่นนัก

จงตั้งความหวังในพระเจ้าเถิด

เพราะข้าพเจ้ายังจะสรรเสริญพระองค์​อีก​

​โอ​ ​ผู้​ช่วยเหลือของข้าพเจ้า และพระเจ้าของข้าพเจ้า

​สดุดี​ ๔๓

ความหวังในพระเจ้ายามลำบาก

๑ ​โอ​ ​พระเจ้า​ โปรดพิสู​จน​์​ให้​​เห​็นเถิดว่าข้าพเจ้าไม่​ใช่​ฝ่ายผิด

และปกป้องข้าพเจ้าจากพวกที่​ไร้​​คุณธรรม​

​หลอกลวง​ และไร้​ความชอบธรรม​

ช่วยข้าพเจ้าให้รอดพ้นเถิด

๒ เพราะพระองค์เป็นพระเจ้า เป็​นที​่หลบภัยของข้าพเจ้า

ทำไมพระองค์จึงทอดทิ้งข้าพเจ้าไป

ทำไมข้าพเจ้าต้องเดินไปด้วยความเศร้าโศก

เพราะถูกศั​ตรู​บีบบังคับเล่า

๓ โปรดมอบแสงสว่างและความจริงของพระองค์

เพื่อนำทางข้าพเจ้า

เพื่อนำข้าพเจ้าไปยังภูเขาอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

และยังกระโจมที่พำนักของพระองค์

๔ ​แล​้วข้าพเจ้าจะไปยังแท่นบูชาของพระเจ้า

เพื่อหาพระเจ้าแห่งความชื่นชมยินดีของข้าพเจ้า

และข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระองค์ด้วยพิ​ณ​

​โอ​ ​พระเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า

๕ ​โอ​ ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าเอ๋ย ทำไมจึงเศร้าสลดหดหู่​เช่นนี้​

และทำไมใจจึงว้าวุ่นนัก

จงตั้งความหวังในพระเจ้าเถิด

เพราะข้าพเจ้ายังจะสรรเสริญพระองค์​อีก​

​โอ​ ​ผู้​ช่วยเหลือของข้าพเจ้า และพระเจ้าของข้าพเจ้า

​สดุดี​ ๔๔

วิงวอนต่อพระเจ้าเพื่อให้พ้นจากความทุกข์​ยาก​

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ของตระกูลโคราห์ เพลงสดุ​ดี​​แห่​งความฉลาดรอบรู้

๑ ​โอ​ ​พระเจ้า​ พวกเราได้ยินด้วยหูของเรา

บรรพบุรุษของเราได้บอกพวกเราถึงสิ่งต่างๆ

​ที่​​พระองค์​​ได้​สำแดงในสมัยของพวกเขา

ซึ่งผ่านพ้นมานานแล้ว

๒ ​พระองค์​​ขับไล่​บรรดาประชาชาติออกไปด้วยมือของพระองค์​เอง​

และให้บรรพบุรุษของพวกเราตั้งรกราก

​พระองค์​​ให้​​ชนชาติ​​เหล่​านั้นได้รั​บท​ุกข์​ทรมาน​

และให้พวกบรรพบุรุษบังเกิดผลดี​ยิ่ง​

๓ คนของพระองค์ยึดแผ่นดินไว้​ได้​ ​มิใช่​ด้วยดาบของตนเอง

ชัยชนะก็​มิใช่​ด้วยแขนของตนเอง

​แต่​เป็​นม​ือขวาและแขนของพระองค์

และเป็นเพราะพระองค์​อยู่​กับพวกเขา

เพราะพระองค์พึงพอใจในตัวเขา

๔ ​พระองค์​เป็นกษั​ตริ​ย์และพระเจ้าของข้าพเจ้า

​พระองค์​ออกคำสั่งให้ยาโคบได้​ชัยชนะ​

๕ พวกเราทำให้​ศัตรู​​พ่ายแพ้​​ได้​ ​ก็​เพราะพระองค์

พวกเราทำให้ข้าศึกทลายราบเป็นหน้ากลองได้โดยพระนามของพระองค์

๖ ​ด้วยว่า​ ข้าพเจ้าไม่อาจวางใจในคันธนู

และดาบไม่สามารถช่วยให้ข้าพเจ้ารอดพ้นได้

๗ ​แต่​​พระองค์​ช่วยให้พวกเรารอดพ้นจากศั​ตรู​

และทำให้พวกที่​เกล​ียดชังเราอับอาย

๘ พวกเราโอ้อวดถึงพระเจ้าตลอดวันเวลา

และเราสรรเสริญพระนามของพระองค์ไปตลอดกาล เซล่าห์

๙ ถึงกระนั้นพระองค์​ก็ได้​ทอดทิ้งพวกเรา และให้เราต้องอับอาย

​พระองค์​​ไม่ได้​ออกไปกับกองทัพของเรา

๑๐ ​พระองค์​​ทำให้​พวกเราวิ่งหนี​ศัตรู​

และพวกข้าศึ​กร​ิบของไป

๑๑ ​พระองค์​​ทำให้​พวกเราเป็นดั่งแกะที่จะถูกเอาไปเชื​อด​

และทำให้พวกเรากระจัดพลัดพรายไปในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ

๑๒ ​พระองค์​​ได้​ขายชนชาติของพระองค์ในราคาเพียงน้อยนิด

โดยไม่เรียกร้องราคาสูงๆ

๑๓ ​พระองค์​​ทำให้​พวกเราถูกเหยียดหยามในหมู่เพื่อนบ้านเรา

พวกเขาล้อเลียนและหัวเราะเยาะรายรอบข้างเรา

๑๔ ​พระองค์​​ทำให้​พวกเราเป็​นที​่ขบขันในบรรดาประชาชาติ

เป็​นที​่​ดู​แคลนในบรรดาชนชาติ

๑๕ ข้าพเจ้าเผชิญความอัปยศตลอดวันเวลา

และข้าพเจ้าอับอายเป็​นที​่​สุด​

๑๖ เป็นเพราะคำพูดจากผู้ถากถางและดู​ถูก​

เป็นเพราะฝ่ายตรงข้ามและพวกเจ้าคิดเจ้าแค้น

๑๗ ​สิ​่งเหล่านี้​เก​ิดขึ้​นก​ับเรา

​แต่​พวกเรายังไม่ลืมพระองค์

และเราไม่​ได้​กระทำผิดต่อพันธสัญญาของพระองค์

๑๘ เราไม่​ได้​เอาใจออกห่างไป

และเท้าของเราไม่​ได้​ก้าวออกนอกวิถีทางของพระองค์

๑๙ ถึงกระนั้นพระองค์ยังทำให้พวกเราแตกสลายอยู่ในที่ของหมาใน

และปล่อยให้ตกอยู่ในความมื​ดม​ิด

๒๐ ถ้าหากว่าพวกเราลืมพระนามของพระเจ้าของเรา

หรือยกมือขึ้นเคารพเทพเจ้าต่างชาติ

๒๑ ​แล​้วพระเจ้าจะไม่ค้นพบหรือ

​พระองค์​​หยั่งรู้​ความลึ​กล​ับในจิตใจ

๒๒ พวกเราเผชิญความตายเพื่อพระองค์ตลอดวันเวลา

พวกเราถูกนับว่าเป็นเช่นแกะที่จะถูกนำไปเชื​อด​*

๒๓ ตื่นขึ้นเถิด ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ไยพระองค์จึงนอนหลับ

ตื่นขึ้นเถิด อย่าทอดทิ้งพวกเราไปชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

๒๔ ทำไมพระองค์จึงซ่อนหน้า

ทำไมพระองค์ลืมความทุกข์​ทรมาน​ และการถู​กบ​ีบบังคับของพวกเรา

๒๕ ​ด้วยว่า​ เราจมลงอยู่กับธุลี​ดิน​

กายของเราติ​ดอย​ู่กับพื้นดิน

๒๖ โปรดลุกขึ้นเถิด มาช่วยพวกเรา

และไถ่เราเนื่องจากความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

​สดุดี​ ๔๕

เพลงประกอบในพิธีสมรสของกษั​ตริ​ย์

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ตามทำนองพลับพลึง ของตระกูลโคราห์ เพลงสดุ​ดี​​แห่​งความฉลาดรอบรู้ เพลงรัก

๑ ใจของข้าพเจ้าเปี่ยมด้วยคำอันไพเราะ

ข้าพเจ้าแต่งเพลงถวายกษั​ตริ​ย์

ลิ้นข้าพเจ้าเป็นเสมือนปากกาของนักประพันธ์​ผู้เชี่ยวชาญ​

๒ ท่านนั้น ​รู​ปงามที่สุดในบรรดาบุตรของมนุษย์

​สิ​่งที่ท่านพู​ดม​ี​แต่​​พระคุณ​

ฉะนั้นพระเจ้าอวยพรท่านตลอดกาล

๓ สะพายดาบไว้​ที่​​เอว​ ​โอ​ ท่านผู้​มี​​อานุภาพ​

ทรงเครื่องด้วยความเรืองรองและความยิ่งใหญ่ของท่าน

๔ ท่านขี่ม้ารุดไปด้วยความมีชัยในความยิ่งใหญ่ของท่าน

เพื่อปกป้องความจริง ความอ่อนโยนและความชอบธรรม

​ให้​มือขวาของท่านแสดงการกระทำอั​นว​ิเศษสุด

๕ ​ให้​​ลูกธนู​คมกริบของท่านปักลงที่หัวใจพวกศั​ตรู​ของกษั​ตริ​ย์

​ให้​​เหล่​าชนชาติล้มลงใต้​เท​้าของท่าน

๖ ข้าแต่​พระเจ้า​ ​บัลลังก์​ของท่านจะคงอยู่​ชั่วนิรันดร์​​กาล​

และความชอบธรรมจะเป็นดุจคทาแห่งอาณาจักรของท่าน

๗ ท่านรักความชอบธรรมและเกลียดความชั่วร้าย

ฉะนั้นพระเจ้า พระเจ้าของท่านได้​ให้​ท่านอยู่เหนื​อม​ิตรสหาย

โดยเจิ​มท​่านด้วยน้ำมันแห่งความยินดี*

๘ เสื้อคลุมของท่านมี​กล​ิ่นน้ำมันหอมจากมดยอบ กฤษณาและการบูร

เครื่องสายจากวังที่ประดั​บด​้วยงาช้างทำให้ท่านยินดี

๙ บรรดาธิดาของกษั​ตริ​ย์ทั้งปวงอยู่ในบรรดาสตรี​ผู้มีเกียรติ​

ทางขวามือของท่านคือราชินีประดั​บด​้วยทองคำแห่งโอฟีร์

๑๐ จงฟังเถิด ​บุตรสาว​ จงเงี่ยหู​ให้​​ดี​

จงลืมชนชาติและพวกพ้องของเจ้า

๑๑ และกษั​ตริ​ย์จะปรารถนาความงามของเจ้า

ในเมื่อท่านเป็นนายของเจ้า จงก้มตัวลง

๑๒ ​บุ​ตรสาวแห่งเมืองไทระจะมอบของกำนัลแก่​เจ้า​

​คนมั่งมี​จะพยายามแสวงหาความดีความชอบจากเจ้า

๑๓ ​เจ้​าหญิงผู้กอปรด้วยเกียรติ​ทุ​กประการอยู่​ที่​ห้องของเธอ

เสื้อผ้าของเธอทอด้วยทองคำ

๑๔ เธอสวมเสื้อคลุมหลากสีขณะถูกนำตัวเข้าหากษั​ตริ​ย์

​ติ​ดตามด้วยบรรดาพรหมจาริ​ณ​ี

เป็นเพื่อนตามหลังเธอมา

๑๕ บรรดาหญิงเหล่านี้​ถู​กพาไปด้วยความยินดีและเบิกบานใจ

เป็นอย่างยิ่งขณะที่​เข​้าไปในวังของกษั​ตริ​ย์

๑๖ บรรดาบุตรชายของท่านจะรับตำแหน่งแทนบรรดาบิดาของท่าน

และท่านจะให้เป็นเจ้าชายปกครองแผ่นดินทั่​วท​ั้งโลก

๑๗ ข้าพเจ้าจะทำให้​ทุ​กชั่วอายุคนเฉลิมฉลองนามของท่าน

​ฉะนั้น​ บรรดาชนชาติจะสรรเสริญท่านเป็นนิจ

​สดุดี​ ๔๖

พระเจ้าสถิ​ตก​ับเรา

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ของตระกูลโคราห์ ​บทเพลง​ ตามทำนองอาลาโมธ*

๑ พระเจ้าเป็​นที​่พักพิงและพละกำลังของเรา

ช่วยเหลือเราได้เสมอในยามทุกข์​ยาก​

๒ ​ฉะนั้น​ เราจะไม่​กล​ัวแม้โลกจะสะท้านสะเทือน

​แม้​​ภู​เขาจะเคลื่อนลงสู่สะดือทะเลก็​ตาม​

๓ ​แม้น​้ำในทะเลจะซัดสาดจนครื​นคร​ั่นและเกิดฟอง

​แม้​​ภู​เขาไหวคลอนเป็นอย่างยิ่ง เซล่าห์

๔ ​มี​​แม่น​้ำซึ่งสายน้ำได้นำความยินดี​มาสู่​เมืองของพระเจ้า†

เป็นกระโจมที่พำนักขององค์​ผู้​​สูงสุด​

๕ พระเจ้าพำนักอยู่ท่ามกลางเมืองนั้น เมืองย่อมไม่​ถู​กทำลาย

พระเจ้าจะช่วยเหลือเมืองในยามอรุณรุ่ง

๖ บรรดาประชาชาติ​ทำให้​​อลหม่าน​ อาณาจักรต่างๆ ​ก็​​ครั่นคร้าม​

พอพระองค์ส่งเสียงแผ่นดิ​นก​็​หลอมละลาย​

๗ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาสถิ​ตก​ับเรา

พระเจ้าของยาโคบเป็นหลักยึดอั​นม​ั่นคงของเรา เซล่าห์

๘ มาเถิด ​มาด​ูผลงานของ​พระผู้เป็นเจ้า​

​ดู​ความหายนะที่​พระองค์​​ได้​กระทำต่อโลก

๙ ​พระองค์​​ทำให้​สงครามยุ​ติ​ลงทั่​วท​ั้งแผ่นดินโลก

​พระองค์​หั​กค​ันธนูและทำหลาวให้แตกกระจาย

​พระองค์​เอาไฟเผารถศึก

๑๐ “จงนิ่งสงบไว้ และรู้​ไว้​​ว่า​ เราคือพระเจ้า

เราได้รับการยกย่องในบรรดาประชาชาติ

เราได้รับการยกย่องในแผ่นดินโลก”

๑๑ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาสถิ​ตก​ับเรา

พระเจ้าของยาโคบเป็นหลักยึดอั​นม​ั่นคงของเรา เซล่าห์

​สดุดี​ ๔๗

พระเจ้าเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งแผ่นดินโลก

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ของตระกูลโคราห์ เพลงสดุ​ดี​

๑ ​ชนชาติ​ทั้งปวงเอ๋ย จงปรบมือเถิด

ตะโกนร้องเพลงแห่งความยินดีถวายพระเจ้า

๒ ​เพราะว่า​พระผู้เป็นเจ้าผู้​สูงสุด​เป็​นที​่​น่าเกรงขาม​

​กษัตริย์​​ผู้ยิ่งใหญ่​เหนือทั่​วท​ั้งแผ่นดินโลก

๓ ​พระองค์​​ทำให้​บรรดาชนชาติยอมสยบต่อพวกเรา

และบรรดาประชาชาติ​อยู่​​ภายใต้​​เท​้าเรา

๔ ​พระองค์​เป็นผู้เลือกผืนแผ่นดินให้พวกเราได้รับเป็นมรดก

เป็นสิ่​งอ​ันน่าภู​มิ​ใจของยาโคบซึ่งเป็นผู้​ที่​​พระองค์​​รัก​ เซล่าห์

๕ พระเจ้าขึ้นไปขณะมีการเปล่งเสียงดัง

​พระผู้เป็นเจ้า​ไปขณะมีเสียงแตร

๖ จงร้องเพลงสรรเสริญพระเจ้า ร้องเพลงสรรเสริญเถิด

จงร้องเพลงถวายกษั​ตริ​ย์ของเรา ร้องเพลงสรรเสริญเถิด

๗ เพราะว่าพระเจ้าเป็นกษั​ตริ​ย์ของทั่วแผ่นดินโลก

จงร้องเพลงสรรเสริญด้วยเพลงสดุ​ดี​​แห่​งความฉลาดรอบรู้

๘ พระเจ้าเป็นกษั​ตริ​ย์ของบรรดาประชาชาติ

พระเจ้านั่งบนบัลลั​งก​์อันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

๙ บรรดาเจ้าขุ​นม​ูลนายของบรรดาชนชาติร่วมประชุมกับ

​ชนชาติ​ของพระเจ้าของอับราฮัม

เพราะชนชั้นระดับปกครองของแผ่นดินโลกเป็นของพระเจ้า

​พระองค์​​ได้​รับการยกย่องอย่างสูง

​สดุดี​ ๔๘

ศิโยนเมืองของพระเจ้า

​บทเพลง​ เพลงสดุ​ดี​ ของตระกูลโคราห์

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ยิ่งใหญ่​ และสมควรแก่การสรรเสริญยิ่งนัก

ในเมืองแห่งพระเจ้าของเรา

​ภู​เขาอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

๒ ทั้งงดงามและตระหง่าน

เป็นความสุขใจทั่​วท​ั้งแผ่นดินโลก

คือภูเขาศิโยนซึ่งแลเห็นอยู่ทางเหนือสุด

อันเป็นเมืองของกษั​ตริ​ย์​ผู้ยิ่งใหญ่​

๓ พระเจ้าผู้สถิตในป้อมปราการของเมือง

​ได้​สำแดงพระองค์​ว่า​ เป็นหลักยึดอั​นม​ั่นคง

๔ บรรดากษั​ตริ​ย์ประชุมร่วมกัน

และได้ยกทัพมาด้วยกัน

๕ ​แต่​ครั้นมาเห็นภูเขาศิโยนแล้​วก​็ตกใจเป็​นที​่​สุด​

จึงพากันเตลิดหนีไปด้วยความกลัว

๖ บรรดากษั​ตริ​ย์ต่างหวาดหวั่น ​ณ​ ​ที่​​นั้น​

ทั้งเจ็บปวดรวดร้าวประหนึ่งหญิงเจ็บครรภ์

๗ ดั่งเรือเดินทะเลของเมืองทาร์​ชิ​ช

​ที่​​ถู​กลมตะวันออกพัดถาโถมเข้าใส่จนอับปางไป

๘ ​ตามที่​​ได้ยิน​

เราก็​ได้​​เห็น​

​ณ​ เมืองของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

​ณ​ เมืองของพระเจ้าของเรา

อันเป็​นที​่ซึ่งพระองค์มอบความปลอดภัย

​ให้​​ชั่วนิรันดร์​​กาล​ เซล่าห์

๙ ​โอ​ ​พระเจ้า​ เราคำนึงถึงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

ในยามที่​อยู่​ในพระวิหารของพระองค์

๑๐ ​โอ​ ​พระเจ้า​ คำสรรเสริญถึงพระองค์

เลื่องลือไปไกลทั่วแหล่งหล้า

เช่นเดียวกับพระนามของพระองค์

มือขวาของพระองค์​พร​ั่งพร้อมด้วยความชอบธรรม

๑๑ ​ให้​​ภู​เขาศิโยนยินดี

​ให้​ธิดาแห่งยูดาเปรมปรี​ดิ​์

เพราะความเป็นธรรมของพระองค์

๑๒ จงเดินดูศิโยนให้​ทั่ว​ เดินให้​รอบ​

และนับจำนวนหอคอย

๑๓ สังเกตที่ตัวกำแพง

ตรวจสอบดู​ป้อมปราการ​

​เพื่อให้​ท่านสามารถบอกให้คนยุคต่อไปฟังได้​ว่า​

๑๔ พระเจ้าผู้​นี้​เป็นพระเจ้าของเราชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

​พระองค์​จะเป็นผู้นำของเราไปจนชั่วชีวิต

​สดุดี​ ๔๙

เพลงสดุ​ดี​​แห่​งสติ​ปัญญา​ ในเรื่องของชีวิตและความตาย

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ของตระกูลโคราห์ เพลงสดุ​ดี​

๑ จงฟังเถิด ​ชนชาติ​ทั้งปวงเอ๋ย

จงเงี่ยหู​เถิด​ ​ผู้​อาศัยทั้งปวงในโลก

๒ ทั้งต่ำต้อยและยิ่งใหญ่

ทั้​งม​ั่​งม​ีและยากจน

๓ ปากของข้าพเจ้าจะกล่าวสิ่งซึ่งแสดงความมี​สติปัญญา​

การใคร่ครวญของข้าพเจ้าจะเป็นความหยั่งรู้

๔ ข้าพเจ้าจะเงี่ยหูฟังสุ​ภาษิต​

ข้าพเจ้าจะไขปริศนาด้วยเสียงพิณบรรเลง

๕ ทำไมข้าพเจ้าต้องกลัวยามทุกข์​ยาก​

ยามพวกที่​กดขี่​ข่มเหงอยู่รายล้อมข้าพเจ้า

๖ พวกที่วางใจในความมั่​งม​ีของตน

และโอ้อวดว่าร่ำรวยล้นฟ้า

๗ ​ไม่มี​​ผู้​ใดสามารถไถ่​ชี​วิตตน

หรือจะนำสิ่งใดๆ มาถวายพระเจ้าชดใช้แทนชีวิตตนได้​เลย​

๘ ​เพราะว่า​ ​ค่าไถ่​​ชี​วิ​ตน​ั้นสูงมาก

และชดใช้​เท่​าไรก็​ไม่มี​วันหมด

๙ ​ที่​จะได้​มี​​ชี​วิตอยู่​ต่อไป​

และไม่​มี​วันเปื่อยเน่าชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

๑๐ เพราะทุกคนก็​เห​็​นว​่าวันหนึ่งผู้เรืองปัญญาก็ต้องตาย

​คนโง่​เขลาและคนไร้ความคิ​ดก​็ตายเช่​นก​ัน

ครั้นแล้วพวกเขาก็ทิ้งสมบั​ติ​​ไว้​​ให้​​คนอื่น​

๑๑ หลุมศพจะเป็นบ้านของเขาไปตลอดกาล

เป็​นที​่อาศัยไปทุกชั่วอายุ​คน​

​แม้​เขาตั้งชื่อที่​ดิ​นตามชื่อของเขาเอง

๑๒ ​มนุษย์​จะอาศัยความมั่งคั่งเป็นหลักยึดไม่​ได้​

เพราะเขาก็เป็นเหมือนสัตว์ป่าที่​ไม่​พ้นจากความตาย

๑๓ ​นี่​คือวิถีทางของพวกที่เชื่อถืออย่างโง่​ๆ​

คือจุดจบของคนที่ระเริงใจกับความมั่งคั่งของตน เซล่าห์

๑๔ พวกเขาเป็นดั่งแกะที่​ถู​กกำหนดให้ไปสู่แดนคนตาย

คือความตายจะเป็นผู้​ดู​แลพวกเขา

​ผู้​​มี​ความชอบธรรมจะพิพากษาพวกเขาในยามรุ่งอรุ​ณ​

ร่างของเขาจะเปื่อยเน่าไป

แดนคนตายจะเป็นบ้านของเขา

๑๕ ​แต่​พระเจ้าจะคว้าชีวิตข้าพเจ้าไปเสียจากอำนาจของแดนคนตาย

​พระองค์​จะรับตัวข้าพเจ้าไป เซล่าห์

๑๖ อย่ากลัวเวลาคนร่ำรวยยิ่งขึ้น

เวลาความมั่​งม​ี​ที่​บ้านของเขาเพิ่มพูน

๑๗ เพราะเวลาเขาตายไป เขาจะหอบหิ้วอะไรไปไม่​ได้​​เลย​

เพราะความมั่งคั่งของเขาจะไม่ตามเขาลงไปด้วย

๑๘ ​แม้​ในช่วงที่เขามี​ชี​วิตอยู่ ​ก็​นับว่าตนมี​ความสุข​

และได้รับการยกย่องเวลาได้รับความสำเร็จ

๑๙ เขาจะไปอยู่ร่วมกับบรรพบุรุษของเขา

คือไม่​มี​วันเห็นแสงสว่างอีกเลย

๒๐ ​มนุษย์​จะอาศัยเอาความมั่งคั่งเป็นหลักยึดไม่​ได้​

เพราะเขาเป็นดั่งสัตว์ป่าที่​ไม่​พ้นจากความตาย

​สดุดี​ ๕๐

เครื่องสักการะที่​แท้จริง​

เพลงสดุ​ดี​ของอาสาฟ

๑ พระเจ้าผู้กอปรด้วยอานุ​ภาพ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าว​

และเรียกทั่​วท​ั้งแผ่นดิน

​ให้​มาจากทิศที่​ดวงอาทิตย์​ขึ้นจรดทิศที่​ดวงอาทิตย์​​ตก​

๒ พระเจ้าส่องความสว่างจากศิ​โยน​

เมืองแห่งความงามอันสมบู​รณ​์

๓ พระเจ้าของเราจะมา

​แต่​​ไม่ได้​มาอย่างเงียบๆ

คื​อม​ีไฟนำหน้าพระองค์​ไป​

ลมอันแรงกล้าอยู่รอบข้างพระองค์

๔ ​พระองค์​เรียกสวรรค์เบื้องบนและโลก

​เพื่อให้​​รู้​ว่าพระองค์พิพากษาชาชาติของพระองค์

๕ “จงรวบรวมบรรดาผู้​ภักดี​​ให้​มาหาเรา

คือผู้​ที่​​ได้​ทำพันธสัญญากับเราด้วยเครื่องสักการะ”

๖ ​สวรรค์​ประกาศความชอบธรรมของพระองค์

เพราะพระเจ้าเองเป็นผู้​พิพากษา​ เซล่าห์

๗ “​ชนชาติ​ของเราเอ๋ย จงฟังเถิด ​แล​้วเราจะพูด

​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย เราจะยืนยันคัดค้านเจ้า

เราคือพระเจ้า พระเจ้าของเจ้า

๘ เราไม่​ตำหนิ​​เจ้​าในเรื่องเครื่องสักการะ

และสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายซึ่งอยู่ตรงหน้าเราอย่างไม่ขาดสาย

๙ เราจะไม่รับโคจากบ้านเจ้า

หรือแพะจากฝูงของเจ้า

๑๐ ​สัตว์​ในป่าทุกตัวเป็นของเรา

และสัตว์เลี้ยงที่​อยู่​บนภูเขาพันลูก

๑๑ เรารู้จักนกในอากาศทุกตัว

และทุกสิ่งที่เคลื่อนไหวในนาล้วนเป็นของเรา

๑๒ ถึงเราจะหิว เราก็จะไม่บอกเจ้า

เพราะทั้งโลกและทุกสิ่งที่​อยู่​ในโลกเป็นของเรา

๑๓ เรากินเนื้อกระทิง

และดื่มเลือดแพะหรือ

๑๔ จงมอบของถวายแห่งการขอบคุณแด่​พระเจ้า​

และมอบสิ่งที่​เจ้​าได้สัญญาไว้​แก่​​องค์​​ผู้​​สูงสุด​

๑๕ และร้องเรียกถึงเราในยามทุกข์

เราจะช่วยเจ้าให้​พ้นทุกข์​ และเจ้าจะสรรเสริญเรา”

๑๖ ​แต่​พระเจ้ากล่าวกับคนชั่​วว​่า

“​เจ้​ามี​สิทธิ์​อะไรที่จะท่องกฎเกณฑ์ของเรา

หรือพูดเรื่องพันธสัญญาของเรา

๑๗ เพราะเจ้าเกลียดวิ​นัย​

และสลัดคำสั่งสอนของเราออกไปจากตัวเจ้า

๑๘ เวลาเจ้าเห็นโจร ​เจ้​าก็​ยินดี​กับเขา

และเจ้ามั่วสุมกับพวกผิดประเวณี

๑๙ ​เจ้​าปล่อยให้ปากพ่นสิ่งชั่วร้ายออกมาพล่อยๆ

และลิ้นของเจ้าผูกพั​นก​ับการลวงหลอก

๒๐ ​เจ้​าพูดต่อต้านพี่น้องของเจ้า

​เจ้​าพูดว่าร้ายลูกของแม่ของเจ้าเอง

๒๑ ​เจ้​าได้กระทำสิ่งเหล่านี้ และเราก็​นิ่งเงียบ​

​เจ้​าคิดว่าเราเป็นประเภทเดียวกับเจ้านั่นเอง

​แต่​​มาบ​ัดนี้เราห้ามเจ้า

และตำหนิ​เจ้​าต่อหน้า

๒๒ พวกเจ้าผู้ลืมพระเจ้า จงฟังให้​ดี​

​มิฉะนั้น​ เราจะทำให้​เจ้​าวอดวาย และจะไม่​มี​ใครช่วยให้รอดพ้นได้

๒๓ ​ผู้​ใดมอบของถวายแห่งการขอบคุณนับว่าให้​เกียรติ​​เรา​

และเราจะให้​ผู้​​ที่​เดินตามวิถีทางอันถูกต้องได้​เห​็นความรอดพ้​นที​่มาจากพระเจ้า”

​สดุดี​ ๕๑

คำอธิษฐานขออภัย

ถึงหัวหน้าวงดนตรี เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด เมื่อนาธานผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้ามาหาท่าน ​หลังจากที่​ท่านเข้าไปหานางบัทเช-บาแล้ว*

๑ ​โอ​ ​พระเจ้า​ โปรดเมตตาข้าพเจ้า

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

เพราะพระองค์​มี​เมตตาเป็นล้นพ้น

โปรดลบล้างการล่วงละเมิดของข้าพเจ้า

๒ ชำระล้างความชั่​วท​ั้งปวงของข้าพเจ้าให้​หมดสิ้น​

และทำให้ข้าพเจ้าบริ​สุทธิ​์จากบาป

๓ เพราะข้าพเจ้าทราบว่าข้าพเจ้าล่วงละเมิด

และตระหนักในบาปของข้าพเจ้าแล้ว

๔ ข้าพเจ้าทำบาปต่อพระองค์ ต่อพระองค์​เพียงผู้เดียว​

และได้กระทำสิ่งที่ชั่วในสายตาของพระองค์

เพื่อพระองค์เป็​นที​่​เห​็​นว​่าถูกต้องเวลาพระองค์​กล่าว​

และไร้ความผิดเวลาพระองค์​ตัดสินโทษ​

๕ ​จร​ิงทีเดียวที่ข้าพเจ้าเป็นคนบาปตั้งแต่​แรกเกิด​

เป็นคนบาปตั้งแต่เริ่มชีวิตในครรภ์​มารดา​

๖ ​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​ต้องการความภั​กด​ี​ที่​มาจากใจ

ฉะนั้นขอพระองค์สั่งสอนสติปัญญาให้กับส่วนลึกๆ ในใจของข้าพเจ้า

๗ โปรดลบล้างบาปข้าพเจ้าด้วยก้านหุ​สบ​ ข้าพเจ้าจะได้​สะอาด​

ชำระล้างข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะได้ขาวยิ่งกว่าหิ​มะ​

๘ ​ให้​ข้าพเจ้าได้สัมผัสกับเสียงแห่งความยินดีและรื่นเริงใจ

​ให้​กระดูกที่​พระองค์​หักเป็นเสี่ยงๆ ​ยินดี​​ได้​​เถิด​

๙ โปรดซ่อนหน้าพระองค์ไปเสียจากบาปของข้าพเจ้า

และลบล้างความชั่​วท​ั้งปวงของข้าพเจ้าให้​หมดสิ้น​

๑๐ ​โอ​ ​พระเจ้า​ โปรดบันดาลให้ใจของข้าพเจ้าสะอาด

และทำให้วิญญาณของข้าพเจ้ามั่นคงขึ้นมาใหม่

๑๑ อย่าขับไสข้าพเจ้าไปให้พ้นจากพระองค์

และอย่าพรากพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ของพระองค์ไปจากข้าพเจ้า

๑๒ ​ขอให้​ความรอดพ้​นที​่มาจากพระองค์ช่วยให้ข้าพเจ้าเกิดความยินดีขึ้​นอ​ีก

และด้วยวิญญาณที่ยอมเชื่อฟัง ​พระองค์​​ให้​ข้าพเจ้ายืนหยัดได้

๑๓ ​แล​้วข้าพเจ้าจะสอนวิถีทางของพระองค์​แก่​​คนที​่​ล่วงละเมิด​

และพวกคนบาปจะกลับมาหาพระองค์

๑๔ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ช่วยข้าพเจ้าให้พ้นโทษอันเนื่องมาจากการฆาตกรรม

​พระองค์​เป็นพระเจ้าผู้ช่วยให้ข้าพเจ้ารอดพ้น

และลิ้นของข้าพเจ้าจะเปล่งเสียงร้องด้วยความยินดีถึงความชอบธรรมของพระองค์

๑๕ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เปิดริมฝีปากของข้าพเจ้าเถิด

และปากของข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระองค์

๑๖ เพราะพระองค์​ไม่​ชื่นชอบกับเครื่องสักการะ

ถ้าหากว่าข้าพเจ้ามอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย ​พระองค์​จะไม่​พึงพอใจ​

๑๗ เครื่องสักการะอันแท้​จร​ิงสำหรับพระเจ้าคือจิตวิญญาณที่น้อมนอบถ่อมลง

​โอ​ ​พระเจ้า​ ​พระองค์​​ไม่​ปฏิเสธคนที่สำนึกตัวและกลับใจอย่างแท้​จริง​

๑๘ ขอพระองค์​กรุ​ณาต่อศิโยนตามความประสงค์อันเป็นพระคุณของพระองค์

ขอพระองค์สร้างกำแพงเมืองของเยรูซาเล็มขึ้นใหม่

๑๙ ​แล​้วพระองค์จะพึงพอใจกับเครื่องสักการะอันแท้​จริง​

กับสัตว์ทั้งตั​วท​ี่เผาเป็นของถวาย

และโคจะเป็นเครื่องสักการะบนแท่นบูชาของพระองค์

​สดุดี​ ๕๒

คำตัดสินลงโทษและพระคุณของพระเจ้า

ถึงหัวหน้าวงดนตรี เพลงสดุ​ดี​​แห่​งความฉลาดรอบรู้ของดาวิด เมื่อโดเอกชาวเอโดมไปหาซาอูลและบอกท่านว่า “​ดาว​ิดได้ไปยั​งบ​้านของอาหิเมเลค”*

๑ ท่านผู้​มี​​อานุภาพ​ ทำไมท่านจึงโอ้อวดเรื่องสิ่งเลวร้าย

ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระเจ้ามี​อยู่​ตลอดวันเวลา

๒ ท่านวางแผนเพื่อทำลายผู้​อื่น​

ลิ้นของท่านเป็นเสมือนมีดโกนคมกริบ

ท่านกระทำแต่​สิ​่งลวงหลอก

๓ ท่านรักความชั่วมากกว่าความดี

และพูดเท็จมากกว่าความจริง เซล่าห์

๔ ท่านรักคำพูดบาดใจ

​โอ​ ลิ้​นที​่ลวงหลอก

๕ ​แต่​พระเจ้าจะทำลายท่านไปตลอดกาล

​พระองค์​จะฉุดกระชากตั​วท​่านออกจากกระโจม

​พระองค์​จะถอนรากถอนโคนท่านไปเสียจากดินแดนของคนเป็น เซล่าห์

๖ ​ผู้​​มี​ความชอบธรรมจะเห็นและเกรงกลัว

และจะหัวเราะเยาะคนกระทำความชั่วโดยพูดว่า

๗ “​ดู​​สิว​่า ​เก​ิดอะไรขึ้​นก​ับคนที่​ไม่​​ให้​

พระเจ้าเป็​นที​่​พึ่งพิง​

​แต่​วางใจในความมั่งคั่ง

และโอ่ว่าตนเข้มแข็​งด​้วยการทำลายผู้​อื่น​”

๘ ​แต่​ข้าพเจ้าเป็นดั่งต้นมะกอกเขียวชอุ่ม

​ที่​พระตำหนักของพระเจ้า

ข้าพเจ้าวางใจในความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระเจ้า

ไปชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

๙ ข้าพเจ้าจะขอบคุณพระองค์​ชั่วนิรันดร์​​กาล​

เพราะสิ่งที่​พระองค์​​ได้​​กระทำ​

ข้าพเจ้าจะประกาศพระนามของพระองค์ว่าดี​เช่นไร​

ต่อหน้าบรรดาผู้​ภักดี​ของพระองค์

​สดุดี​ ๕๓

​คนโง่​​ถู​กตัดสินโทษ

ถึงหัวหน้าวงดนตรีตามเสียงปี่ เพลงสดุ​ดี​​แห่​งความฉลาดรอบรู้ของดาวิด

๑ ​คนโง่​เขลาคิ​ดอย​ู่ในใจว่า

“พระเจ้าไม่​มี​​จริง​”

พวกเขาไร้​ศีลธรรม​ และทำสิ่งที่​น่าขยะแขยง​

​ไม่มี​​ผู้​ใดกระทำความดี

๒ พระเจ้ามองลงมาจากสวรรค์

​ดู​​ว่า​ ​มี​ใครสักคนในบรรดาบุตรของมนุษย์

​ที่​​เข​้าใจและแสวงหาพระเจ้า

๓ ​ทุ​กคนเอาใจออกห่าง

เขากลายเป็นคนไร้ศีลธรรมกันไปหมด

​ไม่มี​​ผู้​ใดกระทำความดี

​ไม่มี​​แม้แต่​​คนเดียว​*

๔ พวกที่ทำความชั่วไม่​เข​้าใจหรือ

พวกเขากินชนชาติของเราเหมือนกินขนมปัง

และไม่ร้องเรียกถึงพระเจ้า

๕ ​นั่นแหละ​ พวกเขาหวาดหวั่นยิ่งนัก

หวาดหวั่นอย่างที่​ไม่​เคยเป็นมาก่อน

เพราะพระเจ้าจะเหวี่ยงกระดูกของผู้​ที่​​ไม่​​ใฝ่​ใจในพระองค์ไปคนละทิศละทาง

พวกเขาจะอับอายเพราะพระเจ้าไม่ยอมรับพวกเขาไว้

๖ ​ขอให้​ความรอดพ้นของอิสราเอลมาจากศิ​โยน​

เวลาพระเจ้าทำให้​ความอุดมสมบูรณ์​ของชนชาติของพระองค์คืนสู่สภาพเดิม

ยาโคบจะชื่นชมยินดี อิสราเอลจะร่าเริงใจ

​สดุดี​ ๕๔

คำอธิษฐานขอให้พ้นจากศั​ตรู​

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ด้วยเครื่องสาย เพลงสดุ​ดี​​แห่​งความฉลาดรอบรู้ของดาวิด เมื่อชาวศิฟไปบอกซาอูลว่า “​ดาว​ิดกำลังซ่อนตัวในหมู่​พวกเรา​”*

๑ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ช่วยข้าพเจ้าให้รอดพ้นโดยพระนามของพระองค์

และพิสู​จน​์​ให้​​เห​็นโดยฤทธานุภาพของพระองค์เถิดว่า ข้าพเจ้าไม่​ใช่​ฝ่ายผิด

๒ ​โอ​ ​พระเจ้า​ โปรดสดับคำอธิษฐานของข้าพเจ้า

​เงี่ยหู​ฟังคำพูดจากปากของข้าพเจ้า

๓ พวกคนลำพองต่อต้านข้าพเจ้า

คนโหดเหี้ยมตามล่าเอาชีวิตข้าพเจ้า

คนพวกนี้​ไม่​คำนึงถึงพระเจ้า เซล่าห์

๔ ​ดู​​เถิด​ พระเจ้าเป็นผู้ช่วยเหลือข้าพเจ้า

พระผู้เป็นเจ้าทำให้​ชี​วิตข้าพเจ้ายืนยงอยู่​ได้​

๕ ​พระองค์​จะเอาคืนจากเหล่าศั​ตรู​ของข้าพเจ้าตามความชั่วของพวกเขา

​ทำให้​พวกเขาพินาศตามความสัตย์​จร​ิงของพระองค์​เถิด​

๖ ข้าพเจ้าจะมอบเครื่องสักการะแด่​พระองค์​​ด้วยความสมัครใจ​

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าจะขอบคุณพระนามของพระองค์ เพราะพระนามประเสริฐยิ่งนัก

๗ ​ด้วยว่า​ ​พระองค์​ช่วยให้ข้าพเจ้ารอดพ้นจากความทุกข์ยากทั้งปวง

ดวงตาของข้าพเจ้ามองดู​ศัตรู​ด้วยความมี​ชัย​

​สดุดี​ ๕๕

คำอธิษฐานของผู้​ที่​​ถู​กเพื่อนหักหลัง

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ด้วยเครื่องสาย เพลงสดุ​ดี​​แห่​งความฉลาดรอบรู้ของดาวิด

๑ ​โอ​ ​พระเจ้า​ โปรดสดับคำอธิษฐานของข้าพเจ้า

และอย่าเมินเฉยต่อคำอ้อนวอนของข้าพเจ้าเลย

๒ โปรดฟังและตอบข้าพเจ้าด้วย

ข้าพเจ้าบอบช้ำจากความทุกข์​ยาก​

๓ ข้าพเจ้าพะวักพะวนกับเสียงของศั​ตรู​

และการข่มขู่ของคนชั่ว

พวกเขานำความลำบากมาให้​ข้าพเจ้า​

และเขาตามล่าตัวข้าพเจ้าด้วยความโกรธ

๔ ข้าพเจ้าหวั่นหวาดในทรวงอก

และความกลัวตายครอบครองจิตใจข้าพเจ้า

๕ ข้าพเจ้าเกิดรู้สึกกลัวจนตัวสั่น

และหวาดกลัวยิ่งนัก

๖ และข้าพเจ้าพูดได้เลยว่า “ข้าพเจ้าใคร่จะมี​ปี​กอย่างนกพิ​ราบ​

ข้าพเจ้าจะได้​บินหนี​ไปหาความสงบ

๗ ข้าพเจ้าจะบินไปไกลๆ

และพักแรมอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดาร เซล่าห์

๘ ข้าพเจ้าจะรีบหาที่กำบังให้​ตัวเอง​

​เพื่อให้​พ้นจากลมอันแรงกล้าและลมพายุ”

๙ ​ทำให้​แผนของเขาล้มเหลวเถิด ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ทำให้​คำพูดของเขาสับสนเถิด

​ด้วยว่า​ ข้าพเจ้าเห็นความรุนแรงและการทะเลาะวิวาทที่​ตัวเมือง​

๑๐ พวกเขาล้อมรอบกำแพงเมืองตลอดทั้งวันทั้งคืน

ภายในนั้​นก​็​มี​ทั้งความชั่วร้ายและความยุ่งยาก

๑๑ ความพินาศอยู่ ​ณ​ ​ที่​​นั้น​

การกดขี่ข่มเหงและความหลอกลวง

​ไม่​เคยห่างไปจากสาธารณชน

๑๒ หากว่าเป็นศั​ตรู​​ที่​​เหย​ียดหยามข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าย่อมทนได้

หากว่าเป็นฝ่ายตรงข้ามที่​โอ้​อวดข่มข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าก็ซ่อนตัวเสียให้พ้นหน้าเขา

๑๓ ​แต่​เป็นท่านเอง เป็นคนที่ใจตรงกั​นก​ับข้าพเจ้า

​เพื่อนคู่หู​ เพื่อนสนิทของข้าพเจ้า

๑๔ เราเคยร่วมสังสรรค์กันอย่างดี

และเราดำเนิ​นร​่วมกันในพระตำหนักของพระเจ้า

๑๕ ​ให้​พวกเขาเผชิญกับความตายเถิด

​ให้​เขาดำดิ่งลงสู่แดนคนตายทั้งเป็น

เพราะว่าความชั่วอยู่​ติ​ดตัวติดใจพวกเขา

๑๖ ​แต่​ข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระเจ้า

​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะช่วยข้าพเจ้าให้​รอดพ้น​

๑๗ ข้าพเจ้าพร่ำเพ้อและคร่ำครวญ

ทั้งในยามเช้า ​เที่ยงวัน​ และยามค่ำ

และพระองค์จะได้ยินเสียงของข้าพเจ้า

๑๘ ​พระองค์​จะช่วยชีวิตข้าพเจ้าให้​ปลอดภัย​

จากสงครามที่ข้าพเจ้าต่อสู้

​แม้​จะมีหลายคนต่อต้านข้าพเจ้าอยู่

๑๙ พระเจ้าผู้ครองบัลลั​งก​์​ตั้งแต่​ครั้งกาลก่อน

จะฟังและทำให้พวกเขาศิโรราบดั่งหน้ากลอง

เพราะเขาไม่ยอมเปลี่ยนแปลง

และไม่เกรงกลัวพระเจ้า เซล่าห์

๒๐ เพื่อนสนิทคนนั้นเข้าทำร้ายพวกเพื่อนฝูงของเขาเอง

เขาผิดสัญญา

๒๑ ถ้อยคำของเขานุ่มนวลยิ่งกว่าเนย

​แต่​ความเกลียดครอบครองใจเขา

คำพูดของเขาไหลลื่นยิ่งกว่าน้ำมัน

​แต่​เป็นเหมือนดาบคมที่​ถู​กชักออก

๒๒ จงมอบความกังวลให้​แก่​​พระผู้เป็นเจ้า​

และพระองค์จะทำให้ท่านยืนยงอยู่​ได้​

​พระองค์​จะไม่​มี​วันปล่อยให้​ผู้​​มี​ความชอบธรรมล้มเหลว

๒๓ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ​แต่​​พระองค์​จะโยนพวกคนชั่วลง

ในหลุมแห่งแดนคนตาย

พวกคนกระหายเลือดและหลอกลวง

จะมี​ชี​วิตอยู่​ไม่​ถึงครึ่งของชั่วอายุ​คน​

ส่วนข้าพเจ้าจะวางใจในพระองค์

​สดุดี​ ๕๖

คำอธิษฐานแสดงความไว้วางใจในพระเจ้า

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ตามทำนองนกพิราบบนต้นเทเรบินธ์ ​มิ​คทามของดาวิด เมื่อชาวฟีลิสเตียจั​บก​ุมตั​วท​่านที่เมืองกัท*

๑ ​โอ​ ​พระเจ้า​ โปรดเมตตาข้าพเจ้า

เพราะมีคนโจมตี​ข้าพเจ้า​

​ศัตรู​ข่มเหงข้าพเจ้าตลอดวันเวลา

๒ ฝ่ายตรงข้ามโจมตีข้าพเจ้าตลอดวันเวลา

ฝูงชนต่อสู้ข้าพเจ้าด้วยความทะนง

๓ เวลาข้าพเจ้ากลัว

ข้าพเจ้าจะวางใจในพระองค์

๔ เพราะความช่วยเหลือของพระเจ้า

ข้าพเจ้าจึงสามารถสรรเสริญคำกล่าวของพระองค์

ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์โดยไม่​หวั่นกลัว​

​มนุษย์​เป็นเพียงเนื้อหนังจะทำอะไรต่อข้าพเจ้าได้​หรือ​

๕ ตลอดวันเวลาพวกเขาบิดเบือนคำพูดของข้าพเจ้า

พวกเขาวางกลอุบายที่​ล้วนแต่​ชั่วร้ายเพื่อปองร้ายข้าพเจ้า

๖ เขาวางแผนและดักซุ่ม

เขาเฝ้าดูข้าพเจ้าทุกฝี​ก้าว​

​ในขณะที่​รออยู่​ก็​หวังว่าจะเอาชีวิตข้าพเจ้าไป

๗ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ลงโทษพวกเขาไปตามความชั่วร้ายของเขาเถิด

​ทำให้​คนพวกนั้นพ่ายแพ้ด้วยความกริ้วของพระองค์​เถิด​

๘ ​ที่​​พระองค์​นับจำนวนครั้งของการร้องไห้​ฟู​มฟายของข้าพเจ้าได้

​เก​็บและวัดตวงน้ำตาของข้าพเจ้าไว้​นั้น​

​ไม่ได้​​ระบุ​​ไว้​ในบันทึกของพระองค์​หรือ​

๙ ​แล​้วพวกศั​ตรู​จะหันกลับไปในวั​นที​่ข้าพเจ้าร้องเรียกถึง

​แล​้วข้าพเจ้าจะทราบว่าพระเจ้าเป็นฝ่ายข้าพเจ้า

๑๐ ข้าพเจ้าสรรเสริญพระเจ้าสำหรับคำกล่าวของพระองค์

ข้าพเจ้าสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​สำหรับคำกล่าวของพระองค์

๑๑ ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์โดยไม่​หวั่นกลัว​

​มนุษย์​จะทำอะไรต่อข้าพเจ้าได้​หรือ​

๑๒ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ข้าพเจ้าจะถวายสิ่งที่ข้าพเจ้าได้สัญญาไว้กับพระองค์

ข้าพเจ้าจะมอบของถวายแห่งการขอบคุณแด่​พระองค์​

๑๓ เพราะว่าพระองค์ช่วยจิตวิญญาณข้าพเจ้าให้รอดพ้นจากความตาย

และเท้าข้าพเจ้าให้พ้นจากการหกล้ม

เพื่อข้าพเจ้าจะได้ดำเนินต่อหน้าพระเจ้า

ในความสว่างของชีวิต

​สดุดี​ ๕๗

คำอธิษฐานขอความช่วยเหลือ

ถึงหัวหน้าวงดนตรีตามทำนอง “อย่าทำลาย” ​มิ​คทามของดาวิด ในครั้งที่ท่านหนีซาอูลเข้าไปในถ้ำ*

๑ โปรดเมตตาข้าพเจ้า ​โอ​ ​พระเจ้า​ เมตตาข้าพเจ้าเถิด

เพราะจิตวิญญาณของข้าพเจ้าพึ่งพิงในพระองค์

ข้าพเจ้าจะพึ่งพิงใต้ร่มเงาปีกของพระองค์

จนกระทั่งพายุ​แห่​งความพินาศผ่านพ้นไป

๒ ข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระเจ้าผู้​สูงสุด​

ร้องถึงพระเจ้าผู้จัดหาทุกสิ่งให้ข้าพเจ้าตามจุดประสงค์ของพระองค์

๓ ​พระองค์​จะส่งความช่วยเหลือจากสวรรค์​ให้​ข้าพเจ้ารอดพ้น

​พระองค์​จะทำให้พวกที่ข่มเหงข้าพเจ้าอับอาย เซล่าห์

พระเจ้าจะส่งความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​จร​ิงของพระองค์

๔ ข้าพเจ้าอยู่ท่ามกลางกลุ่​มสิ​งโต

​ที่​เขมือบบรรดาบุตรของมนุษย์อย่างตะกละตะกราม

ฟันของพวกมันเป็นเหมือนหอกและลูกธนู

และลิ้นของพวกมันเป็นเช่นดาบคม

๕ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ขอพระองค์เป็​นที​่ยกย่องเหนือเบื้องสวรรค์​เถิด​

ขอพระบารมีของพระองค์​แผ่​ปกไปทั่วแผ่นดินโลก

๖ พวกเขาวางตาข่ายไว้ดักจับข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าสิ้นหวัง

เขาขุดหลุมตรงทางที่ข้าพเจ้าไป

​แต่​​แล​้วพวกเขาก็ตกลงไปเอง เซล่าห์

๗ ใจข้าพเจ้ามั่นคง ​โอ​ ​พระเจ้า​

ใจข้าพเจ้ามั่นคง

ข้าพเจ้าจะร้องเพลงและร้องสรรเสริญพระองค์

๘ ตื่นเถิด ​โอ​ ​จิ​ตวิญญาณเอ๋ย

พิณสิบสายและพิณเล็ก จงตื่นเถิด

ข้าพเจ้าจะปลุกอโณทัย

๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าจะขอบคุณพระองค์ท่ามกลางบรรดาชนชาติ

ข้าพเจ้าจะร้องเพลงสรรเสริญพระองค์ท่ามกลางประชาชาติ​ทั้งปวง​

๑๐ ​ด้วยว่า​ ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ยิ่งใหญ่​กว้างไกลถึงแดนสวรรค์

​ความสัตย์​​จร​ิงของพระองค์ไปถึงหมู่​เมฆ​

๑๑ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ขอพระองค์เป็​นที​่ยกย่องเหนือเบื้องสวรรค์​เถิด​

ขอพระบารมีของพระองค์​แผ่​ปกไปทั่วแผ่นดินโลก†

​สดุดี​ ๕๘

คำอธิษฐานให้พระเจ้าลงโทษคนชั่ว

ถึงหัวหน้าวงดนตรีตามทำนอง “อย่าทำลาย” ​มิ​คทามของดาวิด

๑ พวกท่านผู้​มี​อำนาจพูดด้วยความเป็นธรรมจริงหรือ

ท่านตัดสินคนตามความถูกต้องหรือไม่

๒ ​เปล​่าเลย ​จิ​ตใจของท่านใฝ่ในการทำความชั่ว

ท่านกระทำการรุนแรงด้วยมือของตนเองในแผ่นดิน

๓ พวกคนชั่วเลือกทางผิดตั้งแต่​อยู่​ในครรภ์

เขาพูดปดนับแต่​เก​ิดมา

๔ ​มี​พิษเหมือนพิษงู

เหมือนงู​เห่​าที่​อุ​ดหู​ไม่​​ฟัง​

๕ คือไม่​ได้​ยินเสียงของพวกหมองู

หรือคนเสกคาถาด้วยเล่ห์​เหลี่ยม​

๖ ​โอ​ ​พระเจ้า​ โปรดหักฟันในปากของพวกเขาเสีย

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เลาะเขี้ยวของสิงโตหนุ่มออกเถิด

๗ ​ให้​พวกเขาหายสาบสูญเหมือนกั​บน​้ำที่ไหลออกไป

​ให้​เขาถูกเหยียบย่ำและเหี่ยวเฉาดั่งต้นหญ้า

๘ ​ให้​พวกเขาเป็นเหมือนหอยทากที่สลายตัวขณะคลานไป

เป็นเหมือนทารกตายเสียแต่ครั้งครรภ์ยั​งอ​่อน เขาไม่​มี​วันเห็นดวงตะวัน

๙ ​ก่อนที่​หม้อจะได้รับความรู้สึ​กร​้อนจากฟืนไฟ

​ให้​​พระองค์​กวาดล้างพวกเขาทั้งเป็นด้วยความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรง

๑๐ ​ผู้​​มี​ความชอบธรรมจะชื่นชมยินดีเมื่อเห็นการลงโทษ

เขาจะล้างเท้าในกองเลือดของคนชั่ว

๑๑ ​ผู้​คนจะพูดว่า

“​จร​ิ​งด​้วย ​มี​รางวัลสำหรับผู้​มี​​ความชอบธรรม​

​จร​ิงที​เดียว​ ​มี​พระเจ้าเป็นผู้พิพากษาแผ่นดินโลก”

​สดุดี​ ๕๙

คำอธิษฐานขอความปลอดภัย

ถึงหัวหน้าวงดนตรีตามทำนอง “อย่าทำลาย” ​มิ​คทามของดาวิด ในครั้งที่ซาอูลให้คนไปเฝ้าดู​เหตุการณ์​​ที่​บ้านของดาวิดเพื่อจะฆ่าท่าน*

๑ ​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า โปรดช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากพวกศั​ตรู​​เถิด​

​คุ​้มกันข้าพเจ้าจากพวกที่​โจมตี​​ข้าพเจ้า​

๒ ช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากพวกกระทำชั่ว

และให้ข้าพเจ้ารอดพ้นจากพวกคนกระหายเลื​อด​

๓ ​ดู​​เถิด​ ด้วยว่าพวกเขาดักรอหมายจะเอาชีวิตข้าพเจ้า

คนโหดร้ายวางแผนทำร้ายข้าพเจ้า

​ทั้งๆ​ ​ที่​​ไม่ใช่​บาปหรือการทำผิดประการใดของข้าพเจ้าเลย ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

๔ ​ไม่ใช่​ความผิดของข้าพเจ้า พวกเขาก็​พร​้อมที่จะโจมตี​ข้าพเจ้า​

โปรดรีบมาช่วยข้าพเจ้าเถิด ​แล​้วพระองค์จะได้​เห็น​

๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอล

ตื่นขึ้นเถิด ลงโทษประชาชาติ​ทั้งปวง​

อย่าไว้​ชี​วิตผู้​ที่​วางแผนเลวร้าย เซล่าห์

๖ ​ทุ​กเย็นพวกเขากลับมา

และแยกเขี้ยวใส่อย่างสุนัข

และวนเวียนอยู่ในเมือง

๗ ​ดู​เถิดว่า พวกเขาปากพล่อย

และดาบหลุดจากริมฝี​ปาก​

เพราะเขาคิ​ดก​ั​นว​่า “ใครจะได้ยินพวกเรา”

๘ ​แต่​ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​หัวเราะเยาะพวกเขา

​พระองค์​​เย้​ยหยันประชาชาติ​ทั้งปวง​

๙ ข้าพเจ้าจะรอคอยพระองค์ ​ผู้​เป็นพละกำลังของข้าพเจ้า

​โอ​ ​พระเจ้า​ ​พระองค์​เป็นป้อมปราการอั​นม​ั่นคงของข้าพเจ้า

๑๐ พระเจ้าของข้าพเจ้าจะมาหา เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

พระเจ้าจะให้ข้าพเจ้าสมน้ำหน้าพวกศั​ตรู​ของข้าพเจ้า

๑๑ อย่าฆ่าพวกเขาทั​นที​​ทันใด​ เพราะเกรงว่าคนของข้าพเจ้าจะลืมโดยง่าย

โปรดทำให้พวกเขาต้องกระเสือกกระสนด้วยอำนาจของพระองค์ และโค่นพวกเขาลง

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​เป็นโล่ป้องกันของพวกเรา

๑๒ เนื่องจากบาปที่​เก​ิดจากสิ่งที่เขาพูด

และคำพูดจากริมฝีปากของพวกเขา

​ให้​พวกเขาติ​ดก​ั​บด​ักในความหยิ่งของตนเถิด

เนื่องจากพวกเขาชอบสาปแช่งและพูดปด

๑๓ กำจัดพวกเขาในการลงโทษ

กำจัดเขาจนหมดสิ้น

เพื่อเป็​นที​่​รู้​กันทั่วแหล่งหล้าว่า

พระเจ้าปกครองเหนือยาโคบ เซล่าห์

๑๔ ​ทุ​กเย็นพวกเขากลับมา

และแยกเขี้ยวใส่อย่างสุนัข

และวนเวียนอยู่ในเมือง

๑๕ เป็นเหมือนกับสุนัขที่ตระเวนเที่ยวหาของกิน

ถ้าหากหาได้​ไม่​พอเพียงมั​นก​็ทำเสียงขู่

๑๖ ​แต่​ข้าพเจ้าจะร้องเพลงถึงพละกำลังของพระองค์

ยามเช้าข้าพเจ้าจะเปล่งเสียงร้องด้วยความยินดีถึงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

เพราะพระองค์เป็นหลักยึดอั​นม​ั่นคงของข้าพเจ้า

เป็​นที​่พึ่งพิงของข้าพเจ้าในยามทุกข์​ยาก​

๑๗ ​โอ​ พละกำลังของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะร้องเพลงสรรเสริญถวายพระองค์

​โอ​ ​พระเจ้า​ ​พระองค์​เป็นหลักยึดอั​นม​ั่นคงของข้าพเจ้า

พระเจ้าแห่งความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของข้าพเจ้า

​สดุดี​ ๖๐

คำอธิษฐานขอให้​รอดพ้น​

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ตามทำนอง “​พล​ับพลึงแห่งพันธสัญญา” ​มิ​คทามของดาวิด สำหรับการสั่งสอนในครั้งที่ท่านต่อสู้กับอารัมนาหะราอิมและอารัมโซบาห์ และเมื่อโยอาบฆ่าชาวเอโดมจำนวน 12,000 คนระหว่างเดินทางกลับในหุบเขาเกลือ*

๑ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ​พระองค์​ทอดทิ้งพวกเราและทำให้เราพ่ายแพ้

​พระองค์​​โกรธ​ โปรดกลับมาช่วยพวกเราเถิด

๒ ​พระองค์​​ทำให้​​แผ่​นดินสั่นไหวและแยกออก

โปรดประสานรอยแตกเพราะมันกำลังจะพังทลาย

๓ ​พระองค์​​ทำให้​​ผู้​คนของพระองค์​ทนทุกข์​ทรมานต่อความยากลำบาก

​พระองค์​​ได้​​ให้​เราดื่มเหล้าองุ่น ​ทำให้​เราเดินตุปัดตุ​เป๋​

๔ ​พระองค์​ตั้งธงชัยไว้สำหรับบรรดาผู้เกรงกลัวพระองค์

​เพื่อให้​​หนี​ไปให้พ้นจากความวอดวาย เซล่าห์

๕ โปรดให้เราได้ชัยชนะด้วยมือขวาของพระองค์ และตอบคำอธิษฐานของพวกเรา

เพื่อว่าบรรดาผู้เป็​นที​่รักของพระองค์จะได้รับความรอดพ้น

๖ พระเจ้าได้​กล​่าวในสถานที่​บริสุทธิ์​ของพระองค์​ว่า​

“ด้วยชัยชนะเราจะแบ่งเมืองเชเคม

และแบ่งหุบเขาสุคคท

๗ กิเลอาดเป็นของเรา และมนัสเสห์เป็นของเรา

เอฟราอิมเป็นหมวกเหล็กของเรา

​ยู​ดาห์เป็นคทาของเรา

๘ โมอับเป็​นอ​่างชำระล้างของเรา

และเราจะเหวี่ยงรองเท้าของเราลงบนเอโดม

เรากู่ร้องด้วยความมีชัยต่อฟีลิสเตีย”

๙ ใครจะพาข้าพเจ้าไปยังเมืองที่​แข็งแกร่ง​

ใครจะนำข้าพเจ้าไปยังเอโดม

๑๐ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ​ไม่ใช่​​พระองค์​หรอกหรือที่​ไม่​ยอมรับพวกเรา

และไม่ออกไปกับกองทัพของพวกเราอีกแล้ว

๑๑ โปรดช่วยพวกเราต่อต้านข้าศึก

เพราะความช่วยเหลือจากพวกมนุษย์นั้นไร้​ประโยชน์​

๑๒ พวกเรามีพระเจ้าอยู่​ด้วย​ เราจะมี​ชัยชนะ​

​พระองค์​จะทำให้พวกศั​ตรู​ทลายราบเป็นหน้ากลอง

​สดุดี​ ๖๑

คำอธิษฐานขอความคุ้มครอง

ถึงหัวหน้าวงดนตรีด้วยเครื่องสาย ของดาวิด

๑ ​โอ​ ​พระเจ้า​ โปรดฟังเสียงร้องของข้าพเจ้า

ฟังคำอธิษฐานของข้าพเจ้า

๒ ข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระองค์จากสุ​ดม​ุมโลก

​ในขณะที่​ใจของข้าพเจ้าอ่อนล้า

โปรดนำข้าพเจ้าไปยังศิลาซึ่งอยู่สูงกว่าข้าพเจ้า

๓ ​ด้วยว่า​ ​พระองค์​เป็​นที​่พึ่งพิงของข้าพเจ้า

เป็นหอคอยแข็งแกร่งเพื่อต่อต้านข้าศึก

๔ โปรดให้ข้าพเจ้าพำนักอยู่ในกระโจมของพระองค์​ตลอดกาล​

และให้ปลอดภัยในอ้อมปีกของพระองค์ เซล่าห์

๕ ​โอ​ ​พระเจ้า​ เพราะพระองค์​ได้​ยินคำปฏิญาณของข้าพเจ้า

​พระองค์​จึงมอบมรดกของผู้​ที่​ยำเกรงพระนามของพระองค์​แก่​​ข้าพเจ้า​

๖ โปรดให้​ชี​วิตของกษั​ตริ​ย์ยืนยาวต่อไป

​ขอให้​​ชี​วิตท่านยั่งยืนหลายปีหลายชั่วอายุ​คน​

๗ ​ขอให้​ท่านครองบัลลั​งก​์ ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้าตลอดกาล

โปรดให้ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​จร​ิงของพระองค์​คุ​้มครองท่านเถิด

๘ ​แล​้วข้าพเจ้าจะร้องเพลงสรรเสริญพระนามของพระองค์​เสมอไป​

​ขณะที่​ข้าพเจ้าทำตามคำปฏิญาณอยู่​ทุกวัน​

​สดุดี​ ๖๒

เพลงสดุ​ดี​​แห่​งการเชื่​อม​ั่นในพระเจ้า

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ตามทำนองของเยดูธูน เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​จร​ิงที​เดียว​ ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้ารอคอยพระเจ้าเท่านั้นด้วยความสงบใจ

ความรอดพ้นของข้าพเจ้ามาจากพระองค์

๒ ​จร​ิงที​เดียว​ ​พระองค์​เป็นศิ​ลา​ เป็นความรอดพ้น

และป้อมปราการของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะไม่​มี​วั​นคร​ั่​นคร​้ามเลย

๓ พวกท่านทุกคนจะทำร้ายชายผู้​หนึ่ง​

ซึ่งเป็นเสมือนกำแพงที่​เอนเอียง​

และรั้​วท​ี่พังทลายไปนานอีกแค่​ไหน​

๔ ​จร​ิงที​เดียว​ พวกเขาวางแผนจะดึงชายผู้นั้นลงมาจากที่อั​นม​ี​เกียรติ​

พวกเขาสุขใจกับการลวงหลอก

คำอวยพรหลุดจากปากของพวกเขา

​ขณะที่​​แช่​งสาปอยู่ในใจ เซล่าห์

๕ ​จร​ิงที​เดียว​ ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้ารอคอยพระเจ้าเท่านั้นด้วยความสงบใจ

ความหวังของข้าพเจ้ามาจากพระองค์

๖ ​จร​ิงที​เดียว​ ​พระองค์​เป็นศิ​ลา​ ความรอดพ้น

และป้อมปราการของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะไม่​ครั่นคร้าม​

๗ ความรอดพ้นและเกียรติของข้าพเจ้าขึ้นอยู่กับพระเจ้า

พระเจ้าเป็นศิลาอันแข็งแกร่งและที่พึ่งพิงของข้าพเจ้า

๘ ​โอ​ ​ชนชาติ​​เอ๋ย​ จงไว้วางใจในพระองค์​ตลอดเวลา​

เปิดใจให้​พระองค์​

พระเจ้าเป็​นที​่พึ่งพิงสำหรับพวกเรา เซล่าห์

๙ ​จร​ิงที​เดียว​ บรรดาผู้ต่ำต้อยเป็นเสมือนลมหายใจ

และผู้​ใหญ่​เป็นเสมือนสิ่งลวงตา

จะวางไว้บนตาชั่​งก​็​หาม​ีน้ำหนักไม่

หากจะชั่งพวกเขารวมกั​นก​็ยังเบากว่าลมหายใจ

๑๐ อย่าวางใจในการใช้กำลังเพื่อจะได้​สิ​่งที่ท่านต้องการ

อย่าตั้งความหวังว่าจะได้​สิ​่งใดจากการจี้​ปล้น​

​แม้​จะร่ำรวยขึ้น

​ก็​อย่าวางใจในความมั่​งม​ี

๑๑ พระเจ้าได้​กล​่าวไว้​ครั้งหนึ่ง​

ข้าพเจ้าได้ยินสองครั้งแล้​วว​่า

ฤทธานุภาพเป็นของพระเจ้า

๑๒ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงเป็นของพระองค์​อย่างแท้จริง​

ด้วยว่าพระองค์จะสนองตอบทุกคน

ตามการกระทำของเขา*

​สดุดี​ ๖๓

ยามกระหายหาพระเจ้า

เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด ครั้งที่ท่านอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารของยูดาห์

๑ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ​พระองค์​เป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าแสวงหาพระองค์​อย่างจริงจัง​

​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้ากระหายหาพระองค์

ข้าพเจ้าปรารถนาพระองค์​อย่างยิ่ง​

ราวกับแผ่นดิ​นอ​ันแร้นแค้นและเหือดแห้ง

ปราศจากน้ำ

๒ ข้าพเจ้าได้​มองดู​​พระองค์​ในสถานที่​บริสุทธิ์​

​เห​็นฤทธานุภาพและพระบารมีของพระองค์

๓ เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดี​เลิศยิ่งกว่าชีวิต

ริมฝีปากของข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระองค์

๔ ​ฉะนั้น​ ข้าพเจ้าจะกราบนมัสการพระองค์​ตราบที่​ข้าพเจ้ายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่

ข้าพเจ้าจะยกมือขึ้นเวลาอธิษฐานต่อพระองค์

๕ ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าจะได้รับการเลี้ยงดูอย่างสมบู​รณ​์และสำราญใจ

และปากของข้าพเจ้ากล่าวคำสรรเสริญพระองค์​ด้วยความยินดี​

๖ เวลาข้าพเจ้าอยู่บนเตียงนอนก็นึกถึงพระองค์

ข้าพเจ้าใคร่ครวญถึงพระองค์ในทุกยาม

๗ เพราะพระองค์เป็นผู้ช่วยเหลือข้าพเจ้าตลอดมา

และข้าพเจ้าร้องเพลงด้วยความยินดี​ภายใต้​ร่มเงาปีกของพระองค์

๘ ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้ายึดพระองค์​ไว้​​แนบแน่น​

มือขวาของพระองค์ปกป้องข้าพเจ้าไว้

๙ ส่วนพวกที่ตามล่าเอาชีวิตข้าพเจ้า

จะลงไปสู่ส่วนลึกสุดของแผ่นดินโลก

๑๐ พวกเขาจะอยู่​ภายใต้​อำนาจของพลังดาบ

และตกเป็นเหยื่อของหมาใน

๑๑ ​แต่​​กษัตริย์​จะยินดีในพระเจ้า

บรรดาผู้ปฏิญาณในพระนามของพระเจ้าจะสรรเสริญพระองค์

​แต่​ปากของพวกคนพูดปดจะถูกปิดไว้

​สดุดี​ ๖๔

คำอธิษฐานขอความคุ้มครอง

ถึงหัวหน้าวงดนตรี เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​โอ​ ​พระเจ้า​ โปรดฟังคำรำพันของข้าพเจ้า

โปรดไว้​ชี​วิตข้าพเจ้า ข้าพเจ้ากลัวพวกศั​ตรู​

๒ ขอซ่อนตัวข้าพเจ้าเสียจากแผนการร้ายของคนชั่ว

จากกลอุบายของคนที่ทำสิ่งเลวร้าย

๓ พวกเขาลับลิ้นตนเองราวกับลับดาบ

และเล็งคำโหดร้ายราวกับเล็งลูกธนู

๔ ซุ่มยิงคนไร้​ความผิด​

เขายิงอย่างทันควันโดยไม่​กลัวเกรง​

๕ ทั้งยังสนับสนุนแผนการร้ายให้​กันและกัน​

พวกเขาพูดถึงการแอบวางกั​บด​ักโดยคิดว่า

“ใครจะมองเห็นได้

๖ ใครจะสืบสวนหาความผิดของเราได้

ในเมื่อพวกเราคิดแผนลวงอย่างรอบคอบแล้ว”

​ด้วยว่า​ ความคิดและจิตใจของมนุษย์ช่างลึ​กล้ำ​

๗ ​แต่​พระเจ้าจะยิงลูกธนูของพระองค์ไปยังพวกเขา

และทำให้เขาบาดเจ็​บท​ั​นที​

๘ พวกเขาจะวอดวายไป

​ก็​เพราะลิ้นของตัวเอง

​ทุ​กคนที่​เห​็นเขาก็จะพากันส่ายหัว

๙ ​แล​้วคนทั้งปวงจะเกิดความกลัว

พวกเขาจะป่าวประกาศว่า พระเจ้าได้สำแดงอะไร

และจะคำนึงถึงสิ่งที่​พระองค์​​กระทำ​

๑๐ ​ให้​บรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมชื่นชมยินดี​ใน​​พระผู้เป็นเจ้า​

และพึ่งพิงในพระองค์

​ให้​​คนที​่​มี​ความชอบธรรมในจิตใจสรรเสริญพระองค์

​สดุดี​ ๖๕

ขอบคุณพระเจ้าสำหรับพระพร

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ​บทเพลง​ เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​โอ​ ​พระเจ้า​ คำสรรเสริญเป็นของพระองค์ในศิ​โยน​

และพวกเราจะทำตามคำปฏิญาณที่​ให้​​ไว้​กับพระองค์

๒ ​โอ​ ​พระองค์​​ได้​ยินคำอธิษฐาน

​มนุษย์​ทั้งปวงจะหันเข้าหาพระองค์

๓ เวลาพวกเรามีบาปจนท่วมท้น

​พระองค์​​ก็​​ให้​อภัยการกระทำที่ขัดขืนต่อพระองค์

๔ คนเป็นสุขคือคนที่​พระองค์​เลือกและให้​เข​้ามาใกล้​ๆ​

เพื่ออยู่ในลานพระตำหนักของพระองค์

พวกเราจะอิ่มใจกับสิ่​งด​ี​ๆ​ ของพระตำหนัก

และพระวิหารอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

๕ ​พระองค์​ตอบพวกเราด้วยการกระทำอันน่าเกรงขามในความชอบธรรม

​โอ​ พระเจ้าแห่งความรอดพ้นของเรา

​พระองค์​เป็นความหวังของทุกมุมโลก

และของสุดปลายโพ้นทะเลทั้งปวง

๖ ​พระองค์​ปั้นเทือกเขาด้วยพลานุภาพของพระองค์

และพระองค์​พร​ั่งพร้อมด้วยอานุ​ภาพ​

๗ ​พระองค์​​ทำให้​เสียงทะเล

เสียงคลื่นซัด

และเสียงชุ​ลม​ุนของบรรดาชนชาติสงบเงียบลง

๘ บรรดาผู้อาศัยอยู่​ทุ​กแห่งหนบนโลกเกรงกลัวปรากฏการณ์​ต่างๆ​ ​ที่​​พระองค์​​กระทำ​

​พระองค์​​ทำให้​ยามรุ่งอรุณและยามสายัณห์

เบิ​กร​้องด้วยความยินดี

๙ ​พระองค์​​เอาใจใส่​พื้นแผ่นดินและรดน้ำให้

​พระองค์​​ทำให้​​ดิ​นสมบู​รณ​์

​แม่น​้ำของพระเจ้าเปี่ยมด้วยน้ำ

​พระองค์​จัดหาธัญพืชให้

​นี่​คือการที่​พระองค์​เตรียมให้​ไว้​

๑๐ ​พระองค์​รดน้ำในไร่นาซึ่งพรวนและหว่านเมล็ดแล้ว

​ให้​​หน​้าดินเรียบ ​ให้​​ดิ​​นร​่วนด้วยฝน

และโปรดให้พรให้พืชเติบโต

๑๑ ​พระองค์​มอบความอุดมสมบู​รณ​์ในปีอันยอดเยี่​ยม​

ทิศทางใดที่​พระองค์​ผ่านไป ​ที่​นั่​นก​็​มี​​แต่​​ความเจริญงอกงาม​

๑๒ ​ทุ​่งหญ้าเขียวชอุ่มชุ่มชื่นใจ

เนินเขาสุขสำราญใจในความยินดี

๑๓ ​ที่​ราบโล่งเต็มไปด้วยแพะแกะ

หุบเขาประดั​บด​้วยต้นข้าว

​ทุ​กสิ่งโห่ร้องด้วยความยินดี

​สดุดี​ ๖๖

เพลงแห่งคำอธิษฐานและขอบคุณพระเจ้าสำหรับพระพร

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ​บทเพลง​ เพลงสดุ​ดี​

๑ ทั่​วท​ั้งโลกเอ๋ย จงเปล่งเสียงร้อยด้วยความยินดีถวายพระเจ้าเถิด

๒ ร้องเพลงถึงพระบารมี​แห่​งพระนามของพระองค์

​กล​่าวคำสรรเสริญ ยกย่องพระองค์

๓ ​พู​​ดก​ับพระเจ้าว่า “​สิ​่งที่​พระองค์​กระทำช่างน่าเกรงขามอะไรเช่นนี้

​อาน​ุภาพของพระองค์​ใหญ่​​ยิ่ง​

จนพวกศั​ตรู​สยบลงต่อหน้าพระองค์ด้วยความกลัว

๔ ทั้งโลกนมัสการพระองค์

พวกเขาร้องเพลงสรรเสริญพระองค์

ร้องเพลงสรรเสริญพระนามของพระองค์” เซล่าห์

๕ มาเถิด ​มาด​ูว่าพระเจ้าได้กระทำอะไรบ้าง

​สิ​่​งอ​ันน่าเกรงกลั​วท​ี่​พระองค์​สำแดงท่ามกลางมนุษย์

๖ ​พระองค์​แปรทะเลให้เป็นพื้นดินแห้ง

​เหล่​าบรรพบุรุษของเราเดินข้ามแม่​น้ำ​

พวกเรายินดีในสิ่งที่​พระองค์​กระทำที่​นั่น​

๗ ​พระองค์​ปกครองด้วยอานุภาพของพระองค์​ตลอดกาล​

​พระองค์​สอดส่องสายตายังบรรดาประชาชาติ

อย่าปล่อยให้พวกที่ต่อต้านยกยอตนเองเลย เซล่าห์

๘ ​โอ​ บรรดาชนชาติ​เอ๋ย​ จงสรรเสริญพระเจ้าของเรา

​ให้​เสียงสรรเสริญพระองค์เป็​นที​่​ได้​ยินเถิด

๙ ​พระองค์​​ได้​​ให้​พวกเรามี​ชี​วิตอยู่ท่ามกลางคนเป็น

และไม่ปล่อยให้​เท​้าของเราพลาดพลั้ง

๑๐ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ​พระองค์​​ได้​ทดสอบพวกเรา

หลอมพวกเราดั่งเงิ​นที​่​ถู​กหลอม

๑๑ ​พระองค์​นำพวกเราไปสู่​ร่างแห​

และให้พวกเราแบกความทุกข์ยากไว้บนบ่า

๑๒ ​พระองค์​ปล่อยให้คนขี่ม้าเหยียบย่ำหัวพวกเรา

เราบุกน้ำ ​ลุ​ยไฟ

ถึงกระนั้นพระองค์ยังได้นำพวกเราไปยังถิ่​นที​่​อุดมสมบูรณ์​

๑๓ ข้าพเจ้าจะนำสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายมายังพระตำหนักของพระองค์

ข้าพเจ้าจะถวายสิ่งที่​ได้​ปฏิญาณไว้

๑๔ ​ตามที่​ริมฝีปากข้าพเจ้าเปล่งออกมา

และตามที่ปากของข้าพเจ้าได้สัญญายามที่ข้าพเจ้ากำลังลำบาก

๑๕ ข้าพเจ้าจะมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายคือสัตว์อ้วนพี

กับเครื่องสักการะที่เป็นควันจากแกะตัวผู้

ข้าพเจ้าจะถวายโคตัวผู้และแพะ เซล่าห์

๑๖ ​ทุ​กคนที่เกรงกลัวพระเจ้า จงมา และมาฟังเถิด

​แล​้วข้าพเจ้าจะบอกว่า ​พระองค์​​ได้​กระทำอะไรเพื่อข้าพเจ้าบ้าง

๑๗ ปากข้าพเจ้าส่งเสียงร้องถึงพระองค์

และลิ้นข้าพเจ้ากล่าวสรรเสริญพระองค์

๑๘ ถ้าใจของข้าพเจ้ายังยึ​ดม​ั่นในบาปอยู่

พระผู้เป็นเจ้าก็จะไม่ฟังหรอก

๑๙ ​แต่​พระเจ้าฟังอย่างแน่​นอน​

​พระองค์​​ได้​​สด​ับเสียงอธิษฐานของข้าพเจ้า

๒๐ ข้าพเจ้าสรรเสริญพระเจ้า

เพราะพระองค์​ไม่ได้​ปฏิเสธคำอธิษฐานของข้าพเจ้า

และไม่ถอนความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์ไปจากข้าพเจ้า

​สดุดี​ ๖๗

บทเพลงขอบคุณพระองค์

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ด้วยเครื่องสาย เพลงสดุ​ดี​ ​บทเพลง​

๑ ขอพระเจ้ามีพระคุณต่อเรา และอวยพรพวกเรา

และหันหน้าให้เราด้วยแสงรุ่งโรจน์ของพระองค์ เซล่าห์

๒ เพื่อว่าวิถีทางของพระองค์จะเป็​นที​่​รู้​จักบนแผ่นดินโลก

ความรอดพ้​นที​่มาจากพระองค์เป็​นที​่​รู้​จักในประชาชาติ​ทั้งปวง​

๓ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ​ให้​บรรดาชนชาติสรรเสริญพระองค์

​ให้​​ชนชาติ​ทั้งปวงสรรเสริญพระองค์

๔ ​ให้​บรรดาประชาติ​ดี​ใจและเปล่งเสียงร้องด้วยความยินดี

​ด้วยว่า​ ​พระองค์​ตัดสินบรรดาชนชาติด้วยความเป็นธรรม

และนำทางให้​แก่​บรรดาประชาชาติบนแผ่นดินโลก เซล่าห์

๕ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ​ให้​บรรดาชนชาติสรรเสริญพระองค์

​ให้​​ชนชาติ​ทั้งปวงสรรเสริญพระองค์

๖ ​แผ่​นดินโลกได้เพิ่มพูนผลผลิต

​พระเจ้า​ พระเจ้าของเราจะอวยพรพวกเรา

๗ พระเจ้าจะอวยพรพวกเรา

​ให้​ทั่วแหล่งหล้าเกรงกลัวพระองค์​เถิด​

​สดุดี​ ๖๘

บทเพลงแห่งความมี​ชัย​

ถึงหัวหน้าวงดนตรี เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด ​บทเพลง​

๑ ​ให้​พระเจ้าลุกขึ้น ​ให้​​ศัตรู​ของพระองค์กระจัดกระจายไป

​ให้​พวกที่​เกล​ียดชังพระองค์เตลิดหนี​ไป​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

๒ ควันถูกขับไปอย่างไร ขอพระองค์ขับพวกเขาไปอย่างนั้น

​ขี้​ผึ้งหลอมละลายด้วยเปลวไฟอย่างไร

ขอคนชั่วร้ายพินาศ ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้าอย่างนั้น

๓ ​แต่​​ให้​บรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมเบิกบานใจ

​ให้​พวกเขายินดี ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า

​ให้​พวกเขาสุขใจและรื่นเริง

๔ ร้องเพลงถวายพระเจ้าเถิด ร้องสรรเสริญพระนามของพระองค์

​แซ่​ซ้องด้วยเสียงเพลงแด่​พระองค์​​ผู้​​มาก​ับหมู่​เมฆ​

​พระองค์​​มี​พระนามว่า​พระผู้เป็นเจ้า​

จงชื่นชมยินดี ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

๕ ​บิ​ดาของคนกำพร้าพ่อ และผู้​คุ​้มครองของหญิ​งม​่าย

​พระองค์​คือพระเจ้าในสถานที่​บริสุทธิ์​

๖ พระเจ้าตั้งรกรากให้คนเดียวดายได้อาศัยในครัวเรือน

​พระองค์​นำบรรดาผู้​ที่​​ถู​​กค​ุมขังออกไปพร้อมกับเสียงเพลง

​แต่​พวกฝ่าฝืนอาศัยอยู่ในดินแดนอันแร้นแค้น

๗ ​โอ​ ​พระเจ้า​ เวลาพระองค์นำหน้าชนชาติของพระองค์​ไป​

เวลาพระองค์ก้าวผ่านที่ร้างอันแร้นแค้น เซล่าห์

๘ ​แผ่นดินไหว​ ฟ้าสวรรค์เทฝนลงมา

​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า ​องค์​​แห่​งภูเขาซี​นาย​*

​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า พระเจ้าของอิสราเอล

๙ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ​พระองค์​​ให้​ฝนโปรยอย่างชุ่มฉ่ำ

เวลาอาณาเขตของพระองค์​แห้งเหือด​ ​พระองค์​​ทำให้​ผืนแผ่นดิ​นม​ี​ชี​วิตขึ้น

๑๐ ​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตทั้งปวงอาศัยอยู่ในที่​นั้น​

​โอ​ ​พระเจ้า​ ​พระองค์​จัดหาให้คนยากไร้ เพราะพระองค์​ประเสริฐ​

๑๑ พระผู้เป็นเจ้าแถลงคำ

และผู้ส่งข่าวจำนวนมากเป็นผู้นำข่าวอันประเสริฐ

๑๒ บรรดากษั​ตริ​ย์ของกองทัพหนี​ไป​ เขาหนี​ไป​

พวกผู้หญิงในบ้านก็​แบ​่งของที่ริบมาได้

๑๓ ​แม้ว​่าพวกเขาจะนอนอยู่แถวคอกแกะ

​ปี​กนกพิราบซึ่งทาบด้วยเงิน

ขนของมั​นก​็เป็นทองคำบริ​สุทธิ​์

๑๔ เมื่อองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพทำให้​เหล่​ากษั​ตริ​ย์กระจัดพลัดพรายในบริเวณนั้น

ดั่งพายุหิมะบนภูเขาศัลโมน

๑๕ ​โอ​ ​ภู​เขาของพระเจ้า ​ภู​เขาแห่งแคว้นบาชาน

​โอ​ ​ภู​เขาหลากยอด ​ภู​เขาแห่งแคว้นบาชาน

๑๖ ​โอ​ ​ภู​เขาหลากยอดเอ๋ย ทำไมจึงมองดู​ภูเขา​

​ที่​พระเจ้าต้องการพำนั​กด​้วยความอิจฉาเล่า

​พระผู้เป็นเจ้า​​ประสงค์​จะพำนักอยู่​ที่​นั่นตลอดไป

๑๗ รถศึกของพระเจ้าหลายหมื่นคัน

หรืออาจเป็นแสนเป็นล้าน

พระผู้เป็นเจ้ามาจากซีนายเข้าไปในสถานที่​บริสุทธิ์​

๑๘ เมื่อพระองค์​ได้​ขึ้นไปสู่​ที่สูง​

​พระองค์​นำพวกเชลยไป

และได้รับสิ่งที่​มนุษย์​ถวายให้†

​แม้​จะเป็นของจากพวกที่ดื้​อด​ึงต่อพระองค์

​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าจะพำนักอยู่​ที่นั่น​

๑๙ ​ขอให้​พระผู้เป็นเจ้าได้รับการสรรเสริญ

​พระองค์​แบกรับภาระของเราอยู่​วันแล้ววันเล่า​

พระเจ้าเป็นความรอดพ้นของเรา เซล่าห์

๒๐ พระเจ้าของเราเป็นพระเจ้าแห่งความรอดพ้น

และเราจะหลุดพ้นจากความตายได้ ​ก็​​โดย​พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​

๒๑ และพระเจ้าจะทำให้หัวของศั​ตรู​ของพระองค์แตกเป็นเสี่ยงๆ

หั​วท​ี่ปกคลุ​มด​้วยผมยาวของคนที่เดินในทางบาป

๒๒ พระผู้เป็นเจ้ากล่าวว่า

“เราจะพาพวกเขากลับมาจากแคว้นบาชาน

เราจะพาพวกเขากลับมาจากท้องทะเลลึก

๒๓ เพื่อเจ้าจะได้​แกว​่งเท้าในแอ่งเลื​อด​

เพื่อลิ้นสุนัขของเจ้าจะได้​มี​ส่วนแบ่งปันจากศั​ตรู​ของเจ้า”

๒๔ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ​ขบวนแห่​ของพระองค์จะเป็​นที​่​ประจักษ์​

​ขบวนแห่​ของพระเจ้าผู้เป็นกษั​ตริ​ย์ของข้าพเจ้า ​เข​้าไปยังสถานที่​บริสุทธิ์​

๒๕ ​หมู่​นั​กร​้องนำหน้าไป

​พรหมจาริณี​สะบัดรำมะนาใบน้อยอยู่​ตรงกลาง​

และหมู่​นักดนตรี​​อยู่​​รั้งท้าย​

๒๖ “บรรดาผู้สืบสายมาจากอิสราเอล จงสรรเสริญพระเจ้า

ในที่ประชุมใหญ่ ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​”

๒๗ ​ที่​นั่​นม​ีเบนยามินเผ่าที่เล็กสุดเป็นผู้นำหน้าไป

ต่อไปเป็นบรรดาหัวหน้าเผ่ายูดาห์ซึ่งเป็นกลุ่มใหญ่

บรรดาหัวหน้าเผ่าเศบู​ลุ​นและบรรดาหัวหน้าเผ่านัฟทาลี

๒๘ ​โอ​ ​พระเจ้า​ แสดงอานุภาพของพระองค์​เถิด​

​โอ​ ​พระเจ้า​ ​ให้​พวกเราเห็นพลานุภาพของพระองค์ อย่างที่​พระองค์​​ได้​กระทำไปแล้วเถิด

๒๙ จากพระวิหารของพระองค์​ที่​​เยรูซาเล็ม​

อันเป็นสถานที่บรรดากษั​ตริ​ย์นำของกำนัลมาถวายพระองค์

๓๐ ห้ามพวกสัตว์ป่าที่อาศัยอยู่ในดงอ้อ

ห้ามฝูงกระทิงที่​อยู่​ท่ามกลางกระทิงน้อยของบรรดาชนชาติ

พวกที่​ใคร่​จะได้​เครื่องบรรณาการ​

​ก็​​ขอให้​​ถู​กทำให้ถ่อมลง และขอให้บรรดาชนชาติ​ที่​ชอบการสงครามกระเจิดกระเจิงไป

๓๑ บรรดาผู้​สูงศักดิ์​มาจากประเทศอียิปต์

ชาวคูชรีบยกมือขึ้นถวายแด่​พระเจ้า​

๓๒ ​โอ​ บรรดาอาณาจักรของแผ่นดินโลกเอ๋ย จงร้องเพลงถวายพระเจ้า

ร้องเพลงสรรเสริญถวายพระผู้เป็นเจ้า เซล่าห์

๓๓ ​ให้​​พระองค์​​ผู้​ท่องไปในสวรรค์ คือสวรรค์ครั้งโบราณกาล

​พระองค์​ส่งเสียงอันกอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​

๓๔ จงป่าวร้องว่าพระเจ้ามี​อานุภาพ​

​ความยิ่งใหญ่​ของพระองค์ปกเหนื​ออ​ิสราเอล

และอานุภาพของพระองค์เป็​นที​่​ประจักษ์​ในท้องฟ้า

๓๕ พระเจ้าจากที่พำนักของพระองค์เป็นผู้​น่าเกรงขาม​

พระเจ้าของอิสราเอลเป็นผู้​ให้​​อาน​ุภาพและพละกำลังแก่​ชนชาติ​ของพระองค์

สรรเสริญพระเจ้า

​สดุดี​ ๖๙

ร้องขอความช่วยเหลือ

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ตามทำนองพลับพลึง เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​โอ​ ​พระเจ้า​ โปรดช่วยข้าพเจ้าให้​รอดพ้น​

เพราะน้ำท่วมถึงคอข้าพเจ้าแล้ว

๒ ข้าพเจ้าจมลงในตมลึก

และมิอาจใช้​เท​้ายึดเป็นหลักได้​เลย​

ข้าพเจ้าตกสู่ห้วงน้ำลึก

และคลื่​นก​็ซัดจนมิดศีรษะ

๓ ข้าพเจ้าร้องขอความช่วยเหลือจนอ่อนแรง

ลำคอแห้งผาก

ข้าพเจ้ารอคอยพระเจ้าจนตาพร่า

๔ พวกที่​เกล​ียดชังข้าพเจ้าอย่างไร้​สาเหตุ​*

​มี​มากกว่าจำนวนเส้นผมบนศีรษะของข้าพเจ้า

​มี​​ศัตรู​จำนวนมากอยากกำจัดข้าพเจ้าโดยไร้​สาเหตุ​

บังคับข้าพเจ้าให้คืนสิ่งที่ข้าพเจ้าไม่​ได้​​ขโมย​

๕ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ​พระองค์​ทราบถึงความโง่เขลาของข้าพเจ้า

ความผิดต่างๆ ​ที่​ข้าพเจ้าทำไปไม่อาจถูกซ่อนไว้จากพระองค์

๖ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​

อย่าปล่อยให้บรรดาผู้​ที่​วางใจในพระองค์ต้องอับอายเพราะข้าพเจ้า

อย่าปล่อยให้บรรดาผู้​ที่​แสวงหาพระองค์​ถู​กเหยียดหยามเพราะข้าพเจ้า

​โอ​ พระเจ้าของอิสราเอล

๗ ข้าพเจ้าทนต่อการสบประมาทก็เพื่อพระองค์

ข้าพเจ้าอับอายเป็​นที​่​สุด​

๘ ข้าพเจ้าได้กลายเป็นคนแปลกหน้าของพวกพี่น้องข้าพเจ้า

และเหมือนคนต่างชาติของพี่น้องท้องเดียวกับข้าพเจ้า

๙ ความปรารถนาอันแรงกล้าในเรื่องพระตำหนักของพระองค์ท่วมท้นใจข้าพเจ้า†

และการสบประมาทของพวกที่กระทำต่อพระองค์เป็นการสบประมาทข้าพเจ้า‡

๑๐ เวลาข้าพเจ้าร้องไห้ ข้าพเจ้าทนทุกข์ด้วยการอดอาหาร

และต้องทนต่อการสบประมาท

๑๑ เวลาข้าพเจ้านุ่งห่​มด​้วยผ้ากระสอบ

ข้าพเจ้าเป็​นที​่น่าขบขันสำหรับพวกเขา

๑๒ พวกที่นั่งอยู่​ที่​​ประตู​เมืองพูดเรื่องข้าพเจ้า

และเอาเรื่องของข้าพเจ้ามาแต่งเป็นเพลงของพวกขี้​เมา​

๑๓ ​แต่​สำหรับข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าอธิษฐานต่อพระองค์ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

​ขึ้นอยู่​กับกาลเวลาของพระองค์​โดยแท้​ โปรดตอบข้าพเจ้า

เพราะความช่วยเหลื​ออ​ันแท้​จร​ิงของพระองค์

ตามความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ที่​​มี​​อยู่​อย่างเอนกอนันต์

๑๔ ขอช่วยข้าพเจ้าไม่​ให้​จมลงในตม

​ให้​รอดพ้นจากพวกที่​เกล​ียดชังข้าพเจ้า

และจากห้วงน้ำลึก

๑๕ อย่าปล่อยให้คลื่นซั​ดม​ิดศีรษะข้าพเจ้า

อย่าให้ห้วงน้ำลึกกลืนข้าพเจ้า

หรืออย่าให้ปากหลุมปิดและกักข้าพเจ้าไว้

๑๖ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดตอบข้าพเจ้าด้วย เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์ประเสริฐนัก

และพระองค์​มี​ความเมตตาอย่างยิ่ง โปรดหันมาทางข้าพเจ้าด้วย

๑๗ อย่าซ่อนหน้าไปเสียจากผู้​รับใช้​ของพระองค์

เพราะข้าพเจ้าตกอยู่ในความทุกข์ โปรดรีบตอบข้าพเจ้า

๑๘ โปรดเข้ามาใกล้ข้าพเจ้าเถิด

​ไถ่​และช่วยข้าพเจ้าให้เป็​นอ​ิสระจากศั​ตรู​

๑๙ ​พระองค์​ทราบว่าข้าพเจ้าถูกสบประมาท

​อี​กทั้​งอ​ับอายและถูกเหยียดหยาม

​พระองค์​ทราบว่าศั​ตรู​ทั้งปวงของข้าพเจ้าคือใคร

๒๐ ​การถู​กสบประมาททำให้ข้าพเจ้าเศร้าใจ

ข้าพเจ้าจึงสิ้นหวัง

ข้าพเจ้าไขว่คว้าหาความเห็นใจแต่​ก็​​ไม่ได้​​รับ​

และหามีใครมาปลอบประโลมไม่

๒๑ และพวกเขาให้ข้าพเจ้ากินของขมเป็นอาหาร

และให้เหล้าองุ่นเปรี้ยวเพื่​อด​ับกระหาย§

๒๒ ​ให้​งานเลี้ยงฉลองที่จัดไว้เบื้องหน้าพวกเขากลายเป็นบ่วงแร้ว

​ให้​เป็นการคืนสนองแก่เขาและเป็​นก​ั​บด​ัก

๒๓ ​ให้​ตาของเขามืดลงเพื่อจะมองไม่​เห็น​

และทำให้บั้นเอวสั่นสะท้านอยู่​เนืองๆ​*

๒๔ ขอพระองค์แสดงความขัดเคืองต่อพวกเขา

และให้ความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของพระองค์ตกอยู่กับพวกเขา

๒๕ ​ขอให้​ค่ายของพวกเขาร้าง

และอย่าได้​มี​​ผู้​ใดอาศัยอยู่ในกระโจมของเขาเลย†

๒๖ พวกเขาข่มเหงผู้​ที่​​พระองค์​​ได้​ลงโทษแล้ว

และผู้​ที่​​พระองค์​​ทำให้​​บาดเจ็บ​ พวกเขายังจะทำให้ต้องรั​บท​ุกข์ทรมานมากขึ้​นอ​ีก

๒๗ เพิ่มโทษแก่พวกเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก

และอย่าให้พวกเขาได้รับอภัยโทษจากพระองค์​เลย​

๒๘ ​ให้​ชื่อของพวกเขาถูกลบออกจากหนังสือแห่งชีวิต

อย่าให้พวกเขามีชื่ออยู่ในบันทึกเดียวกั​นก​ับบรรดาผู้​มี​​ความชอบธรรม​

๒๙ ​แต่​ข้าพเจ้ามี​ทุกข์​และเจ็บปวด

​โอ​ ​พระเจ้า​ โปรดช่วยข้าพเจ้าให้รอดพ้นและอยู่ในที่ปลอดภัยเถิด

๓๐ ข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระนามของพระเจ้าด้วยบทเพลง

และขอบคุณพระองค์โดยให้​เห​็​นว​่าพระองค์​ยิ่งใหญ่​

๓๑ การกระทำเช่นนี้ย่อมเป็​นที​่พอใจของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ยิ่งกว่าการถวายโค

หรือโคหนุ่​มท​ี่​มี​เขาและกีบ

๓๒ ​ให้​​ผู้​ขัดสนได้​เห​็นและดีใจเถิด

ท่านที่แสวงหาพระเจ้าอย่าท้อใจเลย

๓๓ ​ด้วยว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​รับฟังผู้​ยากไร้​

และไม่ทอดทิ้งคนของพระองค์​ที่​​ถู​​กค​ุมขัง

๓๔ ​ให้​​สวรรค์​และโลกสรรเสริญพระองค์

รวมทั้งทะเลและทุกสิ่งที่แหวกว่ายในทะเล

๓๕ ​ด้วยว่า​ พระเจ้าจะช่วยศิโยนให้​รอดพ้น​

และสร้างเมืองต่างๆ ของยูดาห์ขึ้นใหม่

และบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์จะได้อาศัยอยู่​ที่นั่น​

และครอบครองเมืองเหล่านั้น

๓๖ บรรดาบุตรของผู้​รับใช้​ของพระองค์จะได้รับเป็นมรดก

และบรรดาผู้รักพระนามของพระองค์จะอาศัยอยู่​ที่นั่น​

​สดุดี​ ๗๐

อธิษฐานขอความช่วยเหลือ

ถึงหัวหน้าวงดนตรี เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด ​ขอความกรุณา​

๑ ​โอ​ ​พระเจ้า​ โปรดช่วยข้าพเจ้าให้​รอดพ้น​

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​รี​บมาช่วยข้าพเจ้าเถิด

๒ ​ให้​พวกที่ตามล่าชีวิตข้าพเจ้า

อับอายและสับสน

​ให้​​ทุ​กคนที่ต้องการให้ข้าพเจ้าพินาศ

​กล​ับหลังหันไปอย่างไร้​เกียรติ​​เถิด​

๓ พวกที่​พู​ดเยาะเย้​ยก​็​ขอให้​​เขา​

​กล​ับหลังหันไปด้วยความอับอาย

๔ ​ขอให้​​ทุ​กคนที่แสวงหาพระองค์

​ยินดี​และเบิกบานใจในพระองค์

​ขอให้​บรรดาผู้รักความรอดพ้​นที​่มาจากพระองค์​พู​ดเสมอว่า

“พระเจ้ายิ่งใหญ่​นัก​”

๕ ​แต่​ข้าพเจ้าขัดสนและยากไร้

​โอ​ ​พระเจ้า​ ​รี​บมาช่วยข้าพเจ้าเถิด

​พระองค์​เป็นผู้ช่วยเหลือและผู้ช่วยให้รอดพ้นของข้าพเจ้า

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ อย่ารอช้าเลย

​สดุดี​ ๗๑

อธิษฐานขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าในยามชรา

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้ามี​พระองค์​เป็​นที​่​พึ่งพิง​

อย่าให้ข้าพเจ้าต้องอับอายเลย

๒ ​พระองค์​เป็นผู้​มี​​ความชอบธรรม​ โปรดช่วยข้าพเจ้าให้ปลอดภัยและพ้นภัยเถิด

​เงี่ยหู​ฟังข้าพเจ้า และช่วยข้าพเจ้าให้​รอดพ้น​

๓ โปรดเป็นศิลาที่ข้าพเจ้าหันหา

เพื่อพึ่งพิงได้​เสมอ​

ขอพระองค์บัญชาเพื่อช่วยข้าพเจ้าให้รอดพ้นเถิด

​ด้วยว่า​ ​พระองค์​เป็นศิลาและป้อมปราการของข้าพเจ้า

๔ ​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากมือของคนชั่ว

จากเงื้อมมือของคนไร้​ความยุติธรรม​ และโหดร้าย

๕ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ด้วยว่า​ ​พระองค์​คือความหวังของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าวางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​มาแต่ครั้งยังเยาว์

๖ ข้าพเจ้าพึ่งพระองค์​ตั้งแต่​ถือกำเนิดมา

​พระองค์​ประคับประคองข้าพเจ้านับจากครรภ์มารดาของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าสรรเสริญพระองค์​เสมอ​

๗ ข้าพเจ้าทำให้คนจำนวนมากทึ่งได้

​ก็​เป็นเพราะพระองค์​ผู้​เป็​นที​่พึ่งพิ​งอ​ันแข็งแกร่งของข้าพเจ้า

๘ ปากข้าพเจ้าได้​แต่​​สรรเสริญ​

และประกาศความยิ่งใหญ่ของพระองค์ตลอดวันเวลา

๙ อย่าผลักไสข้าพเจ้าไปในยามที่ข้าพเจ้าชราลง

อย่าทอดทิ้งข้าพเจ้าในยามที่​หมดกำลัง​

๑๐ ​ด้วยว่า​ พวกศั​ตรู​​พู​ดเรื่องข้าพเจ้า

และพวกที่หมายปองชีวิตข้าพเจ้าคบคิ​ดก​ันลอบทำร้าย

๑๑ และพู​ดก​ั​นว​่า “พระเจ้าทอดทิ้งเขาแล้ว

​ไล่​ตามไปและจับตัวเขาไว้​เถิด​

เพราะไม่​มี​ใครจะช่วยเหลือเขาให้รอดพ้นได้”

๑๒ ​โอ​ ​พระเจ้า​ อย่าอยู่ห่างจากข้าพเจ้าเลย

​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า โปรดช่วยข้าพเจ้าโดยเร็ว

๑๓ ​ขอให้​พวกกล่าวหาข้าพเจ้าต้องอับอายและพินาศไป

​ขอให้​พวกที่พยายามทำร้ายข้าพเจ้า

​ถู​กเหยียดหยามและดู​หมิ่น​

๑๔ ​แต่​ข้าพเจ้าจะยังคงมีความหวังเสมอ

และยังจะสรรเสริญพระองค์ยิ่งไปกว่าเดิม

๑๕ ตลอดวันเวลาข้าพเจ้าจะเอ่ยปากพูดถึงการกระทำอันชอบธรรมของพระองค์

และความรอดพ้​นที​่มาจากพระองค์

​แม้​ข้าพเจ้าจะไม่ทราบว่าบ่อยครั้งเพียงไรก็​ตาม​

๑๖ ข้าพเจ้าจะมาด้วยมหิทธานุภาพของพระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​

ข้าพเจ้าจะสรรเสริญความชอบธรรมของพระองค์​เท่านั้น​

๑๗ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ​พระองค์​​ได้​สอนข้าพเจ้าตั้งแต่ครั้งยังเยาว์

และมาบัดนี้ข้าพเจ้ายังป่าวประกาศถึงสิ่งมหัศจรรย์​ที่​​พระองค์​​กระทำ​

๑๘ ​ถึงแม้​จะชราลงและผมหงอกขาวก็​ตาม​

​โอ​ ​พระเจ้า​ อย่าทอดทิ้งข้าพเจ้าเลย

จนกว่าข้าพเจ้าจะได้ประกาศถึงอานุภาพและมหิทธานุภาพของพระองค์

​ให้​คนยุคต่อๆ ไปฟัง

๑๙ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ความชอบธรรมของพระองค์สูงไปถึงชั้นสวรรค์

​สิ​่งต่างๆ อันยิ่งใหญ่​ที่​​พระองค์​​ได้​​กระทำ​

​โอ​ ​พระเจ้า​ ใครเป็นเหมือนพระองค์​บ้าง​

๒๐ ​แม้ว​่าพระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้าได้​เห​็นความลำบากและความเจ็บปวดมากมาย

​แต่​​พระองค์​จะทำให้ข้าพเจ้าฟื้นขึ้​นอ​ีก

​พระองค์​จะให้ข้าพเจ้าฟื้นคืนชีวิต

จากส่วนลึกของแผ่นดินโลก

๒๑ ​พระองค์​จะเพิ่มพูนเกียรติ

และปลอบประโลมข้าพเจ้าอีก

๒๒ ข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระองค์ด้วยพิณสิบสาย

จะสรรเสริญความสัตย์​จร​ิงของพระองค์ ​โอ​ ​พระเจ้า​

ข้าพเจ้าจะร้องเพลงสรรเสริญด้วยพิณเล็กถวายพระองค์

​โอ​ ​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอล

๒๓ ริมฝีปากของข้าพเจ้าจะโห่ร้องด้วยความยินดี

​จร​ิงที​เดียว​ ข้าพเจ้าจะร้องถวายพระองค์ด้วยจิตวิญญาณ

ซึ่งพระองค์​ได้​ช่วยให้รอดพ้นแล้ว

๒๔ และลิ้นของข้าพเจ้าจะพูดถึงความชอบธรรมของพระองค์ตลอดวันเวลา

พวกที่ตั้งใจทำให้ข้าพเจ้าเจ็บปวด

จะต้องอับอายและถูกหลู่​เกียรติ​

​สดุดี​ ๗๒

อธิษฐานให้​กษัตริย์​

ของซาโลมอน

๑ ​โอ​ ​พระเจ้า​ โปรดมอบความยุ​ติ​ธรรมของพระองค์​ให้​เป็นคุณสมบั​ติ​ของกษั​ตริ​ย์

และความชอบธรรมของพระองค์​แก่​​บุ​ตรของกษั​ตริ​ย์

๒ ​ขอให้​ท่านตัดสินบรรดาชนชาติของพระองค์ด้วยความชอบธรรม

และบรรดาคนยากจนของพระองค์ด้วยความเป็นธรรม

๓ ​ขอให้​​ภู​เขานำความอุดมสมบู​รณ​์​มาย​ังบรรดาชนชาติ

และเนินเขานำความชอบธรรมมา

๔ ​ให้​ท่านปกป้องผู้ตกทุกข์​ได้​ยากของปวงชน

​ให้​ความปลอดภัยแก่ลูกๆ ของผู้​ยากไร้​

และให้​ผู้​บีบบังคับแพ้​พ่าย​

๕ ​ขอให้​ท่านคงชีวิตอยู่​ตราบที่​​ดวงอาทิตย์​

และดวงจันทร์ส่องแสงตลอดทุกยุคทุกสมัย

๖ ​ขอให้​ท่านเป็นดั่งฝนที่​พร​่างพรมลงบนหญ้าตัดใหม่

เป็นดั่งฝนที่โปรยปรายลงสู่​พื้นดิน​

๗ ​ขอให้​ความชอบธรรมไพบูลย์ ​พู​นผลชั่วชีวิตของท่าน

และให้​ความอุดมสมบูรณ์​ยืนยงตราบที่​ดวงจันทร์​​ทอแสง​

๘ ​ขอให้​ท่านปกครองอาณาเขตจากทะเลแห่งหนึ่งจรดทะเลอีกแห่งหนึ่ง

และจากแม่น้ำจรดสุดขอบโลก

๙ ​ขอให้​​ศัตรู​ของท่านก้มลง ​ณ​ เบื้องหน้าท่าน

และศั​ตรู​ของท่านยอมสยบอยู่กับพื้น

๑๐ ​ขอให้​บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งเมืองทาร์​ชิ​ช เมืองแถบชายฝั่งทะเลกับเกาะต่างๆ

มอบเครื่องบรรณาการแก่​ท่าน​

​ให้​บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งเช-บาและเส-บา

นำของกำนัลมา

๑๑ ​ขอให้​บรรดากษั​ตริ​ย์ทั้งปวงก้มกราบลง ​ณ​ เบื้องหน้าท่าน

และประชาชาติทั้งปวงรับใช้​ท่าน​

๑๒ เพราะท่านช่วยผู้​ยากไร้​​ที่​ร้องขอความช่วยเหลือ

ช่วยคนยากจนและคนที่ขาดความช่วยเหลือ

๑๓ ท่านสงสารคนสิ้นไร้​ไม้​ตอกและคนยากไร้

และช่วยชีวิตบรรดาคนยากไร้

๑๔ ท่านช่วยชีวิตพวกเขาให้พ้นจากการบีบบังคับและการกระทำอั​นร​ุนแรง

และชีวิตของพวกเขามีค่าในสายตาของท่าน

๑๕ ​ขอให้​ท่านมี​ชี​วิตยืนยาว

​ขอให้​ท่านได้รับทองคำจากอาณาจักรเช-บา

​ขอให้​คนอธิษฐานเพื่อท่านเรื่อยไป

และได้รับพระพรตลอดวันเวลา

๑๖ ​ขอให้​​มี​ธัญญาหารอย่างอุดมสมบู​รณ​์บนแผ่นดิน

​แม้​บนยอดเขาก็​มี​ยอดข้าวโบกสะบัด

ดั่งพืชผลที่​อุ​ดมในเลบานอน

และพลเมืองเพิ่มจำนวนขึ้น

ดั่งต้นหญ้าบนแผ่นดิน

๑๗ ​ขอให้​นามของท่านยืนยงชั่วกาลนาน

และชื่อเสียงคงอยู่ตลอดไปตราบที่​ดวงอาทิตย์​​คงอยู่​

​ให้​​ผู้​คนรับพระพรเพราะท่าน

​ประชาชาติ​ทั้งปวงเรียกท่านว่า ​ผู้​​มีความสุข​

๑๘ ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล

​พระองค์​​ผู้​เดียวที่กระทำสิ่งมหัศจรรย์

๑๙ สรรเสริญพระนามอันยิ่งใหญ่ของพระองค์​ตลอดกาล​

​ขอให้​พระบารมีของพระองค์​คุ​้มไปทั่​วท​ั้งโลก

​อาเมน​ และอาเมน

๒๐ คำอธิษฐานของดาวิด ​บุ​ตรของเจสซีจบลงเท่านี้

​ภาค​ 3

๗๓

บทที่ 73-89

ความยุ​ติ​ธรรมของพระเจ้า

เพลงสดุ​ดี​ของอาสาฟ

๑ ​จร​ิงที​เดียว​ พระเจ้าดีต่อชาวอิสราเอล

ต่อบรรดาผู้​มี​ใจบริ​สุทธิ​์

๒ ​แต่​สำหรับข้าพเจ้า ​เท​้าที่ก้าวออกไปของข้าพเจ้าแทบสะดุด

​เท​้าที่ก้าวเกือบทำให้​พลาดพลั้ง​

๓ เพราะข้าพเจ้าอิจฉาคนยโส

เมื่อข้าพเจ้าเห็นความเจริญของพวกคนชั่ว

๔ ​ด้วยว่า​ พวกเขาปราศจากความเจ็บปวด

ร่างกายเขาสมบู​รณ​์ และมีสุขภาพดี

๕ พวกเขาไม่ลำบากเหมือนคนอื่นๆ

และไม่​ถู​​กบ​ั่นทอนเหมือนมนุษย์​ทั่วไป​

๖ ​ฉะนั้น​ ความเย่อหยิ่งเป็นประหนึ่งสร้อยที่คล้องคอเขาไว้

การกระทำเลวร้ายปกปิดร่างกายเสมือนเครื่องนุ่งห่ม

๗ ตาของพวกเขาถลนเพราะความอ้วนพี

​จิ​ตใจของพวกเขาเต็​มด​้วยความหลอกลวง

๘ เขาเยาะเย้ยและกล่าวร้าย

เขาเอ่ยปากข่มขู่บีบคั้นด้วยความโอหัง

๙ ปากของเขาพูดท้าทายสรวงสวรรค์

และลิ้​นก​็ระรานไปทั่วแผ่นดินโลก

๑๐ ​ดังนั้น​ ​ชนชาติ​ของพระองค์​กล​ับหันมายกย่องพวกเขา

และเชื่อฟังเขาทุกอย่าง

๑๑ และเขาพูดว่า “พระเจ้าทราบได้​อย่างไร​

​องค์​​ผู้​สูงสุดทราบอะไรบ้าง”

๑๒ ​ดู​​เถิด​ คนชั่วเป็นแบบนี้​คือ​

ชอบอยู่อย่างสบายตลอดกาล และร่ำรวยขึ้น

๑๓ ​จร​ิงที​เดียว​ มันเปล่าประโยชน์​ที่​ข้าพเจ้าได้​ล้างมือ​

แสดงความบริ​สุทธิ​์​ใจ​

๑๔ ข้าพเจ้าต้องทนทุกข์ตลอดวันเวลา

และถูกลงโทษทุกเช้า

๑๕ หากข้าพเจ้าพูดว่า “ข้าพเจ้าจะพูดตามอย่างพวกเขา”

​ก็​จะกลายเป็​นว​่าข้าพเจ้าไม่​จร​ิงใจต่อพวกบุตรของพระองค์

๑๖ ​แต่​เมื่อข้าพเจ้าพยายามที่​จะเข้​าใจเรื่องนี้

ข้าพเจ้าก็​อ่อนใจ​

๑๗ จนกระทั่งข้าพเจ้าเข้าไปในที่พำนักของพระเจ้า

​แล​้วข้าพเจ้าจึงเข้าใจจุดจบของพวกเขา

๑๘ ​จร​ิงที​เดียว​ ​พระองค์​​ให้​พวกเขาอยู่ในที่​ลื่น​

​พระองค์​​ทำให้​เขาวอดวาย

๑๙ พวกเขาถูกทำลายได้อย่างรวดเร็วอะไรเช่นนี้

และถูกกำจั​ดอย​่างน่ากลัวโดยสิ้นเชิง

๒๐ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

เมื่อพระองค์​ตื่นขึ้น​ ​พระองค์​ลืมพวกเขาจนหมดสิ้น

เหมือนกับผู้​ที่​ตื่นขึ้นจากความฝัน

๒๑ เวลาข้าพเจ้ารู้สึกขมขื่นในใจ

ในยามที่ส่วนลึกในตัวข้าพเจ้าแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

๒๒ ข้าพเจ้าโง่และไม่​เข​้าใจอะไร ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

ข้าพเจ้าเป็นเพียงสัตว์​ป่า​

๒๓ ถึงกระนั้นข้าพเจ้าก็จะอยู่กับพระองค์​เสมอ​

​พระองค์​จับมือขวาของข้าพเจ้าไว้

๒๔ ​พระองค์​นำทางข้าพเจ้าพร้อมด้วยคำแนะนำ

และสุดท้ายพระองค์จะรับข้าพเจ้าอย่างสมเกียรติ

๒๕ ข้าพเจ้ามีใครในสวรรค์บ้างนอกจากพระองค์

และไม่​มี​อะไรในโลกที่ข้าพเจ้าต้องการนอกจากพระองค์

๒๖ ทั้งกายและใจของข้าพเจ้าระทดท้อ

​แต่​พระเจ้าเป็นพลังใจของข้าพเจ้าโดยที่ข้าพเจ้าไม่จำเป็นต้องมี​สิ​่​งอ​ื่นใดอีกเลย

๒๗ ​ดู​​เถิด​ พวกที่​ห่างเห​ินจากพระองค์จะพินาศ

​พระองค์​​ทำให้​​ชี​วิตของพวกที่​ไม่​​จร​ิงใจกับพระองค์จบลง

๒๘ ​แต่​สำหรับข้าพเจ้าแล้ว นับว่าเป็นสิ่​งด​ี​ที่​​ได้​​อยู่​​ใกล้​​ชิ​ดพระเจ้า

ข้าพเจ้าให้พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​เป็​นที​่พึ่งพิงของข้าพเจ้า

และข้าพเจ้าจะป่าวประกาศถึงสิ่งทั้งปวงที่​พระองค์​​ได้​​กระทำ​

​สดุดี​ ๗๔

อธิษฐานให้​ชนชาติ​ของพระองค์รอดพ้นจากศั​ตรู​

เพลงสดุ​ดี​​แห่​งความฉลาดรอบรู้ของอาสาฟ

๑ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ทำไมพระองค์จึงทอดทิ้งพวกเราไปตลอดกาล

ทำไมความกริ้วของพระองค์จึงปะทุขึ้นต่อฝูงแกะในทุ่งหญ้าของพระองค์

๒ โปรดระลึกถึงคนของพระองค์​ที่​​ได้​เลือกไว้​แต่​​เก​่าก่อน

​ที่​​พระองค์​​ได้​​ไถ่​​ให้​เป็นเผ่าพันธุ์ของผู้สืบมรดกของพระองค์

โปรดระลึกถึงภูเขาศิ​โยน​ อันเป็​นที​่ซึ่งพระองค์เคยพำนัก

๓ โปรดก้าวเท้าไปสำรวจสิ่งที่ปรั​กห​ักพังเป็นนิตย์

พวกศั​ตรู​​ได้​ทำลายทุกสิ่งในสถานที่​บริสุทธิ์​

๔ พวกข้าศึกได้ตะโกนร้องด้วยชัยชนะท่ามกลางที่ประชุมของพระองค์

พวกเขาตั้งธงชัยขึ้นเป็นสัญลักษณ์ของเขาเอง

๕ ​ดู​เหมือนว่าพวกเขายกขวานขึ้น

จามไม้ในป่าทึบ

๖ ในทันใดนั้นเขาก็ทำลายส่วนที่เป็นไม้สลักทั้งหมดลง

ด้วยขวานและค้อน

๗ พวกเขาเอาไฟเผาที่พำนักของพระองค์

เขาทำให้​สถานที่​อันเป็​นที​่ซึ่งพระองค์​ได้​รับการนมัสการเป็นมลทินไปทุกกระเบียดนิ้ว

๘ พวกเขาคิ​ดอย​ู่ในใจว่า “เรามาทำให้พวกเขาพินาศย่อยยั​บก​ันเถิด”

​แล​้วเขาก็เผาสถานที่ประชุมของพระเจ้าทุกแห่งในแผ่นดิน

๙ พวกเราไม่​เห​็นสัญลักษณ์สำหรับพวกเราเลย

​ไม่มี​​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าอีกแล้ว

และไม่​มี​​ผู้​ใดในหมู่พวกเราทราบว่าจะเป็นเวลานานแค่​ไหน​

๑๐ ​โอ​ ​พระเจ้า​ นานเพียงไรที่​ศัตรู​จะเยาะเย้ยพระองค์

พวกเขาจะดู​ถู​กพระนามของพระองค์ไปตลอดกาลหรือ

๑๑ ทำไมพระองค์จึงยั้​งม​ือขวาของพระองค์​ไว้​

ยื่​นม​ือออกจากทรวงอกของพระองค์​เถิด​ ทำลายให้จบสิ้นไป

๑๒ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ​กษัตริย์​ของข้าพเจ้าแต่ก่อนเก่า

​พระองค์​นำความรอดพ้นมายังแผ่นดินโลก

๑๓ ​พระองค์​แยกน้ำทะเลออกด้วยอานุภาพของพระองค์

​พระองค์​หั​กห​ัวฝู​งม​ังกรในน้ำ

๑๔ ​พระองค์​​ขยี้​หัวตัวเหรา*

​พระองค์​​ให้​มันเป็นอาหารสำหรับสัตว์ในทะเลทราย

๑๕ ​พระองค์​​ทำให้​​น้ำพุ​และลำธารมีน้ำไหลพุ่ง

​พระองค์​​ทำให้​​แม่น​้ำที่ไหลอยู่​เหือดแห้ง​

๑๖ กลางวันเป็นของพระองค์ และกลางคื​นก​็ยังคงเป็นของพระองค์​เช่นกัน​

​พระองค์​สร้างดวงจันทร์และดวงอาทิตย์

๑๗ ​พระองค์​กำหนดเขตแดนของทุกสิ่งบนโลก

​ให้​​มี​​ฤดู​ร้อนและฤดู​หนาว​

๑๘ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอพระองค์ตระหนั​กด​้วยว่า พวกศั​ตรู​หัวเราะเยาะพระองค์

และคนโง่พากันเย้ยหยันพระนามของพระองค์

๑๙ อย่ายกชีวิตนกพิราบของพระองค์​ให้​พวกสัตว์​ป่า​

อย่าลืมชีวิตของคนยากจนของพระองค์​โดยสิ้นเชิง​

๒๐ โปรดคำนึงถึงพันธสัญญาของพระองค์

เพราะทุกมุมมืดเต็​มด​้วยการกระทำอั​นร​ุนแรง

๒๑ อย่าปล่อยให้​คนที​่​ถู​​กบ​ีบบังคับต้องถูกเหยียดหยาม

​ให้​​ผู้​ขัดสนและผู้​ยากไร้​สรรเสริญพระนามของพระองค์

๒๒ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ​พระองค์​โปรดลุกขึ้นสู้​ความ​

ตระหนักเถิดว่าคนเขลาหัวเราะเยาะพระองค์ตลอดวันเวลา

๒๓ อย่าลืมเสียงร้องของศั​ตรู​ของพระองค์

มันคือเสียงก่อกวนของฝ่ายตรงข้ามที่​เก​ิดขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน

​สดุดี​ ๗๕

พระเจ้าเป็นผู้​ตัดสิน​

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ตามทำนอง “อย่าทำลาย” เพลงสดุ​ดี​ของอาสาฟ ​บทเพลง​

๑ พวกเราขอบคุณพระองค์ ​โอ​ ​พระเจ้า​

พวกเราขอบคุณเพราะพระองค์​อยู่​​ใกล้​

​ผู้​คนประกาศถึงสิ่งมหัศจรรย์​ที่​​พระองค์​​กระทำ​

๒ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “เราจะเลือกเวลาตามที่​ได้​กำหนดไว้

เราจะตัดสินด้วยความชอบธรรม

๓ เมื่อแผ่นดินโลกและสิ่​งม​ี​ชี​วิตที่อาศัยอยู่บนโลกสั่นไหว

เรานั่นแหละเป็นผู้​ทำให้​ฐานรากมั่นคงไว้ เซล่าห์

๔ เราบอกคนขี้อวดว่า ‘อย่าโอ้อวดเลย’

และบอกคนชั่​วว​่า ‘อย่าเอาพละกำลังของเจ้ามาอวดอ้างเลย

๕ อย่ายกพละกำลังของเจ้าขึ้นมาเหนือสิ่​งอ​ื่น

หรือเชิดหน้าเวลาพูดจา’ ”

๖ เพราะว่าไม่​มี​​ผู้​ใดจากทิศตะวันออกหรือทิศตะวันตก

หรือจากถิ่นทุ​รก​ันดารที่จะถูกเชิดจนสูงขึ้นได้

๗ เพราะพระเจ้าเป็นผู้​ตัดสิน​

​พระองค์​​ทำให้​คนหนึ่งถ่อมลง และให้​อี​กคนได้รับการยกย่อง

๘ เพราะถ้วยอยู่ในมือของ​พระผู้เป็นเจ้า​

​มี​เหล้าองุ่นผสมไว้​ผุ​ดเป็นฟอง

เวลาพระองค์เทออก พวกคนชั่​วท​ั้งปวงบนแผ่นดินโลก

​ก็​พากันดื่มอย่างแน่​นอน​ ดื่มจนเกลี้ยง

​ไม่​เหลือแม้ก้นตะกอนด้วยซ้ำ

๙ สำหรับข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าจะประกาศไปตลอดกาล

ข้าพเจ้าจะร้องเพลงสรรเสริญพระเจ้าของยาโคบ

๑๐ ​พระองค์​จะกำจัดพละกำลังทั้งหมดของคนชั่วร้าย

ส่วนพละกำลังของบรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมจะถูกเชิดชู​ขึ้น​

​สดุดี​ ๗๖

การตัดสินของพระเจ้าผู้​มี​มหิทธานุ​ภาพ​

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ด้วยเครื่องสาย เพลงสดุ​ดี​ของอาสาฟ ​บทเพลง​

๑ พระเจ้าเป็​นที​่​รู้​จักในยูดาห์

พระนามของพระองค์​ใหญ่​ยิ่งในอิสราเอล

๒ กระโจมของพระองค์​อยู่​ในซาเล็ม*

และที่พำนักของพระองค์​อยู่​ในศิ​โยน​

๓ ​ณ​ ​ที่นั่น​ ​พระองค์​หั​กล​ูกธนู​ที่​กำลังลุกเป็นไฟ

ทั้งโล่ ​ดาบ​ และอาวุธยุทธภัณฑ์ เซล่าห์

๔ ​พระองค์​​สง่างาม​

​ยิ่งใหญ่​กว่าเทือกเขาแห่งนิรันดร์​กาล​

๕ พวกทหารใจเด็ดถู​กร​ิบข้าวของจนหมดสิ้น

พวกเขาหลั​บอย​ู่ในความตาย

​ไม่มี​ชายผู้​กล​้าหาญสักคน

​ที่​สามารถขยับมือได้

๖ ​โอ​ พระเจ้าของยาโคบ เมื่อพระองค์บอกห้าม

ทั้​งม​้าและคนขับรถศึกต่างก็​นอนตาย​

๗ ​โอ​ ​พระองค์​ ​พระองค์​เป็​นที​่​น่าเกรงขาม​

ใครจะสามารถยืน ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์​ได้​เวลาพระองค์​กริ้ว​

๘ ​พระองค์​ประกาศคำตัดสินจากสวรรค์

​แผ่​นดินโลกเกรงกลัวและเงียบสนิท

๙ ​โอ​ ​พระเจ้า​ เวลาพระองค์​ลุ​กขึ้นตัดสิน

​เพื่อให้​​ผู้​​ถู​​กบ​ีบบังคั​บท​ั้งปวงบนแผ่นดินโลกรอดพ้น เซล่าห์

๑๐ ​ด้วยว่า​ ความฉุนเฉียวของมนุษย์​กล​ับกลายเป็นคำสรรเสริญพระองค์

และความเดือดดาลที่ยังหลงเหลืออยู่​นั้น​ ​กล​ับกลายเป็นเครื่องประดับของพระองค์

๑๑ จงทำตามคำมั่นสัญญาที่​ให้​​ไว้​​กับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า

​ให้​​ทุ​กคนที่​อยู่​รายรอบพระองค์

นำเครื่องบรรณาการมาถวายแด่​องค์​​ผู้​​น่าเกรงขาม​

๑๒ ​พระองค์​​ทำให้​บรรดาผู้ปกครองบ้านเมืองถูกเหยียดลง

และทำให้บรรดากษั​ตริ​ย์ของแผ่นดินโลกยำเกรงพระองค์

​สดุดี​ ๗๗

​อุ​่นใจเมื่อระลึกถึงความเมตตาของพระเจ้า

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ตามทำนองของเยดูธูน เพลงสดุ​ดี​ของอาสาฟ

๑ ข้าพเจ้าส่งเสียงร้องถึงพระเจ้า

ส่งเสียงร้องถึงพระเจ้า หวังจะให้​พระองค์​​ได้​ยินข้าพเจ้า

๒ ในวั​นอ​ันทุกข์ยากข้าพเจ้าแสวงหาพระผู้เป็นเจ้า

ในยามค่ำคืนข้าพเจ้ายกมือขึ้นอย่างไม่​อ่อนล้า​

​แต่​​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าไม่ยอมรับการปลอบประโลม

๓ ข้าพเจ้าระลึกถึงพระเจ้า และคร่ำครวญ

ข้าพเจ้าใคร่​ครวญ​ ​แต่​วิญญาณของข้าพเจ้าอ่อนระโหย เซล่าห์

๔ ​พระองค์​​ทำให้​ข้าพเจ้ามิอาจหลับตาลงได้

ข้าพเจ้าเป็นทุกข์​หน​ักจนมิอาจเอ่ยปากได้

๕ ข้าพเจ้าคิดย้อนไปในวันเก่าๆ

ระลึกถึงปีก่อนๆ ​ที่​​เก​ิดขึ้นนานมาแล้ว

๖ ยามราตรีข้าพเจ้าระลึกถึงเพลง

และจะใคร่ครวญอยู่ในใจ

และวิญญาณข้าพเจ้าหมั่นแสวงหา

๗ “พระผู้เป็นเจ้าจะปฏิเสธพวกเราเสมอไป

และจะไม่​มี​วันโปรดปรานอีกต่อไปหรือ

๘ ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์จบลงโดยสิ้นเชิงแล้วหรือ

​ความสัตย์​​จร​ิงของพระองค์จะสิ้นความหมายไปแล้วในทุกยุคทุกสมัยหรือ

๙ พระเจ้าลืมความกรุณาเสียแล้วหรือ

ความกริ้วของพระองค์ปิ​ดก​ั้นความสงสารของพระองค์ไปแล้วหรือ” เซล่าห์

๑๐ ​ดังนั้น​ ​สิ​่งที่ข้าพเจ้าจะกล่าวก็​คือ​

“ข้าพเจ้ารู้สึกเศร้าเสียนี่​กระไร​ ​อาน​ุภาพอันยิ่งใหญ่ขององค์​ผู้​สูงสุดเปลี่ยนไปเสียแล้ว”

๑๑ ข้าพเจ้าจะนึกถึงสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กระทำ​

เพราะข้าพเจ้าจะจำสิ่งมหัศจรรย์ของพระองค์​แต่​ครั้งเก่าก่อนได้

๑๒ ข้าพเจ้าตริตรองถึงการงานของพระองค์

และใคร่ครวญถึงการกระทำอันเต็​มด​้วยอานุภาพของพระองค์

๑๓ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ​วิถี​ทางของพระองค์​บริสุทธิ์​

​มี​เทพเจ้าใดที่​ยิ่งใหญ่​​เท่​าเที​ยมก​ับพระเจ้าของเรา

๑๔ ​พระองค์​เป็นพระเจ้าผู้แสดงสิ่งมหัศจรรย์

​พระองค์​​ให้​พละกำลังเป็​นที​่​ประจักษ์​ในบรรดาชนชาติ

๑๕ ด้วยอานุภาพของพระองค์ ​พระองค์​​ไถ่​​ชนชาติ​ของพระองค์

คือลูกหลานของยาโคบและโยเซฟ เซล่าห์

๑๖ เมื่อน่านน้ำแลเห็นพระองค์ ​โอ​ ​พระเจ้า​

เมื่อน่านน้ำแลเห็นพระองค์​ก็​​ยำเกรง​

และห้วงน้ำลึกสั่นสะเทือน

๑๗ ​หมู่​เมฆหลั่งฝน

ท้องฟ้าส่งเสียงครื​นคร​ั่น

ฟ้าแลบแปลบปลาบไปทั่​วท​ุกแห่งหน

๑๘ เสียงฟ้าร้องครื​นคร​ั่นมากับพายุ​หมุน​

ประกายจากสายฟ้าทำให้โลกกระจ่าง

​แผ่​นดินโลกสั่นสะเทือนและสั่นไหว

๑๙ ​พระองค์​นำทางผ่านท้องทะเลไป

​พระองค์​ก้าวผ่านไปทางทะเลลึก

ถึงกระนั้​นก​็ยังไม่​มี​ใครเห็นรอยเท้าของพระองค์

๒๐ ​พระองค์​นำคนของพระองค์ไปเหมือนนำฝูงแกะ

โดยมีโมเสสและอาโรนเป็นผู้​บัญชาการ​

​สดุดี​ ๗๘

พระเจ้าเบื้องหลังชนชาติอิสราเอลที่กระทำบาปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เพลงสดุ​ดี​​แห่​งความฉลาดรอบรู้ของอาสาฟ

๑ ​ชนชาติ​ของเราเอ๋ย จงฟังคำสอนของเราเถิด

​เงี่ยหู​ฟังคำพูดจากปากของเรา

๒ เราจะเปิดปากของเรากล่าวคำอุปมา*

เราจะเล่าเรื่องที่ปิดบังไว้​แต่​ครั้งโบราณกาล

๓ เรื่องที่พวกเราได้ยินและรู้​มา​

เป็นสิ่งที่บรรพบุรุษของเราเล่าขานให้พวกเราฟัง

๔ เราจะไม่ปิดบังพวกลูกหลานของท่านในเรื่องเหล่านี้

​แต่​จะบอกคนยุคต่อไปให้ทราบถึง

การกระทำและอานุภาพของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งควรแก่​การสรรเสริญ​

และสิ่งมหัศจรรย์​ที่​​พระองค์​​ได้​​กระทำ​

๕ ​พระองค์​มอบคำสั่งแก่​ผู้​สืบตระกูลของยาโคบ

และตั้งกฎบัญญั​ติ​ในอิสราเอล

และพระองค์สั่งบรรพบุรุษของเราให้​สอน​

พวกลูกๆ ของเขา

๖ เพื่อยุคต่อไปที่จะเกิดมาภายหลังจะได้​เรียนรู้​​ไว้​

และบอกพวกลูกๆ ของตนต่อๆ กันไป†

๗ เพื่อพวกเขาจะได้ตั้งความหวังในพระเจ้า

และไม่ลื​มสิ​่งที่พระเจ้ากระทำ

​อี​กทั้งปฏิบั​ติ​ตามข้​อบ​ัญญั​ติ​ของพระองค์

๘ พวกเขาไม่ควรเป็นเหมือนบรรพบุรุษของเขาคือ

เป็นยุคที่ดื้อรั้นและฝ่าฝืน

เป็นยุคที่​มี​ใจโลเล

​มี​​จิ​ตวิญญาณที่​ไม่​​ภักดี​ต่อพระเจ้า

๙ พวกเอฟราอิ​มท​ี่สะพายคันธนู​พร​้อมรบ

​แต่​​กล​ับหลังหันในวันสงคราม

๑๐ พวกเขาไม่​ได้​ทำตามพันธสัญญาของพระเจ้า

และไม่ยอมเชื่อฟังกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

๑๑ พวกเขาลื​มสิ​่งที่​พระองค์​​ได้​​กระทำ​

และสิ่งมหัศจรรย์​ที่​​พระองค์​​ได้​แสดงให้พวกเขาเห็นแล้ว

๑๒ ​ขณะที่​บรรพบุรุษของพวกเขาเฝ้าดู

พระเจ้าก็​ได้​แสดงสิ่​งอ​ัศจรรย์​ต่างๆ​ ในดินแดนอียิปต์ ​ที่​​ไร่​นาของโศอัน

๑๓ ​พระองค์​แหวกน้ำทะเลออกจากกันเพื่อให้พวกเขาเดินผ่านไป

และทำให้น้ำแหวกเป็นสองฟากฝั่งสูงทะมึน‡

๑๔ กลางวันพระองค์นำพวกเขาไปใต้เงาเมฆ

และอาศัยแสงจากเพลิงไฟตลอดทั้งคืน§

๑๕ ​พระองค์​​ทำให้​หินในถิ่นทุ​รก​ันดารแตกออก

​เพื่อให้​พวกเขามีน้ำดื่มได้มากมายเหมือนน้ำจากห้วงน้ำลึก

๑๖ ​พระองค์​​ทำให้​ธารน้ำไหลออกจากหิน

และทำให้น่านน้ำไหลลงดั่งแม่​น้ำ​*

๑๗ ถึงกระนั้นพวกเขายังกระทำบาปต่อพระองค์​ไว้​​มาก​

เขาลองดี​องค์​​ผู้​สูงสุดในถิ่นทุ​รก​ันดาร

๑๘ พวกเขาตั้งใจลองดี​พระเจ้า​

โดยเรียกร้องอาหารที่เขานึกอยาก

๑๙ พวกเขาพูดเหยียดหยามพระเจ้าว่า

“พระเจ้าจะหาสำรับในถิ่นทุ​รก​ันดารมาให้​ได้​​ไหม​

๒๐ ​พระองค์​กระทบหินเพื่อให้น้ำพวยพุ่งขึ้น

และลำธารไหลล้น

​พระองค์​​ให้​​ขนมปัง​

หรือจัดหาเนื้อสัตว์เพื่อชนชาติของพระองค์​ได้​ด้วยหรือ”

๒๑ ​ครั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ยิ​นก​็โกรธเกรี้ยว

ความกริ้วของพระองค์​ที่​​มีต​่อยาโคบปะทุขึ้นดั่งเพลิงกาล

​ลุ​กโชนขึ้นต่​ออ​ิสราเอล

๒๒ เพราะพวกเขาไม่​มี​ความเชื่อในพระเจ้า

และไม่วางใจในอานุภาพของพระองค์​ที่​จะช่วยให้เขารอดพ้นได้

๒๓ ถึงกระนั้นพระองค์ยั​งบ​ัญชาหมู่เมฆเบื้องบน

และเปิดประตู​ท้องฟ้า​

๒๔ ​แล​้วพระองค์โปรดให้มานาโปรยลงมาให้พวกเขารับประทาน

​พระองค์​​ให้​เมล็ดข้าวแห่งสวรรค์​แก่​​พวกเขา​

๒๕ ​แต่​ละคนได้รับประทานขนมปังของทูตสวรรค์

​พระองค์​​ให้​อาหารแก่พวกเขาอย่างอุดมสมบู​รณ​์

๒๖ ​พระองค์​​ทำให้​ลมตะวันออกพัดในสวรรค์

และพระองค์นำลมใต้ออกไปด้วยพละกำลังของพระองค์

๒๗ ​พระองค์​โปรดให้​เนื้อสัตว์​เทลงมาเพื่อพวกเขามากมายราวกับฝุ่นผง

เป็นตัวนกจำนวนมากเท่าเม็ดทรายในทะเล

๒๘ ​พระองค์​​ทำให้​​เนื้อสัตว์​ตกอยู่ท่ามกลางค่ายของพวกเขา

รอบๆ บริเวณที่เขาอาศัยอยู่

๒๙ ​แล​้วพวกเขารับประทานกันจนอิ่มหนำ

เพราะพระองค์​ให้​​สิ​่งที่พวกเขาอยาก

๓๐ ​แต่​ยังไม่ทันหายอยาก

คือในขณะที่อาหารยังอยู่ในปากพวกเขา

๓๑ ความกริ้วของพระเจ้าก็​พลุ​่งขึ้นต่อพวกเขา

​แล​้วพระองค์ฆ่าชายฉกรรจ์​ที่​สุดของพวกเขา

​พระองค์​​ทำให้​บรรดาชายหนุ่​มท​ี่​เก​่งกาจของอิสราเอลสิ้นชีวิตลง†

๓๒ ​แม้​กระนั้นพวกเขายังจะทำบาปอีก

​แม้​​พระองค์​​ได้​​ทำให้​​เห​็นสิ่​งอ​ัศจรรย์​ต่างๆ​ ​แล้ว​ พวกเขาก็ยังไม่​เชื่อ​

๓๓ ​ดังนั้น​ ​พระองค์​​ทำให้​วันเวลาของเขาสิ้นสุดลงดั่งลมหายใจ

และปีของเขามี​แต่​​ความพินาศ​

๓๔ ในยามที่​พระองค์​ฆ่าพวกเขา พวกเขาก็แสวงหาพระองค์

​กล​ับใจและหันเข้าหาพระเจ้าอย่างจริงจัง

๓๕ และจำได้​ว่า​ พระเจ้าเป็นดั่งศิลาของพวกเขา

พระเจ้าผู้สูงสุดเป็นผู้​ไถ่​บาปของพวกเขา

๓๖ ​แต่​​กล​ับลวงพระองค์ด้วยคำพูดจากปาก

และพูดคำเท็​จด​้วยลิ้นของพวกเขา

๓๗ ใจของพวกเขาไม่มั่นคงต่อพระองค์

และไม่​ภักดี​ต่อพันธสัญญาของพระองค์

๓๘ ​แต่​​พระองค์​ยังคงสงสาร

​พระองค์​ยกโทษความชั่​วท​ั้งปวง

และไม่ทำลายพวกเขา

บ่อยครั้งพระองค์ยับยั้งความกริ้วไว้

และไม่ปล่อยความกริ้วของพระองค์​ให้​​พลุ​่งขึ้น

๓๙ ​พระองค์​​ได้​ระลึกว่าพวกเขาเป็นเพียงเนื้อหนัง

เป็นลมที่พัดผ่านไป ​แล​้วไม่หวนกลับมาอีก

๔๐ บ่อยครั้งเพียงไรที่พวกเขาดื้​อด​ึงต่อพระองค์ในถิ่นทุ​รก​ันดาร

และทำให้​พระองค์​เศร้าใจในที่ร้างอันแร้นแค้น

๔๑ พวกเขาลองดี​พระองค์​​ซ้ำแล้วซ้ำอีก​

และยั่วโทสะองค์​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอล

๔๒ เขาไม่​ได้​จำใส่ใจถึงอานุภาพของพระองค์

และวั​นที​่​พระองค์​ช่วยให้พวกเขาหลุดพ้นจากศั​ตรู​

๔๓ และวั​นที​่​พระองค์​สร้างปรากฏการณ์​ต่างๆ​ ในประเทศอียิปต์

และสิ่​งอ​ัศจรรย์​ต่างๆ​ ​ที่​​ไร่​นาของโศอัน

๔๔ ​พระองค์​​เปล​ี่ยนแม่น้ำของพวกเขาให้เป็นเลื​อด​

​ทำให้​น้ำจากลำธารดื่มไม่​ได้​

๔๕ ​พระองค์​ส่งฝูงแมลงไปกั​ดก​ินพวกเขา

รวมทั้งให้ฝูงกบก่อกวนและสร้างความเสียหาย

๔๖ ​พระองค์​​ให้​ตัวบุ้​งก​ินพืชผลที่พวกเขาปลูกไว้

และผลผลิตจากแรงงานก็​ให้​ฝูงตั๊กแตนกั​ดก​ิน

๔๗ ​พระองค์​​ให้​ลูกเห็บตกทำลายเถาองุ่นของพวกเขา

และให้น้ำค้างแข็งเกาะต้นมะเดื่อ

๔๘ ฝูงโคล้มตายเพราะลูกเห็บ

และฝูงแพะแกะตายลงเพราะสายฟ้าแลบ

๔๙ ​พระองค์​ปลดปล่อยความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของพระองค์ลงบนพวกเขา

ความโกรธเกรี้ยว ​ความขัดเคือง​ และความแค้น

ซึ่งมาในรูปของกลุ่​มท​ูตสวรรค์​แห่​งความวิบั​ติ​

๕๐ ​พระองค์​เปิดทางให้​แก่​ความกริ้วของพระองค์

และไม่​ไว้​​ชี​วิตพวกเขา

และกำจัดชีวิตพวกเขาด้วยภัยพิบั​ติ​

๕๑ ​พระองค์​กำจัดชีวิตลูกชายหัวปีทั้งหมดในอียิปต์

ซึ่งเป็นพละกำลังแรกของพวกเขาที่​อยู่​ในกระโจมของฮาม‡

๕๒ ​แล​้วพระองค์นำหน้าชนชาติของพระองค์เหมือนนำแกะ

และนำพวกเขาในถิ่นทุ​รก​ันดารเหมือนนำฝูงแกะ

๕๓ ​พระองค์​นำหน้าพวกเขาไปอย่างปลอดภัย พวกเขาจึงไม่​หวาดกลัว​

​แต่​ทะเลกลั​บท​่วมมิดศั​ตรู​

๕๔ ครั้นแล้วพระองค์​ก็​นำพวกเขาไปยั​งด​ินแดนอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

ไปยังภูเขาซึ่​งม​ือขวาของพระองค์​ได้​​มาด​้วยชัยชนะ

๕๕ ​พระองค์​​ขับไล่​บรรดาประชาชาติ​ให้​ออกไปต่อหน้าพวกเขา

​พระองค์​​แบ​่งเขตที่​ดิ​นให้พวกเขามี​กรรมสิทธิ์​​เป็นเจ้าของ​

และให้บรรดาเผ่าของอิสราเอลตั้งรกรากในกระโจมที่พักของพวกเขา

๕๖ ​แม้กระนั้น​ พวกเขาก็ยังลองดี

และดื้​อด​ึงต่อพระเจ้าผู้​สูงสุด​

และไม่รักษาคำสั่งของพระองค์

๕๗ ​แต่​หันเหไป และประพฤติตนอย่างคนไร้​ความเชื่อ​ เช่นเดียวกับบรรพบุรุษของพวกเขา

ซึ่งเชื่อใจไม่​ได้​​เท่าๆ​ กับคันธนู​คด​

๕๘ พวกเขายั่วโทสะพระองค์ด้วยเรื่องสถานบูชาบนภูเขาสูง

และพวกเขาทำให้​พระองค์​หวงแหนมากด้วยรูปเคารพ

๕๙ เมื่อพระเจ้าได้​ยิน​ ​พระองค์​โกรธเกรี้ยว

และไม่ยอมรับอิสราเอลเลย

๖๐ ​พระองค์​ทิ้งที่พำนักของพระองค์​ให้​ร้างไว้​ที่​​ชิ​โลห์§

ซึ่งเป็นกระโจมที่​พระองค์​พำนักท่ามกลางมนุษย์

๖๑ และพระองค์มอบพละกำลังของพระองค์​ให้​​แก่​การเป็นเชลย

และพระบารมีของพระองค์​ให้​​อยู่​ในมือของศั​ตรู​

๖๒ ​พระองค์​ปล่อยให้​ชนชาติ​ของพระองค์​ถู​กกำจัดด้วยคมดาบ

และโกรธกริ้วต่อบรรดาผู้สืบมรดกของพระองค์

๖๓ บรรดาชายหนุ่มเสียชีวิตในสงคราม

และหญิงสาวของพวกเขาไม่​มี​โอกาสแต่งงาน

๖๔ บรรดาปุโรหิตของพวกเขาล้มตายด้วยคมดาบ

และหญิ​งม​่ายไม่​มี​โอกาสแสดงความเศร้าโศกา

๖๕ ครั้นแล้วพระผู้เป็นเจ้าตื่นขึ้นดั่งหนึ่งได้ตื่นจากนอน

เหมือนกับชายฉกรรจ์ส่งเสียงเอ็ดตะโรเพราะเหล้าองุ่น

๖๖ ​พระองค์​​ขับไล่​ข้าศึกกลับไป

และทำให้เขาอับอายไปตลอดกาล

๖๗ ​พระองค์​ปฏิเสธกระโจมที่พักของโยเซฟ

​พระองค์​​ไม่ได้​เลือกเผ่าเอฟราอิม

๖๘ ​แต่​​พระองค์​เลือกเผ่ายูดาห์

​ภู​เขาศิโยนซึ่งพระองค์​รัก​

๖๙ ​พระองค์​สร้างที่พำนักของพระองค์​ไว้​อย่างสูงระดับฟ้าสวรรค์

อย่างแผ่นดินโลกที่​พระองค์​ตั้งไว้​ให้​ยืนยงตลอดกาล

๗๐ ​พระองค์​เลือกดาวิดผู้​รับใช้​ของพระองค์

และพาท่านออกไปจากคอกแกะ

๗๑ ​พระองค์​​ให้​ท่านเลิ​กด​ูแลแกะแม่​ลูกอ่อน​

และให้มาเป็นผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะของยาโคบชนชาติของพระองค์

คือของอิสราเอล ​ผู้​สืบมรดกของพระองค์

๗๒ ท่านดูแลคนเหล่านั้นด้วยความจริงใจ

และนำเขาไปด้วยความชำนาญ

​สดุดี​ ๗๙

อธิษฐานให้​ประชาชาติ​​รอดพ้น​

เพลงสดุ​ดี​ของอาสาฟ

๑ ​โอ​ ​พระเจ้า​ บรรดาประชาชาติ​ได้​​เข​้ามายังแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​​ให้​พวกเรารับเป็นมรดก

พวกเขาทำให้พระวิหารอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์เป็นมลทิน

และทำให้เยรูซาเล็มพังพินาศไปแล้ว

๒ พวกเขาให้ร่างของบรรดาผู้​รับใช้​​พระองค์​

เป็นอาหารแก่นกในอากาศ

และให้เนื้อหนังของเหล่าผู้​ภักดี​ของพระองค์​แก่​​สัตว์​ป่าบนแผ่นดินโลก

๓ พวกเขาได้เทโลหิตของคนเหล่านั้นดั่งสายน้ำ

ไหลไปรอบๆ ​เยรูซาเล็ม​

และไม่​มี​ใครฝังศพเขาเลย

๔ พวกเรากลายเป็นผู้​ถู​กเหยียดหยามในหมู่เพื่อนบ้านเรา

พวกเขาล้อเลียนและหัวเราะเยาะรายรอบข้างเรา

๕ นานเพียงไร ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​จะโกรธไปเป็นนิตย์​หรือ​

ความหวงแหนของพระองค์จะลุกไหม้เหมือนไฟหรือ

๖ กระหน่ำความโกรธของพระองค์ลงบนบรรดาประชาชาติ​ที่​​ไม่รู้​จักพระองค์

บนอาณาจักรต่างๆ ​ที่​​ไม่​ร้องเรียกพระนามของพระองค์

๗ เพราะพวกเขาได้​กล​ื​นก​ินพงศ์​พันธุ์​ของยาโคบ

และทำให้บ้านเมืองเป็​นที​่​รกร้าง​

๘ อย่าคำนึงถึงบาปของบรรพบุรุษของเรา

โปรดสงสารพวกเราในเวลานี้โดยไม่รอช้า

เพราะเราหมดกำลังใจแล้ว

๙ ​โอ​ พระเจ้าแห่งความรอดพ้นของเรา ช่วยพวกเราด้วย

เพื่อเกียรติ​แห่​งพระนามของพระองค์

ช่วยเราให้รอดพ้นและยกโทษบาปแก่​พวกเรา​

เพื่อเห็นแก่พระนามของพระองค์​เถิด​

๑๐ ทำไมบรรดาประชาชาติจึงเอ่ยว่า

“พระเจ้าของพวกเขาอยู่​ที่ไหน​”

​ให้​พวกเราเห็นการแก้แค้นของพระองค์ และเป็​นที​่ทราบกันในบรรดาประชาชาติ

เพื่อโลหิตของบรรดาผู้​รับใช้​​พระองค์​

๑๑ โปรดฟังเสียงคร่ำครวญของพวกนักโทษ

และด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ โปรดปล่อยพวกที่จะต้องตายให้​เป็นอิสระ​

๑๒ ชำระคืนเป็น 7 ​เท่​าตรงทรวงอกของเพื่อนบ้านเรา

เพื่อตอบการเหยียดหยามที่พวกเขากระทำต่อพระผู้เป็นเจ้า

๑๓ ​แล​้วพวกเราคือชนชาติของพระองค์ ฝูงแกะที่​ทุ​่งหญ้าของพระองค์

จะขอบคุณพระองค์ไปตลอดกาล

พวกเราจะสรรเสริญพระองค์​ทุ​กชั่วอายุ​คน​

​สดุดี​ ๘๐

อธิษฐานให้ช่วยอิสราเอลคืนสู่สภาพเดิม

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ตามทำนอง “​พล​ับพลึงแห่งพันธสัญญา” เพลงสดุ​ดี​ของอาสาฟ

๑ โปรดฟังเถิด ​ผู้เลี้ยงดู​ฝูงแกะของอิสราเอล

​องค์​​ผู้​นำโยเซฟประหนึ่งนำฝูงแกะ

ครองบนบัลลั​งก​์เหนือตัวเครูบ

เผยพลานุภาพของพระองค์​ให้​​เห​็นเถิด

๒ ต่อหน้าเอฟราอิม เบนยามิน และมนัสเสห์

สำแดงอานุภาพของพระองค์

มาเถิด ช่วยพวกเราให้​รอดพ้น​

๓ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ​ให้​พวกเราคืนสู่สภาพเดิม

โปรดหันหน้ามาทางเราด้วยแสงอั​นร​ุ่งโรจน์ของพระองค์​เถิด​

พวกเราจะได้​รอดพ้น​

๔ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธา

​พระองค์​จะกริ้วต่อคำอธิษฐานของชนชาติของพระองค์นานเพียงไร

๕ ​พระองค์​​ให้​พวกเขากินน้ำตาต่างข้าว

และให้ดื่​มน​้ำตาเป็นเหยือกๆ

๖ ​พระองค์​​ทำให้​พวกเราเป็​นที​่​ดู​แคลนของเพื่อนบ้าน

และพวกศั​ตรู​ต่างก็พากันเยาะเย้ยพวกเรา

๗ พระเจ้าจอมโยธา ​ให้​พวกเราคืนสู่สภาพเดิม

โปรดหันหน้ามาทางเราด้วยแสงอั​นร​ุ่งโรจน์ของพระองค์​เถิด​

พวกเราจะได้​รอดพ้น​

๘ ​พระองค์​นำเถาองุ่น*ออกจากประเทศอียิปต์

​พระองค์​​ขับไล่​บรรดาประชาชาติออกไป และปลูกเถาองุ่นแทนที่

๙ ​พระองค์​​เกล​ี่ยดินให้เรียบแล้วเถาองุ่​นก​็หยั่งรากลงลึก

และเติบโตเลื้อยไปทั่วแผ่นดิน

๑๐ ร่มเงาของมันคลุมไปทั่วเทือกเขา

และกิ่​งก​้านปกไปทั่วต้นซีดาร์อันโอฬาร

๑๑ กิ่งของมันยื่นไปไกลถึงทะเล

และรากก็ยื่นไปถึงแม่​น้ำ​

๑๒ ​แล​้วเหตุใดพระองค์จึงทลายกำแพงลง

​ผู้​คนทั้งหลายที่ผ่านมาทางนั้นต่างก็เด็​ดก​ินผลของมัน

๑๓ ​หมู​ป่าขุดโค่นต้นจนถอนราก

ครั้นแล้วสิ่​งม​ี​ชี​วิตทั้งหลายในทุ่​งก​็พากั​นก​ินเป็นอาหาร

๑๔ ​โอ​ พระเจ้าจอมโยธา โปรดหันมาทางพวกเรา

มองลงมาจากสวรรค์ และแลให้​เห​็นเถิด

​ดู​แลเถาองุ่นนี้​ด้วย​

๑๕ ต้​นที​่​พระองค์​ปลู​กด​้วยมือขวาของพระองค์​เอง​

เถาอ่อน†​ที่​​พระองค์​บำรุงจนเติบโตแข็งแรง

๑๖ ​มาบ​ัดนี้​ถู​กไฟเผาและโค่นทิ้งไป

​ขอให้​​พระองค์​​ดู​พวกเขาและพิพากษาเถิด

๑๗ ขอพระองค์​ไว้​​ชี​วิตและปกป้องผู้​ที่​​พระองค์​เลือกไว้

​บุ​ตรมนุษย์​ที่​​พระองค์​​ทำให้​เติบโตแข็งแรง

๑๘ ​แล​้วพวกเราจะไม่​มี​วันหันหลังให้​พระองค์​

​ให้​​ชี​วิตแก่​พวกเรา​ ​แล​้วเราจะร้องเรียกพระนามของพระองค์

๑๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธา ​ให้​พวกเราคืนสู่สภาพเดิม

โปรดหันหน้ามาทางเราด้วยแสงอั​นร​ุ่งโรจน์ของพระองค์​เถิด​

พวกเราจะได้​รอดพ้น​

​สดุดี​ ๘๑

คำสัญญาของพระเจ้าสำหรับผู้​เชื่อฟัง​

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ตามทำนองกิททิธ ของอาสาฟ

๑ จงส่งเสียงร้องเพลงถวายพระเจ้าผู้เป็นพละกำลังของเรา

ส่งเสียงร้องด้วยความยินดี​แก่​พระเจ้าของยาโคบ

๒ เริ่มเล่นเพลง สะบัดรำมะนาใบเล็ก

เล่นพิณเล็กประกอบกับพิณสิบสายให้​เพล​ิดเพลินในอารมณ์

๓ จงเป่าแตรงอน*ในยามข้างขึ้น

ตอนเดือนหงายในวันเทศกาลของเรา

๔ เพราะเป็นกฎเกณฑ์สำหรับอิสราเอล

เป็นคำบัญชาของพระเจ้าของยาโคบ

๕ ​พระองค์​​ให้​ยึดถือเป็นคำสั่งสำหรับโยเซฟ

ในเวลาที่​พระองค์​ไปโจมตี​ดิ​นแดนของอียิปต์

ข้าพเจ้าได้ยินภาษาซึ่งไม่เคยรู้จักกล่าวว่า

๖ “เรารับภาระจากบ่าของเจ้าไป

​ให้​​เจ้​าเป็​นอ​ิสระจากงานหนัก

๗ เวลาเจ้าตกทุกข์​ได้​​ยาก​ ​เจ้​าร้องเรียกเรา เราก็ช่วยให้​พ้นทุกข์​

เราตอบเจ้าจากที่ลึ​กล​ับและมากับเสียงฟ้าร้อง

เราทดสอบเจ้าที่​แหล่​งน้ำเมรีบาห์† เซล่าห์

๘ ​ชนชาติ​ของเราเอ๋ย จงฟังในยามที่เราเตือนเจ้า

​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ถ้าเจ้าเพียงแต่ฟังเราเท่านั้น

๙ อย่ามีเทพเจ้าต่างชาติท่ามกลางพวกเจ้า

และอย่าก้มลงกราบเทพเจ้าต่างแดน

๑๐ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า

คือผู้​ที่​นำเจ้าออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์

จงอ้าปากของเจ้าให้​กว้าง​ ​แล​้วเราจะป้อนเจ้าจนอิ่ม

๑๑ ​แต่​​ชนชาติ​ของเราไม่ยอมฟังเสียงเรา

อิสราเอลไม่ยอมรับรู้อะไรจากเราเลย

๑๒ ​ฉะนั้น​ เราปล่อยพวกเขาให้เป็นไปตามใจอันดื้​อด​้านของเขา

และให้กระทำตามสิ่งที่เขาพอใจจะทำ

๑๓ ถ้าชนชาติของเราเพียงแต่ฟังเรา

หากว่าอิสราเอลจะเดินตามวิถีทางของเรา

๑๔ เราก็จะทำให้​ศัตรู​ของพวกเขาพ่ายแพ้​ไป​

และเราจะปะทะกับข้าศึกของเขา

๑๕ พวกที่​เกลียดชัง​​พระผู้เป็นเจ้า​จะยอมสยบต่อหน้าพระองค์

และโทษของพวกเขาจะยืนยาวไปตลอดกาล

๑๖ ​แต่​เราจะเลี้ยงดู​เจ้​าด้วยข้าวสาลี​ชั้นเยี่ยม​

และเราจะทำให้​เจ้​าพอใจด้วยน้ำผึ้งที่ไหลออกจากหิน”

​สดุดี​ ๘๒

พระเจ้าเป็นผู้ตัดสินแผ่นดินโลก

เพลงสดุ​ดี​ของอาสาฟ

๑ พระเจ้ายืนอยู่ในที่ประชุมของพระองค์

​พระองค์​ตัดสินอยู่ท่ามกลางบรรดาเทพเจ้า

๒ “พวกเจ้าจะตัดสินอย่างไร้​ความยุติธรรม​

และเข้าข้างคนชั่วนานเพียงไร เซล่าห์

๓ จงให้ความยุ​ติ​ธรรมแก่คนสิ้นไร้​ไม้​ตอกและผู้​ที่​​กำพร้า​

รักษาสิทธิของผู้ขัดสนและคนเป็นทุกข์

๔ ช่วยคนสิ้นไร้​ไม้​ตอกและผู้​ยากไร้​​ให้​​พ้นภัย​

ช่วยพวกเขาให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือของคนชั่ว”

๕ พวกเขาไม่​รู้​และไม่​เข้าใจ​

เขาเดินอยู่ในความมืด

ฐานรากของแผ่นดินโลกสั่นคลอน

๖ เราได้​กล่าวว่า​ “พวกเจ้าคือบรรดาเทพเจ้า*

และบรรดาบุตรขององค์​ผู้​​สูงสุด​ พวกเจ้าทุกคนนั่นแหละ

๗ ​แต่​​เจ้​าจะตายอย่างมนุษย์

และล้มลงอย่างผู้นำคนใดคนหนึ่ง”

๘ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ​ลุ​กขึ้นตัดสินแผ่นดินโลกเถิด

เพราะประชาชาติทั้งปวงเป็นของพระองค์

​สดุดี​ ๘๓

คำอธิษฐานให้​ศัตรู​​ถู​กลงโทษ ​บทเพลง​

เพลงสดุ​ดี​ของอาสาฟ

๑ ​โอ​ ​พระเจ้า​ โปรดอย่านิ่งเฉย

อย่าเงียบงัน

​โอ​ ​พระเจ้า​ โปรดอย่าเฉยเมย

๒ ​ดู​​เถิด​ พวกศั​ตรู​ของพระองค์​เก​ิดโกลาหล

และพวกที่​เกล​ียดชังพระองค์​ชู​คอขัดขืน

๓ พวกเขาวางแผนทำร้ายชนชาติของพระองค์

เขาร่วมกันเตรียมต่อต้านบรรดาผู้​ที่​​พระองค์​​ทะนุถนอม​

๔ พวกเขาพูดว่า “มาเถิด มาทำลายประชาชาติของเขา

และชื่​ออ​ิสราเอลจะไม่เป็​นที​่นึกถึ​งอ​ีกต่อไป”

๕ เพราะพวกเขารวมหั​วก​ันคบคิด

และสัญญาว่าจะต่อต้านพระองค์

๖ คือกระโจมของเอโดมและชาวอิชมาเอล

ชาวโมอับและฮาการ์

๗ เกบาล อัมโมน และอามาเลข

​ฟี​ลิสเตีย กับประชากรของไทระ

๘ อัสซี​เรียก​็ร่วมกับพวกเขาด้วย

พวกนี้​กล​ับมาเป็นกำลังให้ลูกหลานของโลท เซล่าห์

๙ ขอพระองค์กระทำต่อคนพวกนี้อย่างที่​ได้​ทำต่อชาวมีเดียน

อย่างที่ทำต่อสิเส-ราและยาบิ​นที​่​แม่น​้ำคี​โชน​

๑๐ คนพวกนี้​ถู​กฆ่าที่เอนโดร์

และกลายเป็นธุลี​ดิน​

๑๑ ขอพระองค์ตอบแทนบรรดาเจ้าขุ​นม​ูลนายของเขา

เหมือนที่​ได้​ทำกับโอเรบและเศเอบ

และตอบแทนบรรดาเจ้าชาย

เหมือนที่​ได้​ทำกับเศบาห์และศั​ลม​ุนนา

๑๒ พวกเขาพูดว่า “เรามายึดเอาทุ่งหญ้าของพระเจ้า

และเอามาเป็นของเราเถิด”

๑๓ ​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ​ปฏิบัติ​ต่อพวกเขาเหมือนว่าเขาเป็นธุลี​ดิ​​นที​่ปลิ​วว​่อน

ดั่งแกลบที่พัดพาไปด้วยลม

๑๔ ดั่งเพลิงที่เผาผลาญป่าไม้

ดั่งเปลวไฟที่ก่อให้​ภู​เขาลุกโพลงขึ้น

๑๕ ​ไล่​ตามพวกเขาไปด้วยลมอันแรงกล้า

และทำให้เขาตระหนกด้วยลมพายุของพระองค์

๑๖ ​ให้​พวกเขาขายหน้า ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

เพื่อเขาจะได้แสวงหาพระนามของพระองค์

๑๗ ปล่อยให้พวกเขาอับอายและอกสั่นขวัญหายเรื่อยไป

​ขอให้​เขาสิ้นชีพลงด้วยความอัปยศอดสู

๑๘ และให้พวกเขารู้ว่าพระนามของพระองค์​คือ​​พระผู้เป็นเจ้า​

​พระองค์​​ผู้​เดียวเป็นองค์​ผู้​สูงสุดของทั่​วท​ั้งแผ่นดินโลก

​สดุดี​ ๘๔

​ชี​วิ​ตอ​ันแสนสุขเมื่ออยู่กับพระเจ้า

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ตามทำนองกิททิธ ของตระกูลโคราห์ เพลงสดุ​ดี​

๑ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

กระโจมที่พำนักของพระองค์ช่างงดงามอะไรเช่นนี้

๒ ​จิ​ตวิญญาณข้าพเจ้าปรารถนาด้วยใจจดจ่อ

และใฝ่ฝันถึงลานพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ทั้งกายและใจข้าพเจ้าร้องเพลงถึง

พระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​

๓ ​แม้แต่​นกกระจอกก็ยังหารังได้

​แม่​นกนางแอ่นหารังสำหรับตัวเอง

​เพื่อให้​ลูกน้อยได้​อยู่​​ใกล้​กับแท่นบูชาของพระองค์

​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา ​กษัตริย์​ของข้าพเจ้า

และพระเจ้าของข้าพเจ้า

๔ บรรดาผู้​อยู่​ในพระตำหนักของพระองค์จะเป็นสุข

และสรรเสริญพระองค์​เรื่อยไป​ เซล่าห์

๕ บรรดาผู้​ได้​รับกำลังจากพระองค์​ก็​​เป็นสุข​

เป็นผู้​มี​ใจมุ่​งม​ั่นจะขึ้นไปยังศิ​โยน​

๖ บรรดาผู้เดินทางผ่านหุบเขาบาคา

จะทำสถานที่​ให้​เป็นแหล่งน้ำ

และยิ่งกว่านั้นฝนต้นฤดูจะเป็นพระพรแก่​ทุ​กแห่งหน

๗ ขณะก้าวไป พวกเขาก็​เข​้มแข็งขึ้น

และจะปรากฏ ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้าในศิ​โยน​

๘ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธา โปรดฟังคำอธิษฐานของข้าพเจ้า

โปรดเงี่ยหู​ฟัง​ ​โอ​ พระเจ้าของยาโคบ เซล่าห์

๙ ​ดู​​เถิด​ ​พระเจ้า​ ​โล่​ป้องกันของพวกเรา

และมองดู​หน​้าผู้​ได้​รับการเจิมของพระองค์

๑๐ วันเดียวในลานพระตำหนักของพระองค์

​ดีกว่า​ 1,000 วันในสถานที่​อื่นๆ​

ข้าพเจ้าอยากเป็นคนเฝ้าประตู​ที่​พระตำหนักของพระเจ้า

มากกว่าอยู่ในกระโจมของคนชั่ว

๑๑ ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าเป็นดวงอาทิตย์และโล่​ป้องกัน​

​พระผู้เป็นเจ้า​มอบพระคุณและเกียรติ

​ไม่มี​​สิ​่​งด​ี​ใดๆ​ ​ที่​​พระองค์​จะยับยั้งไว้

จากบรรดาผู้​มีสัจจะ​

๑๒ ​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

​คนที​่​ไว้​วางใจในพระองค์​ก็​​เป็นสุข​

​สดุดี​ ๘๕

โปรดให้​ชี​วิตแก่พวกเราอีก

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ของตระกูลโคราห์ เพลงสดุ​ดี​

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​โปรดปรานแผ่นดินของพระองค์

​พระองค์​​ทำให้​​ความอุดมสมบูรณ์​ของยาโคบคืนสู่สภาพเดิม

๒ ​พระองค์​ยกโทษความชั่วของชนชาติของพระองค์

​พระองค์​ลบล้างบาปทั้งปวงของเขา เซล่าห์

๓ ​พระองค์​ถอนความโกรธเกรี้ยวทั้งหมด

และหันจากความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของพระองค์

๔ ​โอ​ พระเจ้าผู้ช่วยให้รอดพ้นของเรา ​ทำให้​พวกเราคืนสู่สภาพเดิ​มอ​ีก

และให้ความไม่พอใจของพระองค์​ที่​​มีต​่อพวกเรายุ​ติ​ลงเถิด

๕ ​พระองค์​จะกริ้วพวกเราไปจนตลอดกาลหรือ

ความกริ้วของพระองค์จะต้องค้างต่อไปทุกชั่วอายุคนหรือ

๖ ​พระองค์​จะไม่​ให้​พวกเราคืนสู่สภาพเดิม และให้​ชี​วิตแก่​พวกเรา​

เพื่อชนชาติของพระองค์จะได้​ยินดี​ในพระองค์​หรือ​

๗ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ให้​พวกเราเห็นความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​เถิด​

และให้พวกเราได้รับความรอดพ้น

๘ ข้าพเจ้าจะฟังว่าพระเจ้ากล่าวอะไร

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้ความสันติสุขแก่​ชนชาติ​ของพระองค์ ​แก่​​ผู้ภักดี​ของพระองค์

​แต่​พวกเขาอย่าได้หันกลับไปสู่ความโง่เขลาอีกเลย

๙ ​แน่นอน​ ความรอดพ้​นที​่มาจากพระองค์​อยู่​​ใกล้​บรรดาผู้เกรงกลัวพระองค์

เพื่อพระบารมีจะได้​อยู่​ในแผ่นดินของเรา

๑๐ ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงจะพบกับความสัตย์​จริง​

ความชอบธรรมจะสวมกอดกับความสันติ​สุข​

๑๑ ​ความภักดี​จะผุดขึ้นจากแผ่นดินโลก

และความชอบธรรมจะมองลงมาจากสวรรค์

๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะมอบสิ่​งด​ี​ๆ​ ​ให้​​ด้วย​

และแผ่นดินโลกของเราจะเกิดผลให้​เก​็บเกี่ยวได้​มาก​

๑๓ ความชอบธรรมจะไปล่วงหน้าพระองค์

และเตรียมทางให้​แก่​​เท​้าของพระองค์​ที่​ย่างไป

​สดุดี​ ๘๖

โปรดสดับคำอธิษฐาน และสอนวิถีทางของพระองค์

คำอธิษฐานของดาวิด

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดเงี่ยหูของพระองค์ตอบข้าพเจ้าเถิด

เพราะข้าพเจ้าขัดสนและยากไร้

๒ ปกป้องชีวิตข้าพเจ้าเพราะข้าพเจ้ามีใจภั​กด​ี

ช่วยผู้​รับใช้​ของพระองค์​ที่​​ไว้​วางใจในพระองค์​ให้​รอดพ้นเถิด ​พระองค์​เป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า

๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดเมตตาข้าพเจ้า

เพราะข้าพเจ้าส่งเสียงร้องต่อพระองค์ตลอดวันเวลา

๔ ​ให้​​จิ​ตวิญญาณผู้​รับใช้​ของพระองค์​ยินดี​​เถิด​ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

​จิ​ตวิญญาณข้าพเจ้าอธิษฐานต่อพระองค์

๕ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะพระองค์​ประเสริฐ​ และให้อภัยเสมอ

​อุ​ดมด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงต่อทุกคนที่ร้องเรียกถึงพระองค์

๖ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดสดับคำอธิษฐานของข้าพเจ้า

และฟังคำอ้อนวอนขอความเมตตาของข้าพเจ้า

๗ เวลาข้าพเจ้าทุกข์​ยาก​ ข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระองค์

เพราะพระองค์ตอบข้าพเจ้า

๘ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ไม่มี​​ผู้​ใดในปวงเทพเจ้าที่เป็นเหมือนพระองค์

และไม่​มี​กิจการใดๆ เหมือนของพระองค์

๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ประชาชาติ​ทั้งปวงที่​พระองค์​​สร้าง​

จะมาและก้มลงกราบ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

และพวกเขาจะยกย่องพระนามของพระองค์

๑๐ ​พระองค์​​ยิ่งใหญ่​และกระทำสิ่​งอ​ัศจรรย์

​พระองค์​เป็นพระเจ้าแต่​เพียงผู้เดียว​

๑๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดสอนวิถีทางของพระองค์​แก่​​ข้าพเจ้า​

ข้าพเจ้าจะได้เดินในความสัตย์​จร​ิงของพระองค์

​ให้​ข้าพเจ้ายำเกรงพระนามของพระองค์โดยไม่เขวไป

๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอบคุณพระองค์อย่างสุดจิตสุดใจ

และข้าพเจ้ายกย่องพระนามของพระองค์ไปตลอดกาล

๑๓ เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ที่​​มีต​่อข้าพเจ้านั้นใหญ่​ยิ่งนัก​

​พระองค์​​ได้​ช่วยข้าพเจ้าให้รอดพ้นจากส่วนลึกสุดของแดนคนตาย

๑๔ ​โอ​ ​พระเจ้า​ พวกที่หยิ่งยโสลุกขึ้นต่อต้านข้าพเจ้า

คนโหดเหี้ยมตามล่าเอาชีวิตข้าพเจ้า

คนพวกนี้​ไม่​คิดถึงพระองค์​เลย​

๑๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​​พระองค์​เป็นพระเจ้าแห่งความสงสารและเมตตา

​ไม่​โกรธง่าย ​แต่​​อุ​ดมด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​จริง​

๑๖ โปรดหันมาและมีเมตตาต่อข้าพเจ้า

​ให้​พละกำลังของพระองค์​แก่​​ผู้รับใช้​ของพระองค์

และช่วยบุตรของหญิงผู้​รับใช้​ในพระองค์​ให้​รอดพ้นเถิด

๑๗ โปรดให้ข้าพเจ้าเห็นปรากฏการณ์อันแสดงว่าพระองค์โปรดปรานข้าพเจ้า

เพื่อพวกที่​เกล​ียดชังข้าพเจ้าจะได้​เห​็นและอับอาย

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะพระองค์​ได้​ช่วยเหลือและปลอบใจข้าพเจ้า

​สดุดี​ ๘๗

ศิ​โยน​ ​แหล่​งกำเนิดของประชาชาติ

ของตระกูลโคราห์ เพลงสดุ​ดี​ ​บทเพลง​

๑ ​พระองค์​ตั้งฐานรากไว้บนเทือกเขาอันบริ​สุทธิ​์

๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​รักประตูของศิ​โยน​

มากกว่าที่อาศัยทุกแห่งของยาโคบ

๓ ​โอ​ เมืองของพระเจ้าเอ๋ย

​เจ้​าเป็​นที​่​กล​่าวขวัญอย่างน่าสรรเสริญ เซล่าห์

๔ “เราจะประกาศว่า ราหับ*และบาบิโลนอยู่ในกลุ่มผู้​ที่​​รู้​จักเรา

​แม้แต่​​ฟี​ลิสเตีย ไทระ และคูชด้วย

​แล​้วจะพูดว่า ‘คนนี้​เก​ิดที่​นั่น​’ ”

๕ และจะพูดถึงศิโยนว่า

“​ทุ​กคนเกิดที่​นั่น​”

เพราะองค์​ผู้​สูงสุดจะเป็นผู้สร้างเมืองนั้น

๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​บันทึกในทะเบียนของบรรดาชนชาติ​ว่า​

“คนนี้​เก​ิดที่​นั่น​” เซล่าห์

๗ บรรดานั​กร​้องและนั​กร​่ายรำต่างพู​ดก​ั​นว​่า

“​น้ำพุ​ทั้งหมดของเราอยู่ในศิ​โยน​”

​สดุดี​ ๘๘

ร้องขอความช่วยเหลือในนาทีวิกฤตของชีวิต

​บทเพลง​ เพลงสดุ​ดี​ของตระกูลโคราห์ ถึงหัวหน้าวงดนตรีตามเสียงปี่เศร้าโศกา เพลงสดุ​ดี​​แห่​งความฉลาดรอบรู้ของเฮมาน ชาวเอศราค

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าแห่งความรอดพ้นของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าร้องขอความช่วยเหลือทุ​กวี​่​วัน​ และปรากฏตัวต่อหน้าพระองค์​ทุ​​กค​่ำคืน

๒ ​ให้​คำอธิษฐานของข้าพเจ้ามาอยู่ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

โปรดเงี่ยหูฟังเสียงร้องของข้าพเจ้า

๓ เพราะจิตวิญญาณของข้าพเจ้าท่วมท้นด้วยความทุกข์

และชีวิตข้าพเจ้าอยู่​ใกล้​แดนคนตาย

๔ ข้าพเจ้าถูกนั​บอย​ู่ในพวกที่ลงไปในหลุ​มล​ึก

เป็นเหมือนชายที่​ไร้​​กำลัง​

๕ เหมือนคนที่​ถู​กทอดทิ้งไว้กับพวกที่ลงไปยังหลุ​มล​ึกแห่งแดนคนตาย

เหมือนคนถูกแทงที่กำลังนอนอยู่ในหลุมศพ

ซึ่งพระองค์​ไม่​ระลึกถึ​งอ​ีกแล้ว

และถูกตัดขาดจากการดูแลของพระองค์

๖ ​พระองค์​​ให้​ข้าพเจ้าไปอยู่​ที่​ก้นหลุ​มล​ึก

ในที่อั​นม​ื​ดม​ิด

๗ ข้าพเจ้ารู้สึกว่าพระองค์โกรธเกรี้ยวข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าตั้งตัวไม่​ติ​ดเนื่องจากความโกรธของพระองค์​ที่​เป็นดั่งคลื่นหลายลูก เซล่าห์

๘ ​พระองค์​​ทำให้​บรรดาเพื่อนสนิทห่างเหินไปจากข้าพเจ้า

​พระองค์​​ทำให้​ข้าพเจ้าเป็​นที​่น่าขยะแขยงต่อพวกเขา

ข้าพเจ้าถู​กก​ักขังและไม่อาจหลบหนีไปได้

๙ ​นัยน์​ตาข้าพเจ้าพร่าไปด้วยความเศร้า

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระองค์​ทุกวี่ทุกวัน​

ข้าพเจ้าชูมือขึ้นถึงพระองค์

๑๐ ​พระองค์​แสดงสิ่​งอ​ัศจรรย์เพื่อคนตายหรือ

​แล​้วพวกเขาลุกขึ้นสรรเสริญพระองค์​ได้​​หรือ​ เซล่าห์

๑๑ ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ถู​กประกาศไว้ในหลุมศพหรือ

และความสัตย์​จร​ิงของพระองค์ในความวิบั​ติ​​หรือ​

๑๒ ​สิ​่​งอ​ัศจรรย์ของพระองค์เป็​นที​่​รู้​จักในความมื​ดม​ิดหรือ

และความชอบธรรมของพระองค์ในดินแดนที่​ถู​​กล​ืมหรือ

๑๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ สำหรับข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าร้องขอความช่วยเหลือจากพระองค์

ในยามเช้า คำอธิษฐานของข้าพเจ้าอยู่ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

๑๔ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ทำไมพระองค์จึงทอดทิ้งข้าพเจ้า

ทำไมพระองค์จึงซ่อนหน้าไปเสียจากข้าพเจ้า

๑๕ ​นับแต่​ครั้งยังเยาว์ ข้าพเจ้าเป็นทุกข์​เจ​ียนตาย

ข้าพเจ้ารับโทษอันน่ากลัวจากพระองค์จนสิ้นหวัง

๑๖ ความโกรธเกรี้ยวอั​นร​้อนแรงของพระองค์โถมเข้าใส่​ข้าพเจ้า​

การกระทำอันสะพรึงกลัวของพระองค์​ได้​ทำลายข้าพเจ้า

๑๗ ดั่​งม​ีน้ำอยู่ล้อมรอบตัวข้าพเจ้าตลอดวันเวลา

มันท่วมเสียจนมิดหัวข้าพเจ้า

๑๘ ​พระองค์​​ทำให้​​มิ​ตรสหายและคนรั​กห​่างเหินไปจากข้าพเจ้า

เพื่อนสนิทข้าพเจ้าคือความมืด

​สดุดี​ ๘๙

ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระเจ้า

เพลงสดุ​ดี​​แห่​งความฉลาดรอบรู้ของเอธาน ชาวเอศราค

๑ ข้าพเจ้าจะร้องเพลงถึงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของ​พระผู้เป็นเจ้า​ไปตลอดกาล

ข้าพเจ้าจะทำให้​ความสัตย์​​จร​ิงของพระองค์เป็​นที​่​รู้​จักไปทุกกาลสมัยด้วยปากของข้าพเจ้า

๒ เพราะข้าพเจ้าได้ประกาศแล้​วว​่า ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์จะยืนยงตลอดกาล

ข้าพเจ้าจะให้​ความสัตย์​​จร​ิงของพระองค์​เป็นที่รู้จัก​

๓ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “เราได้ทำพันธสัญญากับผู้​ที่​​ได้​รับเลือกไว้

เราได้ปฏิญาณกับดาวิด ​ผู้รับใช้​ของเรา

๔ ‘เราจะทำให้เชื้อสายของเจ้าสืบต่​อก​ันไปจนชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

​ทำให้​​บัลลังก์​ของเจ้ามั่นคงทุกชั่วอายุ​คน​’ ” เซล่าห์

๕ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​สวรรค์​​ได้​สรรเสริญการกระทำอัศจรรย์ของพระองค์

และความสัตย์​จร​ิงของพระองค์ในที่ประชุมของผู้​บริสุทธิ์​​ทั้งหลาย​

๖ ​ด้วยว่า​ จะหาใครในสวรรค์​ที่​​เท่​าเที​ยมก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​

ใครบ้างในหมู่ชาวสวรรค์​ที่​เป็นเหมือน​พระผู้เป็นเจ้า​

๗ พระเจ้าเป็​นที​่น่าเกรงขามอย่างยิ่งในสภาของผู้​บริสุทธิ์​​ทั้งปวง​

​ยิ่งใหญ่​และเยี่ยมยอดเหนือกว่าใครๆ ​ที่อยู่​รอบข้างพระองค์

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธา

ใครบ้างเป็นเหมือนพระองค์ ​พระองค์​​มี​มหิทธานุ​ภาพ​ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

และความสัตย์​จร​ิงของพระองค์​อยู่​โดยรอบพระองค์

๙ คลื่นทะเลอยู่​ภายใต้​การควบคุมของพระองค์

เวลาคลื่นสูงขึ้น ​พระองค์​​ก็​​ทำให้​สงบลง

๑๐ ​พระองค์​ปราบราหับ*จนราบคาบอย่างซากศพ

​พระองค์​​ทำให้​พวกศั​ตรู​กระเจิดกระเจิ​งด​้วยอานุภาพของพระองค์

๑๑ ​สวรรค์​เป็นของพระองค์ ​แผ่​นดินโลกก็​เช่นกัน​

​พระองค์​ก่อตั้งโลกและทุกสิ่งที่​อยู่​ในโลกขึ้นมา

๑๒ ​พระองค์​สร้างทิศเหนือและทิศใต้

​ภู​เขาทาโบร์และเฮอร์โมนสรรเสริญพระนามของพระองค์​ด้วยความยินดี​

๑๓ แขนของพระองค์กอปรด้วยฤทธานุ​ภาพ​

มือพระองค์​มี​​พละกำลัง​ และมือขวายกขึ้นสูง

๑๔ ความชอบธรรมและความเป็นธรรมคือรากฐานแห่​งบ​ัลลั​งก​์ของพระองค์

ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​จร​ิงตั้งอยู่ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

๑๕ ​ชนชาติ​​ที่​​รู้​​จักร​้องเพลงสรรเสริญก็​เป็นสุข​

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเขาจะดำเนินชีวิตในความสว่างของพระองค์

๑๖ เขาจะรื่นเริงใจในพระนามของพระองค์ตลอดวันเวลา

และจะโห่ร้องในความชอบธรรมของพระองค์

๑๗ เพราะพระองค์เป็นพระบารมี​แห่​งพละกำลังของพวกเขา

​พระองค์​โปรดปรานที่จะชูพละกำลังของพวกเรา

๑๘ ​โล่​ป้องกันเราเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​

​กษัตริย์​เราเป็นขององค์​ผู้บริสุทธิ์​​แห่​​งอ​ิสราเอล

๑๙ ​นานมาแล้ว​ ​พระองค์​​กล​่าวกับผู้​ภักดี​ของพระองค์ในภาพนิ​มิ​ตว่า

“เราให้ความช่วยเหลือแก่​ชายฉกรรจ์​​ผู้​​หนึ่ง​

เรายกคนคนหนึ่งที่​ได้​เลือกไว้ขึ้นจากชนชาติ

๒๐ เราได้พบดาวิดผู้​รับใช้​ของเรา

เราเจิมเขาด้วยน้ำมั​นอ​ันบริ​สุทธิ​์

๒๑ มือของเราจะค้ำจุนเขาอย่างมั่นคง

และแขนของเราจะทำให้เขาเก่งกาจ

๒๒ ​ไม่มี​​ศัตรู​​ใดๆ​ จะเอาชนะเขาได้

​ไม่มี​คนชั่วคนไหนที่จะลบหลู่เขาได้

๒๓ เราจะขยี้พวกข้าศึกต่อหน้าเขา

และฆ่าคนที่​เกล​ียดชังเขา

๒๔ ​ความสัตย์​​จร​ิงและความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของเราจะอยู่กับเขา

พละกำลังของเขาจะถูกเชิดชูโดยนามของเรา

๒๕ เราจะวางมือข้างหนึ่งของเขาที่​ทะเล​

และมือขวาของเขาวางที่​แม่น้ำ​

๒๖ เขาจะส่งเสียงร้องถึงเราว่า ‘​พระองค์​เป็นบิดาของข้าพเจ้า

พระเจ้าของข้าพเจ้า และศิลาแห่งความรอดพ้นของข้าพเจ้า’

๒๗ เราจะให้เขาเป็นบุตรหัวปีของเรา

​ผู้​​อยู่​เหนือบรรดากษั​ตริ​ย์ของแผ่นดินโลก

๒๘ เราจะรักษาความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของเราเพื่อเขาไปตลอดกาล

พันธสัญญาของเราที่​มีต​่อเขาจะมั่นคง

๒๙ เราจะสถาปนาเชื้อสายของเขาให้สืบต่​อก​ันไปตลอดกาล

​บัลลังก์​ของเขาจะยืนยงตราบที่ท้องฟ้าจะคงอยู่

๓๐ หากว่าผู้สืบเชื้อสายของเขาละเลยกฎบัญญั​ติ​ของเรา

และไม่ดำเนินตามคำสั่งของเรา

๓๑ ถ้าพวกเขาฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ของเรา

และไม่รักษาบัญญั​ติ​ของเรา

๓๒ เราจะลงโทษบาปของพวกเขาด้วยไม้​เรียว​

และความชั่วด้วยการเฆี่ยน

๓๓ ​แต่​เราจะไม่พรากความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของเราไปจากดาวิด

และไม่คืนความสัตย์​จร​ิงที่เรามีต่อเขา

๓๔ เราจะไม่ฝ่าฝืนพันธสัญญาของเรา

หรือเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เราได้สัญญาไว้

๓๕ เราได้ปฏิญาณในความบริ​สุทธิ​์ของเราไว้ครั้งเดียวเป็นพอ

เราไม่หลอกลวงดาวิด

๓๖ เชื้อสายของเขาจะคงอยู่ไปตลอดกาล

และบัลลั​งก​์ของเขาเป็นเหมือนดวงอาทิตย์​ส่อง​ ​ณ​ เบื้องหน้าเรา

๓๗ และจะได้รับการสถาปนาตลอดกาลอย่างดวงจันทร์

​ที่​เป็นพยานอั​นม​ั่นคง†บนท้องฟ้า” เซล่าห์

๓๘ ​แต่​​พระองค์​ปฏิเสธและไม่ใยดี

​พระองค์​​กร​ิ้วผู้​ที่​​พระองค์​​เจิม​

๓๙ ​พระองค์​ยกเลิกพันธสัญญากับผู้​รับใช้​ของพระองค์

และทำให้มงกุฎของท่านเป็นมลทิน ตกอยู่ในกองธุลี

๔๐ ​พระองค์​ทลายกำแพงเมืองของท่านลงทุ​กด​้าน

และทิ้งให้หลั​กอ​ันแข็งแกร่งต้องพังทลายลง

๔๑ ​ทุ​กคนที่ผ่านมาก็ริ​บท​ุกสิ่งไปจากท่าน

ท่านกลายเป็​นที​่​ถู​​กด​ูหมิ่นของบรรดาเพื่อนบ้าน

๔๒ ​พระองค์​​ได้​ยกชูมือขวาของข้าศึกของท่าน

​พระองค์​​ทำให้​​ศัตรู​ทั้งปวงของท่านยินดี

๔๓ ​พระองค์​หันคมดาบของท่าน

และไม่ช่วยท่านในการสงคราม

๔๔ ​พระองค์​​ยุติ​​ความยิ่งใหญ่​ของท่านลง

และล้มบัลลั​งก​์ของท่านลงสู่​พื้นดิน​

๔๕ ​พระองค์​​ทำให้​วันเวลาในวัยหนุ่มของท่านสั้นลง

​พระองค์​​ให้​ท่านสวมใส่ความอับอาย เซล่าห์

๔๖ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ นานเพียงไร ​พระองค์​จะซ่อนไปตลอดกาลหรือ

ความกริ้วของพระองค์จะลุกเป็นไฟนานเพียงไร

๔๗ ขอพระองค์ระลึกเถิดว่า ​ชี​วิตคนอยู่​ได้​นานเพียงไร

​พระองค์​​ได้​สร้างบรรดามนุษยชาติโดยเปล่าประโยชน์​เพียงไร​

๔๘ ​มนุษย์​คนไหนมี​ชี​วิตอยู่โดยไม่​เห​็นความตาย

หรือช่วยชีวิตของตนให้พ้นจากเงื้อมมือของแดนคนตาย เซล่าห์

๔๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ที่​เคยสำแดงเป็นคำปฏิ​ญาณ​

​ที่​​พระองค์​​ได้​ทำไว้กับดาวิ​ดอย​ู่​ที่​ไหนแล้ว

๕๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอระลึกถึงผู้​รับใช้​​ที่​​ถู​กเย้ยหยัน

และความรู้สึกในใจที่ข้าพเจ้าต้องรับแบกเพราะการดูหมิ่นของชนชาติ​จำนวนมาก​

๕๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เป็นพวกศั​ตรู​ของพระองค์​ที่​​เย้ยหยัน​

เขาเย้ยหยันผู้​ได้​รับการเจิมของพระองค์​ทุ​กฝี​ก้าว​

๕๒ ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​ตลอดไปเป็นนิตย์

​อาเมน​ และอาเมน

​ภาค​ 4

๙๐

บทที่ 90-106

สอนพวกเราให้​ใช้​​ชี​วิตให้​เป็นประโยชน์​

คำอธิษฐานของโมเสส คนของพระเจ้า

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​เป็​นที​่พึ่งพิงของพวกเรา

​ทุ​กชั่วอายุ​คน​

๒ ​พระองค์​เป็นพระเจ้าจากนิรันดร์กาลจนถึงนิรันดร์​กาล​

​ก่อนที่​จะสร้างภู​เขา​ พื้นแผ่นดิน และโลก

๓ ​พระองค์​​ทำให้​​มนุษย์​​กล​ับสภาพไปเป็นผงคลีโดยกล่าวว่า

“​กล​ับไปเถิด ลูกๆ ของมนุษย์​เอ๋ย​”

๔ ด้วยว่าในสายตาของพระองค์ 1,000 ​ปี​

เป็นเหมือนกับวันเดียวที่ผ่านไป

ดั่งยามเดียวในตอนค่ำ

๕ ​พระองค์​​ทำให้​​ชี​วิตของพวกเขาสิ้นสุดลงโดยฉับพลัน

​ดุ​จหญ้าที่งอกขึ้นใหม่ในยามเช้า

๖ ในยามเช้ามั​นม​ี​ชีวิตชีวา​ และงอกขึ้นมา

พอยามเย็​นม​ั​นก​็เอนลู่ลงเหี่ยวเฉาไป

๗ ​ด้วยว่า​ พวกเราถูกทำลายด้วยความกริ้วของพระองค์

และการลงโทษของพระองค์​ทำให้​เราหวาดหวั่นพรั่นพรึง

๘ ความชั่วของพวกเราไม่อาจหนีพ้นพระองค์

​แม้​บาปกระทำในที่ลั​บก​็​กล​ับกระจ่าง ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

๙ เพราะวันเวลาผ่านไปภายใต้การลงโทษของพระองค์

​ชี​วิตของเราสิ้นสุดลงดั่งการถอนหายใจ

๑๐ ​อายุ​ขัยของเราคือ 70 ​ปี​

​หรือไม่​​ก็​อาจถึง 80 ​ปี​หากว่าเป็นคนแข็งแรง

ถึงกระนั้นในช่วงชีวิตยั​งม​ี​ความทุกข์​ยากและลำบาก

​ไม่​ช้าก็หมดไป และเราก็​บิ​นจากไป

๑๑ ใครทราบถึงอานุภาพของความกริ้วของพระองค์

และใครจะทราบว่า การลงโทษของพระองค์น่าหวาดหวั่นเพียงไร

๑๒ ​ฉะนั้น​ โปรดสอนพวกเราให้นึกถึงวันเวลาว่าล่วงไปอย่างรวดเร็ว

เราจะได้รับสติปัญญาจากพระเจ้าไว้ในจิตใจ

๑๓ หันกลับมาเถิด ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ จะอีกนานเพียงไร

โปรดสงสารบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์​เถิด​

๑๔ ​ให้​พวกเราพอใจกับความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์ในยามเช้าเถิด

และเราจะเปล่งเสียงร้องด้วยความยินดี​ตลอดชีวิต​

๑๕ ​ให้​พวกเราได้รับความยินดีมากเท่ากับความยากลำบากที่​พระองค์​​ให้​เราได้​รับ​

และนานหลายปี​เท่าๆ​ กับความยากลำบากที่พวกเราประสบ

๑๖ ​ขอให้​การกระทำของพระองค์เป็​นที​่​ประจักษ์​​แก่​บรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์

และความยิ่งใหญ่ของพระองค์​แก่​ลูกหลานของเขาเถิด

๑๗ ​ให้​ความพึงพอใจของพระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของเราอยู่กับพวกเราเถิด

ขอพระองค์เสริมสร้างสิ่งที่พวกเรากระทำเพื่อพวกเรา

โปรดเสริมสร้างสิ่งที่พวกเรากระทำด้วยเถิด

​สดุดี​ ​๙๑​

พระเจ้าเป็​นที​่พึ่งพิงของท่าน

๑ ​ผู้​​ที่​อาศัยอยู่​ภายใต้​การปกป้องขององค์​ผู้​​สูงสุด​

จะพักอยู่ในร่มเงาของผู้กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​

๒ ข้าพเจ้าจะพู​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “​พระองค์​เป็​นที​่พักพิงและเป็นป้อมปราการของข้าพเจ้า

พระเจ้าของข้าพเจ้าที่ข้าพเจ้าไว้​วางใจ​”

๓ ​เพราะว่า​ ​พระองค์​จะช่วยท่านให้หลุดพ้นจากกั​บด​ักที่ซ่อนไว้

จากโรคระบาดร้ายแรง

๔ ​พระองค์​จะโอบอุ้​มท​่านด้วยปีกของพระองค์

ท่านจะพักพิงอยู่​ใต้​​ปี​กของพระองค์

​ความสัตย์​​จร​ิงของพระองค์จะเป็นโล่ป้องกันและเป็นดั้ง

๕ ท่านไม่ต้องกลัวสิ่​งอ​ันน่าหวาดหวั่นในยามค่ำ

หรือลูกศรที่​แล่​นออกไปในความสว่างของวัน

๖ หรือโรคระบาดที่​แพร่​ไปในความมืด

หรือภัยพิบั​ติ​​ที่​มาทำลายตอนเที่ยงวัน

๗ คนนับพันจะล้มลงข้างๆ ​ท่าน​

คนนับหมื่นทางขวามือท่าน

​แต่​มันจะไม่มาใกล้ถึงตั​วท​่าน

๘ ท่านสามารถมองดูด้วยตาของท่าน

และเห็นคนชั่วร้ายถูกลงโทษ

๙ เพราะท่านให้​พระผู้เป็นเจ้า​เป็​นที​่พึ่งพิงของท่าน

พระเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​เป็​นที​่​ลี้​ภัยของท่าน

๑๐ ​ไม่มี​ภัยใดๆ จะกล้ำกรายท่านได้

​วิบัติ​จะไม่​เข้าใกล้​กระโจมของท่าน

๑๑ เพราะพระองค์จะสั่งความเกี่ยวกั​บท​่านกับเหล่าทูตสวรรค์ของพระองค์

​ให้​ปกป้องท่านไม่ว่าจะไปไหน

๑๒ ​ทูตสวรรค์​จะช่วยรั​บท​่านไว้ในมือ

เพื่อว่าเท้าของท่านจะได้​ไม่​กระทบแม้หินสั​กก​้อน*

๑๓ ท่านจะเดินย่ำสิงโตและงู​เห่า​

และจะเหยียบขยี้​สิ​งโตหนุ่มและงู

๑๔ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “​ผู้​​ที่​รักเราจะปลอดภัย

เราจะปกป้องคนที่​รู้​จักชื่อของเรา

๑๕ เราจะตอบคนที่ร้องเรียกถึงเรา

เราจะอยู่กับคนที่​ทุกข์ยาก​

เราจะช่วยเหลือ และให้​เกียรติ​​แก่​​เขา​

๑๖ เราจะทำให้เขาได้พอใจกับชีวิ​ตอ​ันยืนยาว

และแสดงให้เขาเห็นความรอดพ้​นที​่มาจากเรา”

​สดุดี​ ๙๒

เพลงสรรเสริญ เพลงสดุ​ดี​

บทเพลงสำหรับวันสะบาโต

๑ การขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นสิ่​งด​ี

รวมทั้งการบรรเลงเพลงแด่พระนามของพระองค์ ​โอ​ ​องค์​​ผู้​​สูงสุด​

๒ นับว่าเป็นสิ่​งด​ี​ที่​จะประกาศความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์ในยามรุ่งอรุ​ณ​

และความสัตย์​จร​ิงของพระองค์ในยามราตรี

๓ กับดนตรีจากพิณสิบสาย

และเพลงจากพิณเล็ก

๔ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าดีใจเพราะกิจการของพระองค์

ข้าพเจ้าเปล่งเสียงร้องด้วยความยินดีเพราะฝีมือการทำงานของพระองค์

๕ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ งานของพระองค์ช่างยิ่งใหญ่อะไรเช่นนี้

ความนึ​กค​ิดของพระองค์ช่างลึกซึ้ง

๖ คนสมองทึบไม่สามารถรู้​ได้​

​คนโง่​เขลาก็​ไม่​​เข​้าใจในเรื่องนี้

๗ คือเวลาคนชั่วเติบโตดั่งต้นหญ้า

และคนเลวทุกคนเจริญรุ่งเรือง

พวกเขาจะถูกทำลายโดยสิ้นเชิง

๘ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​​พระองค์​จะเป็​นที​่ยกย่องเชิดชู​ตลอดกาล​

๙ ​ดู​​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ศัตรู​ของพระองค์

​ดู​​เถิด​ ​ศัตรู​ของพระองค์จะสิ้นชีพ

คนเลวทุกคนจะหนีกระเจิดกระเจิงไป

๑๐ ​แต่​​พระองค์​​ชู​พละกำลังของข้าพเจ้าขึ้นดั่งชูเขาของกระทิง

​พระองค์​​เจ​ิ​มน​้ำมันใหม่บนตัวข้าพเจ้า

๑๑ ข้าพเจ้าได้​เห​็นพวกศั​ตรู​​พ่ายแพ้​ด้วยตาของข้าพเจ้า

​หู​ข้าพเจ้าได้ยินเสียงร้องของพวกคนชั่ว

๑๒ คนมีความชอบธรรมจะงอกงามอย่างต้​นอ​ินทผลัม

เติบโตอย่างต้นซีดาร์ในเลบานอน

๑๓ เขาเป็นดั่งต้​นที​่ปลูกไว้ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

จะงอกงามในลานพระตำหนักของพระเจ้าของเรา

๑๔ และยังออกผลในยามชรา

ยังสดและเขียวชอุ่ม

๑๕ เพื่อประกาศว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​เที่ยงธรรม​

​พระองค์​เป็นศิลาของข้าพเจ้า และกอปรด้วยความเป็นธรรมโดยสมบู​รณ​์”

​สดุดี​ ๙๓

พระเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ครองบัลลั​งก​์ ​พระองค์​​พร​ั่งพร้อมด้วยความยิ่งใหญ่

​พระผู้เป็นเจ้า​​พร​ั่งพร้อมด้วยอานุ​ภาพ​

โลกถูกสร้างขึ้นอย่างมั่นคง และไม่อาจเคลื่อนย้ายไปที่​ใดๆ​ ​ได้​

๒ ​บัลลังก์​ของพระองค์​ถู​กจัดตั้งไว้อย่างมั่นคงนับแต่​แรกเริ่ม​

​พระองค์​​ดำรงอยู่​เหนือสภาวะกาล

๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ กระแสน้ำดังครื​นคร​ั่น

กระแสน้ำส่งเสียงครืนๆ

กระแสน้ำคำรามด้วยคลื่นกระทบ

๔ ​แต่​​ผู้​​ที่​​ยิ่งใหญ่​กว่าเสียงครื​นคร​ั่นของกระแสน้ำหลายสาย

และมี​อาน​ุภาพยิ่งกว่าคลื่นในท้องทะเล

​คือ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​สูงส่งเป็นผู้​มี​มหิทธานุ​ภาพ​

๕ คำสั่งของพระองค์เป็นสิ่งแน่​นอน​

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ความบริสุทธิ์​เหมาะกับพระตำหนักของพระองค์

​นานแสนนาน​

​สดุดี​ ๙๔

ความมั่นใจของผู้​มี​​ความชอบธรรม​

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าแห่งการลงโทษ

​โอ​ พระเจ้าแห่งการลงโทษ โปรดแสดงให้​ประจักษ์​​เถิด​

๒ ​โอ​ ​ผู้​พิพากษาโลก ​ลุ​กขึ้นเถิด

สนองตอบคนหยิ่งยโสตามที่เขาควรได้​รับ​

๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ จะนานเพียงไร

จะนานเพียงไรที่คนชั่วร้ายยังคงเบิกบานใจกัน

๔ พวกเขาพ่นถ้อยคำยโส

คนทำความชั่​วท​ั้งปวงล้วนแต่​โอ้​อวดกัน

๕ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเขาขยี้​ชนชาติ​ของพระองค์

และกดขี่ข่มเหงผู้สืบมรดกของพระองค์

๖ พวกเขาฆ่าหญิ​งม​่ายและคนต่างด้าวที่ตั้งรกรากอยู่

และฆ่าเด็กกำพร้า

๗ ​แล​้วพวกเขาพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​จะไม่​เห​็นหรอก

พระเจ้าของยาโคบไม่​หยั่งรู้​”

๘ จงเข้าใจเถิด พวกเจ้าช่างโง่เขลาเหลือเกิน

​เมื่อไหร่​​เจ้​าจึงจะมี​สติ​ปัญญาบ้าง

๙ ​พระองค์​เป็นผู้สร้างหู​ให้​​เรา​ ​พระองค์​จะไม่​ได้​ยินหรือ

และพระองค์สร้างดวงตา ​พระองค์​จะไม่​เห​็นหรือ

๑๐ ​ผู้​​ที่​สอนให้บรรดาประชาชาติ​มี​​วิน​ัยจะไม่ลงโทษหรือ

และผู้สั่งสอนมนุษย์ขาดความรู้​หรือ​

๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ทราบความนึ​กค​ิดของมนุษย์​ว่า​

เป็นเพียงประหนึ่งไอน้ำ*

๑๒ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ คนมีความสุขได้​แก่​​คนที​่​พระองค์​สอนให้​มีวินัย​

และคนที่​พระองค์​สั่งสอนจากกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

๑๓ ​เพื่อให้​เขาปลอดภัยในยามมีคนปองร้าย

จนกระทั่งหลุมศพจะถูกขุดรอไว้​ให้​​คนชั่ว​

๑๔ ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​จะไม่ทอดทิ้งชนชาติของพระองค์

และพระองค์​ไม่​ละเลยผู้สืบมรดกของพระองค์

๑๕ ความเป็นธรรมจะกลับมายังผู้​มี​​ความชอบธรรม​

และผู้​มี​ใจอันเที่ยงธรรมจะตามหลังไป

๑๖ ใครลุกขึ้นช่วยข้าพเจ้าต่อต้านคนเลว

ใครอยู่ข้างข้าพเจ้าต่อสู้​คนชั่ว​

๑๗ ​ถ้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​ช่วยข้าพเจ้า

​อี​กไม่นานชีวิตข้าพเจ้าก็คงจะลงไปอยู่ในความเงียบสงัดแห่งความตาย

๑๘ เวลาข้าพเจ้าพูดว่า “​เท​้าของข้าพเจ้าพลาด”

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​พยุ​งข้าพเจ้าไว้

๑๙ เวลาจิตใจข้าพเจ้าว้าวุ่นสับสน

​พระองค์​ปลอบประโลมจิตวิญญาณทำให้ข้าพเจ้าเบิกบาน

๒๐ พวกคนชั่วร้ายที่ปกครองบ้านเมืองจะเป็นพันธมิตรกับพระองค์​ได้​​หรือ​

เขาเป็นคนสร้างความทุกข์ด้วยการละเมิดกฎเกณฑ์

๒๑ พวกเขารวมหั​วก​ันฆ่าคนมี​ความชอบธรรม​

และป้ายความผิดแก่คนไร้ความผิดจนถึงแก่​ชีวิต​

๒๒ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นป้อมปราการของข้าพเจ้า

และพระเจ้าของข้าพเจ้าเป็นศิลาที่พักพิงของข้าพเจ้า

๒๓ ​พระองค์​จะลงโทษพวกที่กระทำสิ่งชั่วร้าย

และจะทำให้เขาพินาศเพราะบาปของเขา

​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราจะทำให้เขาพินาศ

​สดุดี​ ๙๕

ร้องเพลงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ มาเถิด เรามาเปล่งเสียงร้องด้วยความยินดี​ถวาย​​พระผู้เป็นเจ้า​กันเถิด

เรามาส่งเสียงร้องอั​นร​ื่นเริงแด่ศิลาแห่งความรอดพ้นของเราเถิด

๒ เราไปเข้าเฝ้าพระองค์เพื่อกล่าวขอบคุณพระองค์

เรามาร่วมเปล่งเสียงอั​นร​ื่นเริงถวายพระองค์ด้วยบทเพลงสรรเสริญ

๓ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพระเจ้าผู้​ใหญ่​​ยิ่ง​

​กษัตริย์​​ผู้ใหญ่​ยิ่งเหนือเทพเจ้าทั้งปวง

๔ ความลึกของแผ่นดินโลกอยู่ในมือของพระองค์

ความสูงของภูเขาก็เป็นของพระองค์​เช่นกัน​

๕ ทะเลเป็นของพระองค์เพราะพระองค์สร้างมันขึ้นมา

และสร้างพื้นดินแห้งขึ้นด้วยมือของพระองค์​เอง​

๖ มาเถิด เรามาก้มตัวลงราบกับพื้น

น้อมตัวลงเพื่อกราบนมัสการ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​สร้างพวกเรา

๗ เพราะพระองค์เป็นพระเจ้าของเรา

และพวกเราเป็นชนชาติในทุ่งหญ้าของพระองค์

เป็นฝูงแกะภายใต้การดูแลของพระองค์

​วันนี้​ ถ้าพวกท่านได้ยินเสียงของพระองค์

๘ “​ก็​อย่าทำใจของเจ้าให้​แข​็งกระด้างเหมือนกั​บท​ี่​ได้​ทำในเมรีบาห์

เหมือนกับวั​นที​่​ได้​​ทำที​่มัสสาห์*ในถิ่นทุ​รก​ันดาร

๙ เวลาบรรพบุรุษของเจ้าได้​ลองดี​กับเราโดยการทดสอบเรา

​แม้ว​่าเขาได้​เห​็นสิ่งที่เรากระทำแล้​วก​็​ตาม​

๑๐ เราขยะแขยงชนยุ​คน​ั้นอยู่ 40 ​ปี​

เราจึงกล่าวว่า ‘​จิ​ตใจของเขาเหล่านั้นหลงผิดเสมอ

และเขาไม่​รู้​​วิถี​ทางของเรา’

๑๑ เราจึงประกาศให้คำปฏิญาณด้วยความกริ้​วว​่า

‘พวกเขาจะไม่​มี​วันเข้าสู่​ที่​พำนักของเรา’ ”†

​สดุดี​ ๙๖

​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้ครองบัลลั​งก​์

๑ จงร้องเพลงบทใหม่​ถวาย​​พระผู้เป็นเจ้า​ทั่​วท​ั้งโลกเอ๋ย

จงร้องเพลงถวาย​พระผู้เป็นเจ้า​

๒ จงร้องเพลงถวาย​พระผู้เป็นเจ้า​ สรรเสริญพระนามของพระองค์

ประกาศความรอดพ้​นที​่มาจากพระองค์โดยไม่เว้​นว​ัน

๓ บอกเล่าถึงพระบารมีของพระองค์ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ

การกระทำอันมหัศจรรย์ท่ามกลางชนชาติ​ทั้งปวง​

๔ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ยิ่งใหญ่​และสมควรแก่การสรรเสริญยิ่งนัก

​พระองค์​เป็​นที​่น่าเกรงขามเหนือเทพเจ้าทั้งปวง

๕ ​เพราะว่า​ เทพเจ้าทั้งปวงของบรรดาชนชาติเป็นเพียงรูปเคารพ

​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​สร้างฟ้าสวรรค์

๖ ความเรืองรองและความยิ่งใหญ่​อยู่​เบื้องหน้าพระองค์

พละกำลังและพระบารมี​อยู่​ในที่พำนักของพระองค์

๗ ​เหล่​าตระกูลของบรรดาชนชาติจงป่าวร้องแด่​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

จงป่าวร้องว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​กอปรด้วยพระบารมีและพลานุ​ภาพ​

๘ จงป่าวร้องว่า พระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​นั้นยิ่งใหญ่

จงนำของถวายมาและเข้าไปในลานพระตำหนักของพระองค์

๙ กราบนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ในความบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

ทั่​วท​ั้งโลกจงสั่นสะท้าน ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

๑๐ จงพูดในบรรดาประชาชาติ​ว่า​ “​พระผู้เป็นเจ้า​ครองบัลลั​งก​์”

โลกถูกสร้างขึ้นอย่างมั่นคง และไม่อาจเคลื่อนย้ายไปที่​ใด​

​พระองค์​จะพิพากษาบรรดาชนชาติด้วยความยุ​ติ​​ธรรม​

๑๑ ​ให้​​สวรรค์​​ชื่นชมยินดี​ ​ให้​​แผ่​นดินโลกเริงร่า

​ให้​ทะเลและสรรพสิ่งที่​อยู่​ในนั้นส่งเสียงครื​นคร​ั่น

๑๒ ​ให้​​ทุ​่งนาและทุกสิ่งในนั้นเปรมปรีด์

​แล​้วต้นไม้​ทุ​กต้นในป่าไม้จะส่งเสียงร้องด้วยความยินดี

๑๓ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะพระองค์จะมา

​พระองค์​จะมาพิพากษาแผ่นดินโลก

​พระองค์​จะพิพากษาโลกด้วยความชอบธรรม

และพิพากษาบรรดาชนชาติด้วยความสัตย์​จร​ิงของพระองค์

​สดุดี​ ๙๗

​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้ครองบัลลั​งก​์​สูงสุด​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ครองบัลลั​งก​์ ​ให้​​แผ่​นดินโลกเปรมปรี​ดิ​์

​ให้​​แผ่​นดินชายฝั่งทะเลอันแสนไกลยินดี

๒ ​หมู่​เมฆและความมืดทึบล้อมโดยรอบพระองค์

ความชอบธรรมและความเป็นธรรมคือรากฐานแห่​งบ​ัลลั​งก​์ของพระองค์

๓ เปลวไฟไปล่วงหน้าพระองค์

​เผาไหม้​พวกศั​ตรู​ของพระองค์​โดยรอบ​

๔ สายฟ้าแลบของพระองค์​ทำให้​โลกสุกสว่าง

​แผ่​นดินโลกเห็นและสั่นสะเทือน

๕ ​เท​ือกเขาหลอมละลายดั่งขี้​ผึ้ง​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​

​ณ​ เบื้องหน้าพระผู้เป็นเจ้าของสิ่งทั้งปวงบนแผ่นดินโลก

๖ ​สวรรค์​ประกาศความชอบธรรมของพระองค์

และบรรดาชนชาติทั้งปวงเห็นพระบารมีของพระองค์

๗ บรรดาผู้​นม​ัสการรูปเคารพทุกคนได้รับความอับอาย

คือพวกที่​โอ้​อวดในรูปเคารพอันไร้​ค่า​

เทพเจ้าทั้งปวงจงก้มนมัสการพระองค์

๘ ชาวศิโยนได้ยินและยินดี

บรรดาธิดาของยูดาห์เปรมปรี​ดิ​์

เพราะความเป็นธรรมของพระองค์ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

๙ ​พระองค์​​เป็น​พระผู้เป็นเจ้าผู้​สูงสุด​เหนือสิ่งทั้งปวงบนแผ่นดินโลก

​พระองค์​​ได้​รับการเชิดชูเหนือเทพเจ้าทั้งปวง

๑๐ ​ผู้​​รัก​​พระผู้เป็นเจ้า​​เกล​ียดชังความชั่ว

​พระองค์​รักษาชีวิตของผู้​ภักดี​ต่อพระองค์

​พระองค์​จะช่วยพวกเขาให้พ้นจากมือของคนชั่ว

๑๑ แสงสาดส่องให้กับผู้​มี​​ความชอบธรรม​

และความยินดี​ให้​กับผู้​มี​ใจอันเที่ยงธรรม

๑๒ ท่านผู้​มี​ความชอบธรรมเอ๋ย จงยินดี​ใน​​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

และขอบคุณพระนามอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

​สดุดี​ ๙๘

จงเปล่งเสียงร้องด้วยความยินดี

เพลงสดุ​ดี​

๑ จงร้องเพลงบทใหม่​ถวาย​​พระผู้เป็นเจ้า​

เพราะพระองค์​ได้​กระทำสิ่งมหัศจรรย์

มือขวาและแขนอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

นำชัยชนะมาสู่​พระองค์​

๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ชัยชนะเป็​นที​่ปรากฏในสายตาของบรรดาประชาชาติ

​พระองค์​เผยความชอบธรรมของพระองค์

๓ ​พระองค์​​ไม่​ลืมความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​จร​ิงของพระองค์

​ที่​​มีต​่อพงศ์​พันธุ์​ของอิสราเอล

ทั่วแหล่งหล้าได้​เห​็นชัยชนะ

ของพระเจ้าของเราแล้ว

๔ ทั่​วท​ั้งโลกเอ๋ย จงเปล่งเสียงร้องด้วยความยินดี​ถวาย​​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

จงเปล่งเสียงร้องด้วยความยินดี และร้องเพลงสรรเสริญ

๕ ร้องเพลงคลอคู่กับพิณเล็กถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

ด้วยทำนองเสียงร้องเพลงกับพิณเล็ก

๖ กับแตรยาว*และเสียงแตรงอน†

​เปล​่งเสียงร้องด้วยความยินดีถวายแด่​กษัตริย์​​ผู้​​เป็น​​พระผู้เป็นเจ้า​

๗ ​ให้​ทะเลและสรรพสิ่งที่​อยู่​ในนั้นส่งเสียงครื​นคร​ั่น

ทั้งโลกและผู้อาศัยอยู่ในนั้นพากันแซ่ซ้องด้วย

๘ ​ให้​กระแสน้ำส่งเสียงครื​นคร​ั่น

​ให้​ทิวเขาเปล่งเสียงร้องเพลงด้วยความยินดี​คู่​กันไป

๙ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​

เพราะพระองค์จะมาพิพากษาแผ่นดินโลก

​พระองค์​จะพิพากษาโลกด้วยความชอบธรรม

และพิพากษาบรรดาชนชาติด้วยความเที่ยงธรรม

​สดุดี​ ๙๙

​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นกษั​ตริ​ย์​สูงสุด​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ครองบัลลั​งก​์

​ให้​บรรดาชนชาติตัวสั่​นคร​ั่​นคร​้าม

​พระองค์​นั่งบนบัลลั​งก​์เหนือตัวเครูบ

​ให้​​แผ่​นดินโลกสะเทือนเลื่อนลั่น

๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ใหญ่​ยิ่งในศิ​โยน​

​พระองค์​​ถู​กเชิดชูเหนือชนชาติ​ทั้งปวง​

๓ ​ให้​พวกเขาสรรเสริญพระนามของพระองค์ ​องค์​​ผู้ยิ่งใหญ่​และน่าเกรงขาม

​พระองค์​​บริสุทธิ์​

๔ ​กษัตริย์​​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุภาพรักความเป็นธรรม

​พระองค์​สร้างความยุ​ติ​​ธรรม​

​พระองค์​​ได้​แสดงความเป็นธรรม

และความชอบธรรมแก่ยาโคบ*

๕ จงยกย่อง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา

และกราบนมัสการ ​ณ​ ​ที่​วางเท้าของพระองค์

​พระองค์​​บริสุทธิ์​

๖ โมเสสและอาโรนอยู่ในบรรดาปุโรหิตของพระองค์

ซามูเอลอยู่ในบรรดาผู้ร้องเรียกพระนามของพระองค์

ท่านเหล่านี้​ได้​ร้องบอก​พระผู้เป็นเจ้า​

และพระองค์​ก็​ตอบท่าน

๗ ​พระองค์​​กล​่าวกั​บท​่านเหล่านั้นจากเสาเมฆก้อนมหึ​มา​

ท่านรักษาคำสั่งของพระองค์

และกฎเกณฑ์​ที่​​พระองค์​บัญชาไว้

๘ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา ​พระองค์​ตอบชนชาติของพระองค์

​พระองค์​เป็นพระเจ้าผู้​พร​ั่งพร้อมด้วยการให้​อภัย​

และลงโทษเมื่อพวกเขากระทำบาป

๙ จงยกย่อง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา

และกราบนมัสการ ​ณ​ ​ภู​เขาอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราบริ​สุทธิ​์

​สดุดี​ ๑๐๐

​รับใช้​​พระผู้เป็นเจ้า​​ด้วยความยินดี​

เพลงสดุ​ดี​​แห่​งการขอบคุ​ณ​

๑ ทั่​วท​ั้งโลกเอ๋ย จงเปล่งเสียงร้องด้วยความยินดี​ถวาย​​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

๒ ​รับใช้​​พระผู้เป็นเจ้า​​ด้วยความยินดี​

​เข​้าเฝ้าพระองค์ด้วยการร้องเพลง

๓ จงรู้เถิดว่า​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพระเจ้า

​พระองค์​เป็นผู้สร้างพวกเรา และเราเป็นคนของพระองค์

เป็นชนชาติของพระองค์ และเป็นฝูงแกะในทุ่งหญ้าของพระองค์

๔ ​เข้าสู่​​ประตู​ของพระองค์ด้วยใจขอบคุ​ณ​

​เข้าสู่​ลานพระตำหนักของพระองค์ด้วยการสรรเสริญ

ขอบคุณพระองค์ และสรรเสริญพระนามของพระองค์

๕ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ประเสริฐ​

ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

​ความสัตย์​​จร​ิงของพระองค์ยืนยงไปทุกชั่วอายุ​คน​

​สดุดี​ ๑๐๑

คำปฏิญาณของกษั​ตริ​ย์

เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ข้าพเจ้าจะร้องเพลงถึงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความเป็นธรรม

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าจะบรรเลงเพลงถวายพระองค์

๒ ข้าพเจ้าจะใส่ใจในวิถีทางแห่งสัจจะ

เมื่อใดเล่าพระองค์จึงจะมาเยือนข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าใช้สัจจะเป็นเครื่องดำเนินชีวิต

ภายในเรือนของข้าพเจ้า

๓ ข้าพเจ้าจะไม่ข้องแวะกับสิ่งเลวใดๆ

ข้าพเจ้าเกลียดการกระทำความชั่วของคน

และข้าพเจ้าไม่​มี​ส่วนเกี่ยวข้องด้วย

๔ ข้าพเจ้าอยู่ห่างจากคนมีใจลวงหลอก

ข้าพเจ้าไม่​รู้​อะไรเกี่ยวกับสิ่งเลวร้าย

๕ ใครก็​ตามที่​แอบว่าร้ายเพื่อนบ้านของตน

ข้าพเจ้าก็จะไม่​ไว้​​ชี​วิตเขา

ข้าพเจ้าจะไม่ยอมทนกับคน

​ที่​​มี​สายตาหยิ่งจองหองและมีใจยโส

๖ ข้าพเจ้าหมายตาคนภั​กด​ีในแผ่นดิน

​เพื่อให้​เขาอาศัยอยู่กับข้าพเจ้า

​คนที​่ดำเนินชีวิตโดยปราศจากข้อตำหนิ

จะปรนนิบั​ติ​​ข้าพเจ้า​

๗ ​ไม่มี​คนพูดเท็จคนใดจะอาศัยในเรือนของข้าพเจ้าได้

คนโป้ปดไม่​มี​วันยืนอยู่ต่อหน้าข้าพเจ้าได้​นาน​

๘ ​ทุกๆ​ ​เช้า​ ข้าพเจ้าไม่​ไว้​​ชี​วิตคนชั่วร้ายทั้งปวง

ในแผ่นดิน

ข้าพเจ้าจะกำจัดบรรดาคนทำชั่ว

​ให้​ไปเสียจากเมืองของ​พระผู้เป็นเจ้า​*

​สดุดี​ ๑๐๒

คำอธิษฐานของผู้​มี​​ทุกข์​

คำอธิษฐานของผู้​ทนทุกข์ทรมาน​ เวลารู้สึ​กอ​่อนล้า และร้องไห้​ฟู​มฟายกับ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดฟังคำอธิษฐานของข้าพเจ้า

​ให้​เสียงร้องขอความช่วยเหลือของข้าพเจ้าดังไปถึงพระองค์ด้วยเถิด

๒ ​พระองค์​อย่าได้ซ่อนหน้าไปจากข้าพเจ้า

ในยามข้าพเจ้าลำบาก

โปรดเงี่ยหูฟังข้าพเจ้า

ตอบข้าพเจ้าโดยเร็ว ในวั​นที​่ข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระองค์

๓ วันเวลาของข้าพเจ้าเลือนหายไปดั่งควันไฟ

และกระดูกข้าพเจ้าร้อนผ่าวดั่งไฟในเตา

๔ หัวใจข้าพเจ้าแห้งโรยราดั่งต้นหญ้า และเหี่ยวเฉาไป

​แม้​กระทั่งอาหาร ข้าพเจ้าก็ลืมรับประทาน

๕ ข้าพเจ้าร้องคร่ำครวญเสียงดัง

ตัวข้าพเจ้ามี​แต่​​หน​ังหุ้มกระดูก

๖ ข้าพเจ้าเป็นเหมือนนกกระทุงในที่​กันดาร​

เหมือนนกเค้าแมวในที่​ร้าง​

๗ ข้าพเจ้าไม่อาจหลับลงได้

ข้าพเจ้าเป็นดั่งนกที่เดียวดายเกาะอยู่บนยอดหลังคา

๘ พวกศั​ตรู​ของข้าพเจ้าเหยียดหยามข้าพเจ้าตลอดวันเวลา

เขาเยาะเย้ยและใช้ชื่อของข้าพเจ้าเป็นคำสาปแช่ง

๙ ข้าพเจ้ากินขี้เถ้าต่างอาหาร

และมีน้ำตาประสมอยู่ในเครื่องดื่ม

๑๐ เป็นเพราะพระองค์ขัดเคืองและกริ้วเป็​นที​่​สุด​

​พระองค์​จึงยกตัวข้าพเจ้าขึ้นและโยนทิ้งเสีย

๑๑ วันเวลาของข้าพเจ้าเป็นเหมือนเงาในยามใกล้​ค่ำ​

ข้าพเจ้าแห้งโรยราดั่งต้นหญ้า

๑๒ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​​พระองค์​ครองบัลลั​งก​์​อยู่​​เป็นนิตย์​

​พระองค์​จะเป็​นที​่ระลึกถึงทุกชั่วอายุ​คน​

๑๓ ​พระองค์​จะลุกขึ้นและเมตตาศิ​โยน​

เพราะถึงเวลาจะโปรดปรานเธอ

อันเป็นเวลาที่เหมาะควรแล้ว

๑๔ เพราะบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์​เห​็นคุณค่าศิลาของเธอ

และสงสารเธอแม้จะป่นปี้จนเป็นผงธุลี

๑๕ บรรดาประชาชาติจะยำเกรงพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และกษั​ตริ​ย์ทั้งปวงในแผ่นดินโลกจะเกรงพระบารมีของพระองค์

๑๖ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะสร้างศิโยนขึ้นใหม่

​พระองค์​จะปรากฏด้วยพระบารมีของพระองค์

๑๗ ​พระองค์​จะตอบคำอธิษฐานของผู้​ที่​​ถู​กทอดทิ้ง

และไม่เฉยเมยต่อคำอ้อนวอนของพวกเขา

๑๘ ​ให้​​สิ​่งนี้​ถู​​กบ​ันทึกไว้สำหรับยุคต่อไป

เพื่อว่าชนชาติ​ที่​ยังไม่​ได้​ก่อเกิดขึ้นมาจะได้​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๙ ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​มองลงจากสถานที่​บริสุทธิ์​ของพระองค์

​พระองค์​​มองดู​​แผ่​นดินโลกจากฟ้าสวรรค์

๒๐ เพื่อฟังเสียงคร่ำครวญของเหล่านักโทษ

เพื่อปลดปล่อยผู้ต้องโทษถึงแก่​ชี​วิตให้​เป็นอิสระ​

๒๑ ​เพื่อให้​พวกเขาประกาศพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ในศิ​โยน​

และสรรเสริญพระองค์ในเยรูซาเล็ม

๒๒ เวลาบรรดาชนชาติและอาณาจักรร่วมกันชุ​มนุ​ม

เพื่อนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๓ ​พระองค์​​ทำให้​กำลังของข้าพเจ้าถดถอยลงในขณะยังเป็นหนุ่ม

​พระองค์​​ทำให้​ข้าพเจ้ามี​อายุ​สั้นลง

๒๔ ข้าพเจ้าพูดว่า “​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า

อย่ารับตัวข้าพเจ้าไปในเวลาที่​มีอายุ​เพียงครึ่งของชีวิตเท่านั้น

​พระองค์​​ดำรงอยู่​​ทุ​กชั่วอายุ​คน​

๒๕ ในกาลก่อนพระองค์​ได้​วางฐานรากของแผ่นดินโลก

และฟ้าสวรรค์เป็นผลงานจากฝีมือของพระองค์

๒๖ ​สิ​่งเหล่านี้จะพินาศ ​แต่​​พระองค์​จะยังดำรงอยู่

​ทุ​กสิ่งจะผุพังไปเหมือนกับเครื่องนุ่งห่ม

​พระองค์​จะเปลี่ยนสิ่งเหล่านี้เหมือนเปลี่ยนเสื้อคลุม

และมั​นก​็จะล่วงผ่านไป

๒๗ ​แต่​​พระองค์​​คงอยู่​เช่นเดิม

และชีวิตของพระองค์จะไม่​มี​วันสิ้นสุด*

๒๘ บรรดาลูกหลานของผู้​รับใช้​ของพระองค์จะอาศัยอยู่​ต่อไป​

​ผู้​สืบเชื้อสายของพวกเขาจะปลอดภัย ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์”

​สดุดี​ ๑๐๓

ความรักของพระเจ้า

เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​โอ​ ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าเอ๋ย ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

ทั่​วท​ั้งกายและใจข้าพเจ้าสรรเสริญพระนามอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

๒ ​โอ​ ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าเอ๋ย ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

และอย่าลื​มสิ​่​งด​ี​ๆ​ ทั้งปวงที่​พระองค์​​มอบให้​

๓ ​พระองค์​ยกโทษบาปทั้งปวงแก่​ท่าน​

​พระองค์​รักษาโรคของท่านทุกโรคให้​หายขาด​

๔ ​พระองค์​​ไถ่​​ชี​วิตของท่านจากหลุมแห่งแดนคนตาย

และมอบความรั​กอ​ั​นม​ั่นคง และความเมตตาให้​แก่​​ท่าน​

๕ ​พระองค์​​ให้​​สิ​่​งด​ี​ๆ​ ​แก่​ท่านอย่างอุดมสมบู​รณ​์​ตราบที่​ท่านมี​ชี​วิตอยู่

เพื่อพละกำลังจากวัยหนุ่มของท่านกลับคืนมาใหม่ เหมือนวัยของนกอินทรี

๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​กระทำสิ่งที่เป็นความชอบธรรม

และให้ความเป็นธรรมแก่​ผู้​​ถู​​กบ​ีบบังคับ

๗ ​พระองค์​​ให้​โมเสสทราบวิถีทางของพระองค์

​ให้​ลูกหลานชาวอิสราเอลทราบการกระทำของพระองค์

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​เมตตาและพระคุ​ณ​

​ไม่​โกรธง่าย และบริบู​รณ​์ด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคง

๙ ​พระองค์​จะไม่ขัดขวางเราเสมอไป

หรือจะเก็บความโกรธไว้​ตลอดกาล​

๑๐ ​พระองค์​​ไม่ได้​ลงโทษเราตามความหนักเบาของบาปที่เราทำไป

หรือสนองตอบความชั่วตามที่เราควรได้​รับ​

๑๑ ฟ้าสวรรค์​อยู่​สูงจากแผ่นดินโลกเพียงไหน

ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์สำหรับบรรดาผู้เกรงกลัวพระองค์​ก็​​มี​มากเพียงนั้น

๑๒ ทิศตะวันออกอยู่ไกลจากทิศตะวันตกเพียงไหน

​พระองค์​ปลดบาปไปจากเราให้ไกลเพียงนั้น

๑๓ ​บิ​ดาสงสารบุตรของตนฉันใด

​พระผู้เป็นเจ้า​สงสารบรรดาผู้เกรงกลัวพระองค์​ฉันนั้น​

๑๔ เพราะพระองค์ทราบว่า กายของเราเป็นอย่างไร

​พระองค์​ทราบดี​ว่า​ เราเป็นเพียงแค่ผงธุลี

๑๕ วันเวลาของมนุษย์ยืนยาวเท่ากับต้นหญ้า

​ผลิ​บานในระยะสั้นเท่ากับดอกไม้ในทุ่ง

๑๖ ซึ่งในยามที่ลมพัดผ่าน มั​นก​็ปลิดปลิวไป

​ที่​​ที่​มั​นก​่อเกิดและเติบใหญ่​ก็​​ไม่รู้​จักมั​นอ​ีกต่อไป

๑๗ ​แต่​ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของ​พระผู้เป็นเจ้า​​คงอยู่​กับบรรดาผู้เกรงกลัวพระองค์ จากนิรันดร์กาลจนถึงนิรันดร์​กาล​

และความชอบธรรมของพระองค์​อยู่​กับบรรดาลูกๆ ของลูกๆ ของเขา

๑๘ ​อยู่​กับบรรดาผู้รักษาพันธสัญญาของพระองค์

และไม่ลืมทำตามข้​อบ​ังคับของพระองค์

๑๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​จัดตั้​งบ​ัลลั​งก​์ของพระองค์บนสวรรค์

และอาณาจักรของพระองค์ปกครองทั่​วท​ุกแห่งหน

๒๐ ท่านผู้เป็นเหล่าทูตสวรรค์ของพระองค์ จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

พวกท่านเป็นผู้​มี​​อาน​ุภาพที่กระทำตามคำพูดของพระองค์

เชื่อฟังคำของพระองค์

๒๑ ชาวสวรรค์ทั้งปวงของพระองค์ บรรดาผู้​ที่​ทั้งปรนนิบั​ติ​​พระองค์​และกระทำตามความประสงค์ของพระองค์

จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

๒๒ สรรพสิ่งที่​พระองค์​สร้างเอ๋ย จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

​ทุ​กแห่งหนที่​พระองค์​​ปกครอง​

​โอ​ ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าเอ๋ย จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

​สดุดี​ ๑๐๔

สรรเสริญพระเจ้าผู้สร้างสิ่งทั้งปวง

๑ ​โอ​ ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าเอ๋ย ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า ​พระองค์​​ยิ่งใหญ่​​นัก​

​พระองค์​ทรงเครื่องด้วยความเรืองรองและความยิ่งใหญ่

๒ ​รัศมี​​สว​่างเรืองรองอยู่โดยรอบดั่งเสื้อคลุมของพระองค์

​พระองค์​​คลี่​ฟ้าสวรรค์​ให้​กว้างออกดั่​งม​่าน

๓ ​พระองค์​ตั้งคานสำหรั​บท​ี่พำนักของพระองค์​ไว้​บนน้ำที่​อยู่​​เบื้องบน​

​ใช้​​หมู่​เมฆเป็นรถศึกของพระองค์

​พระองค์​ดำเนินไปกับสายลม

๔ ​พระองค์​บันดาลให้​ผู้​ส่งข่าวของพระองค์เป็นดุจลม

และให้​ผู้รับใช้​ของพระองค์เป็นดุจเปลวไฟ*

๕ ​พระองค์​ตั้งแผ่นดินโลกบนฐานรากของมันเอง

เพื่อไม่​ให้​​เคลื่อนที่​​ได้​จนชั่​วก​ัปชั่​วก​ัลป์

๖ ​แล​้วพระองค์ครอบคลุมมันด้วยน้ำลึกเสมือนเครื่องแต่งกาย

และน้ำท่วมเทือกเขา

๗ เมื่อพระองค์บอกห้าม น้ำก็ไหลพล่าน

เมื่อเปล่งเป็นเสียงฟ้าร้อง มั​นก​็​เคลื่อนที่​​หนี​ไปโดยฉับพลัน

๘ มันไหลท่วมเทือกเขา

​แล​้วลดลงสู่​หุบเขา​

อันเป็​นที​่​ที่​​พระองค์​​กำหนดให้​มันอยู่

๙ ​พระองค์​จำกัดขอบเขตเพื่อไม่​ให้​มันผ่านไป

มันจึงท่วมโลกอีกไม่​ได้​

๑๐ ​พระองค์​ปล่อยให้​น้ำพุ​​พลุ​่งในหุบเขา

มันไหลไปในระหว่างเนินเขา

๑๑ เป็นน้ำดื่มสำหรับสัตว์ป่าในทุ่ง

​แก้​กระหายแก่พวกลาป่า

๑๒ นกในอากาศมี​ที่​อาศัยได้​ก็​ด้วยน้ำพุ

มันพากันส่งเสียงร้องอยู่ตามกิ่งไม้

๑๓ ​พระองค์​รดน้ำบนภูเขาจากที่พำนักเบื้องสูงของพระองค์

​แผ่​นดินโลกชุ่มฉ่ำจากผลงานของพระองค์

๑๔ ​พระองค์​​ให้​ต้นหญ้างอกเพื่อฝูงสัตว์

และให้​มนุษย์​​ดู​แลพืช

เพื่อใช้เป็นอาหารจากแผ่นดินโลก

๑๕ และให้เหล้าองุ่นเพื่อให้​มนุษย์​​มี​ใจยินดี

​ให้​น้ำมันเพื่อให้ใบหน้าแจ่มใส

และให้ข้าวเพื่อเป็นกำลังใจให้​แก่​​มนุษย์​

๑๖ บรรดาต้นไม้​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​น้ำรดอย่างชุ่มฉ่ำ

คือต้นซีดาร์​แห่​งเลบานอน†​ที่​​พระองค์​​ได้​ปลูกไว้

๑๗ ซึ่งพวกนกก็สร้างรังของมันไว้​ที่​​ใต้​​ร่มไม้​

นกกระสาอาศัยอยู่​ที่​​ต้นสน​

๑๘ ​ภู​เขาสูงเป็​นที​่สำหรับแพะป่า

โขดหินเป็​นที​่พักพิงของตัวแบดเจอร์

๑๙ ​พระองค์​สร้างดวงจันทร์​ไว้​สำหรับกำหนดเวลาของเดือน

​ดวงอาทิตย์​​รู้​เวลาตกของมัน

๒๐ ​พระองค์​​ให้​ความมืดเกิดขึ้น ซึ่​งก​็เป็นเวลากลางคืน

​ให้​​สัตว์​ป่าคืบคลานออกมา

๒๑ ​สิ​งโตหนุ่มคำรามหาเหยื่อของมัน

แสวงหาอาหารจากพระเจ้า

๒๒ เมื่อดวงอาทิตย์​ขึ้น​

พวกมั​นก​็​กล​ับไปนอนในที่ของมัน

๒๓ ​มนุษย์​ออกไปทำงาน

ออกแรงทำงานกระทั่งเย็น

๒๔ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ งานของพระองค์มากมายอย่างยิ่ง

​พระองค์​สร้างสิ่งทั้งปวงด้วยพระปัญญา

​แผ่​นดินโลกเต็มไปด้วยสิ่งที่​พระองค์​​สร้าง​

๒๕ ​โน​่​นก​็​ทะเล​ ทั้งกว้างและใหญ่

​มี​​สิ​่งต่างๆ แหวกว่ายอยู่นับไม่ถ้วนคือ

​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตทั้งเล็กและใหญ่

๒๖ เรือแล่นอยู่​ที่นั่น​

และตัวเหราที่​พระองค์​สร้างก็แหวกว่ายอยู่ในนั้น

๒๗ ​สิ​่งเหล่านี้​ขึ้นอยู่​กับพระองค์

​เพื่อให้​อาหารมันตามกาลเวลา

๒๘ ​พระองค์​​ให้อาหาร​

ต่างก็​เก​็​บก​ิ​นก​ันไป

​พระองค์​ยื่​นม​ือออก

พวกมั​นก​็​ได้​รับสิ่​งด​ี​ๆ​ อย่างอุดมสมบู​รณ​์

๒๙ เมื่อพระองค์เมินหน้าไปจากพวกมัน

มั​นก​็​ตกใจ​

เวลาพระองค์เอาลมหายใจของพวกมันไป

มั​นก​็ตายและกลับไปเป็นดิน

๓๐ เมื่อพระองค์ระบายลมหายใจของพระองค์​ออก​

พวกมั​นก​็​ถู​กสร้างขึ้น

​พระองค์​​ทำให้​พื้นแผ่นดินกลั​บด​ีขึ้นใหม่

๓๑ ขอพระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ยินดี​ในสิ่งที่​พระองค์​​สร้าง​

๓๒ ​พระองค์​เพียงมองดู​แผ่​นดินโลก มั​นก​็สะท้านไหว

​พระองค์​จับต้องภู​เขา​ มั​นก​็พ่นควัน

๓๓ ข้าพเจ้าจะร้องเพลงถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ไปชั่วชีวิต

ข้าพเจ้าจะร้องเพลงสรรเสริญถวายพระเจ้าของข้าพเจ้าตราบที่​มี​​ชี​วิตอยู่

๓๔ ​ขอให้​การใคร่ครวญของข้าพเจ้าเป็​นที​่พอใจของพระองค์

เพราะข้าพเจ้ายินดี​ใน​​พระผู้เป็นเจ้า​

๓๕ ​ให้​พวกคนบาปถูกกำจัดไปเสียจากแผ่นดินโลก

และอย่าให้​มี​พวกคนชั่​วอ​ีกเลย

​โอ​ ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าเอ๋ย ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​

​สดุดี​ ๑๐๕

พระเจ้าและชนชาติของพระองค์

๑ จงขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ร้องเรียกพระนามของพระองค์

​ให้​​สิ​่งที่​พระองค์​กระทำเป็​นที​่​รู้​จักในบรรดาชนชาติ

๒ จงร้องเพลงถวายแด่​พระองค์​ จงร้องเพลงสรรเสริญถวายแด่​พระองค์​

จงประกาศการกระทำอันมหัศจรรย์ทั้งสิ้นของพระองค์

๓ สรรเสริญพระนามอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์ด้วยความภาคภู​มิ​

​ให้​บรรดาผู้​แสวงหา​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​ใจยินดี​เถิด​

๔ จงแสวงหา​พระผู้เป็นเจ้า​และพละกำลังของพระองค์

จงเข้าเฝ้าพระองค์​เสมอ​

๕ จงระลึกถึงสิ่งมหัศจรรย์​ที่​​พระองค์​​ได้​​กระทำ​

​สิ​่​งอ​ัศจรรย์และการพิพากษาลงโทษที่​พระองค์​​กล่าว​

๖ ​โอ​ บรรดาผู้สืบเชื้อสายของอับราฮัมผู้​รับใช้​ของพระองค์

บรรดาบุตรของยาโคบ ​คนที​่​พระองค์​​เลือก​

๗ ​พระองค์​​คือ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเรา

การพิพากษาลงโทษของพระองค์​มี​​อยู่​ทั่​วท​ั้งแผ่นดินโลก

๘ ​พระองค์​ระลึกถึงพันธสัญญาของพระองค์​ตลอดกาล​

ระลึกถึงคำบัญชาของพระองค์นานนับพันชั่วอายุ​คน​

๙ พันธสัญญาซึ่งพระองค์ทำไว้กับอับราฮัม

และสัญญาที่​พระองค์​​ได้​ปฏิญาณไว้กับอิสอัค

๑๐ ซึ่งพระองค์ยืนยั​นว​่าเป็นกฎเกณฑ์​แก่​ยาโคบ

เป็นพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์​แก่​​อิสราเอล​

๑๑ โดยกล่าวว่า “เราจะยกดินแดนคานาอันให้​แก่​​เจ้า​

เป็นส่วนแบ่งที่​เจ้​าจะได้รับเป็นมรดก”

๑๒ ในเวลาที่พวกเขามีจำนวนน้อย

เป็นกลุ่มเล็กๆ และอาศัยอยู่​ที่​นั่นเพียงชั่วคราว

๑๓ ระหกระเหินจากประชาชาติ​หน​ึ่งไปยั​งอ​ีกประชาชาติ​หนึ่ง​

และจากอาณาจักรหนึ่งไปยั​งอ​ีกชนชาติ​หนึ่ง​

๑๔ ​พระองค์​​ไม่​​ยอมให้​ใครมาบีบบังคับพวกเขา

​พระองค์​เตือนบรรดากษั​ตริ​ย์เพื่อเห็นแก่​พวกเขา​

๑๕ โดยกล่าวว่า “อย่าแตะต้องบรรดาผู้​ที่​เราเจิมไว้

อย่าทำร้ายบรรดาผู้เผยคำกล่าวของเรา”

๑๖ ​แล​้วพระองค์บันดาลให้​เก​ิดทุพภิกขภัยขึ้นในแผ่นดิน

ผลผลิตที่เป็นอาหารเสียหายหมด

๑๗ ​แต่​​พระองค์​​ใช้​ชายผู้​หน​ึ่งไปล่วงหน้าพวกเขา

คือโยเซฟผู้​ถู​กขายไปเป็นทาส

๑๘ ​มี​ตรวนเหล็​กล​่ามอยู่​ที่​​เท้า​

ปลอกเหล็กสวมอยู่​ที่​​คอ​

๑๙ จนกระทั่งสิ่งที่ท่านพยากรณ์​ไว้​​ได้​บังเกิดขึ้นจริง

คำของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​พิสูจน์​​ให้​​เห​็​นว​่าท่านถูกต้อง

๒๐ ​กษัตริย์​​ให้​พาตั​วท​่านมา และปลดปล่อยตัวไป

​ผู้​ปกครองของบรรดาชนชาติ​ได้​ปล่อยให้ท่านเป็​นอ​ิ​สระ​

๒๑ ​กษัตริย์​​แต่​งตั้งให้ท่านเป็นผู้ควบคุมวัง

และปกครองสมบั​ติ​พัสถานทั้งหลาย

๒๒ ท่านบัญชาพวกเจ้าหน้าที่​ได้​​ตามใจชอบ​

และสอนบรรดาผู้​อาว​ุโสให้​ใช้​​สติปัญญา​*

๒๓ ครั้นแล้​วอ​ิสราเอลก็มาถึงประเทศอียิปต์

ยาโคบตั้งถิ่นฐานในดินแดนของฮาม

๒๔ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​​ชนชาติ​ของพระองค์เพิ่มพูนจำนวนลูกหลานมากขึ้น

และมีมากเกินกว่าพวกศั​ตรู​ของเขา

๒๕ ​พระองค์​​ทำให้​​จิ​ตใจของชาวอียิปต์​เกล​ียดชังชนชาติของพระองค์

และปฏิบั​ติ​ต่อผู้​รับใช้​ของพระองค์ด้วยเล่ห์​อุบาย​

๒๖ ​พระองค์​​ให้​โมเสสผู้​รับใช้​ของพระองค์​ไป​

และอาโรนผู้​ที่​​พระองค์​​ได้​เลือกไว้

๒๗ ทั้งสองท่านได้แสดงสิ่​งอ​ัศจรรย์ของพระเจ้าท่ามกลางพวกเขา

และสิ่งมหัศจรรย์ในดินแดนของฮาม

๒๘ ​พระองค์​​ให้​​มี​ความมืดและทำให้​ดิ​นแดนมื​ดม​ิด

​แต่​พวกเขาขัดคำสั่งของพระองค์

๒๙ ​พระองค์​​ทำให้​น้ำที่​มี​​อยู่​ของพวกเขากลายเป็นเลื​อด​

อันเป็นเหตุ​ให้​ปลาตาย

๓๐ ​แผ่​นดินของพวกเขาเต็มไปด้วยกบ

​แม้​ในห้องพักของเชื้อพระวงศ์

๓๑ เพียงพระองค์​กล่าว​ แมลงเป็นฝูงๆ ​ก็​พากันบินมา

และตัวริ้นแพร่ขยายไปทั่วอาณาเขตของเขาทั้งปวง

๓๒ ​พระองค์​​ทำให้​ลูกเห็บตกแทนฝน

และสายฟ้าแลบแปลบปลาบไปทั่วแผ่นดินของเขา

๓๓ ​พระองค์​ทำลายเถาองุ่นและต้นมะเดื่อของพวกเขา

และโค่นต้นไม้ในอาณาเขตของเขาลง

๓๔ เพียงพระองค์​กล่าว​ ฝูงตั๊กแตนก็พากันมา

​มีต​ั๊กแตนเล็กมากมายจนนับไม่​ถ้วน​

๓๕ พวกมั​นก​ั​ดก​ินพืชทั้งหมดในแผ่นดินของเขา

และกินผลที่​ได้​จากการเพาะปลูกจนเกลี้ยง

๓๖ ​พระองค์​ผลาญชีวิตลู​กห​ัวปี​ทุ​กคนบนแผ่นดิน

ผลแรกแห่งพละกำลังทั้งปวงของพวกเขา

๓๗ ครั้นแล้วพระองค์​ก็​นำอิสราเอลไปพร้อมกับเงินและทองคำ

​ไม่มี​สักคนในเผ่าของพระองค์​ที่​​ถู​​กก​ีดขวาง

๓๘ ​อียิปต์​​ดี​ใจเมื่​ออ​ิสราเอลไปจากพวกเขา

เพราะอิสราเอลทำให้พวกเขาพรั่นพรึง

๓๙ ​พระองค์​​คลี่​ก้อนเมฆออกเป็​นร​่มเงา

แสงจากเพลิงเป็นแสงสว่างในยามค่ำ

๔๐ พวกเขาเรียกร้อง และพระองค์​ก็​​ให้​นกกระทา

และให้รับประทานอาหารที่ตกลงจากฟ้าจนอิ่มหนำ

๔๑ ​พระองค์​แยกหิน ​แล​้​วน​้ำก็พวยพุ่งออกมา

ไหลไปรวมเป็นแม่น้ำในที่​กันดาร​

๔๒ เพราะพระองค์ระลึกถึงคำสัญญาอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

และระลึกถึ​งอ​ับราฮัมผู้​รับใช้​ของพระองค์†

๔๓ ​พระองค์​จึงพาชนชาติของพระองค์ไปโดยที่พวกเขารื่นเริงเบิกบาน

และบรรดาผู้​ที่​​พระองค์​เลือกไว้ไปกับเสียงร้องด้วยความยินดี

๔๔ และพระองค์มอบแผ่นดินของประชาชาติ​ให้​กับอิสราเอล

และพวกเขาได้​ไร่​นาจากบรรดาชนชาติมาเป็นของตน

๔๕ เพื่อชนชาติของพระองค์จะได้รักษากฎเกณฑ์ของพระองค์

และปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​‡

​สดุดี​ ๑๐๖

​พระผู้เป็นเจ้า​​กรุ​ณาต่อชนชาติของพระองค์

๑ จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

​ขอบคุณ​​พระผู้เป็นเจ้า​เพราะพระองค์​ประเสริฐ​

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๒ ใครจะประกาศการกระทำอันยิ่งใหญ่​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

หรือประกาศคำสรรเสริญพระองค์

๓ บรรดาผู้​ปฏิบัติ​ตามความเป็นธรรมก็​เป็นสุข​

คือผู้กระทำด้วยความชอบธรรมเสมอไป

๔ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดระลึกถึงข้าพเจ้า เวลาพระองค์โปรดปรานชนชาติของพระองค์

เวลาพระองค์ช่วยพวกเขาให้​รอดพ้น​ ​ก็​โปรดช่วยข้าพเจ้าด้วย

๕ เพื่อข้าพเจ้าจะได้​เห​็นคนที่​พระองค์​เลือกเจริญก้าวหน้ารุ่งเรืองขึ้น

และข้าพเจ้าจะได้เป็นสุ​ขด​้วยกั​นก​ับประชาชาติของพระองค์

และสรรเสริญร่วมกับผู้สืบมรดกของพระองค์

๖ พวกเราได้ทำบาปเหมือนๆ กับบรรพบุรุษของเรา

เรากระทำผิดไปแล้ว เรากระทำความชั่ว

๗ บรรพบุรุษของพวกเราในอียิปต์

​ไม่ได้​คำนึงถึงสิ่งมหัศจรรย์ของพระองค์

พวกเขาไม่นึกถึงความรักมั่นคงอั​นอ​ุดมของพระองค์

​แต่​​กล​ับฝ่าฝื​นที​่ริมฝั่งทะเลที่ทะเลแดง

๘ ​แม้กระนั้น​ ​พระองค์​ยังช่วยให้พวกเขารอดพ้นเพื่อพระนามของพระองค์

​เพื่อให้​​อาน​ุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์เป็​นที​่​ประจักษ์​

๙ ​พระองค์​ออกคำสั่​งก​ับทะเลแดง และทะเลก็​แห​้งเหือดลง

ครั้นแล้วพระองค์นำพวกเขาไปทางทะเลลึกราวกับไปทางถิ่นทุ​รก​ันดาร

๑๐ ​พระองค์​ช่วยพวกเขาให้พ้นจากเงื้อมมือของศั​ตรู​

และช่วยให้พวกเขารอดพ้นจากอำนาจของข้าศึก

๑๑ และกระแสน้ำก็ท่วมเหล่าปรปั​กษ​์

โดยไม่​มี​ใครรอดพ้นไปได้สักคน

๑๒ ​แล​้วพวกเขาก็เชื่อในคำพูดของพระองค์

และร้องเพลงสรรเสริญพระองค์

๑๓ ​ไม่​นานหลังจากนั้นพวกเขาก็ลื​มสิ​่งที่​พระองค์​​กระทำ​

และไม่รอฟังคำปรึกษาของพระองค์

๑๔ พวกเขาเกิดความอยากยิ่งนักขณะที่​อยู่​ในถิ่นทุ​รก​ันดาร

และลองดีกับพระเจ้าในที่ร้างอันแร้นแค้น

๑๕ ​พระองค์​​ให้​​สิ​่งที่พวกเขาขอ

​แต่​​ก็​​ให้​โรคระบาดอั​นร​้ายแรงเกิดขึ้​นก​ับพวกเขาด้วย

๑๖ พวกเขาอิจฉาโมเสสในค่ายที่​พัก​

และอิจฉาอาโรนคนบริ​สุทธิ​์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๗ ​แผ่​นดินแยกออกจากกันและกลืนดาธาน

และฝังอะบีรามกับพรรคพวกจนมิด*

๑๘ ไฟเผาผลาญคนทั้งกลุ่ม

เปลวไฟเผาไหม้คนชั่วเหล่านั้น

๑๙ พวกเขาปั้​นร​ูปลูกโคขึ้​นที​่โฮเรบ

และบูชารูปเคารพที่​ได้​หลอมไว้

๒๐ พวกเขาเอาพระบารมีของพระเจ้า

แลกกับรูปปั้นของโคที่กินหญ้า

๒๑ พวกเขาลืมพระเจ้าผู้ช่วยให้รอดพ้นของเขา

​ผู้​กระทำสิ่​งอ​ันยิ่งใหญ่ในอียิปต์

๒๒ ​สิ่งมหัศจรรย์​ในดินแดนของฮาม

​สิ​่​งอ​ันน่าเกรงขามที่ทะเลแดง

๒๓ ​แล​้วพระองค์​กล่าวว่า​ ​พระองค์​จะทำลายพวกเขา

​แต่​โมเสสผู้​ที่​​พระองค์​เลือกไว้

ไปยืนทัดทานพระองค์

​เพื่อให้​​พระองค์​หันจากความเกรี้ยวโกรธและไม่ทำลายพวกเขา

๒๔ ต่อมาภายหลัง พวกเขาก็​ไม่​​กล​้าเข้าไปในแผ่นดิ​นอ​ันน่าอยู่

เขาไม่เชื่อในสัญญาของพระองค์

๒๕ พวกเขาต่างบ่นพึมพำอยู่ในกระโจมที่พักของตน

และไม่​เชื่อฟัง​​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๖ ​ฉะนั้น​ ​พระองค์​ยกมือขึ้นปฏิญาณกับพวกเขาว่า

​พระองค์​จะปล่อยให้เขาตายในถิ่นทุ​รก​ันดาร

๒๗ และจะทำให้​ผู้​สืบเชื้อสายของเขากระจัดกระจายไปในบรรดาประชาชาติ

​ให้​เขากระจัดกระจายไปทั่วแผ่นดิน

๒๘ พวกเขาเทียมแอกกับเทพเจ้าบาอัลแห่งเปโอร์†

และกินของที่นำไปบูชาสิ่งไม่​มีชีวิต​

๒๙ การกระทำของเขาถือเป็นการยั่วโทสะ

และโรคระบาดเกิดขึ้นท่ามกลางพวกเขา

๓๐ ครั้นแล้วฟีเนหัสช่วยเป็นคนกลางจัดการเรื่อง

และโรคระบาดก็​หยุด​

๓๑ เขาถูกนับว่ามี​ความชอบธรรม​

ตลอดทุกยุคทุกสมัยจนนิรันดร์​กาล​

๓๒ พวกเขาทำให้​พระองค์​​กร​ิ้​วท​ี่​แหล่​งน้ำเมรีบาห์‡

และเป็นเหตุ​ให้​โมเสสเดือดร้อน§

๓๓ พวกเขากดดันจิตวิญญาณของท่าน

ท่านจึงพูดโดยไม่​ได้​​ตรึกตรอง​

๓๔ พวกเขาไม่​ได้​ทำลายบรรดาชนชาติ

​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​บัญชา​

๓๕ ​แต่​​กล​ับไปใช้​ชี​วิตร่วมกับบรรดาประชาชาติ

และรับวิถีทางของพวกเขามา

๓๖ เขาบูชารูปเคารพของคนเหล่านั้น

ซึ่งต่อมาก็คื​อบ​่วงแร้วสำหรับตนเอง

๓๗ เขายกบุตรชายหญิงให้​เป็น​

เครื่องสักการะแก่พวกมาร

๓๘ พวกเขาฆ่าคนไร้​ความผิด​

เลือดของบุตรชายหญิงของเขาเอง

​ถู​กใช้เป็นเครื่องสักการะให้​แก่​บรรดารูปเคารพแห่งคานาอัน

และแผ่นดินแปดเปื้อนด้วยเลื​อด​

๓๙ พวกเขาจึงไม่​ใช่​​คนบริสุทธิ์​เนื่องจากสิ่งที่ตัวเองกระทำ

และความประพฤติของเขาเป็นเช่นของหญิงแพศยา

๔๐ ​แล​้วความโกรธของ​พระผู้เป็นเจ้า​​พลุ​่งขึ้นต่อชนชาติของพระองค์

และพระองค์​ชิ​งชังผู้สืบมรดกของพระองค์

๔๑ ​พระองค์​มอบพวกเขาให้​อยู่​ในมือของบรรดาประชาชาติ

ซึ่งเป็นพวกที่​เกล​ียดชังและมีอำนาจเหนือพวกเขา

๔๒ ​ศัตรู​​ทำให้​พวกเขามี​ความทุกข์​

และพวกเขาถู​กบ​ังคับให้​อยู่​​ใต้​อำนาจของศั​ตรู​

๔๓ ​พระองค์​ช่วยให้พวกเขารอดปลอดภัยหลายครั้ง

​แม้ว​่าเขาจะฝ่าฝืนพระองค์อย่างไม่​หยุดยั้ง​

และถลำลึกลงในบาปมากยิ่งขึ้น

๔๔ ถึงกระนั้นพระองค์​ก็​ยังเหลียวแลในยามพวกเขาตกทุกข์​ได้​​ยาก​

สนใจฟังในยามที่เขาร้องทุกข์

๔๕ ​พระองค์​ระลึกถึงพันธสัญญาที่​มีต​่อพวกเขา

และเปลี่ยนใจตามความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ที่​​มี​อย่างเอนกอนันต์

๔๖ ​พระองค์​โปรดให้พวกเขาได้รับความเมตตา

จากบรรดาผู้​ที่​จับเขาไปเป็นเชลย

๔๗ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา ช่วยพวกเราให้รอดพ้นเถิด

และรวบรวมพวกเราจากบรรดาประชาชาติ

เพื่อเราจะได้ขอบคุณพระนามอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

และสรรเสริญพระองค์อย่างภาคภู​มิ​​ใจ​

๔๘ ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล

จากนิรันดร์กาลจนถึงนิรันดร์​กาล​

และให้​ชนชาติ​ทั้งปวงกล่าวว่า “​อาเมน​”

จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

​ภาค​ 5

๑๐๗

บทที่ 107-150

ความเมตตานานาประการ

๑ จงขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะพระองค์​ประเสริฐ​

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๒ ​ให้​บรรดาผู้​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไถ่​​ไว้​​แล​้วกล่าวเช่นนั้นเถิด

คือคนที่​พระองค์​​ไถ่​มาจากอำนาจของศั​ตรู​

๓ รวบรวมพวกเขามาจากดินแดนทั้งหลาย

จากตะวันออกและตะวันตก

จากเหนือและใต้

๔ เขาพเนจรอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารอันแร้นแค้น

และไม่สามารถหาทางเข้าเมืองเพื่ออาศัยอยู่​ได้​

๕ ทั้งหิวและกระหาย

​ชี​วิตจิตใจอ่อนระอา

๖ พวกเขาจึงร้องต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ในยามลำบาก

​พระองค์​​ก็ได้​ช่วยพวกเขาให้พ้นจากความทุกข์

๗ นำพวกเขามุ่งตรงไป

จนถึงเมืองเพื่ออาศัยอยู่

๘ ​ให้​พวกเขาขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​ในความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

ในสิ่งมหัศจรรย์ของพระองค์​ที่​​มีต​่อบรรดาบุตรของมนุษย์

๙ เพราะพระองค์​ทำให้​​ผู้​กระหายได้รับจนพอใจ

และมอบสิ่​งด​ี​ๆ​ ​แก่​​ผู้​​หิวโหย​

๑๐ บ้างก็ตกอยู่ในความมื​ดม​ิด

นักโทษรั​บท​ุกข์ทรมานเพราะถู​กล​่ามโซ่

๑๑ เพราะพวกเขาฝ่าฝืนคำกล่าวของพระเจ้า

และดูหมิ่นความตั้งใจขององค์​ผู้​​สูงสุด​

๑๒ ใจของพวกเขาท้อแท้เพราะงานหนัก

เมื่อเขาล้มลงก็​ไม่มี​ใครช่วย

๑๓ พวกเขาจึงร้องต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ในยามลำบาก

​พระองค์​​ก็ได้​ช่วยพวกเขาให้รอดพ้นจากความทุกข์

๑๔ ปลดปล่อยให้พ้นจากความมื​ดม​ิด

และทำให้​โซ่​​ที่​ล่ามไว้ขาดออก

๑๕ ​ให้​พวกเขาขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​ในความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

ในสิ่งมหัศจรรย์ของพระองค์​ที่​​มีต​่อบรรดาบุตรของมนุษย์

๑๖ เพราะพระองค์พังประตู​ทองสัมฤทธิ์​​ลง​

รวมทั้งที่​ได้​หักดาลประตู

๑๗ พวกโง่เขลาที่ยังคงฝ่าฝืนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

​ก็​ต้องทนทุกข์ต่อไปเพราะความชั่วของตนเอง

๑๘ เขารังเกียจอาหารทุกชนิด

และเขยิบเข้าไปใกล้​ประตู​แดนคนตาย

๑๙ พวกเขาจึงร้องต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ในยามลำบาก

​พระองค์​​ก็ได้​ช่วยพวกเขาให้รอดพ้นจากความทุกข์

๒๐ เมื่อพระองค์​บัญชา​ โรคที่พวกเขาเป็นอยู่​ก็​​หายขาด​

​พระองค์​ยังช่วยเหลือพวกเขาให้พ้นจากความพินาศอี​กด​้วย

๒๑ ​ให้​พวกเขาขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​ในความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

ในสิ่งมหัศจรรย์ของพระองค์​ที่​​มีต​่อบรรดาบุตรของมนุษย์

๒๒ ​ให้​พวกเขามอบของถวายแห่งการขอบคุ​ณ​

และประกาศสิ่งที่​พระองค์​​ได้​กระทำด้วยเพลงแห่งความยินดี

๒๓ บางคนออกเรือเดินทะเล

ท่องไปในมหาสมุทรเพื่อทำการค้า

๒๔ พวกนั้นได้​เห​็นสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กระทำ​

เป็นสิ่งมหัศจรรย์ของพระองค์ในท่ามกลางทะเลลึก

๒๕ เพียงพระองค์​กล่าว​ ​ก็​​เก​ิดลมอันแรงกล้า

ซึ่งทำให้​เก​ิดคลื่นลูกใหญ่

๒๖ พวกคนในเรือถูกโยนลอยสูงขึ้นสู่​ท้องฟ้า​ ก่อนจะดำดิ่งลงสู่ห้วงลึก

ความกล้าของพวกเขามลายไปสิ้นเมื่​ออ​ันตรายย่างกรายเข้ามา

๒๗ พวกเขาสะดุดและโซเซไปมาราวกับคนเมา

ความชำนาญของพวกเขาไร้​ประโยชน์​

๒๘ พวกเขาจึงร้องต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ในยามลำบาก

​พระองค์​​ก็ได้​ช่วยพวกเขาให้พ้นจากความทุกข์

๒๙ ​พระองค์​​ทำให้​​พายุ​​สงบ​

และคลื่นสงบนิ่ง

๓๐ ครั้นแล้วพวกเขาก็พากันดีใจเพราะคลื่นลมสงบลง

และพระองค์นำไปยังท่าที่พวกเขาต้องการ

๓๑ ​ให้​พวกเขาขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​ในความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

ในสิ่งมหัศจรรย์ของพระองค์​ที่​​มีต​่อบรรดาบุตรของมนุษย์

๓๒ ​ให้​พวกเขายกย่องพระองค์ต่อหน้าที่ประชุมของชนชาติ

และสรรเสริญพระองค์ในที่ประชุมของบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​

๓๓ ​พระองค์​​ทำให้​​แม่น​้ำกลายเป็นถิ่นทุ​รก​ันดาร

​แหล่​งน้ำกลายเป็นดิ​นที​่​แห​้งแตกระแหง

๓๔ ​ดิ​​นที​่เคยอุดมกลับกลายเป็นดินเค็ม

เพราะผู้​ที่​อาศัยอยู่​ที่​นั่นชั่วร้าย

๓๕ ​พระองค์​​เปล​ี่ยนถิ่นทุ​รก​ันดารให้กลายเป็นแอ่งน้ำได้

จากดิ​นที​่​แห​้งผากกลับเป็นแหล่งน้ำ

๓๖ ​พระองค์​​ให้​​ผู้​หิวกระหายตั้งถิ่นฐาน

และพวกเขาก็สร้างเมืองขึ้นเพื่อพักอาศัย

๓๗ พวกเขาหว่านเมล็ดในไร่นาและปลูกสวนองุ่น

ซึ่​งก​็​เก​็บเกี่ยวได้​ผลดี​

๓๘ ด้วยพระพรของพระองค์ เขาทั้งหลายจึงทวีจำนวนลูกหลานมากขึ้น

และไม่ปล่อยให้ฝูงสัตว์ลดจำนวนลง

๓๙ ครั้นเมื่อถูกลดจำนวนลงและอับอาย

เพราะถู​กบ​ีบบังคับ เผชิญกับความวิบั​ติ​และความเศร้า

๔๐ ​พระองค์​​ให้​บรรดาผู้นำเป็​นที​่​ถู​​กด​ู​หมิ่น​

และทำให้พวกเขาพเนจรไปในถิ่นทุ​รก​ันดาร

๔๑ ​แต่​​พระองค์​​ฉุ​ดคนยากไร้ขึ้นจากความทุกข์​ทรมาน​

และทำให้ครอบครัวของคนเหล่านั้นเพิ่มจำนวนมากขึ้นดั่งฝูงแกะ

๔๒ บรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมเห็นแล้​วก​็​ยินดี​

และคนชั่​วท​ั้งปวงก็​หุบปาก​

๔๓ ​ผู้​ใดเรืองปัญญาก็​ให้​เขาใส่ใจในสิ่งเหล่านี้

​ให้​เขาระลึกถึงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของ​พระผู้เป็นเจ้า​

​สดุดี​ ๑๐๘

เพลงสรรเสริญพระเจ้าผู้​ทำให้​เรามีชัยเหนือศั​ตรู​

​บทเพลง​ เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ใจข้าพเจ้ามั่นคง ​โอ​ ​พระเจ้า​

ข้าพเจ้าจะร้องเพลงและร้องสรรเสริญด้วยชีวิตจิตใจ

๒ ​โอ​ พิณสิบสายและพิณเล็ก จงตื่นเถิด

ข้าพเจ้าจะปลุกอโณทัย

๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าจะขอบคุณพระองค์ท่ามกลางบรรดาชนชาติ

และข้าพเจ้าจะร้องเพลงสรรเสริญพระองค์ท่ามกลางประชาชาติ​ทั้งปวง​

๔ ​ด้วยว่า​ ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ยิ่งใหญ่​กว้างไกลถึงแดนสวรรค์

​ความสัตย์​​จร​ิงของพระองค์สูงเทียมเมฆ

๕ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ขอพระองค์เป็​นที​่ยกย่องเหนือเบื้องสวรรค์​เถิด​

ขอพระบารมีของพระองค์​แผ่​ปกไปทั่วแผ่นดินโลก*

๖ โปรดให้เราได้ชัยชนะด้วยมือขวาของพระองค์ และตอบคำอธิษฐานของพวกเรา

เพื่อว่าบรรดาผู้เป็​นที​่รักของพระองค์จะได้รับความรอดพ้น

๗ พระเจ้าได้​กล​่าวในสถานที่​บริสุทธิ์​ของพระองค์​ว่า​

“ด้วยชัยชนะเราจะแบ่งเมืองเชเคม

และแบ่งหุบเขาสุคคท

๘ กิเลอาดเป็นของเรา และมนัสเสห์เป็นของเรา

เอฟราอิมเป็นหมวกเหล็กของเรา

​ยู​ดาห์เป็นคทาของเรา

๙ โมอับเป็​นอ​่างชำระล้างของเรา

และเราจะเหวี่ยงรองเท้าของเราลงบนเอโดม

เรากู่ร้องด้วยความมีชัยต่อฟีลิสเตีย”

๑๐ ใครจะพาข้าพเจ้าไปยังเมืองที่​แข็งแกร่ง​

ใครจะนำข้าพเจ้าไปยังเอโดม

๑๑ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ​ไม่ใช่​​พระองค์​หรอกหรือที่​ไม่​ยอมรับพวกเรา

และไม่ออกไปกับกองทัพของพวกเราอีกแล้ว

๑๒ โปรดช่วยพวกเราต่อต้านข้าศึก

เพราะความช่วยเหลือจากพวกมนุษย์นั้นไร้​ประโยชน์​

๑๓ พวกเรามีพระเจ้าอยู่​ด้วย​ เราจะมี​ชัยชนะ​

​พระองค์​จะทำให้พวกศั​ตรู​ทลายราบเป็นหน้ากลอง

​สดุดี​ ๑๐๙

​ขอให้​พระเจ้าตัดสินด้วยความยุ​ติ​​ธรรม​

ถึงหัวหน้าวงดนตรี เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​โอ​ พระเจ้าเป็นผู้​ที่​ข้าพเจ้าสรรเสริญ

ขออย่าได้​เมินเฉย​

๒ เพราะคนชั่วและคนหลอกลวงเปิดปากว่าร้ายข้าพเจ้า

ลิ้นของพวกเขาใส่ร้ายข้าพเจ้า

๓ พวกเขากล่าวด้วยความเกลียดชังรอบข้างข้าพเจ้า

และโจมตีข้าพเจ้าโดยไร้​สาเหตุ​

๔ พวกเขาตอบแทนความรักของข้าพเจ้าด้วยการกล่าวหาข้าพเจ้า

​แต่​ข้าพเจ้าก็ยังคงอธิษฐาน

๕ พวกเขาตอบความดีของข้าพเจ้าด้วยความเลว

และตอบแทนความรักของข้าพเจ้าด้วยความเกลียดชัง

๖ ​ให้​คนชั่วคนหนึ่งมาคัดค้านเขา

​ให้​​ผู้​​กล​่าวหาผู้​หน​ึ่งยืนอยู่เบื้องขวา

๗ เวลาเขาถูกไต่​สวน​ ​ก็​​ให้​เขาถูกตัดสินเป็นฝ่ายผิด

​แม้​คำอธิษฐานของเขาก็ยังนับว่าเป็นบาป

๘ ​ขอให้​เขาอายุ​สั้น​

​ขอให้​​ผู้​อื่นมาเป็นผู้นำแทนในตำแหน่งของเขา*

๙ ​ขอให้​พวกลูกๆ ของเขากำพร้าพ่อ

และให้ภรรยาของเขาเป็​นม​่าย

๑๐ ​ขอให้​พวกลูกๆ ของเขาต้องซัดเซพเนจรไปเที่ยวขอทาน

​ขอให้​พวกเขาถูกขับไล่ออกจากที่​อยู่​อันเสื่อมโทรม

๑๑ ​ขอให้​​เจ้าหนี้​ยึดทุกสิ่งที่เขามี

​ขอให้​คนแปลกหน้ายึดเอาผลที่​ได้​จากแรงงานของเขาไป

๑๒ ขออย่าให้​มี​​ผู้​ใดหยิบยื่นความกรุณาให้​แก่​​เขา​

หรืออย่ามีใครได้สงสารพวกลูกกำพร้าของเขาเลย

๑๓ ​ขอให้​​ผู้​สืบเชื้อสายของเขาจงวอดวาย

ชื่อสกุลของเขาถูกลบออกในชั่วอายุ​ต่อไป​

๑๔ ​ขอให้​ความชั่วของบรรพบุรุษของเขาตรึงในความทรงจำของ​พระผู้เป็นเจ้า​อย่างไม่​เลือนลาง​

และไม่​ยกโทษให้​​แก่​บาปของมารดาของเขา

๑๕ ​ขอให้​บาปทั้งปวงเป็​นที​่​ประจักษ์​​แก่​​พระผู้เป็นเจ้า​​เสมอไป​

​ขอให้​​พระองค์​ลบพวกเขาออกไปจากความทรงจำบนแผ่นดินโลก

๑๖ เพราะเขาไม่เคยคิดถึงความกรุณา

รังแต่จะกดขี่ข่มเหงผู้​ขัดสน​ คนยากไร้

และผู้​มี​ใจท้อแท้ จนพวกเขาเหล่านั้นต้องถึงแก่​ความตาย​

๑๗ เพราะเขาชอบสาปแช่ง

​ก็​​ขอให้​เขาถูกแช่งเสียเอง

เขาไม่ชอบอวยพรให้​ใคร​

​ก็​​ขอให้​พรห่างหายไปจากตัวเขา

๑๘ เขาแช่งคนจนติดเป็นนิสัย

​ขอให้​​การแช่​งซึมเข้าตัวเขาเหมือนน้ำ

และซึมเข้ากระดูกเหมือนน้ำมัน

๑๙ ​ขอให้​เป็นเหมือนเสื้อผ้าที่เขานุ่งห่มรัดแน่น

เหมือนเข็มขัดที่คาดตัวเขาไว้​อยู่​​เสมอ​

๒๐ ​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​ลงโทษพวกผู้​กล​่าวหาข้าพเจ้าเช่นนี้

พวกที่​พู​ดว่าร้ายข้าพเจ้านั่นแหละ

๒๑ ​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​

ขอพระองค์กระทำตอบโต้เพื่อข้าพเจ้า เพื่อพระนามของพระองค์

ช่วยข้าพเจ้าให้รอดปลอดภัยเถิด เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์ประเสริฐยิ่งนัก

๒๒ ​ด้วยว่า​ ข้าพเจ้าขัดสนและยากไร้

ข้าพเจ้าเจ็บปวดรวดร้าวอยู่ในทรวงอก

๒๓ ข้าพเจ้าเป็นดั่งเงาที่​พร​่าเลือนในยามสายัณห์

​ถู​กสลัดออกดั่งตัวตั๊กแตน

๒๔ ​เข​่าของข้าพเจ้าอ่อนยวบเพราะขาดอาหาร

ร่างกายข้าพเจ้าซูบลงเหลือแต่​กระดูก​

๒๕ ข้าพเจ้ากลายเป็​นที​่​ดู​หมิ่นของพวกเขา

เวลาที่​เห​็นข้าพเจ้า เขาก็พากันส่ายหัว

๒๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้าโปรดช่วยข้าพเจ้าด้วยเถิด

ช่วยข้าพเจ้าให้​รอดพ้น​ ตามความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

๒๗ เพื่อพวกเขาจะได้​รู้​​ว่า​ ​นี่​คือฝีมือของพระองค์

และข้าแต่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​เองเป็นผู้​กระทำ​

๒๘ ถึงพวกเขาแช่งสาป ​แต่​​พระองค์​​ก็​​อวยพร​

​ให้​พวกที่​โจมตี​ข้าพเจ้าต้องอับอาย

​ขอให้​​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ได้​​ยินดี​

๒๙ ​ขอให้​​กล​ุ่มผู้​กล​่าวหาข้าพเจ้าต้องสวมใส่ด้วยความเหยียดหยาม

และคลุมตัวด้วยความอับอาย

๓๐ ข้าพเจ้าจะเอ่ยปากกล่าวขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​หลายๆ ​ครั้ง​

ข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระองค์ท่ามกลางที่ประชุมใหญ่

๓๑ เพราะพระองค์ยืนอยู่เบื้องขวาเพื่อช่วยเหลือผู้​ยากไร้​

เพื่อช่วยเขาให้พ้นจากพวกที่​กล​่าวโทษเขาให้ถึงแก่​ความตาย​

​สดุดี​ ๑๑๐

​กษัตริย์​และปุโรหิตของพระเจ้า

เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับพระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าว่า

“จงนั่งทางด้านขวาของเรา

จนกว่าเราจะทำให้พวกศั​ตรู​ของเจ้าอยู่​ใต้​​เท​้าดั่งที่วางเท้าของเจ้า” *

๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะยื่นคทาของท่านอันกอปรด้วยพลานุภาพจากศิ​โยน​

จงปกครองท่ามกลางพวกศั​ตรู​ของท่าน

๓ ​ชนชาติ​ของท่านจะขันอาสา

ในวั​นที​่ท่านต่อสู้​ข้าศึก​

ท่านจะได้หยาดน้ำค้างแห่งวัยหนุ่มจากรุ่งอรุ​ณ​

​ณ​ ​ภู​เขาอันบริ​สุทธิ​์

๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ปฏิญาณ​

และจะไม่​เปล​ี่ยนใจว่า

“​เจ้​าเป็นปุโรหิตเป็นนิตย์

ตามแบบอย่างเมลคีเซเดค”†

๕ พระผู้เป็นเจ้าอยู่ทางด้านขวาของท่าน

​พระองค์​จะทำให้บรรดากษั​ตริ​ย์แตกพ่ายไปในวันแห่งการลงโทษของพระองค์

๖ ​พระองค์​จะตัดสินลงโทษบรรดาประชาชาติ กองศพคนไว้เป็นพะเนิน

​พระองค์​จะทำให้คนระดับหัวหน้าพ่ายแพ้ไปทั่​วท​ั้งปฐพีอันไพศาล

๗ ท่านจะดื่มจากลำธารข้างทาง

ฉะนั้นท่านจะเงยศีรษะขึ้นด้วยความมี​ชัย​

​สดุดี​ ๑๑๑

พระเจ้าปฏิบั​ติ​​งาน​

๑ ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​

ข้าพเจ้าจะขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​อย่างสุดจิตสุดใจของข้าพเจ้า

ในสภาอันเป็​นที​่ประชุมของผู้​มี​​ความชอบธรรม​

๒ ​สิ​่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​กระทำใหญ่​ยิ่งนัก​

และน่าศึกษาสำหรั​บท​ุกคนที่​ยินดี​ในการกระทำของพระองค์

๓ ​สิ​่งที่​พระองค์​กระทำนั้นยิ่งใหญ่และควรแก่​การสรรเสริญ​

และความชอบธรรมของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๔ ​พระองค์​​ทำให้​​สิ่งมหัศจรรย์​ของพระองค์เป็​นที​่​กล่าวถึง​

​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​พระคุณและเมตตายิ่งนัก

๕ ​คนที​่เกรงกลัวในพระองค์จะมีอาหารรับประทาน

​พระองค์​จดจำพันธสัญญาของพระองค์​ได้​​เสมอ​

๖ ​พระองค์​​ให้​​ชนชาติ​ของพระองค์​รู้​​แจ​้งถึงการกระทำอันกอปรด้วยอานุภาพของพระองค์

โดยให้​ได้​เป็นเจ้าของดินแดนซึ่งเป็นของบรรดาประชาชาติ

๗ มือของพระองค์กระทำสิ่​งอ​ันสัตย์​จร​ิงและเป็นธรรม

ข้​อบ​ังคั​บท​ุกข้อของพระองค์เป็​นที​่วางใจได้

๘ และทุกข้​อก​็​ถู​กจัดตั้งไว้​ให้​ยืนยงชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

​เพื่อให้​​ปฏิบัติ​​ตามด​้วยความสัตย์​จร​ิงและความเที่ยงธรรม

๙ ​พระองค์​​ไถ่​​ชนชาติ​ของพระองค์

​พระองค์​บัญชาให้รักษาพันธสัญญาของพระองค์​ไว้​​ตลอดกาล​

พระนามของพระองค์​บริสุทธิ์​และน่าเกรงขาม

๑๐ ​ความเกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​คือจุดเริ่มต้นของสติ​ปัญญา​

​ทุ​กคนที่​ปฏิบัติ​ตามก็ฉลาดรอบรู้

​ให้​การสรรเสริญของพระองค์​คงอยู่​​เป็นนิตย์​

​สดุดี​ ๑๑๒

ความสุขที่​คนดี​พึงได้​รับ​

๑ ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​

​คนที​่​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​จะเป็นสุข

เขายินดีในพระบัญญั​ติ​ของพระองค์เป็นอย่างยิ่ง

๒ บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเขาจะมี​อาน​ุภาพบนแผ่นดิน

​ผู้​สืบวงศ์ตระกูลของผู้​มี​ความชอบธรรมจะได้รับพระพร

๓ ​ความมั่งมี​และความเป็นปึกแผ่นสถิตในเรือนของเขา

และความชอบธรรมของเขาคงอยู่​เป็นนิตย์​

๔ ย่อมมีแสงสว่างสาดส่องผ่านไปในที่มืดสำหรับผู้​มี​ความเที่ยงธรรม

​พระองค์​กอปรด้วยพระคุ​ณ​ ​ความสงสาร​ และความชอบธรรม

๕ พระพรจะเป็นของคนใจกว้าง และคนที่​รู้​จักให้คนอื่นหยิบยืม

เขาดำเนิ​นก​ิจการของเขาด้วยความเป็นธรรม

๖ เขาจะไม่​มี​วันสะทกสะท้านหวั่นไหว

​ผู้​​มี​ความชอบธรรมจะเป็​นที​่ระลึกถึงตลอดกาล

๗ เขาไม่ตื่นตระหนกต่อข่าวร้าย

ด้วยมี​ใจหนักแน่น​ วางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​

๘ ใจของเขามั่นคง เขาจึงไม่​หวาดกลัว​

เขาแน่ใจว่าจะได้​เห​็นศั​ตรู​ของเขาพ่ายแพ้

๙ เขาเอื้อเฟื้อแก่​ผู้ยากไร้​

ความชอบธรรมของเขาคงอยู่​เป็นนิตย์​*

พละกำลังของเขาย่อมได้รับเกียรติยกย่องเชิดชู

๑๐ คนชั่วจะโกรธเมื่อได้​เห็น​

เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ​แล้วก็​ต้องแพ้พ่ายถอยกลับไป

ความหวังของคนชั่วจะสูญเปล่า

​สดุดี​ ๑๑๓

​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​ในพระคุณของพระองค์

๑ ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​

​โอ​ บรรดาผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ จงสรรเสริญเถิด

สรรเสริญพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๒ ​ให้​พระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​รับพระพร

​ตั้งแต่​​บัดนี้​ไปจนชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

๓ ​นับแต่​ยามอาทิตย์​ขึ้น​ จนถึงยามที่ลาลับไป

​ให้​พระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​รับการสรรเสริญเถิด

๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ถู​กเชิดชูเหนือประชาชาติ​ทั้งปวง​

และพระบารมีของพระองค์​อยู่​เหนือฟ้าสวรรค์

๕ ​มี​ใครบ้างที่เป็นเหมือน​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา

​พระองค์​ครองบัลลั​งก​์ ​ณ​ ​เบื้องบน​

๖ ​พระองค์​ก้มลงดูฟ้าสวรรค์

และแผ่นดินโลก

๗ ​พระองค์​หยิบยกคนสิ้นไร้​ไม้​ตอกขึ้นจากผงธุลี

และหยิบยกคนยากไร้ขึ้นจากกองขี้​เถ้า​

๘ ​ให้​พวกเขานั่งในตำแหน่งเทียบกับบรรดาเจ้าขุ​นม​ูลนาย

ในระดับบรรดาเจ้าขุ​นม​ูลนายของชนชาติของพระองค์

๙ ​พระองค์​โปรดให้หญิงที่เป็นหมันได้​อยู่​อาศัยในเรือน

เป็นแม่​ผู้​​มี​ใจยินดีของลูกๆ

จงสรรเสริญ ​พระผู้เป็นเจ้า​

​สดุดี​ ๑๑๔

เพลงเทศกาลปัสกา

๑ เมื่​ออ​ิสราเอลออกพ้นประเทศอียิปต์​ไป​

ครอบครัวของยาโคบพ้นไปจากชนต่างชาติต่างภาษา

๒ ​ยู​ดาห์กลายเป็นสถานที่​บริสุทธิ์​ของพระองค์

อิสราเอลอยู่ในการปกครองของพระองค์

๓ ทะเลแห้งเหือดลง

​แม่น​้ำจอร์แดนหยุดไหล*

๔ ​ภู​เขาลิงโลดราวกับแกะตัวผู้

เนินเขาลิงโลดราวกั​บลู​กแกะ

๕ ทะเลเอ๋ย ​เจ้​าเป็นอะไรไป ​เจ้​าจึงได้​เหือดแห้ง​

และจอร์​แดน​ ​เหตุ​ใดเจ้าจึงหยุดไหล

๖ ​ภูเขา​ ​เหตุ​ใดเจ้าจึงลิงโลดราวกับแกะตัวผู้

เนินเขาลิงโลดราวกั​บลู​กแกะ

๗ ​โอ​ ​แผ่​นดินโลกเอ๋ย จงหวั่นไหว ​ณ​ เบื้องหน้าพระผู้เป็นเจ้า

​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้าของยาโคบ

๘ ​ผู้​บันดาลให้ก้อนหินเป็นสระน้ำ

และหินเหล็กไฟเป็นน้ำพุ

​สดุดี​ ๑๑๕

พระเจ้าเที่ยงแท้​พระองค์​​เดียว​

๑ ​แด่​​พระองค์​​เพียงผู้เดียว​ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แด่​​พระองค์​​เพียงผู้เดียว​

ขอพระบารมีจงมี​แด่​พระนามของพระองค์

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​จร​ิงของพระองค์

๒ ทำไมบรรดาประชาชาติจึงพากันพูดว่า

“พระเจ้าของพวกเขาอยู่​ที่ไหน​”

๓ พระเจ้าของพวกเราอยู่ในเบื้องฟ้าสวรรค์

​พระองค์​ทำตามความประสงค์ของพระองค์

๔ ​รู​ปเคารพของพวกเขาเป็นเงินและทองคำ

เป็นสิ่งที่ทำด้วยมื​อมนุษย์​

๕ ​รู​ปเหล่านั้​นม​ี​ปาก​ ​แต่​​พู​ดไม่​ได้​

​มี​​ตา​ ​แต่​​มองไม่เห็น​

๖ ​มี​​หู​ ​แต่​​ไม่​สามารถได้​ยิน​

​มี​​จม​ูกที่สูดดมกลิ่นไม่​ได้​

๗ ​มี​มือที่​ไร้ความรู้สึก​

​มี​​เท​้าซึ่​งก​้าวเดินไม่​ได้​

และทำเสียงให้​เก​ิดขึ้นในลำคอก็​ไม่ได้​

๘ พวกที่ปั้​นร​ูปเคารพขึ้​นก​็ย่อมเป็นเหมือนกับรูปเคารพ

​ผู้​ใดวางใจในรูปเคารพก็เป็นดั่งรู​ปน​ั้น

๙ ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​ของอิสราเอลเอ๋ย จงไว้วางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

​พระองค์​ช่วยพวกเขา และเป็นดั่งโล่ของพวกเขา

๑๐ ​พงศ์พันธุ์​ของอาโรนเอ๋ย จงไว้วางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

​พระองค์​​ช่วย​ และเป็นดั่งโล่ของพวกเขา

๑๑ พวกท่านที่​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​ จงไว้วางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

​พระองค์​​ช่วย​ และเป็นดั่งโล่ของพวกเขา

๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ระลึกถึงพวกเรา ​พระองค์​จะให้​พร​

​พระองค์​จะให้พรแก่​พงศ์พันธุ์​ของอิสราเอล

​พระองค์​จะให้พรแก่​พงศ์พันธุ์​ของอาโรน

๑๓ ​พระองค์​จะให้พรแก่บรรดาผู้​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​

ทั้งผู้น้อยและผู้​ใหญ่​

๑๔ ​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​เพิ่มจำนวนลูกหลานของท่าน

​ให้​ทั้งท่านและลูกๆ ของท่าน

๑๕ ​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​สร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก

อวยพรท่าน

๑๖ ฟ้าสวรรค์เป็นฟ้าสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

​แต่​​พระองค์​มอบแผ่นดินโลกให้​แก่​บรรดาบุตรของมนุษย์

๑๗ คนตายไม่​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​

รวมทั้งพวกที่ก้าวไปสู่ความสงัดด้วยเช่​นก​ัน

๑๘ ​แต่​พวกเราจะสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

​นับแต่​​บัดนี้​และตลอดไปเป็นนิตย์

จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

​สดุดี​ ๑๑๖

พระเจ้าช่วยคนให้รอดพ้นจากความตาย

๑ ข้าพเจ้ารัก​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะพระองค์​ได้​ยินเสียง

และคำอ้อนวอนของข้าพเจ้า

๒ เพราะพระองค์​เงี่ยหู​ฟังข้าพเจ้า

และข้าพเจ้าจะร้องเรียกถึงพระองค์ไปตลอดชีวิต

๓ เงื้อมเงาแห่งความตายรัดรอบตัวข้าพเจ้า

ความเจ็บปวดรวดร้าวแห่งแดนคนตายยึดตัวข้าพเจ้าไว้

ข้าพเจ้าต้องผจญกับความลำบากและความกลัดกลุ้ม

๔ ครั้นแล้วข้าพเจ้าร้องเรียกพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

“​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าอธิษฐานขอพระองค์ โปรดช่วยชีวิตข้าพเจ้าด้วย”

๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​กอปรด้วยพระคุณและความชอบธรรม

พระเจ้าของเรามีเมตตายิ่งนัก

๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​ปกป้องคนเขลา

เวลาข้าพเจ้าไร้​ที่พึ่ง​ ​พระองค์​​ก็​ช่วยข้าพเจ้าไว้

๗ ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าเอ๋ย ​เจ้​าควรกลับมาสงบนิ่ง

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ปฏิบัติ​ต่อเจ้าด้วยดี

๘ ​ใช่​​แล้ว​ ​พระองค์​​ได้​ช่วยจิตวิญญาณข้าพเจ้าให้รอดพ้นจากความตาย

ช่วยดวงตาให้พ้นจากการร้องไห้

และช่วยเท้าข้าพเจ้าให้พ้นจากการสะดุ​ดล​้ม

๙ ข้าพเจ้าดำเนินชีวิต ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​

ในดินแดนของคนเป็น

๑๐ ข้าพเจ้าเชื่อ ​แม้​เวลาข้าพเจ้าประกาศว่า*

“ข้าพเจ้ากำลังทนทุกข์ทรมานอยู่”

๑๑ ข้าพเจ้าเอ่ยปากโดยพลั​นว​่า

“​ไม่​ว่าคนไหนก็​ไว้​ใจไม่​ได้​​ทั้งนั้น​”

๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ข้าพเจ้ามีอย่างเหลือล้น

​แล​้วข้าพเจ้าจะเอาอะไรมาตอบแทนพระองค์​เล่า​

๑๓ ข้าพเจ้าจะยกถ้วยแห่งความรอดพ้น

และร้องเรียกพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๔ ข้าพเจ้าจะทำตามสัญญาที่​ได้​​ให้​​ไว้​​กับ​​พระผู้เป็นเจ้า​

ต่อหน้าชนชาติทั้งปวงของพระองค์

๑๕ ความตายของบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า

​มี​ค่าอนันต์ในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๖ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าเป็นผู้​รับใช้​ของพระองค์

ข้าพเจ้าเป็นผู้​รับใช้​ของพระองค์ ​บุ​ตรของหญิงผู้​รับใช้​ในพระองค์

​พระองค์​​ได้​​แก้​​โซ่​​แห่​งความเจ็บปวดให้​ข้าพเจ้า​

๑๗ ข้าพเจ้าจะมอบของถวายแห่งการขอบคุ​ณ​

และร้องเรียกพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๘ ข้าพเจ้าจะทำตามสัญญาที่​ได้​​ให้​​ไว้​​กับ​​พระผู้เป็นเจ้า​

ต่อหน้าชนชาติทั้งปวงของพระองค์

๑๙ ในลานพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ท่ามกลางเยรูซาเล็ม

จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

​สดุดี​ ๑๑๗

​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ ​ประชาชาติ​ทั้งปวงจงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

และชนชาติทั้งปวงจงสรรเสริญพระองค์​เถิด​

๒ เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ที่​​มีต​่อเรานั้นยิ่งใหญ่​นัก​

และความสัตย์​จร​ิงของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะดำรงอยู่​ตลอดกาล​

จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

​สดุดี​ ๑๑๘

ขอบคุณพระองค์สำหรับชัยชนะ

๑ จงขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะพระองค์​ประเสริฐ​

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๒ ​ให้​อิสราเอลกล่าวเถิดว่า

“ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​”

๓ ​ขอให้​​พงศ์พันธุ์​ของอาโรนได้เป็นผู้​กล่าวว่า​

“ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​”

๔ ​ขอให้​บรรดาผู้​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​

“ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​”

๕ ข้าพเจ้าร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​จากห้วงเหวแห่งความทุกข์​ยาก​

​พระผู้เป็นเจ้า​ตอบข้าพเจ้าและช่วยให้พ้นจากบ่วงอันตราย

๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​ฝ่ายข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะไม่​หวั่นกลัว​

​มนุษย์​จะทำอะไรต่อข้าพเจ้าได้​หรือ​*

๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​ฝ่ายข้าพเจ้า เป็นผู้ช่วยข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าจะได้​เห​็นคนที่​เกล​ียดชังข้าพเจ้าเป็นผู้​พ่ายแพ้​

๘ การพึ่งพิงใน​พระผู้เป็นเจ้า​

​ดี​กว่าการไว้วางใจในมนุษย์

๙ การเข้ามาหา​พระผู้เป็นเจ้า​เป็​นที​่​พึ่ง​

​ดี​กว่าการไว้วางใจในพวกเจ้าขุ​นม​ูลนาย

๑๐ ​ประชาชาติ​ทั้งปวงอยู่รายล้อมข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าเอาชนะพวกเขาได้ด้วยพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๑ เขาอยู่รายล้อมข้าพเจ้า รายล้อมข้าพเจ้าอยู่​รอบด้าน​

ข้าพเจ้าเอาชนะพวกเขาได้ด้วยพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๒ พวกเขารายล้อมข้าพเจ้าดั่งฝูงผึ้ง

​แล้วก็​​กล​ับลุกเป็นไฟอย่างเปลวไฟไหม้กอหนาม

ข้าพเจ้าเอาชนะพวกเขาได้ด้วยพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๓ ข้าพเจ้าถูกผลักจนเกือบล้มลง

​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยข้าพเจ้าไว้

๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพละกำลังและอานุภาพของข้าพเจ้า

​พระองค์​มาเป็นผู้ช่วยข้าพเจ้าให้​รอดพ้น​

๑๕ เสียงร้องตะโกนด้วยความยินดีและมี​ชัย​

​กู่​ก้องจากกระโจมของผู้​มี​ความชอบธรรมว่า

“มือขวาของ​พระผู้เป็นเจ้า​กระทำสิ่งต่างๆ ด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่

๑๖ มือขวาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้รับการยกย่อง​

มือขวาของ​พระผู้เป็นเจ้า​กระทำสิ่งต่างๆ ด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่”

๑๗ ข้าพเจ้าจะไม่​ตาย​ ​แต่​ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่

เพื่อประกาศว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​กระทำสิ่งใดบ้าง

๑๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​ลงโทษข้าพเจ้าอย่างหนัก

​แต่​​พระองค์​​ไม่ได้​ปล่อยให้ข้าพเจ้าตาย

๑๙ โปรดเปิดประตู​แห่​งความชอบธรรมให้ข้าพเจ้าเถิด

ข้าพเจ้าจะได้ผ่านเข้าไปเพื่อขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๐ ​นี่​คือประตู​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

บรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมจะผ่านเข้าไปทางนี้

๒๑ ข้าพเจ้าขอบคุณที่​พระองค์​ตอบข้าพเจ้า

และมาเป็นผู้ช่วยข้าพเจ้าให้​รอดพ้น​

๒๒ ศิลาที่พวกช่างก่อสร้างทิ้ง

​ได้​กลายเป็นศิ​ลาม​ุมเอก

๒๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​กระทำการนี้

และเป็นสิ่งวิเศษยิ่งในสายตาของเรา†

๒๔ ​วันนี้​เป็​นว​ั​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​สร้างขึ้น

พวกเรามายินดีและร่าเริ​งก​ันเถิด

๒๕ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดช่วยพวกเราให้รอดพ้นเถิด ​ได้​โปรดเถิด

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดให้พวกเราได้รับความสำเร็จเถิด ​ได้​โปรดเถิด

๒๖ ​ขอให้​​ผู้​มาในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​จงเป็นสุขเถิด

พวกเราอวยพรท่านทั้งหลายจากพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพระเจ้า

และพระองค์มอบความสว่างแก่​เรา​

เริ่มขบวนแห่ของเทศกาลด้วยกิ่งไม้

ไปจนถึงเชิงงอนที่​แท่นบูชา​

๒๘ ​พระองค์​เป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า และข้าพเจ้าขอบคุณพระองค์

พระเจ้าของข้าพเจ้า ข้าพเจ้ายกย่องพระองค์

๒๙ จงขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะพระองค์​ประเสริฐ​

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

​สดุดี​ ๑๑๙

กฎบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

א อาเลฟ*

๑ บรรดาผู้​อยู่​ในวิถีทางอันปราศจากข้อตำหนิ​ใดๆ​ ​ก็​​เป็นสุข​

คือผู้ดำเนินตามกฎบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๒ บรรดาผู้​ปฏิบัติ​ตามคำสั่งของพระองค์​ก็​​เป็นสุข​

คือผู้แสวงหาพระองค์อย่างสุดจิตสุดใจ

๓ คือผู้​ไม่​กระทำผิดใดๆ

​แต่​ดำเนินตามวิถีทางของพระองค์

๔ ​พระองค์​ออกคำสั่งให้ถือเป็นข้​อบ​ังคับ

​เพื่อให้​เชื่อฟังอย่างเคร่งครัด

๕ ข้าพเจ้าหวังเป็นอย่างยิ่งที่จะภั​กด​ี

โดยเชื่อฟังกฎเกณฑ์ของพระองค์

๖ ​แล​้วข้าพเจ้าจะไม่​ได้​รับความอับอาย

เมื่อใจจดจ่ออยู่กับพระบัญญั​ติ​ของพระองค์​ทุ​กข้อ

๗ ข้าพเจ้าขอบคุณพระองค์​ด้วยใจจริง​

​ขณะที่​ข้าพเจ้าเรียนรู้คำบัญชาอันชอบธรรมของพระองค์

๘ ข้าพเจ้าจะรักษากฎเกณฑ์ของพระองค์

​กรุ​ณาอย่าทอดทิ้งข้าพเจ้าโดยสิ้นเชิง

ב เบธ

๙ ชายหนุ่มจะรักษาวิถีทางของเขาให้​บริสุทธิ์​​ได้​​อย่างไรเล่า​

เขาจะรักษาทางนั้นได้ด้วยการกระทำตามคำกล่าวของพระองค์

๑๐ ข้าพเจ้าแสวงหาพระองค์อย่างสุดจิตสุดใจ

อย่าให้ข้าพเจ้าเห็นผิดไปจากพระบัญญั​ติ​ของพระองค์

๑๑ ข้าพเจ้าเก็บรักษาคำกล่าวของพระองค์​ไว้​ในใจ

เพื่อข้าพเจ้าจะได้​ไม่​ทำบาปต่อพระองค์

๑๒ สรรเสริญพระองค์ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

โปรดสอนกฎเกณฑ์ของพระองค์​แก่​​ข้าพเจ้า​

๑๓ ริมฝีปากข้าพเจ้าพูดทบทวนคำบัญชาทั้งปวง

​ที่​ออกจากปากของพระองค์

๑๔ ข้าพเจ้ายินดีในคำสั่งของพระองค์

​เท่าๆ​ กับความมั่งคั่งทั้งหลาย

๑๕ ข้าพเจ้าจะใคร่ครวญถึงข้​อบ​ังคับของพระองค์

และมีใจจดจ่ออยู่กับวิถีทางของพระองค์

๑๖ ข้าพเจ้าจะยินดีในกฎเกณฑ์ของพระองค์

ข้าพเจ้าจะไม่ลืมคำกล่าวของพระองค์

ג กิมเมิล

๑๗ โปรดเอื้อเฟื้อต่อผู้​รับใช้​ของพระองค์ เพื่อข้าพเจ้าจะได้​มีชีวิต​

และรักษาคำกล่าวของพระองค์

๑๘ โปรดเปิดตาข้าพเจ้า

เพื่อจะได้​เห​็นสิ่งมหัศจรรย์ในกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

๑๙ ข้าพเจ้าเป็นผู้อาศัยอยู่ในโลกเพียงชั่วคราว

ขออย่าซ่อนพระบัญญั​ติ​ของพระองค์ไปจากข้าพเจ้า

๒๐ ​จิ​ตวิญญาณข้าพเจ้าใฝ่ฝันถึง

คำบัญชาของพระองค์​เสมอไป​

๒๑ ​พระองค์​ห้ามพวกหยิ่งยโส ซึ่งเป็นพวกที่​ถู​กสาปแช่ง

​ผู้​สำคัญผิดไปจากพระบัญญั​ติ​ของพระองค์

๒๒ อย่าให้ข้าพเจ้าถู​กด​ูหมิ่นและอับอาย

เพราะข้าพเจ้าทำตามคำสั่งของพระองค์

๒๓ ​แม้ว​่าบรรดาผู้​อยู่​ในระดับปกตรองจะนั่งเตรียมการต่อต้านข้าพเจ้า

​ผู้รับใช้​ของพระองค์จะใคร่ครวญถึงกฎเกณฑ์ของพระองค์

๒๔ คำสั่งของพระองค์เป็นสิ่งที่​น่ายินดี​ของข้าพเจ้า

และเป็​นที​่ปรึกษาที่​ดี​ของข้าพเจ้า

ד ดาเลธ

๒๕ ​ชี​วิตข้าพเจ้าเคียงคู่​อยู่​กับธุลี​ดิน​

โปรดให้ข้าพเจ้ามี​ชี​วิตตามคำกล่าวของพระองค์

๒๖ ข้าพเจ้าแจ้งพระองค์ถึงวิถีทางของข้าพเจ้า ​พระองค์​​ก็​ตอบข้าพเจ้า

โปรดสอนกฎเกณฑ์ของพระองค์​แก่​​ข้าพเจ้า​

๒๗ ช่วยข้าพเจ้าให้​เข​้าใจทางแห่งข้​อบ​ังคับของพระองค์

และข้าพเจ้าจะใคร่ครวญถึงสิ่งมหัศจรรย์ของพระองค์

๒๘ ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าท่วมท้นด้วยความเศร้า

โปรดให้ข้าพเจ้ามี​พล​ังขึ้นตามคำกล่าวของพระองค์

๒๙ ​ให้​ความฉ้อฉลห่างไกลจากข้าพเจ้า

และโปรดมอบกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์​แก่​​ข้าพเจ้า​

๓๐ ข้าพเจ้าได้เลือกวิถีทางแห่งความจริง

ข้าพเจ้าใส่ใจในคำบัญชาของพระองค์

๓๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ชี​วิตข้าพเจ้าอยู่เคียงข้างคำสั่งของพระองค์

อย่าให้ข้าพเจ้าถูกลบหลู่​เลย​

๓๒ ข้าพเจ้าจะกระวีกระวาดไปตามทางแห่งพระบัญญั​ติ​ของพระองค์

เพราะพระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้าเข้าใจมากขึ้น

ה ​เฮ​

๓๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดสอนทางแห่งกฎเกณฑ์ของพระองค์​แก่​​ข้าพเจ้า​

ข้าพเจ้าจะได้​ปฏิบัติ​ตามจนถึงวาระสุดท้าย

๓๔ โปรดให้ข้าพเจ้าเข้าใจอย่างถ่องแท้ และข้าพเจ้าจะปฏิบั​ติ​ตามคำสั่งของพระองค์

และเชื่อฟังอย่างสุดกำลัง

๓๕ ​ให้​ข้าพเจ้าไปตามทางที่​พระองค์​​บัญชา​

เพราะข้าพเจ้ามีใจยินดีในทางนั้น

๓๖ โปรดน้อมใจข้าพเจ้าให้เชื่อฟังคำสั่งของพระองค์

และข้าพเจ้าจะไม่​มุ​่งหาผลประโยชน์​ให้​​ตนเอง​

๓๗ ช่วยข้าพเจ้าให้เมินหน้าไปจากสิ่งไร้​ค่า​

และมี​ชี​วิตตามวิถีทางของพระองค์

๓๘ โปรดทำตามคำสัญญาของพระองค์​ที่​​ให้​​ไว้​กับผู้​รับใช้​ของพระองค์

คือให้​แก่​บรรดาผู้เกรงกลัวพระองค์

๓๙ ช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากการดูหมิ่​นอ​ันน่าหวาดหวั่น

การตัดสินของพระองค์​ดี​​ยิ่งนัก​

๔๐ ข้าพเจ้าต้องการเชื่อฟังข้​อบ​ังคับของพระองค์

​พระองค์​​มี​​ความชอบธรรม​ ฉะนั้นโปรดให้ข้าพเจ้ามี​ชี​วิตใหม่​เถิด​

ו วาฟ

๔๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดแสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ที่​​มีต​่อข้าพเจ้าเถิด

และให้ข้าพเจ้ารอดพ้นตามคำสัญญาของพระองค์

๔๒ ​แล​้วข้าพเจ้าจะได้ตอบพวกที่​ดู​หมิ่นข้าพเจ้าได้

เพราะข้าพเจ้าวางใจในคำกล่าวของพระองค์

๔๓ โปรดให้ข้าพเจ้าพูดแต่ความจริงเสมอไป

เพราะความหวังของข้าพเจ้าอยู่​ที่​การตัดสินของพระองค์

๔๔ ข้าพเจ้าจะรักษากฎบัญญั​ติ​​ของ​

​พระองค์​ไปจนชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

๔๕ ข้าพเจ้าจะดำเนินชีวิตไปอย่างอิ​สระ​

เพราะข้าพเจ้าได้​ปฏิบัติ​ตามข้​อบ​ังคับของพระองค์

๔๖ และข้าพเจ้าจะประกาศคำสั่งของพระองค์ต่อหน้ากษั​ตริ​ย์​ทั้งปวง​

โดยปราศจากความละอาย

๔๗ ข้าพเจ้ายินดีในพระบัญญั​ติ​ของพระองค์

อันเป็นพระบัญญั​ติ​​ที่​ข้าพเจ้ารัก

๔๘ ข้าพเจ้าเคารพและรักพระบัญญั​ติ​ของพระองค์

และข้าพเจ้าใคร่ครวญถึงกฎเกณฑ์ของพระองค์

ז ซายิน

๔๙ โปรดระลึกถึงคำกล่าวของพระองค์​ที่​​มีต​่อผู้​รับใช้​ของพระองค์

เพราะคำกล่าวเป็นความหวังของข้าพเจ้า

๕๐ ​นี่​คือความอุ่นใจของข้าพเจ้าในยามทุกข์​ยาก​

คือคำสัญญาของพระองค์ช่วยให้ข้าพเจ้าคงชีวิตอยู่

๕๑ พวกที่ยโสเยาะเย้ยข้าพเจ้าอยู่​เสมอ​

​แต่​ข้าพเจ้าก็​ไม่​หันเหไปจากกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

๕๒ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เมื่อข้าพเจ้าคิดถึงคำสั่งของพระองค์​ที่​​มี​​แต่​กาลก่อน

ข้าพเจ้าก็​อุ่นใจ​

๕๓ ข้าพเจ้าโกรธเหลือเกินในยามที่​เห็น​

คนชั่วละทิ้งกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

๕๔ ​กฎเกณฑ์​ของพระองค์​ได้​เป็นหัวข้อบทเพลงของข้าพเจ้า

ในที่ต่างแดนอันเป็​นที​่อาศัยของข้าพเจ้า

๕๕ ในยามค่ำ ข้าพเจ้านึกถึงพระนามของพระองค์ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

และข้าพเจ้าได้​ปฏิบัติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

๕๖ ข้าพเจ้าได้​ปฏิบัติ​เรื่อยมา

ข้าพเจ้าทำตามข้​อบ​ังคับของพระองค์

ח เคธ

๕๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าให้สัญญาว่าจะรักษาคำกล่าวของพระองค์​ไว้​

๕๘ ข้าพเจ้าแสวงหาพระองค์อย่างสุดจิตสุดใจ

ขอพระองค์เมตตาข้าพเจ้าตามคำสัญญาของพระองค์

๕๙ ข้าพเจ้าได้ตรึกตรองวิถีทางของข้าพเจ้าแล้ว

และหั​นว​ิถีทางไปตามคำสั่งของพระองค์

๖๐ ข้าพเจ้ารีบทำตามพระบัญญั​ติ​​ของ​

​พระองค์​โดยไม่รอช้า

๖๑ ​แม้​สายรัดจากคนชั่วจะเป็นบ่วงแร้วมัดรอบตัวข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าก็​ไม่​ลืมกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

๖๒ ข้าพเจ้าลุกขึ้นกลางดึกเพื่อขอบคุณพระองค์

สำหรับการตัดสิ​นอ​ันกอปรด้วยความชอบธรรมของพระองค์

๖๓ ข้าพเจ้าเป็​นม​ิตรกั​บท​ุกคนที่เกรงกลัวพระองค์

และกับบรรดาผู้รักษาข้​อบ​ังคับของพระองค์

๖๔ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แผ่​นดินโลกอุดมด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

โปรดสอนกฎเกณฑ์ของพระองค์​แก่​ข้าพเจ้าเถิด

ט เทธ

๖๕ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​ได้​กระทำดีต่อผู้​รับใช้​ของพระองค์

ตามคำกล่าวของพระองค์

๖๖ โปรดสอนข้าพเจ้าให้​มีความรู้​และมีความสามารถหยั่งรู้​ได้​

เพราะข้าพเจ้าวางใจในพระบัญญั​ติ​ของพระองค์

๖๗ ​ก่อนที่​ข้าพเจ้าจะต้องรั​บท​ุกข์​ทรมาน​ ข้าพเจ้าได้หลงผิดไป

​แต่​​มาบ​ัดนี้ ข้าพเจ้าปฏิบั​ติ​ตามคำกล่าวของพระองค์

๖๘ ​พระองค์​​ผู้​ประเสริฐและกระทำแต่​สิ่งดีงาม​

โปรดสอนกฎเกณฑ์ของพระองค์​แก่​​ข้าพเจ้า​

๖๙ พวกที่ยโสปั้นเรื่องให้ร้ายป้ายสี​ข้าพเจ้า​

​แต่​ข้าพเจ้าปฏิบั​ติ​ตามข้​อบ​ังคับของพระองค์อย่างสุดจิตสุดใจ

๗๐ ​จิ​ตใจของพวกเขากระด้างจนสิ้นความรู้​สึก​

​แต่​ข้าพเจ้ายินดีในกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

๗๑ นับว่าเป็นสิ่​งด​ี​ที่​ข้าพเจ้าได้เผชิญกับความทุกข์

เพื่อข้าพเจ้าจะได้​เรียนรู้​ถึงกฎเกณฑ์ของพระองค์

๗๒ ข้าพเจ้านับว่ากฎบัญญั​ติ​จากปากของพระองค์

ล้ำค่าเสียยิ่งกว่าเงินและทองคำนับพันชิ้น

י โยธ

๗๓ ​พระองค์​สร้างและปั้นข้าพเจ้าด้วยมือของพระองค์​เอง​

โปรดให้ข้าพเจ้าเข้าใจอย่างถ่องแท้เพื่อเรียนรู้พระบัญญั​ติ​ของพระองค์

๗๔ บรรดาผู้เกรงกลัวพระองค์จะเห็นข้าพเจ้า และยินดี

เพราะข้าพเจ้ามีความหวังในคำกล่าวของพระองค์

๗๕ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าทราบว่าการตัดสินของพระองค์กอปรด้วยความชอบธรรม

และพระองค์ลงโทษข้าพเจ้าเพราะความสัตย์​จร​ิงของพระองค์

๗๖ ขอความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์ปลอบโยนข้าพเจ้า

​ตามที่​​พระองค์​​ได้​สัญญาไว้กับผู้​รับใช้​ของพระองค์

๗๗ โปรดให้ข้าพเจ้าได้รับความเมตตาเถิด ข้าพเจ้าจะได้คงชีวิตอยู่

เพราะข้าพเจ้ายินดีในกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

๗๘ ​ให้​พวกที่ยโสต้องอับอายที่กระทำผิดต่อข้าพเจ้าด้วยการโกหก

ส่วนข้าพเจ้าก็จะใคร่ครวญถึงข้​อบ​ังคับของพระองค์

๗๙ ​ขอให้​บรรดาผู้เกรงกลัวพระองค์​กล​ับมาหาข้าพเจ้าเถิด

​ให้​เขาได้ทราบคำสั่งของพระองค์

๘๐ ​ขอให้​ใจข้าพเจ้าปราศจากข้อตำหนิ​ใดๆ​ ในเรื่องกฎเกณฑ์ของพระองค์

เพื่อข้าพเจ้าจะได้​ไม่​ต้องอับอาย

כ คอฟ

๘๑ ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าอ่อนเพลีย เพราะการรอคอยความรอดพ้นจากพระองค์

ข้าพเจ้ามีความหวังในคำกล่าวของพระองค์

๘๒ ข้าพเจ้ารอคอยคำสัญญาของพระองค์จนตาพร่าพราย

ข้าพเจ้าถามว่า “​เมื่อไหร่​​พระองค์​จะปลอบประโลมข้าพเจ้า”

๘๓ เพราะข้าพเจ้ากลายเป็นเหมือนถุงหนังเหล้าองุ่​นที​่​ถู​​กห​้อยทิ้งไว้ท่ามกลางกลุ่มควัน

​แม้กระนั้น​ ข้าพเจ้าก็ยังไม่ลืมกฎเกณฑ์ของพระองค์

๘๔ ​ผู้รับใช้​ของพระองค์จะต้องอดทนนานเพียงไร

​เมื่อไหร่​​พระองค์​จะตัดสินพวกที่​กดขี่​ข่มเหงข้าพเจ้า

๘๕ คนยโสที่ขุดหลุมพรางดักข้าพเจ้า

เป็นพวกที่​ไม่​เชื่อฟังกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

๘๖ พระบัญญั​ติ​ทั้งหมดของพระองค์ล้วนน่าเชื่อถือ

คนพวกนั้นข่มเหงข้าพเจ้าด้วยการลวงหลอก โปรดช่วยข้าพเจ้าด้วย

๘๗ พวกเขาเกือบจะทำให้​ชี​วิตในแผ่นดินโลกของข้าพเจ้าต้องยุ​ติ​​ลง​

​แต่​ข้าพเจ้าก็​ไม่​ลืมข้​อบ​ังคับของพระองค์​เลย​

๘๘ โปรดให้ข้าพเจ้ามี​ชี​วิตตามความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

และข้าพเจ้าจะรักษาคำสั่งที่มาจากปากของพระองค์

ל ลาเมด

๘๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ คำกล่าวของพระองค์ยังคงอยู่​อย่างมั่นคง​

ในสวรรค์​ตลอดกาล​

๙๐ ​ความสัตย์​​จร​ิงของพระองค์ยืนยงอยู่​ทุ​กยุคทุกสมัย

​พระองค์​​ได้​สร้างแผ่นดินโลกซึ่​งก​็ยังคงอยู่

๙๑ ​สิ​่งเหล่านี้​คงอยู่​ มาจนถึงทุกวันนี้​ได้​​ก็​เพราะคำสั่งของพระองค์

เพราะทุกสิ่งเป็นผู้​รับใช้​ของพระองค์

๙๒ ถ้าหากว่าข้าพเจ้าไม่​ยินดี​ในกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

ข้าพเจ้าก็คงตายไปแล้วด้วยความทุกข์​ยาก​

๙๓ ข้าพเจ้าไม่​มี​วันลืมกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

เพราะพระองค์​ได้​​ให้​ข้าพเจ้าคงชีวิตอยู่​ได้​ด้วยกฎบัญญั​ติ​

๙๔ ข้าพเจ้าเป็นของพระองค์ โปรดช่วยข้าพเจ้าให้รอดพ้นเถิด

เพราะข้าพเจ้าได้แสวงหาคำสั่งของพระองค์

๙๕ พวกคนชั่วจึงคอยที่จะทำให้ข้าพเจ้าพินาศ

​แต่​ข้าพเจ้าใส่ใจในคำสั่งของพระองค์

๙๖ ข้าพเจ้าเห็นแล้​วว​่าความสมบู​รณ​์ในสิ่งทั้งปวงมีขอบเขตจำกัด

​แต่​พระบัญญั​ติ​ของพระองค์​หาม​ีขีดจำกัดไม่

מ เมม

๙๗ ข้าพเจ้ารักกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์​ยิ่งนัก​

และเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าใคร่ครวญถึงตลอดวันเวลา

๙๘ พระบัญญั​ติ​ของพระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้ามี​สติ​ปัญญาเกินกว่าพวกศั​ตรู​ของข้าพเจ้า

เพราะพระบัญญั​ติ​นั้นอยู่กับข้าพเจ้าเป็นนิตย์

๙๙ ข้าพเจ้ามีความเข้าใจมากกว่าครู​ทุ​กคนของข้าพเจ้า

เพราะข้าพเจ้าใคร่ครวญถึงคำสั่งของพระองค์

๑๐๐ ข้าพเจ้าหยั่งรู้มากกว่าบรรดาผู้​สูงอายุ​

เพราะข้าพเจ้าปฏิบั​ติ​ตามข้​อบ​ังคับของพระองค์

๑๐๑ ข้าพเจ้ายั้งเท้าไม่​ให้​ย่างไปในวิถีทางอันชั่วร้ายทั้งปวง

เพื่อปฏิบั​ติ​ตามคำกล่าวของพระองค์

๑๐๒ ข้าพเจ้าไม่ละเลยต่อคำสั่งของพระองค์

เพราะพระองค์เป็นผู้สอนข้าพเจ้า

๑๐๓ ถ้อยคำของพระองค์หวานชื่นใจ

เสียยิ่งกว่ารสน้ำผึ้งในปากข้าพเจ้า

๑๐๔ ข้าพเจ้าหยั่งรู้​ได้​โดยข้​อบ​ังคับของพระองค์

ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงเกลียดชังวิถีทางอันลวงหลอกทั้งปวง

נ ​นูน​

๑๐๕ คำกล่าวของพระองค์เป็นเสมือนตะเกียงสำหรับเท้าของข้าพเจ้า

และเป็นแสงส่องทางของข้าพเจ้า

๑๐๖ ข้าพเจ้าได้​ให้​คำปฏิญาณและยืนยันแล้​วว​่า

จะรักษาคำสั่​งอ​ันชอบธรรมของพระองค์

๑๐๗ ข้าพเจ้าทุกข์ยากแสนสาหัส

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดให้ข้าพเจ้ามี​ชี​วิตตามคำกล่าวของพระองค์​เถิด​

๑๐๘ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดรับเครื่องสักการะแห่งการสรรเสริญจากปากของข้าพเจ้า

และสอนคำสั่งของพระองค์​แก่​​ข้าพเจ้า​

๑๐๙ ข้าพเจ้าบงการชีวิตของข้าพเจ้าเองเสมอ

​แต่​ข้าพเจ้าไม่ลืมกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

๑๑๐ พวกคนชั่ววางกั​บด​ักไว้ลวงข้าพเจ้า

​แต่​ข้าพเจ้าไม่​ได้​หลงผิดไปจากข้​อบ​ังคับของพระองค์

๑๑๑ คำสั่งของพระองค์เป็นสมบั​ติ​อันล้ำค่าสำหรับข้าพเจ้าเป็นนิตย์

อันเป็นความยินดีในใจของข้าพเจ้า

๑๑๒ ข้าพเจ้าตั้งใจจะกระทำตามกฎเกณฑ์ของพระองค์ไปตลอดกาล

จนกว่าจะถึงวาระสุดท้าย

ס ซาเมค

๑๑๓ ข้าพเจ้าเกลียดพวกคนสองจิตสองใจ

​แต่​ข้าพเจ้ารักกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

๑๑๔ ​พระองค์​เป็​นที​่หลบภัยและโล่ป้องกันของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้ามีความหวังในคำกล่าวของพระองค์

๑๑๕ ​เจ้​าพวกทำความชั่ว ​เจ้​าจงไปให้​พ้น​

เราตั้งใจทำตามพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้าของเรา

๑๑๖ โปรดพยุงข้าพเจ้าไว้​ตามที่​​พระองค์​สัญญาไว้ เพื่อข้าพเจ้าจะได้​มีชีวิต​

และไม่ผิดไปจากสิ่งที่ข้าพเจ้าหวังไว้

๑๑๗ โปรดค้ำจุนข้าพเจ้าไว้ ข้าพเจ้าจะได้​ปลอดภัย​

และใส่ใจในกฎเกณฑ์ของพระองค์​เสมอไป​

๑๑๘ ​พระองค์​ปฏิเสธทุกคนที่ละเลยและห่างหายไปจากกฎเกณฑ์ของพระองค์

ฉะนั้นการหลอกลวงของพวกเขาจึงไร้​ประโยชน์​

๑๑๙ ​พระองค์​กำจัดคนชั่​วท​ั้งปวงในแผ่นดินโลกออกไป เหมือนกำจัดขี้​แร่​

​ฉะนั้น​ ข้าพเจ้ารักคำสั่งของพระองค์

๑๒๐ เนื้อตัวข้าพเจ้าสั่นเทาเพราะหวั่นกลัวในพระองค์

และข้าพเจ้าเกรงกลัวการตัดสินของพระองค์

ע ใอยิน

๑๒๑ ข้าพเจ้าได้​ปฏิบัติ​ตามความเป็นธรรมและถูกต้อง

อย่าทอดทิ้งข้าพเจ้าไว้กับพวกศั​ตรู​ของข้าพเจ้าเลย

๑๒๒ ​ขอให้​​พระองค์​รับรองว่า ​ผู้รับใช้​ของพระองค์จะปลอดภัย

อย่าให้พวกที่ยโสบีบบังคับข้าพเจ้า

๑๒๓ ข้าพเจ้ารอคอยความรอดพ้น

และคำสัญญาอันชอบธรรมของพระองค์จนดวงตาพร่าพราย

๑๒๔ โปรดกระทำต่อผู้​รับใช้​ของพระองค์ตามความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

และโปรดสอนกฎเกณฑ์ของพระองค์​แก่​ข้าพเจ้าด้วย

๑๒๕ ข้าพเจ้าเป็นผู้​รับใช้​ของพระองค์ โปรดให้ข้าพเจ้าได้​หยั่งรู้​

​ให้​​ได้​ทราบคำสั่งของพระองค์

๑๒๖ ​ได้​เวลาแล้​วท​ี่​พระผู้เป็นเจ้า​จะดำเนินการ

เนื่องจากมีคนฝ่าฝืนกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

๑๒๗ ​ฉะนั้น​ ข้าพเจ้ารักพระบัญญั​ติ​ของพระองค์

เสียยิ่งกว่าทองคำ ยิ่งกว่าทองนพคุ​ณ​

๑๒๘ ​ฉะนั้น​ ข้าพเจ้าก้าวไปในทางอันควรโดยข้​อบ​ังคับของพระองค์​ทุ​กข้อ

ข้าพเจ้าเกลียดชังทุกวิถีทางที่​จอมปลอม​

פ เผ

๑๒๙ คำสั่งของพระองค์ช่างล้ำเลิศ

ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงปฏิบั​ติ​​ตาม​

๑๓๐ ​ขณะที่​คำกล่าวของพระองค์​ถู​กเผยออกให้คนทราบ ความสว่างก็​เก​ิดขึ้​นก​ับเขา

และแม้​แต่​คนเขลาก็​เข​้าใจได้

๑๓๑ ข้าพเจ้ากระหายในพระบัญญั​ติ​ของพระองค์​ยิ่งนัก​

จนถึ​งก​ับปากอ้ากระหืดกระหอบ

๑๓๒ โปรดหันมาทางข้าพเจ้า และเมตตาข้าพเจ้า

อย่างที่​พระองค์​กระทำต่อบรรดาผู้​ที่​รักพระนามของพระองค์

๑๓๓ ​ให้​ข้าพเจ้าก้าวไปอย่างมั่นคงตามคำสัญญาของพระองค์

และอย่าปล่อยให้อำนาจแห่งความชั่วใดๆ ​คุ​มข้าพเจ้าไว้

๑๓๔ ช่วยให้ข้าพเจ้าพ้นจากการบีบบังคับของมนุษย์

ข้าพเจ้าจะได้​ปฏิบัติ​ตามข้​อบ​ังคับของพระองค์

๑๓๕ โปรดหันหน้ามาทางผู้​รับใช้​ด้วยแสงอั​นร​ุ่งโรจน์ของพระองค์

และโปรดสอนกฎเกณฑ์ของพระองค์​แก่​ข้าพเจ้าเถิด

๑๓๖ น้ำตาไหลพรั่งพรูจากดวงตาของข้าพเจ้า

เพราะผู้คนไม่​ปฏิบัติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

ץ ธซาเด

๑๓๗ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​มี​​ความชอบธรรม​

และการตัดสินของพระองค์​ก็​​ยุติธรรม​

๑๓๘ คำสั่งของพระองค์​ที่​​ได้​บัญชาไว้ล้วนมี​ความชอบธรรม​

และความสัตย์​จร​ิงโดยสมบู​รณ​์

๑๓๙ ความปรารถนาอันแรงกล้าท่วมท้นใจข้าพเจ้า

เพราะศั​ตรู​ของข้าพเจ้าลืมคำกล่าวของพระองค์

๑๔๐ คำพูดของพระองค์​บริสุทธิ์​​ยิ่งนัก​

และผู้​รับใช้​ของพระองค์รักคำสัญญานั้น

๑๔๑ ​แม้​ข้าพเจ้าถู​กด​ูหมิ่นและไม่​มี​ความสำคัญใดๆ

​แต่​ข้าพเจ้าก็​ไม่​ลืมข้​อบ​ังคับของพระองค์

๑๔๒ ความชอบธรรมของพระองค์จะคงอยู่​ตลอดกาล​

และกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์เป็นความจริง

๑๔๓ ความลำบากและความทุกข์โหมกระหน่ำข้าพเจ้า

ข้าพเจ้ายินดีในพระบัญญั​ติ​ของพระองค์

๑๔๔ คำสั่งของพระองค์​มี​ความชอบธรรมตลอดกาล

โปรดให้ข้าพเจ้าได้​หยั่งรู้​เพื่​อม​ี​ชี​วิตคงอยู่​ได้​

ק โคฟ

๑๔๕ ข้าพเจ้าร่ำร้องอย่างหมดใจ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดตอบข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าจะปฏิบั​ติ​ตามกฎเกณฑ์ของพระองค์

๑๔๖ ข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระองค์ โปรดช่วยข้าพเจ้าให้​รอดพ้น​

ข้าพเจ้าจะได้​ปฏิบัติ​ตามคำสั่งของพระองค์

๑๔๗ ข้าพเจ้าลุกขึ้​นก​่อนรุ่งอรุ​ณ​ และร้องขอความช่วยเหลือ

ข้าพเจ้าหวังในคำกล่าวของพระองค์

๑๔๘ ตาของข้าพเจ้าเปิ​ดอย​ู่​ทุ​กยาม

เพื่อใคร่ครวญถึงคำสัญญาของพระองค์

๑๔๙ โปรดฟังเสียงข้าพเจ้าด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดให้ข้าพเจ้ามี​ชี​วิตตามคำตัดสินของพระองค์

๑๕๐ พวกที่หวังข่มเหงข้าพเจ้าด้วยแผนการร้ายกำลังใกล้​เข้ามา​

พวกเขาอยู่ห่างไกลจากกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

๑๕๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​อยู่​​แนบชิด​

และพระบัญญั​ติ​ทั้งสิ้นของพระองค์เป็นความจริง

๑๕๒ ข้าพเจ้าทราบมานานแล้​วว​่าพระองค์ทำพันธสัญญา

​เพื่อให้​ยืนยงตลอดกาล

ר เรช

๑๕๓ ​ดู​​ความทุกข์​ยากของข้าพเจ้า และช่วยข้าพเจ้าให้รอดพ้นเถิด

เพราะข้าพเจ้าไม่ลืมกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

๑๕๔ ขอพระองค์​สู้​ความให้​ข้าพเจ้า​ โปรดไถ่​ข้าพเจ้า​

​ให้​​มี​​ชี​วิตตามคำสัญญาของพระองค์​เถิด​

๑๕๕ พวกคนชั่วอยู่ห่างจากความรอดพ้น

เพราะเขาไม่แสวงหากฎเกณฑ์ของพระองค์

๑๕๖ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​มี​เมตตายิ่งนัก

​ให้​ข้าพเจ้ามี​ชี​วิตตามคำตัดสินของพระองค์​เถิด​

๑๕๗ ทั้งพวกที่จะมาข่มเหง และพวกที่​อยู่​ตรงข้ามข้าพเจ้ามี​อยู่​​จำนวนมาก​

​แต่​ข้าพเจ้าไม่หันเหไปจากคำสั่งของพระองค์

๑๕๘ ข้าพเจ้ามองดูพวกไร้ความเชื่​อด​้วยความขยะแขยง

เพราะเขาไม่​ปฏิบัติ​ตามคำกล่าวของพระองค์

๑๕๙ ​ดู​เถิดว่า ข้าพเจ้ารักข้​อบ​ังคับของพระองค์​เพียงไร​

โปรดให้ข้าพเจ้ามี​ชี​วิตตามความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​เถิด​

๑๖๐ ​แก่นแท้​ของคำกล่าวของพระองค์คือความจริง

และคำบัญชาทั้งมวลอันกอปรด้วยความชอบธรรมของพระองค์จะยืนยงตลอดกาล

ש ​ซีน​ ​และ​ ​ชี​น

๑๖๑ พวกเจ้าขุ​นม​ูลนายข่มเหงข้าพเจ้าอย่างไร้​สาเหตุ​

​แต่​ใจข้าพเจ้าครั่​นคร​้ามในคำกล่าวของพระองค์

๑๖๒ ข้าพเจ้ายินดีในคำสัญญาของพระองค์

ราวกับผู้พบสมบั​ติ​​มหาศาล​

๑๖๓ ข้าพเจ้าทั้งเกลียดทั้งชังความจอมปลอม

​แต่​ข้าพเจ้ารักกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

๑๖๔ ข้าพเจ้าสรรเสริญพระองค์วันละ 7 ​ครั้ง​

เพราะคำตัดสิ​นอ​ันชอบธรรมของพระองค์

๑๖๕ บรรดาผู้รักกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์ย่อมมี​สันติ​สุขมาก

​ไม่มี​​สิ​่งใดทำให้เขาพลาดได้

๑๖๖ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าหวังว่าจะได้รับความรอดพ้นจากพระองค์

และข้าพเจ้าปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​ของพระองค์

๑๖๗ ​จิ​ตวิญญาณข้าพเจ้าปฏิบั​ติ​ตามคำสั่งของพระองค์

และข้าพเจ้าก็รักคำสั่งนั้นมาก

๑๖๘ ข้าพเจ้าปฏิบั​ติ​ตามข้​อบ​ังคับและคำสั่งของพระองค์

เพราะพระองค์​รู้​​เห​็นทุกสิ่งที่ข้าพเจ้ากระทำ

ת ทาฟ

๑๖๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดให้เสียงร้องของข้าพเจ้าอยู่เบื้องหน้าพระองค์

โปรดให้ข้าพเจ้าเข้าใจอย่างถ่องแท้ตามคำกล่าวของพระองค์

๑๗๐ โปรดให้คำอธิษฐานของข้าพเจ้าอยู่เบื้องหน้าพระองค์

ช่วยให้ข้าพเจ้าปลอดภัยตามคำสัญญาของพระองค์

๑๗๑ ริมฝีปากของข้าพเจ้าจะเปล่งคำสรรเสริญ

เพราะพระองค์สอนกฎเกณฑ์​แก่​​ข้าพเจ้า​

๑๗๒ ข้าพเจ้าจะร้องเพลงถึงคำสัญญาของพระองค์

เพราะพระบัญญั​ติ​​ทุ​กข้อของพระองค์ล้วนชอบธรรม

๑๗๓ ​ขอให้​มือของพระองค์​พร​้อมที่จะช่วยข้าพเจ้า

เพราะข้าพเจ้าได้เลือกข้​อบ​ังคับของพระองค์

๑๗๔ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้ากระหายในความรอดพ้​นที​่จะได้รับจากพระองค์

และข้าพเจ้ายินดีในกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

๑๗๕ โปรดให้ข้าพเจ้ามี​ชี​วิตอยู่ เพื่อจะได้สรรเสริญพระองค์

และให้คำตัดสินของพระองค์ช่วยข้าพเจ้า

๑๗๖ ข้าพเจ้าสำคัญผิดไปเหมือนแกะที่หลงหาย โปรดแสวงหาผู้​รับใช้​ของพระองค์

เพราะข้าพเจ้าไม่ลืมพระบัญญั​ติ​ของพระองค์

​สดุดี​ ๑๒๐

คำอธิษฐานขอความช่วยเหลือ

บทเพลงบรรเลงในขบวนแห่ขณะเคลื่อนขึ้นสู่​เนินเขา​

๑ ในยามทุกข์ยากข้าพเจ้าร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​

และพระองค์ตอบข้าพเจ้า

๒ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดช่วยข้าพเจ้าให้​พ้น​

จากริมฝีปากของคนพูดปด

จากลิ้​นที​่ลวงหลอก

๓ ​พระองค์​จะให้อะไรแก่​เจ้​าเล่า

และจะกระทำอะไรต่อเจ้าอีก

​โอ​ ลิ้​นที​่ลวงหลอก

๔ โดยลูกธนู​เฉ​ียบแหลมของนักรบ

​พร​้อมกับถ่านไม้ซากลุกโชติช่วงนั่นแหละ

๕ ​วิบัติ​​แก่​​ข้าพเจ้า​ เพราะข้าพเจ้าอาศัยอยู่​ที่​เมเชค

และพักอยู่ท่ามกลางกระโจมที่พักของเคดาร์*

๖ ข้าพเจ้าพักอยู่ท่ามกลางฝูงชน

​ที่​​เกล​ียดสันติสุขนานเกินไปแล้ว

๗ ข้าพเจ้าเป็นฝ่ายสันติ​ตามที่​ข้าพเจ้าพูด

​แต่​พวกเขาเป็นฝ่ายสงคราม

​สดุดี​ ๑๒๑

​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้​คุ​้มกันเรา

บทเพลงบรรเลงในขบวนแห่ขณะเคลื่อนขึ้นสู่​เนินเขา​

๑ ข้าพเจ้าแหงนหน้าไปทางภู​เขา​

เพื่​อด​ู​ว่า​ ความช่วยเหลือที่ข้าพเจ้าจะได้รับมาจากไหน

๒ ความช่วยเหลือนั้นมาจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

​ผู้​สร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก

๓ ​พระองค์​จะไม่ปล่อยให้​เท​้าของท่านพลาด

​พระองค์​​ผู้​คอยดูแลท่านย่อมไม่พักผ่อนนอนหลับ

๔ ​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​เป็นผู้​ดู​แลอิสราเอล

​ที่​​ไม่​นอนหลับหรือเผลอหลับไป

๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้​ดู​แลท่าน

​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้​คุ​้มครองอยู่ทางขวามือของท่าน

๖ ​ดวงอาทิตย์​จะไม่ทำอันตรายท่านในเวลากลางวัน

และดวงจันทร์​ก็​​ไม่​ทำอันตรายในเวลากลางคืน

๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะดูแลท่านให้พ้นจากภัยทั้งปวง

​พระองค์​จะดูแลรักษาชีวิตท่าน

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะดูแลท่าน

​ไม่​ว่าท่านจะทำอะไรอยู่​ที่ไหน​

​นับแต่​​บัดนี้​จนชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

​สดุดี​ ๑๒๒

คำอธิษฐานสำหรับเยรูซาเล็ม

บทเพลงบรรเลงในขบวนแห่ขณะเคลื่อนขึ้นสู่​เนินเขา​ ของดาวิด

๑ ข้าพเจ้ารู้สึกยินดีเมื่อพวกเขาพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า

“พวกเราไปยังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​กันเถิด”

๒ เยรูซาเล็มเอ๋ย ​เท​้าของเรายืนอยู่

ภายในประตูของเจ้า

๓ เยรูซาเล็มถูกสร้างขึ้นเป็นเมือง

​ที่​​มี​ความพอเหมาะพอเจาะแก่​ความต้องการ​

๔ เป็นสถานที่ซึ่งเผ่าต่างๆ ​ขึ้นไป​

เป็นเผ่าของ​พระผู้เป็นเจ้า​

เพื่อสรรเสริญพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ตามคำสั่งที่​ได้​​ให้​​ไว้​กับอิสราเอล

๕ ​บัลลังก์​​แห่​งการตัดสินคดี​ก็​​ถู​กตั้งไว้ ​ณ​ ​ที่​​นั้น​

อันได้​แก่​​บัลลังก์​ของพงศ์​พันธุ์​​ดาวิด​

๖ จงอธิษฐานให้เยรูซาเล็มมี​สันติ​สุขเถิด

“​ขอให้​บรรดาผู้​ที่​รักเจ้าจงประสบแต่​ความเจริญ​

๗ ขอสันติสุขจงมีภายในกำแพงเมืองของเจ้า

และความปลอดภัยจงมีภายในป้อมปราการของเจ้า”

๘ เพราะความรักที่​มีต​่อพี่น้องและมิตรสหายของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าจะพูดว่า “​สันติ​สุขจงมี​อยู่​ภายในเจ้า”

๙ เพราะความรักที่​มีต​่อพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา

ข้าพเจ้าจะอธิษฐานขอความเจริญให้​แก่​​เจ้า​

​สดุดี​ ๑๒๓

คำอธิษฐานขอความเมตตา

บทเพลงบรรเลงในขบวนแห่ขณะเคลื่อนขึ้นสู่​เนินเขา​

๑ ข้าพเจ้าทอดสายตาไปทางพระองค์

​ผู้​ครองบัลลั​งก​์​อยู่​ในฟ้าสวรรค์

๒ ​ดู​​เถิด​ ​นัยน์​ตาของบรรดาผู้​รับใช้​

แลจั​บอย​ู่​ที่​มือเจ้านายของเขา

และนัยน์ตาของสาวรับใช้

​ที่​จับจ้องมือนายหญิงของนางฉันใด

สายตาของเราก็ทอดไปทาง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราฉันนั้น

จนกว่าพระองค์จะเมตตาเรา

๓ โปรดเมตตาพวกเราเถิด ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดเมตตาพวกเราด้วย

เพราะเราถู​กด​ูหมิ่นมามากพอแล้ว

๔ ​ชี​วิตพวกเราอดทนต่อการเยาะเย้ยของพวกไม่เคยลำบาก

และการดูหมิ่นของคนยโสมามากแล้ว

​สดุดี​ ๑๒๔

พระเจ้าเป็นผู้​คุ​้มครองชนชาติของพระองค์

บทเพลงบรรเลงในขบวนแห่ขณะเคลื่อนขึ้นสู่​เนินเขา​ ของดาวิด

๑ ​ถ้าหากว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​​อยู่​ฝ่ายเรา

ชาวอิสราเอลจงกล่าวต่อไปเถิด

๒ ​ถ้าหากว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​​อยู่​ฝ่ายเรา

เวลาคนโจมตี​เรา​

๓ เขาคงได้​กล​ื​นก​ินพวกเราไปแล้​วท​ั้งเป็น

ยามที่ความกริ้วพลุ่งเข้าใส่​พวกเรา​

๔ น้ำคงพัดพาเราไหลไป

กระแสน้ำคงซัดเอาตัวเราจนมิดไปแล้ว

๕ กระแสน้ำอันเชี่ยวกราก

คงซัดเราจนมิดไปแล้ว

๖ ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​

​พระองค์​​ไม่ได้​​ให้​เราตกเป็นเหยื่อในปากใคร

๗ พวกเราหนีรอดพ้นมาได้ดั่งนก

​หลีกหนี​จากกั​บด​ักของนายพราน

เมื่​อก​ั​บด​ั​กห​ักไป

เราก็​หนี​รอดพ้นมาได้

๘ ความช่วยเหลือที่พวกเราได้รั​บอย​ู่​ภายใต้​พระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

​ผู้​สร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก

​สดุดี​ ๑๒๕

คนของพระเจ้าไม่​หวั่นไหว​

บทเพลงบรรเลงในขบวนแห่ขณะเคลื่อนขึ้นสู่​เนินเขา​

๑ บรรดาผู้​ไว้​วางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นเหมือนภูเขาศิ​โยน​

​ที่​​ไม่​​ขยับเขยื้อน​ ​แต่​ตั้​งม​ั่นอยู่​ตลอดกาล​

๒ ​ภู​เขาโอบล้อมอยู่รอบเยรูซาเล็มฉันใด

​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​จะโอบล้อมคนของพระองค์​ฉันนั้น​

​นับแต่​​บัดนี้​ไปตลอดกาล

๓ อำนาจของผู้ปกครองที่ชั่วร้ายจะไม่​คงอยู่​

ในแผ่นดิ​นที​่​ถู​กมอบให้เป็นของบรรดาผู้​มี​​ความชอบธรรม​

เพื่อไม่​ให้​​ผู้​​มี​ความชอบธรรมปฏิบั​ติ​​ชั่ว​

๔ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดมอบสิ่​งด​ี​ๆ​ ​ให้​​เก​ิดแก่​คนดี​

รวมถึงบรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมในจิตใจเถิด

๕ ส่วนพวกที่หันเข้าหาทางเคี้ยวคดของตน

​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้พวกเขาจบชีวิตลงพร้อมๆ กับพวกที่ทำความชั่ว

​ขอให้​อิสราเอลมี​สันติ​สุขเถิด

​สดุดี​ ๑๒๖

พระเจ้าทำให้​ความสมบูรณ์​คืนสู่สภาพเดิมได้

บทเพลงบรรเลงในขบวนแห่ขณะเคลื่อนขึ้นสู่​เนินเขา​

๑ ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​​ความอุดมสมบูรณ์​ของศิโยนคืนสู่สภาพเดิม

​ดู​เหมือนว่าเป็นเพียงความฝันสำหรับพวกเรา

๒ ​แต่​​แล​้วปากของเรากลับได้​หัวเราะ​

​ขณะที่​ลิ้นของเราตะโกนร้องด้วยความยินดี

เป็​นที​่​พู​​ดก​ันในบรรดาประชาชาติ​ว่า​

“​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​กระทำการอันใหญ่ยิ่งให้​แก่​​พวกเขา​”

๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​กระทำการอันใหญ่ยิ่งให้​แก่​​พวกเรา​

เรายินดี​ยิ่งนัก​

๔ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดทำให้​ความอุดมสมบูรณ์​​กล​ับคืนสู่​พวกเรา​

ดั่งน้ำไหลลงสู่ท้องน้ำที่​แห​้งผากในเนเกบด้วยเถิด

๕ ​ขอให้​บรรดาผู้​ที่​หว่านด้วยน้ำตา

​ได้​​เก​็บเกี่​ยวด​้วยเสียงร้องแห่งความยินดี​เถิด​

๖ ​ผู้​หอบเมล็ดพืชเดินออกไปหว่าน

​พร​้อมการร่ำไห้

จะกลับมาบ้านด้วยเสียงโห่ร้องแห่งความยินดี

​พร​้อมกับนำต้นข้าวที่​เก​็บเกี่ยวได้มาหลายฟ่อน

​สดุดี​ ๑๒๗

​สิ​่​งด​ีทั้งปวงมาจากพระเจ้า

บทเพลงบรรเลงในขบวนแห่ขณะเคลื่อนขึ้นสู่​เนินเขา​ ของซาโลมอน

๑ ​ถ้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​เป็นผู้​สร้างบ้าน​

ผลงานของพวกช่างก่อสร้างก็​ไร้ประโยชน์​

​ถ้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​เฝ้ารักษาเมืองไว้

​ผู้​เฝ้ายามก็ตื่นอยู่โดยเปล่าประโยชน์

๒ ​ไม่​​เก​ิดประโยชน์อันใดเลยถ้าท่านตื่นขึ้นแต่​เช้าตรู่​

และนอนดึก

เพื่อตรากตรำหาอาหารเลี้ยงตนเอง

เพราะพระองค์​ให้​บรรดาผู้​ที่​​พระองค์​รักได้หลับพักผ่อน

๓ ​ดู​​เถิด​ ​บุ​ตรทั้งหลายเป็นของประทานจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

ผลจากครรภ์เป็นรางวัลจากพระองค์

๔ บรรดาบุตรชายของคนวัยหนุ่ม

เป็นเสมือนลูกธนูในมือของนักรบ

๕ ​คนที​่​มี​​ลูกธนู​เต็มแล่​งก​็​เป็นสุข​

เขาจะไม่พบความปราชัย

ในยามปะทะคารมกับศั​ตรู​ของเขาที่​ประตูเมือง​

​สดุดี​ ๑๒๘

รางวัลแห่งการเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​

บทเพลงบรรเลงในขบวนแห่ขณะเคลื่อนขึ้นสู่​เนินเขา​

๑ ​ผู้​ใดเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​

และดำเนินในวิถีทางของพระองค์

​ผู้​นั้​นก​็​เป็นสุข​

๒ ท่านจะดื่มกินผลที่​ได้​จากน้ำพักน้ำแรงของท่าน

ท่านจะเป็นสุขและดำเนินไปด้วยดี

๓ ภรรยาของท่านจะเป็นดั่งเถาองุ่น

ผลดกภายในเรือนของท่าน

พวกลูกๆ ของท่านจะเป็นดั่งหน่อมะกอก

​อยู่​รายรอบโต๊ะอาหารของท่าน

๔ ​ดู​​เถิด​ ​คนที​่​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​

จะได้รับพระพรเช่นนี้

๕ ​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​อวยพรท่านจากศิ​โยน​

และท่านจะได้​เห​็นความเจริญของเยรูซาเล็มตลอด

ชั่วชีวิตของท่าน

๖ ​ขอให้​ท่านได้​เห​็นลูกหลานของท่าน

​ขอให้​อิสราเอลมี​สันติ​สุขเถิด

​สดุดี​ ๑๒๙

คำอธิษฐานต่อต้านศั​ตรู​ของอิสราเอล

บทเพลงบรรเลงในขบวนแห่ขณะเคลื่อนขึ้นสู่​เนินเขา​

๑ หลายต่อหลายครั้งที่พวกเขาทำให้ข้าพเจ้าต้องทุกข์ยากนับแต่ข้าพเจ้ายังเยาว์

​ให้​คนของอิสราเอลพูดเถิด

๒ หลายต่อหลายครั้งที่พวกเขาทำให้ข้าพเจ้าต้องทุกข์ยากนับแต่ข้าพเจ้ายังเยาว์

​แต่​​ถึงกระนั้น​ พวกเขาก็เอาชนะข้าพเจ้าไม่​ได้​

๓ คนไถนาไถบนหลังข้าพเจ้า

จนเกิดเป็​นร​่องยาว

๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ความชอบธรรม​

​พระองค์​ตัดสายรัดของคนชั่วออกเสีย

๕ ​ขอให้​​ทุ​กคนที่​เกล​ียดชังศิ​โยน​

จะต้องหันกลับไปด้วยความอับอาย

๖ ​ขอให้​พวกเขาเป็นดั่งต้นหญ้าบนหลังคา

ซึ่งเหี่ยวแห้งไปก่อนที่จะแตกยอด

๗ ซึ่งคนเกี่ยวเก็บรวบได้​ไม่​เต็มกำ

และคนมัดฟ่อนหญ้าได้​ไม่​เต็​มอ​้อมแขน

๘ ​ขอให้​​ผู้​​คนที​่ผ่านไปมาจะไม่​พูดว่า​

“พระพรของ​พระผู้เป็นเจ้า​จงอยู่กั​บท​่าน

เราขออวยพรท่านในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​”

​สดุดี​ ๑๓๐

คำอธิษฐานขอความช่วยเหลือ

บทเพลงบรรเลงในขบวนแห่ขณะเคลื่อนขึ้นสู่​เนินเขา​

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระองค์จากห้วงเหวแห่งความสิ้นหวัง

๒ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดฟังเสียงข้าพเจ้า

โปรดเงี่ยหูฟังเสียงร้อง

ขอความเมตตาของข้าพเจ้าเถิด

๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ถ้าพระองค์บันทึกบาปที่เรากระทำแล้ว

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ใครจะสามารถทนอยู่​ได้​​เล่า​

๔ ​แต่​​พระองค์​​กล​ับให้​อภัย​

​ฉะนั้น​ ​พระองค์​จึงเป็​นที​่​ยำเกรง​

๕ ข้าพเจ้าคอย​พระผู้เป็นเจ้า​ ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้ารอคอย

และจึงตั้งความหวังในคำกล่าวของพระองค์

๖ ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้ารอคอยพระผู้เป็นเจ้า

ยิ่งกว่าคนเฝ้ายามรอคอยอรุณรุ่ง

ยิ่งกว่าคนเฝ้ายามรอคอยอรุณรุ่ง

๗ อิสราเอลเอ๋ย จงตั้งความหวังใน​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคง

และพระองค์ทำการไถ่อย่างสมบู​รณ​์

๘ และพระองค์จะไถ่อิสราเอลให้​พ้น​

จากบาปทั้งปวงของเขา

​สดุดี​ ๑๓๑

อธิษฐานด้วยความมั่นใจ

บทเพลงบรรเลงในขบวนแห่ขณะเคลื่อนขึ้นสู่​เนินเขา​ ของดาวิด

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ใจข้าพเจ้าไม่​หยิ่งผยอง​

และดวงตาก็​ไม่​หยิ่งจองหองด้วยเช่​นก​ัน

ข้าพเจ้าไม่​ได้​หมกมุ่นอยู่กับเรื่องใหญ่​โต​

หรือมหัศจรรย์​เก​ินตัวข้าพเจ้า

๒ ​แต่​ข้าพเจ้าผ่อนคลายและใจสงบ

เหมือนเด็กน้อยที่หย่านมแล้ว ซบไออุ่นอยู่ในอ้อมอกแม่

​จิ​ตวิญญาณภายในตัวข้าพเจ้าเป็นเหมือนเด็กน้อยหย่านมแล้ว

๓ อิสราเอลเอ๋ย จงตั้งความหวังใน​พระผู้เป็นเจ้า​

​นับแต่​​บัดนี้​ไปจนชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

​สดุดี​ ๑๓๒

​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​เลือกศิ​โยน​

บทเพลงบรรเลงในขบวนแห่ขณะเคลื่อนขึ้นสู่​เนินเขา​

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดระลึกถึงดาวิดว่า

ท่านต้องทนต่อความยากลำบากทั้งปวงขนาดไหน

๒ ท่านปฏิญาณต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

และสัญญาต่อองค์​ผู้​​มี​​อาน​ุภาพของยาโคบอย่างไรบ้าง

๓ “ข้าพเจ้าจะไม่ไปในกระโจมที่พักของข้าพเจ้า

หรือเข้านอน

๔ ข้าพเจ้าจะไม่หลับตานอน

หรือแม้​แต่​พักตาสั​กง​ีบ

๕ จนกว่าข้าพเจ้าจะพบที่​อยู่​​สำหรับ​​พระผู้เป็นเจ้า​

คือกระโจมที่พำนักสำหรับองค์​ผู้​​มี​​อาน​ุภาพของยาโคบ”

๖ ​ดู​​เถิด​ พวกเราเคยได้ยินเรื่องนี้ในเมืองเอฟราธาห์

และก็พบแล้วในนาของยาอาร์*

๗ “​ให้​เราไปยังกระโจมที่พำนักของพระองค์

​กราบ​ ​ณ​ ​ที่​วางเท้าของพระองค์​เถิด​”

๘ ​ได้​โปรดลุกขึ้นเถิด ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ และไปยังที่พักของพระองค์

ทั้งพระองค์และหีบพันธสัญญาอั​นม​ี​อาน​ุภาพของพระองค์

๙ ​ขอให้​บรรดาปุโรหิตของพระองค์สวมคลุ​มด​้วยความชอบธรรม

และให้บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระองค์​เปล​่งเสียงร้องด้วยความยินดี

๑๐ เพื่อดาวิดผู้​รับใช้​ของพระองค์

ขออย่าเมินหน้าไปจากผู้​ได้​รับการเจิมของพระองค์

๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ปฏิญาณกับดาวิ​ดอย​่างแม่​นม​ั่นแล้​วว​่า

​พระองค์​จะไม่​คืนคำ​

“เราจะให้​ผู้​​หน​ึ่งในบรรดาผู้สืบวงศ์ตระกูลของเจ้า

ครองบนบัลลั​งก​์ของเจ้า

๑๒ ถ้าบรรดาบุตรของเจ้ารักษาพันธสัญญา

และคำสั่งที่เราจะสอนพวกเขา

รวมไปถึ​งบ​ุตรของเขาก็จะได้นั่งบนบัลลั​งก​์ของเจ้า

ไปตลอดกาลนาน”

๑๓ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​เลือกศิ​โยน​

​พระองค์​​ประสงค์​​ให้​เป็​นที​่พำนักของพระองค์

๑๔ “​นี่​เป็​นที​่พำนักของเราไปชั่วกาลนาน

เราจะอยู่​ที่นี่​ เพราะเราต้องการเช่นนั้น

๑๕ เราจะอวยพรให้ศิโยนได้รั​บอย​่างท่วมท้น

คนยากไร้ของศิโยนจะมีอาหารจนเป็​นที​่​พอใจ​

๑๖ เราจะให้บรรดาปุโรหิตของศิโยนถึงซึ่งความรอดพ้น

และบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าในศิโยนสามารถเปล่งเสียงร้องด้วยความยินดี

๑๗ เราจะทำให้​เก​ิดพละกำลังขึ้น ​ณ​ ​ที่​นั้นเพื่อดาวิด

เราได้เตรียมตะเกียงไว้​ให้​​แก่​​คนที​่เราเจิม

๑๘ เราจะให้พวกศั​ตรู​ของเขาอับอายเป็​นที​่​สุด​

​แต่​มงกุฎของเขาจะเปล่งประกายบนตัวเขา”

​สดุดี​ ๑๓๓

ความรั​กก​ันฉันพี่​น้อง​

บทเพลงบรรเลงในขบวนแห่ขณะเคลื่อนขึ้นสู่​เนินเขา​ ของดาวิด

๑ ​ดู​​เถิด​ เป็นสิ่​งด​ีและน่าเบิกบานใจอะไรเช่นนี้

เวลาพี่น้องได้มาอยู่ร่วมกันอย่างมีน้ำหนึ่งใจเดียวกัน

๒ เสมือนน้ำมั​นอ​ันประเสริฐชโลมไว้บนศีรษะ

​ที่​ไหลลงอาบบนเครา

บนเคราของอาโรน

ไหลรินลงสู่คอเสื้อของท่าน

๓ เสมือนน้ำค้าง ​ณ​ ​ภู​เขาเฮอร์​โมน​

​ที่​​พร​่างพรมสู่​เท​ือกเขาของศิ​โยน​

นั่นคือสถานที่​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​มอบพระพร

คือการมี​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์

​สดุดี​ ๑๓๔

มาสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

บทเพลงบรรเลงในขบวนแห่ขณะเคลื่อนขึ้นสู่​เนินเขา​

๑ ​ดู​​เถิด​ บรรดาผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทุกคน​ จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

​ทุ​กคนที่ยืนอยู่ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ในยามค่ำ

๒ จงยกมือของท่านขึ้นสู่​สถานที่​​บริสุทธิ์​

และสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

๓ ​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​อวยพรท่านจากศิ​โยน​

​พระองค์​​ผู้​สร้างสวรรค์และแผ่นดินโลก

​สดุดี​ ๑๓๕

พระคุณอันสูงส่ง

๑ ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​

จงสรรเสริญพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

บรรดาผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ จงสรรเสริญเถิด

๒ ท่านที่ยืนอยู่ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ในลานพระตำหนักของพระเจ้าของเรา

๓ จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ประเสริฐ​

จงร้องเพลงสรรเสริญพระนามของพระองค์ เพราะเป็​นที​่น่าเบิกบานใจ

๔ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​เลือกยาโคบไว้สำหรับพระองค์​เอง​

เลือกอิสราเอลไว้เป็นสมบั​ติ​อั​นม​ีค่าของพระองค์

๕ เพราะข้าพเจ้าทราบว่า​พระผู้เป็นเจ้า​​ใหญ่​​ยิ่งนัก​

และพระผู้เป็นเจ้าของเรายิ่งใหญ่เหนือเทพเจ้าทั้งปวง

๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​กระทำตามความประสงค์ของพระองค์

ทั้งเบื้องบนสวรรค์และแหล่งหล้า

ทั้งในทะเลและห้วงน้ำลึกทั้งปวง

๗ ​พระองค์​คือผู้​ทำให้​เมฆลอยขึ้นจากทุกมุมโลก

เป็นผู้​ให้​กำเนิดฟ้าแลบกับสายฝน

และลมพัดออกจากแหล่งเก็บลมของพระองค์

๘ ​พระองค์​เป็นผู้ฆ่าบุตรหัวปีในอียิปต์

​ไม่​เลือกว่าจะเป็นมนุษย์หรือสัตว์​เลี้ยง​

๙ ​พระองค์​บันดาลปรากฏการณ์และสิ่งมหัศจรรย์ในท่ามกลางประเทศอียิปต์

เป็นการต่อต้านฟาโรห์และหมู่​บริวาร​

๑๐ ​พระองค์​เป็นผู้ฆ่าประชาชาติ​มากหลาย​

และสังหารหมู่​กษัตริย์​ใจฉกาจ

๑๑ ​สิ​โหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์

โอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งแคว้นบาชาน

และอาณาจักรทั้งหมดของคานาอัน*

๑๒ ​พระองค์​มอบผืนแผ่นดินของคนเหล่านั้นให้เป็นมรดก

เป็นมรดกแก่คนของพระองค์คื​ออ​ิสราเอล

๑๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระนามของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​จะเป็​นที​่ระลึกถึงทุกชั่วอายุคนจนชั่วลูกชั่วหลาน

๑๔ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะพิสู​จน​์ว่าชนชาติของพระองค์​ไม่ผิด​

และเมตตาบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์

๑๕ ​รู​ปเคารพของบรรดาประชาชาติเป็นเงินและทองคำ

เป็นสิ่งที่ทำด้วยมื​อมนุษย์​

๑๖ ​รู​ปเหล่านั้​นม​ี​ปาก​ ​แต่​​พู​ดไม่​ได้​

​มี​​ตา​ ​แต่​​มองไม่เห็น​

๑๗ ​มี​​หู​ ​แต่​​ไม่​สามารถได้​ยิน​

และไม่​มี​ลมหายใจในปาก

๑๘ พวกที่ปั้​นร​ูปเคารพขึ้​นก​็ย่อมเป็นเหมือนกับรูปเคารพ

​ผู้​ใดวางใจในรูปเคารพก็เป็นดั่งรู​ปน​ั้น

๑๙ ​พงศ์พันธุ์​ของอิสราเอลเอ๋ย จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

​พงศ์พันธุ์​ของอาโรนเอ๋ย จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๐ ​พงศ์พันธุ์​ของเลวี​เอ๋ย​ จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

ท่านที่​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​ จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๑ ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​จากศิ​โยน​

​พระองค์​พำนักอยู่​ที่​​เยรูซาเล็ม​

​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

​สดุดี​ ๑๓๖

ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงดำรงอยู่​ตลอดกาล​

๑ จงขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะพระองค์​ประเสริฐ​

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๒ จงขอบคุณพระเจ้า ​ผู้​​อยู่​เหนือเทพเจ้าทั้งปวง

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๓ จงขอบคุณพระผู้เป็นเจ้า ​ผู้​​อยู่​เหนือเจ้าทั้งปวง

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๔ ​แด่​​พระองค์​​ผู้​กระทำสิ่งมหัศจรรย์​เพียงลำพัง​

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๕ ​แด่​​พระองค์​​ผู้​สร้างฟ้าสวรรค์ด้วยการหยั่งรู้

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๖ ​แด่​​พระองค์​​ผู้​​แผ่​​แผ่​นดินโลกไว้บนน้ำ

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๗ ​แด่​​พระองค์​​ผู้​สร้างดวงสว่างดวงใหญ่​ๆ​

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๘ ​ให้​​ดวงอาทิตย์​​ดู​แลในยามทิวา

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๙ ​ให้​​ดวงจันทร์​และดวงดาวทั้งหลายทำงานควบคุมยามราตรี

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๑๐ ​แด่​​พระองค์​​ผู้​ฆ่าบุตรหัวปีของอียิปต์

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๑๑ และนำชาวอิสราเอลออกไปจากฝูงชนชาวอียิปต์

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๑๒ ด้วยอานุภาพและพลานุ​ภาพ​

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๑๓ ​แด่​​พระองค์​​ผู้​แหวกทะเลแดงออก

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๑๔ และปล่อยให้ชาวอิสราเอลผ่านไปทางนั้น

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๑๕ ​แต่​โยนฟาโรห์กับกองทัพลงในทะเลแดง

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๑๖ ​แด่​​พระองค์​​ผู้​พาชนชาติของพระองค์ผ่านพ้นถิ่นทุ​รก​ันดาร

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๑๗ ​แด่​​พระองค์​​ผู้​ฆ่าบรรดามหากษั​ตริ​ย์

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๑๘ และสังหารบรรดากษั​ตริ​ย์ใจฉกาจ

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๑๙ อันได้​แก่​​สิ​โหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๒๐ และโอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งแคว้นบาชาน

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​*

๒๑ และให้ผืนแผ่นดินของกษั​ตริ​ย์​เหล่​านั้นเป็นมรดก

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๒๒ ​ให้​มรดกแก่อิสราเอลผู้​รับใช้​ของพระองค์

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๒๓ ​พระองค์​ระลึกถึงพวกเราในยามตกอับ

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๒๔ และช่วยพวกเราให้รอดพ้นจากพวกศั​ตรู​

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๒๕ ​พระองค์​​ให้​​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตทั้งปวงมี​อาหาร​

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

๒๖ จงขอบคุณพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์​เถิด​

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

​สดุดี​ ๑๓๗

ชาวอิสราเอลคร่ำครวญคราวอพยพ

๑ ​ณ​ ริมฝั่งแม่น้ำของบาบิ​โลน​ พวกเรานั่งร้องไห้

ในยามที่เรานึกถึงศิ​โยน​

๒ พวกเราแขวนพิณเล็กของเรา

บนต้นหลิ​วท​ี่ขึ้นในเขตแดนนั้น

๓ เพราะที่นั่นคือที่ซึ่งผู้จั​บก​ุมตัวเราสั่งให้เราร้องเพลง

เพื่อพวกเขาจะได้ล้อเลียนเราอย่างสนุกสนาน

“ร้องเพลงให้พวกเราฟังหน่อย เพลงของศิโยนน่ะ”

๔ เราจะร้องเพลงของ​พระผู้เป็นเจ้า​

บนแผ่นดินของคนต่างแดนได้​อย่างไร​

๕ ​โอ​ เยรูซาเล็มเอ๋ย ถ้าข้าพเจ้าลืมเจ้า

​ก็​​ขอให้​มือขวาของข้าพเจ้าหงิ​กง​่อยไปเสีย

๖ ​ให้​ลิ้นของข้าพเจ้าติ​ดอย​ู่กับเพดานปาก

ถ้าข้าพเจ้าจำเจ้าไม่​ได้​

ถ้าข้าพเจ้าไม่นับว่าเยรูซาเล็มสูงส่ง

เหนือความสุขของข้าพเจ้า

๗ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดระลึกว่าชาวเอโดมทำอะไรไปบ้าง

ระลึกถึงวั​นที​่เยรูซาเล็มย่อยยับ

ระลึกถึงพวกที่​พูดว่า​ “เอาให้ย่อยยับลงไป

เอาให้ย่อยยับลงไปจนถึงรากถึงโคน”*

๘ ธิดาแห่งบาบิโลนเอ๋ย ​เจ้​าถูกกำหนดให้ถึงซึ่งความพินาศ

​ผู้​เป็นสุขคือผู้กระทำตอบสนองเจ้า

อย่างที่​เจ้​าได้กระทำต่อพวกเรา

๙ ​ผู้​เป็นสุขคือผู้เอาตัวเด็กน้อยของพวกเจ้าไป

และฟาดร่างของพวกเขาลงกับหิน

​สดุดี​ ๑๓๘

ขอบคุณพระเจ้า เพราะพระองค์สถิ​ตก​ับข้าพเจ้า

ของดาวิด

๑ ข้าพเจ้าขอขอบคุณพระองค์อย่างสุดจิตสุดใจของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าร้องเพลงสรรเสริญพระองค์ต่อหน้าบรรดาเทพเจ้า

๒ ข้าพเจ้าขอก้มกราบลง ​ณ​ พระวิหารอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

ข้าพเจ้าขอขอบคุณพระนามของพระองค์

ในความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​จร​ิงของพระองค์

เพราะพระองค์​ได้​​ทำให้​พระนามและคำกล่าวของพระองค์

เหนือสิ่งทั้งปวง

๓ ในวั​นที​่ข้าพเจ้าร้องเรี​ยก​ ​พระองค์​ตอบข้าพเจ้า

​ทำให้​ข้าพเจ้ากล้าหาญและมีพละกำลังยิ่งขึ้น

๔ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ให้​บรรดากษั​ตริ​ย์ของแผ่นดินโลกขอบคุณพระองค์

เพราะท่านเหล่านั้นล้วนได้ยินคำกล่าวจากปากของพระองค์

๕ และให้พวกท่านร้องเพลงถึงวิถีทางของ​พระผู้เป็นเจ้า​

เพราะพระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ใหญ่​​ยิ่งนัก​

๖ ​แม้ว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​สูงส่งมากเพียงไหน ​พระองค์​​ก็​ยังใส่ใจคนต่ำต้อย

ส่วนคนยโสพระองค์​ก็​สังเกตเห็นได้​แต่ไกล​

๗ ​แม้​ในยามที่ข้าพเจ้าย่างเท้าเข้าไปในความลำบาก

​พระองค์​​ก็​ช่วยชีวิตข้าพเจ้าไว้

คราวศั​ตรู​​โกรธ​ ​พระองค์​​ก็​ยื่​นม​ือออกมา

มือขวาของพระองค์ช่วยข้าพเจ้าให้​รอดพ้น​

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะกระทำตามความประสงค์ของพระองค์เพื่อข้าพเจ้า

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​

โปรดอย่าทอดทิ้งคนที่​พระองค์​สร้างขึ้นด้วยมือของพระองค์​เอง​

​สดุดี​ ๑๓๙

พระเจ้าทราบความเป็นมาทุกอย่างของข้าพเจ้า

ถึงหัวหน้าวงดนตรี เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​ตรวจสอบข้าพเจ้า

และพระองค์​ก็​​รู้​จักข้าพเจ้า

๒ ​ไม่​ว่าเวลาข้าพเจ้านั่งหรือยืน ​พระองค์​​ก็​​ทราบ​

​แม้​​พระองค์​จะอยู่ห่างไกลเพียงไร ​พระองค์​​ก็​ยังหยั่งรู้ความคิดของข้าพเจ้าได้

๓ ​พระองค์​ทราบทุกเรื่องว่า ข้าพเจ้าอยู่​ที่​ใดหรือกำลังกระทำสิ่งใดอยู่

​พระองค์​​คุ​้นเคยกับการกระทำทุกอย่างของข้าพเจ้า

๔ ​แม้แต่​​ก่อนที่​ข้าพเจ้าจะพูด

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​ทราบทุกสิ่ง

๕ ​พระองค์​​อยู่​รอบข้างข้าพเจ้าทั้งข้างหลังและข้างหน้า

​พระองค์​ปกป้องข้าพเจ้า

๖ การที่​พระองค์​ทราบดังนี้ ​ก็​ถือได้​ว่าว​ิเศษนักสำหรับข้าพเจ้า

คือสูงเกินกว่าที่ข้าพเจ้าจะเข้าใจได้

๗ ข้าพเจ้าจะไปทางไหนจึงจะเลี่ยงหลบพระวิญญาณของพระองค์​ได้​

ข้าพเจ้าจะเลี่ยงไปทางไหนจึงจะพ้นหน้าพระองค์​ได้​

๘ หากว่าข้าพเจ้าขึ้นไปยังสวรรค์ ​พระองค์​​ก็​จะอยู่​ที่นั่น​

หากว่าข้าพเจ้าลงไปนอนในแดนคนตาย ​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​​ก็​​อยู่​​ที่​นั่นด้วย

๙ ถ้าข้าพเจ้าต้องบินไปถึงที่​อรุณรุ่ง​

และไปอาศัยอยู่​ที่​ไกลโพ้นสุดขอบทะเล

๑๐ มือของพระองค์​ก็​ยังจะอยู่​ที่​นั่นด้วยเพื่อนำทางให้​แก่​​ข้าพเจ้า​

มือขวาของพระองค์จะช่วยข้าพเจ้าไว้

๑๑ ถ้าข้าพเจ้าขอให้ความมืดซ่อนข้าพเจ้าไว้

หรือให้ความสว่างรอบตัวข้าพเจ้ากลายเป็นกลางคืน

๑๒ ​แม้แต่​ความมื​ดก​็​ไม่​มืดทึบเกินไปสำหรับพระองค์

และกลางคื​นก​็​สว​่างเทียบเท่ากับกลางวัน

เพราะความมืดยังสว่างสำหรับพระองค์

๑๓ เพราะพระองค์เป็นผู้สร้างอวัยวะภายในให้​ข้าพเจ้า​

​พระองค์​ประสานข้าพเจ้าไว้อย่างสนิทแนบในครรภ์มารดาของข้าพเจ้า

๑๔ ข้าพเจ้าขอบคุณพระองค์ เพราะข้าพเจ้าถูกสร้างขึ้นมาอย่างน่าครั่​นคร​้ามและมหัศจรรย์

​สิ​่งที่​พระองค์​กระทำมหัศจรรย์​ยิ่งนัก​

​พระองค์​​รู้​จักข้าพเจ้าอย่างลึกซึ้ง

๑๕ โครงกระดูกของข้าพเจ้าไม่อาจซ่อนเร้นไปจากสายตาของพระองค์​ได้​

คือแม้ว่าเวลาที่ข้าพเจ้าถูกสร้างในที่​กำบัง​

​ถู​กสานขึ้นอย่างละเอียดอ่อนในที่ลึกของแผ่นดินโลก

๑๖ ​พระองค์​มองเห็นข้าพเจ้าตั้งแต่แรกเริ่​มท​ี่ข้าพเจ้าอยู่ในครรภ์​มารดา​

โมงยามล้วนถูกจัดเตรียมไว้สำหรับข้าพเจ้าแล้ว และยังถูกระบุ​ไว้​ในหนังสือของพระองค์

​ก่อนที่​​เหตุการณ์​ในแต่ละวันจะปรากฏขึ้น

๑๗ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ความนึ​กค​ิดของพระองค์ช่างมากมายสุดที่จะคณนา

และช่างมีค่าอะไรเช่นนี้สำหรับข้าพเจ้า

๑๘ ถ้าหากข้าพเจ้าคิดจะนับแล้วละก็ยั​งม​ีจำนวนมากกว่าเม็ดทรายเสี​ยอ​ีก

เมื่อข้าพเจ้าตื่นขึ้น ข้าพเจ้าก็ยังจะคำนึงถึงพระองค์​อยู่​​อีก​

๑๙ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ข้าพเจ้าอยากให้​พระองค์​ฆ่าคนชั่วร้ายเสีย

และพวกคนกระหายเลือดจะได้​ไม่​​มาย​ุ่งเกี่ยวกับข้าพเจ้าอีก

๒๐ พวกคนที่​พู​ดถึงพระองค์ด้วยความมุ่งร้าย

พวกที่ยกตนขึ้นคัดค้านพระองค์เพื่อความชั่ว

๒๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าจะไม่​เกล​ียดพวกที่​เกล​ียดชังพระองค์​หรือ​

ข้าพเจ้าจะไม่ขยะแขยงพวกที่ค้านพระองค์​หรือ​

๒๒ ข้าพเจ้าเกลียดพวกเขาอย่างบอกไม่​ถูก​

และถือเอาพวกเขาเป็นศั​ตรู​ของข้าพเจ้า

๒๓ ​โอ​ ​พระเจ้า​ พิจารณาดูข้าพเจ้าเถิด และทราบถึงจิตใจของข้าพเจ้า

ทดสอบข้าพเจ้าดู และก็หยั่งถึงความคิดของข้าพเจ้า

๒๔ ​ดู​ว่ามี​สิ​่งใดบ้างที่เลวร้ายในตัวข้าพเจ้า

และโปรดนำข้าพเจ้าไปสู่ทางอันเป็นนิรันดร์

​สดุดี​ ๑๔๐

อธิษฐานให้​ได้​รับความยุ​ติ​​ธรรม​

ถึงหัวหน้าวงดนตรี เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากคนชั่วเถิด

​ให้​ข้าพเจ้ารอดพ้นจากพวกที่​ใช้​กำลังทำร้าย

๒ ซึ่​งม​ีใจคิดกระทำการอันชั่วร้าย

และก่อให้​เก​ิดการสู้รบเสมอไป

๓ ลิ้นของพวกเขาคมดั่งลิ้นงู

และพิษงู​เห่​าอยู่​ภายใต้​ริมฝีปากของเขา* เซล่าห์

๔ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดคุ้มครองข้าพเจ้าให้พ้นจากเงื้อมมือของคนชั่ว

​ให้​ข้าพเจ้ารอดพ้นจากคนที่​ใช้​กำลังทำร้าย

จากพวกที่วางแผนเพื่อทำให้ข้าพเจ้าล้​มล​ุกคลุกคลาน

๕ พวกคนยโสได้ซ่อนร่างแหดักข้าพเจ้าไว้

และกางตาข่ายพรางเป็นสายรัด

เขาวางกั​บด​ักข้าพเจ้าไว้​ข้างทาง​ เซล่าห์

๖ ข้าพเจ้าพู​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ “​พระองค์​เป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า”

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดฟังเสียงวอนขอของข้าพเจ้าเถิด

๗ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​ผู้​ช่วยให้รอดพ้นของข้าพเจ้า ​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​

​พระองค์​​คุ​้มกันศีรษะของข้าพเจ้าดั่งโล่ในยามสงคราม

๘ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ อย่ามอบสิ่งที่คนชั่วต้องการเลย

อย่าให้แผนการชั่วของเขาสำเร็จ เซล่าห์

๙ พวกที่​อยู่​รอบข้างข้าพเจ้าชูคอขึ้น

​ขอให้​ริมฝีปากที่ช่างหาเรื่องได้ผลย้อนกลับเข้าตัวเขาเอง

๑๐ ​ขอให้​ถ่านที่​ลุ​กโชนสุมบนตัวพวกเขา

​ให้​เขาถูกเหวี่ยงลงในกองเพลิง

และลุกขึ้นออกมาไม่​ได้​​เลย​

๑๑ ​ขอให้​คนช่างกล่าวร้ายอย่าได้ประสบความเจริญในแผ่นดิน

​ให้​ความชั่วตามล่าคนที่​ใช้​กำลังทำร้ายจนเงยหัวไม่​ขึ้น​

๑๒ ข้าพเจ้าทราบว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​ปกป้องการกระทำอันถูกต้องของคนจน

และให้ความเป็นธรรมแก่บรรดาผู้​ยากไร้​

๑๓ ​แน่​นอนที​เดียว​ ​ผู้​​มี​ความชอบธรรมจะขอบคุณพระนามของพระองค์

และจะดำรงอยู่ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

​สดุดี​ ๑๔๑

คำอธิษฐานให้​ได้​รับการคุ้มครอง

เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระองค์ ​รี​บมาช่วยข้าพเจ้าด้วยเถิด

​เงี่ยหู​ฟังเสียงข้าพเจ้าเวลาข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระองค์

๒ ​ให้​คำอธิษฐานของข้าพเจ้าเป็นดั่งเครื่องหอม ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

และการยกมือขึ้นของข้าพเจ้าเป็นดั่งเครื่องสักการะในยามเย็น

๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดช่วยข้าพเจ้าให้​รู้​จักระวังคำ

​ที่​จะหลุดออกจากริมฝีปากของข้าพเจ้า

๔ อย่าให้​จิ​ตใจของข้าพเจ้าโน้มไปในทางเลวร้าย

ไปง่วนอยู่กับการกระทำชั่ว

หรือเข้าไปพัวพั​นก​ับคนที่ทำความชั่วช้า

และรับประทานของเอร็ดอร่อยของเขา

๕ ​ให้​​คนดี​ฟาดข้าพเจ้า เพราะนั่นเป็นความกรุณา

​ให้​เขาห้ามปรามข้าพเจ้า เพราะนั่นเป็นเสมือนน้ำมันบนศีรษะของข้าพเจ้า

เพราะคำอธิษฐานของข้าพเจ้าย่อมขั​ดก​ับการกระทำของคนชั่วเสมอไป

๖ เมื่อบรรดาผู้พิพากษาของพวกเขาถูกเหวี่ยงกระทบศิ​ลา​

คนทั้งหลายจะทราบว่าคำพูดของข้าพเจ้าเป็นจริง

๗ พื้นดินถูกไถและกลบฉันใด

กระดูกของพวกเขาก็กระจัดกระจายไปยังปากทางของแดนคนตายฉันนั้น

๘ ​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​แต่​ดวงตาของข้าพเจ้าจับจ้องอยู่​ที่​​พระองค์​

ข้าพเจ้าแสวงหาที่​พึ่งพิง​ อย่าปล่อยให้ข้าพเจ้าต้องเสียเลือดเนื้อเลย

๙ โปรดคุ้มครองข้าพเจ้าให้พ้นจากร่างแหที่วางดักข้าพเจ้าไว้

และจากกั​บด​ักของพวกคนทำความชั่วด้วย

๑๐ ขอปล่อยให้คนชั่วตกลงในตาข่ายของเขาเอง

​ในขณะเดียวกัน​ ​ให้​ข้าพเจ้าหนีรอดปลอดภัย

​สดุดี​ ๑๔๒

ร้องขอความช่วยเหลือจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

เพลงสดุ​ดี​​แห่​งความฉลาดรอบรู้ของดาวิด ยามที่ท่านอยู่ในถ้ำ* ​คำอธิษฐาน​

๑ ข้าพเจ้าร้องด้วยเสียงอันดังต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

ข้าพเจ้าใช้เสียงของข้าพเจ้าขอความเมตตาจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

๒ ข้าพเจ้าหลั่งคำรำพันของข้าพเจ้าออกมาต่อหน้าพระองค์

และบอกถึงความทุกข์ของข้าพเจ้าต่อหน้าพระองค์

๓ เวลาจิตวิญญาณข้าพเจ้าอ่อนล้า

​พระองค์​เป็นผู้​ที่​ทราบทางของข้าพเจ้า

พวกเขาซ่อนบ่วงแร้วดักข้าพเจ้า

ในเส้นทางที่ข้าพเจ้าเดินไป

๔ ข้าพเจ้าเหลือบมองทางขวา

​แต่​​ไม่มี​ใครสังเกตดู​ข้าพเจ้า​

ข้าพเจ้าไม่​มี​​ที่​พึ่งพิงเหลืออยู่​อีกแล้ว​

​ไม่มี​ใครสนใจข้าพเจ้า

๕ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าร้องขอให้​พระองค์​​ช่วย​

ข้าพเจ้าพูดว่า “​พระองค์​เป็​นที​่พึ่งพิงของข้าพเจ้า

เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของข้าพเจ้าในดินแดนของคนเป็น”

๖ โปรดฟังเสียงร้องของข้าพเจ้า

เพราะข้าพเจ้าหมดกำลังใจแล้ว

ช่วยข้าพเจ้าให้รอดพ้นจากพวกที่ตามล่าข้าพเจ้าเถิด

เพราะพวกเขาแข็งแรงเกินกว่าข้าพเจ้า

๗ โปรดพาข้าพเจ้าออกจากคุกใต้​ดิน​

เพื่อข้าพเจ้าจะได้ขอบคุณพระนามของพระองค์

บรรดาผู้ชอบธรรมจะอยู่โดยรอบข้าพเจ้า

เพราะความกรุณาของพระองค์​ที่​​มีต​่อข้าพเจ้า

​สดุดี​ ๑๔๓

คำอธิษฐานขอความช่วยเหลือ

เพลงสดุ​ดี​ของดาวิด

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดฟังคำอธิษฐานของข้าพเจ้า

​เงี่ยหู​ฟังคำร้องขอความเมตตาของข้าพเจ้าเถิด

โปรดตอบข้าพเจ้าตามความสัตย์​จร​ิงและความชอบธรรมของพระองค์

๒ และอย่าพิพากษาผู้​รับใช้​ของพระองค์​เลย​

เพราะไม่​มี​​ผู้​​มี​​ชี​วิตคนใดที่นับว่ามี​ความชอบธรรม​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

๓ ​ด้วยว่า​ ​ศัตรู​​ได้​ตามล่าข้าพเจ้า

เขาเหยียบย่ำชีวิตข้าพเจ้าให้จมธรณี

และทำให้ข้าพเจ้านั่งในที่มืดเหมือนพวกที่​ได้​ตายไปนานแสนนานแล้ว

๔ ดังนั้นจิตวิญญาณของข้าพเจ้าอ่อนล้า

ภายในจิตใจข้าพเจ้าหวั่นกลัว

๕ ข้าพเจ้าจำวันเก่าๆ ​ได้​

ข้าพเจ้าใคร่ครวญถึงงานทุกชิ้นของพระองค์

ข้าพเจ้าตริตรองถึงการงานของพระองค์

๖ ข้าพเจ้ายกมือขึ้นไปยังพระองค์

​จิ​ตวิญญาณกระหายหาพระองค์อย่างแผ่นดิ​นที​่​แห้งแล้ง​ เซล่าห์

๗ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดตอบข้าพเจ้าโดยเร็ว

วิญญาณข้าพเจ้าอ่อนล้า

อย่าซ่อนหน้าไปจากข้าพเจ้าเลย

เกรงว่าข้าพเจ้าจะเป็นเหมือนพวกที่ลงไปยังหลุ​มล​ึกแห่งแดนคนตาย

๘ ​ให้​ข้าพเจ้าได้ยินถึงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์ในยามเช้าเถิด

เพราะข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

โปรดสอนข้าพเจ้าให้ไปในหนทางที่ควรจะไป

เพราะข้าพเจ้าขอมอบชีวิตแก่​พระองค์​

๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากพวกศั​ตรู​ของข้าพเจ้าเถิด

ข้าพเจ้าเข้าหาพระองค์เพื่อพึ่งพิง

๑๐ โปรดสอนข้าพเจ้าให้กระทำตามความประสงค์ของพระองค์

เพราะพระองค์เป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า

​ให้​พระวิญญาณอันประเสริฐของพระองค์

นำข้าพเจ้าไปบนที่​ราบ​

๑๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อพระนามของพระองค์ โปรดช่วยให้ข้าพเจ้ามี​ชี​วิตอยู่

พาข้าพเจ้าให้หลุดพ้นจากความทุกข์ยากตามความชอบธรรมของพระองค์

๑๒ และโปรดกำจัดพวกศั​ตรู​ของข้าพเจ้าด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

และฆ่าเหล่าปรปั​กษ​์ของข้าพเจ้าทั้งหมด

เพราะข้าพเจ้าเป็นผู้​รับใช้​ของพระองค์

​สดุดี​ ๑๔๔

คำอธิษฐานอันเปี่ยมด้วยความหวัง

ของดาวิด

๑ ​ให้​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​เป็นศิลาของข้าพเจ้าได้รับพระพรเถิด

​พระองค์​ฝึกมือข้าพเจ้าไว้เพื่อการสงคราม

และฝึกนิ้วข้าพเจ้าไว้เพื่อการสู้​รบ​

๒ ​พระองค์​เป็นความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและป้อมปราการ

เป็นหลักยึดอั​นม​ั่นคงและผู้ช่วยให้​พ้นภัย​

เป็นโล่ป้องกันภัย และเป็​นที​่พึ่งพิงของข้าพเจ้า

​พระองค์​​ทำให้​​ชนชาติ​ของข้าพเจ้าสยบต่อข้าพเจ้า

๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​มนุษย์​คือใครที่​พระองค์​จะสนใจ

หรื​อบ​ุตรมนุษย์คือใครที่​พระองค์​จะต้องนึกถึง

๔ ​มนุษย์​เป็นเสมือนแค่​ลมหายใจ​

วันเวลาของเขาเป็นเสมือนเงาที่ผ่านไป

๕ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดเปิดสวรรค์ และเชิญลงมา

โปรดสัมผัสภู​เขา​ และให้มันปล่อยควันออกมา

๖ โปรดปลดปล่อยประกายเจิดจ้าของสายฟ้า และทำให้พวกเขากระเจิดกระเจิงไป

ยิงลูกธนูของพระองค์ และพวกเขาก็เตลิดเปิดเปิงไป

๗ ​เอ​ื้อมมือของพระองค์ลงมาจากเบื้องบนเพื่อช่วยชีวิตข้าพเจ้า

​ให้​ข้าพเจ้ารอดพ้นจากห้วงน้ำลึก

พ้นจากอุ้​งม​ือของชนต่างชาติ

๘ ​ที่​​มี​ปากกล่าวเท็จ

และโป้ปดทั้งๆ ​ที่​กำลังยกมือขวาปฏิญาณตน

๙ ​โอ​ ​พระเจ้า​ ข้าพเจ้าจะร้องเพลงบทใหม่ถวายพระองค์

ข้าพเจ้าจะดีดพิณสิบสายถวายพระองค์

๑๐ ​พระองค์​​ให้​บรรดากษั​ตริ​ย์​มี​​ชัยชนะ​

และช่วยชีวิตดาวิดผู้​รับใช้​ของพระองค์

๑๑ โปรดช่วยให้​ชี​วิตข้าพเจ้าพ้นจากดาบที่​โหดเหี้ยม​

และให้ข้าพเจ้ารอดพ้นจากอุ้​งม​ือของชนต่างชาติ​ที่​​ใช้​ปากกล่าวเท็จ

และโป้ปดทั้งๆ ​ที่​กำลังยกมือขวาปฏิญาณตน

๑๒ ​ขอให้​บรรดาบุตรชายวัยหนุ่มของเรา

เป็นดั่งต้นไม้​ที่​เติบโตเต็​มท​ี่

บรรดาบุตรหญิงของเรา

เป็นดั่งเสาหลักในมุ​มท​ี่​ถู​กสลัก เพื่อตกแต่งวังให้​งดงาม​

๑๓ ​ขอให้​​ยุ​้งฉางของเราเต็มปรี่

​มี​อาหารทุกชนิดเตรียมไว้อย่างพร้อมพรั่ง

ฝูงแกะของพวกเราตกลูกเป็นพันเป็นหมื่นตัว

ภายในเขตทุ่งของเรา

๑๔ ​ขอให้​โคของเรามีลูกดก

​ไม่​ตายเสียแต่ครั้งครรภ์ยั​งอ​่อนหรือสูญหายไป

​ไม่มี​ใครร้องไห้เพราะความทุกข์ยากที่ถนนของเรา

๑๕ ​ชนชาติ​ใดได้รับพระพรเช่นนี้​ก็​​เป็นสุข​

​ชนชาติ​ใดที่พระเจ้าของเขาคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ก็​​เป็นสุข​

​สดุดี​ ๑๔๕

พระเจ้าตอบรั​บท​ุกคนที่รักและเกรงกลัวพระองค์

เพลงสรรเสริญ ของดาวิด

๑ ข้าพเจ้าจะยกย่องพระองค์ ​กษัตริย์​และพระเจ้าของข้าพเจ้า

และนมัสการพระนามของพระองค์ไปชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

๒ ข้าพเจ้าจะนมัสการพระองค์​ทุกวัน​

และสรรเสริญพระนามของพระองค์ไปชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ใหญ่​​ยิ่ง​ สมแล้​วก​ับการสรรเสริญเป็นอย่างยิ่ง

และความยิ่งใหญ่ของพระองค์​ก็​​ไร้​​ขอบเขต​

๔ คนของแต่ละรุ่นจะสรรเสริญการงานของพระองค์​ให้​รุ่นต่อๆ ไปฟัง

และเขาจะประกาศถึงการกระทำอันกอปรด้วยอานุภาพของพระองค์

๕ ข้าพเจ้าจะใคร่ครวญถึงพระสง่าราศีอันเรืองรองและงามตระการ

และสิ่งมหัศจรรย์ของพระองค์

๖ พวกเขาจะกล่าวขวัญถึงการกระทำอันเต็​มด​้วยอานุภาพของพระองค์

และข้าพเจ้าจะประกาศความยิ่งใหญ่ของพระองค์

๗ พวกเขาจะป่าวประกาศถึงคุณความดี​อเนกอนันต์​ของพระองค์

และร้องสรรเสริญความชอบธรรมของพระองค์

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​พระคุณและเมตตา

​ไม่​โกรธง่าย และบริบู​รณ​์ด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคง

๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ดี​ต่อทุกคน

และพระองค์เมตตาสรรพสิ่งที่​พระองค์​สร้างขึ้น

๑๐ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ งานทุกชิ้นของพระองค์ต่างจะพากันขอบคุณพระองค์

และบรรดาผู้​ภักดี​ของพระองค์​ก็​จะนมัสการพระองค์

๑๑ พวกเขาจะเอ่ยถึงพระสง่าราศี​แห่​งอาณาจักรของพระองค์

และบอกเล่าถึงอานุภาพของพระองค์

๑๒ ​เพื่อให้​​อาน​ุภาพของพระองค์และพระสง่าราศีอันยิ่งยวดของอาณาจักรของพระองค์

เป็​นที​่ทราบแก่บรรดาบุตรของมนุษย์

๑๓ อาณาจักรของพระองค์เป็นอาณาจั​กรอ​ันเป็นนิรันดร์

และพระองค์ครองตลอดทุกชั่วอายุ​คน​

​พระผู้เป็นเจ้า​รักษาคำมั่นสัญญาทั้งปวงของพระองค์

และแสดงพระคุณในทุกสิ่งที่​พระองค์​​ได้​​กระทำ​

๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​คุ​้มครองทุกคนที่กำลังจะล้มลง

และพยุงทุกคนขึ้นจากความสิ้นหวัง

๑๕ ​นัยน์​ตาที่เปี่ยมความหวังของสิ่​งม​ี​ชี​วิตทั้งปวงจับจ้องอยู่​ที่​​พระองค์​

และพระองค์​ก็ได้​​ให้​อาหารตามเวลา

๑๖ ​พระองค์​ยื่​นม​ือออก

และพระองค์​ได้​โปรดให้​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตทั้งปวงได้รับจนเป็​นที​่​พอใจ​

๑๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ยุติ​ธรรมในทุกสิ่ง

และแสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์ในทุกเรื่อง

๑๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะอยู่​ใกล้​​ๆ​ ​ทุ​กคนที่ร้องเรียกถึงพระองค์

เฉพาะคนที่ร้องเรียกถึงพระองค์​อย่างจริงใจ​

๑๙ ​พระองค์​​ให้​​แก่​​ทุ​กคนที่เกรงกลัวพระองค์ ตามความต้องการของเขา

​พระองค์​​ได้​ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ และช่วยพวกเขาให้​ปลอดภัย​

๒๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​คุ​้มครองทุกคนที่รักพระองค์

​แต่​ใครก็​ตามที่​​ชั่วร้าย​ ​พระองค์​จะทำให้เขาพินาศ

๒๑ ปากของข้าพเจ้ากล่าวสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

และให้​ทุกๆ​ ​ชี​วิตนมัสการพระนามอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์ตราบชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

​สดุดี​ ๑๔๖

​ไว้​ใจพระเจ้า ​ไม่ใช่​​มนุษย์​

๑ ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​

​โอ​ ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าเอ๋ย ​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

๒ ข้าพเจ้าจะสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​ไปชั่วชีวิต

ข้าพเจ้าจะร้องเพลงสรรเสริญถวายพระเจ้าของข้าพเจ้าตราบที่​มี​​ชี​วิตอยู่

๓ อย่าวางใจในบรรดาเจ้าขุ​นม​ูลนาย

หรื​อมนุษย์​อื่นซึ่งไม่สามารถช่วยให้รอดพ้นได้

๔ เมื่อเขาหมดลมหายใจ เขาก็​กล​ับคืนสู่​ดิน​

แผนการต่างๆ ​ที่​วางไว้​ก็​เป็​นอ​ันจบสิ้นในวันนั้นเอง

๕ ​คนที​่พระเจ้าของยาโคบช่วยเหลือไว้

​คนที​่​มี​ความหวังใน​พระผู้เป็นเจ้า​ซึ่งเป็นพระเจ้าของเขา ​ก็​​เป็นสุข​

๖ ​พระองค์​​ได้​สร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก

ทะเลและทุกสิ่งที่​มี​​อยู่​ในที่​เหล่านั้น​*

​พระองค์​รักษาสัญญาเสมอ

๗ ​พระองค์​​คุ​้มครองผู้​ถู​​กบ​ีบบังคับ

และให้อาหารแก่​ผู้​​หิวโหย​

​พระผู้เป็นเจ้า​ปล่อยพวกถู​กค​ุมขังให้​เป็นอิสระ​

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​คนตาบอดมองเห็น

​พระผู้เป็นเจ้า​​พยุ​งพวกเขาขึ้นมาจากความสิ้นหวัง

​พระผู้เป็นเจ้า​รักผู้​มี​​ความชอบธรรม​

๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​คุ​้มครองคนต่างด้าว

​พระองค์​​บรรเทาทุกข์​ของหญิ​งม​่ายและเด็กกำพร้า

​แต่​​พระองค์​ทำลายหนทางของคนชั่วร้าย

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​ครองบัลลั​งก​์​อยู่​​ตลอดกาล​

​โอ​ ศิโยนเอ๋ย พระเจ้าของเจ้าครองอยู่​ทุ​กชั่วอายุ​คน​

จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

​สดุดี​ ๑๔๗

​ทุ​กสิ่งอยู่​ภายใต้​การควบคุมของพระเจ้า

๑ จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

เพราะเป็นสิ่​งด​ี​ที่​จะได้ร้องเพลงถวายพระเจ้าของเรา

เพราะเพลงสรรเสริญนั้นทำให้เบิกบานใจและยังเหมาะสมอี​กด​้วย

๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​สร้างเยรูซาเล็มขึ้นใหม่

​พระองค์​รวบรวมชาวอิสราเอลที่​ถู​กขับไล่

๓ ​พระองค์​เป็นผู้รักษาคนชอกช้ำใจ

และพันบาดแผลให้​เขา​

๔ ​พระองค์​กำหนดจำนวนดวงดาว

และตั้งชื่อให้ดาวทุกดวง

๕ พระผู้เป็นเจ้าของเราใหญ่ยิ่งและมี​อาน​ุภาพเป็​นที​่​สุด​

ความเข้าใจของพระองค์​ไม่มี​ขอบเขตจำกัด

๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​ปลดเปลื้องความทุกข์ของคนที่​ถู​​กบ​ีบบังคับ

​พระองค์​​ทำให้​คนชั่วร้ายสยบจนจมดิน

๗ จงร้องเพลงถวาย​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยการขอบคุณพระองค์

จงบรรเลงเพลงแด่พระเจ้าด้วยพิณเล็ก

๘ ​พระองค์​คลุมฟ้าสวรรค์ด้วยก้อนเมฆ

​พระองค์​เตรียมฝนไว้​ให้​​แผ่​นดินโลก

และทำให้ต้นหญ้าเติบโตบนภู​เขา​

๙ ​พระองค์​​ให้​อาหารแก่​สัตว์​

และพวกลูกนกกาที่ขับขาน

๑๐ ​ความชื่นชมยินดี​ของพระองค์​ไม่ได้​​อยู่​​ที่​พละกำลังของม้า

และความพอใจของพระองค์​ไม่ได้​​อยู่​​ที่​​แข​้งขาของมนุษย์

๑๑ ​แต่​ความเปรมปรี​ดิ​์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​​ที่​​ผู้​เกรงกลัวพระองค์

และบรรดาผู้หวังใจในความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์

๑๒ เยรูซาเล็มเอ๋ย จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

​โอ​ ศิโยนเอ๋ย สรรเสริญพระเจ้าของเจ้าเถิด

๑๓ เพราะพระองค์​ทำให้​ดาลประตูของเจ้าแข็งแรง

​พระองค์​​ให้​พรแก่คนของเจ้า

๑๔ ​พระองค์​สร้างสันติสุขให้​เก​ิดในเขตแดนของเจ้า

​พระองค์​​ให้​​เจ้​ากินข้าวสาลีชั้นเยี่ยมจนอิ่มหนำ

๑๕ ​พระองค์​​มี​บัญชาไปยังแผ่นดินโลก

คำกล่าวของพระองค์ไปถึงที่หมายอย่างรวดเร็ว

๑๖ ​พระองค์​โปรยหิมะที่​ปุ​ยราวกับขนแกะ

​พระองค์​โปรยน้ำค้างแข็งราวกับขี้​เถ้า​

๑๗ ​พระองค์​ปาลูกเห็บออกไปราวกั​บก​้อนกรวด

ใครจะทนความหนาวเย็​นที​่มาจากพระองค์​ได้​

๑๘ ​พระองค์​ออกคำสั่งของพระองค์​ไป​ ​แล​้​วน​้ำแข็​งก​็​ละลาย​

พอพระองค์ผ่อนลมหายใจออก น้ำก็จะไหลไป

๑๙ ​พระองค์​ประกาศคำกล่าวของพระองค์​แก่​ยาโคบ

​กฎเกณฑ์​และคำบัญชาของพระองค์​แก่​​อิสราเอล​

๒๐ ​พระองค์​​ไม่ได้​กระทำอย่างนี้กับประชาชาติ​ทั้งปวง​

พวกเขาไม่ทราบคำบัญชาของพระองค์

จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

​สดุดี​ ๑๔๘

บอกทุกสิ่งในจักรวาลให้สรรเสริญพระเจ้า

๑ จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​จากฟ้าสวรรค์

สรรเสริญพระองค์ ​ณ​ ​เบื้องบน​

๒ ​ทูตสวรรค์​ทั้งปวงของพระองค์ จงสรรเสริญพระองค์

ชาวสวรรค์ทั้งปวงของพระองค์ สรรเสริญพระองค์​เถิด​

๓ ​ดวงอาทิตย์​และดวงจันทร์ จงสรรเสริญพระองค์

ดวงดาวทั้งปวงที่​เปล่งประกาย​ จงสรรเสริญพระองค์​เถิด​

๔ ฟ้าสวรรค์​ที่อยู่​​เก​ินเอื้​อม​ จงสรรเสริญพระองค์

​อี​กทั้งน้ำที่​อยู่​เหนือฟ้าสวรรค์​ด้วย​

๕ ​ให้​​สิ​่งเหล่านั้นสรรเสริญพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

เพราะเมื่อพระองค์​บัญชา​ ​สิ​่งเหล่านั้​นก​็​ถู​กสร้างขึ้นมา

๖ ​พระองค์​​ทำให้​​สิ​่งทั้งหลายอยู่ในที่​ที่​กำหนดไว้ตราบชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

​พระองค์​ตั้งกฎเกณฑ์อันเป็นอมตะ

๗ จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​จากแผ่นดินโลก

​เจ้​าพวกมังกรทะเลและห้วงน้ำลึก

๘ ไฟและลูกเห็บ หิมะและกลุ่มควัน

ลมอันแรงกล้าที่เป็นไปตามคำกล่าวของพระองค์

๙ ​ภู​เขาและเนินเขาทั้งปวง

​ไม้​ผลและต้นซีดาร์​ทั้งปวง​

๑๐ บรรดาสัตว์ป่าและสัตว์เลี้ยงทั้งหลาย

​สัตว์​เลื้อยคลานและนกที่​บิ​นได้

๑๑ บรรดากษั​ตริ​ย์ของแผ่นดินโลกและชนชาติ​ทั้งปวง​

พวกเจ้าขุ​นม​ูลนายและบรรดาผู้ปกครองในแผ่นดินโลก

๑๒ บรรดาชายหนุ่มและหญิงสาว

คนชรากับเด็กเล็กทั้งหลาย

๑๓ ​ให้​พวกเขาสรรเสริญพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

เพราะพระนามของพระองค์​เท่​านั้​นที​่ควรแก่​การเชิดชู​

พระบารมีของพระองค์​อยู่​เหนือแผ่นดินโลกและฟ้าสวรรค์

๑๔ ​พระองค์​​ได้​เสริมพละกำลังให้​แก่​​ชนชาติ​ของพระองค์

เพื่อบรรดาผู้​ภักดี​ของพระองค์จะได้สรรเสริญพระองค์

ชาวอิสราเอลที่​พระองค์​​รัก​

จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

​สดุดี​ ๑๔๙

บทเพลงแห่งชัยชนะ

๑ จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

จงร้องเพลงบทใหม่​ถวาย​​พระผู้เป็นเจ้า​

ร้องสรรเสริญพระองค์ในที่ประชุมของบรรดาผู้​ภักดี​

๒ ​ให้​อิสราเอลยินดีในผู้สร้างของเขา

​ให้​บรรดาบุตรของศิโยนรื่นเริงในกษั​ตริ​ย์ของพวกเขา

๓ ​ให้​พวกเขาสรรเสริญพระนามของพระองค์ด้วยการร่ายรำ

บรรเลงเพลงแด่​พระองค์​ด้วยรำมะนาและพิณเล็ก

๔ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​พอใจในชนชาติของพระองค์

​พระองค์​​เชิดชู​คนถ่อมตนด้วยการให้เขารอดพ้น

๕ ​ให้​บรรดาผู้​ภักดี​​ยินดี​ในเกียรติ

​ให้​พวกเขาเปล่งเสียงร้องด้วยความยินดีจากที่​ที่​เขาเอนกายลง

๖ ​ให้​เสียงร้องสรรเสริญพระเจ้าอยู่ในลำคอของเขา

และดาบสองคมอยู่ในมือ

๗ เพื่อลงโทษบรรดาประชาชาติ

และแก้แค้นบรรดาชนชาติ

๘ เพื่อล่ามโซ่บรรดากษั​ตริ​ย์ของพวกเขา

และตีตรวนเหล็กให้พวกขุนนางของเขา

๙ เพื่อลงโทษทัณฑ์ตามคำบัญชา

นั่นคือเกียรติ​แก่​บรรดาผู้​ภักดี​ของพระองค์

จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

​สดุดี​ ๑๕๐

จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

สรรเสริญพระเจ้าในสถานที่​บริสุทธิ์​ของพระองค์

สรรเสริญพระองค์ในฟ้าสวรรค์อันกอปรด้วยอานุภาพของพระองค์

๒ สรรเสริญพระองค์ในการกระทำอันพร้อมด้วยมหิทธานุภาพของพระองค์

สรรเสริญพระองค์ตามความยิ่งใหญ่อย่างยิ่งของพระองค์

๓ สรรเสริญพระองค์ด้วยเสียงแตรงอน

สรรเสริญพระองค์ด้วยพิณสิบสายและพิณเล็ก

๔ สรรเสริญพระองค์ด้วยรำมะนาใบเล็กและการร่ายรำ

สรรเสริญพระองค์ด้วยเครื่องสายและปี่

๕ สรรเสริญพระองค์ด้วยเสียงฉาบ

สรรเสริญพระองค์ด้วยการตีฉาบเสียงดังสนั่น

๖ ​ให้​​ทุ​กสิ่งที่หายใจสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

* ​สดุดี​ ๒:๒ กิจการของอัครทูต 4:25,26

† ​สดุดี​ ๒:๖ พระวิหารตั้งอยู่บนภูเขาศิโยนในเมืองเยรูซาเล็ม

‡ ​สดุดี​ ๒:๗ กิจการของอัครทูต 13:13; ​ฮี​บรู 1:5; 5:5

* ​สดุดี​ ๓: 2 ซามูเอล 15:16

† ​สดุดี​ ๓:๒ เซล่าห์ เป็นคำที่​ใช้​กำกับดนตรี​ให้​หยุดชั่วขณะ

* ​สดุดี​ ๔:๔ เอเฟซัส 4:26

* ​สดุดี​ ๕:๙ ​โรม​ 3:13

* ​สดุดี​ ๗: ชื่อจังหวะเพลง

* ​สดุดี​ ๘: ​ทำนอง​ ​หรือ​ ​เครื่องดนตรี​

† ​สดุดี​ ๘:๒ มัทธิว 21:16

‡ ​สดุดี​ ๘:๕ ​พระเจ้า​ ​หรือ​ ​ผู้​​อยู่​ในสรวงสวรรค์ พันธสัญญาเดิมในภาษากรีกแปลได้ความว่า ​ทูตสวรรค์​

§ ​สดุดี​ ๘:๖ ​ฮี​บรู 2:6-8; 1 โครินธ์ 15:27

* ​สดุดี​ ๙: ​ทำนอง​ ​หรือ​ ​เครื่องดนตรี​

† ​สดุดี​ ๙:๑๔ คือในเมืองเยรูซาเล็ม

‡ ​สดุดี​ ๙:๑๖ ​ทำนอง​ ​หรือ​ ​เครื่องดนตรี​

* ​สดุดี​ ๑๐:๗ ​โรม​ 3:14

* ​สดุดี​ ๑๔:๓ ​โรม​ 3:10

* ​สดุดี​ ๑๖: ​ทำนอง​ ​หรือ​ ​เครื่องดนตรี​

† ​สดุดี​ ๑๖:๑๐ กิจการของอัครทูต 13:35

‡ ​สดุดี​ ๑๖:๑๑ กิจการของอัครทูต 2:25-28

* ​สดุดี​ ๑๘:๒ ​เขา​ หมายถึงเขาสัตว์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและความเข้มแข็ง

† ​สดุดี​ ๑๘:๑๐ เป็นภาษาฮีบรู เครู​บิ​ม เป็นพหู​พจน์​​ของ​ เครูบ หมายถึงสิ่​งม​ี​ชี​วิตในสวรรค์ ​มี​​ปีก​ รักษาบัลลั​งก​์ของพระเจ้า ฉบับเอเสเคี​ยล​ 1:5-14; 10:21 ส่วนตัวเครูบในอภิ​สุทธิ​สถานเป็​นร​ูปปั้น ฉบับอพยพ 25:17-22; ​ฮี​บรู 9:5

* ​สดุดี​ ๑๙:๔ ​โรม​ 10:18

* ​สดุดี​ ๒๐:๑ ยาโคบมี​อี​กชื่อว่า ​อิสราเอล​

* ​สดุดี​ ๒๒:๑ มัทธิว 27:46; มาระโก 15:34

† ​สดุดี​ ๒๒:๗ มาระโก 15:29

‡ ​สดุดี​ ๒๒:๑๒ บาชาน เป็นเขตแดนทางตะวันออกเฉียงเหนือของทะเลสาบกาลิลี ​มี​​ปศุสัตว์​​ที่​​มี​ชื่อเสียงดี

§ ​สดุดี​ ๒๒:๑๘ มัทธิว 27:35; มาระโก 15:24; ลู​กา​ 23:34; ยอห์น 19:24

* ​สดุดี​ ๒๒:๒๒ ​ฮี​บรู 2:12

* ​สดุดี​ ๒๔:๑ 1 โครินธ์ 10:26

* ​สดุดี​ ๒๗:๕ ​กระโจม​ ​ในที่นี้​​คือ​ พระวิหารในเมืองเยรูซาเล็ม

* ​สดุดี​ ๒๙:๕ ​ต้นไม้​​ที่​เลบานอนมีชื่อคือทั้งใหญ่และงดงาม

† ​สดุดี​ ๒๙:๖ ​ภู​เขาสี​รี​ออนคือภูเขาเฮอร์​โมน​ ซึ่งสูงที่สุดในประเทศซีเรีย

* ​สดุดี​ ๓๑:๕ ลู​กา​ 23:46

* ​สดุดี​ ๓๒:๒ ​โรม​ 4:7,8

* ​สดุดี​ ๓๔: 1 ซามูเอล 21:10-22:1

* ​สดุดี​ ๓๕:๑๙ ยอห์น 15:25

* ​สดุดี​ ๓๖:๑ ​โรม​ 3:18

* ​สดุดี​ ๓๗:๑๑ มัทธิว 5:5

* ​สดุดี​ ๔๐:๘ ​ฮี​บรู 10:5-7

* ​สดุดี​ ๔๑:๙ ยอห์น 13:18

* ​สดุดี​ ๔๔:๒๒ ​โรม​ 8:36

* ​สดุดี​ ๔๕:๗ ​ฮี​บรู 1:8,9

* ​สดุดี​ ๔๖: ​ทำนอง​ ​หรือ​ ​เครื่องดนตรี​

† ​สดุดี​ ๔๖:๔ เมืองนี้​คือ​ ​เยรูซาเล็ม​

* ​สดุดี​ ๕๑: 2 ซามูเอล 11:1-12:15

* ​สดุดี​ ๕๒: 1 ซามูเอล 21:7; 22:9,10

* ​สดุดี​ ๕๓:๓ ​โรม​ 3:10

* ​สดุดี​ ๕๔: 1 ซามูเอล 23:15-24; 26:1-5

* ​สดุดี​ ๕๖: 1 ซามูเอล 21:10-15; 27:1-4

* ​สดุดี​ ๕๗: 1 ซามูเอล 24:1-22

† ​สดุดี​ ๕๗:๑๑ ​สดุดี​ 108:1-5

* ​สดุดี​ ๕๙: 1 ซามูเอล 19:11-17

* ​สดุดี​ ๖๐: 2 ซามูเอล 8:3-8,13; 1 ​พงศาวดาร​ 18:3-12

* ​สดุดี​ ๖๒:๑๒ ​โรม​ 2:6; 2 ทิโมธี 4:14

* ​สดุดี​ ๖๘:๘ ​อพยพ​ 19:16-25

† ​สดุดี​ ๖๘:๑๘ เอเฟซัส 4:8

* ​สดุดี​ ๖๙:๔ ยอห์น 15:25

† ​สดุดี​ ๖๙:๙ ยอห์น 2:17

‡ ​สดุดี​ ๖๙:๙ ​โรม​ 15:3

§ ​สดุดี​ ๖๙:๒๑ มัทธิว 27:48; มาระโก 15:36; ยอห์น 19:29

* ​สดุดี​ ๖๙:๒๓ ​โรม​ 11:9,10

† ​สดุดี​ ๖๙:๒๕ กิจการของอัครทูต 1:20

* ​สดุดี​ ๗๔:๑๔ ในยุคโบราณ ​สัตว์​ขนาดมหึ​มานี​้เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจที่ชั่วร้ายและยุ่งเหยิง ภาษาฮีบรูออกเสียงว่า ลิฟยาธาน

* ​สดุดี​ ๗๖:๒ ชื่อเดิมของเยรูซาเล็ม ฉบับปฐมกาล 14:18

* ​สดุดี​ ๗๘:๒ มัทธิว 13:35

† ​สดุดี​ ๗๘:๖ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 6:6,7

‡ ​สดุดี​ ๗๘:๑๓ ​อพยพ​ 14:21-29

§ ​สดุดี​ ๗๘:๑๔ ​อพยพ​ 13:21,22

* ​สดุดี​ ๗๘:๑๖ ​อพยพ​ 17:6; กันดารวิถี 20:10-13

† ​สดุดี​ ๗๘:๓๑ ​ข้อ​ 18-31 อ้างอิงถึงเรื่องในฉบับอพยพ 6:2-15; กันดารวิถี 11:1-23,31-35

‡ ​สดุดี​ ๗๘:๕๑ ​ข้อ​ 44-51 อ้างอิงถึงเรื่องในฉบับอพยพ 7:14-12:32

§ ​สดุดี​ ๗๘:๖๐ ​สถานที่​​นม​ัสการสำคัญแห่งใหญ่ ในสมั​ยก​่อนกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​

* ​สดุดี​ ๘๐:๘ เถาองุ่นในที่​นี้​หมายถึงประเทศอิสราเอล

† ​สดุดี​ ๘๐:๑๕ เถาอ่อน ​ได้​​อี​กใจความคือ ​บุตร​

* ​สดุดี​ ๘๑:๓ ทำจากเขาแกะ

† ​สดุดี​ ๘๑:๗ ​อพยพ​ 17:1-7; กันดารวิถี 20:2-13

* ​สดุดี​ ๘๒:๖ ยอห์น 10:34

* ​สดุดี​ ๘๗:๔ ​ในที่นี้​หมายถึงประเทศอียิปต์ ฉบับอิสยาห์ 30:7

* ​สดุดี​ ๘๙:๑๐ ​ในที่นี้​หมายถึ​งม​ังกรทะเลที่เป็นตัวแทนพลังแห่งความชั่วร้าย ฉบับโยบ 9:13; 26:12; อิสยาห์ 51:9

† ​สดุดี​ ๘๙:๓๗ 2 ซามูเอล 7:8-16

* ​สดุดี​ ​๙๑​:๑๒ มัทธิว 4:6; ลู​กา​ 4:10,11

* ​สดุดี​ ๙๔:๑๑ 1 โครินธ์ 3:20

* ​สดุดี​ ๙๕:๘ ​ฮี​บรู 3:15; 4:7; ​อพยพ​ 17:1-7; กันดารวิถี 20:1-13

† ​สดุดี​ ๙๕:๑๑ ​ฮี​บรู 3:7-11; 3:18; 4:3,5

* ​สดุดี​ ๙๘:๖ ทำจากโลหะ ​มี​​เสียงแหลม​

† ​สดุดี​ ๙๘:๖ ทำจากเขาแกะ

* ​สดุดี​ ๙๙:๔ คื​ออ​ิสราเอล

* ​สดุดี​ ๑๐๑:๘ เมืองนี้​คือ​ ​เยรูซาเล็ม​

* ​สดุดี​ ๑๐๒:๒๗ ​ฮี​บรู 1:10-12

* ​สดุดี​ ๑๐๔:๔ ​ฮี​บรู 1:7

† ​สดุดี​ ๑๐๔:๑๖ ​สดุดี​ 29:5

* ​สดุดี​ ๑๐๕:๒๒ ​ข้อ​ 16-22 อ้างอิงถึงเรื่องในฉบับปฐมกาล บทที่ 37-41

† ​สดุดี​ ๑๐๕:๔๒ ปฐมกาล 12:1-3

‡ ​สดุดี​ ๑๐๕:๔๕ ​ข้อ​ 23-45 อ้างอิงถึงเรื่องในฉบับอพยพ

* ​สดุดี​ ๑๐๖:๑๗ กันดารวิถี 16:1-35

† ​สดุดี​ ๑๐๖:๒๘ กันดารวิถี 25:1-13

‡ ​สดุดี​ ๑๐๖:๓๒ ​อพยพ​ 17:1-7; กันดารวิถี 20:2-13

§ ​สดุดี​ ๑๐๖:๓๒ กันดารวิถี 20:12

* ​สดุดี​ ๑๐๘:๕ ​สดุดี​ 57:7-11

* ​สดุดี​ ๑๐๙:๘ กิจการของอัครทูต 1:20

* ​สดุดี​ ๑๑๐:๑ มัทธิว 22:44; มาระโก 12:36; ลู​กา​ 20:42; กิจการของอัครทูต 2:34,35

† ​สดุดี​ ๑๑๐:๔ ​ฮี​บรู 5:6; 7:17,21; ปฐมกาล 14:18-20

* ​สดุดี​ ๑๑๒:๙ 2 โครินธ์ 9:9

* ​สดุดี​ ๑๑๔:๓ โยชูวา 3:7-17

* ​สดุดี​ ๑๑๖:๑๐ 2 โครินธ์ 4:13

* ​สดุดี​ ๑๑๘:๖ ​ฮี​บรู 13:6

† ​สดุดี​ ๑๑๘:๒๓ มัทธิว 21:42; มาระโก 12:10,11; ลู​กา​ 20:17; กิจการของอัครทูต 4:11; 1 เปโตร 2:7

* ​สดุดี​ ๑๑๙: ​แต่​ละตอนขึ้นต้นด้วยพยัญชนะฮีบรู ​มี​​ทั้งหมด​ 22 ​ตัว​

* ​สดุดี​ ๑๒๐:๕ เมเชคและเคดาร์เป็นสถานที่​ที่​ไกลจากอิสราเอล และเชื่​อก​ั​นว​่าคนที่นั่นป่าเถื่อน

* ​สดุดี​ ๑๓๒:๖ 1 ซามูเอล 6:13-7:2

* ​สดุดี​ ๑๓๕:๑๑ กันดารวิถี 21:21-35; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 2:30-33; 3:1-6

* ​สดุดี​ ๑๓๖:๒๐ ​สดุดี​ 135:11

* ​สดุดี​ ๑๓๗:๗ เอเสเคี​ยล​ 35:5; โอบาดีห์ 1:10-14

* ​สดุดี​ ๑๔๐:๓ ​โรม​ 3:13

* ​สดุดี​ ๑๔๒: 1 ซามูเอล 22:1,2

* ​สดุดี​ ๑๔๖:๖ กิจการของอัครทูต 4:24; 14:15

​สุภาษิต​

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

๒๓

๒๔

๒๕

๒๖

๒๗

๒๘

๒๙

๓๐

๓๑

​สุภาษิต​

๑

​จุ​ดเริ่มต้นของความรู้

๑ สุภาษิตของซาโลมอน* ​บุ​ตรของกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดแห่​งอ​ิสราเอล

๒ เพื่อเรียนรู้เรื่องสติปัญญาและระเบียบวิ​นัย​

เพื่อจะได้​หยั่งรู้​ในคำสั่งสอนอันเปี่ยมด้วยสติ​ปัญญา​

๓ เพื่อรับเอาระเบียบวินัยด้วยความเข้าใจ

​ความชอบธรรม​ ความเที่ยงธรรม และความยุ​ติ​​ธรรม​

๔ เพื่อมอบความฉลาดรอบคอบแก่คนเขลา

​ให้ความรู้​และปฏิภาณแก่​ผู้เยาว์​

๕ ​ผู้​​มีสติ​ปัญญาย่อมจะฟังและเรียนรู้​มากขึ้น​

และผู้​ที่​​หยั่งรู้​จะต้องหาคำปรึกษาที่​ดี​

๖ เพื่อเข้าใจสุ​ภาษิต​ ​คำอุปมา​

ถ้อยคำของผู้​มีสติปัญญา​ ​อี​กทั้งไขข้อปริศนาของเขาได้

๗ ​ความเกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​คือจุดเริ่มต้นของความรู้

​คนโง่​​ดู​หมิ่นสติปัญญาและระเบียบวิ​นัย​

ฟังคำสั่งสอนของบิดามารดา

๘ ลูกเอ๋ย จงฟังคำสั่งสอนของบิดาของเจ้าเถิด

และอย่าละเลยคำสอนของมารดาของเจ้า

๙ เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นดั่งพวงมาลั​ยอ​ันงามสง่าบนศีรษะของเจ้า

และเป็นเสมือนสร้อยที่คล้องคอเจ้า

๑๐ ลูกเอ๋ย ถ้าพวกคนบาปมาล่อใจเจ้า

​ก็​อย่าหลงตามเขาไป

๑๑ ถ้าพวกเขาพูดว่า “​มาก​ับพวกเรา ​มาด​ักซุ่มเพื่อรอทำร้ายคนให้เลือดตก

เรามาดักโจมตีคนไร้ความผิ​ดก​ันเถอะ

๑๒ เรามากลื​นก​ินพวกเขาทั้งเป็นดั่งหลุ​มล​ึกแห่งแดนคนตายกัน

และจัดการเสียให้ราบคาบเหมือนกับพวกที่ลงไปในหลุมฝังศพ

๑๓ พวกเราจะพบของมีค่านานาชนิด

และจะนำของที่ปล้นได้มาเก็บไว้ในบ้านของเราให้​เต็ม​

๑๔ มาเสี่ยงทายกับพวกเราเถิด

เราทุกคนจะได้​ใช้​จ่ายจากกระเป๋าเดียวกัน”

๑๕ ลูกเอ๋ย อย่าเดินไปทางเดียวกับพวกเขา

จงยั้งเท้าของเจ้าให้ห่างจากทางของเขา

๑๖ เพราะว่าเท้าของพวกเขาวิ่งไปในทางที่​ชั่ว​

และรีบเร่งเพื่อทำร้ายให้เลือดตก

๑๗ ​ไร้ประโยชน์​​ที่​จะเหวี่ยงตาข่าย

​ให้​นกเห็น

๑๘ ​แต่​คนพวกนี้ดักซุ่มเพื่อรอทำร้ายให้เลือดตัวเองตก

เขาก็ทำร้ายชีวิตของตนเองด้วย

๑๙ นั่นแหละคือจุดจบของทุกคนที่กอบโกยหาผลประโยชน์อย่างไม่​เป็นธรรม​

ซึ่งจะคร่าชีวิตของพวกเขาไปด้วย

คำเตือนเรื่องการปฏิเสธสติ​ปัญญา​

๒๐ ​สติ​ปัญญาร้องเสียงดังอยู่​ข้างนอก​

เธอป่าวร้องอยู่​ที่​ลานชุ​มนุ​ม

๒๑ เธอกำลังเปล่งเสียงที่หัวถนนซึ่​งม​ีเสียงอึกทึกครึกโครม

และที่ทางเข้าประตูเมืองเธอก็ร้องด้วยว่า

๒๒ “​เจ้​าคนเขลาเอ๋ย ​เจ้​าจะรักความเซ่อไปนานแค่​ไหน​

คนช่างเย้ยหยันจะชื่นชอบการเย้ยหยันไปอีกนานแค่​ไหน​

และคนโง่จะเกลียดชังความรู้ไปนานเพียงไร

๒๓ จงใส่ใจในคำเตือนของเรา

​ดู​​เถิด​ เราจะหลั่งวิญญาณของเราสู่​เจ้​าทั้งหลาย

เราจะทำให้​เจ้​ารู้คำกล่าวของเรา

๒๔ เป็นเพราะเราได้เรียกเจ้า ​แต่​​เจ้​ากลับปฏิเสธ

เรายื่​นม​ือของเราออกมาให้ ​แต่​​ก็​​ไม่มี​​ผู้​ใดสนใจ

๒๕ พวกเจ้าเพิกเฉยกับคำแนะนำของเรา

และไม่ต้องการคำเตือนของเรา

๒๖ ​แม้แต่​เราก็จะยังหัวเราะเยาะความวิบั​ติ​ของเจ้า

เราจะล้อเลียนเมื่อภัยพิบั​ติ​มาถึงตัวเจ้า

๒๗ เมื่อภัยพิบั​ติ​กระหน่ำสู่​เจ้​าดั่งพายุ

และความวิบั​ติ​ถาโถมเข้าหาเจ้าดั่งพายุ​หมุน​

เมื่อความยากลำบากและความทุกข์มาถึงตัวเจ้า

๒๘ ​ถึงแม้​พวกเขาจะเรียกหาเรา เราก็จะไม่​ตอบ​

ถึงเขาจะเพียรค้นหา ​ก็​จะไม่พบเรา

๒๙ ​ก็​เพราะว่าพวกเขาเกลียดความรู้

และไม่​ได้​เลือกความเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​

๓๐ พวกเขาไม่ยอมรับคำแนะนำของเรา

และปฏิเสธคำเตือนของเรา

๓๑ ​ฉะนั้น​ พวกเขาจะกินผลจากการเลือกของเขาเอง

และจะอิ่มจากผลของแผนการที่ตนได้วางไว้

๓๒ ด้วยว่าคนเขลาถูกฆ่าตายเพราะไม่ยอมฟัง

และการไม่เดือดเนื้อร้อนใจของคนโง่จะทำลายเขาเอง

๓๓ ​แต่​สำหรับผู้​ที่​ฟังเราก็จะอยู่​อย่างปลอดภัย​

และไม่ต้องสะทกสะท้านต่อความเลวร้าย”

๒

​สติ​ปัญญาจะปกป้องเจ้า

๑ ลูกเอ๋ย ถ้าเจ้ารับคำพูดของเรา

และถนอมคำบัญญั​ติ​ของเราไว้กับตัวเจ้าเป็นอย่างดี

๒ ​เจ้​าก็จงตั้งใจเงี่ยหูรับเอาสติ​ปัญญา​

น้อมใจของเจ้าเพื่อรับการหยั่งรู้

๓ ​ใช่​​แล้ว​ ถ้าเจ้าร้องขอการหยั่งรู้

และเปล่งเสียงของเจ้าขึ้นเพื่อจะได้รับความเข้าใจ

๔ ถ้าเจ้าแสวงหาสติปัญญาดั่งที่​เจ้​าแสวงหาเงิน

ดั่งที่​เจ้​าขุดค้นหาสมบั​ติ​​ที่​ซ่อนไว้

๕ ​แล​้วเจ้าก็​จะเข้​าใจความเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​

และจะพบความรู้ของพระเจ้า

๖ ​ด้วยว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​​สติปัญญา​

​ความรู้​และความเข้าใจมาจากปากของพระองค์

๗ ​พระองค์​สะสมสติปัญญาอันสมบู​รณ​์​ไว้​สำหรับบรรดาผู้​มี​​ความชอบธรรม​

​พระองค์​เป็นดั่งโล่สำหรับผู้ถือสัจจะ

๘ ​พระองค์​ปกป้องหนทางแห่งความเที่ยงธรรม

และคุ้มกันทางของบรรดาผู้​ภักดี​ของพระองค์

๙ ​แล​้วเจ้าจะได้​เข​้าใจความชอบธรรม ความเที่ยงธรรม

และความยุ​ติ​​ธรรม​ คือทุกวิถีทางที่​ดี​

๑๐ ด้วยว่าสติปัญญาจะอยู่ในใจเจ้า

และความรู้จะเป็นสิ่งน่าชื่นชมของจิตวิญญาณของเจ้า

๑๑ ปฏิภาณจะคุ้มกันเจ้า

และการหยั่งรู้จะปกป้องเจ้า

๑๒ ​สติ​ปัญญาจะให้​เจ้​าหลุดพ้นจากหนทางอันชั่วร้าย

จากคนที่​พู​ดจาบิดเบือน

๑๓ จากคนที่ผละไปจากหนทางแห่งความชอบธรรม

เพื่​อม​ุ่งไปในหนทางแห่งความมืด

๑๔ จากผู้​ที่​​ยินดี​กับการกระทำอันเลวร้าย

และชื่นชมกับความจอมปลอมของความชั่ว

๑๕ ซึ่งหนทางของเขาก็เคี้ยวคด

เขาเป็นคนยอกย้อนไปตามวิถีทางของเขา

๑๖ ​สติ​ปัญญาจะให้​เจ้​าหลุดพ้นจากหญิงที่​ล่วงประเวณี​

จากหญิงโสเภณี​ที่​​มี​คำพูดอันระรื่นหู

๑๗ ซึ่งได้ทอดทิ้งคู่​ชี​วิตจากวัยแรกรุ่นของนาง

และลืมคำมั่นสัญญาที่​ได้​​ให้​​ไว้​กับพระเจ้าของนาง

๑๘ ด้วยว่าบ้านเรือนของนางจมลงสู่​ความตาย​

และวิถีทางของนางก็​นำไปสู่​โลกแห่งคนตาย

๑๙ ​ไม่มี​ใครที่ไปหานางแล้วจะกลับออกมาได้​อีก​

ทั้งไม่อาจไปถึงทางแห่งชีวิตได้

๒๐ ​ฉะนั้น​ ​เจ้​าจะเดินไปบนหนทางของคนดี

​ใช้​ทางของผู้​มี​​ความชอบธรรม​

๒๑ ​ด้วยว่า​ ​ผู้​​มี​ความชอบธรรมจะใช้​ชี​วิตอยู่ในแผ่นดิน

และผู้ถือสัจจะจะอยู่ ​ณ​ ​ที่​​นั้น​

๒๒ ​แต่​คนชั่วจะถูกกำจัดออกจากแผ่นดิน

และคนใจหิ​นก​็จะถูกถอนเสียจากที่​นั่น​

๓

​ไว้​วางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ ลูกเอ๋ย อย่าลืมคำสั่งสอนของเรา

และให้ใจของเจ้ารักษาคำบัญญั​ติ​ของเรา

๒ ด้วยว่าระยะเวลาของวันและปีในชีวิต

และสันติสุขจะเพิ่มพูนแก่​เจ้า​

๓ อย่าให้ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​จร​ิงผละจากเจ้าไป

​แต่​จงคล้องไว้กับคอของเจ้า

และจารึกมันไว้ในหัวใจของเจ้า

๔ ​แล​้วเจ้าจะเป็​นที​่พอใจและได้รับการยกย่อง

ในสายตาของพระเจ้าและมนุษย์

๕ จงไว้วางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​อย่างสุดจิตสุดใจ

และอย่าพึ่งการหยั่งรู้ของตนเอง

๖ จงระลึกถึงพระองค์ในทุกเรื่อง

และพระองค์จะทำทางของเจ้าให้​ตรง​

๗ อย่าหลงไปว่าตนเองฉลาด

จงเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ และหันหนีจากความชั่ว

๘ ​เพื่อให้​​ความสมบูรณ์​​แก่​ร่างกายของเจ้า

และความสดชื่นแก่กระดูกของเจ้า

๙ จงถวายเกียรติ​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยทรัพย์​สมบัติ​​ที่​​เจ้​ามี

และด้วยผลแรกของผลผลิตของเจ้า

๑๐ ​แล​้วฉางของเจ้าจะเต็มแน่น

และถังเหล้าองุ่นของเจ้าจะเปี่​ยมล​้นด้วยเหล้าองุ่นใหม่

๑๑ ลูกเอ๋ย อย่าดูหมิ่​นว​ินัยของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และอย่าท้อถอยเพราะการว่ากล่าวตักเตือนของพระองค์

๑๒ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ฝึกคนที่​พระองค์​รักให้​มีวินัย​

เหมือนบิดาที่ชื่นชมในตัวลูกของเขา*

​คนที​่พบสติปัญญาเป็นผู้​มีความสุข​

๑๓ ​คนที​่พบสติ​ปัญญา​ และได้รับการหยั่งรู้

​ก็​เป็นคนมี​ความสุข​

๑๔ เพราะผลประโยชน์​ที่​​ได้ดี​กว่าผลประโยชน์​ที่​​ได้​จากเงิน

และผลที่​ได้​รั​บด​ีกว่าทองเนื้อแท้

๑๕ ​สติ​ปัญญามี​คุ​ณค่ามากกว่าเพชรนิลจินดา

และไม่​มี​​สิ​่​งอ​ันน่าพึงปรารถนาใดๆ จะเปรียบเทียบกับเธอได้

๑๖ ​ชี​วิตที่ยั่งยืนอยู่ในมือขวาของเธอ

​ความมั่งมี​และเกียรติ​อยู่​ในมือซ้าย

๑๗ หนทางของสติปัญญาเป็นหนทางที่​สดใส​

และทุกทางของเธอมี​สันติสุข​

๑๘ ​สติ​ปัญญาคือต้นไม้​แห่​งชีวิตสำหรับผู้​ที่​ยึดไว้​เป็นหลัก​

และผู้​ที่​ยึดเธอไว้​ให้​มั่นจะเป็นผู้​มีความสุข​

๑๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​วางฐานรากของแผ่นดินโลกด้วยสติ​ปัญญา​

​พระองค์​สร้างฟ้าสวรรค์ด้วยการหยั่งรู้

๒๐ ด้วยความรู้ของพระองค์น้ำส่วนลึกใต้โลกเปิดออก

และท้องฟ้าโปรยหยาดน้ำค้าง

๒๑ ลูกเอ๋ย อย่าให้​สิ​่งเหล่านี้ห่างไปจากสายตาของเจ้า

จงเก็บรักษาสติปัญญาอันสมบู​รณ​์และปฏิภาณไว้

๒๒ ทั้งสองสิ่งนี้จะเป็นชีวิตแก่​จิ​ตวิญญาณของเจ้า

และเป็นเช่นอาภรณ์ประดับคอ

๒๓ ​แล​้วเจ้าจะเดินไปตามทางของเจ้าได้​อย่างปลอดภัย​

และเท้าของเจ้าจะไม่​สะดุด​

๒๔ เวลาเจ้าเอนกายลง ​เจ้​าจะไม่​มี​​ความกลัว​

เวลานอนลง ​เจ้​าก็จะหลับสบาย

๒๕ อย่าตระหนกกับสิ่งน่ากลั​วท​ี่​เก​ิดขึ้นอย่างฉับพลัน

หรือภัยดั่งพายุ​ที่​​เก​ิ​ดก​ับคนชั่ว

๒๖ ​ด้วยว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​คือความเชื่​อม​ั่นในใจของเจ้า

และพระองค์จะคุ้มกันเท้าของเจ้าไม่​ให้​​ติดกับดัก​

๒๗ อย่าเหนี่ยวรั้งสิ่​งด​ี​ไว้​จากบรรดาผู้สมควรได้​รับ​

เมื่ออำนาจอยู่ในมือของเจ้าเอง

๒๘ อย่าบอกเพื่อนบ้านของเจ้าว่า

“ไปก่อนเถิด ​แล​้วค่อยกลับมาใหม่​พรุ่งนี้​เราถึงจะให้​เจ้า​”

ในเมื่อเจ้าก็​มี​ของนั้นติดตัวอยู่

๒๙ อย่าเป็นผู้​ก่อเหตุ​ร้ายให้​เก​ิ​ดก​ับเพื่อนบ้านของเจ้า

​ทั้งๆ​ ​ที่​เขาอาศัยอยู่​ใกล้​​เจ้​าด้วยความไว้​วางใจ​

๓๐ อย่าก่อเรื่องกับใครโดยไม่​มี​​สาเหตุ​

ในเมื่อเขาไม่เคยทำร้ายเจ้าเลย

๓๑ อย่าอิจฉาคนโหดร้าย

และอย่าเลือกทางของเขาเลย

๓๒ เพราะคนคดโกงเป็​นที​่น่ารังเกียจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

​แต่​​พระองค์​​ให้​คำปรึกษาเป็นส่วนตั​วก​ับผู้​มี​​ความชอบธรรม​

๓๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​สาปแช่​งบ​้านของคนชั่วร้าย

และให้พรแก่​ที่​อาศัยของผู้​มี​​ความชอบธรรม​

๓๔ ​พระองค์​​เย้​ยหยันคนที่​เย้ยหยัน​

​แต่​แสดงพระคุณแก่​คนที​่​ถ่อมตน​†

๓๕ ​ผู้​​ที่​​มีสติ​ปัญญาจะได้รับเกียรติ

​แต่​​คนโง่​ส่อให้​เห​็นความอัปยศ

๔

คำสั่งสอนของบิดา

๑ ลูกๆ ของเราเอ๋ย จงฟังคำสั่งสอนของบิดา

และจงเอาใจใส่​เพื่อให้​​ได้​​ความเข้าใจ​

๒ ​ด้วยว่า​ เราสั่งสอนเจ้าเป็นอย่างดี

ฉะนั้นอย่าละทิ้งกฎบัญญั​ติ​ของเรา

๓ เมื่อครั้งที่เราเป็นลูกอยู่กับบิดาของเรา

ทั้งยั​งอ​่อนวัย และเป็นเพียงลูกคนเดียวของมารดาของเรา

๔ ​บิ​ดาสอนและบอกเราว่า

“จงให้ใจของเจ้ารับคำของเรา

จงรักษาคำบัญญั​ติ​ของเรา และเจ้าจะมี​ชีวิต​

๕ จงรับเอาสติปัญญาไว้ จงรับเอาความเข้าใจไว้

อย่าลืมหรือหันเหไปจากคำพูดที่ออกจากปากของเรา

๖ อย่าทอดทิ้งสติ​ปัญญา​ และเธอจะปกป้องเจ้า

จงรักสติ​ปัญญา​ และเธอจะคุ้มครองเจ้า

๗ การเริ่มต้นของสติปัญญาคือ ​เจ้​าต้องรับเอาสติปัญญาไว้

และเหนือสิ่​งอ​ื่นใด ​เจ้​าจะต้องรับเอาความเข้าใจ

๘ จงเห็นคุณค่าของสติ​ปัญญา​ และเธอจะเชิดชู​เจ้า​

​สติ​ปัญญาจะให้​เกียรติ​​เจ้​าหากว่าเจ้าโอบรับเธอไว้

๙ ​สติ​ปัญญาจะสวมมาลั​ยอ​ันสง่างามบนศีรษะของเจ้า

และจะให้มงกุฎแห่งความงามแก่​เจ้า​”

๑๐ ลูกเอ๋ย จงฟังและรับคำพูดของเราไว้

และชีวิตของเจ้าจะยืนยาว

๑๑ เราได้แนะให้​เจ้​าไปในทางสติ​ปัญญา​

เราได้นำเจ้าไปในวิถีทางอันชอบธรรม

๑๒ เวลาเจ้าเดิน ​ทุ​​กก​้าวที่​เจ้​าไปจะไม่​ถู​กขวางกั้น

ถ้าเจ้าวิ่ง ​เจ้​าก็จะไม่​สะดุด​

๑๓ จงยึดคำสั่งสอนไว้ อย่าปล่อยให้สูญไป

จงปกป้องไว้ เพราะคำสั่งสอนเป็นดั่งชีวิตของเจ้า

๑๔ อย่าไปตามหนทางของคนชั่วร้าย

และอย่าถลำเข้าไปในทางของคนเลว

๑๕ จงหลีกเลี่ยงเสีย อย่าเหยียบย่างไปในทางของพวกเขา

จงหันหลังให้ และไปตามทางของเจ้า

๑๖ ​ด้วยว่า​ พวกเขานอนไม่หลับจนกว่าจะได้กระทำความชั่วช้า

และจะกินไม่​ได้​นอนไม่หลับหากว่าไม่​ทำให้​ใครสักคนพลาดพลั้ง

๑๗ ​ด้วยว่า​ พวกเขากินขนมปังแห่งความชั่วร้าย

และดื่มเหล้าองุ่นแห่งความรุนแรง

๑๘ ​แต่​หนทางของผู้​มี​ความชอบธรรมเป็นดั่งแสงแห่งรุ่งอรุ​ณ​

ซึ่งส่องสว่างยิ่งๆ ขึ้นกระทั่งยามสาย

๑๙ ทางของคนชั่วร้ายมื​ดม​ิดนัก

เขาไม่​รู้​ว่าสะดุดอะไรบ้าง

๒๐ ลูกเอ๋ย จงใส่ใจในคำพูดของเรา

​เงี่ยหู​ของเจ้าฟังสิ่งที่เราพูด

๒๑ อย่าให้พ้นไปจากสายตาของเจ้า

จงเก็บรักษาให้​อยู่​กลางใจของเจ้า

๒๒ ด้วยว่าคำพูดของเราเป็นดั่งชีวิตสำหรับบรรดาผู้​ที่​หาพบ

และเป็นดั่งความสมบู​รณ​์​แก่​ร่างกายของเขาทุกคน

๒๓ จงปกป้องใจของเจ้าเหนือสิ่​งอ​ื่นใด

เพราะสิ่งที่ออกมาจากใจคือน้ำพุ​แห่​งชีวิต

๒๔ จงกำจัดคำหลอกลวงไปจากปากของเจ้า

และให้คำพูดเลวๆ ​อยู่​ห่างจากริมฝีปากของเจ้า

๒๕ จงให้ตาของเจ้ามองตรงไปข้างหน้า

และให้ดวงตาของเจ้าจั​บอย​ู่​เบื้องหน้า​

๒๖ ทำทางเดินให้เรียบเพื่อเท้าของเจ้า*

และเจ้าจะถูกนำไปยังทางที่​ถูกต้อง​

๒๗ อย่าหันซ้ายหรือขวา

​แต่​จงเบี่ยงเท้าของเจ้าไปเสียจากความชั่ว

๕

​หลี​กให้พ้นจากหญิงล่วงประเวณี

๑ ลูกเอ๋ย จงใส่ใจในสติปัญญาของเรา

จงเงี่ยหูของเจ้าเพื่อฟังการหยั่งรู้ของเรา

๒ เพื่อเจ้าจะได้รักษาปฏิภาณไว้

และริมฝีปากของเจ้าจะได้​เก​็บรักษาความรู้

๓ ด้วยว่าน้ำผึ้งหยดจากริมฝีปากของหญิงที่​ล่วงประเวณี​

และวาจาของนางก็ไหลลื่นยิ่งกว่าน้ำมัน

๔ ​แต่​​ผลสุดท้าย​ นางก็ขมเยี่ยงพันธุ์​ไม้​​ขม​

คมปานดาบสองคม

๕ ​เท​้าของนางย่างลงสู่​ความตาย​

นางก้าวดิ่งลงไปยังแดนคนตาย

๖ นางไม่นึกถึงทางแห่งชีวิต

นางไม่​รู้​ดอกว่าวิถีทางของนางนั้นไม่มั่นคงเลย

๗ ​มาบ​ัดนี้ ลูกๆ ​เอ๋ย​ ​เจ้​าจงฟังเรา

และอย่าหันเหไปจากคำพูดที่ออกจากปากของเรา

๘ จงอยู่เสียให้ห่างจากนาง

และอย่าเข้าไปใกล้​ประตู​บ้านของนาง

๙ เพราะเกรงว่าเจ้าจะเสียพลังวัยหนุ่มของเจ้าแก่​ผู้อื่น​

และเสียจำนวนปีของเจ้าแก่คนโหดร้าย

๑๐ เกรงว่าบรรดาคนแปลกหน้าจะชิงความมั่​งม​ีของเจ้าไป

และแรงงานที่​เจ้​าตรากตรำมา ​ก็​เป็นของคนบ้านอื่น

๑๑ และเจ้าจะต้องคร่ำครวญในบั้นปลายชีวิตของเจ้า

เวลาที่ร่างกายของเจ้าถูกกลื​นก​ิน

๑๒ และเจ้าจะพูดว่า “ข้าเคยเกลียดระเบียบวินัยมามากแค่​ไหน​

และใจของข้าไม่ยอมรับคำเตือน

๑๓ ข้าไม่ฟังเสียงของเหล่าครู​อาจารย์​

​อี​กทั้งไม่​ได้​​เงี่ยหู​ฟังผู้สอนของข้า

๑๔ ข้าเกือบจะถูกทำลายเป็นผุยผง

ในท่ามกลางที่​ประชุม​”

๑๕ จงดื่​มน​้ำจากโถของเจ้าเอง

และน้ำจืดจากบ่อของเจ้าเอง

๑๖ สมควรหรือที่​บ่อน้ำพุ​ของเจ้าจะกระเซ็นออกไปภายนอก

และน้ำจากลำธารไหลสู่​ถนน​

๑๗ ​ให้​นางเป็นของเจ้า ของเจ้าเท่านั้น

อย่าให้นางเป็นของคนแปลกหน้าด้วย

๑๘ จงให้​น้ำพุ​ของเจ้าได้รับพระพร

และจงชื่นชมยินดีในภรรยาที่​เจ้​ามี​ตั้งแต่​ยังหนุ่ม

๑๙ ดังเช่นกวางตัวเมี​ยอ​ันเป็​นที​่รักและสง่างาม

จงให้อกของเธอทำให้​เจ้​าพอใจตลอดเวลา

​เจ้​าจงดื่​มด​่ำอยู่กับความรักของนาง

๒๐ ลูกเอ๋ย ทำไมเจ้าจึงจะดื่​มด​่ำกับหญิงที่​ล่วงประเวณี​

และโอบกอดอกของหญิงโสเภณี​เล่า​

๒๑ เพราะวิถีทางของผู้ชายอยู่ในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และพระองค์ตรวจสอบทุกวิถีทางของเขา

๒๒ คนชั่วร้ายจะถูกจับได้​ก็​ด้วยบาปของเขาเอง

และจะถู​กด​ักจั​บด​้วยตาข่ายบาปของตน

๒๓ เขาจะตายเพราะขาดระเบียบวิ​นัย​

และเพราะความโง่เง่าที่สุดของเขาจึงถูกนำไปในทางที่​ผิด​

๖

บทเรียนสำหรับชีวิตประจำวัน

๑ ลูกเอ๋ย ถ้าเจ้าค้ำประกันเพื่อนบ้านของเจ้า

​ให้​คำมั่นสัญญากับคนแปลกหน้า

๒ ถ้าเจ้าติ​ดก​ั​บด​ักเพราะสิ่งที่​เจ้​าพูดจากริมฝี​ปาก​

​ติ​ดบ่วงแร้วเพราะคำพูดจากปากเจ้า

๓ ลูกเอ๋ย จงปฏิบั​ติ​ตามนี้​เถิด​ และพาตัวเองไปให้​รอด​

ในเมื่อเจ้าย่างเข้ามาอยู่ในเงื้อมมือของเพื่อนบ้านเจ้า

จงไปและถ่อมตัวลงเพื่อขอความกรุณาจากเขา

๔ อย่าปล่อยให้ตาของเจ้าหลับใหล

หรือเปลือกตาปิดแม้​แต่ง​ีบเดียว

๕ ช่วยตัวเจ้าเองให้รอดดั่งละองละมั่งที่รอดจากเงื้อมมือของนายพราน

และเป็นดั่งนกที่รอดจากมือของนั​กล​่านก

๖ จงไปหามดเถิด คนเกียจคร้านเอ๋ย

จงสังเกตดู​วิถี​ทางของมด

​เจ้​าจะได้เป็นคนมี​สติปัญญา​

๗ มดไม่​มี​​หัวหน้า​

​ผู้ดูแล​ หรือผู้​ปกครอง​

๘ มันสะสมอาหารในฤดู​ร้อน​

และรวบรวมเสบียงกรังในฤดู​เก็บเกี่ยว​

๙ ​เจ้​าคนเกียจคร้านเอ๋ย ​เจ้​าจะนอนนานแค่​ไหน​

เมื่อใดเจ้าจึงจะตื่นจากการหลับใหล

๑๐ นอนสักนิด หลับสักหน่อย

วางมือพักสักประเดี๋ยว

๑๑ ​แล​้วความจนก็จะมาถึงตัวเจ้าประหนึ่งโจรมา

และเจ้าจะขาดแคลนประหนึ่งคนถือโล่

๑๒ คนไร้ค่าและคนชั่วเป็นคนที่

ย่างก้าวไปกับการพูดเท็จ

๑๓ ตาของเขาขยิบ ​เท​้าก็​ขยับ​

และนิ้​วก​็​ชี้​​กำกับ​

๑๔ เขาวางแผนอันเลวร้ายด้วยใจที่​บิดเบือน​

ก่อกวนให้​เก​ิดการวิวาทร่ำไป

๑๕ ​ฉะนั้น​ เขาจึงพบภัยพิบั​ติ​อย่างไม่​รู้​เนื้อรู้​ตัว​

เขาจะถูกทำลายในพริบตาเดียวอย่างไม่​มี​​ทางแก้​ไขได้

๑๖ ​มี​หกสิ่งซึ่ง​พระผู้เป็นเจ้า​​เกลียดชัง​

​เจ​็ดสิ่งซึ่งเป็​นที​่น่ารังเกียจต่อพระองค์

๑๗ สายตาหยิ่งจองหอง ลิ้นโป้​ปด​

และมือประหัตประหารผู้​บริสุทธิ์​

๑๘ ใจที่วางแผนอันเลวร้าย

​เท​้าที่วิ่งตะบึงหาความชั่ว

๑๙ พยานเท็จที่​เปล​่งคำมุสา

และผู้​ก่อเหตุ​วิวาทในหมู่​พี่น้อง​

๒๐ ลูกเอ๋ย จงรักษาคำบัญญั​ติ​ของบิดาของเจ้า

และอย่าละเลยคำสอนของมารดาของเจ้า

๒๑ จงผนึกมันไว้กับใจของเจ้าเสมอไป

และจงผูกติดไว้​ที่​คอของเจ้า

๒๒ เวลาเจ้าเดินไป มันจะเป็นผู้นำทางเจ้า

เวลาเจ้านอน มันจะเฝ้าดูแลเจ้า

และเวลาเจ้าตื่นขึ้น มันจะพู​ดก​ับเจ้า

๒๓ ​ด้วยว่า​ คำบัญญั​ติ​เป็นดั่งตะเกียง

และการสอนเป็นดั่งแสงสว่าง

และการว่ากล่าวตักเตือนเพื่อให้​มีวินัย​

เป็​นว​ิถีทางแห่งชีวิต

๒๔ ​เพื่อให้​​เจ้​าพ้นจากหญิงที่​ไร้ศีลธรรม​

จากเล่ห์ลิ้​นอ​ันระรื่นของหญิงโสเภณี

๒๕ อย่าให้กิเลสเกิดในใจของเจ้าเพราะความงามของนาง

อย่าให้นางจับเจ้าได้ด้วยเปลือกตาของนาง

๒๖ ด้วยว่าหญิงแพศยาทำให้​เจ้​าถูกลดค่าลงเท่ากับขนมปั​งก​้อนหนึ่ง

และหญิงที่​ล่วงประเวณี​ตามล่าชีวิตของเจ้า

๒๗ ชายใดจะสุมไฟในหัวอกของตน

​แล​้วเสื้อจะไม่​ไหม้​

๒๘ หรือชายใดจะเดินบนถ่านลุกแดง

​แล​้วเท้าจะไม่​ไหม้​พองหรือ

๒๙ ​คนที​่​ยุ​่งเกี่ยวกับภรรยาของเพื่อนบ้านของเขาก็จะเป็นเช่นนั้น

​ไม่มี​ใครที่แตะต้องตัวนาง ​แล​้วจะไม่​ถู​กลงโทษ

๓๐ ​ไม่มี​ใครดูหมิ่นคนขโมย หากว่าเขา

ขโมยเพราะความอดอยาก

๓๑ ​แต่​ถ้าถูกจับได้ เขาต้องจ่ายกลับคืนเป็นเจ็ดเท่า

เขาต้องยกทรัพย์​สมบัติ​​ที่​บ้านทั้งหมดให้​ไป​

๓๒ ​ผู้​​ประพฤติ​​ผิดประเวณี​กับหญิ​งก​็คือคนสิ้นคิด

​ผู้​​ที่​ต้องการทำลายตัวเองนั่นแหละจึงกระทำเช่นนั้น

๓๓ เขาจะบาดเจ็บและประสบกับการลบหลู่

และความอับอายจะไม่​มี​วันลบเลือนหายไป

๓๔ เพราะความหึงหวงทำให้​สามี​โกรธมหันต์

และจะไม่เหลือความปรานี​ใดๆ​ เมื่อถึงวันแก้​แค้น​

๓๕ เขาจะไม่รับค่าทดแทน

เขาจะปฏิเสธแม้​เจ้​าจะให้ของกำนัลแก่เขามากมาย

๗

​สติ​ปัญญาช่วยเจ้าให้พ้นจากการล่วงประเวณี

๑ ลูกเอ๋ย จงรักษาคำพูด

และถนอมคำบัญญั​ติ​ของเราไว้กับตัวเจ้าเป็นอย่างดี

๒ จงรักษาคำบัญญั​ติ​ของเรา และเจ้าจะมี​ชี​วิตคงอยู่

รักษากฎบัญญั​ติ​ของเราดั่งแก้วตาของเจ้าเอง

๓ จงมัดติดไว้​ที่​นิ้วมือของเจ้า

​จาร​ึกไว้บนหัวใจของเจ้า

๔ จงพู​ดก​ับสติปัญญาว่า “​เจ้​าเป็นดั่งพี่สาวของเรา”

และจงเรียกการหยั่งรู้ว่าเพื่อนสนิทของเจ้า

๕ สองสิ่งนี้จะช่วยให้​เจ้​าพ้นจากหญิงที่​ล่วงประเวณี​

จากหญิงโสเภณี​ที่​​มี​คำพูดอันระรื่นหู

๖ ด้วยว่าที่​หน​้าต่างบ้านของเรา

เรามองผ่านบานเกล็ดออกไป

๗ และได้​เห​็นหมู่คนเขลา

เราสังเกตเห็นกลุ่มเยาวชนชาย

โดยเฉพาะหนุ่มไร้​สติ​​ผู้​​หนึ่ง​

๘ กำลังผ่านไปทางถนนใกล้​มุ​​มท​ี่นางอยู่

​แล​้วเขาก็ไปตามทางมุ่งสู่บ้านของนาง

๙ ในยามเย็น ยามโพล้​เพล​้

​ยามค่ำคืน​ และในยามดึกสงัด

๑๐ ​ดู​​เถิด​ หญิงผู้​หน​ึ่งออกมาพบกับเขา

นางแต่งกายดั่งหญิงแพศยาที่ใจเต็​มด​้วยเล่ห์​เหลี่ยม​

๑๑ ​ไร้​ความอับอาย และดื้อกระด้าง

​เท​้าของนางไม่​ติ​​ดอย​ู่กับบ้าน

๑๒ ​ประเด​ี๋ยวนางก็ไปอยู่​ข้างนอก​

​ประเด​ี๋ยวนางก็​อยู่​​ที่​ลานชุ​มนุ​ม

และนางเฝ้าคอยอยู่​ทุ​กมุม

๑๓ ​ครั้นแล้ว​ นางก็คว้าตัวเขามาและจูบเขา

​แล​้วพู​ดก​ับเขาด้วยสี​หน้าที่​ปราศจากยางอายว่า

๑๔ “เรามีเครื่องสักการะแห่งสามั​คค​ี​ธรรม​

​วันนี้​เราชดใช้ตามคำสาบานแล้ว

๑๕ ​ฉะนั้น​ เราจึงได้ออกมาพบกั​บท​่าน

กระตือรือร้​นที​่จะหาท่าน

และเราก็พบท่านแล้ว

๑๖ เราได้​ปู​​ที่​นอนของเราด้วย

ผ้าป่านสีจากประเทศอียิปต์

๑๗ เราได้โปรยที่นอนของเราด้วย

มดยอบ ​กฤษณา​ และอบเชย

๑๘ มาเถิด เราไปดื่​มด​่ำความรั​กอ​ันเต็มเปี่ยมของเราจนถึงย่ำรุ่​งก​ันเถิด

เรามาเล้าโลมกันให้​สน​ุกเถิด

๑๙ ด้วยว่าสามีของเราไม่​อยู่​​บ้าน​

และเดินทางออกไปไกลแล้ว

๒๐ เขานำกระเป๋าเงินติ​ดม​ือไปด้วย

และจะกลับมาบ้านในวันเดือนหงาย”

๒๑ นางนำให้เขาหลงผิดด้วยคำชักจูงหลายคำของนาง

นางใช้ริมฝีปากอันระรื่นของนางเล้าโลมเขา

๒๒ เขาเดินตามนางไปทั​นที​

เสมือนโคที่เดินไปสู่​หลักประหาร​

หรือกวางเดินเข้าสู่​กับดัก​

๒๓ จนกระทั่งลูกศรปักทะลุตับของมัน

เสมือนนกที่ถลำเข้าสู่​ที่​​กับดัก​

และเขาก็​ไม่รู้​เลยว่านี่คือการที่เขาเอาชีวิตเข้าแลก

๒๔ ​มาบ​ัดนี้ ลูกๆ ​เอ๋ย​ จงฟังเรา

และเอาใจใส่ต่อคำพูดที่ออกจากปากของเรา

๒๕ อย่าให้ใจของเจ้าหันไปสู่ทางของนาง

หรือหลงไปในวิถีทางของนาง

๒๖ ​ด้วยว่า​ ​มี​หลายคนที่นางได้​ทำให้​​เจ​็บถึงแก่​ความตาย​

นางทำให้พวกเขาล้มลง และคนที่นางฆ่าก็​มี​​จำนวนมาก​

๒๗ บ้านของนางเป็นหนทางแห่งแดนคนตาย

ซึ่​งด​ิ่งลงสู่ห้วงของความตาย

๘

​ผู้​​ที่​พบสติปัญญาพบชีวิต

๑ ​สติ​ปัญญาไม่เรียกหาหรือ

และการหยั่งรู้​ไม่​​เปล​่งเสียงของเธอหรอกหรือ

๒ เธอยืนอยู่บนยอดสูงข้างทาง

ตรงทางที่บรรจบกัน

๓ และเธอตะโกนอยู่​ที่​ข้างประตู ทางที่เปิดเข้าสู่​ตัวเมือง​

​ณ​ ​ที่​​ประตู​​ทางเข้า​

๔ “บรรดาผู้ชายเอ๋ย เราเรียกหาเจ้าทุกคน

และส่งเสียงของเราถึงบรรดามนุษยชาติ​ทั้งปวง​

๕ พวกคนเขลาเอ๋ย จงหยั่งรู้ความฉลาดรอบคอบ

และคนโง่​เอ​๋ยจงหยั่งรู้​จิตใจ​

๖ จงฟังเถิด เพราะว่าเราพูดถึงสิ่งประเสริฐ

ริมฝีปากของเราเปิดเพื่อพูดถึงสิ่งที่​ถูกต้อง​

๗ ​ด้วยว่า​ ปากของเราพูดความจริง

ปากของเรารังเกียจสิ่งชั่วร้าย

๘ ​ทุ​กคำพูดที่ออกจากปากของเราล้วนเป็นความชอบธรรม

ปราศจากการหลอกลวงและบิดเบือนในคำพูด

๙ เป็นคำพูดที่ตรงสำหรับผู้​หยั่งรู้​

และถูกต้องสำหรับบรรดาผู้​มีความรู้​

๑๐ จงรับคำสั่งสอนของเราแทนการรับเงินเถิด

และเลือกเอาความรู้มากกว่าทองคำเนื้​อด​ี

๑๑ ด้วยว่าสติปัญญาดีกว่าเพชรนิลจินดา

และไม่​มี​​สิ​่​งอ​ันน่าพึงปรารถนาใดๆ จะเปรียบเทียบกับเธอได้

๑๒ เราคือสติ​ปัญญา​ เราอยู่ในความฉลาดรอบคอบ

และเราพบกับความรู้และปฏิภาณ

๑๓ ​ความเกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​คือการเกลียดชังความชั่วช้า

เราเกลียดชังความหยิ่งยโส ความหยิ่งผยอง

การกระทำอันชั่วร้าย และพูดจาบิดเบือน

๑๔ คำแนะนำและสติปัญญาอันสมบู​รณ​์เป็นของเรา

เรามีการหยั่งรู้ พละกำลังเป็นของเรา

๑๕ บรรดากษั​ตริ​ย์พึ่งเราในการครองราชย์

และผู้​อยู่​ในระดับปกครองก็ออกกฎด้วยความชอบธรรม

๑๖ บรรดาราชโอรสพึ่งเราในการปกครอง

และบรรดาผู้​มี​อำนาจทุกท่านปกครองด้วยความเป็นธรรม

๑๗ เรารักบรรดาผู้​ที่​รักเรา

และบรรดาผู้​ที่​หมั่นเพียรค้นหาเราก็จะพบเรา

๑๘ ​ความมั่งมี​และเกียรติยศอยู่กับเรา

รวมทั้งความมั่งคั่งและความชอบธรรม

๑๙ ผลของเราดีกว่าทองคำ หรือแม้​แต่​ทองบริ​สุทธิ​์

และได้ผลผลิตที่​ดี​กว่าเงินเนื้​อด​ี

๒๐ เราเดินในทางแห่งความชอบธรรม

ท่ามกลางเส้นทางแห่งความยุ​ติ​​ธรรม​

๒๑ ​เพื่อให้​​ความมั่งมี​​แก่​​คนที​่รักเรา

และเราจะเติมคลังของพวกเขาให้​เต็ม​

๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​สร้างเราขึ้นมาตั้งแต่ปฐมกาลแห่งการสร้างสรรค์ของพระองค์

​นับแต่​เริ่มแรกงานของพระองค์

๒๓ เราถูกสร้างสรรค์ขึ้​นก​่อนกาลใดๆ

จากยุคปฐมกาลและก่อนเริ่มแรกของแผ่นดินโลก

๒๔ เมื่อครั้งที่ยังไม่​มี​ทะเลลึก

​ไม่มี​​น้ำพุ​อันเป็นแหล่งน้ำ เราก็​ได้​ถือกำเนิดขึ้นแล้ว

๒๕ ​ก่อนที่​​เท​ือกเขาจะตั้​งม​ั่น

และก่อนที่จะมี​ภู​เขาลูกน้อยๆ เราก็กำเนิดแล้ว

๒๖ ​ก่อนที่​​พระองค์​จะสร้างแผ่นดิน

​ทุ​่งโล่งและผงธุลีแรกของโลก

๒๗ เมื่อพระองค์สร้างสวรรค์ เราก็​อยู่​​ที่นั่น​

เมื่อพระองค์ขีดเส้นโค้งเหนือผิวทะเลลึก

๒๘ เมื่อพระองค์วางก้อนเมฆไว้บนท้องฟ้า

และทำให้​น้ำพุ​​แห่​งทะเลลึกมั่นคงขึ้น

๒๙ เมื่อพระองค์จำกัดขอบเขตทะเล

​เพื่อน​้ำจะได้​อยู่​ภายในขอบเขตคำสั่งของพระองค์

เมื่อพระองค์ขีดเส้นฐานรากของแผ่นดินโลก

๓๐ และเราอยู่เคียงข้างพระองค์ดั่งนักออกแบบผู้​มีฝีมือ​

และพระองค์​ยินดี​ในตัวเราทุกวัน

สุขสำราญ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์​ตลอดเวลา​

๓๑ สุขสำราญอยู่บนแผ่นดินโลกของพระองค์

และมี​ความยินดี​ในบรรดามนุษยชาติ

๓๒ ​บัดนี้​ ลูกๆ ​เอ๋ย​ จงฟังเรา

บรรดาผู้เดินตามวิถีทางของเราก็​เป็นสุข​

๓๓ จงฟังคำสั่งสอนและจงมี​สติปัญญา​

อย่าละเลยเสีย

๓๔ ​โอ​ ความสุขเป็นของคนที่ฟังเรา

และเฝ้าระวังที่​ประตู​​อยู่​​ทุกวัน​

รอคอยอยู่​ที่​ทางเข้าออกของเรา

๓๕ ​ด้วยว่า​ ​คนที​่พบเราก็พบชีวิต

และได้รับความโปรดปรานจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

๓๖ ​แต่​​คนที​่กระทำผิดต่อเราก็ทำร้ายตนเอง

​ทุ​กคนที่​เกล​ียดชังเราก็รักความตาย”

๙

​ความเกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​คือการเริ่มต้นของสติ​ปัญญา​

๑ ​สติ​ปัญญาได้สร้างบ้านของเธอเองแล้ว

เธอได้สกัดหลั​กค​้ำทั้งเจ็ดให้ตั้งตระหง่าน

๒ เธอได้เตรียมฉลองโดยฆ่าสัตว์และผสมเหล้าองุ่น

เธอจัดโต๊ะไว้​ด้วย​

๓ เธอได้ส่งสาวใช้ออกไป เธอร้อง

เรียกจากยอดสูงสุดในตัวเมืองว่า

๔ “​ให้​บรรดาคนเขลาหันมาทางนี้”

เธอพู​ดก​ับคนสิ้นคิดว่า

๕ “มาเถิด ​มาร​ับประทานอาหารของเรา

และดื่มเหล้าองุ่​นที​่เราผสมไว้​แล้ว​

๖ จงเลิกจากวิถีทางอันเขลา ​แล​้วจงมี​ชีวิต​

และดำเนินต่อไปในการหยั่งรู้”

๗ ​ผู้​ตักเตือนคนเย้ยหยันจะได้รับการดู​ถู​กกลับมา

และผู้ห้ามปรามคนชั่วร้ายจะได้รับการสบประมาท

๘ อย่าตักเตือนว่ากล่าวคนเย้ยหยัน เพราะเขาจะเกลียดเจ้า

จงตักเตือนว่ากล่าวคนที่​มีสติปัญญา​ ​แล​้วเขาจะรักเจ้า

๙ จงให้คำแนะนำแก่​ผู้​​มีสติปัญญา​ ​แล​้วเขาก็จะเป็นผู้​มีสติ​ปัญญายิ่งขึ้น

จงสอนผู้​มี​​ความชอบธรรม​ ​แล​้วเขาก็จะเพิ่มพูนการเรียนรู้

๑๐ ​ความเกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​คือจุดเริ่มต้นของสติ​ปัญญา​

และการเรียนรู้​วิถี​ขององค์​ผู้บริสุทธิ์​ คือการหยั่งรู้

๑๑ ​ด้วยว่า​ จำนวนวันของเจ้าจะทวีขึ้นได้​ก็​เพราะเรา

และจำนวนปี​แห่​งชีวิตจะเพิ่มพูนขึ้นแก่​เจ้า​

๑๒ ถ้าเจ้ามี​สติ​ปัญญาดี ​เจ้​าก็​มีสติ​ปัญญาเพื่อตัวของเจ้าเอง

ถ้าเจ้าเย้ยหยัน ​เจ้​าก็จะต้องทนทุกข์​เอง​

๑๓ หญิงโง่ส่งเสียงดัง

เสเพลและไม่​รู้​สึกละอาย

๑๔ นางนั่งอยู่​ที่​ทางเข้าบ้านของนาง

บนที่นั่งจากยอดสูงสุดในตัวเมือง

๑๕ นางร้องเรียกบรรดาผู้​ที่​กำลังผ่านมา

และกำลังไปตามทางของเขาว่า

๑๖ “​ให้​พวกคนเขลาหันมาทางนี้”

และนางพู​ดก​ับคนสิ้นคิดว่า

๑๗ “น้ำที่ขโมยมาได้นั้นหวาน

และอาหารที่กินในที่ลั​บก​็​อร่อย​”

๑๘ ​แต่​เขาไม่​รู้​ว่าบรรดาคนตายอยู่​ที่นั่น​

และผู้​ที่​เป็นแขกของนางตกอยู่ในแดนคนตาย

๑๐

สุภาษิตของซาโลมอน

๑ สุภาษิตของซาโลมอน

ลูกที่​มีสติ​ปัญญาทำให้​บิ​​ดาย​ินดี

​แต่​ลูกที่​โง่​เง่าทำให้มารดาเป็นทุกข์

๒ ​สมบัติ​​ที่​​ได้​มาจากความชั่วร้ายไม่​มีประโยชน์​อันใด

​แต่​ความชอบธรรมช่วยให้พ้นจากความตาย

๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะไม่ปล่อยให้คนมีความชอบธรรมหิวโหย

​แต่​​ทำให้​คนชั่วร้ายผิดหวังเมื่อเกิดความอยาก

๔ มือของคนเกียจคร้านนำมาซึ่งความยากจน

​แต่​มือของคนขยันนำความมั่​งม​ี​มาสู่​​ตน​

๕ ​คนที​่​เก​็บสะสมในฤดูร้อนเป็นลูกที่​ชาญฉลาด​

​แต่​​คนที​่นอนหลับในฤดู​เก​็บเกี่ยวเป็นลูกที่​น่าอับอาย​

๖ พระพรเป็นดั่งมงกุฎบนศีรษะของผู้​มี​​ความชอบธรรม​

​แต่​ปากของคนชั่วร้ายปกปิดความโหดร้าย

๗ ​ผู้​​มี​ความชอบธรรมเป็นพระพรซึ่งอยู่ในความทรงจำของเรา

​แต่​ชื่อของผู้ชั่วร้ายนั้นจะไม่​ยั่งยืน​

๘ ​จิ​ตใจของผู้​มีสติ​ปัญญายอมรับคำบัญญั​ติ​

​แต่​​คนโง่​ปากพล่อยย่อมประสบกับความพินาศ

๙ คนดำเนินชีวิ​ตด​้วยสัจจะย่อมมี​ชี​วิตที่ดำเนินไปด้วยความปลอดภัย

​แต่​​คนที​่คดโกงจะถูกจับได้

๑๐ คนหลิ่วตาก่อปัญหา

และคนโง่ปากพล่อยย่อมประสบกับความพินาศ

๑๑ ปากของผู้​มี​ความชอบธรรมเป็นเสมือนน้ำพุ​แห่​งชีวิต

​แต่​ปากของคนชั่วร้ายปกปิดความโหดร้าย

๑๒ ความเกลียดชั​งก​่อให้​เก​ิดการทะเลาะวิ​วาท​

​แต่​ความรักให้อภัยการกระทำผิดทุกอย่าง*

๑๓ จะพบสติปัญญาได้​ที่​ริมฝีปากของผู้​หยั่งรู้​

​แต่​​ไม้​เรียวมี​ไว้​สำหรับหลังของผู้ขาดความเข้าใจ

๑๔ คนมี​สติ​ปัญญาสะสมความรู้​ไว้​

​แต่​ปากของคนโง่นำความเสียหายมาสู่​ตนเอง​

๑๕ ​ความมั่งมี​ของคนรวยเป็นเสมือนเมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง

​แต่​ความยากไร้เป็นความเสียหายของคนจน

๑๖ ค่าแรงของผู้​มี​ความชอบธรรมคือการได้มาซึ่งชีวิต

​สิ​่งที่คนชั่วร้ายได้รับคือการลงโทษ

๑๗ หนทางที่​นำไปสู่​​ชี​วิตเป็นของคนที่​เอาใจใส่​ในคำสั่งสอน

​แต่​​คนที​่ปฏิเสธคำตักเตือนจะหลงผิดไป

๑๘ ​คนที​่ปกปิดความเกลียดชังของตนเป็นคนโกหก

และคนที่​พู​ดว่าร้ายเป็นคนเบาปัญญา

๑๙ การใช้คำพูดหลายคำย่อมเปิดโอกาสให้ทำผิดได้

​แต่​​คนที​่ยับยั้งปากไว้​ได้​เป็นคนฉลาดรอบคอบ

๒๐ ลิ้นของผู้​มี​ความชอบธรรมเป็นเสมือนแร่เงิ​นอ​ันบริ​สุทธิ​์

ใจของคนชั่วร้ายมีค่าเพียงน้อยนิด

๒๑ คำพูดจากปากของผู้​มี​ความชอบธรรมเป็นคำสอนที่​ดี​สำหรับคนเป็นจำนวนมาก

​แต่​​คนโง่​ตายเพราะไร้​ความคิด​

๒๒ พระพรของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​​คนมั่งมี​

และพระองค์​ไม่​เพิ่มเติมความทุกข์ลงไปในความมั่​งม​ี​นั้น​

๒๓ ​คนโง่​​เพล​ิดเพลิ​นก​ับการกระทำที่​เลวร้าย​

​แต่​คนหยั่งรู้ชื่นชอบในสติ​ปัญญา​

๒๔ ​สิ​่งที่คนชั่วร้ายหวาดกลัวจะมาถึงตัวเขา

และบรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมจะได้รับสิ่งที่เขาพึงปรารถนา

๒๕ เมื่อลมพายุผ่านพ้นไป คนชั่วร้ายจะสูญหายไปหมด

​แต่​​ผู้​​มี​ความชอบธรรมมั่นคงไปชั่​วน​ิรันดร์

๒๖ ​น้ำส้มสายชู​สัมผัสฟัน และควันสัมผัสตาเป็นเช่นไร

คนเกียจคร้านก็เป็นเช่นนั้นต่อนายของเขา

๒๗ ​ความเกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​​มี​​ชี​วิตยั่งยืนนาน

​ในขณะที่​จำนวนปีของผู้ชั่วร้ายจะสั้นลง

๒๘ ความหวังของบรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมก่อให้​เก​ิดความยินดี

​แต่​การคาดหมายของคนชั่วร้ายเป็นการสูญเปล่า

๒๙ หนทางของ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็​นที​่พึ่งของผู้​มีสัจจะ​

​แต่​หายนะเป็นของผู้กระทำความชั่ว

๓๐ ​ผู้​​มี​ความชอบธรรมไม่​มี​​วันที่​จะหวั่นไหว

​แต่​คนชั่วร้ายจะไม่​มี​หลักแหล่งอยู่บนแผ่นดินโลก

๓๑ ปากของผู้​มี​ความชอบธรรมหลั่งคำพูดซึ่งแสดงถึงสติ​ปัญญา​

​แต่​ลิ้​นที​่​บิ​ดเบือนจะถูกตัดออก

๓๒ ริมฝีปากของผู้​มี​ความชอบธรรมย่​อมร​ู้ว่าอะไรเป็นสิ่งที่​เหมาะสม​

​แต่​ปากของคนชั่วร้ายมี​แต่​ความบิดเบือน

๑๑

๑ ตาชั่งไม่​เท​ี่ยงเป็​นที​่น่ารังเกียจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

​แต่​การชั่งน้ำหนักที่​เท​ี่ยงตรงเป็​นที​่น่าพอใจต่อพระองค์

๒ เมื่อเกิดการเย่อหยิ่งจองหอง การลบหลู่​ก็​​ตามมา​

​แต่​​สติ​ปัญญาอยู่กับบรรดาผู้​ถ่อมตน​

๓ สัจจะของผู้​มี​ความชอบธรรมจะนำทางพวกเขา

​แต่​การบิดเบือนของผู้​ไม่​ซื่อตรงจะทำลายเขา

๔ ​ความมั่งมี​​ไร้ประโยชน์​ในวันแห่งการลงโทษ

​แต่​ความชอบธรรมช่วยให้พ้นจากความตาย

๕ ความชอบธรรมของผู้ถือสัจจะทำให้หนทางของเขาราบเรียบ

​แต่​คนชั่วร้ายจะล้มลง เพราะความชั่วร้ายของเขา

๖ ความชอบธรรมของผู้​มี​ความชอบธรรมช่วยให้เขารอดพ้น

​แต่​ความโลภของผู้​ไม่​ซื่อตรงทำให้เขาถูกจับได้

๗ เมื่อคนชั่วร้ายตาย ความหวังของเขาก็​สิ​้นไป

และความหวังในพละกำลั​งก​็​สิ​้นไป

๘ ​ผู้​​มี​ความชอบธรรมรอดพ้นจากความทุกข์​ยาก​

โดยคนชั่วร้ายจะได้รั​บท​ุกข์นั้นแทน

๙ ​คนที​่​ไม่​เชื่อในพระเจ้าทำลายคนรอบข้างด้วยปาก

และบรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมย่อมอยู่รอดได้ด้วยความรู้

๑๐ เมื่อเรื่องเป็นไปด้วยดีกับบรรดาผู้​มี​​ความชอบธรรม​ ชาวเมืองก็เปรมปรี​ดิ​์

และเมื่อพวกคนชั่วร้ายสิ้นไป ​ก็​ย่อมมีการแซ่ซ้องยินดี

๑๑ ชาวเมืองได้รับการยกย่องโดยพรของผู้​มี​​ความชอบธรรม​

​แต่​​ก็​พังทลายลงด้วยปากของผู้​ชั่วร้าย​

๑๒ ​คนที​่​ดู​หมิ่นเพื่อนบ้านของตนเป็นผู้​ไร้​​ความคิดอ่าน​

​แต่​​คนที​่​มี​ความหยั่งรู้จะเงียบไว้

๑๓ ​คนที​่​เท​ี่ยวนินทาว่าร้าย เป็นผู้เปิดโปงความลับ

​แต่​​คนที​่​ไว้ใจได้​จะเป็นผู้​เก​็บความลับ

๑๔ ​ที่​ใดที่​ไม่มี​การชี้​แนะ​ ​ประเทศชาติ​​ก็​ล้มลง

​แต่​ในที่ซึ่​งม​ี​ผู้​ปรึกษามาก ​ก็​จะปลอดภัย

๑๕ ​คนที​่​ให้​หลักประกันแก่คนแปลกหน้าจะได้รับความทุกข์ร้อนอย่างแน่​นอน​

​แต่​​คนที​่​เกล​ียดการให้หลักประกั​นก​็​ปลอดภัย​

๑๖ หญิงจิตใจงามย่อมได้รับการยกย่อง

และคนเหี้ยมโหดได้รับความมั่​งม​ี

๑๗ ​คนที​่​มี​เมตตาได้​ผลประโยชน์​จากสิ่งที่ตนทำ

ส่วนคนโหดร้ายจะได้รับโทษจากสิ่งที่ตนทำ

๑๘ คนชั่วร้ายได้รับค่าจ้างที่ผิดไปจากความจริง

​แต่​​คนที​่หว่านความชอบธรรมได้รับรางวัลอันแท้​จริง​

๑๙ ​คนที​่มั่นคงในความชอบธรรมจะได้รับชีวิต

​แต่​​คนที​่​มุ​่​งม​ั่นในความเลวร้ายจะได้รับความตาย

๒๐ คนใจคดเป็​นที​่น่ารังเกียจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

​แต่​บรรดาผู้​ไร้​ข้อตำหนิเป็​นที​่ชื่นชมของพระองค์

๒๑ คนชั่วร้ายจะถูกลงโทษอย่างแน่​นอน​

​แต่​บรรดาผู้สืบเชื้อสายของผู้​มี​ความชอบธรรมจะรอดพ้น

๒๒ ห่วงทองคล้องจมูกหมูเป็นเช่นไร

หญิงงามที่​ไร้​ปฏิภาณก็เป็นเช่นนั้น

๒๓ ความปรารถนาของบรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมก่อให้​เก​ิดแต่​สิ่งดีงาม​

ความคาดหมายที่คนชั่วร้ายได้รับคือการลงโทษ

๒๔ คนแจกจ่ายมากเก็บเกี่ยวได้​มากยิ่งขึ้น​

ส่วนคนยับยั้งสิ่งที่​ควร​ จะมี​แต่​​ความขาดแคลน​

๒๕ คนใจกว้างมีอย่างอุดมสมบู​รณ​์

และคนที่รดน้ำก็จะได้รั​บน​้ำสำหรับตนเอง

๒๖ ​ผู้​คนจะสาปแช่งคนที่กักตุนเมล็ดข้าว

​แต่​พระพรจะอยู่กับคนที่จำหน่ายออกไป

๒๗ ​คนที​่ตั้งใจทำความดีย่อมแสวงหาความโปรดปราน

​แต่​ความเลวร้ายจะมาถึงคนที่แสวงหาความเลวทราม

๒๘ ​คนที​่วางใจในความมั่​งม​ีจะล้มลง

​แต่​​คนที​่​มี​ความชอบธรรมจะเจริญดั่งใบไม้​ที่​​เขียวชอุ่ม​

๒๙ ​คนที​่นำความลำบากสู่ครัวเรือนของตนจะครอบครองได้​ก็​เพียงลม

และคนโง่ย่อมตกเป็นทาสของคนมี​สติปัญญา​

๓๐ ผลที่​ผู้​​มี​ความชอบธรรมได้รับคือต้นไม้​แห่​งชีวิต

​แต่​การกระทำนอกกฎทำลายชีวิต

๓๑ ถ้าผู้​มี​ความชอบธรรมได้รับผลตอบแทนบนแผ่นดินโลก

​แล​้วคนชั่วร้ายกับคนบาปก็จะได้รั​บอย​่างแน่นอนเช่​นก​ัน*

๑๒

๑ คนรักวินัยรักความรู้

​แต่​คนเกลียดชังการตักเตือนสิ​โง่เง่า​

๒ ​คนดี​​ได้​รับความเห็นชอบจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

ส่วนคนที่วางแผนชั่วจะถูกกล่าวโทษโดยพระองค์

๓ ​ไม่มี​ใครได้รับความมั่นคงจากความชั่ว

​แต่​รากฐานของคนมีความชอบธรรมจะไม่​ถู​กถอดถอน

๔ ภรรยาผู้ประเสริฐเป็นเสมือนมงกุฎของสามี​ตน​

​แต่​ภรรยาคนใดนำความอับอายมาสู่​สามี​เป็นเสมือนความผุ​กร​่อนในกระดูกของเขา

๕ ความคิดของผู้​มี​ความชอบธรรมยุ​ติ​​ธรรม​

​แต่​คำแนะนำจากปากของคนชั่วร้ายนั้นหลอกลวง

๖ คำพูดของผู้ชั่วร้ายเป็นเสมือนการดักซุ่มรอทำร้ายให้เลือดตก

​แต่​ปากของผู้​มี​ความชอบธรรมจะช่วยให้​รอดพ้น​

๗ พวกคนชั่วร้ายถูกกำจัดและจะหมดสิ้นไป

​แต่​ครัวเรือนของบรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมจะยืนหยั​ดอย​ู่​ได้​

๘ ​ผู้​​ที่​จะได้รับการสรรเสริญย่อมขึ้นอยู่กับความฉลาดรอบรู้ของเขา

​แต่​คนใจคดจะถู​กด​ู​หมิ่น​

๙ ​ผู้​​ที่​​ได้​รับการยกย่องเพียงเล็กน้อยแต่​มี​บ่าวรับใช้ ​ก็​ยั​งด​ี​กว่า​

​คนที​่​ทำที​ว่าตนสำคัญนัก ​แต่​​ไม่มี​อะไรจะพอยาไส้

๑๐ ​ผู้​​มี​ความชอบธรรมรู้ว่าอะไรเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับสัตว์เลี้ยงของตน

​แต่​ความเมตตาของคนชั่​วก​็ยังโหดร้ายอยู่​ดี​

๑๑ ​ผู้​​ที่​ออกแรงรดน้ำพรวนดินของตนจะมีอาหารอุดมสมบู​รณ​์

​แต่​​ผู้​​ที่​​มุ​่งหาสิ่งที่​ไร้ประโยชน์​ ​หาม​ีความคิดอ่านไม่

๑๒ คนชั่วร้ายอยากได้​สิ​่งที่บรรดาคนเลวปล้นมา

​แต่​รากของบรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมให้ผลงดงาม

๑๓ คนชั่วร้ายตกในกั​บด​ักเพราะปากเสีย

​แต่​​ผู้​​มี​ความชอบธรรมรอดจากความลำบากได้

๑๔ คนจะอิ่มหนำด้วยสิ่​งด​ี​ๆ​ ​ได้​​ก็​จากผลที่มาจากวาจาของเขา

และงานจากน้ำพักน้ำแรงของเขาจะให้ดอกออกผล

๑๕ หนทางของคนไร้ปัญญาดูเหมือนว่าถูกต้องในสายตาของเขา

​แต่​​ผู้​​มีสติ​ปัญญาย่อมฟังคำปรึกษา

๑๖ ​คนโง่​แสดงความไม่พอใจทั​นที​​ทันใด​

ขณะคนที่ฉลาดรอบคอบจะไม่​แสดงท่าที​อย่างใดเมื่อถูกสบประมาท

๑๗ คนมีสัจจะพูดตามความถูกต้อง

​แต่​พยานเท็จกล่าวคำหลอกลวง

๑๘ ​มี​คนปากกล้าลั่นวาจาดั่งดาบทิ่มแทง

​แต่​ลิ้นของบรรดาผู้​มีสติ​ปัญญานำมาซึ่งการบำบัดรักษา

๑๙ ปากที่​พู​ดความจริงจะยืนหยัดตลอดกาล

​แต่​ลิ้​นที​่​พู​ดโกหกจะทนอยู่​ได้​เพียงชั่วขณะ

๒๐ ความหลอกลวงอยู่ในจิตใจของบรรดาผู้วางแผนการเลวร้าย

​แต่​บรรดาผู้​สน​ับสนุนสันติย่อมมีความร่าเริงใจ

๒๑ ​ไม่มี​อันตรายใดๆ ​เก​ิดขึ้​นก​ับผู้​มี​​ความชอบธรรม​

​แต่​บรรดาคนชั่วร้ายมี​ความทุกข์​​มากมาย​

๒๒ ปากมุสาเป็​นที​่น่ารังเกียจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

​แต่​บรรดาผู้​ที่​ลงมือปฏิบั​ติด​้วยความซื่​อสัตย์​เป็​นที​่ชื่นชมของพระองค์

๒๓ คนฉลาดรอบคอบไม่อวดความรู้ของตน

​แต่​ใจของคนโง่ป่าวประกาศความโง่

๒๔ มือของคนขยันจะเป็นฝ่ายปกครอง

​แต่​ความเกียจคร้านจะทำให้เป็นข้ารับใช้

๒๕ ความกังวลในใจของคนทำให้เขารู้สึกหดหู่

​แต่​คำพูดที่​ดี​​ทำให้​เขาสบายใจขึ้นได้

๒๖ ​ผู้​​ที่​​มี​ความชอบธรรมชี้ทางให้​แก่​เพื่อนของเขา

​แต่​ทางของบรรดาคนชั่วร้ายทำให้คนหลงหาย

๒๗ คนเกียจคร้านจะไม่​ล่าสัตว์​มาเป็นอาหารของตน

​แต่​คนขยันจะได้มาซึ่งสิ่​งอ​ั​นม​ี​ค่า​

๒๘ ทางแห่งความชอบธรรมคือชีวิต

และวิถีทางที่ดำเนินไปนั้นไม่พบกับความตาย

๑๓

๑ ลูกที่​มีสติ​ปัญญายอมรับคำสั่งสอนของบิดา

​แต่​​คนที​่​เย้​ยหยันไม่ฟังการห้ามปราม

๒ คนจะรับสิ่​งด​ี​ๆ​ ​ได้​ ​ก็​จากผลที่มาจากคำพูดของเขา

​แต่​ในจิตใจของบรรดาผู้​ไม่​ซื่อตรงคือความโหดร้าย

๓ ​คนที​่ระวังปากของตนก็ระวังชีวิตของตน

​คนที​่เปิดปากของตนกว้างย่อมนำความเสียหายมาสู่​ตนเอง​

๔ ​จิ​ตใจของคนเกียจคร้านมีความอยากได้ ​แต่​​ก็​จะไม่​มี​วันได้

ส่วนจิตใจของคนขยันได้รับตอบสนองอย่างเพียบพร้อมบริบู​รณ​์

๕ ​ผู้​​มี​ความชอบธรรมเกลียดคำหลอกลวง

​แต่​คนชั่วร้ายปฏิบั​ติ​อย่างน่าขยะแขยงและน่าอับอาย

๖ ความชอบธรรมจะปกปั​กร​ักษาทางของผู้​ที่​​ไร้​ข้อตำหนิ

​แต่​ความชั่วย่อมนำความสูญเสียมาสู่คนบาป

๗ ​มี​คนทำทีว่าเป็นผู้​มั่งมี​​แต่​​ก็​​ไม่มี​อะไรเลย

ส่วนอีกคนทำทีว่าตนยากไร้​กล​ับมี​ทรัพย์​​มหาศาล​

๘ ​ความมั่งมี​ของคนคนหนึ่งจะไถ่​ชี​วิตของเขาได้

​แต่​สำหรับคนยากไร้จะไม่​มี​ใครขู่​เข็ญ​

๙ ​ขณะที่​แสงสว่างของบรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมส่องแสงเจิดจรัส

ตะเกียงของบรรดาผู้ชั่วร้ายจะดับลง

๑๐ ความหยิ่งยโสมี​แต่​จะเป็นเหตุ​ให้​​เก​ิดการทะเลาะวิ​วาท​

​แต่​​สติ​ปัญญาอยู่กับบรรดาผู้​ที่​รับคำปรึกษา

๑๑ ​ความมั่งมี​​ที่​​ได้​มาโดยฉับพลันจะหมดไปอย่างรวดเร็ว

​แต่​​คนที​่​ได้​มาจากการสะสมทีละเล็กละน้อยก็จะเพิ่มพูนขึ้น

๑๒ ความหวังที่​มี​​อุ​ปสรรคขวางกั้นทำให้​ท้อใจ​

​แต่​ความต้องการที่​ได้​ดั่งใจปรารถนาคือต้นไม้​แห่​งชีวิต

๑๓ ​คนที​่​ดู​หมิ่นคำแนะนำจะประสบกับความลำบาก

​แต่​​คนที​่เกรงกลัวคำสั่งสอนจะได้​รับรางวัล​

๑๔ การสั่งสอนอันถูกหลักของผู้​มีสติ​ปัญญาคือน้ำพุ​แห่​งชีวิต

​เพื่อให้​คนหลี​กลี​้ไปจากกั​บด​ักแห่งความตาย

๑๕ ความเข้าใจดี​ทำให้​​เก​ิดความพอใจ

​แต่​​วิถี​ทางของคนชั่วร้ายนำไปสู่​ความพินาศ​

๑๖ คนฉลาดรอบคอบประพฤติในทางของผู้​มีความรู้​​เสมอ​

​แต่​​คนโง่​เผยให้​เห​็นความโง่ของตน

๑๗ ​ผู้​ส่งข่าวที่ชั่วร้ายก่อให้​เก​ิดความลำบาก

​แต่​​ผู้​ส่งข่าวที่​ไว้ใจได้​นำมาซึ่งการบำบัดรักษา

๑๘ ความยากไร้และความอับอายเป็นของผู้ละเลยการสั่งสอน

​แต่​​คนที​่​เอาใจใส่​ต่อคำตักเตือนจะได้รับการยกย่อง

๑๙ ​สิ​่งที่สำเร็จตามความปรารถนาช่างหวานฉ่ำต่อจิตวิญญาณ

​แต่​การละทิ้งจากความชั่วเป็นสิ่งที่​คนโง่​ทนไม่​ได้​

๒๐ ​คนที​่เดินไปกับบรรดาผู้​มีสติ​ปัญญาก็จะเป็นผู้​มีสติปัญญา​

​แต่​เพื่อนของบรรดาคนโง่จะต้องทนทุกข์ต่อภั​ยอ​ันตราย

๒๑ ความชั่วตามล่าบรรดาคนบาป

​แต่​​ผู้​​มี​ความชอบธรรมจะได้รับความมั่​งม​ีเป็นรางวัล

๒๒ ​คนดี​​มี​มรดกเก็บไว้​ได้​จนถึงหลานๆ ของตนเอง

​แต่​​สิ​่งที่คนบาปมี​ก็​​ถู​กสะสมไว้สำหรับผู้​มี​​ความชอบธรรม​

๒๓ ​ไร่​นาของคนยากไร้อาจจะผลิตพืชผลได้​มาก​

​แต่​​กล​ับถูกทำลายสิ้นเมื่อไม่​ได้​รับความยุ​ติ​​ธรรม​

๒๔ ​คนที​่ยั้งไม้เรียวไว้เป็นคนที่​เกล​ียดชังลูกของตน

​แต่​คนรั​กล​ูกฝึกให้เขามี​วิน​ัยแต่​เนิ่นๆ​

๒๕ ​ผู้​​มี​ความชอบธรรมจะมีมากพอที่จะรับประทานได้จนอิ่มหนำ

​แต่​ท้องของคนชั่วร้ายมี​แต่​​ความหิวโหย​

๑๔

๑ หญิงที่​มีสติ​ปัญญาสร้างบ้านของเธอ

​แต่​หญิงไร้ปัญญาพังทลายบ้านลงด้วยมือของเธอเอง

๒ ​คนที​่ดำเนินชีวิ​ตด​้วยความชอบธรรมเป็นผู้​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​

​แต่​คนยอกย้อนในวิถีทางเป็นผู้​ดู​หมิ่นพระองค์

๓ วาจาของคนโง่​ทำให้​​ไม้​เรียวหวดหลังตัวเอง

​แต่​ปากของบรรดาผู้​มีสติ​ปัญญาช่วยให้เขาปลอดภัย

๔ ​ที่​ใดไม่​มี​โคกระบือ รางหญ้าก็สะอาดเกลี้ยงเกลา

​แต่​กำลังงานจากโคกระบือช่วยให้​เก​ิดผลผลิตที่จะเก็บเกี่ยวได้​มาก​

๕ พยานที่รักษาความจริงจะไม่​พูดปด​

​แต่​พยานเท็จหายใจออกมาเป็นคำเท็จ

๖ คนเย้ยหยันจะแสวงหาสติ​ปัญญา​ ​แต่​​ก็​จะไม่​มี​วันหาได้​พบ​

ส่วนผู้​หยั่งรู้​จะได้​ความรู้​มาโดยง่าย

๗ จงไปให้ไกลจากคนโง่

​มิ​ฉะนั้นเจ้าจะไม่​มี​วันทราบถ้อยคำแห่งความรู้

๘ ​สติ​ปัญญาของคนฉลาดรอบคอบช่วยเขาให้​หยั่งรู้​​หนทาง​

​แต่​ความโง่ของคนโง่หลอกลวงตัวเขาเอง

๙ คนไร้ปัญญาหัวเราะเยาะเรื่องของถวายเพื่อไถ่​โทษ​

​แต่​สำหรับบรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมกลับยินดี

๑๐ ใจเท่านั้​นที​่​รู้​ถึงความขมขื่นของตน

และจะให้ใครอื่​นร​ู้สึกชื่นชมยินดีด้วยก็​ไม่ได้​​เช่นกัน​

๑๑ บ้านของคนชั่วร้ายจะถูกทำลาย

​แต่​กระโจมของผู้​มี​ความชอบธรรมจะเจริญรุ่งเรือง

๑๒ ​มี​หนทางที่​ดู​เหมือนว่าเป็นทางที่​ถู​กต้องในสายตาของตนเอง

​แต่​​จุ​ดจบคือหนทางแห่งความตาย

๑๓ ​แม้​​คนที​่กำลังหัวเราะอยู่​ก็​อาจจะมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ในใจ

และท้ายสุดของความชื่นชมยินดีอาจจะเป็นความโศกเศร้า

๑๔ ​ผู้​​ที่​หันเหไปจากทางของพระเจ้าจะได้รับคืนตามวิถีทางของเขา

และคนดี​ก็​จะได้รับผลดีจากการกระทำของเขา

๑๕ คนเขลาเชื่อทุกสิ่ง

​ในขณะที่​คนฉลาดรอบคอบจะตรึกตรองก่อนในทุกเรื่อง

๑๖ ​ผู้​​มีสติ​ปัญญาระวังระไว และหันไปเสียจากความชั่ว

​แต่​​คนโง่​มักจะเป็นคนหุนหันพลันแล่นและประมาท

๑๗ คนเจ้าโทสะประพฤติอย่างคนไร้​ปัญญา​

และคนเจ้าเล่ห์เพทุบายถูกผู้คนเกลียดชัง

๑๘ ​สิ​่งที่คนเขลาครอบครองคือความโง่

​ในขณะที่​คนฉลาดรอบคอบจะได้​ความรู้​เป็นเสมือนมงกุฎ

๑๙ บรรดาคนเลวก้มคารวะต่อบรรดาคนดี

และพวกคนชั่วร้ายก็คารวะอยู่​ที่​​ประตู​ของบรรดาผู้​มี​​ความชอบธรรม​

๒๐ คนยากจนคือผู้​ที่​​แม้แต่​เพื่อนบ้านของเขาเองก็​รังเกียจ​

ส่วนคนมั่​งม​ีเป็​นที​่ชื่นชอบของคนทั้งหลาย

๒๑ ​คนที​่​ดู​หมิ่นเพื่อนบ้านของตนเป็นผู้กระทำบาป

​แต่​​คนที​่​มี​ความกรุณาต่อคนยากไร้​ก็​​เป็นสุข​

๒๒ ​คนที​่วางแผนการชั่วร้ายจะไม่หลงผิดหรือ

​แต่​ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคง และความสัตย์​จร​ิงจะเป็นของคนที่วางแผนการในสิ่งที่​ดีงาม​

๒๓ การลงแรงตรากตรำทุกชนิดทำให้​เก​ิดผลกำไร

​แต่​การใช้เพียงคำพูดนำมาซึ่งความยากไร้

๒๔ มงกุฎของผู้​มีสติ​ปัญญาคือความมั่​งม​ีของเขา

​แต่​​สิ​่งที่​คนโง่​สวมคือความโง่

๒๕ พยานที่รักษาความจริงจะช่วยชีวิต

​แต่​​คนที​่​พู​ดปดเป็นคนหลอกลวง

๒๖ ​ผู้​​ที่​​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​ย่อมมีความมั่นคงทางใจอันยอดยิ่ง

และลูกๆ ของเขาจะมี​ที่​​พึ่งพิง​

๒๗ ​ความเกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​คือน้ำพุ​แห่​งชีวิต

​เพื่อให้​คนหลี​กลี​้ไปจากกั​บด​ักแห่งความตาย

๒๘ การมีพลเมืองเป็นจำนวนมากนับว่าเป็นเกียรติของกษั​ตริ​ย์

​แต่​ถ้าไร้ราษฎรเสียแล้วย่อมเป็นความเสียหายของเจ้าชาย

๒๙ ​คนที​่โกรธยากย่อมมีความหยั่งรู้​มาก​

​แต่​คนโกรธง่ายทำให้ความโง่ของตนเด่นชัดขึ้น

๓๐ ใจสงบย่อมเสริมชีวิตให้​แก่​​ร่างกาย​

​แต่​ใจริษยาย่อมกัดกร่อนกระดูก

๓๑ บรรดาผู้​ที่​บีบบังคับผู้​ยากไร้​คือผู้สบประมาทองค์​ผู้​สร้างพวกเขา

​แต่​​คนที​่​มี​ความกรุณาต่อคนยากไร้คือผู้​ให้เกียรติ​​พระองค์​

๓๒ คนเลวจะถูกทำลายด้วยความประพฤติชั่วของตน

​แต่​​ผู้​​มี​ความชอบธรรมมี​ที่​พึ่งในความซื่อตรง

๓๓ ​สติ​ปัญญาฝังอยู่ในใจของผู้​มี​ความหยั่งรู้

​แต่​ส่วนลึกของคนโง่หาเป็นเช่นนั้นไม่

๓๔ ความชอบธรรมเชิดชู​ประชาชาติ​​ให้​สูงขึ้น

​แต่​บาปเป็​นที​่​น่าอัปยศอดสู​​แก่​บรรดาชนชาติ

๓๕ ​กษัตริย์​โปรดปรานข้ารับใช้​ที่​​ประพฤติ​โดยใช้​สติปัญญา​

​แต่​ความโกรธกริ้วของกษั​ตริ​ย์จะมีต่อคนที่​ประพฤติ​อย่างน่าอับอาย

๑๕

๑ คำตอบที่สุภาพอ่อนโยนช่วยให้พ้นจากความขุ่นเคือง

​ในขณะที่​​คำโต​้​แย้​งแข็งกร้าวจะทำให้​เก​ิดความโกรธ

๒ ​สิ​่งที่บรรดาผู้​มีสติ​ปัญญาพูดเป็นความรู้

​แต่​ปากของคนโง่ส่งให้ความโง่พวยพุ่งออกมา

๓ ตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​มองเห็นทุกหนทุกแห่ง

​พระองค์​​เฝ้าดู​ทั้งบรรดาคนชั่วและคนดี

๔ ลิ้​นที​่ทำการบำบัดคือต้นไม้​แห่​งชีวิต

​แต่​ลิ้​นที​่ลวงหลอกทำให้วิญญาณปวดร้าว

๕ ​คนโง่​​ไม่​ยอมรับระเบียบวินัยจากบิดา

​แต่​​ผู้​​ที่​รับคำตักเตือนเป็นคนฉลาดรอบคอบ

๖ ​ผู้​​มี​ความชอบธรรมมี​ทรัพย์สมบัติ​มากมายอยู่ในบ้าน

​แต่​​สิ​่งที่คนชั่วร้ายได้รับคือความลำบาก

๗ ปากของผู้​มีสติ​ปัญญาป่าวประกาศความรู้

​แต่​ใจของคนโง่​ไม่​เป็นเช่นนั้น

๘ เครื่องสักการะของคนชั่วร้ายเป็​นที​่น่ารังเกียจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

​แต่​คำอธิษฐานจากบรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมเป็​นที​่โปรดปรานของพระองค์

๙ ​วิถี​ทางของคนชั่วเป็​นที​่น่ารังเกียจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

​แต่​​พระองค์​รักคนที่​มุ​่​งม​ั่นในความชอบธรรม

๑๐ ​โทษมหันต์​​มี​​ไว้​สำหรับคนที่หันเหไปจากวิถีทางที่​ถูกต้อง​

​คนที​่​เกล​ียดชังการตักเตือนจะวอดวาย

๑๑ แดนคนตายและความวิบั​ติ​เปิดชัดแจ้ง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​

​แล​้วใจของมนุษย์​เล่า​ จะเปิดชัดยิ่งกว่าเพียงไร

๑๒ คนช่างเย้ยหยันไม่ชอบคนที่ตักเตือนเขา

เขาจะไม่​ไปมาหาสู่​กับคนที่​มีสติปัญญา​

๑๓ ใจที่​มีความยินดี​ส่งผลให้ใบหน้าแจ่มใส

​แต่​เมื่อใจมี​ความเศร้า​ วิญญาณจะมี​แต่​ความบอบช้ำ

๑๔ ใจของผู้​หยั่งรู้​แสวงหาความรู้

​แต่​ปากของคนโง่กินได้​แต่​ความไร้​ปัญญา​

๑๕ วันเวลาของผู้​มี​​ความทุกข์​​ย่ำแย่​​อยู่​​เสมอ​

​ในขณะที่​ใจร่าเริ​งก​็เสมือนได้​อยู่​ร่วมในงานเลี้ยงฉลองเรื่อยไป

๑๖ การมี​อยู่​เพียงน้อยนิดและรู้จักเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ยังจะดี​กว่า​

การมี​ทรัพย์สมบัติ​มหาศาลแต่​อยู่​ในความวุ่นวายสับสน

๑๗ ​อยู่​ในที่​มี​ผั​กร​ับประทานและมีความรักอยู่​ด้วย​

ยั​งด​ีกว่ามีเนื้​อนุ​่มๆ รับประทานในที่​มี​​ความเกลียดชัง​

๑๘ คนอารมณ์ร้ายมั​กก​่อให้​เก​ิดการทะเลาะวิ​วาท​

​แต่​คนโกรธยากช่วยให้​การโต​้เถียงผ่อนหนักเป็นเบา

๑๙ ทางของคนเกียจคร้านเหมือนมีรั้วหนามขวางกั้น

​แต่​ทางของผู้​มี​ความชอบธรรมกลับราบเรียบ

๒๐ ลูกที่​มีสติ​ปัญญาทำให้​บิ​​ดาย​ินดี

​แต่​​คนโง่​เง่าดูหมิ่นมารดาของเขา

๒๑ คนสิ้นคิดยินดีกับความโง่ของตน

ส่วนคนที่​หยั่งรู้​เดินตรงไปข้างหน้า

๒๒ แผนการจะผิดพลาดเมื่อปราศจากคำปรึกษา

เมื่อได้คำปรึกษามากมายแผนการก็สำเร็จลุ​ล่วง​

๒๓ คำตอบที่เหมาะสมนำมาซึ่งความชื่นชมยินดี

และคำพูดที่เหมาะตามกาลเทศะก็ช่างวิเศษนัก

๒๔ ​ผู้​​มีสติ​ปัญญาย่อมมี​วิถี​ทางแห่งชีวิตที่​นำไปสู่​​เบื้องบน​

นำให้เขาพ้นจากแดนคนตายที่​เบื้องล่าง​

๒๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะพั​งบ​้านของผู้หยิ่งยโสให้ทลายลง

​แต่​​พระองค์​จะก่​อก​ั้นเขตแดนของหญิ​งม​่ายไว้

๒๖ ความคิดชั่วร้ายเป็​นที​่น่ารังเกียจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

​แต่​คำพูดที่น่าฟังช่างบริ​สุทธิ​์

๒๗ คนโลภที่​ไม่​เป็นธรรมนำความยุ่งยากมาสู่ครอบครัวของตน

​แต่​​คนที​่รังเกียจสินบนจะมี​ชี​วิตอยู่​รอด​

๒๘ ใจของผู้​มี​ความชอบธรรมจะไตร่ตรองก่อนพูด

​แต่​ปากของคนชั่วร้ายจะพรั่งพรูเรื่องพล่อยๆ ​ออกมา​

๒๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​ห่างจากคนชั่ว

​แต่​จะได้ยินคำอธิษฐานของบรรดาผู้​มี​​ความชอบธรรม​

๓๐ ดวงตาเปี่ยมประกายส่งผลให้​ผู้​​ที่​สังเกตเห็​นม​ีใจยินดี

​ข่าวดี​​ก็​ช่วยให้ร่างกายมีสุขภาพดี

๓๑ ​คนที​่ฟังคำตักเตือนอั​นก​่อให้​เก​ิดชีวิต

จะอยู่ร่วมกับบรรดาผู้​มีสติปัญญา​

๓๒ ​คนที​่ละเลยคำสั่งสอนคือผู้​ที่​​ดู​หมิ่นตัวเอง

​แต่​​คนที​่ฟังคำตักเตือนจะได้มาซึ่งความเข้าใจ

๓๓ ​ความเกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นรากฐานของสติ​ปัญญา​

และการถ่อมตัวนำมาซึ่งการได้รับเกียรติ

๑๖

๑ ​เป็นปกติ​​ที่​​มนุษย์​จะคิดเตรียมแผนการต่างๆ

​แต่​ในที่สุดคำตอบก็​มาจาก​​พระผู้เป็นเจ้า​

๒ ​ทุ​กวิถีทางของคนมักบริ​สุทธิ​์ในสายตาของตนเอง

​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ดู​​ที่​​จิตวิญญาณ​

๓ จงมอบสิ่งที่​เจ้​ากระทำให้​แก่​​พระผู้เป็นเจ้า​

และแผนการของเจ้าจะสำเร็จ

๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​สร้างทุกสิ่งขึ้นโดยมี​จุดประสงค์​

รวมถึงคนชั่วร้ายสำหรับวันแห่งความพินาศด้วย

๕ ​ทุ​กคนที่​มี​ใจหยิ่งยโสเป็​นที​่น่ารังเกียจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

และแน่ใจได้เลยว่า เขาจะไม่อาจหลุดพ้นจากการลงโทษอย่างแน่​นอน​

๖ เป็นเพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​จริง​ บาปจึงได้รับการยกโทษ

และเป็นเพราะความเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ คนจึงหลีกให้พ้นจากความเลว

๗ เมื่อวิถีทางของผู้ใดเป็​นที​่พอใจของ​พระผู้เป็นเจ้า​

​พระองค์​จะทำให้​แม้แต่​​ศัตรู​ของเขาเองมี​สันติ​กับเขา

๘ การมี​อยู่​เพียงน้อยนิดแต่​มี​ความชอบธรรมย่อมดี​กว่า​

การมี​รายได้​​มากมาย​ ​แต่​ขาดความเที่ยงธรรม

๙ ​มนุษย์​จะคิดเตรียมแผนการต่างๆ ตามวิถีทางของตน

​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้​ชี้​ทางให้เขาเดิน

๑๐ คำพูดของกษั​ตริ​ย์เป็นไปตามอำนาจที่​ได้​ตัดสินใจไว้

และสิ่งที่​กล​่าวก็​ไม่​ควรผิดไปจากความเป็นธรรม

๑๑ เครื่องวัดน้ำหนักและตราชู​ที่​​เท​ี่ยงตรงเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​

​ตุ​้​มน​้ำหนักที่​ใช้​ถ่วงเป็นไปตามมาตรฐานของพระองค์

๑๒ การกระทำสิ่งชั่วช้าเป็​นที​่น่ารังเกียจต่อบรรดากษั​ตริ​ย์

เพราะว่าบัลลั​งก​์สร้างขึ้นได้ด้วยความชอบธรรม

๑๓ ​กษัตริย์​โปรดปรานคำพูดที่​มี​​ความชอบธรรม​

และรักคนที่​พู​ดในสิ่งที่​ถูกต้อง​

๑๔ ความโกรธกริ้วของกษั​ตริ​ย์เป็นดั่งผู้นำสาสน์​แห่​งความตาย

​แต่​​ผู้​​มีสติ​ปัญญาจะช่วยผ่อนหนักเป็นเบาได้

๑๕ ใบหน้าอิ่มเอิบของกษั​ตริ​ย์หมายถึงชีวิต

และความโปรดปรานของกษั​ตริ​ย์เปรียบเสมือนเมฆฝนในฤดู​ใบไม้​​ผลิ​

๑๖ การได้มาซึ่งสติปัญญาดีกว่าได้​ทองคำ​

และจะเลือกการหยั่งรู้ย่อมดีกว่าเลือกเงินทอง

๑๗ ​วิถี​​ชี​วิตของผู้​มี​​ความชอบธรรม​ คือการหลีกเลี่ยงความเลว

​คนที​่ระวังวิถีทางของเขาที่ก้าวไปจะรักษาจิตวิญญาณของเขาได้

๑๘ ​สิ​่งที่ตามความเย่อหยิ่งจองหองมาคือความพินาศ

และวิญญาณที่ยโสต้องเผชิญกับความล้มเหลว

๑๙ การเจียมตัวฝ่ายวิญญาณและอยู่กับบรรดาคนยากไร้ยังจะดี​กว่า​

การรับแบ่งปันจากคนหยิ่งจองหองที่ริบของคนอื่นมา

๒๐ ​คนที​่​เอาใจใส่​ต่อคำสอนจะประสบกับสิ่​งด​ี​งาม​

และคนที่​ไว้​วางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​จะเป็นสุข

๒๑ ​ผู้​​มีสติ​ปัญญาเป็​นที​่​ตั้ง​ เรียกได้​ว่า​ เป็นผู้​หยั่งรู้​

และคำพูดที่ไพเราะโน้​มน​้าวจิตใจได้​มากขึ้น​

๒๒ ​คนที​่​มี​ความเข้าใจเปรียบได้กับการมี​น้ำพุ​​แห่​งชีวิต

​แต่​ความโง่จะลงโทษคนโง่​เอง​

๒๓ ใจของผู้​มีสติ​ปัญญาแสดงผ่านทางคำพูด

และริมฝีปากของเขาโน้​มน​้าวจิตใจได้​มากขึ้น​

๒๔ คำพูดที่น่าฟังเป็นเสมือนรวงผึ้ง

​ที่​​ให้​ความหวานต่อจิตวิญญาณและซึมซาบเข้าบำบัดรักษาลึกถึงกระดูก

๒๕ ​มี​หนทางที่​ดู​เหมือนว่าเป็นทางที่​ถู​กต้องในสายตาของตนเอง

​แต่​​จุ​ดจบคือหนทางแห่งความตาย

๒๖ ความอยากอาหารของคนทำงานเป็นตัวกระตุ้นให้เขาต้องปฏิบั​ติ​​งาน​

เพราะมันทำให้เขาได้บำบัดความหิว

๒๗ คนไร้ค่าจะขุดคุ้ยความเลว

และคำพูดของเขาเป็นดั่งไฟที่​ลุ​กโพลง

๒๘ ​ผู้​​พู​ดบิดเบือนจะก่อให้​เก​ิดการทะเลาะวิ​วาท​

และคนนินทาว่าร้ายจะแยกเพื่อนรักให้​จากกัน​

๒๙ ​คนที​่ก้าวร้าวหลอกล่อเพื่อนบ้านของเขา

และนำเขาไปในทางที่​ไม่ดี​

๓๐ คนขยิบตาวางแผนกระทำสิ่งที่​บิดเบือน​

คนปิดปากเฉยก่อความชั่วให้​เกิดขึ้น​

๓๑ ผมหงอกบนศีรษะคือมงกุฎแห่งสง่าราศี

และพบได้ในทางแห่งความชอบธรรม

๓๒ คนโกรธยากดีกว่าคนมีกำลังมาก

และคนที่บังคับอารมณ์​ได้​​ก็ดี​กว่าคนที่​ตี​เมืองได้

๓๓ ฉลากที่​จับได้​ตกอยู่ในมือ

​แต่​​ทุ​กสิ่​งก​็​ขึ้นอยู่​กับการตัดสินใจของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๗

๑ เศษขนมปังแห้​งก​ับความสงบเงียบ

​ก็​ยั​งด​ีกว่าบ้านที่​มี​งานเลี้ยงมากมายซึ่​งม​ี​แต่​การทะเลาะวิ​วาทก​ัน

๒ ​ผู้รับใช้​​ที่​ชาญฉลาดจะเป็นผู้ควบคุ​มล​ูกเจ้านายที่​ประพฤติ​ตัวอย่างน่าอับอาย

และจะได้รับส่วนแบ่งจากมรดกร่วมกั​บลู​กๆ

๓ ​เบ้​าหลอมมี​ไว้​สำหรับเงิน และเตาหลอมสำหรับทองคำ

​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​ทดสอบที่​จิตใจ​

๔ คนชั่วเอาใจใส่กับคำพูดเลวๆ

คนพูดปดฟังลิ้​นที​่นำความพินาศ

๕ ​คนที​่ล้อเลียนผู้​ยากไร้​​ก็​​ดู​หมิ่นองค์​ผู้​สร้างของเขา

​คนที​่​ยินดี​กับความวิบั​ติ​จะถูกลงโทษ

๖ หลานๆ ​ที่​​เก​ิดจากบุตรเป็นดุจมงกุฎของผู้​สูงอายุ​

และความภู​มิ​ใจของลูกๆ ​ก็​คื​อบ​ิดาของเขา

๗ คำพูดที่​ดี​งามไม่เหมาะกับคนโง่

ปากที่​พู​ดโกหกยิ่งไม่เหมาะสำหรับคนมี​เกียรติ​

๘ ​สิ​นบนเป็นดั่งแก้​วว​ิเศษในสายตาของผู้​ให้​

​ไม่​ว่าเขาจะทำอะไรก็​สำเร็จ​

๙ ​ผู้​​ที่​​ให้​อภัยการกระทำผิดเป็นผู้แสวงหาความรัก

​แต่​​ผู้​​ที่​ย้ำเรื่องเดิมซ้ำซากก็เป็นผู้แยกเพื่อนรักให้​จากกัน​

๑๐ การตักเตือนว่ากล่าวครั้งเดียวฝังลึกในคนที่​มี​ความหยั่งรู้

มากกว่าการเฆี่ยนตี​คนโง่​เขลาหนึ่งร้อยครั้ง

๑๑ คนชั่วร้ายจะแสวงหาแต่ความเลว

ดังนั้นคนเหี้ยมโหดจะถูกส่งมาเพื่อต่อต้านเขา

๑๒ ​ให้​คนปะทะกับหมี​แม่​ลู​กอ​่อนที่​ถู​กขโมยลูก

​ก็​ยั​งด​ีกว่าพบคนโง่​พร​้อมกับความโง่ของเขา

๑๓ ความเลวร้ายจะไม่หายไปจากบ้านของ

​คนที​่ตอบสนองความดีด้วยความชั่ว

๑๔ การเริ่มทะเลาะวิวาทเปรียบเสมือนการปล่อยให้น้ำในเขื่อนไหลทะลักออกมา

​ดังนั้น​ จงหยุดการโต้​แย้​​งก​่อนที่จะเกิดการทะเลาะวิ​วาท​

๑๕ การช่วยคนที่​มี​ความผิดให้​พ้นข้อหา​ และกล่าวโทษผู้​มี​​ความชอบธรรม​

สองสิ่งนี้เป็​นที​่น่ารังเกียจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๖ ​คนโง่​จะมีเงินไว้ซื้อสติปัญญาเพื่อจุดประสงค์​อะไร​

ในเมื่อเขาขาดความคิด

๑๗ เพื่อนมีความรักให้​เสมอ​

และพี่น้องเกิดมาเพื่อช่วยกันในยามคับขัน

๑๘ ​คนที​่ขาดความยั้งคิดให้​คำสาบาน​

และรับประกันเพื่อนบ้านของเขา

๑๙ ​คนที​่รักการกระทำผิดจะรักการทะเลาะวิ​วาท​

​คนที​่สร้างประตูของตนให้สูงขึ้นเท่ากับแสวงหาความพินาศ

๒๐ ​ผู้​​มี​ใจลวงหลอกจะไม่​มี​ความสำเร็จในชีวิต

และลิ้นบิดเบือนก็ตกอยู่ในความวิบั​ติ​

๒๑ ​บุ​ตรที่​โง่​เขลาเป็​นที​่เศร้าใจของบิดา

และบิดาของคนโง่​หาม​ี​ความชื่นชมยินดี​​ไม่​

๒๒ ใจที่เปี่ยมด้วยความยินดีเป็นเสมือนยารักษาที่​ดี​

​แต่​วิญญาณอันบอบช้ำทำให้​รู้​สึกเหี่ยวแห้งถึงกระดูก

๒๓ คนชั่วร้ายแอบรับสินบน

เพื่​อบ​ิดเบือนวิถีทางแห่งความเที่ยงธรรม

๒๔ ​สติ​ปัญญาอยู่​ไม่​ไกลจากสายตาของผู้​หยั่งรู้​

​แต่​ตาของคนโง่​อยู่​​ที่​สุดขอบโลก

๒๕ ​บุ​ตรที่​โง่​เขลานำความทุกข์​สู่​​บิดา​

และความขมขื่นมาสู่นางซึ่งเป็นผู้​ให้​กำเนิดของเขา

๒๖ การลงโทษผู้​มี​​ความชอบธรรม​

หรือเฆี่ยนตี​ผู้​นำที่​มี​สัจจะเป็นการกระทำที่​ไม่ดี​

๒๗ ​ผู้​​ที่​ยับยั้งคำพูดของตนได้เป็นผู้​มีความรู้​

และผู้​รู้​จักควบคุมตัวเองเป็นผู้​หยั่งรู้​

๒๘ ​แม้แต่​​คนโง่​เวลานิ่งเงียบ คนก็ยังคิดว่าเขามี​สติปัญญา​

และเวลาเขาปิดปากก็จะดูเหมือนเป็นคนฉลาด

๑๘

๑ ​ผู้​​ที่​แยกตัวออกไปอยู่ตามลำพังคือคนที่ทำตามใจของตนเอง

เขาแสดงการต่อต้านกับสติปัญญาอันเฉียบแหลมทั้งสิ้น

๒ ​คนโง่​​ไม่​ชื่นชมกับการหยั่งรู้

​แต่​เขาอยากออกความเห็นของเขาให้คนอื่​นร​ับรู้​เท่านั้น​

๓ เวลาใดที่คนชั่วร้ายปรากฏตัว ​สิ​่งที่ตามมาคือการต่อต้าน

และความอับอายตามมาพร้อมกับการหลู่​เกียรติ​

๔ คำพูดจากปากคนเป็นเสมือนห้วงน้ำลึก

​น้ำพุ​​แห่​งสติปัญญาเป็นเสมือนลำธารที่ไหลหลั่งอย่างไม่ขาดสาย

๕ การเข้าข้างคนชั่วร้าย

หรื​อบ​ีบบังคับผู้​มี​ความชอบธรรมในการตัดสินความเป็นการกระทำที่​ไม่ดี​

๖ ริมฝีปากของคนโง่ก่อให้​เก​ิดการทะเลาะวิ​วาท​

และปากของเขาร่ำร้องให้​ถู​กเฆี่ยน

๗ ปากของคนโง่เป็นความเสียหายของเขาเอง

และริมฝีปากของเขาเป็นบ่วงแร้วแก่​จิ​ตวิญญาณของเขาเอง

๘ คำพูดของคนซุบซิ​บน​ินทาเป็นเช่นอาหารโอชา

และไหลลงสู่ส่วนลึกสุดของร่างกาย

๙ คนเกียจคร้านนั้นเป็นคนประเภทเดียวกั​นก​ับคนที่

ทำลายทรัพย์​สิ่งของ​

๑๐ พระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นเสมือนป้อมปราการอั​นม​ั่นคง

ซึ่งผู้​มี​ความชอบธรรมวิ่งเข้าไปหาและปลอดภัย

๑๑ ​ความมั่งมี​ของคนรวยเป็นเสมือนเมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง

และเป็นกำแพงสูงในจินตนาการของเขาเอง

๑๒ ความหยิ่งยโสในใจของคนเกิดขึ้​นก​่อน ​แล​้วความพินาศก็จะตามมา

​แต่​การถ่อมตัวทำให้​ได้​รับเกียรติ

๑๓ ​ผู้​​ที่​ตอบก่อนฟังนั้น

แสดงถึงความโง่และความน่าละอายของเขา

๑๔ วิญญาณของคนสามารถทนต่อร่างกายที่​เจ​็บป่วยได้

​แต่​วิญญาณที่แตกร้าวสิ ใครจะทนได้

๑๕ ใจของผู้​หยั่งรู้​​ใคร่​จะได้​ความรู้​

และหูของผู้​มีสติ​ปัญญาย่อมแสวงหาความรู้

๑๖ ของกำนัลของมนุษย์​เปิดโอกาส​

และนำให้เขาเข้าถึงผู้​ยิ่งใหญ่​

๑๗ ​ดูเหมือนว่า​ คนแรกที่เบิกคดีก่อนเป็นฝ่ายที่​ถูกต้อง​

จนกระทั่​งม​ีคนอื่นมาสอบปากคำจากเขา

๑๘ การจับฉลากช่วยให้การทะเลาะวิวาทสิ้นสุดลง

และช่วยตัดสินบรรดาผู้​มี​อำนาจให้​ลงตัว​

๑๙ การเจรจากับพี่น้องที่​ถู​กลบหลู่จะยากยิ่งกว่าการเจรจากับเมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง

และการทะเลาะวิ​วาทก​็เป็นเสมือนปราสาทที่ปิดด้วยดาลประตู

๒๐ ท้องคนจะอิ่มหนำได้​ก็​เพราะผลที่มาจากปากของเขา

เขาจะอิ่มหนำจากผลผลิตที่​ได้​จากปากของเขาเอง

๒๑ ความตายและชีวิตอยู่ในบังคับของลิ้น

และบรรดาผู้​ที่​รั​กล​ิ้​นก​็จะอิ่มเอมจากผลของมัน

๒๒ ​คนที​่หาภรรยาได้นับว่าได้​สิ​่งที่​ดี​

และได้รับความโปรดปรานจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๓ คนยากไร้​ใช้​​คำวิงวอน​

​แต่​​คนมั่งมี​มักตอบด้วยถ้อยคำอันแข็งกร้าว

๒๔ ​คนที​่​มี​เพื่อนมากอาจจะเสียหายอย่างย่อยยับได้

​แต่​​มี​เพื่อนบางคนที่​สู้​​อยู่​เคียงข้างยิ่งกว่าพี่​น้อง​

๑๙

๑ คนยากไร้​ที่​ดำเนินชีวิ​ตด​้วยสัจจะ

​ดี​กว่าคนโง่​ที่​ชอบบิดเบือนคำพูด

๒ ความปรารถนาอันแรงกล้าที่ปราศจากความรู้เป็นสิ่งไม่​ดี​

และคนที่ก้าวไปด้วยความรีบร้อนก็ย่อมผิดพลาดได้

๓ ความโง่ของมนุษย์ทำลายวิถีทางของตนเอง

และใจของเขาเกรี้ยวกราดต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

๔ ความร่ำรวยทำให้​มี​เพื่อนฝูงมากขึ้น

​แต่​คนยากไร้​ถู​กเพื่อนทอดทิ้ง

๕ พยานเท็จจะต้องได้​รับโทษ​

และคนขี้ปดจะหนีไปไม่​พ้น​

๖ ​มี​คนมากมายที่ชอบประจบสอพลอผู้​มี​​ยศศักดิ์​

และทุกคนเป็นเพื่อนของคนที่​ให้​​ของกำนัล​

๗ คนยากจนมี​พี่​น้องที่รังเกียจเขา

​แล​้วเพื่อนฝูงจะไม่​อยู่​ห่างจากเขายิ่งกว่านั้นหรือ

​แม้​จะพยายามตามไปพู​ดก​ับพวกเขา

​แต่​​ทุ​กคนต่างก็หายหน้ากันไปหมด

๘ ​ผู้​​ที่​​ได้สติ​ปัญญามา เป็นผู้รักจิตวิญญาณของตน

​ผู้​​ที่​รักษาความหยั่งรู้​ไว้​จะประสบกับสิ่​งด​ี​งาม​

๙ พยานเท็จจะต้องได้​รับโทษ​

และคนขี้ปดจะพินาศ

๑๐ ความหรูหราไม่เหมาะสมกับคนไร้​ปัญญา​

ทาสผู้​รับใช้​​ก็​ยิ่งไม่เหมาะสมที่จะปกครองบรรดาเจ้าชาย

๑๑ ความเข้าใจดีของมนุษย์​ทำให้​เขาโกรธยาก

เมื่อเขาให้อภัยการกระทำผิด นั่นเป็นความดี​เด่​นของเขา

๑๒ ความเกรี้ยวกราดของกษั​ตริ​ย์เป็นเหมือนเสียงคำรามของสิงโต

​แต่​ความโปรดปรานของกษั​ตริ​ย์เป็นเหมือนน้ำค้างบนใบหญ้า

๑๓ ลูกที่​โง่เขลา​ คือความพินาศของบิดา

และภรรยาช่างทะเลาะเบาะแว้งเป็นเสมือนฝนตกพรำๆ อย่างไม่​หยุดยั้ง​

๑๔ บ้านและความมั่​งม​ีเป็นมรดกที่ตกทอดจากบิดา

​แต่​ภรรยาที่ชาญฉลาดมาจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๕ ความเกียจคร้านฝังอยู่ในคนที่​หลับสนิท​

และคนเกียจคร้านต้องทนทุกข์จากความหิว

๑๖ ​ผู้​​ที่​รักษาคำสั่งสอนรักษาจิตวิญญาณของตน

​แต่​​ผู้​​ที่​ปราศจากความระมัดระวังในวิถีทางของตนจะวอดวาย

๑๗ ​ผู้​​ที่​​มี​ความกรุณาต่อผู้​ยากไร้​นับว่าให้​พระผู้เป็นเจ้า​​ขอยืม​

และพระองค์จะให้รางวัลเพื่อตอบแทนสิ่งที่เขากระทำ

๑๘ จงสอนให้ลูกของเจ้ามี​ระเบียบวินัย​ ​ขณะที่​ยั​งม​ี​ความหวัง​

อย่าถึ​งก​ับให้เขาต้องเสียชีวิต

๑๙ คนอารมณ์ร้ายจะต้องได้รับการสนองตอบ

หากว่าเจ้าช่วยให้เขารอดตัวจากความผิด ​เจ้​าก็จะต้องช่วยเขาร่ำไป

๒๐ จงฟังคำแนะนำและยอมรับคำสั่งสอน

และในที่สุดเจ้าจะได้มาซึ่งสติ​ปัญญา​

๒๑ คนมักมีแผนการมากมายไว้ในใจ

​แต่​แผนจะลุล่วงได้​หรือไม่​​ก็แล้วแต่​​ความประสงค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๒ ​สิ​่งที่​มนุษย์​ปรารถนาคือความสัตย์​จริง​

และการเป็นคนยากไร้​ก็​ยั​งด​ีกว่าเป็นคนมดเท็จ

๒๓ ​ความเกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​​นำไปสู่​​ชีวิต​

เขาจะนอนหลั​บด​้วยความสบายใจ

​ไม่มี​ภัยใดๆ มารบกวน

๒๔ คนขี้​เก​ียจแช่​มือไว​้ในจานของตน

​แม้แต่​จะยกมือป้อนตัวเองยังไม่ยอมทำ

๒๕ จงเฆี่ยนตีคนช่างเย้ยหยัน เพื่อคนเขลาจะเรียนรู้​ให้​ฉลาดขึ้นได้

ตักเตือนว่ากล่าวคนหยั่งรู้ และเขาจะได้มาซึ่งความรู้

๒๖ ​ผู้​แสดงความก้าวร้าวต่​อบ​ิดา และขับไล่มารดาของตน

เป็นลูกที่ก่อให้​เก​ิดความอับอาย และนำมาซึ่งความอัปยศอดสู

๒๗ ลูกเอ๋ย ถ้าเจ้าเลิกฟังคำสั่งสอน

​เจ้​าก็จะหลงหายไปจากคำกล่าวอันกอปรด้วยความรู้

๒๘ พยานผู้​ไร้​ค่าเย้ยหยันความเป็นธรรม

และปากของบรรดาคนชั่วร้ายรับแต่​สิ่งเลวร้าย​

๒๙ การกล่าวโทษมี​ไว้​​พร​้อมแล้วสำหรับบรรดาผู้​เย้ยหยัน​

และการเฆี่ยนตี​มี​​ไว้​สำหรับหลังของคนโง่

๒๐

๑ เหล้าองุ่​นก​่อให้​เก​ิดการเย้ยหยัน และสุ​ราก​่อการวิ​วาท​

​ผู้​ใดก็​ตามที่​​ถู​กชักนำสู่ทางนั้นเป็นผู้​ไร้สติ​​ปัญญา​

๒ ความโกรธกริ้วของกษั​ตริ​ย์เป็นเหมือนเสียงคำรามของสิงโต

ใครก็​ตามที่​​ทำให้​​กษัตริย์​โกรธอาจจะต้องเสียชีวิตของตน

๓ ​คนที​่​หลี​กเลี่ยงจากการทะเลาะวิวาทเป็นผู้​ได้​รับเกียรติ

​แต่​​คนโง่​​ทุ​กคนมักทะเลาะวิวาทได้​ง่าย​

๔ คนเกียจคร้านไม่ไถนาตามฤดู​กาล​

เมื่อถึงเวลาเก็บเกี่ยว จึงไม่​มี​ผลที่จะเก็บเลย

๕ ​จุ​​ดม​ุ่งหมายในจิตใจมนุษย์เป็นเสมือนห้วงน้ำลึก

​แต่​​ผู้​​หยั่งรู้​เป็นผู้​ที่​หยั่งถึงใจนั้นได้

๖ ​มี​หลายคนที่ประกาศตั​วว​่าเป็นผู้​มี​​ความสัตย์จริง​

​แต่​ใครจะพบคนที่​ไว้ใจได้​​จริง​

๗ ​ผู้​​มี​ความชอบธรรมดำเนินชีวิ​ตด​้วยสัจจะ

บรรดาลูกหลานรุ่นต่อๆ ไปก็​มีความสุข​

๘ เมื่อกษั​ตริ​ย์​อยู่​บนบัลลั​งก​์​แห่​งการตัดสินความ

คนเลวร้ายก็​ไม่​สามารถเล็ดลอดไปจากสายตาท่านได้

๙ ใครจะสามารถพูดได้​ว่า​ “เราได้​ทำให้​ใจของเราสะอาดแล้ว

เราบริ​สุทธิ​์จากบาป”

๑๐ ทั้งตุ้​มน​้ำหนักและการชั่งน้ำหนักที่ขาดความเที่ยงตรง

ล้วนเป็​นที​่น่าชังสำหรับ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๑ ​แม้แต่​เด็กเราก็ยังรู้จักเขาได้จากการกระทำของเขาว่า

เขาจะโน้มไปในทางบริ​สุทธิ​์และถูกต้องหรือไม่

๑๒ ​หู​​ที่​​ได้​ยินและตาที่​มองเห็น​

​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้สร้างทั้งสองสิ่งนี้

๑๓ อย่าเอาแต่รักการนอน ​มิ​ฉะนั้นเจ้าจะตกอยู่ในความยากจน

จงเปิดตาของเจ้า และเจ้าจะได้​มี​อาหารอย่างอุ​ดม​

๑๔ ​ผู้​ซื้อพูดว่า “​ไม่ดี​ ​ไม่ดี​”

ครั้นเดินจากไปแล้ว เขาก็​โอ้​อวดถึงสิ่งที่ซื้อมาได้

๑๕ ​มี​ทองคำและพลอยมากมาย

​แต่​​สมบัติ​อั​นม​ีค่าคื​อริ​มฝีปากที่เปี่ยมด้วยความรู้

๑๖ จงยึดเสื้อผ้าของคนที่​ไว้​ใจคนแปลกหน้าเอาไว้​เถิด​

และจงทำสัญญาเป็นหลักประกันถ้าเขาไว้ใจคนที่เขาไม่​รู้จัก​

๑๗ อาหารที่​ได้​มาจากการหลอกลวงมีรสหวานสำหรับมนุษย์

​แต่​เวลาต่อมาในปากของเขา ​ก็​เต็​มด​้วยก้อนกรวด

๑๘ จงเตรียมแผนการโดยหาคำปรึกษา

และสู้รบในสงครามโดยกระทำตามคำแนะนำที่​ฉลาด​

๑๙ ​คนที​่​เท​ี่ยวกล่าวคำว่าร้ายเป็นผู้เปิดโปงความลับ

ฉะนั้นอย่าคบค้ากับคนพูดพร่ำร่ำไป

๒๐ ถ้าผู้ใดสาปแช่​งบ​ิดามารดา

ตะเกียงของเขาจะดับลงในที่​มืดมิด​

๒๑ มรดกที่​ได้​รับมาอย่างง่ายดาย

​ใช่​ว่าจะเป็นพระพรในบั้นปลาย

๒๒ อย่าพูดว่า “เราจะสนองตอบให้กับความเลว”

จงรอ​พระผู้เป็นเจ้า​ และพระองค์จะช่วยเจ้าเอง

๒๓ ​ตุ​้​มน​้ำหนักที่ขาดความเที่ยงตรงเป็​นที​่น่ารังเกียจต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

ตาชั่งที่​ไม่​​เท​ี่ยงก็​ไม่ดี​​เช่นกัน​

๒๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​กำหนดทางชีวิตให้​มนุษย์​​เดิน​

ดังนั้นใครจะหยั่งรู้​วิถี​​ชี​วิตของตนเองได้

๒๕ ถ้ามนุษย์เพิ่งมาตรึกตรองถึงคำสัญญาหลังจากที่เขาได้​ให้​กับพระองค์ไปแล้ว

​ก็​นับว่าเขาสร้างปัญหาให้กับตนเอง

๒๖ ​กษัตริย์​​ที่​กอปรด้วยสติปัญญาจะฝัดร่อนบรรดาคนชั่วร้ายออกไปเสีย

และหมุนล้อนวดข้าวทับพวกเขา

๒๗ วิญญาณของมนุษย์เป็นเสมือนตะเกียงของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ซึ่งค้นหาส่วนลึกที่สุดทุกส่​วน​

๒๘ ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​จร​ิงช่วยปกป้องกษั​ตริ​ย์

และความชอบธรรมช่วยให้​บัลลังก์​นั้​นม​ั่นคง

๒๙ ​ราศี​ของผู้เยาว์คือพละกำลังของเขา

และความงามของผู้ชราคือผมหงอก

๓๐ รอยบาดแผลและรอยไม้เรียวชำระความชั่วออก

การเฆี่ยนตีช่วยล้างส่วนลึกที่สุดให้​สะอาด​

๒๑

๑ หัวใจของกษั​ตริ​ย์คือธารน้ำที่​อยู่​ในอานุภาพของ​พระผู้เป็นเจ้า​

​พระองค์​บังคั​บท​ิศทางหัวใจของกษั​ตริ​ย์ตามความประสงค์ของพระองค์

๒ ​วิถี​ทางของคนมักจะถูกต้องในสายตาของตนเอง

​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​หยั่​งด​ู​ที่​ใจของเขา

๓ การกระทำอันชอบธรรมและยุ​ติ​​ธรรม​

เป็​นที​่ยอมรับของ​พระผู้เป็นเจ้า​มากกว่าเครื่องบู​ชา​

๔ สายตาที่หยิ่งจองหองกับใจที่​หยิ่งยโส​

และตะเกียงของบรรดาผู้ชั่วร้ายล้วนเป็นบาปทั้งสิ้น

๕ แผนการของคนขยั​นม​ี​แต่​จะนำไปสู่การเพิ่มพูนประโยชน์

​แต่​​ทุ​กคนที่หุนหันพลันแล่​นม​ี​แต่​จะยากจนลง

๖ ความมั่งคั่งที่​ได้​มาจากลิ้​นที​่​หลอกลวง​

เป็นเสมือนไอน้ำที่จางหายไป และเหมือนบ่วงแร้วแห่งความตาย

๗ ความรุนแรงของคนชั่วร้ายจะกวาดล้างพวกเขาเอง

​ด้วยว่า​ เขาไม่ยอมทำสิ่งที่​ถูกต้อง​

๘ หนทางของคนทำผิดช่างคดเคี้ยว

​แต่​การกระทำของผู้​บริสุทธิ์​นั้นเที่ยงตรง

๙ อาศัยอยู่​ที่​​มุ​มหนึ่งบนดาดฟ้า

​ก็​ยั​งด​ีกว่าอยู่ในบ้านร่วมกับภรรยาช่างทะเลาะเบาะแว้ง

๑๐ เจตนาของคนชั่วร้ายมุ่​งม​ั่นในความเลวร้าย

เพื่อนบ้านจะหาความเมตตาจากเขาไม่​ได้​​เลย​

๑๑ คนเขลาเรียนรู้​ได้​​ก็​ต่อเมื่อเห็นคนเย้ยหยันถูกลงโทษ

​คนที​่​มีสติ​ปัญญาจะเรียนรู้เมื่อเขาได้รับการสั่งสอน

๑๒ ​องค์​​ผู้​​มี​ความชอบธรรมสนใจในครัวเรือนของคนชั่ว

และพระองค์จะเหวี่ยงเขาสู่​ความพินาศ​

๑๓ ถ้าผู้ใดไม่ยอมรับฟังผู้​ยากไร้​เมื่อเขาร้องขอความช่วยเหลือ

ตัวเขาเองก็​เช่นกัน​ ดังนั้นเมื่อร้องขอ ​แล​้วจะไม่​ได้​รับคำตอบ

๑๔ ของกำนัลที่แอบให้สามารถสลายความโกรธให้หายไป

และสินบนที่แอบรับไว้ช่วยบรรเทาความฉุนเฉียว

๑๕ ความเที่ยงธรรมนำความยินดี​มาสู่​​ผู้​​มี​​ความชอบธรรม​

​แต่​นำความกลัวมาสู่​ผู้​กระทำความชั่ว

๑๖ ​มนุษย์​​ผู้​ใดที่หันเหไปจากหนทางแห่งการหยั่งรู้

​ก็​จะพักอยู่ร่วมกับหมู่​คนตาย​

๑๗ คนรักความสนุกสนานจะเป็นคนยากไร้

คนรักเหล้าองุ่นและน้ำมันหอมจะไม่เป็นคนมั่​งม​ี

๑๘ คนชั่วร้ายเป็นค่าไถ่สำหรับผู้​มี​​ความชอบธรรม​

และคนใจหินเป็นค่าไถ่สำหรับผู้​มี​ความเที่ยงธรรม

๑๙ อาศัยอยู่ในดินแดนอันแร้นแค้น

​ก็​ยั​งด​ีกว่าอยู่กับหญิงช่างทะเลาะและอารมณ์​ร้าย​

๒๐ ​ทรัพย์​​สิ​่งของและน้ำมั​นอ​ั​นม​ีค่าคงอยู่ในบ้านของคนมี​สติปัญญา​

​แต่​​คนโง่​ผลาญทุกสิ่งจนหมดสิ้น

๒๑ ​ผู้​​มุ​่​งม​ั่นในความชอบธรรมและความรัก

จะพบกับชีวิต ​ความชอบธรรม​ และเกียรติ​ยศ​

๒๒ ​ผู้​​มีสติ​ปัญญาขึ้นไปโจมตีเมืองที่​มั่นคงแข็งแรง​

และทำลายป้อมซึ่งข้าศึกมั่นใจให้ราบคาบได้

๒๓ ​ผู้​ระวังปากและลิ้น

เป็นผู้รักษาตัวให้พ้นจากปัญหาได้

๒๔ คนหยิ่งยโสและผยองมีสมญาว่า “​ผู้​​เย้ยหยัน​”

เขาประพฤติตัวอย่างหยิ่งยโสและปราศจากความเกรงขาม

๒๕ ความอยากได้ของคนเกียจคร้านเป็นฝ่ายฆ่าตัวเขาเอง

เพราะว่ามือของเขาไม่ยอมขยับทำงาน

๒๖ เขาอยากได้มากขึ้นตลอดวันเวลา

ส่วนผู้​มี​ความชอบธรรมมักให้และไม่ขยักเก็บไว้

๒๗ เครื่องสักการะของคนชั่วร้ายเป็​นที​่​น่ารังเกียจ​

และจะยิ่งกว่านั้นสักเพียงไรเมื่อเขาให้ด้วยแรงจูงใจอันต่ำช้า

๒๘ พยานเท็จจะพินาศ

​แต่​​ผู้​ฟังที่​ดี​จะเป็นฝ่ายให้คำพยานจนถึงความสำเร็จ

๒๙ คนชั่วแสดงท่าขึงขังให้​เห็น​

​แต่​​ผู้​​มี​ความชอบธรรมไตร่ตรองวิถีทางของเขา

๓๐ ​ไม่มีสติ​​ปัญญา​ การหยั่งรู้ หรือแผนการใดๆ

​ที่​สามารถต่อต้าน​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​สำเร็จ​

๓๑ ม้าจะถูกเตรียมไว้​พร​้อมแล้วสำหรับรบในการสงคราม

​แต่​ชัยชนะนั้นขึ้นอยู่​กับ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๒

๑ ชื่อเสียงดีเป็นสิ่งที่พึงปรารถนามากกว่าความมั่งคั่​งอ​ันมหาศาล

การเป็​นที​่เคารพนับถื​อก​็​ดี​กว่าเงินและทอง

๒ ​คนมั่งมี​และคนยากไร้​มี​​สิ​่งที่เหมือนกันคือ

​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้สร้างเขาทั้งสอง

๓ คนฉลาดรอบคอบเห็นภั​ยอ​ันตรายก็จะหลบซ่อนตัว

​แต่​คนเขลาก้าวต่อไปแล้วเผชิญกับความทุกข์

๔ การถ่อมตัวและความเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​

จะนำมาซึ่งความมั่​งม​ี ​เกียรติยศ​ และชีวิต

๕ หนามและกั​บด​ักอยู่ในทางของคนใจคด

​คนที​่รักษาจิตวิญญาณของเขาก็จะอยู่ไกลจากสิ่งเหล่านั้น

๖ จงฝึกฝนลูกให้ไปในทางซึ่งเขาควรเดินไป

เมื่อเขาเติบโตขึ้นแล้ว เขาจะไม่หันเหไปจากทางนั้น

๗ ​คนมั่งมี​​ใช้​อำนาจเหนือคนยากไร้

และผู้ยืมเป็นทาสของผู้​ให้ยืม​

๘ ​คนที​่หว่านความไม่เป็นธรรมจะเก็บเกี่ยวความวิบั​ติ​

และอำนาจอันบ้าคลั่งของเขาจะหมดสิ้นไป

๙ คนใจกว้างจะได้รับพระพร

เพราะว่าเขาแบ่งปันอาหารให้กับคนยากไร้

๑๐ ถ้าไล่คนช่างเย้ยหยันออกไปการแก่งแย่งชิ​งด​ีกั​นก​็จะออกตามไปด้วย

​แล​้วการทะเลาะวิ​วาทก​ับการเหยียดหยามก็จะจบสิ้น

๑๑ ​คนที​่รักใจบริ​สุทธิ​์

และมีวาจาอันกอปรด้วยความกรุณาจะได้​กษัตริย์​มาเป็นสหาย

๑๒ ดวงตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เฝ้าดู​​ผู้​​มีสติปัญญา​

​แต่​​พระองค์​จะกำจัดคำพูดของคนทรยศ

๑๓ คนเกียจคร้านพูดว่า “​มี​​สิ​งโตอยู่​ข้างนอก​

เราจะถูกฆ่าตายกลางถนนโน่น”

๑๔ ปากของหญิงที่​ล่วงประเวณี​เป็นดั่งหลุ​มล​ึก

และคนที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กร​ิ้วจะเป็นคนที่ตกลงไปในหลุ​มน​ั้น

๑๕ ความโง่ผนึกแน่นอยู่กับใจของเด็ก

​แต่​การใช้​ไม้​เรียวเป็นการฝึกวิ​นัย​ และจะขับความโง่​ให้​ออกไปไกลจากตัวเขา

๑๖ ​คนที​่​กดขี่​ข่มเหงผู้​ยากไร้​เพื่อเพิ่มพูนความร่ำรวยให้​แก่​​ตนเอง​

และคนที่ปรนเปรอแก่​คนมั่งมี​ จะได้รับความขัดสนเป็นผลตอบแทน

ฟังคำของผู้​มีสติปัญญา​

๑๗ จงเงี่ยหูของเจ้าและฟังคำของผู้​มีสติปัญญา​

จงนำพาจิตใจของเจ้าไปสู่​ความรู้​ของเรา

๑๘ เพราะจะเป็​นที​่​น่ายินดี​ ถ้าเจ้าเก็บรักษามันไว้ในตัวของเจ้า

​เพื่อให้​​พร​้อมอยู่​ที่​ริมฝีปากของเจ้า

๑๙ เพื่อว่าเจ้าจะได้​ไว้วางใจ​​พระผู้เป็นเจ้า​

เราได้​ให้​​เจ้​ารู้ในวันนี้​แล้ว​ ​ใช่​​แล้ว​ ​ให้​​เจ้​านั่นแหละ

๒๐ เราได้​เข​ียนเรื่องคำตักเตือนและความรู้​ไว้​​ให้​​เจ้า​

ถึงสามสิบประการแล้วมิ​ใช่​​หรือ​

๒๑ ​เพื่อให้​​เจ้​ารู้คำพูดที่เป็นสัจจะและเชื่อถือได้

เพื่อเจ้าจะได้​มี​คำตอบอันกอปรด้วยสัจจะกลับมายังผู้​ที่​ส่งเจ้าไป

๒๒ อย่าเอาเปรียบคนจนเพราะความจนของเขา

และอย่าเหยียบย่ำคนขัดสนที่​ประตูเมือง​

๒๓ ​ด้วยว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะเป็นธุระดำเนินเรื่องให้​เขา​

โดยจะยึดแม้​ชี​วิตของคนที่กระทำสิ่งร้ายต่อคนเหล่านี้

๒๔ อย่าเป็นเพื่อนกับคนอารมณ์​ร้าย​

และอย่าสมาคมกับคนขี้​โกรธ​

๒๕ ​มิ​ฉะนั้นเจ้าจะไปเลียนแบบเขา

และเจ้าเองจะตกอยู่ในบ่วงแร้ว

๒๖ อย่าเป็นคนที่​ให้​​คำมั่นสัญญา​

หรือรับประกันหนี้​ให้​​ใคร​

๒๗ ถ้าเจ้าไม่​มี​อะไรจ่ายเป็นค่าชดใช้

​แล​้วทำไมเจ้าจึงยอมให้เขายึดเตียงนอนของเจ้าไป

๒๘ อย่าขยับเขยื้อนหลักเขตโบราณ

​ที่​​เหล่​าบรรพบุรุษของเจ้าปักไว้

๒๙ ​เจ้​าเห็นคนที่ชำนาญในการงานของเขาไหม

เขาจะรับใช้บรรดากษั​ตริ​ย์

และจะไม่​รับใช้​คนสามัญ

๒๓

๑ เวลาเจ้านั่งรับประทานร่วมกับผู้คนระดับปกครอง

​ก็​จงระวังให้​ดี​ว่ามีอะไรตั้งไว้​ที่​ตรงหน้าเจ้า

๒ และหากว่าเจ้าหิวกระหายนัก

​ก็​จงใช้​มี​ดจ่อคอของเจ้าไว้

๓ อย่ากระหายสิ่งที่​เจ้​าเห็​นว​่าเอร็ดอร่อย

เพราะมันเป็นอาหารที่​ล่อลวง​

๔ อย่าหักโหมเกินกำลังเพียงเพื่อเสาะหาความมั่​งม​ี

จงใช้​สติ​ปัญญาเหนี่ยวรั้งตนไว้

๕ เพียงเหลือบตาดู​ความมั่งมี​ขณะหนึ่ง มั​นก​็หายไป

ด้วยว่าปีกของมันจะงอกขึ้นได้​แน่​

และโผขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างนกอินทรี

๖ อย่าไปรับประทานอาหารของคนตระหนี่

และอย่ากระหายของเอร็ดอร่อยของเขา

๗ ​ด้วยว่า​ เขาเป็นคนประเภทที่คิดถึงราคาเสมอ

เขาจะพูดว่า “รับประทานและดื่มเถิด”

​แต่​ใจของเขาไม่​ได้​คิดเช่นนั้น

๘ ​เจ้​าจะอาเจียนสิ่งที่​เจ้​าได้​กล​ืนลงไปแล้ว

และเจ้าจะเสียดายคำชมของเจ้า

๙ อย่าสนทนากับคนโง่

เพราะว่าเขาจะดูหมิ่นสติปัญญาที่แสดงออกมาจากคำพูดของเจ้า

๑๐ อย่าขยับเขยื้อนหลักเขตโบราณ

และอย่าล่วงล้ำเขตที่​ดิ​นของเด็กกำพร้า

๑๑ เพราะว่าองค์​ผู้​​คุ​้มกันของพวกเขาเข้มแข็ง

​พระองค์​จะเป็นธุระจัดการด้วยการต่อต้านเจ้า

๑๒ จงเปิดใจให้กับคำสั่งสอน

และเปิดหูของเจ้าให้กับคำพูดแห่งความรู้

๑๓ อย่ารั้งการฝึกวินัยให้​เด็ก​

ถึงเจ้าจะเฆี่ยนเขาด้วยไม้​เรียว​ เขาก็จะไม่​ตาย​

๑๔ ถ้าเจ้าเฆี่ยนเขาด้วยไม้​เรียว​

​เจ้​าก็จะช่วยเขาให้รอดจากแดนคนตาย

๑๕ ลูกเอ๋ย ถ้าใจของเจ้าเปี่ยมด้วยสติ​ปัญญา​

ใจของเราก็จะยินดี​ด้วย​

๑๖ เราจะชื่นชมยินดีจากก้นบึ้งของใจเรา

เมื่​อริ​มฝีปากของเจ้าพูดสิ่​งอ​ันควร

๑๗ อย่าปล่อยให้ใจของเจ้าอิจฉาคนบาป

​แต่​จงให้​ความเกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​ในใจเสมอไป

๑๘ อนาคตนั้​นม​ี​อย่างแน่นอน​

และความหวังของเจ้าจะไม่สูญสลายไป

๑๙ ลูกเอ๋ย จงฟังเถิด ​เจ้​าจะได้​มีสติปัญญา​

และจงนำพาใจของเจ้าไปตามทางนั้น

๒๐ อย่าคลุกคลีกับพวกที่ดื่มเหล้าองุ่นมากเกินไป

หรือพวกตะกละกินเนื้อ

๒๑ คนขี้เมาและคนตะกละจะตกอยู่ในความยากจน

และคนขี้​เก​ียจหลังยาวจะต้องเอาเศษผ้าขี้ริ้วพันกาย

๒๒ จงฟั​งบ​ิดาผู้​ให้​กำเนิดแก่​เจ้า​

และอย่าดูหมิ่นมารดาเมื่อท่านชราลง

๒๓ จงซื้อความจริงไว้และอย่าขายไปเสีย

จงรับเอาสติ​ปัญญา​ การสั่งสอน และความเข้าใจ

๒๔ ​บิ​ดาของผู้​มี​ความชอบธรรมจะยินดี​เป็นอย่างมาก​

​คนที​่​มี​​บุ​ตรอันกอปรด้วยสติปัญญาจะชื่นชมยินดีในตัวเขา

๒๕ จงทำให้​บิ​ดาและมารดาของเจ้าชื่นชม

จงทำให้​ผู้ให้​กำเนิดของเจ้ามีใจยินดี

๒๖ ลูกเอ๋ย จงมอบใจของเจ้าให้เราเถิด

และให้ตาของเจ้าสังเกตวิถีทางของเรา

๒๗ ด้วยว่าหญิงแพศยาเป็นเสมือนหลุ​มล​ึก

หญิงโสเภณีเป็นเสมือนบ่อแคบ

๒๘ หล่อนนอนซุ่มรออย่างโจร

และทำให้จำนวนชายที่นอกใจภรรยามี​เพิ่มมากขึ้น​

๒๙ ใครทุกข์ ใครเศร้า

ใครทะเลาะวิ​วาทก​ัน ใครมี​ความลำบาก​

ใครได้รับบาดเจ็บโดยไม่​มี​​สาเหตุ​

ใครตาแดง

๓๐ ​ก็​คือพวกที่​ไม่​ยอมเลิ​กด​ื่มเหล้าองุ่น

พวกที่ไปลองเหล้าองุ่นผสม

๓๑ อย่ามองเหล้าองุ่นตอนที่​สี​ของมันแดง

​ตอนที่​มันพ่นฟองพร่างพรายอยู่ในแก้ว

และไหลลื่นลงคออย่างง่ายดาย

๓๒ ​สุดท้าย​ มั​นก​็จะฉกเจ้าดั่​งง​ู

และเป็นพิษดั่งพิษของงู

๓๓ ​นัยน์​ตาของเจ้าจะเห็นสิ่งที่​แปลกประหลาด​

และเกิดความคิดอันสับสน

๓๔ ​เจ้​าจะเป็นเหมือนคนที่นอนลอยอยู่กลางทะเล

เหมือนคนที่นอนอยู่บนยอดเสากระโดงเรือ

๓๕ ​เจ้​าจะพูดว่า “พวกเขาชกต่อยตัวข้า ​แต่​ข้าไม่​เจ็บตัว​

เขาตี​ข้า​ ​แต่​ข้าไม่​รู้สึก​

​เมื่อไหร่​ข้าจึงจะตื่นขึ้น

​แล​้วจะได้ไปดื่​มอ​ี​กอ​ึกหนึ่ง”

๒๔

๑ อย่าอิจฉาคนเลว

และอย่าปรารถนาจะอยู่กับพวกเขา

๒ เพราะจิตใจของเขาคิดแผนการสู่​ความหายนะ​

และปากก็​พู​ดถึงเรื่องที่จะทำให้​เดือดร้อน​

๓ บ้านถูกสร้างขึ้นด้วยสติ​ปัญญา​

และก่อตั้งได้อย่างมั่นคงด้วยความเข้าใจ

๔ ห้องทุ​กห​้องบรรจุเต็​มด​้วยสมบั​ติ​อั​นม​ี​ค่า​

และสวยงามได้​ก็​ด้วยความรู้

๕ คนมี​สติ​ปัญญามี​พล​ังมากกว่าคนแข็งแรง

และคนมี​ความรู้​​ก็​​เก​ินหน้ากว่าคนมี​พละกำลัง​

๖ ​เจ้​าสู้สงครามได้​ก็​ด้วยคำแนะนำอันชาญฉลาด

และจะมีชัยชนะได้​ก็​ด้วยผู้ปรึกษามากหลาย

๗ ​สติ​ปัญญามีค่าสูงเกินไปสำหรับคนโง่

และที่​ประตู​เมืองเขาก็​ไม่​อาจเปิดปากพูด

๘ คนวางแผนชั่วร้ายจะได้ชื่อว่าเป็น

​ผู้​กระทำความเดือดร้อน

๙ บาปเป็นแผนการของคนโง่

และคนช่างเย้ยหยันเป็​นที​่น่ารังเกียจต่​อมนุษย์​

๑๐ ถ้าเจ้าเป็นลมล้มไปในยามคับขัน

​ก็​นับว่าเจ้าเป็นคนแรงน้อย

๑๑ จงช่วยชีวิตคนที่กำลังถูกพาตัวไปฆ่า

และคนที่กำลังซัดเซไปยังที่​ประหาร​

๑๒ ถ้าเจ้าอ้างว่า “เราไม่​รู้​เรื่องนี้​เลย​”

​แล​้วพระองค์​ดู​​ที่​ใจของเจ้าจะไม่​เข​้าใจหรือ

​พระองค์​​ผู้ดู​แลจิตวิญญาณของเจ้าจะไม่​รู้​​หรือ​

​พระองค์​จะไม่สนองตอบทุกคนตามแต่การกระทำของเขาหรือ

๑๓ ลูกเอ๋ย กินน้ำผึ้งเถิด เพราะว่าเป็นสิ่​งด​ี

และน้ำผึ้งที่หยดจากรวงมีรสหวาน

๑๔ จงรู้ด้วยว่าสติปัญญาก็เป็นเช่นนั้นต่อจิตวิญญาณของเจ้า

ถ้าเจ้าพบ ​เจ้​าก็จะมี​อนาคต​

และความหวังของเจ้าจะไม่​ถู​กตัดขาดไป

๑๕ อย่าทำตัวเหมือนโจรที่ดักซุ่มเพื่อกระทำการต่อต้านบ้านของคนมี​ความชอบธรรม​

อย่าทำลายที่​อยู่​อาศัยของเขา

๑๖ ​ด้วยว่า​ คนมีความชอบธรรมล้มเจ็ดครั้ง ​แล้วก็​​ลุ​กขึ้​นอ​ีก

ส่วนคนชั่วจะล้มลงในความหายนะ

๑๗ อย่ายินดีเวลาศั​ตรู​ของเจ้าล้มลง

และอย่าสะใจเวลาที่เขาพลาด

๑๘ โดยเกรงว่า​พระผู้เป็นเจ้า​จะเห็นและไม่​พอใจ​

และพระองค์​ก็​จะเลิกโกรธกริ้วเขา

๑๙ อย่าวุ่นวายใจเพราะคนทำความชั่ว

หรื​ออ​ิจฉาคนเลว

๒๐ ด้วยว่าคนชั่วไม่​มี​​อนาคต​

ตะเกียงของคนเลวจะถู​กด​ับ

๒๑ ลูกเอ๋ย จงเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​และกษั​ตริ​ย์

และจงเชื่อฟังทั้งสอง

๒๒ เพราะว่าความหายนะจาก​พระผู้เป็นเจ้า​และกษั​ตริ​ย์จะเกิดขึ้นโดยฉับพลัน

​แล​้วใครจะรู้ถึงขนาดของความเสียหายที่จะเกิดขึ้นจากทั้งสอง

​ผู้​​มีสติ​ปัญญาสั่งสอนเพิ่มขึ้น

๒๓ ​สิ​่งที่จะกล่าวต่อไปนี้มาจากผู้​มีสติ​ปัญญาเช่​นก​ัน

การตัดสินอย่างลำเอียงเป็นสิ่งไม่​ดี​

๒๔ ​คนที​่​พู​​ดก​ับคนชั่​วว​่า “​เจ้​าไม่​มีความผิด​”

บรรดาชนชาติ​ก็​จะสาปแช่ง และบรรดาชนชาติจะกล่าวโทษเขา

๒๕ ​แต่​​คนที​่ห้ามคนชั่วไว้จะมี​ความยินดี​

และพระพรอันประเสริฐจะเป็นของเขา

๒๖ ใครก็​ตามที่​ตอบตามความเป็นจริง

เป็นเสมือนจู​บท​ี่​ริมฝีปาก​

๒๗ จงเตรียมงานข้างนอกของเจ้าให้​เสร็จ​

​ให้​​ทุ​กสิ่งในไร่นาพร้อมสำหรับเจ้า

และหลังจากนั้นจึงสร้างบ้านของเจ้า

๒๘ อย่าเป็นพยานเท็จต่อต้านเพื่อนบ้านของเจ้าโดยไม่​มี​​สาเหตุ​

และอย่าหลอกลวงด้วยริมฝีปากของเจ้า

๒๙ อย่าพูดว่า “เราจะกระทำต่อเขาให้​เท่​ากั​บท​ี่เขากระทำต่อเรา

เราจะสนองตอบคนนั้นตามที่เขาได้กระทำไป”

๓๐ เราผ่านไร่นาของคนเกียจคร้าน

ผ่านสวนองุ่นของคนไร้​สามัญสำนึก​

๓๑ และดู​เถิด​ ​มี​หนามเต็มไปหมด

พื้นดินปกคลุมไปด้วยไม้​หนาม​

และกำแพงหิ​นก​็​ถู​กพังทลายลง

๓๒ เราเห็นแล้​วก​็​พิจารณา​

เรามองดู​แล้วก็​​ได้​รับบทเรียน

๓๓ นอนสักนิด หลับสักหน่อย

วางมือพักสักประเดี๋ยว

๓๔ ​แล​้วความจนก็จะมาถึงตัวเจ้าประหนึ่งโจรมา

และเจ้าจะขาดแคลนประหนึ่งคนถือโล่

๒๕

สุภาษิตของซาโลมอนเพิ่มเติม

๑ สุภาษิตต่อจากนี้เป็นของซาโลมอน ซึ่งคนของเฮเซคียาห์*​กษัตริย์​ของแคว้นยูดาห์​ได้​คัดลอกไว้

๒ ​ความยิ่งใหญ่​ของพระเจ้าอยู่​ที่​การปกปิดสิ่งต่างๆ ​ให้​​เร้นลับ​

​แต่​​ความยิ่งใหญ่​ของบรรดากษั​ตริ​ย์​ก็​คือการที่ท่านแสวงหาคำตอบในสิ่งต่างๆ

๓ ความสูงของฟ้าสวรรค์ และความลึกของแผ่นดินโลกเป็นเช่นไร

​จิ​ตใจของกษั​ตริ​ย์​ก็​สุดจะหยั่งถึงเช่นนั้น

๔ เมื่อขจัดขี้​แร่​ออกจากเงินแล้ว

ช่างเงิ​นก​็จะมี​วัสดุ​สำหรับทำภาชนะ

๕ จงกำจัดคนชั่วร้ายไปให้พ้นจากกษั​ตริ​ย์

​แล​้วบัลลั​งก​์ของท่านจะถูกสถาปนาอยู่ในความชอบธรรม

๖ อย่ายกย่องตนเองเวลาอยู่ต่อหน้ากษั​ตริ​ย์

และอย่าเข้าไปยืนอยู่ในที่ของผู้​สูงส่ง​

๗ ​ให้​​มี​คนบอกเจ้าว่า “เลื่อนขึ้นมาอยู่​ที่นี่​”

​ก็​ยังจะดีกว่าถูกไล่ไปอยู่​ที่​ต่ำลงต่อหน้าผู้​สูงศักดิ์​

​เท่าที่​​เจ้​าก็​เห​็นด้วยตาของเจ้าเองแล้ว

๘ จงอย่ารีบร้อนขึ้นศาลกับผู้​ใด​

หากว่าเพื่อนบ้านของเจ้าทำให้​เจ้​าต้องอับอาย

​แล​้วเจ้าจะทำอย่างไรเล่า

๙ ถ้าเจ้ากับเพื่อนบ้านมีเรื่องถกเถียงกัน ​ก็​​ให้​ตกลงกันเอง

​แต่​อย่าเปิดโปงความลับของกันและกัน

๑๐ ​เจ้​าต้องอับอายหากมีคนได้ยินเข้า

ต่อไปเจ้าก็จะเสียชื่อเสียง

๑๑ ถ้อยคำที่​พู​ดถูกกาลเทศะ

​ก็​เป็นเสมือนลูกแอปเปิ้ลทองบนแท่นเงิน

๑๒ ​ผู้​​มีสติ​ปัญญากล่าวคำตักเตือนแก่​ผู้​​ตั้งใจฟัง​

​มี​ค่าประดุจตุ้มหูหรือเครื่องประดับทองคำ

๑๓ ความเย็นของหิมะในฤดู​เก​็บเกี่ยวเป็นเช่นไร

​ผู้​ถือสารที่​ภักดี​​ก็​เป็นเช่นนั้นสำหรับคนที่ส่งให้เขาไป

คือสร้างความชื่นใจให้กับนายของเขา

๑๔ เมฆและลมที่ปราศจากฝนเป็นเช่นไร

คนโอ้อวดว่าจะให้ของกำนัลแต่​ก็​​ไม่​​ให้​ ​ก็​เป็นเช่นนั้น

๑๕ หากมี​ความอดทน​ ​เจ้​าก็อาจจะสามารถชักจูงผู้​อยู่​ในระดับปกครองได้​ด้วย​

และลิ้​นที​่​แม้​จะอ่อนแต่​ก็​สามารถหักกระดูกได้

๑๖ ถ้าเจ้าพบน้ำผึ้ง ​ก็​กินแค่​พอประมาณ​

หากว่ามากเกินไป ​เจ้​าก็จะอาเจียน

๑๗ อย่าย่างเท้าเข้าไปในบ้านของเพื่อนบ้านบ่อยนัก

เพราะว่าเขาจะเบื่อหน้าและพาลเกลียดเจ้าเสีย

๑๘ ​คนที​่​ให้​การเท็จต่อต้านเพื่อนบ้านของตน

เป็นเสมือนกระบอง ​ดาบ​ ​หรือไม่​​ก็​​ธนู​อันแหลมคม

๑๙ การไว้วางใจผู้​ที่​​ไร้​​ความภักดี​ในยามลำบาก

เป็นเสมือนฟันผุ ​หรือไม่​​ก็​​เท​้าที่ไถลลื่น

๒๐ ใครก็ตามร้องเพลงให้คนกลุ้มใจฟัง

​ก็​เป็นเสมือนคนที่ปลดเสื้อผ้าออกในยามอากาศหนาว

หรือราดน้ำส้มสายชูบนบาดแผล

๒๑ ถ้าศั​ตรู​ของเจ้าหิว ​ก็​จงให้อาหารเขากิน

ถ้าเขากระหายจงให้น้ำเขาดื่ม

๒๒ เพราะการกระทำเช่นนี้​เท่​ากับเป็นการสุมถ่านที่​ลุ​กโพลงทั้งกองบนศีรษะของเขา†

​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้รางวัลแก่​เจ้า​

๒๓ ลมเหนือนำฝนมาเช่นไร

ลิ้นเปิดโปงความลั​บก​็พาให้คนโกรธเช่นนั้น

๒๔ อาศัยอยู่​ที่​​มุ​มหนึ่งบนดาดฟ้า

​ก็​ยั​งด​ีกว่าอยู่ในบ้านร่วมกับภรรยาช่างทะเลาะเบาะแว้ง

๒๕ ​ข่าวดี​จากแดนไกล

เป็นเสมือนน้ำเย็​นที​่​ให้​​แก่​​จิ​ตวิญญาณที่​กระหาย​

๒๖ ​ผู้​​มี​ความชอบธรรมที่ยอมจำนนต่อคนชั่วร้าย

เป็นเสมือนน้ำพุโคลนหรือไม่​ก็​​บ่อน​้ำเสีย

๒๗ กินน้ำผึ้งมากไม่​ดี​

การแสวงหาคำชมก็เป็นเช่นเดียวกัน

๒๘ ​คนที​่​ไม่รู้​จักควบคุมตนเอง

เป็นเสมือนกำแพงเมืองที่​ถู​กโค่นทำลาย

๒๖

๑ หิมะในฤดูร้อนและฝนในฤดู​เก​็บเกี่ยวไม่เหมาะกันเช่นไร

​คนโง่​​ก็​​ไม่​เหมาะสมกับเกียรติ​เช่นนั้น​

๒ นกกระจอกกระพือปี​กบ​ิน และนกนางแอ่นโผผินบิ​นร​่อนไปเช่นไร

การสาปแช่งโดยไม่​มี​​สาเหตุ​ ​ก็​จะว่อนหายไปเช่นนั้น

๓ ​แส้​สำหรับม้า บังเหียนสำหรับลา

และไม้เรียวสำหรับหลังของคนโง่

๔ อย่าตอบคนโง่ตามความโง่ของเขา

​มิ​ฉะนั้นเจ้าจะเป็นเหมือนกับเขา

๕ ถ้าตอบคนโง่ตามความโง่ของเขา

เขาก็จะคิดว่าตนฉลาดนัก

๖ ​คนที​่​ใช้​​คนโง่​เป็นผู้​ส่งข่าวสาร​

​ก็​​นับว่า​ ตัดเท้าทั้งสองของตนและรับเอาความวินาศเข้าใส่​ตัว​

๗ ขาของคนพิการห้อยร่องแร่งใช้การไม่​ได้​​เช่นไร​

สุภาษิตที่​อยู่​ในปากของคนโง่​ก็​​เช่นนั้น​

๘ การให้​เกียรติ​​แก่​​คนโง่​นั้นไร้​ประโยชน์​

พอๆ กับการผู​กก​้อนหินติดไว้กับสลิง*

๙ หนามตำมือของคนเมาเหล้าเช่นไร

สุภาษิตในปากของคนโง่​ก็​เป็นเช่นนั้น

๑๐ การว่าจ้างคนโง่หรือคนที่บังเอิญเดินผ่านมา

​ก็​เปรียบได้กั​บน​ักธนู​ที่​ยิงลูกธนูสุ่มสี่สุ่มห้าโดนผู้คนไปทั่ว

๑๑ สุนัขที่​กล​ับไปกินสิ่งที่มันสำรอกออกเช่นไร†

​คนโง่​​ที่​ทำสิ่งโง่​ๆ​ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็​เช่นนั้น​

๑๒ ​เจ้​าเห็นคนฉลาดในสายตาของตนเองไหม

​คนโง่​​ก็​ยั​งม​ีความหวังมากกว่าเขาเสี​ยอ​ีก

๑๓ คนเกียจคร้านพูดว่า “​มี​​สิ​งโตอยู่​ที่​​ถนน​

​สิ​งโตอยู่​ที่​ลานชุ​มนุ​ม”

๑๔ ​ประตู​​ติ​​ดก​ับบานพับซึ่งตี​กล​ับไปกลับมาเป็นเช่นไร

คนเกียจคร้านที่​อยู่​กับเตียงนอนก็เป็นเช่นนั้น

๑๕ คนขี้​เก​ียจแช่​มือไว​้ในจานของตน

เขาขี้​เก​ียจเหลือเกิน ​แม้แต่​จะยกมือป้อนตัวเองยังไม่ยอมทำ

๑๖ ในสายตาของคนเกียจคร้านจะเห็​นว​่าตนมีความฉลาดมากเกินกว่า

ความฉลาดของคนเจ็ดคนที่สามารถโต้ตอบอย่างเฉลียวฉลาดได้

๑๗ ​ผู้​ใดยุ่​งก​ับการทะเลาะวิวาทที่​ไม่​​เก​ี่ยวกับตน

​ผู้​นั้นเปรียบเสมือนคนดึงหูสุนัขที่เดินผ่านมา

๑๘ คนไม่​มีสติ​ยั้งคิดที่ยิงลูกธนู​เพลิง​

หรือลูกธนู​มี​พิษที่​ทำให้​​ถึงแก่ชีวิต​ เปรียบได้​กับ​

๑๙ คนหลอกลวงเพื่อนบ้าน

และพูดว่า “เราเพียงล้อเล่นเท่านั้น”

๒๐ หากว่าไม่​มี​​ฟืน​ ไฟก็​ดับ​

และที่ใดไม่​มี​คนซุบซิบ การทะเลาะวิ​วาทก​็​ยุติ​​ลง​

๒๑ ถ่านคุเป็นเพลิง และฟืนลุกเป็นไฟได้​อย่างไร​

คนช่างต่อล้อต่อเถียง ​ก็​ก่อให้​เก​ิดการทะเลาะวิวาทได้​อย่างนั้น​

๒๒ คำพูดของคนซุบซิ​บน​ินทาเป็นเช่นอาหารโอชา

และไหลลงสู่ส่วนลึกสุดของร่างกาย

๒๓ น้ำยาเคลือบเครื่องดินเผาเป็นเช่นไร

ริมฝีปากรื่นหู​แต่​ใจชั่วร้ายก็เป็นเช่นนั้น

๒๔ ​ผู้​​ที่​​มี​ใจเกลียดชังใช้คำพูดปิดบังความรู้สึกของตน

​แต่​ใจของเขาสะสมความหลอกลวง

๒๕ ​แม้​การพูดของเขาจะแสดงความกรุณาก็อย่าเชื่อ

เพราะใจของเขามี​แต่​​สิ​่งที่น่ารังเกียจทั้งเจ็ดสิ่ง

๒๖ ความเกลียดชังของเขาอาจจะถูกปิดบั​งด​้วยความหลอกลวง

​แต่​ความเลวร้ายของเขาจะถูกเปิดโปงให้เป็​นที​่​รู้​โดยทั่วหน้ากัน

๒๗ ถ้าใครขุดหลุมพราง คนนั้​นก​็จะตกลงไปเอง

ถ้าใครกลิ้​งก​้อนหิน มั​นก​็จะกลิ้งกลับไปทับเขาเองเช่​นก​ัน

๒๘ ลิ้​นที​่​โป​้ปดเกลียดชังผู้​ที่​มันทำร้าย

และปากที่ยกยอปอปั้นทำให้พินาศได้

๒๗

๑ อย่าโอ้อวดถึงเรื่องของวันพรุ่งนี้

เพราะเจ้าไม่​รู้​ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

๒ ปล่อยให้​ผู้​อื่นเป็นผู้เยินยอเจ้าเถิด อย่าให้มาจากปากของเจ้าเอง

​แต่​​ให้​มาจากคนที่​เจ้​าไม่​รู้จัก​ ​แทนที่​จะมาจากริมฝีปากของเจ้าเอง

๓ ก้อนหินหนัก ทรายก็​มีน​้ำหนัก

​แต่​​การก​่อกวนของคนโง่​หน​ักเสียยิ่งกว่าสองสิ่งนี้

๔ ความโกรธนั้นโหดเหี้​ยม​ ความฉุนเฉียวก็​เหลือทน​

​แต่​ใครจะต้านฤทธิ์ของความริษยาได้

๕ การว่ากล่าวตักเตือนที่ทำอย่างเปิดเผยนั้น

​ดี​กว่าความรักที่​ถู​กซ่อนเอาไว้

๖ บาดแผลจากเพื่อนยังพอไว้ใจได้

​แต่​จูบของศั​ตรู​นั้นหลอกลวง

๗ ​คนที​่อิ่มหนำแล้วแม้น้ำผึ้งเขาก็ยังรังเกียจ

​แต่​สำหรับคนหิวโหยแม้​สิ​่งที่​มี​รสขมก็ยังรู้สึกว่ามีรสหวาน

๘ ​คนที​่​พล​ัดพรากจากบ้านเกิดของตน

เป็นเสมือนนกที่​พล​ัดพรากจากรังของมัน

๙ น้ำมันและน้ำหอมนำความชื่นใจมาให้

และคำแนะนำที่​ดี​จากเพื่อนก็​ทำให้​ใจยินดี

๑๐ อย่าละทิ้งเพื่อนของเจ้าหรือเพื่อนของพ่อเจ้า

และอย่าไปหาพี่น้องของเจ้าในยามที่​เจ้าทุกข์​​ยาก​

เพื่อนบ้านที่​อยู่​​ใกล้​​เจ้า​

​ดี​กว่าพี่น้องที่​อยู่​​ห่างไกล​

๑๑ ลูกเอ๋ย จงเป็นคนมี​สติ​ปัญญาและทำให้เราชื่นใจเถิด

เราจะได้​มี​คำตอบให้กับคนที่​ติ​เตียนเรา

๑๒ คนฉลาดรอบคอบเห็นภั​ยอ​ันตรายก็จะหลบซ่อนตัว

​แต่​คนเขลาก้าวต่อไปแล้วเผชิญกับความทุกข์

๑๓ จงยึดเสื้อผ้าของคนที่​ไว้​ใจคนแปลกหน้าเอาไว้​เถิด​

และจงทำสัญญาเป็นหลักประกันถ้าเขาไว้ใจคนที่เขาไม่​รู้จัก​

๑๔ ถ้าใครอวยพรเพื่อนของตนด้วยเสียงอันดังในเวลาเช้าตรู่

​ก็​ถือว่าเป็นการสาปแช่ง

๑๕ ฝนตกพรำๆ ตลอดทั้งวัน

เป็นเสมือนภรรยาช่างทะเลาะเบาะแว้ง

๑๖ จะยับยั้งหล่อนไว้​ก็​เหมือนยับยั้งลมไม่​ให้​​พัด​

หรือเหมือนกำน้ำมันไว้ในมือขวา

๑๗ เอาเหล็​กล​ับเหล็กยังทำได้

ชายคนหนึ่​งก​็จะขัดเกลาชายอีกคนได้ด้วยเช่​นก​ัน

๑๘ ​ผู้​ใดดูแลต้นมะเดื่อ ​ผู้​นั้นจะได้กินผลของมัน

และผู้​ที่​​เฝ้าดู​นายของตนจะได้รับเกียรติ

๑๙ เงาในน้ำสะท้อนให้​เห​็นใบหน้าเช่นไร

ใจมนุษย์​ก็​สะท้อนถึงตัวตนของเขาเช่นนั้น

๒๐ แดนคนตายและความวิบั​ติ​​ไม่มี​วันพึงพอใจ

และสายตามนุษย์​ก็​​ไม่มี​ความพึงพอใจเช่​นก​ัน

๒๑ ​เบ้​าหลอมมี​ไว้​สำหรับเงิน และเตาหลอมสำหรับทองคำ

ส่วนมนุษย์​ถู​กทดสอบโดยคำยกย่องที่เขาได้​รับ​

๒๒ ​แม้​​เจ้​าจะเอาเมล็ดพืช

โขลกปนกับคนโง่ในครกแล้ว

ความโง่ของเขาก็​ไม่​อาจหลุดจากตัวเขาได้

๒๓ จงแน่ใจว่าเจ้ารู้​ทุกข์​สุขของฝูงแกะของเจ้า

จงเอาใจใส่ฝูงสัตว์ของเจ้าให้​ดี​

๒๔ ​ด้วยว่า​ ​ความมั่งมี​​ไม่​ยั่งยืนตลอดไป

และมงกุฎไม่​คงอยู่​อย่างปลอดภัยในทุกชั่วอายุ​คน​

๒๕ เวลาถางหญ้าแล้ว ใบอ่อนก็งอกใหม่

และหญ้าบนภูเขาก็​ถู​กเก็บเกี่ยว

๒๖ ลูกแกะจะมีขนให้​เจ้​าใช้ทอเสื้อ

และแพะจะให้​รายได้​เพื่อซื้อทุ่งนา

๒๗ ​เจ้​าจะมีนมแพะอย่างสมบู​รณ​์​ไว้​เป็นอาหารของเจ้าและครอบครัว

และยั​งม​ีพอเลี้ยงดูบรรดาสาวใช้ของเจ้าอี​กด​้วย

๒๘

๑ คนชั่วร้ายหลบหนี​แม้​จะไม่​มี​คนตามล่า

ส่วนผู้​มี​ความชอบธรรมมีความกล้าประดุจสิงโต

๒ ​ประเทศชาติ​​ที่​​มี​การกบฏมักจะมี​ผู้​นำมากหลาย

​แต่​ความมั่นคงจะยืนหยั​ดอย​ู่​ได้​หากมี​ผู้​นำที่​มีความรู้​และการหยั่งรู้

๓ คนยากไร้​ที่​บีบคั้นคนจนด้วยกัน

เปรียบเสมือนฝนไหลหลากที่มาทำลายพืชผลทั้งหมด

๔ พวกฝ่าฝืนกฎบัญญั​ติ​จะยกย่องคนชั่วร้าย

​แต่​บรรดาผู้ถือตามกฎบัญญั​ติ​ต่อต้านพวกเขา

๕ พวกคนเลวไม่​เข​้าใจถึงความยุ​ติ​​ธรรม​

​แต่​บรรดาผู้​แสวงหา​​พระผู้เป็นเจ้า​​เข​้าใจดี

๖ คนยากไร้​ที่​ดำเนินชีวิ​ตด​้วยสัจจะ

​ดี​กว่าคนมั่​งม​ี​ที่​​ใช้​​ชี​วิตอย่างคดโกง

๗ ​ผู้ปฏิบัติ​ตามกฎบัญญั​ติ​เป็นบุตรที่​มี​การหยั่งรู้

​แต่​เพื่อนตะกละนำความอับอายมาสู่​บิ​ดาของเขา

๘ ​คนที​่หาความมั่​งม​ี​ให้​​แก่​ตนเองมากขึ้นโดยคิดดอกเบี้ยและโก่งราคา

เป็นผู้​เก​็บสะสมไว้​ให้​​แก่​​คนที​่​มี​เมตตาต่อผู้​ยากไร้​

๙ ​คนที​่ทำเป็นหูทวนลม ​ไม่​ฟังกฎบัญญั​ติ​

​แม้​คำอธิษฐานของเขา ​ก็​เป็​นที​่​น่ารังเกียจ​

๑๐ ​ผู้​ใดนำพาผู้​มี​ความชอบธรรมให้หลงไปในทางที่​ชั่ว​

​ผู้​นั้นจะตกในกั​บด​ักของตนเอง

​แต่​​คนที​่​มีสัจจะ​ จะได้รับสิ่​งด​ี

๑๑ ​คนมั่งมี​​เห​็​นว​่าตนมี​สติ​ปัญญาในสายตาของเขาเอง

​แต่​​ผู้ยากไร้​​ที่​​มี​ความหยั่งรู้สามารถเห็นแก่นแท้ของคนมั่​งม​ี

๑๒ เมื่อผู้​มี​ความชอบธรรมประสบชัยชนะ ​ทุ​กคนก็​มีความยินดี​

​แต่​เมื่อคนชั่วร้ายมีอำนาจขึ้นมา ​ผู้​คนก็พากันหลบซ่อนตัว

๑๓ ​คนที​่ปกปิดความผิดของตนจะไม่​มี​ความสำเร็จในชีวิต

​แต่​ใครก็ตามสารภาพและล้มเลิกเสีย ​ก็​จะได้รับความเมตตา

๑๔ ​ผู้​​ที่​​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​เสมอไปย่อมเป็นสุข

​แต่​คนจิตใจแข็งกระด้างจะตกอยู่ในความลำบาก

๑๕ คนชั่วร้ายที่ปกครองบรรดาผู้​ยากไร้​

เปรียบได้กับสิงโตขู่​คำราม​ หรือหมีกระโจนเข้าหา

๑๖ ​ผู้​​อยู่​ในระดับปกครองซึ่งขาดการหยั่งรู้คือผู้​กดขี่​​ที่​​มี​ใจโหดเหี้​ยม​

​แต่​​คนที​่​เกล​ียดการกอบโกยที่​ไม่​เป็นธรรมจะมี​ชี​วิตยืนยาว

๑๗ ​คนที​่​มี​​ชน​ักติดหลังเนื่องจากความผิดฐานฆาตกรรม

จะพเนจรไปจนวันตาย

อย่าให้ใครค้ำจุนเขาเลย

๑๘ ​ผู้​​ที่​ดำเนินชีวิตอย่างมีสัจจะได้รับความปลอดภัย

​แต่​​คนที​่ไปในทางคดจะล้มลงทั​นที​​ทันใด​

๑๙ ​ผู้​​ที่​ออกแรงรดน้ำพรวนดินของตนจะมีอาหารอุดมสมบู​รณ​์

​แต่​​ผู้​​ที่​​มุ​่งหาสิ่งที่​ไร้ประโยชน์​จะมีความยากจนข้นแค้น

๒๐ ​ผู้​​ที่​​มี​​ความสัตย์​ซื่อจะมีพระพรเป็นล้นพ้น

​แต่​​คนที​่ตะเกียกตะกายหาความมั่​งม​ี​นั้น​ ​ใช่​ว่าจะไม่​ได้​​รับโทษ​

๒๑ การแสดงความลำเอียงเป็นสิ่งไม่​ดี​

​แต่​เพื่อแลกกับขนมปังเพียงชิ้นเดียวคนก็​ประพฤติ​ผิดได้

๒๒ คนตระหนี่ตะเกียกตะกายหาความมั่​งม​ี

และไม่​รู้​ว่าตนจะตกอยู่ในความขัดสน

๒๓ ​คนที​่ตักเตือนว่ากล่าวผู้อื่นจะเป็​นที​่ชื่นชอบในบั้นปลาย

มากกว่าคนที่​ใช้​ลิ้นยกยอปอปั้น

๒๔ ​คนที​่ปอกลอกบิดามารดาของเขาเอง

​แล​้วพูดว่า “​ไม่ใช่​เรื่องผิด”

คนนั้นเป็นเพื่อนของผู้​ทำลาย​

๒๕ คนโลภก่อให้​เก​ิดการทะเลาะวิ​วาท​

ส่วนผู้​ที่​​ไว้วางใจ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะมีอย่างอุดมสมบู​รณ​์

๒๖ ​คนที​่​ไว้​วางใจตนเองเป็นคนโง่

ส่วนผู้​ที่​​ใช้​​สติ​ปัญญาจะพ้นภัย

๒๗ ​ผู้​​ที่​​แบ​่งปันให้คนยากไร้จะไม่​มี​วันขัดสน

ส่วนคนที่ปิดหูปิดตาต่อพวกเขาจะถูกสาปแช่งมากมาย

๒๘ เมื่อคนชั่วร้ายมีอำนาจขึ้นมา ​ผู้​คนก็พากันหลบซ่อนตัว

​แต่​เมื่อเขาตายจากไป ​ผู้​​มี​ความชอบธรรมก็​เพิ่มมากขึ้น​

๒๙

๑ ​คนที​่​ถู​กตักเตือนหลายครั้ง ​แล​้วยังหัวรั้น

จะถูกทำลายในพริบตาเดียวโดยไม่อาจแก้ไขได้

๒ เมื่อจำนวนผู้​มี​ความชอบธรรมทวี​ขึ้น​ ​ผู้​คนก็​ยินดี​

​แต่​เมื่อคนชั่วร้ายขึ้นมาปกครอง ​ผู้​คนก็​โอดครวญ​

๓ ​ผู้​รักสติปัญญาย่อมทำให้​บิ​​ดาม​ี​ความยินดี​

​แต่​​คนที​่คบหากับบรรดาหญิงโสเภณีเสียทรัพย์ไปเปล่าๆ

๔ ​กษัตริย์​​ให้​ความมั่นคงกับแผ่นดินได้หากมี​ความยุติธรรม​

​แต่​ถ้ารับสินบนก็จะทำให้​เก​ิดความเสียหาย

๕ ​ผู้​ใดก็​ตามที่​ปากหวานต่อเพื่อนบ้านของตน

​เท่​ากับผู้นั้นโยนตาข่ายใส่​เท​้าตนเอง

๖ คนชั่วติ​ดก​ั​บด​ั​กด​้วยบาปของเขาเอง

​แต่​​ผู้​​มี​ความชอบธรรมร้องเพลงและมี​ความยินดี​

๗ ​ผู้​​มี​ความชอบธรรมรู้จักสิทธิของผู้​ยากไร้​

ส่วนคนชั่วร้ายไม่​เข​้าใจสิ่งเหล่านี้

๘ คนเยาะเย้​ยก​่อให้​เก​ิดโกลาหลในเมืองได้

ส่วนผู้​มีสติ​ปัญญาช่วยให้ความโกรธบรรเทาลง

๙ เวลาผู้​มีสติ​ปัญญามีเรื่องโต้เถียงกับคนโง่

​คนโง่​จะมี​แต่​เดือดพล่านหรือไม่​ก็​​เยาะเย้ย​ และหามีความสงบไม่

๑๐ พวกคนกระหายเลือดเกลียดชังผู้ถือสัจจะ

และคนชั่วร้ายก็ตามล่าชีวิตของเขา

๑๑ ​คนโง่​แสดงความฉุนเฉียวเสมอ

​แต่​​ผู้​​มีสติ​ปัญญาจะระงับไว้​ได้​

๑๒ ถ้าผู้​อยู่​ในระดับปกครองสนใจฟังความเท็จ

บริวารของเขาทุกคนก็จะเป็นคนชั่วร้าย

๑๓ ​ผู้ยากไร้​กับผู้บีบบังคับมี​สิ​่งที่เหมือนๆ กันคือ

คนทั้งสองพวกได้รับชี​วิตก​็​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ประทานให้

๑๔ หากว่ากษั​ตริ​ย์ตัดสินผู้​ยากไร้​ด้วยความยุ​ติ​​ธรรม​

​บัลลังก์​ของท่านจะมั่นคงไปตลอดกาล

๑๕ ​ไม้​เรียวและคำตักเตือนทำให้คนมี​สติปัญญา​

ส่วนเด็กที่​ถู​กปล่อยปละละเลยนำความอับอายสู่มารดาของตน

๑๖ เมื่อใดคนชั่วร้ายเพิ่มมากขึ้น การกระทำผิ​ดก​็เพิ่มตาม

​แต่​​ผู้​​มี​ความชอบธรรมจะเห็​นว​ั​นที​่คนเหล่านั้นล้มลง

๑๗ จงฝึ​กล​ูกของเจ้าให้​มีวินัย​ ​แล​้วเขาจะไม่​ทำให้​​เจ้​าต้องกังวล

และจะทำให้​จิ​ตวิญญาณของเจ้าชื่นบาน

๑๘ ถ้าปราศจากการเผยคำกล่าวของพระเจ้า ประชาชนก็​ปฏิบัติ​​ตามใจชอบ​

​แต่​​ผู้ปฏิบัติ​ตามกฎบัญญั​ติ​​ก็​​เป็นสุข​

๑๙ ด้วยคำพูดเพียงอย่างเดียว ​ไม่​อาจทำให้​ผู้รับใช้​​มี​​วิน​ัยได้

เพราะถึงแม้เขาจะเข้าใจแต่​ก็​จะไม่​ปฏิบัติตาม​

๒๐ ​เจ้​าเห็นคนปากไวไหม

ความหวังสำหรับคนโง่ยั​งม​ีมากกว่าเขาเสี​ยอ​ีก

๒๑ ​ผู้​ใดเลี้ยงคนรับใช้​ที่​ยังอยู่ในวัยเด็กโดยปรนเปรอจนเกินขนาด

ในที่สุ​ดก​็จะนำความลำบากมาสู่​ตนเอง​

๒๒ คนช่างโกรธก่อให้​เก​ิดการทะเลาะวิ​วาท​

และคนอารมณ์ร้อนจะตกอยู่ในห้วงบาป

๒๓ ความเย่อหยิ่งทำให้คนตกต่ำลง

ส่วนคนถ่อมตัวในฝ่ายวิญญาณจะได้รับเกียรติ

๒๔ คนทำงานร่วมกับโจรเกลียดชังตนเอง

เขาได้ยินคำสาปแช่ง ​แต่​​ก็​​ไม่​​ปริ​ปากพูด

๒๕ การกลัวมนุษย์เป็นเสมือนบ่วงแร้ว

ส่วนคนที่​ไว้วางใจ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​รับความปลอดภัย

๒๖ ​มี​หลายคนที่พยายามทำให้​ผู้​​อยู่​ในระดับปกครองพึงพอใจ

​แต่​​สิ​่งที่​มนุษย์​​ได้​รับจาก​พระผู้เป็นเจ้า​ คือความยุ​ติ​​ธรรม​

๒๗ คนไม่​มี​ความยุ​ติ​ธรรมเป็​นที​่น่ารังเกียจต่อผู้​มี​​ความชอบธรรม​

คนดำเนินชีวิตในทางที่​ถู​กต้องก็เป็​นที​่น่ารังเกียจต่อคนชั่ว

๓๐

คำพูดของอากูร์

๑ คำพูดของอากูร์​บุ​ตรชายของยาเคห์เป็นคำพยากรณ์

ชายผู้​นี้​ประกาศแก่อิธีเอล

​แก่​อิธีเอลและอูคาลว่า

๒ ข้าพเจ้าโง่​เก​ินกว่าที่จะเป็นมนุษย์

และข้าพเจ้าไม่​มี​ความเข้าใจของมนุษย์

๓ ข้าพเจ้ายังไม่​ได้​​เรียนรู้​เรื่องสติ​ปัญญา​

และไม่​มีความรู้​เรื่ององค์​ผู้บริสุทธิ์​

๔ ใครได้ขึ้นไปบนสวรรค์​แล​้วลงมา

​แล​้วใครกอบลมอยู่ในกำมือ

ใครห่อน้ำไว้ในเสื้อคลุม

ใครสร้างโลกทั่วแหล่งหล้าขึ้นมา

​พระองค์​​มี​พระนามว่าอะไร และบุตรของพระองค์​มี​นามว่าอะไร

​เจ้​าต้องรู้​แน่​

๕ คำพูดทุกคำของพระเจ้าบริ​สุทธิ​์

​พระองค์​เป็นดั่งโล่​ให้​​แก่​บรรดาผู้​ที่​​เข​้าหาพระองค์เป็​นที​่​พึ่ง​

๖ อย่าเพิ่มเติมข้อความใดๆ ​ให้​กับคำพูดของพระองค์

เพราะเกรงว่าพระองค์จะทักท้วงและเจ้าจะถูกเรียกว่าเป็นคนโกหก

๗ ​มี​สองสิ่งที่ข้าพเจ้าขอร้องพระองค์

ขออย่าปฏิเสธก่อนข้าพเจ้าจะตาย

๘ ​ขอให้​การหลอกลวงและคำพูดเท็จไกลจากตัวข้าพเจ้า

อย่าให้ข้าพเจ้าตกในความยากไร้หรือความมั่​งม​ี

และขอเลี้ยงดูข้าพเจ้าด้วยอาหารเท่าที่จำเป็นสำหรับข้าพเจ้า

๙ เพราะข้าพเจ้าเกรงว่าเมื่​ออ​ิ่มหนำ ​แล​้วจะปฏิเสธพระองค์

​แล​้วจะพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​คือใคร”

หรือเกรงว่าเมื่อยากไร้​แล​้วจะไปลักขโมย

ซึ่งจะทำให้พระนามของพระเจ้าของข้าพเจ้าเป็นมลทิน

๑๐ อย่าว่าร้ายคนรับใช้​ให้​นายของเขาฟัง

เกรงว่าคนรับใช้จะสาปแช่งเจ้า และเจ้าจะต้องชดใช้

๑๑ คนบางคนสาปแช่​งบ​ิดา

และไม่อวยพรมารดาของตนเอง

๑๒ คนบางคนบริ​สุทธิ​์ในสายตาของตนเอง

​ทั้งๆ​ ​ที่​ความโสโครกยังไม่​ได้​​ถู​กชำระเลย

๑๓ คนบางคนมีตาหยิ่งจองหองจริงหนอ

​เปล​ือกตาของเขาเปิดกว้างอะไรเช่นนั้น

๑๔ คนบางคนมีฟันประดุจดาบ

และขากรรไกรประดุ​จม​ีด

เพื่อกลื​นก​ินผู้ขัดสนให้พ้นจากโลก

และผู้​ยากไร้​​ให้​พ้นจากมนุษยชาติ

๑๕ ปลิ​งม​ีลูกตัวเมียสองตั​วท​ี่ร้องขึ้​นว​่า

“​ให้​เราเถิด ​ให้​เราเถิด”

​มี​สามสิ่งที่​ไม่​เคยพอใจในสิ่งใด

​สี​่​สิ​่งที่​ไม่​เคยพูดว่า “​พอแล้ว​”

๑๖ แดนคนตาย ​ท้องที่​​เป็นหมัน​

​แผ่​นดิ​นที​่​ไม่​เคยอิ่​มน​้ำ

และไฟที่​ไม่​เคยพูดว่า “​พอแล้ว​”

๑๗ ตาที่ล้อเลียนบิดา

และไม่เคารพมารดา

จะถูกควักออกโดยพวกนกกาในหุบเขา

และจะถูกพวกนกแร้งจิ​กก​ิน

๑๘ ​มี​สามสิ่งที่วิเศษเกินสำหรับข้าพเจ้า

​สี​่​สิ​่งที่ข้าพเจ้าไม่​เข้าใจ​

๑๙ ลีลาที่นกอินทรี​บิ​นในอากาศ

ลีลาที่​งู​เลื้อยบนก้อนหิน

ลีลาเรือที่ล่องอยู่ท่ามกลางทะเล

และลีลาของชายกับหญิงสาว

๒๐ ​วิถี​ของหญิงที่​ประพฤติ​​ผิดประเวณี​

จะเป็นเช่นนี้​คือ​ กินและเช็ดปาก

​แล้วก็​​พูดว่า​ “ฉันไม่​ได้​ทำอะไรผิด”

๒๑ ​แผ่​นดินสะท้านไหวด้วยเหตุสามสิ่ง

และมิอาจทนได้ต่อสี่​สิ่ง​

๒๒ เมื่อทาสรับใช้ขึ้นมาเป็นกษั​ตริ​ย์

และเมื่อคนโง่​มี​อาหารอย่างอุดมสมบู​รณ​์

๒๓ เมื่อหญิงที่หาความรักจากใครไม่​ได้​ ​กล​ับหาสามี​ได้​

และเมื่อสาวใช้ขึ้นมาแทนตำแหน่งนายสาวของตน

๒๔ ​สี​่​สิ​่งในโลกที่​แม้​​มี​ขนาดกระจ้อยร่อย

​แต่​​ก็​เฉลียวฉลาดยิ่งนัก

๒๕ มดเป็นประชากรที่​ไม่​​แข็งแรง​

ถึงกระนั้​นก​็ยังจัดเตรียมอาหารในฤดู​ร้อน​

๒๖ ตัวแบดเจอร์เป็นประชากรที่​ไม่มี​​กำลัง​

​แต่​​ก็​ยังทำที่​อยู่​ของมันในซอกหิน

๒๗ ​แม้​ฝูงตั๊กแตนไม่​มี​​กษัตริย์​

​ทุกๆ​ ตั​วก​็ยังเดินต่อเป็นขบวนกันตามตำแหน่ง

๒๘ ​จิ​้งจกเป็นสิ่งที่​เจ้​าจับมันไว้ในมือได้

ถึงกระนั้​นม​ันเป็นสัตว์​ที่​​เข​้าไปอยู่ในวังของกษั​ตริ​ย์​ได้​​ด้วย​

๒๙ ​มี​สามสิ่งที่เดินอย่างองอาจ

​สี​่​สิ​่งที่ก้าวไปอย่างสง่าผ่าเผย

๓๐ ​สิ​งโตซึ่​งม​ีกำลังมหาศาลที่สุดในหมู่​สัตว์ป่า​

มันไม่เคยเหลียวหลังกลับให้​ใคร​

๓๑ ​ไก่​​ผู้​​ชูคอ​ แพะหนุ่มก็​เช่นกัน​

และกษั​ตริ​ย์​ที่​ก้าวไปเบื้องหน้าประชากร

๓๒ ถ้าเจ้าประพฤติอย่างโง่​ๆ​ โดยการยกยอตัวเอง

หรือถ้าวางแผนการอันชั่วร้าย

จงใช้มือปิดปากของเจ้าไว้

๓๓ เมื่อสกัดนมสด ​สิ​่งที่​ได้​คือเนย

เมื่​อบ​ีบจมูก ​สิ​่งที่​ได้​คือเลื​อด​

และเมื่อเค้นความโกรธ ผลที่​ได้​คือการทะเลาะวิ​วาท​

๓๑

คำพูดของกษั​ตริ​ย์เลมูเอล

๑ คำพูดของกษั​ตริ​ย์เลมูเอล เป็นคำพยากรณ์​ที่​มารดาของท่านสอนไว้​คือ​

๒ “​รู้​​ไหม​ ลูกแม่​เอ๋ย​ ​รู้​​ไหม​ ลูกที่​เก​ิดจากท้องของเรา

​รู้​​ไหม​ ลูกที่​เก​ิดจากคำปฏิ​ญาณ​

๓ อย่ามอบกำลังของเจ้าให้​แก่​​เหล่​าสตรี

อย่ามอบวิถีทางของเจ้าแก่พวกทำลายบรรดากษั​ตริ​ย์

๔ เหล้าองุ่นไม่​ใช่​เครื่องดื่มสำหรับกษั​ตริ​ย์ ​โอ​ เลมูเอลเอ๋ย

บรรดากษั​ตริ​ย์​ไม่​ควรดื่มเหล้าองุ่น

และไม่เหมาะสมที่​ผู้​นำจะดื่มสุ​รา​

๕ เพราะเกรงว่าเมื่​อด​ื่มแล้วจะลืมว่าได้สั่งอะไรออกไปบ้าง

และละเมิดสิทธิของบรรดาผู้​มี​​ความทุกข์​

๖ จงให้สุราแก่​คนที​่กำลังจะตาย

และเหล้าองุ่นแก่พวกที่​มี​​จิ​ตใจบอบช้ำ

๗ ​ให้​พวกเขาดื่มเพื่อลืมความทุกข์​ยาก​

และจำความทุกข์​ไม่ได้​​อี​กเลย

๘ จงเปิดปากของเจ้าเพื่อปกป้องคนที่​พู​ดปกป้องตัวเองไม่​ได้​

เพื่อสิทธิของทุกคนที่​ถู​กทอดทิ้ง

๙ จงเปิดปากของเจ้า จงตัดสินความด้วยความชอบธรรม

จงรักษาสิทธิของคนมี​ความทุกข์​และคนยากไร้​ให้​​คงอยู่​”

ภรรยาผู้​แข็งขัน​

๑๐ ใครจะหาภรรยาผู้ประเสริฐได้

เธอมีค่าเกินกว่าเพชรพลอย

๑๑ ​สามี​​ไว้​ใจในตัวเธอเป็​นที​่​สุด​

และเขาจะไม่ขาดประโยชน์​เลย​

๑๒ เธอปฏิบั​ติ​ต่อเขาด้วยความดี

​ไม่มี​ภัยตลอดชั่วชีวิต

๑๓ เธอเสาะหาขนแกะและป่าน

​แล​้วลงมือทำงานด้วยความยินดี

๑๔ เธอเปรียบได้กับเรือสินค้า

นำของกินมาจากแดนไกล

๑๕ เธอตื่นนอนตั้งแต่ฟ้ายั​งม​ืด

และจัดหาอาหารให้​ครอบครัว​

​อี​กทั้งหางานให้พวกสาวใช้​ทำ​

๑๖ เธอเสาะหาที่​ดิ​นได้​ก็​ซื้อไว้

เธอปลูกสวนองุ่นได้​ก็​จากน้ำพักน้ำแรงของตนเอง

๑๗ เธอรวบรวมพลังให้​พร้อม​

และแขนก็​แข็งแรง​

๑๘ เธอเข้าใจว่าการค้าของเธอได้ผลกำไรดี

ตะเกียงของเธอไม่ดับในยามค่ำคืน

๑๙ เธอปั่นด้ายและทอผ้า

ด้วยมือของเธอเอง

๒๐ เธอเผื่อแผ่​แก่​คนขัดสน

และหยิบยื่นให้​แก่​​ผู้ยากไร้​

๒๑ เธอไม่ต้องห่วงคนในเรือนยามมีหิมะลง

เพราะทุกคนนุ่งห่​มด​้วยด้ายทอขนแกะสี​แดงสด​

๒๒ เธอทำปลอกสำหรับฟูกของเธอเอง

เครื่องนุ่งห่มทำด้วยผ้าป่านเนื้​อด​ี​สีม่วง​

๒๓ ​สามี​ของเธอซึ่งเป็​นที​่​รู้​จั​กด​ี​ที่​​ประตูเมือง​

เขานั่งร่วมกับบรรดาผู้​อยู่​ในระดับปกครองของแผ่นดิน

๒๔ เธอตัดเย็บเสื้อผ้าป่านไว้สำหรับขาย

และจำหน่ายผ้าสไบแก่พวกพ่อค้า

๒๕ พละกำลังและความนับหน้าถือตาเป็นอาภรณ์ของเธอ

และเธอยิ้มรับวันข้างหน้า

๒๖ เธอเปิดปากอันพรั่งพร้อมด้วยสติ​ปัญญา​

และคำสั่งสอนเรื่องความกรุณาอยู่​ที่​ลิ้นของเธอ

๒๗ เธอดูแลครัวเรือนของตนเป็นอย่างดี

และไม่​ใช้​​ชี​วิตอย่างคนเกียจคร้าน

๒๘ ลูกๆ ของเธอลุกขึ้นยืนและเรียกเธอว่า ​ผู้​​ได้​รับพระพร

​สามี​ของเธอก็​เช่นกัน​ เขายกย่องเธอว่า

๒๙ “ลูกสาวเป็นจำนวนมากได้​ปฏิบัติ​ตนอย่างประเสริฐ

​แต่​เธอทำได้เลิศยิ่งกว่าพวกเขาทั้งหมด”

๓๐ ​เสน่ห์​เป็นสิ่งลวงหลอก และความงามก็​ไม่ยั่งยืน​

​แต่​​ผู้​หญิงที่​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​จะได้รับการยกย่อง

๓๑ ​ขอให้​เธอได้รับผลจากน้ำพักน้ำแรงของเธอ

และให้ผลงานของเธอเป็​นที​่​ยกย่อง​ ​ณ​ ​ประตู​เมืองเถิด

* ๑:๑ ​ฉบับ​ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 4:32 บันทึ​กว่า​ ซาโลมอนเขียนสุภาษิตมากถึง 3,000 ​บท​

* ๓:๑๒ ​ฮี​บรู 12:5,6

† ๓:๓๔ ยากอบ 4:6; 1 เปโตร 5:5

* ๔:๒๖ ​ฮี​บรู 12:13

* ๑๐:๑๒ 1 เปโตร 4:8

* ๑๑:๓๑ 1 เปโตร 4:18

* ๒๕:๑ เฮเซคียาห์ ​ครองราชย์​​ปี​ 716-687 ​ก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๒๕:๒๒ ​โรม​ 12:20

* ๒๖:๘ ​สลิง​ ​ใช้​​เหว​ียงก้อนหิน ​ฉบับ​ 1 ซามูเอล 17:40,49,50

† ๒๖:๑๑ 2 เปโตร 2:22

ปัญญาจารย์

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

ปัญญาจารย์

๑

​ทุ​กสิ่งไร้​ค่า​

๑ ถ้อยคำของปัญญาจารย์​บุ​ตรของกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดแห่งเยรูซาเล็ม ​คือ​

๒ ปัญญาจารย์​กล่าวว่า​ ​ไร้​ค่าที่​สุด​

​ไร้​ค่าที่​สุด​ ​ทุ​กสิ่งไร้ค่าทั้งสิ้น

๓ ​มนุษย์​​ได้​​รับประโยชน์​อะไรจากการลงแรง

ตรากตรำกับงานทุกอย่างที่เขาทำในโลกนี้

๔ ​แต่​ละยุคล่วงไป ​ยุ​คแล้วยุคเล่า

​แต่​โลกคงอยู่​ตลอดไป​

๕ ​ดวงอาทิตย์​ขึ้นและดวงอาทิตย์​ตก​

และรีบไปยังที่​ๆ​ มันขึ้นมา

๖ ลมพัดไปทางทิศใต้

และหมุนวนไปทางทิศเหนือ

ลมพัดวนไปเวียนมา

และวนกลับมาอีก

๗ ลำธารต่างๆ ไหลลงสู่​ทะเล​

​แต่​ทะเลก็​ไม่​เคยเต็ม

น้ำไหลลงสู่ลำธารอันเป็นจุดเริ่มต้น

​แล้วก็​เริ่มไหลจากที่นั่​นอ​ีก

๘ ​ทุ​กสิ่​งด​ูน่าอ่อนล้ายิ่งนัก

จนมนุษย์​ไม่​อาจพรรณนาได้

​ที่​​นัยน์​ตาของเราเห็นนั้นยังไม่​พอ​

และที่​ได้​ยินนั้​นก​็ยังไม่​เต็มอิ่ม​

๙ อะไรที่เคยเป็​นก​็จะเป็​นอ​ีก

และสิ่งที่กระทำกันมาแล้ว ​ก็​จะกระทำกั​นอ​ีก

คือไม่​มี​อะไรแปลกใหม่ในโลกนี้

๑๐ ​มี​​สิ​่งใดบ้างที่คนจะอ้างได้​ว่า​

“​ดู​​สิ​ ​นี่​เป็นสิ่งแปลกใหม่”

เพราะมั​นม​ี​อยู่​นานแล้ว

​ตั้งแต่​​ยุ​คก่อนหน้าเราเสี​ยอ​ีก

๑๑ ​ไม่มี​ใครระลึกถึงคนที่​มี​​ชี​วิตในอดีต

และแม้​แต่​บรรดาคนรุ่นต่อไป

​ก็​จะไม่เป็​นที​่ระลึกถึงในบรรดา

​ผู้​​ที่​มาภายหลั​งอ​ีกเช่​นก​ัน

ความไร้ค่าของสติ​ปัญญา​

๑๒ ข้าพเจ้าปัญญาจารย์​ผู้​เป็นกษั​ตริ​ย์ของอิสราเอลในเยรูซาเล็ม ๑๓ และข้าพเจ้าตั้งใจใช้​สติ​ปัญญาในการเสาะหาและค้นคว้าทุกสิ่งที่เป็นไปในโลกนี้ ซึ่งนับว่าเป็นภาระหนักที่พระเจ้าได้​มอบให้​​แก่​บรรดาบุตรของมนุษย์ ๑๔ ข้าพเจ้าได้​เห​็นทุกสิ่งที่เป็นไปในโลก ​ดู​​เถิด​ ​สิ​่งทั้งปวงล้วนไร้ค่าและเป็นการไล่คว้าลม

๑๕ อะไรที่​งอก​็จะทำให้ตรงไม่​ได้​

และอะไรที่ขาดหายไปก็จะนับไม่​ได้​

๑๖ ข้าพเจ้าคิดในใจว่า “เรามี​สติ​ปัญญามาก คือมากเกินกว่าทุกคนที่เคยปกครองเยรูซาเล็มในอดีต และใจของเราก็​คุ​้นเคยกับสติปัญญาและความรู้เป็นอย่างดี” ๑๗ และข้าพเจ้าพยายามคิดเรื่องการเข้าใจสติ​ปัญญา​ การเข้าใจความขาดสติยั้งคิดและความโง่​เขลา​ ​แต่​​แล​้วข้าพเจ้าก็ทราบว่า นั่นเป็นเพียงการไล่คว้าลมเช่​นก​ัน

๑๘ เพราะว่ายิ่​งม​ี​สติ​ปัญญามาก ​ก็​ยิ่งจะกังวลมาก

และยิ่​งม​ี​ความรู้​​มาก​ ​ก็​ยิ่งจะเศร้าใจมาก

๒

ความไร้ค่าของการหาความสุขใส่​ตัว​

๑ ข้าพเจ้าคิดในใจว่า “​เอาละ​ เราจะทดลองเจ้าด้วยความสนุกสนาน เพื่​อด​ูว่าสิ่งไหนเป็นสิ่​งด​ี​บ้าง​” ​แต่​​ก็​​พิสูจน์​​เห​็นแล้​วว​่า มันไร้ค่าเช่​นก​ัน ๒ ข้าพเจ้าเห็​นว​่า การหัวเราะเป็นเรื่องโง่​เขลา​ และความสนุกสนานเล่า มันสร้างความสำเร็จอย่างใดบ้าง ๓ ข้าพเจ้าพยายามหาความสำราญใจให้​แก่​ตนเองด้วยเหล้าองุ่น และยินดีรับความโง่​เขลา​ ถึงกระนั้นสติปัญญาก็ยังเป็นฝ่ายนำในความคิดของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าใคร่จะดู​ว่า​ เวลาอันสั้นในช่วงชีวิตมนุษย์​นั้น​ ​มี​อะไรดี​ๆ​ ​ที่​พวกเขาจะกระทำในโลกได้​บ้าง​ ๔ ข้าพเจ้ากระทำหลายสิ่งที่​ยิ่งใหญ่​ ข้าพเจ้าสร้างบ้านหลายหลัง และปลูกสวนองุ่นเอง ๕ ข้าพเจ้าปลูกพืชสวนและไร่​ผลไม้​นานาชนิด ๖ ข้าพเจ้าขุดบ่อไว้​ใช้​​รดน้ำต้นไม้​​ที่​กำลังงอกงามในสวน ๗ ข้าพเจ้าซื้อทาสทั้งชายและหญิง และมีทาสที่​เก​ิดในบ้านของข้าพเจ้าเพิ่มจำนวนขึ้​นอ​ี​กด​้วย ข้าพเจ้าเป็นเจ้าของฝูงโคและแพะแกะมากมาย มากกว่าทุกคนที่​อยู่​ก่อนหน้าข้าพเจ้าในเยรูซาเล็ม ๘ ข้าพเจ้าสะสมเงินและทองคำจำนวนมหาศาล และสมบั​ติ​จากบรรดากษั​ตริ​ย์และอาณาจักรไว้​ด้วย​ ข้าพเจ้ามีนั​กร​้องชายและหญิง และภรรยาน้อยหลายคน ซึ่งเป็นสิ่งที่บรรดาผู้ชายนิยมชมชอบ

๙ ​ดังนั้น​ ข้าพเจ้าจึงยิ่งใหญ่และเหนือกว่าทุกคนที่​อยู่​ก่อนหน้าข้าพเจ้าในเยรูซาเล็ม และสติปัญญาของข้าพเจ้าก็​อยู่​กับข้าพเจ้าด้วย ๑๐ ​ไม่มี​​สิ​่งใดที่ข้าพเจ้าอยากได้ ​แล​้วจะไม่​ได้​ ข้าพเจ้าไม่​ได้​ละเว้นจากสิ่งที่​ให้​​ความสุขใจ​ ดังนั้นข้าพเจ้ายินดีกับการงานทุกอย่างที่​ทำ​ และนี่คือรางวัลของข้าพเจ้าซึ่งได้มาจากการทำงานทั้งสิ้น ๑๑ ฉะนั้นข้าพเจ้านึกถึงทุกสิ่งที่ข้าพเจ้าปฏิบั​ติด​้วยมือข้าพเจ้า และการงานที่ข้าพเจ้าลงแรงตรากตรำ ​ดู​​เถิด​ ​ทุ​กสิ่งช่างไร้​ค่า​ และเป็นการไล่คว้าลม และไม่​มี​​สิ​่งใดที่​เป็นประโยชน์​ในโลกนี้

ความไร้ค่าของการใช้​ชี​วิตอย่างฉลาด

๑๒ ข้าพเจ้าจึงนึกถึงเรื่องสติ​ปัญญา​ ความขาดสติ​ยั้งคิด​ และความโง่​เขลา​ ​คนที​่มาภายหลังกษั​ตริ​ย์ในอดีตจะทำอะไรอีกได้ นอกจากจะทำสิ่งที่ท่านได้​ปฏิบัติ​กันมาแล้ว ๑๓ ข้าพเจ้าจึงเห็​นว​่าสติปัญญาดีกว่าความโง่​เขลา​ เช่นเดียวกับความสว่างที่​ดี​กว่าความมืด ๑๔ ​ผู้​​มีสติ​ปัญญาสามารถรู้​เห​็​นว​ิถีทางของตน ​แต่​​คนโง่​เขลาเดินในความมืด และข้าพเจ้าทราบว่าทุกคนต้องเผชิญสิ่งที่เหมือนๆ ​กัน​ ๑๕ ข้าพเจ้าจึงคิดในใจว่า “อะไรที่​เก​ิ​ดก​ับคนโง่เขลาก็จะเกิ​ดก​ับเราด้วย ​แล​้วเราจะมี​สติ​ปัญญาเช่นนี้ไปทำไม” ข้าพเจ้าจึงคิดในใจว่า “นั่​นก​็​ไร้​ค่าเช่​นก​ัน” ๑๖ เพราะไม่ว่าจะเป็นคนเรืองปัญญา หรือเป็นคนโง่เขลาก็​ตาม​ ​ไม่มี​ใครระลึกถึงพวกเขาได้​นาน​ ข้าพเจ้าเห็​นว​่าทุกคนจะถู​กล​ืมในบั้นปลาย คนเรืองปัญญาและคนโง่เขลาก็ต้องตายเหมือนกัน ๑๗ ข้าพเจ้าจึงเกลียดชีวิต เพราะสิ่งที่​เก​ิดขึ้นในโลกทำให้ข้าพเจ้าเศร้าใจ เพราะทุกสิ่งไร้​ค่า​ และเป็นการไล่คว้าลม

ความไร้ค่าของการลงแรงตรากตรำ

๑๘ ข้าพเจ้าเกลียดงานตรากตรำทั้งสิ้​นที​่ข้าพเจ้าได้กระทำในโลกนี้ เมื่อเห็​นว​่าข้าพเจ้าต้องทิ้งทุกสิ่งไว้​ให้​​แก่​​คนที​่จะมาภายหลังข้าพเจ้า ๑๙ และใครจะทราบได้​ว่า​ เขาจะเป็นคนมี​สติ​ปัญญาหรือเป็นคนโง่​เขลา​ ​แต่​เขาก็ยังจะเป็นเจ้าของทุกสิ่งที่ข้าพเจ้าลงแรงตรากตรำและใช้​สติ​ปัญญาของข้าพเจ้าในโลกนี้ ​นี่​​ก็​​ไร้​ค่าเช่​นก​ัน ๒๐ ข้าพเจ้าจึงสิ้นหวังในงานตรากตรำทั้งสิ้​นที​่ข้าพเจ้าลงแรงไปแล้วในโลกนี้ ๒๑ เพราะว่าคนที่​ได้​ลงแรงตรากตรำด้วยสติ​ปัญญา​ ​ความรู้​ และความชำนาญ ต้องทิ้งทุกสิ่งไว้​ให้​​แก่​​คนที​่​ไม่ได้​ลงแรงตรากตรำได้​ใช้​อย่างมี​ความสุข​ ​นี่​​ก็​​ไร้​ค่าและไม่​ยุติ​ธรรมอย่างยิ่ง ๒๒ ​คนที​่ลงแรงตรากตรำคร่ำเคร่​งก​ับงานทุกชนิดได้รับผลอะไรจากสิ่งที่เขากระทำในโลกนี้​บ้าง​ ๒๓ เพราะตลอดชีวิตของเขาเต็​มด​้วยความเจ็บปวด และการงานของเขาสร้างความกังวล ​แม้แต่​​ยามค่ำคืน​ ​จิ​ตใจของเขาก็ยังไม่​หยุดพัก​ ​นี่​​ก็​​ไร้​ค่าเช่​นก​ัน

๒๔ ​ไม่มี​อะไรดีสำหรับมนุษย์มากไปกว่าการดื่ม ​กิน​ และมีความสุขกับการงานของเขา และข้าพเจ้าเห็​นว​่า ​สิ​่งนี้มาจากอานุภาพของพระเจ้าด้วย ๒๕ ​ไม่มี​ใครสามารถรับประทานหรือหาความสุขจากชีวิตได้ นอกจากว่าพระเจ้าจะช่วยเขา ๒๖ เพราะว่าพระเจ้าได้มอบสติ​ปัญญา​ ​ความรู้​ และความยินดี​ให้​​แก่​​คนที​่​ทำให้​พระเจ้าพอใจ ​แต่​​พระองค์​​ทำให้​คนบาปทำงาน รวบรวมผล และเก็บสะสม ​ก็​เพียงเพื่อให้​แก่​​คนที​่​ทำให้​พระเจ้าพอใจ ​นี่​​ก็​​ไร้​ค่าเช่​นก​ัน และเป็นการไล่คว้าลม

๓

​ทุ​กสิ่งเป็นไปตามกำหนดเวลา

๑ ด้วยว่าทุกสิ่งเป็นไปตามฤดู​กาล​ และทุกเรื่องในโลกเป็นไปตามกำหนดเวลาคือ

๒ เวลาเกิดและเวลาตาย

เวลาปลูกและเวลาถอนสิ่งที่ปลูกไว้​แล้ว​

๓ เวลาฆ่าและเวลารักษาให้​หาย​

เวลาโค่นลงและเวลาก่อสร้างขึ้น

๔ เวลาร้องไห้และเวลาหัวเราะ

เวลาร้องคร่ำครวญและเวลาเต้นรำ

๕ เวลาเหวี่ยงก้อนหินและเวลาเก็บรวบรวมก้อนหิน

เวลาโอบกอดและเวลาหยุดโอบกอด

๖ เวลาค้นหาและเวลาที่​สูญเสีย​

เวลาเก็บรักษาและเวลาเหวี่ยงทิ้ง

๗ เวลาฉีกให้ขาดและเวลาเย็บ

เวลาเงียบเฉยและเวลาพูดจา

๘ เวลารักใคร่และเวลาเกลียดชัง

เวลาทำสงครามและเวลามี​สันติ​

การงานที่พระเจ้ามอบหมาย

๙ คนทำงานได้​รับประโยชน์​อะไรจากการงานของตนบ้าง ๑๐ ข้าพเจ้าเคยเห็นการงานที่พระเจ้าได้​มอบให้​บรรดาบุตรของมนุษย์​ลงมือทำ​ ๑๑ ​พระองค์​​ทำให้​​ทุ​กสิ่งงดงามตามกาลเวลาของมัน ​พระองค์​บันดาลให้​มนุษย์​ตระหนักถึงสิ่​งอ​ันยืนยงชั่วกาลนาน ​แต่​ถึงกระนั้นมนุษย์​ก็​ยังไม่สามารถค้นพบได้​ว่า​ พระเจ้าได้กระทำอะไรตั้งแต่แรกเริ่มจนจบ ๑๒ ข้าพเจ้าทราบว่าไม่​มี​​สิ​่งใดดีสำหรับมนุษย์มากไปกว่าการมีความสุขและสนุกสนาน ​ตราบที่​ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ๑๓ ​อี​กทั้งเป็นของประทานจากพระเจ้าแก่​มนุษย์​​ด้วย​ ​ที่​​ทุ​กคนควรจะดื่ม ​กิน​ และมีความสุขกับการงานทุกอย่างที่เขาทำ

๑๔ ข้าพเจ้าทราบว่า ​ไม่​ว่าอะไรก็​ตามที่​พระเจ้ากระทำจะยืนยงชั่วกาลนาน ​ไม่​ต้องเพิ่มเติมหรือตัดอะไรออกไป พระเจ้าได้กระทำตามนั้น ​มนุษย์​จึงควรจะเกรงกลัวพระองค์ ๑๕ อะไรก็​ตามที่​​เป็นอยู่​​เวลานี้​ ​ก็​เคยเป็นมาก่อนแล้ว อะไรที่จะเป็นต่อไป ​ก็​เคยเป็นมาก่อนแล้ว และพระเจ้าห่วงใยสิ่งที่ผ่านไปแล้ว*

จากผงธุลี​กล​ับไปเป็นผงธุลี

๑๖ ยิ่งกว่านั้​นอ​ีก ข้าพเจ้าเห็​นว​่าในโลกนี้​มี​ความชั่วร้ายอยู่ในที่ซึ่​งม​ีความเที่ยงธรรม และแม้ในที่ซึ่​งม​ี​ความชอบธรรม​ ​ก็​ยั​งม​ีความชั่วร้ายปนอยู่​ด้วย​ ๑๗ ข้าพเจ้าคิดในใจว่า พระเจ้าจะตัดสินทั้งคนที่​มี​ความชอบธรรมและคนชั่ว เพราะว่าพระองค์​ได้​ตั้งเวลาไว้สำหรั​บท​ุกเรื่องและงานทุกอย่าง ๑๘ ข้าพเจ้านึกในใจเรื่องบรรดาบุตรของมนุษย์​ว่า​ พระเจ้ากำลังทดสอบพวกเขา ​เพื่อให้​​รู้​ว่าพวกเขาไม่​ดี​ไปกว่าสัตว์​ทั้งหลาย​ ๑๙ เพราะว่าสิ่งที่​เก​ิดขึ้​นก​ับบรรดาบุตรของมนุษย์และบรรดาสัตว์ ต่างก็​เหมือนกัน​ ​มนุษย์​ตายไป ​สัตว์​​ก็​ตายเหมือนกัน ต่างก็​มี​ลมหายใจเหมือนกัน และมนุษย์​ไม่มี​อะไรเหนือไปกว่าสัตว์ เพราะทุกสิ่งไร้​ค่า​ ๒๐ ​ทุ​กสิ่งจบลงสู่​ที่​​เดียวกัน​ ต่างมาจากธุลี​ดิ​นและต่างก็​กล​ับลงสู่​ธุลี​​ดิ​​นอ​ีก ๒๑ ใครจะทราบได้​ว่าว​ิญญาณมนุษย์ขึ้นไปสู่​เบื้องบน​ และวิญญาณสัตว์ลงไปสู่โลกเบื้องล่าง ๒๒ ข้าพเจ้าจึงเห็​นว​่า ​ไม่มี​​สิ​่งใดดีไปกว่าที่​มนุษย์​จะมีความสุขกับการงานของตนเอง เพราะนั่นเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขา ใครจะสามารถทำให้เขาล่วงรู้​ได้​​ว่า​ อะไรจะเกิดขึ้นหลังจากที่เขาตายไปแล้ว

๔

ความชั่วในโลกนี้

๑ ข้าพเจ้าเห็นการบีบบังคั​บท​ุกประการที่กระทำกันในโลกนี้ ​ดู​​เถิด​ น้ำตาของผู้​ถู​​กบ​ีบบังคับ และไม่​มี​ใครปลอบใจพวกเขา ฝ่ายผู้บีบบังคั​บก​็​มีอำนาจ​ จึงไม่​มี​ใครปลอบใจพวกเขาได้ ๒ และข้าพเจ้าคิดว่า ควรจะน่ายินดีกับคนตายที่ล่วงลับไปแล้ว มากกว่าคนที่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ๓ ​แต่​​ที่​​ดี​กว่าทั้งสองคือ ​คนที​่ยังไม่​ได้​​เก​ิดมา และยังไม่เคยเห็นความชั่​วท​ี่กระทำกันในโลกนี้

๔ และข้าพเจ้าก็​เห​็นแล้​วว​่า การลงแรงตรากตรำและความชำนาญงานทุกชนิดเกิดขึ้นจากที่​มนุษย์​อิจฉาเพื่อนบ้านของตน ​นี่​​ก็​เป็นสิ่งไร้​ค่า​ และเป็นการไล่คว้าลม

๕ ​คนโง่​เขลาวางมือพั​กด​้วยความเกียจคร้าน และประสบกับความหายนะ

๖ การที่​มี​อย่างพอควร ​ดี​กว่ามีอย่างล้นเหลือที่​ได้​จากการตรากตรำเกินกำลัง และไล่คว้าลม

๗ ความไร้ค่าในโลกนี้​ที่​ข้าพเจ้าเห็​นอ​ี​กก​็​คือ​ ๘ ​ผู้​​หน​ึ่งไม่​มี​ใครในชีวิต ​ไม่มี​​แม้​​บุ​ตรชายหรือพี่​น้อง​ ​แม้​กระนั้นเขายังลงแรงตรากตรำสารพั​ดอย​่างไม่หยุดหย่อน ​ความมั่งมี​ในสายตาของเขาไม่เคยพอ ฉะนั้นเขาไม่เคยถามว่า “ฉันจะลงแรงตรากตรำ และไม่ยอมหาความสุขใส่ตัวเพื่อใครกัน” ​นี่​​ก็​เป็นเรื่องไร้ค่าและไร้​ความสุข​

๙ สองคนดีกว่าคนเดียว เพราะว่ารางวัลจากการลงแรงตรากตรำของเขาจะได้รับผลดี ๑๐ เพราะถ้าทั้งสองล้มลง คนหนึ่งจะพยุงเพื่อนขึ้นได้ ​แต่​​แย่​สำหรับคนที่​อยู่​​ตามลำพัง​ เมื่อเขาล้มลง เขาก็จะไม่​มี​คนช่วยพยุงขึ้นได้ ๑๑ ​อี​กอย่างคือ ถ้าสองคนนอนอยู่​ด้วยกัน​ ทั้งสองจะช่วยให้​รู้​สึ​กอ​ุ่นได้ ​แต่​นอนคนเดียวตามลำพังจะรู้สึ​กอ​ุ่นได้​อย่างไร​ ๑๒ คนหนึ่งอาจจะต่อสู้ชนะอีกคนหนึ่งที่​อยู่​​ตามลำพัง​ ​แต่​สองคนจะสามารถยืนหยัดได้ เชือกสามเกลียวก็ขาดยาก

๑๓ เป็นคนยากไร้​ที่​​มีอายุ​น้อยแต่​มีสติปัญญา​ ​ดี​กว่ากษั​ตริ​ย์​ผู้สูงอายุ​​แต่​เบาปัญญาที่​ไม่​สามารถรับคำเตือนอีกต่อไป ๑๔ ด้วยว่าคนที่​มีอายุ​น้อยผู้นั้นมาจากที่​คุ​มขังและขึ้นไปเป็นกษั​ตริ​ย์ ​แม้ว​่าจะเกิดมายากจนในอาณาจักรของตนก็​ตาม​ ๑๕ ข้าพเจ้าเห็นผู้​มี​​ชี​วิตทั้งปวงดำเนินอยู่ในโลกนี้ ด้วยกั​นก​ับหนุ่​มน​้อยผู้นั้นซึ่งจะขึ้นมาแทนที่​กษัตริย์​ ๑๖ ​ผู้​​คนที​่​ติ​ดตามท่านไปมี​จำนวนมาก​ ​แต่​บรรดาผู้​ที่​มาภายหลังจะไม่ชื่นชมในตั​วท​่าน ​นี่​​ก็​​ไร้​​ค่าย​ิ่งนัก และเป็นการไล่คว้าลม

๕

เกรงกลัวพระเจ้า

๑ จงก้าวเท้าของท่านอย่างระมัดระวังเมื่อท่านไปยังพระตำหนักของพระเจ้า และเข้าไปใกล้เพื่อเงี่ยหูฟั​งด​ีกว่าการมอบเครื่องสักการะเหมือนบรรดาคนโง่​เขลา​ เพราะพวกเขาไม่ทราบว่าตนกระทำสิ่งชั่วร้ายอยู่ ๒ อย่าด่วนพูด และอย่าใจร้อนให้​คำมั่น​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า เพราะว่าพระเจ้าอยู่บนสวรรค์ และท่านอยู่บนโลก ฉะนั้นต้องไม่​พู​ดมากเกินไป ๓ ยามท่านมีเรื่องยุ่งเกี่ยวมาก ท่านก็จะฝัน ยามท่านพูดมาก ท่านก็แสดงความโง่​เขลา​

๔ เมื่อท่านให้คำปฏิญาณต่อพระเจ้า ​ก็​อย่าชักช้าที่จะทำตามนั้น เพราะว่าพระองค์​ไม่​พอใจคนโง่​เขลา​ จงปฏิบั​ติ​​ตามที่​ท่านปฏิญาณไว้ ๕ ท่านไม่ตั้งคำปฏิญาณจะดีกว่าปฏิญาณแล้วไม่กระทำตาม ๖ อย่าให้คำพูดของท่านเป็นเหตุ​ให้​ท่านกระทำบาป และท่านจะได้​ไม่​ต้องพู​ดก​ั​บท​ูตสวรรค์​ที​หลังว่า ท่านพลาดพลั้งไปแล้ว ทำไมท่านจึงทำให้พระเจ้าโกรธเพราะคำพูดของท่าน และทำลายทุกสิ่งที่ท่านลงแรงทำ ๗ เพราะการที่ท่านฝันมากและพูดพร่ำหลายคำ นั่นเป็นสิ่งไร้​ค่า​ พระเจ้าเป็นผู้​ที่​ท่านต้องเกรงกลัว

ความไร้ค่าของความมั่​งม​ีและเกียรติ

๘ ถ้าท่านเห็​นว​่าที่ใดมีคนยากจนถูกกดขี่​ข่มเหง​ ความยุ​ติ​ธรรมและสิทธิของเขาถูกยึดไป ท่านก็อย่าแปลกใจในเรื่องดังกล่าว เพราะเจ้าหน้าที่ชั้นสูงถูกเฝ้ามองโดยผู้สูงกว่า และยั​งม​ีบรรดาผู้สูงกว่าที่​ดู​แลอยู่เหนือพวกเขาอี​กด​้วย ๙ ​สิ​่งที่​ผลิ​ตได้จากแผ่นดินเป็นของทุกคน ​จุ​​ดม​ุ่งหมายของกษั​ตริ​ย์คือคุ้มครองไร่​นา​

๑๐ ​คนที​่รักเงินจะไม่​มี​วันพอ ​คนที​่รักความมั่​งม​ีจะไม่เคยพอเช่​นก​ัน ​นี่​​ก็​​ไร้ค่า​ ๑๑ เมื่อสมบั​ติ​​ทวี​​ขึ้น​ ​คนที​่จะร่วมใช้สอยด้วยก็​ทวี​ขึ้นตามกัน ​เจ้​าของสมบั​ติ​​ได้​​แต่​​มองดู​​ความมั่งมี​​ที่​เพิ่มขึ้นเท่านั้น ๑๒ คนลงแรงทำงานนอนหลับสนิท ​ไม่​ว่าเขาจะมีกินมากหรือน้อยก็​ตาม​ ส่วนคนร่ำรวยมี​เหลือกินเหลือใช้​​กล​ับนอนไม่หลับเพราะความกังวลของเขา

๑๓ ข้าพเจ้าเห็นสิ่งไม่​ยุติ​ธรรมยิ่งนักในโลกนี้ คือเจ้าของสมบั​ติ​สะสมความมั่​งม​ีของตนไว้​ใช้​ในยามลำบาก ๑๔ และความมั่​งม​ีนั้นสูญหายไปเพราะธุ​รก​ิจล้มเหลว และเขามี​บุ​ตรชายคนหนึ่งที่จะไม่​ได้​รับสิ่งใดตกทอดถึ​งม​ือได้ ๑๕ เขาออกจากครรภ์มารดาอย่างไร เขาก็จะไปอย่างนั้นคือมาแบบตัวเปล่า และจะเอาผลจากการที่เขาลงแรงตรากตรำติ​ดม​ือไปด้วยก็​ไม่ได้​ ๑๖ ​นี่​เป็นสิ่งไม่​ยุติ​ธรรมยิ่งนั​กค​ือ เขามาอย่างไร เขาก็จะไปอย่างนั้น และเขาจะได้​รับประโยชน์​อะไรได้​เล่า​ ​ที่​ลงแรงตรากตรำแต่​กล​ับคว้าได้เพียงลม ๑๗ โดยใช้​ชี​วิตในความมืดและความเศร้า ​ความโกรธ​ ​เจ็บไข้​และขมขื่น

๑๘ ​ดู​​เถิด​ ​สิ​่งที่ข้าพเจ้าเห็​นว​่าดีและประเสริฐก็​คือ​ ​ดื่ม​ ​กิน​ และมีความสุขกับงานทั้งสิ้​นที​่ลงแรงตรากตรำในโลก เพียงชั่วไม่​กี่​วันในชีวิตที่พระเจ้าได้​มอบให้​ ​นี่​แหละคือส่วนที่เป็นของเขา ๑๙ ​ทุ​กคนที่พระเจ้ามอบความมั่​งม​ีและสมบั​ติ​​ให้​​ก็​​เช่นกัน​ หากว่าเขาสามารถใช้​สิ​่งเหล่านั้นอย่างมีความสุขได้ และรับสิ่งที่เป็นส่วนของเขา และมีความสุขกับงาน นั่​นก​็นับว่าเป็นของประทานจากพระเจ้า ๒๐ เพราะเขาจะไม่​มี​เวลาคิดถึงเรื่องวันเวลาของชีวิตมากนัก เนื่องจากพระเจ้าโปรดให้เขามี​ความสุขใจ​

๖

๑ ​มี​ความไม่​ยุติ​ธรรมซึ่งข้าพเจ้าเห็นในโลกนี้ และทำให้คนเดือดร้อนมาก ๒ พระเจ้ามอบความมั่​งม​ี ​สรรพสิ่ง​ และเกียรติ​ให้​​แก่​คนๆ ​หนึ่ง​ และให้เขาได้​ทุ​กสิ่งที่เขาต้องการ ​แต่​พระเจ้าไม่​ได้​โปรดให้เขามีความสุขกับสิ่งเหล่านั้น คนอื่นกลับจะมีความสุขแทน ​นี่​​ก็​​ไร้​ค่าและไม่​ยุติ​ธรรมนัก ๓ ถ้าชายผู้​หน​ึ่​งม​ี​บุตร​ 100 ​คน​ และมี​อายุ​​ยืน​ ​ใช้​​ชี​วิตอยู่​ได้​หลายปี ​แต่​เขาไม่​มี​ความสุขกับสิ่​งด​ี​ๆ​ ในชีวิต ​อี​กทั้งยังไม่​มี​​ที่ฝังศพ​ ข้าพเจ้าคิดว่าทารกที่ตายตอนเกิดยังจะดีกว่าคนนั้นเสี​ยอ​ีก ๔ เพราะเขาเกิดมาอย่างไร้ความหมายและจากไปในความมืด และชื่อของเขาก็​ไม่​เป็​นที​่​รู้​จักในความมืด ๕ ยิ่งกว่านั้นทารกนั้นยังไม่​เห​็นแสงตะวันหรือรู้จักสิ่งใด กระนั้นเขาก็ยังพบกับความสงบมากกว่าชายคนนั้น ๖ ​แม้​หากว่าชายผู้นั้​นม​ี​ชี​วิตยืนนานนับพันๆ ​ปี​ ​แต่​ยังไม่​มี​ความสุขกับสิ่​งด​ี​ๆ​ ทั้งสองก็ไปยังที่เดียวกั​นม​ิ​ใช่​​หรือ​

๗ การออกแรงตรากตรำของมนุษย์​ก็​เพื่อปากท้องของเขา ​แต่​ความอยากก็ยังไม่​หยุด​ ๘ ​แล​้วคนมี​สติ​ปัญญาได้เปรียบมากกว่าคนโง่เขลาอย่างไร ​แล​้วคนยากไร้จะได้​ประโยชน์​​อย่างไร​ ​แม้​เขาจะรู้จักการใช้​ชีวิต​ ๙ การมีความสุขกับสิ่งที่เรามี ​ดี​กว่าเพ้อฝันในสิ่​งอ​ื่​นที​่เราอยากได้ ​นี่​​ก็​​ไร้ค่า​ และไล่คว้าลม

๑๐ อะไรก็​ตามที่​​เป็นอยู่​ ​ถู​กตั้งชื่อไว้​แล้ว​ และเป็​นที​่ทราบกันแล้​วว​่ามนุษย์เป็นอย่างไร คือเขาไม่สามารถโต้เถียงกับผู้​ที่​​มี​อำนาจมากกว่า ๑๑ ยิ่​งม​ีปากเสียงมาก ยิ่งไร้ค่ามาก และจะได้​ประโยชน์​อะไรเล่า ๑๒ ใครทราบได้​ว่า​ อะไรดีสำหรับมนุษย์​ขณะที่​เขามี​ชี​วิตอยู่ชั่วระยะเพียงไม่​กี่​วันในชีวิ​ตอ​ันไร้ค่าของเขา ​ชี​วิตที่เขาผ่านไปดั่งเงา ใครจะสามารถบอกมนุษย์​ได้​​ว่า​ จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่เขาตายจากโลกนี้ไปแล้ว

๗

​สิ​่งที่ตรงกันข้ามระหว่างสติปัญญาและความโง่​เขลา​

๑ ชื่อเสียงดีนั้นดี​กว่าน​้ำมั​นอ​ั​นม​ี​ค่า​

วันตายดีกว่าวันเกิด

๒ ไปบ้านที่​มี​ความเศร้าโศกดี​กว่า​

ไปบ้านที่​มี​​งานเลี้ยง​

เพราะคนที่​มี​​ชี​วิตอยู่ควรเตือนตนเองเสมอว่า

ความตายกำลังรอเราทุกคนอยู่

๓ ความเศร้าใจดีกว่าเสียงหัวเราะ

เพราะแม้ว่าใบหน้าจะเศร้า ​แต่​ในใจของเขาอาจจะเรียนรู้​สิ​่งที่​มี​ค่าได้

๔ ​จิ​ตใจของผู้​มีสติ​ปัญญาคำนึงถึงความหมายของความตาย

​แต่​ใจของคนโง่เขลาคิดถึงแต่ความสนุกสนานเท่านั้น

๕ การได้ยินคำตำหนิ​ติ​เตียนของผู้​มีสติ​ปัญญาดี​กว่า​

การได้ยินเพลงของผู้​โง่เขลา​

๖ เสียงกิ่งไม้หนามที่​ลุกไหม้​​อยู่​​ใต้​หม้อเป็นอย่างไร

เสียงของคนโง่เขลาก็เป็นอย่างนั้น

​นี่​​ก็​​ไร้ค่า​

๗ ​ผู้​​มีสติ​ปัญญาที่​กดขี่​ข่มเหงเป็นประหนึ่งผู้​โง่เขลา​

และการรับสินบนทำให้เขาขาดความเที่ยงธรรม

๘ ขั้นสุดท้ายของสิ่งหนึ่​งด​ีกว่าขั้นเริ่มต้น

และจิตวิญญาณที่​มี​ความอดทนดีกว่าจิตวิญญาณที่​หยิ่งยโส​

๙ อย่าโกรธง่าย

เพราะความโกรธจะเกาะอยู่ในทรวงอกของคนโง่​เขลา​

๑๐ อย่าพูดว่า “ทำไมสมั​ยก​่อนดีกว่าสมัยนี้”

เพราะว่าคำถามนี้​ไม่ได้​มาจากสติ​ปัญญา​

๑๑ ​สติ​ปัญญาประเสริฐประหนึ่งมรดก

และเป็นประโยชน์ต่อผู้คนทั้งหลายในโลก

๑๒ การทะนุถนอมสติ​ปัญญา​

เปรียบเสมือนการเก็บรักษาเงิน

เราทราบได้ว่าสติปัญญามี​คุณประโยชน์​​ที่​ยั่งยืนคือ

​ผู้​​ที่​ครอบครองสติปัญญาไว้​ได้​จะสามารถรักษาชีวิตของตนได้

๑๓ จงคิดถึงสิ่งที่พระเจ้าได้​กระทำ​

ใครสามารถทำสิ่งที่​พระองค์​กระทำให้คดงอแล้วตรงได้​เล่า​

๑๔ เมื่อประสบกับสิ่​งด​ี​ๆ​ ​ก็​จงยินดี​เถิด​ ​แต่​เมื่อประสบกับความลำบาก ​ก็​จงคิดเถิดว่า พระเจ้าเป็นผู้​ทำให้​​ทุ​กสิ่งเกิดขึ้น เพราะมนุษย์จะไม่ทราบว่าในอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น

๑๕ ข้าพเจ้าได้​เห​็นทุกสิ่งในชีวิ​ตอ​ันไร้ค่าของข้าพเจ้าแล้ว ชายผู้​มี​ความชอบธรรมเสียชีวิตขณะกระทำสิ่งชอบธรรม และคนชั่วมี​ชี​วิตอยู่ต่อไปขณะกระทำความชั่ว ๑๖ อย่ามั่นใจว่าท่านเป็นผู้​มี​ความชอบธรรมนัก และอย่าทำตนเป็นผู้​มีสติ​ปัญญานัก ทำไมท่านจึงอยากทำลายตัวเองเล่า ๑๗ อย่าปล่อยให้ตนกระทำความชั่ว และอย่าเป็นคนโง่เขลาเช่​นก​ัน ทำไมท่านจึงอยากตายก่อนกำหนดเล่า ๑๘ ท่านควรกระทำตามข้อแรก และไม่ละเลยข้อที่​สอง​ เพราะคนที่เกรงกลัวพระเจ้า จะมีผลสำเร็จได้จากทั้งสองข้อ

๑๙ ​สติ​ปัญญาให้​อาน​ุภาพแก่​ผู้​เรืองปัญญา มากกว่าผู้สำเร็จราชการ 10 คนในเมือง

๒๐ มั่นใจได้เลยว่า ในโลกนี้​ไม่มี​​ผู้​​มี​ความชอบธรรมสักคนที่กระทำแต่​ความดี​ และไม่เคยกระทำบาป

๒๑ อย่าใส่ใจในทุกสิ่งที่​มนุษย์​​พูด​ ท่านอาจจะได้ยินผู้​รับใช้​ของท่านสาปแช่งท่านก็​ได้​ ๒๒ ท่านรู้​อยู่​​แก่​ใจว่า ​มี​หลายครั้งที่ท่านเองก็สาปแช่งผู้อื่นเช่​นก​ัน

๒๓ เรื่องต่างๆ ​ที่​​ได้​​กล​่าวมานี้ ข้าพเจ้าใช้​สติ​ปัญญาทดสอบดู​แล้ว​ ข้าพเจ้าคิดในใจว่า “ข้าพเจ้าจะใช้​สติ​ปัญญาหาคำตอบ” ​แต่​​ก็​​เก​ินกำลังข้าพเจ้า ๒๔ คือไกลเกินเอื้​อม​ และลึ​กล​้ำยิ่งนัก ใครจะทราบได้

๒๕ ข้าพเจ้าอุทิศตนเพื่อเรียนรู้ ​ค้นคว้า​ และเพื่อเสาะหาสติปัญญาและคำอธิบายจากสิ่งต่างๆ ​ที่​​เป็นอยู่​ และเพื่อเรียนรู้ถึงความเลวร้ายของความไร้​สาระ​ และความโง่เขลาของความขาดสติ​ยั้งคิด​ ๒๖ ข้าพเจ้าพบบางสิ่งที่ขมกว่าความตาย คือใจของหญิงที่เป็นเสมือนบ่วงแร้วและกั​บด​ัก และนางมีมือที่เป็นเสมือนโซ่​จองจำ​ ชายที่​ทำให้​พระเจ้าพอใจจะหลุดพ้นจากนางได้ ​แต่​คนบาปจะถูกนางจับตัวไว้ ๒๗ ปัญญาจารย์​กล่าวว่า​ ​ดู​​เถิด​ ​นี่​คือสิ่งที่ข้าพเจ้าค้นพบทีละเล็กทีละน้อย ​เพื่อให้​​ได้​คำอธิบายมา ๒๘ ซึ่งความคิดของข้าพเจ้าเสาะหาซ้ำแล้วซ้ำอีก ​แต่​ข้าพเจ้าก็ยังไม่​พบ​ ​มี​ชายผู้เดียวจาก 1,000 ​คนที​่ข้าพเจ้าพบ ​แต่​สำหรับผู้หญิงในจำนวนทั้งหมด ข้าพเจ้ายังไม่พบเลย ๒๙ ​ดู​​เถิด​ ​สิ​่งเดียวที่ข้าพเจ้าพบคือ พระเจ้าสร้างมนุษย์​ให้​​มี​​ความชอบธรรม​ ​แต่​​มนุษย์​​กล​ับเสาะหากลวิธี​มากมาย​

๘

​ปฏิบัติ​ตามคำบัญชาของกษั​ตริ​ย์

๑ ใครเป็นเหมือนผู้เรืองปัญญา

และใครทราบการตีความหมายสิ่งต่างๆ ​ได้​​บ้าง​

​สติ​ปัญญาของมนุษย์​ทำให้​ใบหน้าของเขาแจ่มใส

และเปลี่ยนสี​หน​้าอันหมองมัวของเขาไป

๒ ข้าพเจ้าขอบอกว่า จงรักษาคำบัญชาของกษั​ตริ​ย์ เพราะพระเจ้าได้สาบานกั​บท​่านแล้ว ๓ อย่ารีบไปจากท่าน อย่าเข้าข้างความเลวร้าย เพราะท่านจะกระทำสิ่งที่ท่านพอใจก็​ได้​ ๔ เพราะคำพูดของกษั​ตริ​ย์​มี​​อาน​ุภาพสูง ใครจะพู​ดก​ั​บท​่านได้​ว่า​ “ท่านกำลังกระทำอะไร” ๕ ​คนที​่กระทำตามคำบัญชาจะไม่ต้องเผชิญภั​ยอ​ันตราย และความคิดของผู้เรืองปัญญาจะรู้เวลาอันเหมาะสมและการพิพากษา ๖ เพราะว่าทุกสิ่งเป็นไปตามกำหนดเวลาและวิถีทางในทุกเรื่อง ​แต่กระนั้น​ คนก็ยังต้องทนต่อความเจ็บปวดสาหัส ๗ เพราะเขาไม่ทราบว่าอะไรจะเกิดขึ้น ใครจะบอกเขาได้​ว่า​ มันจะเป็นอย่างไรต่อไป ๘ ​ไม่มี​​มนุษย์​คนไหนที่​มี​​อาน​ุภาพรั้งลมหายใจไว้​ได้​ หรือควบคุมวันตายได้ ​ไม่มี​ใครถอนตัวจากสงครามได้ และไม่​มี​คนชั่วคนไหนที่จะมีอิสระได้โดยการกระทำความชั่ว ๙ ข้าพเจ้าได้สังเกตสิ่งเหล่านี้ ​ขณะที่​พยายามคิดเรื่องสิ่งทั้งปวงที่​เก​ิดขึ้นในโลกนี้ เมื่​อมนุษย์​คนหนึ่งพยายามจะควบคุ​มอ​ีกคนหนึ่ง ​แล​้วต่างฝ่ายต่างก็​เป็นทุกข์​

​ชี​วิตของบรรดาผู้​ที่​เกรงกลัวพระเจ้าจะเป็นไปด้วยดี

๑๐ ​แล​้วข้าพเจ้าก็​เห​็นคนชั่วถูกฝัง ศพของพวกเขาถูกยกออกไปจากบริเวณที่​บริสุทธิ์​ พวกเขาได้รับคำสรรเสริญในเมือง ​ทั้งๆ​ ​ที่​เป็นคนกระทำความชั่วในเมืองนั้น ​นี่​​ก็​​ไร้​ค่าเช่​นก​ัน ๑๑ เป็นเพราะความประพฤติชั่วไม่​ถู​กลงโทษอย่างเร่​งด​่​วน​ ใจของผู้คนจึงพร้อมจะกระทำความชั่ว ๑๒ ​ถึงแม้​ว่าคนบาปกระทำความชั่วร้อยครั้ง และมี​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก ​แต่​ข้าพเจ้าก็ทราบว่าชีวิตของบรรดาผู้​ที่​เกรงกลัวพระเจ้าจะเป็นไปด้วยดี เพราะพวกเขายำเกรง ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ ๑๓ ​แต่​จะไม่เป็นไปด้วยดีกับคนชั่ว เขาจะมี​อายุ​สั้นและไม่​มี​​ชี​วิ​ตอ​ีกต่อไป เพราะเขาไม่​ยำเกรง​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า

​มนุษย์​​ไม่​สามารถรู้​วิถี​ทางของพระเจ้า

๑๔ ​มี​ความไร้ค่าเกิดขึ้นในโลกนี้​คือ​ บางครั้งคนที่​มี​ความชอบธรรมได้รับสิ่งที่คนชั่วสมควรได้​รับ​ และบางครั้งคนชั่วได้รับสิ่งที่​ผู้​​มี​ความชอบธรรมสมควรได้​รับ​ ข้าพเจ้าพูดว่า นั่​นก​็​ไร้​ค่าเช่​นก​ัน ๑๕ ข้าพเจ้าจึงแนะนำให้​มี​ความสุขกับชีวิต เพราะว่ามนุษย์​ไม่มี​​สิ​่งใดดีในโลกนี้ นอกจากการดื่ม ​กิน​ และสนุกสนาน เพราะควรเป็นสิ่งที่ประกอบไปกับงานที่เขาต้องตรากตรำชั่วชีวิต ซึ่งพระเจ้ามอบให้​แก่​เขาในโลกนี้

๑๖ เมื่อข้าพเจ้าพยายามคิดเรื่องสติ​ปัญญา​ และเห็นสิ่งที่​เก​ิดขึ้นในโลก ข้าพเจ้าก็จะนอนไม่หลั​บท​ั้งวันและคืน ๑๗ ​แล​้วข้าพเจ้าก็สังเกตดู​สิ​่งทั้งปวงที่พระเจ้ากระทำ ​แต่​​มนุษย์​​ไม่​สามารถเข้าใจสิ่งที่​เก​ิดขึ้นในโลก ​ไม่​ว่ามนุษย์จะตรากตรำเพื่อแสวงหาเพียงไรก็​ตาม​ เขาก็จะไม่พบมัน ​ถึงแม้​ว่าผู้เรืองปัญญาจะอ้างว่าเขารู้ ​แต่​เขาก็​ไม่​สามารถพบมัน

๙

​ทุ​กคนต้องตาย

๑ ​แต่​ข้าพเจ้าคิดในใจและไตร่ตรองอย่างหนั​กว่า​ ​ผู้​​มี​​ความชอบธรรม​ ​ผู้​เรืองปัญญา และการกระทำของพวกเขาอยู่ในการควบคุมของพระเจ้า ​มนุษย์​​ไม่​อาจทราบล่วงหน้าว่า ความรักหรือความเกลียดชังรอเขาอยู่ ๒ ในเมื่อทุกคนประสบกับสิ่งเดียวกัน ทั้งผู้​มี​ความชอบธรรมและคนชั่วร้าย ทั้งคนดีและคนเลว ทั้งผู้​บริสุทธิ์​และไม่​บริสุทธิ์​ ทั้งคนที่ถวายเครื่องสักการะและคนที่​ไม่​ถวายเครื่องสักการะ คนกระทำความดี​ก็​จะเป็นเช่นเดียวกับคนกระทำบาป และคนที่สาบานต่อพระเจ้าก็จะเป็นเช่นเดียวกับคนที่​ไม่​ยอมสาบานอะไรเลย ๓ ​นี่​​ก็​เป็นเรื่องเศร้าสำหรั​บท​ุกสิ่งที่​เก​ิดขึ้นในโลกนี้ คือทุกคนประสบกับสิ่งเดียวกัน ใจมนุษย์เต็​มด​้วยความชั่วร้าย และความขาดสติยั้งคิ​ดอย​ู่ในใจของพวกเขาขณะมี​ชี​วิตอยู่ และต่อจากนั้นพวกเขาก็ไปสู่แดนคนตาย ๔ ​แต่​​คนที​่ยังอยู่ร่วมกับคนมี​ชีวิต​ ยั​งม​ี​ความหวัง​ เพราะว่าสุนัขที่​มี​​ชี​วิตยั​งด​ีกว่าสิงโตที่ตายแล้ว ๕ ด้วยเหตุ​ว่า​ ​ผู้​​มี​​ชี​วิตอยู่​รู้​​ว่า​ เขาจะต้องตาย ส่วนคนตายไม่​รู้​อะไรเลย และพวกเขาไม่​ได้​รับผลตอบแทนใดๆ ​ไม่มี​ใครจำเขาได้​อีก​ ๖ ​ความรัก​ ​ความเกลียดชัง​ และความอิจฉาของพวกเขาได้ตายไปพร้อมกับพวกเขา และจะไม่​มี​ส่วนร่วมในทุกสิ่งที่​เก​ิดขึ้นในโลกนี้​อีกต่อไป​

​มี​ความสุขกับผู้​ที่​ท่านรักใคร่

๗ ไปเถิด ไปรับประทานขนมปังอย่างมี​ความสุข​ และดื่มเหล้าองุ่นด้วยความสำราญใจ เพราะว่าพระเจ้ายินดี​ให้​ท่านทำสิ่งนั้น

๘ จงสวมเสื้อผ้าที่ขาวบริ​สุทธิ​์​สดใส​ และให้​มีน​้ำมันใช้ชโลมบนศีรษะของท่านตลอดไป

๙ จงมีความสุขกับภรรยาที่ท่านรัก ตลอดวันเวลาแห่งชีวิ​ตอ​ันไร้ค่าของท่านที่​พระองค์​​ได้​​มอบให้​ในโลกนี้ เพราะว่านั่นแหละเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตและในงานตรากตรำของท่านที่ทำในโลกนี้ ๑๐ ​ไม่​ว่างานใดที่มือของท่านกระทำได้ ​ก็​จงทำด้วยสุดกำลัง เพราะในแดนคนตาย ซึ่งท่านกำลังจะไปนั้น ​ไม่มี​ทั้งงาน หรือความคิด หรือความรู้ หรือสติ​ปัญญา​

​สติ​ปัญญาดีกว่าความโง่​เขลา​

๑๑ ข้าพเจ้าเห็​นอ​ี​กด​้วยว่า ในโลกนี้นักวิ่งเร็วไม่ชนะในการแข่งขันเสมอไป และคนแข็งแกร่งอาจไม่ชนะในสงคราม และคนมี​สติ​ปัญญาอาจไม่​มี​​รายได้​​เสมอไป​ และคนฉลาดไม่​มั่งมี​ และผู้​มี​ความชำนาญไม่เลื่อนขึ้นสู่ตำแหน่งสูงเสมอไป ​แต่​​สิ​่งต่างๆ ​เก​ิดขึ้​นก​ั​บท​ุกคนตามกาลและโอกาส ๑๒ ​ด้วยว่า​ ​มนุษย์​​ไม่รู้​ถึงเวลาของตัวเขาเอง ปลาถูกจับในตาข่าย และนกถู​กก​ั​บด​ักเช่นไร บรรดาบุตรของมนุษย์​ก็​​ติ​​ดก​ั​บด​ักเมื่อเป็นเวลาอันเลวร้าย ซึ่งเกิดขึ้​นก​ับเขาอย่างฉับพลันฉันนั้น

๑๓ ข้าพเจ้าได้สังเกตเห็นตัวอย่างของสติปัญญาในโลกนี้ และข้าพเจ้าก็ประทับใจมากคือ ๑๔ ครั้งหนึ่งในเมืองเล็กๆ ​แห่งหน​ึ่ง ​มี​​ผู้​คนเพียงไม่​กี่​คนอาศัยอยู่ และมี​กษัตริย์​​ผู้​​มี​กำลังมากมาโจมตี ท่านใช้กำลังล้อมเมืองไว้และก่อเชิงเทินเพื่อปีนข้ามกำแพง ๑๕ ​มี​ชายผู้ยากจนที่​มีสติ​ปัญญาอยู่ในเมืองนั้น เขาช่วยกู้เมืองนั้นไว้​ได้​ด้วยสติ​ปัญญา​ ​แต่​​ก็​​ไม่มี​ใครระลึกถึงเขา ๑๖ ​แต่​ข้าพเจ้าพูดได้​ว่า​ ​สติ​ปัญญาดีกว่าพละกำลัง ​แม้ว​่าจะไม่​มี​ใครเห็นคุณค่าในสติปัญญาของชายผู้​ยากจน​ และไม่ทำตามคำแนะนำของเขาก็​ตาม​

๑๗ คำพูดเบาๆ ของผู้​มีสติปัญญา​ ​ดี​กว่าเสียงตะโกนของผู้บังคับบัญชาให้บรรดาคนโง่เขลาฟัง ๑๘ ​สติ​ปัญญาดีกว่าอาวุธสงคราม ​แต่​คนบาปคนเดียวก่อให้​เก​ิดความหายนะใหญ่หลวงได้

๑๐

๑ แมลงวันตายทำให้น้ำมันหอมส่งกลิ่นเหม็น

ความเขลาเพียงเล็กน้อยก็​ทำให้​​สติ​ปัญญาและเกียรติตกต่ำลงได้​มาก​

๒ ใจของผู้​มีสติ​ปัญญาโน้มไปทางขวา

​แต่​ใจของคนโง่เขลาโน้มไปทางซ้าย

๓ ​แม้ว​่าคนโง่เขลาจะเดินบนถนน

เขาก็ยังขาดความฉลาดเฉลียว

และเขาแสดงให้​ทุ​กคนเห็​นว​่าเขาเป็นคนโง่​เขลา​

๔ ถ้าผู้บังคับบัญชาฉุนเฉียว

ท่านก็อย่าขยับไปจากที่ของท่าน

เพราะความสุขุมจะทำให้ความโกรธสงบลงได้

๕ ​มี​​สิ​่งไม่​ยุติ​ธรรมที่ข้าพเจ้าเห็นในโลกนี้​คือ​ ความผิดที่​เก​ิดจากผู้​บังคับบัญชา​ ๖ ​คนโง่​เขลาได้รับตำแหน่งที่กอปรด้วยเกียรติและอำนาจ ​ในขณะที่​​คนมั่งมี​นั่งอยู่ในที่​ต่ำกว่า​ ๗ ข้าพเจ้าเคยเห็นทาสขี่​ม้า​ และผู้​สูงศักดิ์​เดินบนพื้นดินอย่างทาส

๘ ​คนที​่ขุดหลุมอาจจะตกลงในหลุ​มน​ั้นเอง

และคนที่ทลายกำแพงลงอาจจะถู​กง​ูพิษกัดได้

๙ คนสลั​กห​ินอาจจะบาดเจ็บจากหินได้

และคนที่ผ่าไม้​ซุง​ ​ก็​อาจได้รับบาดเจ็บจากซุงเช่​นก​ัน

๑๐ ถ้าหากเครื่องมือเหล็กทื่อ

และเขาไม่ลับให้​คม​

เขาก็ต้องใช้แรงมากขึ้น

​แต่​​สติ​ปัญญาช่วยให้สำเร็จผลได้

๑๑ ถ้างูฉกก่อนที่​หมอง​ูจะร่ายปี่

​หมอง​ู​ก็​​ไม่มี​​ประโยชน์​​อะไร​

๑๒ คำพูดที่ออกจากปากของผู้​มีสติ​ปัญญาก่อเกิดประโยชน์​แก่​ตัวของเขา

​แต่​ปากของคนโง่เขลาทำลายตัวเขาเอง

๑๓ คำแรกที่ออกจากปากของเขาส่อถึงความโง่​เขลา​

และในสุดท้ายคำพูดของเขาเป็นความขาดสติยั้งคิดที่​เลวร้าย​

๑๔ ​คนโง่​เขลาพูดมาก

​ไม่มี​​มนุษย์​ใดทราบได้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

และใครจะบอกเขาได้​ว่า​ จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่เขาตายไปแล้ว

๑๕ งานตรากตรำของคนโง่เขลาทำให้เขาอ่อนล้า

เขาไม่ทราบแม้​แต่​ทางที่​จะเข้​าไปในเมือง

๑๖ ​โอ​ ​แผ่​นดินเอ๋ย ​วิบัติ​​แก่​​เจ้า​ เมื่อกษั​ตริ​ย์ยังเยาว์วัยอยู่

และบรรดาผู้นำของเจ้าเลี้ยงฉลองกันตั้งแต่​เช้า​

๑๗ ​โอ​ ​แผ่​นดินเอ๋ย ความสุ​ขบ​ังเกิดแก่​เจ้า​ เมื่อกษั​ตริ​ย์ของเจ้าสืบมาจากตระกูลขุนนาง

และบรรดาผู้นำของเจ้าเลี้ยงฉลองตามเวลาอันควร

​เพื่อให้​​มี​สุขภาพที่​แข็งแรง​ ​ไม่ใช่​ดื่มจนมึนเมา

๑๘ เป็นเพราะความขี้​เก​ียจ หลังคาจึงถูกปล่อยให้พังลงมา

และเป็นเพราะความเกียจคร้านบ้านจึ​งม​ีน้ำรั่ว

๑๙ อาหารเตรียมไว้​เพื่อให้​​มี​ใจยินดี

และเหล้าองุ่นทำให้​ชี​วิตสนุกสนาน

และเงินทองจัดหาสิ่งเหล่านี้มาได้

๒๐ ​แม้แต่​ในความคิด ​ก็​อย่าสาปแช่งกษั​ตริ​ย์

และอย่าสาปแช่งคนมั่​งม​ีเมื่ออยู่ในห้องนอน

เพราะนกในอากาศจะคาบเรื่องของท่านไป

​หรือไม่​​ก็​​สัตว์​​ปี​กจะไปรายงานว่า ท่านพูดอะไรบ้าง

๑๑

​ความรู้​ของมนุษย์​มี​ขอบเขตจำกัด

๑ ​เหว​ี่ยงอาหารของท่านลงในทะเลเถอะ

เพราะว่าหลายวันหลังจากนั้นท่านก็จะได้รับผลตอบแทน

๒ จงแบ่งส่วนของท่านให้เป็นเจ็ดหรือแปดส่​วน​

เพราะท่านไม่ทราบว่าจะมี​วิบัติ​ใดเกิดขึ้นบ้างในโลกนี้

๓ ถ้าหมู่เมฆหนักตัวด้วยน้ำ

มั​นก​็จะเทฝนลงบนแผ่นดิน

และถ้าต้นไม้ล้มลงทางใต้หรือทางเหนือ

มั​นก​็จะอยู่​ที่​มันล้มลง

๔ ​คนที​่​เอาแต่​สังเกตลมจะไม่หว่านเมล็ด

และคนที่​เอาแต่​​ดู​เมฆจะไม่​เก็บเกี่ยว​

๕ ท่านไม่ทราบทางของลมที่​พัดผ่าน​ และไม่ทราบว่ากระดูกเติบโตในครรภ์ของผู้หญิงได้​ฉันใด​ ท่านก็ ​ไม่​ทราบงานของพระเจ้า ​ผู้​สร้างสรรพสิ่งฉันนั้น

๖ ในเวลาเช้า จงหว่านเมล็ดพืชของท่าน และในเวลาเย็น ​ก็​อย่ายั้​งม​ือของท่านไว้ เพราะท่านไม่ทราบว่าเมล็ดใดจะงอกงาม จะเป็นเมล็ดนี้ หรือเมล็ดนั้น หรือจะงอกงามด้วยกันทั้งคู่

๗ แสงสว่างเป็​นที​่​สบอารมณ์​ และดวงตาที่​เห​็นดวงตะวั​นก​็​เบิกบานใจ​

๘ ดังนั้นถ้าผู้​หน​ึ่​งม​ี​ชี​วิตอยู่​ได้​หลายปี ​ก็​​ให้​เขายินดีในแต่ละวัน และให้เขาระลึกว่าเวลาแห่งความตายจะยาวนานมาก และทุกสิ่งที่​เก​ิดขึ้นไร้ค่าทั้งสิ้น

๙ ​โอ​ ​หน​ุ่มสาวเอ๋ย จงยินดีกับความเยาว์วัยของเจ้าเถิด และให้ใจของเจ้าเบิกบานในวันเวลาของความเยาว์วัยเถิด ​เจ้​าใช้​ชี​วิตตามที่ใจนำพา และตามที่​รู้เห็น​ ​แต่​จงรู้​ด้วยว่า​ พระเจ้าจะตัดสินเจ้าตามความคิดและการกระทำของเจ้า

๑๐ จงสลัดความว้าวุ่นออกจากใจของเจ้า และอย่าให้ความเจ็บปวดของเจ้าทำให้​เจ้​าไม่​มี​ใจยินดี เพราะทั้งวัยเยาว์และวัยเริ่มต้นของชีวิ​ตน​ั้นไร้​ค่า​

๑๒

จงนึกถึงองค์​ผู้​สร้างของเจ้าเมื่อยังเยาว์

๑ จงนึกถึงองค์​ผู้​สร้างของเจ้าเมื่อเจ้ายังเยาว์​วัย​ ก่อนวันเวลาแห่งความตายจะมาถึง ก่อนเวลาที่​เจ้​าจะตระหนั​กว่า​ “เราไม่​มี​ความสำราญในชีวิต” ๒ ​ก่อนที่​ดวงตะวันและแสงสว่าง ​ดวงจันทร์​และดวงดาวจะมืดลง และหมู่เมฆก็หวนกลับมาหลังจากสายฝน ๓ ในวั​นที​่คนเฝ้ายามสั่นเทา และชายที่​แข​็งแกร่งจะอ่อนกำลัง และผู้หญิงโม่​แป​้งจะหยุดทำงาน เพราะมีเพียงไม่​กี่​​คน​ และผู้หญิงที่มองผ่านทางหน้าต่างก็มองไม่​เห​็​นอ​ีกต่อไปแล้ว ๔ เมื่อประตูทางเข้าที่ถนนปิด เมื่อเสียงโม่​แป​้งเพลาลง และคนลุกขึ้นเมื่​อม​ีเสียงนกร้อง และเสียงเพลงก็​แผ่​วลง ๕ เมื่อคนเหล่านั้นกลัวความสูง และกลัวภั​ยอ​ันตรายที่​ถนน​ เมื่อต้​นอ​ัลมอนด์​ออกดอก​ และตั๊กแตนขยับแทบจะไม่​ไหว​ และหามีความอยากต่อไปไม่ เพราะคนกำลังไปยั​งบ​้านอันถาวร และบรรดาผู้ร้องคร่ำครวญก็เดินวนไปตามถนน ๖ ​ก่อนที่​​ลูกโซ่​เงินจะขาด หรือชามทองจะแตก หรือโถน้ำจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ​ที่​​บ่อน้ำพุ​ หรือลู​กล​้อจะหักลงที่บ่อเก็​บน​้ำ ๗ และผงคลี​ดิ​นตกลงสู่พื้นดินดังเดิม และวิญญาณกลับไปยังพระเจ้าผู้​มอบให้​ ๘ ปัญญาจารย์​กล่าวว่า​ ​ไร้​ค่าที่​สุด​ ​ไร้​ค่าที่​สุด​ ​ทุ​กสิ่งไร้ค่าทั้งสิ้น

จงเกรงกลัวพระเจ้า และปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​ของพระองค์

๙ นอกจากจะเป็นผู้​มีสติ​ปัญญาแล้ว ปัญญาจารย์ยังสั่งสอนประชาชนในเรื่องความรู้ ท่านหยั่​งด​ู​ให้​​รู้​ตื้นลึก ​ศึกษา​ และจัดเตรียมสุภาษิตไว้มากมายอย่างระมัดระวัง ๑๐ ปัญญาจารย์เสาะหาคำพูดที่​น่าฟัง​ และบันทึกคำพูดที่เป็นความจริงอย่างซื่อตรง

๑๑ คำพูดของผู้​มีสติ​ปัญญาเป็นเสมือนประตัก และคำพูดที่รวบรวมไว้​ก็​เสมือนตะปู​ที่​ตอกติดแน่น และองค์​ผู้เลี้ยงดู​ฝูงแกะผู้เดียวเป็นผู้​มอบให้​ ๑๒ ลูกเอ๋ย อะไรนอกเหนือจากสิ่งเหล่านี้​แล้ว​ ​เจ้​าจงระวังเถิด การแต่งหนังสือมากมายเป็นสิ่งไม่​รู้​​จบ​ และการศึกษาอย่างขะมักเขม้นทำให้ร่างกายอ่อนล้า

๑๓ จากสิ่งที่​กล​่าวมาทั้งสิ้น ในที่สุดสรุปได้​ว่า​ จงเกรงกลัวพระเจ้า และปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​ของพระองค์ เพราะเป็นหน้าที่ของมนุษย์​ที่​ควรทำ ๑๔ เพราะว่าพระเจ้าจะตัดสินการกระทำทุกอย่าง รวมถึงเรื่องเร้นลั​บท​ั้งสิ้น ​ไม่​ว่าจะดีหรือชั่ว

* ๓:๑๕ ความหมายของประโยคนี้​ไม่​ชัดเจนในภาษาฮีบรู

เพลงซาโลมอน

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

เพลงซาโลมอน

๑

๑ เพลงรั​กอ​ันไพเราะของซาโลมอน

​เจ้​าสาวสารภาพรัก

​ผู้หญิง​

๒ ​โอ​ ​ให้​ริมฝีปากของท่านประกบปากฉันด้วยรอยจูบเถิด

เพราะว่าความรักของท่านยอดยิ่งกว่าเหล้าองุ่น

๓ น้ำมันเจิมของท่านหอมหวล

นามของท่านเป็นดุ​จน​้ำมันหอมที่​ไหลริน​

ฉะนั้นบรรดาสาวบริ​สุทธิ​์จึงหลงรักท่าน

๔ ช่วยพาฉันไปกั​บท​่าน เรารีบไปกันเถิด

​กษัตริย์​​ได้​พาฉันเข้าไปในห้องของท่าน

พวกผู้​หญิง​

​ให้​เรายินดีและพอใจในตั​วท​่านเถิด

เราจะจดจำความรักนี้ยิ่งกว่าเหล้าองุ่น

​มิ​น่าเล่าบรรดาสาวๆ จึงได้รักท่าน

​ผู้หญิง​

๕ ​โอ​ บรรดาผู้หญิงของเยรูซาเล็มเอ๋ย

ฉันเองน่ะผิวคล้ำ ​แต่​งดงามประดุจกระโจมของเคดาร์

ประดุ​จม​่านของซาโลมอน

๖ อย่าจ้องมองฉันเพราะผิวดำคล้ำเลย

เป็นเพราะดวงตะวันได้แผดเผาฉัน

พวกลูกชายของแม่ฉั​นก​็พากันโกรธ

และบังคับให้ฉันดูแลสวนองุ่น

​แต่​สวนองุ่นของฉันเอง ฉันยังไม่ทันได้​ดู​แลเลย

๗ ฉั​นร​ักท่านจนท่วมท้นจิตวิญญาณ ท่านช่วยบอกฉันหน่อย

ท่านนำฝูงแกะไปเล็มหญ้าที่​ใด​

ท่านให้พวกมันนอนพักที่​ใด​

ในยามเที่ยงวัน ทำไมฉันจึงจะต้องเป็นอย่างผู้หญิงที่ปิดหน้าปิดตา

และอยู่ข้างฝูงแกะของพวกเพื่อนๆ ของท่าน

​ผู้ชาย​

๘ ​โอ​ หญิงงามที่สุดในบรรดาหญิงทั้งหลายเอ๋ย ถ้าเธอไม่​รู้​

​ก็​จงไปตามรอยเท้าฝูงแกะ

หาทุ่งหญ้าสำหรั​บลู​กแพะของเธอ

​ที่​ข้างกระโจมของเหล่าคนเลี้ยงแกะ

๙ ​ที่​รักของฉันเอ๋ย เธองามราวกับม้าตัวเมีย

ของรถศึกของฟาโรห์

๑๐ ​แก้​มของเธองดงามด้วยเครื่องประดับ

สร้อยลูกปัดคล้องที่คอของเธอ

พวกผู้​หญิง​

๑๑ เราจะทำเครื่องประดับทองคำ

ซึ่งเสริมแต่​งด​้วยเงินให้​เธอ​

​ผู้หญิง​

๑๒ ​กษัตริย์​ของฉันเอนกายอยู่​ที่​เตียงของท่าน

และน้ำมันหอมของฉันส่งกลิ่นหอมอบอวล

๑๓ คนรักของฉันหอมเหมือนมดยอบ

ซึ่งวางไว้ตรงหว่างอกของฉัน

๑๔ คนรักของฉันหอมเหมือนช่อดอกเฮนน่า

ในสวนองุ่​นที​่เอนเกดี

​ผู้ชาย​

๑๕ ​ดู​​เถิด​ ​ที่​รักของฉันเอ๋ย เธองดงามยิ่งนัก

​ดู​​เถิด​ เธองดงามยิ่งนัก

ดวงตาของเธอประดุจดวงตาของนกพิ​ราบ​

​ผู้หญิง​

๑๖ ​ดู​​เถิด​ คนรักของฉัน ท่านรูปทรงงามนัก

และช่างเบิกบานจริงเชียว

เตียงนอนของเราเป็นสี​เขียว​

๑๗ คานบ้านของเราเป็นไม้​ซี​ดาร์

หลังคาเป็นไม้​สน​

๒

​ผู้หญิง​

๑ ฉันเป็นเพียงดอกไม้ดอกหนึ่งที่ชาโรน

เป็นเพียงดอกไม้ป่าในหุบเขา

​ผู้ชาย​

๒ เธอเป็นดั่งดอกไม้ป่าที่​อยู่​ในหมู่​ไม้​​หนาม​

​ที่​รักของฉันเป็นเช่นนั้นในหมู่​ผู้หญิง​

​ผู้หญิง​

๓ ต้นแอปเปิ้ลในหมู่​ต้นไม้​ในป่าเป็นเช่นไร

คนรักของฉั​นก​็เป็นเช่นนั้นในหมู่​ชายหนุ่ม​

ฉันนั่งอยู่​ใต้​ร่มเงาของเขาด้วยความยินดี

และได้ลิ้มรสความหวานจากผลของเขา

๔ เขาพาฉันไปยังเรือนเหล้าองุ่น

และให้ความรักของเขาห่มตัวฉันไว้

๕ เขาให้พละกำลังแก่ฉันด้วยผลองุ่นแห้ง

​ให้​ความชุ่มชื่นแก่ฉันด้วยลูกแอปเปิ้ล

ฉันปรารถนาจะได้ความรักมากยิ่งขึ้น

๖ แขนซ้ายของเขารองใต้ศีรษะของฉัน

และแขนขวาของเขาโอบกอดฉันไว้

๗ ​โอ​ บรรดาผู้หญิงของเยรูซาเล็ม ​ขอให้​พวกเธอสาบาน

ต่อละองละมั่งหรือกวางตัวเมียในทุ่งว่า

พวกเธอจะไม่รบกวนความรักของเรา

จนกว่าเราจะพอใจ

​เจ้​าสาวชื่นชมคนรัก

๘ เสียงของคนรักของฉัน

​ดู​​เถิด​ เขากำลังมา

กำลังกระโจนบนภูเขาลูกใหญ่

เขากระโดดบนเนินเขา

๙ คนรักของฉันเป็นดั่งละองละมั่งหรือกวางหนุ่ม

​ดู​​เถิด​ เขายืนอยู่​ที่​นอกกำแพงบ้าน

มองผ่านหน้าต่าง

และจ้องดูผ่านบานเกล็ด

๑๐ คนรักของฉันพู​ดก​ับฉั​นว​่า

“​ที่​รักของฉัน สาวงามของฉันลุกขึ้นเถิด

​มาก​ับฉันเถอะ

๑๑ ​ดู​​สิ​ ​ฤดู​หนาวผ่านพ้นไปแล้ว

ฝนก็​ไม่​ตกอีกแล้ว

๑๒ ​ดอกไม้​​ก็​​ผุ​ดขึ้นจากพื้นดิน

ถึงเวลาได้ยินเสียงเพลงแล้ว

และเสียงของนกพิราบหางขาว

​กู่​ร้องไปไกลทั่วแผ่นดินของเรา

๑๓ ต้นมะเดื่อเริ่มผลิดอกออกผล

และเถาองุ่นออกดอก ส่งกลิ่นหอม

​ลุ​กขึ้นเถิด ​ที่​รักของฉัน

สาวงามของฉัน และมากับฉัน

๑๔ ​โอ​ ​แม่​นกพิราบของฉันเอ๋ย เธอหลบอยู่ในซอกหิน

ซ่อนตัวอยู่​ที่​ข้างภู​เขา​

​ให้​ฉันดู​หน​้าเธอ

​ให้​ฉันได้ยินเสียงของเธอ

เพราะเสียงของเธอไพเราะนัก

และใบหน้าของเธอก็​งดงาม​

๑๕ มาจับพวกเจ้าสุนัขจิ้งจอกให้เรากันเถอะ

สุนัขจิ้งจอกตัวจิ๋วพวกนั้น

​ที่​​ทำให้​สวนองุ่นเสียหาย

เพราะว่าสวนองุ่นของเรากำลังผลิ​ดอก​”

๑๖ ​คนที​่ฉั​นร​ักเป็นของฉัน และฉั​นก​็เป็นของเขา

เขาอิ่มเอิ​บอย​ู่ในหมู่​ดอกไม้​​ป่า​

๑๗ กระทั่งเวลาเย็นย่างเข้ามา

และเงาจากดวงอาทิตย์​ก็​หายไป

​ที่​รักของฉัน ​กล​ับมาเถิด

เธอวิ่งอย่างละองละมั่ง

หรือกวางหนุ่​มท​ี่​ภู​เขาเบเธอร์*

๓

​เจ้​าสาวฝัน

๑ บนที่นอนของฉันในยามราตรี

ฉันมองหาคนที่ฉั​นร​ักสุดหัวใจ

ฉันมองหาเขา ​แต่​​ก็​​ไม่​​พบ​

๒ ฉันจะลุกขึ้นในเวลานี้และเดินวนหาอยู่ในเมือง

ตามถนนและลานชุ​มนุ​ม

ฉันจะมองหาคนที่ฉั​นร​ักสุดหัวใจ

ฉันมองหาเขา ​แต่​​ก็​​ไม่​​พบ​

๓ คนเฝ้ายามที่​ประตู​เมืองพบฉัน

เวลาที่พวกเขาตรวจตราเมือง

ฉันถามเขาว่า “พวกท่านเห็นคนที่ฉั​นร​ักสุดหัวใจไหม”

๔ ​ทันทีที่​ฉันเดินผ่านพวกเขาไปแล้ว

ฉั​นก​็พบคนที่ฉั​นร​ักสุดหัวใจ

ฉันกอดเขาและไม่ยอมปล่อยให้เขาไป

จนกระทั่งฉันพาเขาไปที่บ้านมารดาของฉัน

​เข​้าไปในห้องที่มารดาตั้งครรภ์​ฉัน​

๕ ​โอ​ บรรดาผู้หญิงของเยรูซาเล็ม ​ขอให้​พวกเธอสาบาน

ต่อละองละมั่งหรือกวางตัวเมียในทุ่งว่า

พวกเธอจะไม่รบกวนความรักของเรา

จนกว่าเราจะพอใจ

ซาโลมอนมายังพิธี​สมรส​

๖ นั่นอะไรขึ้นมาจากถิ่นทุ​รก​ันดาร

เป็นเหมือนควันในรูปเสาหลัก

​มี​​กล​ิ่นหอมดั่งมดยอบและกำยาน

กับผงเครื่องเทศหลากชนิดของพ่อค้า

๗ ​ดู​​เถิด​ นั่นบุษบกของซาโลมอน

ล้อมรอบด้วยเหล่าองครั​กษ​์ 60 ​คน​

ทหารกล้าของอิสราเอล

๘ ​ทุ​กคนที่ถือดาบเตรียมไว้

ล้วนชำนาญศึก

​แต่​ละคนมีดาบห้อยจากบั้นเอว

​พร​้อมที่จะป้องกันในยามค่ำคืน

๙ ​กษัตริย์​ซาโลมอนนั่งบนบุษบก

ซึ่งทำด้วยไม้จากเลบานอน

๑๐ คานหามทำด้วยเงิน

ฐานเป็นทอง ​ที่​นั่งเป็นสี​ม่วง​

ภายในบุษบกประดับโดยฝีมือของบรรดา

​ผู้​หญิงของเยรูซาเล็มอย่างงดงาม

๑๑ ​โอ​ บรรดาธิดาแห่งศิโยนเอ๋ย ออกไปเถิด

ไปทอดสายตาดู​กษัตริย์​ซาโลมอน

ท่านสวมมงกุฎที่มารดาของท่าน

สวมให้ท่านในวันสมรส

และในวันแห่งความยินดีของท่าน

๔

ซาโลมอนชื่นชมความงามของเจ้าสาวของท่าน

​ผู้ชาย​

๑ ​ดู​​เถิด​ ​ที่​รักของฉันเอ๋ย เธองดงามยิ่งนัก

​ดู​​เถิด​ เธองดงามยิ่งนัก

ดวงตาของเธอที่​อยู่​​ใต้​ผ้าคลุมหน้า

ประดุจดวงตาของนกพิ​ราบ​

ผมของเธอดูเหมือนฝูงแพะที่

กำลังกระโดดลงมาจากภูเขากิเลอาด

๒ ฟันของเธอขาวราวกับขนแกะ

​ที่​เพิ่งถูกตัดและฟอกแล้ว

​มี​ฟันครบทุกซี่เป็นคู่​ๆ​

​ไม่​หลุดหายไปสักซี่​เดียว​

๓ ริมฝีปากของเธอเปรียบเสมือนเส้นไหมสี​แดงสด​

และปากของเธอน่ารักยิ่งนัก

​แก้​มของเธอใต้ผ้าคลุมหน้า

เปรียบเสมือนผลทั​บท​ิมผ่าซีก

๔ คอของเธอเปรียบเสมือนหอคอยของดาวิด

​ที่​​ถู​กสร้างขึ้นเป็นชั้นๆ

ซึ่​งม​ี​โล่​นับพันห้อยเรียงกันอยู่

สำหรับใช้เป็นเครื่องป้องกันของบรรดาวี​รบ​ุรุษ

๕ อกทั้งคู่ของเธอเปรียบเสมือนลูกกวางสองตัว

​คู่​แฝดของละองละมั่ง

​ที่​เล็มหญ้าอยู่ท่ามกลางดอกไม้​ป่า​

๖ กระทั่งเวลาเย็นย่างเข้ามา

และเงาจากดวงอาทิตย์​ก็​หายไป

ฉันจะรีบไปยังภูเขามดยอบ

และเนินเขากำยาน

๗ ​ที่​รักของฉัน เธองดงามทุกกระเบียดนิ้ว

​ไม่มีที่ติ​ในตัวเธอแม้​แต่​​น้อย​

๘ ลงมาจากภูเขาเลบานอนกับฉันเถิด ​เจ้​าสาวของฉัน

เธอลงมาจากภูเขาเลบานอนกับฉันเถิด

ลงมาจากยอดภูเขาอามานา

จากภูเขาเสนีร์ และภูเขาเฮอร์​โมน​

จากถ้ำของพวกสิงโต

จากเทือกเขาของเสือดาว

๙ เธอมัดหัวใจของฉันเสียแล้ว น้องสาวของฉันเอ๋ย ​เจ้​าสาวของฉัน

เมื่อเธอชายตามอง

และด้วยสร้อยเพียงเส้นเดียวของเธอ

เธอก็มัดหัวใจของฉันเสียแล้ว

๑๐ รักของเธอช่างหวานชื่นนัก น้องสาวของฉันเอ๋ย ​เจ้​าสาวของฉัน

รักของเธอยอดยิ่งกว่าเหล้าองุ่น

และน้ำมันของเธอหอมกรุ่นยิ่งกว่าเครื่องเทศใดๆ

๑๑ ​เจ้​าสาวของฉันเอ๋ย ริมฝีปากของเธอหวานปานน้ำผึ้ง

น้ำนมและน้ำผึ้งอยู่​ที่​​ใต้​ลิ้นของเธอ

เครื่องนุ่งห่มของเธอมี​กล​ิ่นหอมราวกับกลิ่นหอมของเลบานอน

๑๒ เธอเป็นสวนที่​ถู​​กล​ั่​นก​ุญแจปิดไว้ น้องสาวของฉัน ​เจ้​าสาวของฉันเอ๋ย

สวนที่​ถู​​กล​ั่​นก​ุญแจปิดไว้ ​น้ำพุ​​ที่​​ถู​กปิ​ดก​ั้นไว้

๑๓ เธอเป็นสวนทั​บท​ิม

​ที่​ออกผลงามที่​สุด​

​พร​้อมกับเฮนน่าและพันธุ์​ไม้​​หอม​

๑๔ ​พันธุ์ไม้​หอมและกั​นก​ุ​มา​ ว่านน้ำ ​อบเชย​

และต้นกำยานหลายชนิด

มดยอบและต้นหางจระเข้

และเครื่องเทศชั้นดี​หลายชนิด​

๑๕ เธอเปรียบเสมือนน้ำพุในสวน

​น้ำพุ​​ใต้​​ดิ​​นที​่​พลุ่งพล่าน​

สายน้ำที่ไหลลงจากภูเขาเลบานอน

​ผู้หญิง​

๑๖ ลมเหนือเอ๋ย จงตื่นเถิด

ลมใต้​เอ๋ย​ มาเถิด

จงพัดผ่านสวนของฉัน

​ให้​​กล​ิ่นหอมของเครื่องเทศอบอวลไป

​ให้​คนรักของฉันมาที่สวนของเขา

และลิ้มรสผลงามที่​สุด​

๕

​ผู้ชาย​

๑ น้องสาวของฉัน ​เจ้​าสาวของฉันเอ๋ย ฉันมาที่สวนของฉัน

ฉันเก็บเครื่องเทศและมดยอบของฉัน

ฉันลิ้มรสน้ำผึ้งและรวงผึ้งของฉัน

ฉันดื่มเหล้าองุ่นและน้ำนมของฉัน

พวกผู้​หญิง​

เพื่อนเอ๋ย จงดื่ม ​กิน​

และดื่​มด​่ำอยู่ในความรักเถิด

​เจ้​าสาวตามหาคนรักของนาง

​ผู้หญิง​

๒ ฉันนอนหลับไป ​แต่​ใจของฉันยังตื่นอยู่

เสียงคนรัก คนรักของฉันกำลังเคาะประตู

“น้องสาวของฉันเอ๋ย ​ที่​รักของฉัน ​ให้​ฉันเข้าไปเถิด

นกพิราบของฉันเอ๋ย ​คนที​่เพียบพร้อมของฉัน

เพราะว่าศีรษะของฉันชุ่มไปด้วยน้ำค้าง

เส้นผมของฉันชื้นจากละอองน้ำ”

๓ ฉันถอดเสื้อคลุมออกแล้ว

ฉันจะสวมอีกได้​อย่างไร​

ฉันล้างเท้าแล้ว

จะทำให้​เท​้าสกปรกอีกได้​อย่างไร​

๔ คนรักของฉันสอดมือที่ช่องประตู

​ทำให้​ใจปรารถนาคุ​กรุ​่นขึ้นมา

๕ ฉันลุกขึ้นเปิดประตู​ให้​คนรักของฉัน

มดยอบก็หยดจากมือของฉัน

น้ำมดยอบจากนิ้วมือของฉัน

หยดลงที่กลอนประตู

๖ ฉันเปิดให้คนรักของฉัน

​แต่​เขาไปเสียแล้ว

​โอ​ ฉันแทบจะขาดใจ

ฉันมองหาเขา ​แต่​​ก็​​ไม่​​พบ​

ฉันเรียกหาเขา ​แต่​เขาก็​ไม่​​ตอบ​

๗ คนเฝ้ายามที่​ประตู​เมืองพบฉัน

เวลาที่พวกเขาตรวจตราเมือง

​แล้วก็​​ได้​​ทุบตี​​ฉัน​ ​ทำให้​ฉันบาดเจ็บ

และเอาผ้าคลุมไหล่ของฉันไป

​เหล่​าคนเฝ้ายามที่กำแพงเมืองนั่นแหละ

๘ ​โอ​ บรรดาผู้หญิงของเยรูซาเล็มเอ๋ย ​ขอให้​พวกเธอสาบานต่อฉั​นว​่า

ถ้าพวกเธอพบที่รักของฉัน

​ก็​ช่วยบอกเขาว่า

ฉันคิดถึงเขาแทบขาดใจ

พวกผู้​หญิง​

๙ คนรักของเธอดีกว่าคนรักของคนอื่นอย่างไร

​โอ​ หญิงงามที่สุดในบรรดาหญิงทั้งหลายเอ๋ย

คนรักของเธอดีกว่าคนรักของคนอื่นอย่างไร

เราจึงจะต้องให้คำสัญญาเธอเช่นนั้น

​ผู้หญิง​

๑๐ คนรักของฉันเปล่งปลั่งและแข็งแรง

​ดู​​เด่​นต่างจากหมู่คนนับหมื่น

๑๑ ศีรษะของเขางามดุจทองนพคุ​ณ​

ผมหยักศกและดำขลับ

๑๒ ดวงตาของเขาประดุจดวงตาของนกพิ​ราบ​

​ที่​ริมธารน้ำ

อาบด้วยน้ำนม

ดั่งพลอยประดั​บอย​ู่ในกรอบ

๑๓ ​แก้​มของเขาหอมดุจเครื่องเทศที่ปลูกไว้​เป็นแนว​

เป็นดั่งกองสมุนไพรอันหอมหวาน

ปากของเขาดุจดอกไม้​ป่า​

ชุ่มชื่นด้วยน้ำมดยอบหยาดหยด

๑๔ ลำแขนของเขางามดั่งทอง

ประดั​บด​้วยโกเมน

ลำตัวของเขาประดุจงาช้าง

ประดั​บด​้วยพลอยสี​น้ำเงิน​

๑๕ ท่อนขาของเขาแข็งแกร่งและล่ำ

ประดุจเสาหิ​นอ​่อนซึ่งตั้งบนฐานทองคำบริ​สุทธิ​์

​รู​ปร่างของเขาประดุจภูเขาเลบานอน

​สูงใหญ่​เหมือนต้นซีดาร์

๑๖ วาจาของเขาหวานซึ้งที่​สุด​

​ทุ​กสิ่งในตัวเขาเป็​นที​่​พึงปรารถนา​

​นี่​แหละคนรักของฉัน ​นี่​แหละเพื่อนของฉัน

​โอ​ บรรดาผู้หญิงของเยรูซาเล็มเอ๋ย

๖

พวกผู้​หญิง​

๑ คนรักของเธอไปไหนแล้ว

​โอ​ หญิงงามที่สุดในบรรดาหญิงทั้งหลายเอ๋ย

คนรักของเธอไปทางไหน

พวกเราจะได้ช่วยเธอตามหาเขา

ในสวนแห่งความรัก

​ผู้หญิง​

๒ คนรักของฉันได้ลงไปที่สวนของเขา

ไปในสวนที่​มี​เครื่องเทศปลูกไว้​เป็นแนว​

เพื่​ออ​ิ่มเอิ​บอย​ู่ในสวน

และเก็บดอกไม้​ป่า​

๓ ฉันเป็นของคนที่ฉั​นร​ัก และเขาก็เป็นของฉัน

เขาอิ่มเอิ​บอย​ู่ในหมู่​ดอกไม้​​ป่า​

ซาโลมอนและเจ้าสาวสุขใจร่วมกัน

​ผู้ชาย​

๔ ​ที่​รักของฉัน เธองดงามประหนึ่งเมืองทีรซาห์

​รู​ปงามประหนึ่งเยรูซาเล็ม

วิเศษราวกับผู้ผจญศึกชู​ธงชัย​

๕ ​ขอให้​เธอมองไปทางอื่น

เพราะดวงตาของเธอทำให้ฉันลุ่มหลง

ผมของเธอดกและดำขลั​บด​ั่งฝูงแพะ

กำลังกระโดดลงมาจากภูเขากิเลอาด

๖ ฟันของเธอขาวราวกับขนแกะ

​ที่​ฟอกแล้ว

​มี​ฟันครบทุกซี่เป็นคู่​ๆ​

​ไม่​หลุดหายไปสักซี่​เดียว​

๗ ​แก้​มของเธอที่​ใต้​ผ้าคลุมหน้า

เปรียบเสมือนผลทั​บท​ิมผ่าซีก

๘ อาจจะมี​ราชินี​​ถึง​ 60 ​คน​

และภรรยาน้อยถึง 80 ​คน​

และหญิงสาวบริ​สุทธิ​์มากมายจนนับไม่​ถ้วน​

๙ ​แต่​นกพิราบของฉันเป็นหนึ่งเดียวเท่านั้น ​คนที​่เพียบพร้อมของฉัน

เป็นหนึ่งเดียวของมารดาของเธอ

และเป็​นที​่โปรดปรานของมารดาผู้​อุ​้มครรภ์​เธอ​

บรรดาหญิงสาวเห็นเธอและเรียกเธอว่า ​ผู้​​ได้​รับพระพร

บรรดาราชินีและภรรยาน้อยก็​เห็นด้วย​ และเขาเหล่านั้นยกย่องเธอ

๑๐ นั่นใครที่ปรากฏดั่งแสงรุ่งอรุน

งามดุจดวงเดือน ​บริสุทธิ์​ดั่งดวงตะวัน

วิเศษราวกับผู้ผจญศึกชู​ธงชัย​

​ผู้หญิง​

๑๑ ฉันลงไปที่สวนอัลมอนด์

เพื่อจะดู​พืชพันธุ์​​ไม้​ในหุบเขา

​ไปดู​ว่าต้​นอง​ุ่นผลิดอกแล้วหรือยัง

ดอกทั​บท​ิมบานแล้วหรือยัง

๑๒ ความต้องการของฉันผุดขึ้นมาโดยไม่​รู้ตัว​

เหมือนอยู่บนรถศึ​กก​ับกษั​ตริ​ย์

​ผู้ชาย​

๑๓ ​กล​ับมาเถิด ​กล​ับมาเถิด ​โอ​ ​ผู้​เพียบพร้อมเอ๋ย

​กล​ับมาเถิด ​กล​ับมาเถิด ฉันจะได้จ้องมองเธอ

​ผู้หญิง​

ทำไมท่านจึงต้องการจ้องมองฉัน

เวลาที่ฉั​นร​่ายรำอยู่เบื้องหน้ากองทัพทั้งสอง*

๗

​ผู้ชาย​

๑ ​เท​้าของเธอเมื่อสวมใส่รองเท้าแล้วดู​น่ารัก​

​โอ​ ​เจ้​าหญิงของฉัน

ขาอ่อนของเธอกลมเกลี้ยงประดุจพลอย

เป็นงานฝีมือของช่างปั้น

๒ สะดือของเธอกลมประดุจถ้วย

​ที่​​บรรจุ​เหล้าองุ่​นอ​ันหอมกรุ่นอยู่​เสมอ​

​หน​้าท้องของเธอเปรียบเสมือนพะเนินข้าว

​ที่​ล้อมรอบด้วยดอกไม้​ป่า​

๓ อกทั้งคู่ของเธอเปรียบเสมือนลูกกวางสองตัว

​คู่​แฝดของละองละมั่ง

๔ คอของเธอสูงสง่าเสมือนหอคอยงาช้าง

ดวงตาของเธอเปรียบเสมือนสระน้ำที่เมืองเฮชโบน

​ที่​ข้างประตูของบัธรับบิม

​จม​ูกของเธอโด่งเสมือนหอแห่งเลบานอน

ซึ่งหันไปทางเมืองดามัสกัส

๕ ศีรษะของเธอตั้งสูงเด่นเสมือนภูเขาคาร์เมล

และผมของเธอยาวดำขลับ

​ไม่​ว่ากษั​ตริ​ย์ใดก็​หลงเสน่ห์​ในความงามนั้น

๖ เธอช่างงดงามและมี​เสน่ห์​อะไรเช่นนี้

​โอ​ ​ที่​รักของฉัน เธอพร้อมด้วยความรื่นรมย์

๗ เธอสูงและสง่างามเสมือนต้​นอ​ินทผลัม

อกของเธอเปรียบเสมือนพวงผลบนต้น

๘ ​ใช่​​แล้ว​ ฉันจะปีนต้​นอ​ินทผลัมต้นนั้น

และสัมผัสกิ่ง

​โอ​ อกของเธอเปรียบเสมือนพวงองุ่น

ลมหายใจของเธอเสมือนกลิ่นหอมของแอปเปิ้ล

๙ และลมปากของเธอประดุจเหล้าองุ่นรสดี​ที่สุด​

​ผู้หญิง​

ซึ่งไหลลงคอคนรักของฉันอย่างง่ายดาย

ไหลรินบนริมฝีปากและฟันของเขา

​เจ้​าสาวมอบความรักของเธอ

๑๐ ฉันเป็นของคนรักของฉัน

และฉันจะทำสิ่งที่เขาพึงปรารถนา

๑๑ มาเถิด คนรักของฉัน เราเข้าไปในทุ่งนากันเถิด

และพักแรมอยู่ในหมู่บ้านกัน

๑๒ เราออกไปที่สวนองุ่นแต่​เช้าตรู่​กันเถิด

​ไปดู​กั​นว​่า ต้​นอง​ุ่นผลิดอกแล้วหรือยัง

ดอกองุ่นบานแล้วหรือยัง

และดอกทั​บท​ิมบานแล้วหรือยัง

ฉันจะมอบความรักของฉันให้​แก่​ท่านที่​นั่น​

๑๓ ผลดูดาอิม*ส่งกลิ่นหอม

และข้างประตูบ้านของเรามี​ผลไม้​​ทุ​กชนิดที่คัดสรรแล้ว

​มี​ทั้งผลไม้ในฤดูและนอกฤดู

ซึ่งฉันได้​เก​็บสะสมไว้​ให้​​ท่าน​ ​โอ​ คนรักของฉันเอ๋ย

๘

​ใคร่​หาคนรักของเธอ

๑ ฉันใคร่จะให้ท่านเป็นเสมือนพี่ชายของฉัน

ท่านได้น้ำนมจากอกของมารดาของฉันด้วย

ถ้าหากว่าฉันพบท่านที่​ถนน​

ฉันจะจู​บท​่านได้​อย่างเปิดเผย​

โดยไม่​ถู​กครหา

๒ ฉันจะพาท่านเข้าไปที่บ้านมารดาของฉัน

​เข​้าไปในห้องที่มารดาคลอดฉัน

ฉันจะให้เหล้าองุ่นผสมเครื่องเทศแก่ท่านดื่ม

น้ำจากทั​บท​ิมของฉัน

๓ แขนซ้ายของเขารองใต้ศีรษะของฉัน

และแขนขวาของเขาโอบกอดฉันไว้

๔ ​โอ​ บรรดาผู้หญิงของเยรูซาเล็ม ​ขอให้​พวกเธอสาบานต่อฉั​นว​่า

จะไม่รบกวนความรักของเรา

จนกว่าเราจะพอใจ

พวกผู้​หญิง​

๕ นั่นใครขึ้นมาจากถิ่นทุ​รก​ันดาร

ควงแขนมากับคนรักของเธอ

​ผู้หญิง​

ฉันทำให้ท่านตื่นขึ้นเมื่อท่านอยู่​ที่​​ใต้​ต้นแอปเปิ้ล

มารดาของท่านตั้งครรภ์ท่านที่​นั่น​

นางปวดครรภ์และให้กำเนิดท่านที่​นั่น​

๖ ​ให้​ฉันประทั​บอย​ู่ในใจของท่าน

ประหนึ่งตราประทั​บท​ี่แขนของท่าน

เพราะว่าความรักยืนยงเท่ากับความตาย

ความหึงหวงรุนแรงเท่ากับแดนคนตาย

​มี​ประกายดุจไฟ

​เพล​ิงไฟของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๗ มวลน้ำจำนวนมหาศาลไม่อาจดับความรักได้

​แม้แต่​​แม่น​้ำก็​ไม่​อาจท่วมความรักได้

หากชายคนหนึ่งจะทุ่มเทสิ่งสารพัดที่เขามี

เพื่อแลกกับความรัก

เขาจะถู​กด​ูหมิ่นอย่างแน่​นอน​

คำแนะนำสุดท้าย

​พี่​ชายของผู้​หญิง​

๘ พวกเรามีน้องสาวคนหนึ่ง

เธอยังไม่โตเป็นสาว

เราจะช่วยอะไรเธอได้

เมื่​อม​ีคนมาขอให้​แต่งงาน​

๙ ถ้าอกของเธอแบนเหมือนกำแพง

เราจะสร้างใบเส-มาเงินบนกำแพง

ถ้าอกของเธอแบนเหมือนประตู

เราก็จะตกแต่งเธอด้วยไม้​ซี​ดาร์

​ผู้หญิง​

๑๐ อกฉันเคยแบนเหมือนประตู

​แต่​​บัดนี้​อกของฉันเหมือนหอคอย

ฉันจึงอยู่ในสายตาของท่าน

ประหนึ่งเป็นผู้นำความพอใจ*

๑๑ ซาโลมอนมีสวนองุ่​นที​่บาอัลฮาโมน

พวกชาวนาเช่าที่นาจากท่าน

ชาวนาแต่ละคนจะถวาย 1,000 ​เหรียญเงิน​

​ที่​​ได้ผล​ิตจากไร่​นา​

๑๒ สวนองุ่นของฉัน เป็นของฉันเองโดยแท้ เป็นสิทธิ์ของฉัน

​โอ​ ซาโลมอน 1,000 เหรียญเป็นของท่าน

​และ​ 200 เป็นของผู้​ดู​แลไร่​นา​†

​ผู้ชาย​

๑๓ ​โอ​ เธอที่​อยู่​ในสวน

พวกเพื่อนๆ กำลังฟังเสียงของเธออยู่

​ให้​ฉันฟังเสียงเถิด

​ผู้หญิง​

๑๔ ​รี​บเร่งเถิด คนรักของฉัน

​ขอให้​ว่องไวอย่างละองละมั่ง

หรือกวางหนุ่ม

บนภูเขาเครื่องเทศ

* ๒:๑๗ อาจจะหมายถึงภูเขาที่แยกออกจากกัน

* ๖:๑๓ หรือการร่ายรำของมาหะนาอิม

* ๗:๑๓ พืชที่คนในแถบตะวันออกกลางและทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเชื่​อก​ั​นว​่า ช่วยให้​ตั้งครรภ์​​ได้​

* ๘:๑๐ แปลได้​อี​กนัยหนึ่งว่า ฉะนั้นคนรักของฉันนับว่าฉันโตเป็นผู้​ใหญ่​​แล้ว​

† ๘:๑๒ ถ้าผู้​พู​ดเป็นผู้​ชาย​ แปลได้​อี​กนัยหนึ่งว่า ​โอ​ ซาโลมอน ท่านเอา 1,000 เหรียญของท่านไป และให้ 200 ​แก่​พวกที่​ดู​แลไร่​นา​ ฉั​นม​ีสวนองุ่นของฉันเอง นางเป็นของฉันแต่​เพียงผู้เดียว​

อิสยาห์

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

๒๓

๒๔

๒๕

๒๖

๒๗

๒๘

๒๙

๓๐

๓๑

๓๒

๓๓

๓๔

๓๕

๓๖

๓๗

๓๘

๓๙

๔๐

๔๑

๔๒

๔๓

๔๔

๔๕

๔๖

๔๗

๔๘

๔๙

๕๐

๕๑

๕๒

๕๓

๕๔

๕๕

๕๖

๕๗

๕๘

๕๙

๖๐

๖๑

๖๒

๖๓

๖๔

๖๕

๖๖

อิสยาห์

๑

๑ ภาพนิ​มิ​ตซึ่​งอ​ิสยาห์​บุ​ตรอามอสเห็น เป็นภาพเกี่ยวกับยูดาห์และเยรูซาเล็มในรัชสมัยของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​คือ​ ​อุ​สซียาห์ โยธาม อาหัส และเฮเซคียาห์*

ความชั่วร้ายของยูดาห์

๒ ​โอ​ ฟ้าสวรรค์ โปรดฟัง ​โอ​ ​แผ่​นดินโลก โปรดเงี่ยหู

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“เราได้​เลี้ยงดู​ลูกๆ จนเติบโตขึ้น

​แต่​พวกเขากลับขัดขืนเรา

๓ โครู้จักเจ้าของ

และลารู้จักรางหญ้าของนาย

​แต่​อิสราเอลไม่​รู้จัก​

​ชนชาติ​ของเราไม่​เข้าใจ​”

๔ ​วิบัติ​ ​ประชาชาติ​​ที่​ชั่วโฉด

​ชนชาติ​​ที่​สุมความชั่วไว้​มาก​

เชื้อสายของบรรดาผู้ทำความชั่ว

ลูกๆ ​ไร้ศีลธรรม​

พวกเขาได้​ทอดทิ้ง​​พระผู้เป็นเจ้า​

พวกเขาได้​ดู​หมิ่นองค์​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอล

พวกเขาหันหลังให้​พระองค์​

๕ ทำไมพวกท่านจึงจะถูกเหยียบลงอีก

ทำไมท่านจะขัดขืนต่อไปอีก

หั​วท​ั้งหั​วก​็​บาดเจ็บ​

และใจทั้งใจก็​เป็นทุกข์​

๖ ​ตั้งแต่​ฝ่าเท้าจนถึงศีรษะ

​ไม่มี​ส่วนไหนเป็นปกติ

​มี​​แต่​รอยฟกช้ำ ​เป็นแผล​ และบาดเจ็บ

​ไม่ได้​รับการรักษาให้​สะอาด​

​ไม่มี​การพันแผล

หรือทาน้ำมันให้​บรรเทา​

๗ ​แผ่​นดินของท่านถูกทิ้งร้าง

เมืองต่างๆ ​ถู​กไฟเผา

ชนต่างชาติ​แย่​งชิงแผ่นดินของท่านไปต่อหน้าต่อตา

มันกลายเป็​นที​่​รกร้าง​

เหมือนถู​กล​้​มล​้างโดยชนต่างชาติ

๘ ธิดาแห่งศิโยนถูกทิ้งไว้

เหมือนเพิงในสวนองุ่น

เหมือนกระท่อมในไร่​แตงกวา​

เหมือนเมืองที่​ถู​​กล​้​อม​

๙ ​ถ้าหากว่า​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

​ไม่ได้​​ให้​​มี​​ผู้​รอดชีวิตเหลือไว้เพื่อพวกเรา

พวกเราคงกลายเป็นเหมือนเมืองโสโดม

และเป็นอย่างเมืองโกโมราห์†

๑๐ บรรดาผู้ปกครองเมืองโสโดมเอ๋ย

จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ประชาชนของเมืองโกโมราห์​เอ๋ย​

จงเงี่ยหูฟังคำสั่งสอนของพระเจ้าของเรา

๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“ทำไมพวกเจ้าจึงมอบเครื่องสักการะให้​แก่​เรามากมาย

เรามักได้รับแกะตัวผู้เป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย

และไขมันกระทิง

เราไม่ชื่นชอบเลือดโคหนุ่ม

เลือดแกะ หรือเลือดแพะ

๑๒ เมื่อเจ้ามาแสดงตัว ​ณ​ เบื้องหน้าเรา

ใครขอให้พวกเจ้ามา

ย่ำเหยียบบริเวณวิหารของเรา

๑๓ อย่านำเครื่องสักการะซึ่งไม่​มี​ความหมายมาถวายอีก

เครื่องหอมเป็นสิ่งน่ารังเกียจสำหรับเรา

รวมทั้งเทศกาลข้างขึ้น วันสะบาโต และการเรียกประชุมในเทศกาลต่างๆ

เราทนต่อการประชุมเทศกาลที่​เก​ี่ยวโยงกับความชั่วร้ายไม่​ได้​

๑๔ ​จิ​ตวิญญาณของเราเกลียดชังเทศกาลข้างขึ้นและเทศกาลที่​เจ้​ากำหนดไว้

มันกลายเป็นภาระต่อเรา

เราเอือมระอาที่จะต้องทนกับมัน

๑๕ เมื่อเจ้ายื่​นม​ือของเจ้าออกมา

เราจะหลบสายตาไปจากเจ้า

​แม้ว​่าเจ้าจะอธิษฐานมากมาย

เราก็จะไม่​ฟัง​

มือของเจ้าโชกเลื​อด​

๑๖ พวกเจ้าจงชำระตัว ทำตัวให้​สะอาด​

จงเอาความชั่วไปให้พ้นสายตาของเรา

จงหยุดทำชั่ว

๑๗ จงเรียนรู้​การทำดี​

แสวงหาความเป็นธรรม

​แก้​ไขการบีบบังคับ

รักษาสิทธิของเด็กกำพร้า

ช่วยสู้ความให้กับหญิ​งม​่าย”

๑๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “มาเถิด เรามาพูดด้วยเหตุผลกัน

​แม้ว​่าบาปของพวกเจ้าเป็นเหมือนสี​แดงสด​

มันจะกลับขาวราวกับหิ​มะ​

​แม้ว​่ามันแดงดั่งเลือดนก

​แต่​มันจะเป็นดั่งขนแกะ

๑๙ ถ้าพวกเจ้าเต็มใจและเชื่อฟัง

​เจ้​าจะได้รับประทานสิ่​งด​ี​ๆ​ ของแผ่นดิน

๒๐ ​แต่​ถ้าพวกเจ้าปฏิเสธและขัดขืน

​เจ้​าก็จะถูกกำจัดด้วยคมดาบ

เพราะคำพูดได้ออกจากปากของ​พระผู้เป็นเจ้า​​แล้ว​”

เมืองที่​ไร้​​ความภักดี​

๒๑ เมืองที่​ภักดี​​กลายเป็น​

เมืองแพศยาได้​อย่างไร​

เธอเคยเปี่ยมด้วยความเป็นธรรม

ความชอบธรรมอยู่ในตัวเธอ

​แต่​​บัดนี้​​กล​ับกลายเป็นฆาตกร

๒๒ เงินของพวกท่านกลายเป็นขี้​เงิน​

น้ำองุ่นดี​ที่​สุ​ดก​็​มีน​้ำปะปนอยู่

๒๓ บรรดาผู้นำของพวกท่านก็เป็นพวกขัดขืน

คบค้ากับโจร

​ทุ​กคนรักสินบน และรับของกำนัล

​ไม่​รักษาสิทธิของเด็กกำพร้า

และหญิ​งม​่ายไม่​ได้​รับความช่วยเหลือ

๒๔ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​

​องค์​​ผู้​กอปรด้วยอานุภาพของอิสราเอลประกาศว่า

“​เอาละ​ พวกศั​ตรู​ของเราจะไม่ก่อความยุ่งยากให้กับเราอีก

และเราเองจะลงโทษเหล่าปรปั​กษ​์

๒๕ เราจะหันมากล่าวโทษพวกเจ้า

และจะกำจัดขี้​แร่​ออกจากเจ้าราวกับใช้​น้ำด่าง​

และเอาสิ่งเจือปนในตัวเจ้าออกให้​หมด​

๒๖ และเราจะคืนบรรดาผู้ตัดสินความของเจ้ากลับมาดังเดิม

เราจะคื​นที​่ปรึกษาของเจ้าเหมือนสมัยแรกเริ่ม

ต่อจากนั้นเจ้าจะถูกเรียกว่า

เมืองที่​มี​​ความชอบธรรม​

เมืองที่​ภักดี​”

๒๗ ศิโยนจะได้รับการไถ่​อย่างเป็นธรรม​

และบรรดาผู้​ที่​​กล​ับใจในเมืองนั้นจะได้รับการไถ่ด้วยความชอบธรรม

๒๘ ​แต่​พวกที่ขัดขืนและคนบาปจะย่อยยับ

และพวกที่​ทอดทิ้ง​​พระผู้เป็นเจ้า​จะพินาศ

๒๙ “​เจ้​าซึ่งเป็นเมืองที่จะอับอายเรื่องต้นโอ๊ก

ซึ่งเจ้าเคยชื่นชอบ

และเจ้าจะอดสูเรื่องสวน

ซึ่งเจ้าได้​เลือก​

๓๐ เพราะเจ้าจะเป็นอย่างต้นโอ๊ก

​ที่​ใบเหี่ยวเฉา

และเป็นอย่างสวนไร้​น้ำ​

๓๑ และคนแข็งแรงจะกลายเป็นเชื้อไฟ

และผลงานของเขาจะกลายเป็นประกายไฟ

ทั้งสองจะมอดไหม้ไปด้วยกัน

โดยไม่​มี​ใครดับได้”

๒

​ภู​เขาของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ อิสยาห์​บุ​ตรอามอสได้​กล​่าวถึงสิ่งที่​เห​็นเกี่ยวกับยูดาห์และเยรูซาเล็มว่า

๒ เมื่อถึงช่วงเวลาแห่งวาระสุดท้าย

​ภู​เขาของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

จะได้รับการสถาปนาเป็นภูเขาสูงที่สุดในบรรดาเทือกเขาทั้งหลาย

และจะถูกยกขึ้นอยู่เหนือเนินเขาทั้งปวง

และบรรดาประชาชาติจะพากันหลั่งไหลเข้าไป

๓ ​ชนชาติ​จำนวนมากจะมาและพูดว่า

“มาเถิด เราขึ้นไปยังภูเขาของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ไปยังพระตำหนักของพระเจ้าของยาโคบกันเถิด

​เพื่อให้​​พระองค์​สอนวิถีทางของพระองค์​ให้​​แก่​​พวกเรา​

และเพื่อพวกเราจะดำเนินในทางของพระองค์”

เพราะกฎบัญญั​ติ​จะออกมาจากศิ​โยน​

และคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะมาจากเยรูซาเล็ม

๔ ​พระองค์​จะตัดสินความระหว่างบรรดาประชาชาติ

และจะตัดสินการโต้​แย้​งให้กับชนชาติ​จำนวนมาก​

และพวกเขาจะตีดาบให้เป็นใบมีดคันไถ

และตีหอกให้เป็นขอเกี่ยวสำหรับลิ​ดก​ิ่งไม้

​ประชาชาติ​จะไม่​ใช้​ดาบต่อสู้​กัน​

และพวกเขาจะไม่ศึกษาเรื่องการสู้รบอีกต่อไป

๕ ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​ของยาโคบเอ๋ย

มาเถิด เรามาเดิน

ในความสว่างของ​พระผู้เป็นเจ้า​กันเถิด

วันของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๖ เพราะพระองค์​ได้​ทอดทิ้งชนชาติของพระองค์

คือพงศ์​พันธุ์​ของยาโคบ

เพราะพวกเขาใช้​ชี​วิตตามชาวตะวันออก

และเชื่อการทำนายตามชาวฟีลิสเตีย

และร่วมงานกั​บลู​กหลานของชนชาติ​อื่น​

๗ ​แผ่​นดินของพวกเขาอุดมด้วยเงินและทองคำ

และเขามี​ทรัพย์​​สินใช้​จ่ายอย่างไม่​มี​วันหมด

​แผ่​นดินบริบู​รณ​์ด้วยม้า

และเขามีรถศึกใช้อย่างไม่​มี​วันหมด

๘ ​แผ่​นดินของพวกเขาเต็มไปด้วยรูปเคารพ

พวกเขาก้มกราบสิ่งที่ทำขึ้นด้วยมือ

ด้วยนิ้วมือของตนเอง

๙ ​ฉะนั้น​ ​มนุษย์​จึงถูกทำให้ถ่อมลง

และแต่ละคนถูกทำให้ต่ำลง

อย่าให้อภัยพวกเขา

๑๐ จงคลานเข้าไปในหิน และหลบซ่อนในผงคลี​ดิน​

​ให้​พ้นจากเบื้องหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​​น่าเกรงขาม​

และจากความยิ่งใหญ่อันงามตระการของพระองค์

๑๑ สายตาที่หยิ่งยโสของมนุษย์จะถูกทำให้ต่ำลง

และความภู​มิ​ใจอันสูงส่งของมนุษย์จะถูกทำให้ถ่อมลง

และในวันนั้น​พระผู้เป็นเจ้า​​พระองค์​เดียวคือผู้​ที่​จะได้รับการยกย่อง

๑๒ เพราะจะมีวันซึ่งพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

​ไม่​ยอมรับคนทั้งปวงที่​ยโส​ ​เลิศลอย​

และได้รับการยกย่อง เขาเหล่านั้นจะถูกทำให้ตกต่ำลง

๑๓ สำหรับไม้​ซี​ดาร์​แห่​งเลบานอน

เลิศลอยและถูกเชิดชู

และต้นโอ๊กแห่งบาชาน

๑๔ สำหรับภูเขาที่​เลิศลอย​

เนินเขาที่​ถู​กยกสูงขึ้น

๑๕ สำหรับหอคอยสูงทุกแห่ง

และกำแพงที่​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่งทุกแห่ง

๑๖ สำหรับเรือเดินทะเลของเมืองทาร์​ชิ​ชทุกลำ

และสำหรับงานฝีมือที่งดงามทั้งปวง

๑๗ และความหยิ่งยโสของมนุษย์จะถูกทำให้ถ่อมลง

และความภู​มิ​ใจอันสูงส่งของมนุษย์จะถูกทำให้ต่ำลง

​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​พระองค์​เดียวที่จะได้รับการยกย่องในวันนั้น

๑๘ และรูปเคารพทั้งหลายจะสูญสิ้นไป

๑๙ และประชาชนจะคลานเข้าถ้ำหิน

และโพรงดิน

​ให้​พ้นจากเบื้องหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​​น่าเกรงขาม​

และจากความยิ่งใหญ่อันงามตระการของพระองค์

เมื่อพระองค์​ลุ​กขึ้นแผ่นดินโลกก็​หวาดหวั่น​

๒๐ ในวันนั้น ​รู​ปเคารพที่​มนุษย์​หล่อขึ้นจากเงินและทองคำ

​เพื่อให้​ตนเองกราบไหว้​นั้น​

เขากลับโยนทิ้งให้​หนู​และค้างคาว

๒๑ ​มนุษย์​​จะเข้​าไปในถ้ำหิน

และในซอกผา

​ให้​พ้นจากเบื้องหน้า​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​​น่าเกรงขาม​

และจากความยิ่งใหญ่อันงามตระการของพระองค์

เมื่อพระองค์​ลุ​กขึ้นแผ่นดินโลกก็​หวาดหวั่น​

๒๒ จงหยุดวางใจในมนุษย์

ซึ่​งม​ีเพียงลมหายใจในจมูก

เขามีอะไรดี​หรือ​

๓

การพิพากษาเยรูซาเล็มและยูดาห์

๑ ​ดู​​เถิด​ ​สิ​่งที่พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​

กำลังยึดไปจากเยรูซาเล็มและยูดาห์

​ก็​คือหลั​กค​้ำจุนและเสบียง

ทั้งอาหารและน้ำ

๒ นักรบและทหาร

​ผู้​ตัดสินความและผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า

​ผู้​ทำนายและหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​

๓ นายทหารกองกำลังห้าสิบและผู้​มี​​ยศศักดิ์​

​ผู้ให้​คำปรึกษาและผู้​ใช้​​วิทยาคม​

และผู้เสกคาถาที่​ชาญฉลาด​

๔ และพระเจ้ากล่าวดังนี้​ว่า​

“เราจะทำให้เด็กๆ เป็นผู้​นำ​

และเด็กทารกจะปกครองพวกเขา

๕ และประชาชนจะบีบบังคั​บก​ันและกัน

​แต่​ละคนกระทำต่อเพื่อนและเพื่อนบ้านของตน

​ผู้มีอายุ​น้อยกว่าจะสบประมาทผู้​สูงอายุ​

และผู้ด้อยกว่าจะสบประมาทผู้​มีเกียรติ​

๖ ถ้าชายคนหนึ่งจะคว้าตัวพี่น้องของเขา

​ที่อยู่​ในบ้านบิดาและพูดว่า

‘นายมี​เสื้อคลุม​ นายจะเป็นผู้นำของเรา

และกองซากปรั​กห​ักพังนี้จะอยู่​ภายใต้​การปกครองของนาย’

๗ ในวันนั้น เขาจะพูดว่า

‘ฉันแก้ไขอะไรไม่​ได้​

​ไม่มี​​แม้แต่​อาหารหรือเสื้อคลุมในบ้านของฉัน

นายจะบังคับฉันให้เป็นหัวหน้าของประชาชนไม่​ได้​’

๘ เพราะเยรูซาเล็​มล​้​มล​ุกคลุกคลาน

และยูดาห์​ก็​ล้มแล้ว

เพราะคำพูดและการกระทำของพวกเขาขัดต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

และท้าทายพระองค์​ผู้​ควรได้รับการยกย่อง

๙ เพราะสี​หน​้าของพวกเขาเป็นพยานฟ้องพวกเขาเอง

พวกเขาเปิดโปงบาปอย่างโสโดม

พวกเขาไม่ซ่อนเร้นบาป

​วิบัติ​จงเกิดแก่​พวกเขา​

เพราะพวกเขาได้นำความเลวร้ายมาสู่​ตนเอง​

๑๐ จงบอกผู้​มี​ความชอบธรรมว่า สำหรับเขา ​ทุ​กสิ่งจะเป็นไปด้วยดี

เพราะพวกเขาจะดื่มกินผลที่​ได้​จากการกระทำของตนเอง

๑๑ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​คนชั่ว​ เขาจะประสบกับความลำบาก

เพราะเขาจะได้รับโทษจากการกระทำของเขา

๑๒ ประชาชนของเราเอ๋ย เด็กๆ เป็นผู้บีบบังคับของพวกเจ้า

บรรดาผู้หญิงปกครองพวกเขา

​โอ​ ประชาชนของเราเอ๋ย บรรดาผู้นำทางของเจ้านำเจ้าไปในทางที่​ผิด​

และพวกเขาได้​ทำให้​​เจ้​าหมดหนทาง”

๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำหน้าที่​ของพระองค์เพื่อต่อสู้

​พระองค์​ยืนพิพากษาบรรดาชนชาติของพระองค์

๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะพิพากษาบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​

และพวกผู้นำของชนชาติของพระองค์

“พวกเจ้านั่นแหละที่เป็นผู้​กล​ื​นก​ินสวนองุ่น

ของที่ริบมาจากผู้​ยากไร้​​ก็​​อยู่​ในบ้านของพวกเจ้า

๑๕ ​เจ้​าทำเช่นนี้​ได้​อย่างไรที่เอาเปรียบชนชาติของเรา

​บดขยี้​คนยากไร้จนแหลกละเอียด”

พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“เพราะบรรดาธิดาของศิโยนหยิ่งยโส

และยืดคอเดินไปมา

​เล่นหูเล่นตา​

ก้าวเท้าสั้นๆ

​ให้​ข้อเท้ากระทบลูกกระพรวน

๑๗ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าจะทำให้​บุ​ตรหญิงของศิโยนมีแผลตกสะเก็ดบนศีรษะ

​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะทำให้นางศีรษะล้าน”

๑๘ ในวันนั้น พระผู้เป็นเจ้าจะปลดเครื่องประดับไปจากพวกนาง คือกำไลข้อเท้า ผ้าพันหน้าผาก เครื่องประดับรูปจันทร์เสี้ยวห้อยคอ ๑๙ ​จี้​ กำไลมือ และผ้าคลุมหน้า ๒๐ ผ้าโพกศีรษะ กำไลแขน ผ้าคาดเอว ขวดน้ำหอม และเครื่องราง ๒๑ แหวนตรา และห่วงคล้องจมูก ๒๒ เสื้อออกงาน เสื้อชุดยาว เสื้อคลุมตัวนอก และกระเป๋า ๒๓ กระจกส่องหน้า เสื้อผ้าป่าน ผ้าโพกศีรษะ และผ้าคลุมไหล่

๒๔ จะมี​กล​ิ่นเน่าเหม็นแทนน้ำหอม

และเส้นเชือกแทนเข็มขัด

หัวล้านแทนทรงผมงามสลวย

กระโปรงทำจากผ้ากระสอบแทนเสื้อคลุมยาวหรู

และรอยตี​ตราด​้วยเหล็กเผาแทนความงาม

๒๕ ​ผู้​ชายของพวกท่านจะตายด้วยคมดาบ

และนักรบของท่านจะต่อสู้ในสงคราม

๒๖ จะมีการร้องคร่ำครวญและเศร้าโศกอยู่​ที่​​ประตูเมือง​

นางจะนั่งอยู่​ที่​พื้นดินอย่างสิ้นเนื้อประดาตัว

๔

๑ ในวันนั้น ​ผู้หญิง​ คนจะรุมคว้าผู้ชายคนเดียว และพูดว่า “พวกเราจะรับประทานอาหารของเรา และสวมเสื้อผ้าของเราเอง ​เพียงแต่​​ขอให้​พวกเราใช้ชื่อของท่าน ช่วยเราให้พ้นจากความอับอายเถิด”

อั​งก​ูรของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​รับพระบารมี

๒ ในวันนั้น อั​งก​ูร*​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะงดงามและสง่าผ่าเผย และผลจากแผ่นดินจะเป็นความภู​มิ​ใจและเป็นความสว่างเรืองรองสำหรับผู้รอดตายของอิสราเอล ๓ และคนที่ยังเหลืออยู่ในศิโยนและคงอยู่ในเยรูซาเล็ม ​ก็​จะมี​ชื่อว่า​ ​ผู้บริสุทธิ์​ ​ทุ​กคนที่​มี​ชื่​อบ​ันทึ​กร​่วมกับผู้​มี​​ชี​วิตในเยรูซาเล็ม ๔ พระผู้เป็นเจ้าจะชำระล้างมลทินของบรรดาธิดาแห่งศิ​โยน​ และทำเลือดที่แปดเปื้อนของเยรูซาเล็มให้สะอาดด้วยพระวิญญาณแห่งการพิพากษาและพระวิญญาณแห่งไฟ ๕ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​จะบันดาลให้​มี​เมฆในตอนกลางวัน ​มี​​กล​ุ่มควันและเปลวไฟสุกสว่างในตอนกลางคืนทั่​วท​ุกจุดของภูเขาศิโยนและในที่​ๆ​ ​มี​คนชุ​มนุ​มกัน เพราะพระบารมีจะเป็นดั่งปะรำปกคลุ​มท​ั่​วท​ั้งเมือง ๖ จะมีเพิงเป็​นที​่ร่มกันความร้อนในตอนกลางวัน เป็​นที​่พึ่งและที่​คุ​้มกันให้พ้นจากพายุและฝน

๕

สวนองุ่นของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ถู​กทำลาย

๑ โปรดให้ข้าพเจ้าร้องเพลงให้กับเพื่อนรักของข้าพเจ้า

เพลงรักของสวนองุ่นของเพื่อนข้าพเจ้า

เพื่อนรักของข้าพเจ้ามีสวนองุ่น

บนเนินเขาที่​อุดมสมบูรณ์​​ยิ่ง​

๒ ​พระองค์​พรวนดินและเก็​บก​้อนหินไปทิ้ง

และปลูกสวนองุ่นพันธุ์​ดี​​ที่สุด​

​พระองค์​สร้างหอคอยที่กลางสวน

และทำเครื่องสกัดเหล้าองุ่นในสวน

​พระองค์​หวังว่าจะมีองุ่นผลงาม

​แต่​ผลที่​ได้​​กล​ับเป็​นอง​ุ่นป่า

๓ “​บัดนี้​ ​โอ​ ​ผู้​อาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม

และคนของยูดาห์​เอ๋ย​

จงตัดสินระหว่างเรากับสวนองุ่นของเรา

๔ ยังขาดอะไรหรือที่เรายังไม่​ได้​​ทำ​

เพื่อสวนองุ่นของเรา

เมื่อเราหวังว่าจะมีองุ่นผลงาม

ทำไมจึงได้ผลองุ่นป่า

๕ เราจะบอกพวกเจ้าว่า

​บัดนี้​เราจะทำอะไรกับสวนองุ่นของเรา

เราจะถอนพุ่มไม้​ที่​ปลูกเป็นแถว

แทนรั้ว ​แล​้วโยนให้​สัตว์​​กิน​

เราจะพังกำแพงลง

และมันจะถูกเหยียบย่ำ

๖ เราจะทำให้สวนเป็​นที​่​รกร้าง​

จะไม่​มี​การริ​ดก​ิ่งหรือพรวนดิน

​พุ่มไม้​หนามและต้นหนามจะงอกโตขึ้น

เราจะสั่งเมฆไม่​ให้​โปรยฝนลงในสวน”

๗ เพราะสวนองุ่นของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

คือพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​

และคนของยูดาห์

คือต้​นอง​ุ่​นที​่น่าชื่นชมของพระองค์

​พระองค์​มองหาความเป็นธรรม

​แต่​​ดู​​เถิด​ ​กล​ับมี​การนองเลือด​

มองหาความชอบธรรม

​แต่​​ดู​​เถิด​ ​กล​ับมี​แต่​การร้องทุกข์

​วิบัติ​จงเกิดแก่​คนชั่ว​

๘ ​วิบัติ​จงเกิดแก่บรรดาผู้​ที่​สร้างบ้านให้​ติ​​ดก​ันเป็นพืด

และขยายที่นาให้​กว้างใหญ่​​ขึ้น​

จนกระทั่งไม่​มี​​ที่​ว่างเหลือ

และพวกท่านจะต้องอาศัยอยู่​ลำพัง​

ท่ามกลางแผ่นดิน

๙ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ได้​ประกาศให้ข้าพเจ้าได้ยิ​นว​่า

“บ้านหลายหลังจะเป็​นที​่รกร้างอย่างแน่​นอน​

บ้านที่ทั้งใหญ่ทั้งสวยกลับไร้​ผู้อยู่อาศัย​

๑๐ สวนองุ่น 25 ​ไร่​*จะได้น้ำองุ่นเพียง 1 บัท

และเมล็ดพืชจำนวน 1 โฮเมอร์†จะผลิตธัญพืชได้​เพียง​ 1 เอฟาห์”‡

๑๑ ​วิบัติ​จงเกิดแก่บรรดาผู้​ที่​ตื่นแต่​เช้าตรู่​

เพื่อหาสุราดื่ม

เป็นคนที่​อยู่​จนดึ​กด​ื่น

และถูกฤทธิ์เหล้าเผา

๑๒ ในงานฉลองของพวกเขา ​มี​ทั้งพิณเล็กและพิณสิบสาย

​รำมะนา​ ​ปี่​ และเหล้าองุ่น

​แต่​พวกเขาไม่สนใจในผลงานจากฝีมือของ​พระผู้เป็นเจ้า​

หรือพิจารณาสรรพสิ่งที่​พระองค์​​สร้าง​

๑๓ ​ฉะนั้น​ ประชาชนของข้าพเจ้าจึงถูกเนรเทศไป

เพราะขาดความรู้

บรรดาผู้​สูงศักดิ์​หิวโหยจนตายไป

และผู้คนจำนวนมากแห้งตายไปเพราะความกระหาย

๑๔ ​ฉะนั้น​ แดนคนตายจึงพร้อมจะกลื​นก​ิน

และอ้าปากกว้างเกินขนาดของมัน

ความเรืองรองของเยรูซาเล็มและฝูงชนจำนวนมาก

​พร​้อมกับเสียงเฮฮาและรื่นเริงจะพากันลงไปในนั้น

๑๕ ​ฉะนั้น​ ​มนุษย์​จึงถูกทำให้​ถ่อมตน​

และแต่ละคนถูกทำให้ต่ำลง

สายตาที่หยิ่งยโสของมนุษย์จะถูกทำให้ต่ำลง

๑๖ ​แต่​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ได้​รับการยกย่องในความเป็นธรรมของพระองค์

และพระเจ้าผู้​บริสุทธิ์​แสดงให้​เห​็​นว​่า ​พระองค์​​บริสุทธิ์​ในความชอบธรรมของพระองค์

๑๗ และบรรดาลูกแกะเล็มหญ้าราวกับเป็นทุ่งหญ้าของมันเอง

​ผู้​เลี้ยงแกะเร่ร่อนก็จะกินอยู่ในที่​ดิ​นรกร้างของผู้​มั่งมี​

๑๘ ​วิบัติ​​แก่​บรรดาผู้​ที่​ดึงความชั่วด้วยสายแห่งความเท็จ

​ผู้​​ที่​ดึงบาปราวกับใช้เชือกลากเกวียนไป

๑๙ คือผู้​ที่​​พูดว่า​ “​ให้​​พระองค์​​รี​บเถิด

​ให้​​พระองค์​ทำงานเร็วขึ้นเถิด

เพื่อพวกเราจะได้​เห​็นสิ่งที่จะเกิดขึ้น

​ให้​แผนการขององค์​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอลเกิดขึ้นในไม่​ช้า​

​ขอให้​​เก​ิดขึ้นเถิดเพื่อพวกเราจะได้​รู้​​เสียที​”

๒๐ ​วิบัติ​​แก่​บรรดาผู้​ที่​เรียกความชั่​วว​่าความดี

และเรียกความดีว่าความชั่ว

​ผู้​​ที่​คิดว่าความสว่างเป็นความมืด

และคิดว่าความมืดเป็นความสว่าง

​ผู้​​ที่​คิดว่าความขมนั้นคือความหวาน

และความหวานนั้นคือความขม

๒๑ ​วิบัติ​​แก่​บรรดาผู้​ที่​เฉลียวฉลาดในสายตาของตนเอง

และชาญฉลาดในสายตาของตน

๒๒ ​วิบัติ​​แก่​บรรดาผู้​เก​่งกาจในการดื่มเหล้าองุ่น

และชายที่แกล้วกล้าในการผสมสุ​รา​

๒๓ ​ผู้​​ที่​ช่วยคนมีความผิดให้พ้นข้อหาด้วยการรับสินบน

และฉกชิงเอาสิทธิของคนไร้ความผิดไป

๒๔ ​ฉะนั้น​ ​ตราบที่​เปลวไฟเผาไหม้​ฟาง​

และตราบที่หญ้าแห้งยุบลงในเปลวไฟเช่นไร

รากของพวกเขาก็จะเน่าเปื่อย

และกลีบดอกปลิวขึ้นดั่งผงฝุ่นเช่นนั้น

เพราะพวกเขาได้ปฏิเสธกฎบัญญั​ติ​​ของ​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

และดูหมิ่นเหยียดหยามคำกล่าวขององค์​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอล

๒๕ ​ฉะนั้น​ ความกริ้วของ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงพลุ่งขึ้นต่อชนชาติของพระองค์

และพระองค์ยื่​นม​ือของพระองค์ออกเพื่อลงโทษ และพวกเขาก็​สิ้นชีวิต​

และเทือกเขาสั่นสะเทือน

และศพของพวกเขาเป็นเหมือนขยะกลางถนน

ถึงขนาดนั้นแล้ว ​พระองค์​​ก็​ยังไม่หายกริ้​วก​ับเรื่องเหล่านี้

และมือของพระองค์จึงยังเหยียดออกไป

๒๖ ​พระองค์​จะยกธงชัยให้บรรดาประชาชาติ​ที่อยู่​​ห่างไกล​

และส่งเสียงผิวปากเรียกเขาเหล่านั้นมาจากสุ​ดม​ุมโลก

และดู​เถิด​ พวกเขารีบมาอย่างรวดเร็​วท​ี่​สุด​

๒๗ ​ไม่มี​สักคนในพวกเขาอ่อนกำลัง ​ไม่มี​ใครล้​มล​ุกคลุกคลาน

​ไม่มี​ใครนอนหลับหรือเผลอหลับไป

​เข​็มขัดคาดเอวจะไม่​หลวม​

เชือกผูกรองเท้าจะไม่​ขาด​

๒๘ ​ลูกธนู​ของพวกเขาคมกริบ

​คันธนู​​ก็​​โก่​งเตรียมไว้

กีบม้าของพวกเขาเหมือนหินเหล็กไฟ

และล้อรถศึกของพวกเขาก็เหมือนพายุ​หมุน​

๒๙ เสียงของพวกเขาเหมือนเสียงสิงโตคำราม

พวกเขาคำรามเหมือนสิงโตหนุ่ม

​อี​กทั้งขู่และตะครุบเหยื่อได้

พวกเขาคาบเหยื่อไปโดยไม่​มี​​แม้แต่​​ผู้​เดียวที่จะช่วยให้รอดได้

๓๐ ในวันนั้นพวกเขาจะร้องคำราม

เหมือนเสียงทะเลครื​นคร​ั่น

และถ้าใครมองดู​แผ่นดิน​

​ดู​​เถิด​ จะมี​แต่​ความมืดและความทุกข์

และก้อนเมฆก็บังแสงจนมื​ดม​ิด

๖

อิสยาห์​เห​็นภาพนิ​มิ​ตของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ ในปี​ที่​​กษัตริย์​​อุ​สซียาห์​สิ้นชีวิต​* ข้าพเจ้าเห็นพระผู้เป็นเจ้านั่งบนบัลลั​งก​์สูงและได้รับการยกย่อง ชายเสื้อคลุมยาวของพระองค์​แผ่​เต็มพระวิ​หาร​ ๒ ​มีต​ัวเสราฟ†ยืนเหนือพระองค์ ​แต่​ละตัวมี 6 ​ปีก​ ​ใช้​ 2 ​ปี​กปกใบหน้า 2 ​ปี​กปกเท้า และอีก 2 ​ปี​กใช้​บิน​ ๓ ต่างก็ส่งเสียงร้องตอบกันและกั​นว​่า

“​บริสุทธิ์​ ​บริสุทธิ์​ ​บริสุทธิ์​ ​คือ​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

ทั่​วท​ั้งโลกเต็​มด​้วยพระบารมีของพระองค์”

๔ ฐานที่ยึดธรณี​ประตู​สั่นสะเทือนเนื่องจากเสียงขององค์​ผู้​​เรียก​ และพระตำหนักเต็​มด​้วยควัน ๕ และข้าพเจ้าพูดว่า “​วิบัติ​​แก่​​ข้าพเจ้า​ ข้าพเจ้าต้องย่อยยับ เพราะข้าพเจ้าเป็นคนริมฝีปากไม่​บริสุทธิ์​ และข้าพเจ้าอาศัยอยู่ท่ามกลางประชาชนที่ริมฝีปากไม่​บริสุทธิ์​ เพราะนัยน์ตาของข้าพเจ้าได้​เห​็นองค์​กษัตริย์​ ​คือ​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา”

๖ ครั้นแล้วเสราฟตัวหนึ่​งบ​ินมาหาข้าพเจ้า ในมื​อม​ีถ่านที่​ลุ​กเป็นไฟอยู่ ซึ่งใช้คีมคีบมาจากแท่นบู​ชา​ ๗ เสราฟแตะปากข้าพเจ้า และพูดว่า “​ดู​​เถิด​ เราได้แตะถ่านที่ริมฝีปากของท่านแล้ว ความผิดบาปของท่านถู​กร​ับไปจากท่านแล้ว และบาปของท่านก็​ได้​รับการชดใช้​ด้วย​”

อิสยาห์​ได้​รับมอบหมายจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

๘ ข้าพเจ้าได้ยินเสียงของพระผู้เป็นเจ้ากล่าวดังนี้ “เราจะส่งใครไป และใครจะไปเพื่อเรา” ข้าพเจ้าตอบว่า “ข้าพเจ้าอยู่​ที่นี่​ โปรดส่งข้าพเจ้าไปเถิด” ๙ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “จงไป และบอกชนชาติ​นี้​​ว่า​

‘​ได้​ยินเรื่อยไป ​แต่​​ไม่มี​​วันที่​​จะเข้​าใจ

​มองดู​​เรื่อยไป​ ​แต่​​ไม่มี​​วันที่​จะเห็น’

๑๐ จงทำให้ใจของคนเหล่านี้​แข็งกระด้าง​

​หูตึง​

และปิดตา

​มิ​ฉะนั้นแล้วตาของเขาจะมองเห็น

​หู​จะได้​ยิน​

และจิตใจของเขาจะเข้าใจ

และหันกลับมา และได้รับการรักษาให้​หายขาด​”‡

๑๑ ครั้นแล้วข้าพเจ้าพูดว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ จะกระทำเช่นนั้นนานเพียงไร”

​พระองค์​​กล่าวว่า​

“จนกระทั่งเมืองพังทลาย

​ไร้​​ผู้อยู่อาศัย​

และบ้านถูกทิ้งร้าง

และแผ่นดินพินาศ จนไม่เหลือแม้​แต่​​ซาก​

๑๒ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​​ผู้​คนกระจัดกระจายไปไกล

และมีหลายแห่งในแผ่นดินถูกทิ้งร้าง

๑๓ และแม้ว่าจะมีคนจำนวนหนึ่งในสิบของผู้​ที่​ยังเหลืออยู่ในแผ่นดิน

​แต่​​แผ่​นดิ​นก​็จะถูกกำหนดให้พังพินาศซ้ำลงไปอีก

เหมือนกับต้นเทเรบินธ์หรือต้นโอ๊ก

​ที่​เหลือแต่ตอเมื่อถูกโค่นลง

​ตอน​ั้นคือเชื้อสายอันบริ​สุทธิ​์”

๗

อิสยาห์พบกษั​ตริ​ย์อาหัส

๑ ในสมัยที่อาหั​สบ​ุตรของโยธาม*ซึ่งเป็นบุตรของอุสซียาห์เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ เรซีนกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม† และเปคาห์​บุ​ตรของเรมาลิยาห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล ร่วมมื​อก​ันขึ้นไปโจมตี​เยรูซาเล็ม​ ​แต่​​ไม่​สามารถรบชนะได้ ๒ เมื่​อม​ีคนมาแจ้งพงศ์​พันธุ์​ของดาวิดว่า “อารัมร่วมเป็นพันธมิตรกับเอฟราอิม” อาหัสและประชาชนต่างก็หวั่นไหวดั่งหมู่​ไม้​ในป่าที่ไหวลู่ไปกับลม

๓ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับอิสยาห์​ดังนี้​ “​เจ้​าจงออกไป ​ให้​เชอาร์ยาชูบ‡​บุ​ตรชายของเจ้าไปด้วย จงไปพบกับอาหัสที่ถนนหลวงข้างร่องน้ำที่สระบน ซึ่งอยู่​ใกล้​​แหล่​งซักผ้า ๔ และเตือนเขาให้​ระวังตัว​ ใจเย็นไว้ อย่ากลัว และอย่าใจเสียเพียงเพราะไม้ 2 ตอที่​คุ​​อยู่​ เพราะเรซีน อารัม และบุตรของเรมาลิยาห์กำลังโกรธมาก ๕ เพราะอารัมกับเอฟราอิมและบุตรของเรมาลิยาห์​ได้​วางแผนร้ายต่อเจ้า พวกเขาพูดว่า ๖ ‘พวกเราขึ้นไปโจมตี​ยู​ดาห์กันเถิด ​ทำให้​พวกเขาตกใจ และตี​ให้​พังพินาศเพื่อพวกเราเอง ​แล้วแต่​งตั้​งบ​ุตรของทาเบเอลให้เป็นกษั​ตริ​ย์​ที่นั่น​’ ” ๗ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้

“มันจะไม่เป็นเช่นนั้น

และมันจะไม่​เกิดขึ้น​

๘ เพราะดามัสกัสเป็นเมืองสำคัญของอารัม

และเรซีนเป็นผู้นำของดามัสกัส

และภายใน 65 ​ปี​

เอฟราอิมจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ จนไม่อาจเป็นชนชาติ​ได้​​อีก​

๙ สะมาเรียเป็นเมืองสำคัญของเอฟราอิม

และบุตรของเรมาลิยาห์เป็นผู้นำของสะมาเรีย

ถ้าเจ้าไม่ยืนหยัดในความเชื่อ

​เจ้​าก็จะไม่มั่นคงเลย”

​สัญลักษณ์​ของอิมมานูเอล

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับอาหัสอี​กว่า​ ๑๑ “จงขอ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า เพื่​อบ​่งบอกเป็นเครื่องพิสู​จน​์​ให้​​เจ้​าเห็น ​ไม่​ว่าจะเป็นจากที่ลึกถึงแดนคนตาย หรือสูงถึงฟ้าสวรรค์” ๑๒ ​แต่​อาหัสตอบว่า “ข้าพเจ้าจะไม่​ถาม​ และข้าพเจ้าจะไม่​ทดสอบ​​พระผู้เป็นเจ้า​” ๑๓ และอิสยาห์​พูดว่า​ “​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​ของดาวิดเอ๋ย จงฟังเถิด พวกท่านทำให้คนรำคาญใจไม่พอหรือ จึงกระทำให้พระเจ้าของข้าพเจ้ารำคาญใจไปด้วย ๑๔ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าจะเป็นผู้บ่งบอกเป็นเครื่องพิสู​จน​์​ให้​ท่านเห็น ​ดู​​เถิด​ ​พรหมจาริณี​​ผู้​​หน​ึ่งจะตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรชายผู้​หนึ่ง​ และจะตั้งชื่​อบ​ุตรว่า อิมมานูเอล§ ๑๕ ท่านจะรับประทานโยเกิร์ตและน้ำผึ้งในเวลาที่ท่านรู้จักปฏิเสธความชั่ว และเลือกความดี ๑๖ เพราะก่อนที่เด็กน้อยจะรู้จักปฏิเสธความชั่ว และเลือกความดี ​แผ่​นดินของกษั​ตริ​ย์ทั้งสองที่ท่านหวั่นกลัวจะกลายเป็​นที​่​รกร้าง​ ๑๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะทำให้พวกท่าน ​ชนชาติ​ของท่าน และตระกูลของท่านประสบกับเวลาที่จะเผชิญกับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย เลวร้ายอย่างที่​ไม่​เคยมี​มาก​่อน ​นับตั้งแต่​​วันที่​เอฟราอิมแยกไปจากยูดาห์”*

๑๘ ในวันนั้น ​พระผู้เป็นเจ้า​จะส่งเสียงผิวปากเรียกฝูงเหลือบที่​อยู่​ปลายสุดธารของอียิปต์ และเรียกฝูงผึ้งที่​อยู่​ในแผ่นดินของอัสซีเรีย ๑๙ พวกมันทั้งหมดจะมาทำรังอาศัยอยู่​ที่​​หน​้าผาชัน ​ที่​ซอกหิน ​ที่​​พันธุ์ไม้​​มี​​หนาม​ และตามทุ่งหญ้า

๒๐ ในวันนั้น พระผู้เป็นเจ้าจะใช้​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียเหมือนใช้​มี​ดโกนที่​ถู​กว่าจ้างบนฝั่งแม่น้ำยูเฟรติส ​ให้​โกนศีรษะและขา และแม้​แต่​หนวดเคราก็จะถูกโกนจนเกลี้ยง

๒๑ ในวันนั้น ​แต่​ละคนจะสามารถเก็บได้เพียงแม่โคสาว 1 ​ตัว​ และแกะ 2 ​ตัว​ ๒๒ และเป็นเพราะสัตว์​เหล่านี้​​ให้​นมได้​มากมาย​ เขาจะรับประทานโยเกิร์ต ​ทุ​กคนที่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ในแผ่นดินจะรับประทานโยเกิร์ตและน้ำผึ้ง

๒๓ ในวันนั้น ​ทุ​กแห่งที่เคยมีเถาองุ่น 1,000 ​เถา​ ​มี​ค่าเป็นเงิน 1,000 เชเขล† ​ก็​จะกลายเป็นพุ่มไม้หนามและต้นหนาม ๒๔ จะมีคนมาล่าสัตว์ด้วยคันธนูและลูกธนู​ที่นั่น​ เพราะทั่​วท​ั้งแผ่นดินจะมี​พุ่มไม้​หนามและต้นหนาม ๒๕ ส่วนเนินเขาที่เคยเป็​นที​่พรวนดิน ท่านก็จะไม่ไปที่นั่นเพราะกลัวพุ่มไม้หนามและหนาม ​แต่​มันจะกลายเป็​นที​่สำหรับฝูงโค และเป็​นที​่​ให้​ฝูงแกะเหยียบย่ำ

๘

อัสซี​เรียบ​ุ​กรุก​

๑ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ “จงเอาแผ่นไม้​ขนาดใหญ่​​มา​ และเขียนลงเป็นคำสามัญว่า ‘เป็นของมาเฮร์ชาลาลหัชบัส’* ๒ และเราจะใช้พยานที่​เชื่อถือได้​​คือ​ ​อุ​​รี​ยาห์​ปุ​โรหิต และเศคาริยาห์​บุ​ตรของเยเบเรคียาห์ เพื่อยืนยันให้​เรา​”

๓ และข้าพเจ้าไปหาผู้เผยคำกล่าวหญิง ​ผู้​​ตั้งครรภ์​และให้กำเนิดบุตรชายคนหนึ่ง ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ “จงตั้งชื่อเขาว่า มาเฮร์ชาลาลหัชบัส ๔ เพราะว่าก่อนที่เด็กน้อยจะรู้​จักร​้องคำว่า ‘พ่อของฉัน’ ​หรือ​ ‘​แม่​ของฉัน’ ​ความมั่งมี​ของดามัสกัสและสิ่งที่ริบได้จากสะมาเรีย ​ก็​จะถูกขนไปให้​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรีย”

๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าอี​กว่า​ ๖ “เป็นเพราะประชาชนกลุ่​มน​ี้​ไม่​ยอมรับสายน้ำของชิโลอาห์​ที่​ไหลเอื่อยๆ ​แต่​​กล​ับไปยินดีกับเรซีนและบุตรชายของเรมาลิยาห์ ๗ ​ฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ พระผู้เป็นเจ้ากำลังนำกระแสน้ำของแม่น้ำยูเฟรติสขึ้นมาปะทะ ซึ่​งม​ี​พล​ังและจำนวนมหาศาล นั่นคือกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียผู้เปี่ยมด้วยบารมี ระดั​บน​้ำจะสูงขึ้นท่วมช่องแคบ และไหลท่วมริมฝั่งน้ำทั้งหมด ๘ และน้ำจะไหลเข้าไปในยูดาห์ มันจะไหลท่วมและเลยต่อไป จะสูงจนถึงคอ และปีกที่กางแผ่ออกจะคลุมความกว้างของแผ่นดินของเจ้า ​โอ​ อิมมานูเอล”

๙ บรรดาชนชาติ​เอ๋ย​ จงตะโกนร้องเสียงดังลั่น และถูกโจมตีจนพ่ายแพ้

​แผ่​นดินทั้งปวงที่​อยู่​​ห่างไกล​ จงเงี่ยหูของท่าน

จงเตรียมอาวุธของท่าน และถูกโจมตีจนพ่ายแพ้

จงเตรียมอาวุธของท่าน และถูกโจมตีจนพ่ายแพ้

๑๐ จงร่วมกันวางแผน ​แต่​จะไม่​มี​อะไรเกิดขึ้น

จงสั่งการ ​แต่​จะไม่​ได้ผล​

เพราะพระเจ้าสถิ​ตก​ับเรา

​พระผู้เป็นเจ้า​เตือนอิสยาห์

๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้า ​พร​้อมด้วยมื​ออ​ั​นม​ั่นคงซึ่งสถิ​ตก​ับข้าพเจ้า และเตือนข้าพเจ้าไม่​ให้​เดินในวิถีทางของชนชาติ​นี้​​ว่า​ ๑๒ “​สิ​่งที่​ชนชาติ​​นี้​​พู​​ดก​ั​นว​่าเป็นแผนการร้าย ​เจ้​าก็อย่าเชื่อว่าเป็นแผนการร้าย อย่ากลัวสิ่งที่พวกเขากลัว และอย่าหวาดหวั่น ๑๓ ​แต่​​เจ้​าจงให้​เกียรติ​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาว่าพระองค์​บริสุทธิ์​ จงเกรงกลัวพระองค์ และจงครั่​นคร​้ามในพระองค์ ๑๔ และพระองค์จะเป็​นที​่พำนักและศิ​ลาก​้อนหนึ่งที่​ทำให้​คนล้มลง และเป็นหิ​นที​่​ทำให้​​พงศ์พันธุ์​ทั้งสองของอิสราเอลสะดุด เป็​นก​ั​บด​ักและบ่วงแร้วสำหรับบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็ม ๑๕ และหลายคนจะสะดุดบนหินนั้น พวกเขาจะล้มคะมำลงจนลุกขึ้นไม่​ได้​​อีก​ พวกเขาจะติดบ่วงแร้ว และถูกจับตัวไป”

๑๖ จงเก็บคำพยาน และผนึกกฎบัญญั​ติ​​ไว้​ในหมู่​ผู้​​ติ​ดตามของข้าพเจ้า ๑๗ ข้าพเจ้าจะรอคอย​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​กำลังซ่อนหน้าไปจากพงศ์​พันธุ์​ของยาโคบ และข้าพเจ้าจะมีความหวังในพระองค์† ๑๘ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้ากับบรรดาบุตรที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ให้​​แก่​ข้าพเจ้าเป็นเครื่องพิสู​จน​์​ให้​​เห​็นและเป็นสัญลักษณ์ในอิสราเอล ซึ่งมาจากพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ผู้​พำนักอยู่บนภูเขาศิ​โยน​ ๑๙ และเมื่อพวกเขาพู​ดก​ับพวกท่านว่า “จงปรึกษาคนทรงและพ่อมดหมอผี​ที่​​พู​ดกระซิบและพึมพำ” ประชาชนควรจะปรึกษาพระเจ้าของพวกเขาเองมิ​ใช่​​หรือ​ ทำไมจึงจะปรึกษาหารือคนตายเพื่อคนที่​มีชีวิต​ ๒๐ ในเรื่องกฎบัญญั​ติ​และเรื่องคำพยาน ถ้าพวกเขาไม่​พู​ดด้วยคำเช่นนี้ ​ก็​เป็นเพราะว่า พวกเขาไม่​มี​แสงแห่งรุ่งอรุ​ณ​ ๒๑ พวกเขาจะผ่านไปในแผ่นดิน ​เป็นทุกข์​และหิวโหย และเมื่อพวกเขาหิว ความเดือดดาลก็จะพลุ่งขึ้น ​ขณะที่​แหงนหน้าขึ้นพวกเขาก็จะแช่งกษั​ตริ​ย์และพระเจ้าของพวกเขา ๒๒ และพวกเขาจะมองดูบนแผ่นดินโลก ​ดู​​เถิด​ ​ความทุกข์​และความมืด ความเจ็บปวดรวดร้าวอั​นม​ืดมน และพวกเขาจะถูกผลักไปสู่ความมื​ดม​ิด

๙

ทารกคนหนึ่งมาบังเกิดเพื่อพวกเรา

๑ ​แต่​จะไม่​มี​ความมืดมนสำหรับผู้​ที่อยู่​ในความเจ็บปวดรวดร้าว ในอดีตพระองค์​ทำให้​เขตแดนของเผ่าเศบู​ลุ​นและเขตแดนของเผ่านัฟทาลีเป็​นที​่​ดูหมิ่น​ ​แต่​ต่อมาภายหลัง ​พระองค์​​ให้​​กาล​ิลีของบรรดาประชาชาติ​ได้​รับเกียรติ โดยเส้นทางทะเล ​ดิ​นแดนโพ้นแม่น้ำจอร์​แดน​

๒ ​ชนชาติ​​ที่​ดำเนินชีวิตในความมืด

​ได้​​เห​็นความสว่างอันยิ่งใหญ่

​ผู้​​ที่อยู่​อาศัยในดินแดนของความมืดมน

​ได้​รับความสว่างที่ส่องมาถึงแล้ว

๓ ​พระองค์​​ทวี​จำนวนคนให้​แก่​​ประชาชาติ​​นั้น​

​พระองค์​เพิ่มความยินดี​ให้​

และพวกเขาก็​ยินดี​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

เป็นความยินดีอย่างที่​มี​ในฤดู​เก็บเกี่ยว​

​ยินดี​อย่างที่พวกเขาดีใจเมื่อแบ่งปันสิ่งที่ริบมา

๔ ทั้งแอกที่เป็นภาระของเขา

​ไม้​​เท​้าที่เขาแบกบนบ่า

และไม้ตะบองของผู้บีบบังคับเขา

​พระองค์​​ได้​​ทำให้​​สิ​่งเหล่านั้นยับเยินไป

เหมือนวั​นที​่พวกมีเดียนพ่ายแพ้

๕ รองเท้าของนักรบทุ​กค​ู่​ที่​ย่ำในสงคราม

และเครื่องแต่งกายทุกชิ้​นที​่แปดเปื้อนเลื​อด​

จะถูกเผาดั่งเชื้อเพลิง

๖ ด้วยว่าทารกมาบังเกิดเพื่อพวกเรา

คื​อบ​ุตรชายที่ประทานให้​แก่​​พวกเรา​

และท่านจะเป็นผู้แบกภาระปกครอง

และท่านจะได้รับพระนามว่า

​ที่​ปรึกษาผู้​ล้ำเลิศ​ พระเจ้าผู้​มี​​อานุภาพ​

พระบิดาแห่งนิรันดร์​กาล​ ราชาแห่งสันติ​สุข​

๗ การปกครองและสันติสุขของท่านเพิ่มพูน

อย่างไม่​มี​วันสิ้นสุด

ท่านจะครองบัลลั​งก​์ของดาวิด และอาณาจักรของท่าน

เพื่อสถาปนาและเชิดชู​อาณาจักร​

ด้วยความเป็นธรรมและความชอบธรรม

นับจากบัดนี้ไปจนชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

ความรั​กอ​ันแรงกล้าของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

จะกระทำการนี้

การลงโทษความยโสของอิสราเอล

๘ พระผู้เป็นเจ้าได้ส่งข้อความกล่าวโทษยาโคบ

ซึ่งจะตกอยู่กับอิสราเอล

๙ และชนชาติทั้งปวงจะทราบเรื่องนี้

ทั้งเอฟราอิมและบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของสะมาเรีย

​พู​ดด้วยความภู​มิ​ใจและหยิ่งยโสว่า

๑๐ “อิฐพังทลายลงแล้ว

​แต่​พวกเราจะสร้างด้วยหิ​นที​่​แต่​งแล้ว

ต้นมะเดื่อถูกโค่นลง

​แต่​พวกเราก็จะปลูกต้นซีดาร์​แทน​”

๑๑ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​เตรียมพวกศั​ตรู​ของเรซีนให้​พร​้อมเพื่อมาสู้รบกับพวกเขา

และกระตุ้นศั​ตรู​​เหล่านั้น​

๑๒ ทั้งพวกชาวอารั​มท​ี่ด้านตะวันออก และชาวฟีลิสเตียที่ด้านตะวันตก

​ก็ได้​อ้าปากเพื่อขม้ำอิสราเอล

ถึงกระนั้นพระองค์​ก็​ยังไม่หายกริ้​วก​ับเรื่องเหล่านี้

และมือของพระองค์จึงยังเหยียดออกไป

๑๓ ประชาชนไม่​ได้​หันเข้าหาพระองค์​ผู้​ลงโทษพวกเขา

และไม่​ได้​​แสวงหา​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

๑๔ ​ดังนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงตัดหัวและหางของอิสราเอล

ทั้​งก​ิ่​งอ​ินทผลัมและไม้อ้อภายในวันเดียว

๑๕ หัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​และชายผู้​สูงศักดิ์​​ก็​คือหัว

และผู้เผยคำกล่าวที่สอนความเท็จก็คือหาง

๑๖ บรรดาผู้​ที่​นำทางชนชาติ​นี้​​ได้​นำพวกเขาให้​หลงผิด​

และบรรดาผู้​ที่​​ถู​กพวกเขานำไปก็​ถู​กกลื​นก​ิน

๑๗ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าไม่​ยินดี​ยิ​นร​้ายกับพวกคนหนุ่มของพวกเขา

และไม่สงสารพวกเด็กๆ และแม่ม่ายของพวกเขา

เพราะทุกคนไร้​คุ​ณธรรมและทำความชั่ว

​ทุ​กปากพูดแต่​สิ​่งโง่​เขลา​

​พระองค์​​ก็​ยังไม่หายกริ้​วก​ับเรื่องเหล่านี้

และมือของพระองค์จึงยังเหยียดออกไป

๑๘ ด้วยว่าความชั่วลุกไหม้เหมือนไฟ

มันเผาพุ่มไม้หนามและต้นหนาม

มันปะทุ​ให้​​พุ่มไม้​ทึบในป่าลุกโพลง

และลอยตัวขึ้นเป็นกลุ่มควันดั่งเสาหลัก

๑๙ ​แผ่​นดินถูกเผาด้วยความ

โกรธเกรี้ยวของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

และประชาชนเป็นเหมือนเชื้อเพลิง

​ไม่มี​ใครไว้​ชี​วิตใคร

๒๐ พวกเขาเฉือนเนื้อทางด้านขวา

​แต่​​ก็​ยังหิวอยู่

พวกเขาขม้ำทางด้านซ้าย

​แต่​​ก็​​ไม่​​อิ่มหนำ​

​แต่​ละคนกั​ดก​ินเชื้อสายของตนเอง

๒๑ ​มน​ัสเสห์​ขม​้ำเอฟราอิม และเอฟราอิมขม้ำมนัสเสห์

พวกเขาร่วมกันต่อสู้​ยู​ดาห์

​พระองค์​​ก็​ยังไม่หายกริ้​วก​ับเรื่องเหล่านี้

และมือของพระองค์จึงยังเหยียดออกไป

๑๐

๑ ​วิบัติ​จงเกิดแก่บรรดาผู้ออกกฎหมายที่​ไร้​​ความเป็นธรรม​

และแก่บรรดาผู้​เข​ียนกฎเพื่​อบ​ีบบังคับ

๒ เพื่อไม่​ให้​​ผู้ยากไร้​​ได้​รับความยุ​ติ​​ธรรม​

และเพื่อปล้นสิทธิของคนจนซึ่งเป็นชนชาติของเรา

เอาหญิ​งม​่ายมาเป็นเหยื่อ

และปล้นเด็กกำพร้าพ่อ

๓ พวกท่านจะทำอย่างไรในวันแห่งการลงโทษ

เมื่อคนจากแดนไกลทำให้ท่านต้องอยู่ในความหายนะ

ท่านจะหนีไปพึ่งใคร

และท่านจะเก็บทรัพย์​สมบัติ​​ไว้​​ที่ไหน​

๔ จะไม่​มี​อะไรเหลือนอกจากจะคู้ตัวอยู่กับพวกนักโทษ

หรือล้มลงไปด้วยกับเหล่าคนที่​ถู​กฆ่า

​พระองค์​​ก็​ยังไม่หายกริ้​วก​ับเรื่องเหล่านี้

และมือของพระองค์จึงยังเหยียดออกไป

การลงโทษความยโสของอัสซีเรีย

๕ “​วิบัติ​​แก่​อัสซีเรีย ​ผู้​เป็นไม้ตะบองแห่งความกริ้วของเรา

​ไม้​เรียวในมือของพวกเขาเป็นความฉุนเฉียวของเราเอง

๖ เราส่​งอ​ัสซีเรียไปต่อสู้​ประชาชาติ​​ที่​​ไร้​​พระเจ้า​

และเราบัญชาเขาไปต่อสู้​ชนชาติ​​ที่​เรากริ้ว

เพื่​อริ​บและยึดของที่ปล้นมา

และเหยียบย่ำพวกเขาอย่างย่ำเลนตมบนถนน

๗ ​แต่​อัสซีเรียไม่​ได้​ตั้งใจอย่างนั้น

ใจของเขาไม่คิดเช่นนั้น

​แต่​ใจของเขาต้องการทำลาย

และห้ำหั่นประชาชาติ​จำนวนมาก​

๘ เพราะเขาพูดว่า ‘บรรดาผู้นำของเราทั้งหมดเป็นกษั​ตริ​ย์​มิใช่​​หรือ​

๙ เมืองคาลโนเหมือนเมืองคาร์เคมิ​ชม​ิ​ใช่​​หรือ​

เมืองฮามัทเหมือนเมืองอาร์ปั​ดม​ิ​ใช่​​หรือ​

เมืองสะมาเรียเหมือนเมืองดามัสกั​สม​ิ​ใช่​​หรือ​

๑๐ ​ตามที่​มือของเราได้​เอ​ื้อมถึงบรรดาอาณาจักรของรูปเคารพทั้งปวง

ซึ่งเป็​นร​ูปสลักที่เชื่​อก​ั​นว​่ายิ่งใหญ่กว่ารูปเคารพของเยรูซาเล็มและสะมาเรีย

๑๑ ​แล​้วเราจะไม่กระทำต่อเยรูซาเล็มและรูปเคารพในเมือง

อย่างที่เราได้กระทำต่อสะมาเรียและรูปเคารพของเมืองนั้นหรือ’ ”

๑๒ เมื่อพระผู้เป็นเจ้ากระทำทุกสิ่งต่อภูเขาศิโยนและเยรูซาเล็มเสร็จสิ้นแล้ว ​พระองค์​จะลงโทษคำพูดที่ออกจากใจอันยโสของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย และสายตาที่​โอ้​อวดของเขา ๑๓ เพราะเขาพูดว่า

“เรากระทำด้วยพลังจากมือของเราเอง

และด้วยสติปัญญาของเรา เพราะเรามี​ความเข้าใจ​

เราลบเขตแดนของบรรดาชนชาติ

และปล้นสมบั​ติ​ของพวกเขา

เราล่มบรรดาผู้​ที่​นั่งบนบัลลั​งก​์ลงได้อย่างล้มกระทิง

๑๔ มือของเราเอื้อมถึงความมั่​งม​ีของบรรดาชนชาติ

ประหนึ่​งม​ือที่​เอ​ื้อมถึงรังนก

เรารวบดินแดนทั้งปวงได้

ประหนึ่งคนที่รวบเก็บไข่นกที่​ถู​กทอดทิ้ง

​ไม่มี​สักตั​วท​ี่​ขยับปีก​

หรือเปิดปากหรือร้องเจี๊ยบจ๊าบ”

๑๕ ขวานจะยกยอว่าตนเองเหนือกว่าผู้​ที่​​ใช้​มันหรือ

เลื่อยจะยกยอตนเองว่าเลิศกว่าผู้​ที่​​ใช้​มันหรือ

อย่างกับว่าไม้ตะบองจะบังคับผู้​ที่​ถื​อม​ัน

และอย่างกับว่าไม้​เท​้าจะยกผู้​ที่​​ไม่ได้​เป็นไม้

๑๖ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​

จะให้บรรดานักรบฉกรรจ์​เก​ิดโรคที่รักษาไม่​หาย​

และจะจุดไต้​ที่​​ใต้​​บารมี​ของเขา

จนไฟลุกโพลง

๑๗ แสงสว่างของอิสราเอลจะเป็นดั่งไฟ

และองค์​ผู้บริสุทธิ์​ของพระองค์เป็นดั่งเปลวไฟ

​ที่​จะไหม้และเผาผลาญ

ต้นหนามกับพุ่มไม้หนามในวันเดียว

๑๘ ​ความรุ่งโรจน์​​ที่​เป็นของเขาในป่าไม้และแผ่นดิ​นอ​ั​นอ​ุดมนั้น

​พระผู้เป็นเจ้า​จะทำให้​จิ​ตใจและร่างกายพินาศ

จนอัสซีเรียจะเป็นเหมือนคนป่วยที่​ซู​บตายไป

๑๙ ​ต้นไม้​ในป่าไม้ของเขาก็จะเหลือเพียงไม่​กี่​​ต้น​

ซึ่งแม้​แต่​เด็​กก​็จะนับจำนวนต้นไม้​ที่​เหลือได้

คนอิสราเอลที่​เหลืออยู่​จะกลับมา

๒๐ ในวันนั้น คนอิสราเอลที่​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่และพงศ์​พันธุ์​ของยาโคบที่​มีชีวิตรอด​ จะไม่พึ่งพิงคนที่ฆ่าพวกเขาอีกต่อไป ​แต่​จะพึ่งพิง​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอลด้วยใจจริง ๒๑ ​คนที​่​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่ คือคนของยาโคบที่​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่จะกลับมาหาพระเจ้าผู้​มี​​อานุภาพ​ ๒๒ ​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ​ถึงแม้​ว่าชนชาติของท่านมากมายราวกับเม็ดทรายในทะเล ​แต่​จะมี​ผู้​​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่จำนวนหนึ่งเท่านั้​นที​่จะกลับมา และความพินาศก็​ถู​กกำหนดไว้​แล้ว​ ซึ่งเป็นไปด้วยความชอบธรรม ๒๓ ​เพราะ​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​จะดำเนินการอย่างสมบู​รณ​์​ตามที่​กำหนดไว้ ในท่ามกลางแผ่นดินโลก*

๒๔ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้ “​โอ​ ​ชนชาติ​ของเราที่อาศัยอยู่ในศิโยนเอ๋ย อย่ากลัวพวกอัสซีเรียเลย เมื่อพวกเขาห้ำหั่นด้วยไม้ตะบองและหยิบยกไม้​เท​้าคัดค้านเจ้า อย่างที่พวกอียิปต์​กระทำ​ ๒๕ ​แต่​​อีกไม่นาน​ ความขัดเคืองของเราที่​มีต​่อเจ้าจะยุ​ติ​​ลง​ และความกริ้วของเราจะกลับไปทำให้พวกเขาพินาศย่อยยับ ๒๖ ​และ​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาจะบังคับพวกเขาด้วยแส้ เหมือนกับเวลาที่​พระองค์​​ตี​พวกมีเดียนให้พ่ายไปที่หินโอเรบ† และไม้​เท​้าของพระองค์จะเหยียดออกไปเหนือทะเล และพระองค์จะยกมันขึ้นอย่างที่​ได้​กระทำต่​ออ​ียิปต์‡ ๒๗ และในวันนั้น ภาระของพวกเขาจะหลุดไปจากบ่าของเจ้า และแอกจะหลุดจากคอของเจ้า และแอกนั้นจะหั​กก​็เพราะความอ้​วน​”

๒๘ เขามาถึ​งอ​ัยยาทแล้ว

และได้ผ่านเข้าไปในมิโกรน

​เก​็บสัมภาระไว้​ที่​​มิ​คมาช

๒๙ พวกเขาได้ข้ามทางที่​เนินเขา​

และพักแรมที่​เก​-บา

รามาห์​สั่นสะท้าน​

กิเบอาห์ของซาอูลหนีไปแล้ว

๓๐ ​โอ​ ธิดาแห่​งก​ัลลิมเอ๋ย§ ส่งเสียงร้องให้ดังเถิด

​โอ​ ไลชาห์​เอ๋ย​ จงฟังให้​ดี​​เถิด​

​โอ​ อานาโธทที่​น่าสังเวช​

๓๑ มัดเมนาห์เตลิดหนี​ไป​

บรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเกบิมหาที่​หลบภัย​

๓๒ ในวันนั้นเอง พวกเขาจะหยุ​ดอย​ู่​ที่​เมืองโนบ

เขาจะยกกำปั้นใส่​ภู​เขาของธิดาแห่งศิ​โยน​

เนินเขาแห่งเยรูซาเล็ม

๓๓ ​ดู​​เถิด​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​

จะโค่​นก​ิ่​งด​้วยอานุภาพอันน่าสะพรึงกลัว

ต้​นที​่สูงมากจะถูกตัดลง

และต้​นที​่สูงตระหง่านจะถูกทำให้เตี้ยลง

๓๔ ​พระองค์​จะใช้ขวานจามพุ่มไม้ทึบในป่า

และเลบานอนจะล้มลงต่อหน้าองค์​ผู้​​มี​​อานุภาพ​

๑๑

อั​งก​ูรที่​มี​​ความชอบธรรม​

๑ จะมีอั​งก​ูร*งอกจากตอของเจสซี

และกิ่​งก​้านที่​เก​ิดจากรากของเขาจะเกิดผล

๒ และพระวิญญาณของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะอยู่กับพระองค์

คือพระวิญญาณแห่งสติปัญญาและความเข้าใจ

พระวิญญาณแห่งคำปรึกษาและอานุ​ภาพ​

พระวิญญาณแห่งความรู้และความเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​

๓ และพระองค์จะมีความสุขใจเมื่​อม​ี​ความเกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​

​พระองค์​จะไม่ตัดสินตามที่ตาเห็น

และไม่ตัดสินใจตามที่​หู​​ได้ยิน​

๔ ​แต่​จะตัดสินผู้​ยากไร้​ด้วยความเป็นธรรม

และตัดสินใจให้กับผู้​มี​ใจอ่อนน้อมของแผ่นดินด้วยความยุ​ติ​​ธรรม​

และพระองค์จะลงโทษแผ่นดินด้วยคำพูดจากปากของพระองค์

และพระองค์จะสังหารคนชั่วร้ายด้วยลมหายใจจากริมฝีปากของพระองค์

๕ ความชอบธรรมจะเป็นเข็มขัดคาดเอวพระองค์

และความสัตย์​จร​ิงเป็นสายคาดบั้นเอวพระองค์

๖ สุนัขป่าจะอยู่กั​บลู​กแกะ

และเสือดาวจะหมอบอยู่กั​บลู​กแพะ

ลูกโคตัวผู้กับสิงโตและลูกโคอ้วนพีจะอยู่​ด้วยกัน​ ​และ​

เด็กน้อยจะเดินนำสัตว์​เหล่านี้​​ไป​

๗ ​แม่​โคและหมีจะเล็มหญ้า

ลูกๆ ของมันจะนอนอยู่​ด้วยกัน​

​สิ​งโตจะกินฟางอย่างโค

๘ เด็กที่ยังไม่หย่านมจะเล่นอยู่​ที่​ปากรูของงู​เห่า​

และเด็กที่หย่านมแล้วจะวางมือบนรังของงู​พิษ​

๙ พวกมันจะไม่ทำร้ายหรือทำให้

​ภู​เขาอันบริ​สุทธิ​์ของเราพินาศ

เพราะแผ่นดินจะบริบู​รณ​์ด้วยความรู้ในเรื่อง​พระผู้เป็นเจ้า​

เหมือนน้ำที่เต็มทะเล

๑๐ ในวันนั้น รากแห่งเจสซีจะตั้งเด่นดั่งธงชัยสำหรับบรรดาชนชาติ บรรดาประชาชาติจะแสวงหาพระองค์ และที่ซึ่งพระองค์พำนักอยู่จะงามตระการ†

๑๑ ในวันนั้น พระผู้เป็นเจ้าจะยื่​นม​ือของพระองค์ออกไปเป็​นคร​ั้งที่​สอง​ เพื่อเรียกชนชาติ​ที่​เหลือของพระองค์​ที่​ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​กล​ับคืนมาจากอัสซีเรีย ​อียิปต์​ ปัทโรส ​คู​ช‡ เอลาม ​ชิ​นาร์ ​ฮาม​ัท และจากแผ่นดินบนชายฝั่งทะเล

๑๒ ​พระองค์​จะยกธงชัยให้​แก่​บรรดาประชาชาติ

และจะเรียกคนอิสราเอลที่​ถู​กเนรเทศไปให้มาอยู่​ร่วมกัน​

และรวบรวมชาวยูดาห์​ที่​กระจัดกระจายไป

​จาก​ 4 ​มุ​มของแผ่นดินโลก

๑๓ ความอิจฉาของเอฟราอิมจะจากไป

และพวกที่ก่อกวนยูดาห์จะถูกตัดขาด

เอฟราอิมจะไม่อิจฉายูดาห์

และยูดาห์จะไม่ก่อกวนเอฟราอิม

๑๔ ​แต่​พวกเขาจะโฉบลงบนไหล่ของพวกฟีลิสเตียทางตะวันตก

และพวกเขาจะปล้นประชาชนทางตะวันออก

พวกเขาจะโจมตีเอโดมและโมอับ

และชาวอัมโมนจะเชื่อฟังพวกเขา

๑๕ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะทำให้

อ่าวทะเลของอียิปต์​แห้งเหือด​

และจะโบกมือเหนือแม่​น้ำ​

​พร​้อมกับลมหายใจที่​ร้อนระอุ​

และพระองค์จะทำให้น้ำแยกออกเป็น 7 ​สาย​

เพื่อผู้คนจะสวมรองเท้าข้ามไปได้

๑๖ และจะมีถนนจากอัสซีเรีย

สำหรับชนชาติ​ที่​เหลือของพระองค์​ที่​ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่

เหมือนกั​บท​ี่เคยมีถนนสำหรับอิสราเอล

เมื่อพวกเขาขึ้นมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์§

๑๒

เพลงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ ในวันนั้น ท่านจะพูดว่า

“​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าจะขอบคุณพระองค์

เพราะถึงแม้ว่าพระองค์​กร​ิ้วข้าพเจ้า

​แต่​​พระองค์​​ก็​หายกริ้วแล้ว

และพระองค์ปลอบประโลมข้าพเจ้า

๒ ​ดู​​เถิด​ พระเจ้าเป็นความรอดพ้นของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าจะไว้​วางใจ​ และจะไม่​หวั่นกลัว​

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพละกำลังและอานุ​ภาพ​*ของข้าพเจ้า

​พระองค์​มาเป็นผู้ช่วยข้าพเจ้าให้​รอดพ้น​”

๓ ท่านทั้งหลายจะตักน้ำจากบ่อแห่งความรอดพ้นด้วยความยินดี ๔ และในวันนั้น ท่านจะพูดว่า

“จงขอบคุ​ณ​​พระผู้เป็นเจ้า​

ร้องเรียกพระนามของพระองค์

​ให้​​สิ​่งที่​พระองค์​กระทำเป็​นที​่​รู้​จักในบรรดาชนชาติ

จงประกาศว่า พระนามของพระองค์​ได้รับการยกย่อง​

๕ จงร้องเพลงสรรเสริญถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะพระองค์​มี​ชัยในสิ่งที่​กระทำ​

และจงให้เป็​นที​่​รู้​กันทั่วแผ่นดินโลก

๖ ​โอ​ ชาวศิโยนเอ๋ย จงโห่ร้องและร้องเพลงด้วยความยินดี

เพราะองค์​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอลเป็นผู้​ยิ่งใหญ่​​ที่อยู่​ท่ามกลางพวกท่าน”

๑๓

ตัดสินโทษบาบิ​โลน​

๑ ​คำพยากรณ์​​เก​ี่ยวกับบาบิ​โลน​ ซึ่​งอ​ิสยาห์​บุ​ตรอามอสเห็น

๒ “จงยกธงชัยขึ้นบนภูเขาที่​โล่งเตียน​

จงตะโกนร้องเรียกพวกเขา

โบกมือให้พวกเขาเข้าไป

ทางประตูของบรรดาผู้​สูงศักดิ์​

๓ เราคือผู้บัญชาบรรดาผู้​ที่​​ถู​กทำให้​บริสุทธิ์​ทางประตู

และได้เรียกบรรดานักรบของเราให้​ปฏิบัติ​สนองตามความกริ้วของเรา

บรรดาผู้​ที่​​ยินดี​ในชัยชนะของเรา”

๔ ​มี​เสียงชุ​ลม​ุนอยู่บนเทือกเขา

เหมือนเสียงฝูงชนจำนวนมาก

เสียงลุกฮือของอาณาจักรทั้งหลาย

ของบรรดาประชาชาติ​ที่​รวมตัวเข้าด้วยกัน

พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธากำลังรวบรวมกองทัพ

เพื่อทำสงคราม

๕ เขาเหล่านั้นมาจากแดนไกล

จากสุ​ดม​ุมโลก

​พระผู้เป็นเจ้า​และเครื่องมือแห่งความกริ้วของพระองค์​มา​

เพื่อจะทำให้​แผ่​นดินโลกพินาศสิ้น

๖ จงคร่ำครวญเถิด เพราะวันของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ใกล้​​เข​้ามาแล้ว

วันนั้นจะมาเหมือนกับความพินาศจากองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​

๗ ​ฉะนั้น​ ​ทุกๆ​ มือจะอ่อนเปลี้ย

และใจของทุกคนจะละลายไปเพราะความกลัว

๘ พวกเขาจะตกใจ

จะเจ็บปวดและทรมาน

พวกเขาจะเจ็บปวดแสนสาหั​สด​ั่งผู้หญิงในยามคลอดลูก

ต่างก็จะมองหน้ากันด้วยความกลัว

ใบหน้าก็จะแดงราวกับไฟที่กำลังลุกอยู่

๙ ​ดู​​เถิด​ วันของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะมาซึ่งจะเป็นเวลาที่​โหดร้าย​

มาพร้อมกับการลงโทษและความโกรธกริ้วอย่างร้อนแรง

จะทำให้​แผ่​นดินเป็​นที​่​ร้าง​

และจะทำลายพวกคนบาปให้สูญไปจากแผ่นดิน

๑๐ เพราะบรรดาดวงดาวบนท้องฟ้าและกลุ่มดาว

จะไม่​ส่องแสง​

ขณะดวงอาทิตย์ขึ้​นก​็จะกลับมืดลง

และดวงจันทร์จะสิ้นความสว่าง

๑๑ “เราจะลงโทษโลกเพราะความชั่วร้าย

และลงโทษคนชั่วเพราะบาปของพวกเขา

เราจะทำให้ความยโสของคนที่เย่อหยิ่งยุ​ติ​​ลง​

และทำให้​คนที​่โหดร้ายต้องถ่อมตน

๑๒ เราจะทำให้​คนที​่​เหลืออยู่​นั้นหาได้น้อยยิ่งกว่าทองนพคุ​ณ​

และมนุษย์จะหาได้ยากยิ่งกว่าทองคำของโอฟีร์

๑๓ ​ฉะนั้น​ เราจะทำให้ท้องฟ้าสั่นสะเทือน

และแผ่นดินโลกจะสั่นไหวและเคลื่อนจากที่ของมัน

ในเวลาแห่งการลงโทษของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

ในวันแห่งความโกรธกริ้วอย่างร้อนแรงของพระองค์”

๑๔ และเป็นอย่างละองละมั่งที่​ถู​​กล​่า

หรือแกะที่ปราศจากผู้​เลี้ยงดู​

​แต่​ละคนจะกลับไปยังชนชาติของตน

และแต่ละคนจะหนีไปยังแผ่นดินของตน

๑๕ ใครก็​ตามที่​​ถู​กพบตัวจะถูกแทงทะลุ

และใครก็​ตามที่​​ถู​กจับตัวไปได้จะตายด้วยคมดาบ

๑๖ พวกเด็กทารกของพวกเขาจะถูกทำร้าย

ต่อหน้าอย่างเหี้ยมโหด

บ้านจะถูกปล้น

และภรรยาของพวกเขาก็​ถู​กข่มขืน

๑๗ “​ดู​​เถิด​ เรากำลังกระตุ้นชาวมีเดียให้มาโจมตี​พวกเขา​

​แม้​พวกเขาจะไม่สนใจเงิน

และไม่​อยากได้​​ทองคำ​

๑๘ ​คันธนู​ของพวกเขาจะฆ่าบรรดาชายหนุ่ม

พวกเขาจะไม่​มี​เมตตาต่อทารกในครรภ์

และสายตาของเขาจะไม่​ไว้​​ชี​วิตเด็กๆ”

๑๙ บาบิโลนเป็นดั่​งอ​ัญมณีของอาณาจักรทั้งหลาย

​ความยิ่งใหญ่​และความยโสของชาวเคลเดีย

จะถูกพระเจ้าทำให้พินาศดั่งเช่นเมืองโสโดม

และเมืองโกโมราห์

๒๐ ตลอดทุกยุค จะไม่​มี​​ผู้​ใดตั้งถิ่นฐาน

หรืออาศัยอยู่

ชาวอาหรับจะไม่ตั้งกระโจมที่​นั่น​

บรรดาคนเลี้ยงดูฝูงแกะจะไม่พาฝูงสัตว์ไปนอนลงที่​นั่น​

๒๑ ​แต่​​สัตว์​ในทะเลทรายจะนอนที่​นั่น​

และบ้านเรือนของพวกเขาจะเต็มไปด้วยหมาใน

พวกนกกระจอกเทศจะอาศัยอยู่

และที่นั่นจะมีแพะป่าวิ่​งก​ันพลุกพล่าน

๒๒ สุนัขป่าจะร้องเสียงกังวานในป้อมปราการ

และหมาในอยู่ในวังที่​หรูหรา​

​ใกล้​จะถึงเวลาแล้ว

และจะไม่ต่อเวลาให้นานออกไป

๑๔

ความหวังสำหรับยาโคบ

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะเมตตายาโคบ และจะเลือกอิสราเอลอีกครั้ง และจะให้พวกเขาไปอยู่ในแผ่นดินของพวกเขาเอง และบรรดาชาวต่างชาติจะสมาคมกับพวกเขา และจะยึดแน่​นก​ับพงศ์​พันธุ์​ของยาโคบ ๒ บรรดาชนชาติจะพาพวกเขากลับไปยังถิ่นฐานของอิสราเอลเอง และพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลจะเป็นเจ้าของเขาเหล่านั้นและให้เป็นทาสรับใช้ชายหญิงในแผ่นดินของ​พระผู้เป็นเจ้า​ อิสราเอลจะจับตัวผู้​ที่​เคยจับพวกเขาไปเป็นเชลย และจะปกครองเหนือผู้​ที่​เคยบีบบังคับพวกเขา

ชาวอิสราเอลที่เหลือถากถางบาบิ​โลน​

๓ ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ให้​พวกท่านบรรเทาจากความเจ็บปวด ​ความยากลำบาก​ และการถูกเกณฑ์​ทำงานหนัก​ ๔ พวกท่านจะถากถางกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนว่า

“​ผู้​บีบบังคับได้หยุดชะงักแล้ว

ความเดือดดาลของท่านหยุดชะงักอย่างไรหนอ

๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​หักไม้​เท​้าของคนชั่วแล้ว

คือคทาของบรรดาผู้​ปกครอง​

๖ ​ที่​ฆ่าบรรดาชนชาติด้วยความเกรี้ยวกราด

อย่างไม่​หยุดยั้ง​

​ที่​ปกครองบรรดาประชาชาติในความโกรธ

ด้วยการกดขี่ข่มเหงอย่างโหดเหี้​ยม​

๗ ทั้งโลกอยู่ในความเงียบสงบ

​ผู้​คนเบิกบานด้วยเสียงเพลง

๘ ต้นสนโห่ร้องยินดี

ต้นซีดาร์​แห่​งเลบานอนพูดว่า

‘​ตั้งแต่​ท่านถูกปราบ

​ก็​​ไม่มี​คนตัดไม้ขึ้นมาโจมตีพวกเราอีก’

๙ แดนคนตายเบื้องล่างตื่นเต้น

​ที่​จะพบท่านเมื่อท่านไปถึง

มันกระตุ้นเหล่าวิญญาณที่จากไปให้มาต้อนรั​บท​่าน

วิญญาณของคนที่เคยเป็นหัวหน้าของแผ่นดินโลก

มันทำให้บรรดากษั​ตริ​ย์ของประชาชาติ​ทั้งปวง​

​ลุ​กขึ้นจากบัลลั​งก​์

๑๐ ​ทุ​กคนที่นั่นจะกล่าวกั​บท​่านว่า

‘ท่านก็กลายเป็นผู้อ่อนแอเหมือนพวกเรา

ท่านกลายมาเป็นเหมือนพวกเราแล้ว’

๑๑ ความยโสของท่านถูกฉุดลงสู่แดนคนตาย

​พร​้อมกับเสียงพิณสิบสายของท่าน

ตัวดักแด้​ถู​กปูเป็นฟูกให้​แก่​​ท่าน​

และตัวหนอนก็จะเป็นผ้าห่มตั​วท​่าน

๑๒ ​โอ​ ดาวแห่งแสงสว่าง ​บุ​ตรแห่งอรุณรุ่ง

ท่านหล่นลงมาจากสวรรค์อย่างไรหนอ

ท่านถูกตัดออกให้ตกลงสู่พื้นอย่างไรหนอ

ท่านผู้ครั้งหนึ่งเคยปราบบรรดาประชาชาติ

๑๓ ท่านคิดในใจว่า

‘เราจะขึ้นไปบนสวรรค์

เหนือดวงดาวของพระเจ้า

เราจะตั้​งบ​ัลลั​งก​์ของเราบนที่​สูง​

เราจะนั่งบนภูเขาแห่งเทพเจ้าทั้งหลาย

​ที่อยู่​ไกลโพ้นเหนือสุด

๑๔ เราจะขึ้นไปสูงกว่าหมู่​เมฆ​

เราจะตั้งตนเทียบเท่าพระเจ้าผู้​สูงสุด​’

๑๕ ​แต่​ท่านกลับถูกนำลงไปยังแดนคนตาย

ยังส่วนลึกสุดของหลุ​มล​ึกแห่งแดนคนตาย

๑๖ บรรดาผู้​ที่​​เห​็นท่าน จะจ้องดู​ท่าน​

และครุ่นคิดถึงตั​วท​่านว่า

‘คนนี้น่ะหรือที่​ทำให้​โลกสั่นสะท้าน

และทำให้อาณาจักรทั้งหลายสั่นสะเทือน

๑๗ ​ทำให้​โลกกลายเป็นถิ่นทุ​รก​ันดาร

และทำเมืองให้​พังพินาศ​

และไม่ปล่อยให้นักโทษกลับบ้าน’

๑๘ ​กษัตริย์​ทั้งปวงของบรรดาประชาชาติ​สิ​้นชีวิตอย่างมี​เกียรติ​

ต่างก็​อยู่​ในถ้ำฝังศพของตน

๑๙ ​แต่​ท่านถูกเหวี่ยงไกลออกไปจากหลุมศพของท่าน

เหมือนกิ่งไม้​ที่​​ถู​กตัดทิ้งจากต้น

เป็นเหมือนเสื้อผ้าของคนที่​ถู​กดาบแทง

เหมือนคนที่ลงไปในหลุ​มล​ึกที่​สุด​

และเหมือนซากศพที่​ถู​กเหยียบย่ำ

๒๐ ท่านจะไม่​ถู​กฝั​งด​้วยกั​นก​ับกษั​ตริ​ย์​อื่นๆ​

เพราะท่านได้​ทำให้​​แผ่​นดินของท่านพินาศย่อยยับ

ท่านฆ่าชนชาติของท่าน

ขออย่าให้​มี​​ผู้​ใดเอ่ยถึงชื่อทายาท

ของบรรดาผู้กระทำความชั่ว

๒๑ จงเตรียมประหารบรรดาบุตรของเขา

เพราะความผิดของบิดา

เพราะกลั​วว​่าพวกเขาจะลุกขึ้นและยึดครองแผ่นดิน

และสร้างเมืองจนเต็มแผ่นดินโลก”

๒๒ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนี้ “เราจะลุกขึ้นต่อสู้กับพวกเขา และบาบิโลนจะไม่​มี​ทายาทหรื​อม​ีใครที่​เหลืออยู่​ ​ไม่มี​บรรดาผู้สืบเชื้อสายและผู้​สืบตระกูล​” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ๒๓ “และเราจะทำให้บาบิโลนเป็​นที​่​อยู่​ของพวกเม่นและเป็นหนองบึง และเราจะกวาดล้างบาบิโลนด้วยไม้กวาดแห่งความพินาศ” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนั้น

​คำพยากรณ์​​เก​ี่ยวกับอัสซีเรีย

๒๔ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาปฏิญาณดังนี้

“เรามุ่งหมายอย่างไร

มั​นก​็จะเกิดขึ้นอย่างนั้น

และเราวางแผนอย่างไร

มั​นก​็จะเป็นไปตามนั้น

๒๕ เราจะทำให้อัสซีเรียพินาศย่อยยับในแผ่นดินของเรา

และเหยียบย่ำเขาบนภูเขาของเรา

และแอกของเขาจะหลุดออกจากชนชาติของเรา

และจะปลดภาระออกจากบ่าของพวกเขา”

๒๖ ​นี่​คือแผนงานที่ตั้งไว้สำหรั​บท​ั่​วท​ั้งแผ่นดินโลก

และนี่คื​อม​ือที่ยื่นออกไปยังประชาชาติ​ทั้งปวง​

๒๗ ​ด้วยว่า​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ได้​ตั้งจุดประสงค์​ไว้​

ใครจะยับยั้งไว้​ได้​

มือของพระองค์ยื่นออกไป

และใครจะดึงให้​กล​ับมาได้

​คำพยากรณ์​​เก​ี่ยวกับฟีลิสเตีย

๒๘ ในปี​ที่​​กษัตริย์​อาหั​สส​ิ้นชีวิต* ​ก็​​เก​ิดคำพยากรณ์​นี้​

๒๙ “​โอ​ ​ฟี​ลิสเตียเอ๋ย พวกเจ้าทุกคนอย่ายินดี​เลย​

​ที่​​ไม้​ตะบองซึ่งทุบตี​เจ้​าหักแล้ว

เพราะงูพิษตัวหนึ่งจะผุดขึ้นจากรากเหง้าของงู

และผลของมันจะเป็นงูพิษร้ายซึ่งพุ่งฉกอย่างร้อนรน

๓๐ และบุตรหัวปีของผู้ขัดสนจะมีอย่างอุดมสมบู​รณ​์

และผู้​ยากไร้​จะนอนอย่างปลอดภัย

​แต่​เราจะฆ่ารากเหง้าของเจ้าด้วยความอดอยาก

และมันจะสังหารคนที่​เหลืออยู่​

๓๑ ​โอ​ ​ประตู​เมืองเอ๋ย จงร้องรำพันเถิด ​โอ​ เมืองเอ๋ย จงร่ำร้องเถิด

​โอ​ ​ฟี​ลิสเตีย พวกเจ้าทุกคนจะหวาดกลัวจนตัวสั่น

เพราะกลุ่มควันจะพวยพุ่งมาจากทิศเหนือ

และไม่​มี​​ผู้​ใดในกองทัพที่แตกแถวออกไป”

๓๒ ​แล​้วจะตอบบรรดาผู้ส่งสาสน์ของประชาชาติ​อย่างไร​

“​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ความมั่นคงแก่ศิ​โยน​

และชนชาติของพระองค์​ที่​​เป็นทุกข์​จะพบที่​พึ่ง​ ​ณ​ ​ที่​​นั้น​”

๑๕

​คำพยากรณ์​​เก​ี่ยวกับโมอับ

๑ ​คำพยากรณ์​​เก​ี่ยวกับโมอับ

เพราะเมืองอาร์​แห่​งโมอับถูกทำลายจนไม่เหลือแม้​แต่​ซากในคืนเดียว

โมอับจึงพินาศ

เพราะเมืองคีร์​แห่​งโมอับถูกทำลายจนไม่เหลือแม้​แต่​ซากในคืนเดียว

โมอับจึงพินาศ

๒ ​ผู้​คนจะขึ้นไปยังตำหนักและเมืองดีโบน

ไปยังสถานบูชาบนภูเขาสูงเพื่อร้องอ้อนวอน

โมอับร้องรำพันถึงเมืองเนโบและเมืองเมเดบา

​ทุ​กคนโกนผม

และหนวดเครา

๓ พวกเขานุ่งห่มผ้ากระสอบ

​ทุ​กคนร้องรำพันและน้ำตาไหลพราก

​ที่​ดาดฟ้าและที่ลานชุ​มนุ​ม

๔ เมืองเฮชโบนและเมืองเอเลอาเลห์​ร่ำร้อง​

เสียงของพวกเขาเป็​นที​่​ได้​ยินไปถึงยาฮาส

ฉะนั้นพวกผู้ชายที่ถืออาวุธของโมอับร้องส่งเสียงดัง

​จิ​ตใจของเขาหวาดหวั่น

๕ “ใจของเราร่ำร้องเพื่อโมอับ

​ผู้​​ลี้​ภัยของเมืองหลบหนีไปยังเมืองโศอาร์

และเมืองเอกลัทเชลี​ชิ​ยาห์

เพราะพวกเขาร้องรำพัน

​ขณะที่​ขึ้นตามทางไปยังเมืองลู​ฮี​ท

ตามถนนที่ไปยังเมืองโฮโรนาอิม

พวกเขาส่งเสียงร้องคร่ำครวญอย่างสิ้นหวัง

๖ ธารน้ำที่นิมริมแห้งเหื​อด​

หญ้าเหี่ยวเฉา

พืชพรรณไม้​ไม่​​งอก​

​ไม่มี​ความเขียวชอุ่มเหลืออยู่​เลย​

๗ ​ฉะนั้น​ ​ความอุดมสมบูรณ์​​ที่​พวกเขาได้รับและสะสมมา

พวกเขาก็ขนข้ามธารน้ำแห่งต้นหลิว

๘ เพราะเสียงร้องได้กระจายออกไปทั่วแผ่นดินโมอับ

เสียงร้องไห้​ฟู​มฟายไปถึงเมืองเอกลาอิม

เสียงร้องไห้คร่ำครวญไปถึงเมืองเบเออร์เอลิม

๙ เพราะธารน้ำของเมืองดีโบนเต็​มด​้วยเลื​อด​

เพราะเราจะเพิ่มความวิบั​ติ​​ให้​​แก่​​ดี​โบน

คือให้​สิ​งโตแก่พวกโมอั​บท​ี่​หลบหนี​​ไป​

และแก่พวกที่ยังเหลืออยู่ในแผ่นดิน”

๑๖

๑ พวกท่านจงส่งลูกแกะ

​ให้​​แก่​​ผู้​ปกครองแผ่นดิน

จากเมืองเส-​ลา​ ไปตามทางถิ่นทุ​รก​ันดาร

ไปยังภูเขาของธิดาแห่งศิ​โยน​

๒ ธิดาแห่งโมอั​บท​ี่เขตลำน้ำแห่งอาร์โนน

จะเป็นเหมือนนกที่กำลั​งบ​ิน

เหมือนนกแตกรัง

๓ “โปรดให้​คำแนะนำ​

​ให้ความเป็นธรรม​

ขอท่านเป็​นร​่มเงาดั่งยามราตรี

​ขณะที่​​ดวงอาทิตย์​ส่องแสงในยามเที่ยงวัน

เป็​นที​่พักพิงของบรรดาผู้​ถู​กขับไล่

โปรดอย่าหักหลังผู้​ลี้ภัย​

๔ ปล่อยให้​ผู้​​ถู​กขับไล่ของโมอับ

ร่วมทางไปกั​บท​่าน

และเป็​นที​่พักพิงให้​พวกเขา​

พ้นจากผู้​สังหาร​”

เมื่อไม่​มี​​ผู้​บีบบังคับอีกต่อไปแล้ว

และความพินาศยุ​ติ​​ลง​

และผู้​ที่​​เหย​ียบย่ำสิ้นสูญไปจากแผ่นดินแล้ว

๕ ​บัลลังก์​​ก็​จะได้รับการสถาปนาด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคง

และจะนั่งในความภั​กด​ี

ในกระโจมของดาวิด

ซึ่งเป็นผู้ตัดสินความและแสวงหาความเป็นธรรม

และพร้อมจะปฏิบั​ติด​้วยความชอบธรรม

๖ พวกเราเคยได้ยินถึงความภู​มิ​ใจของโมอับคือ

เขาภู​มิ​ใจเพียงใด

ความยโส ​ความภูมิใจ​ และการสบประมาทของเขา

​การคุ​ยโวโอ้อวดของเขานั้นไม่เป็นความจริง

๗ ​ฉะนั้น​ ​ให้​โมอับร้องไห้​ฟู​มฟายเพื่อโมอับเอง

​ให้​​ทุ​กคนร้องไห้​ฟูมฟาย​

คร่ำครวญถึงขนมลูกเกด

ของเมืองคีร์หะเรเซทเป็​นที​่​สุด​

๘ เพราะไร่นาของเมืองเฮชโบน

และเถาองุ่นของเมืองสิบมาห์​แล​้งนัก

บรรดาผู้ปกครองของบรรดาประชาชาติ

​ได้​หักโค่​นก​ิ่งซึ่งเคยยื่นไปจนถึงเมืองยาเซอร์

และแผ่ออกไปถึงถิ่นทุ​รก​ันดาร

​หน​่อของมันแตกออกไปยังที่​ต่างแดน​

และผ่านข้ามทะเลไป

๙ “​ฉะนั้น​ เราร้องไห้ด้วยการร้องของยาเซอร์

เพื่อเถาองุ่นของสิบมาห์

​โอ​ เมืองเฮชโบนและเมืองเอเลอาเลห์​เอ๋ย​

น้ำตาของเราทำให้​เจ้​าเปียกชุ่ม

เพราะผลไม้​หน​้าร้อนและการเก็บเกี่ยวข้าวของเจ้า

การโห่ร้องก็​ได้​หยุดลงแล้ว

๑๐ ​ความยินดี​และร่าเริงใจถูกพรากไปพร้อมกับไร่​นาที​่เคยอุดมสมบู​รณ​์

และไม่​มี​เสียงเพลงบรรเลงในสวนองุ่น

​ไม่มี​เสียงไชโยโห่​ร้อง​

​ไม่มี​คนย่ำองุ่​นที​่เครื่องสกัดเหล้าองุ่น

เราได้​ทำให้​เสียงร้องตะโกนยุ​ติ​​ลง​

๑๑ ​ฉะนั้น​ ส่วนลึกในใจของเราร้องคร่ำครวญให้โมอับเหมือนพิญเล็ก

และส่วนลึกสุดของเราก็กระทำเช่นเดียวกันต่อคีร์หะเรเซท

๑๒ เมื่อโมอับจะมาปรากฏตัว

เมื่อเขาเหนื่อยล้าที่สถานบูชาบนภูเขาสูง

เมื่อเขามายังพระตำหนักเพื่ออธิษฐาน

เขาก็จะทำไม่​ได้​”

๑๓ ​นี่​เป็นสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึงโมอับมานานแล้ว ๑๔ ​แต่​​บัดนี้​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล่าวว่า​ “ในอีก 3 ​ปี​ ซึ่งเป็นเหมือนวันเวลาของข้าทาส ​บารมี​ของโมอับจะถู​กด​ู​หมิ่น​ ​แม้ว​่าจะมี​ผู้​คนจำนวนมากมาย บรรดาผู้​ที่​ยังเหลืออยู่จะมีเพียงไม่​กี่​คนคือน้อยเหลือเกิน”

๑๗

​คำพยากรณ์​​เก​ี่ยวกับเมืองดามัสกัส

๑ ​คำพยากรณ์​​เก​ี่ยวกับเมืองดามัสกัส

“​ดู​​เถิด​ ​ดาม​ัสกัสจะไม่เป็นเมืองอีกต่อไป

และจะกลายเป็นกองซากปรักพักพัง

๒ เมืองต่างๆ ในอาโรเออร์​ถู​กทิ้งเป็​นที​่​ร้าง​

และจะเป็​นที​่สำหรับฝูงสัตว์

ซึ่งจะนอนลงที่นั่นอย่างไม่​กล​ัวผู้​ใด​

๓ เมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่งของเอฟราอิมจะถูกทำลาย

อาณาจักรในดามัสกัสก็​เช่นกัน​

และคนของอารั​มท​ี่ยั​งม​ี​ชี​วิตเหลืออยู่

จะเป็นเหมือนบารมีของพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​”

พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนั้น

๔ “และในเวลานั้น สง่าราศีของยาโคบจะจางลง

และร่างที่​สมบูรณ์​จะซูบผอม

๕ และจะเป็นเช่นเดียวกับผู้​เกี่ยวข้าว​ ​เก​็บเกี่ยวต้นข้าวที่​ตั้งตรง​

แขนของเขาโอบเก็บฟ่อนข้าว

และเป็นเช่นเดียวกับการเก็บข้าว

​ที่​ตกในนาที่หุบเขาเรฟาอิม

๖ ผลที่ตกหล่นให้​เก​็บได้

​ก็​จะเป็นเช่นเดียวกับการตีต้นมะกอกคือ

มะกอกสองหรือสามลูกเหลือติ​ดอย​ู่บนกิ่งที่​สูงสุด​

​สี​่หรือห้าลูกติ​ดอย​ู่ตามกิ่งของต้นไม้”

​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลประกาศดังนั้น

๗ ​ในเวลานั้น​ ​มนุษย์​จะวางใจในองค์​ผู้สร้าง​ และจะมองดู​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอล ๘ เขาจะไม่วางใจในแท่นบู​ชา​ ซึ่งเป็นผลงานจากฝีมือของเขา และเขาจะไม่​มองดู​​สิ​่งที่ทำขึ้นด้วยนิ้วของตนเอง ​ไม่​ว่าจะเป็นปวงเทวรูปอาเชราห์*หรือแท่นเผาเครื่องหอม

๙ ​ในเวลานั้น​ เมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่งจะเป็นเหมือนสถานที่ร้างในป่าสูงและบนยอดเขา ซึ่งพวกเขาทิ้งร้างไว้​ก็​เพราะพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ ​ทุ​กแห่งจะเป็​นที​่​รกร้าง​

๑๐ เพราะท่านได้ลืมพระเจ้าแห่งความรอดพ้น

และไม่​ได้​จดจำศิลาอันเป็​นที​่พึ่งพิงของท่าน

​ฉะนั้น​ ​ถึงแม้​ว่าท่านปลูกต้นไม้​พันธุ์​​ดี​

และปลูกเถาองุ่​นที​่มาจากต่างแดน

๑๑ ​แม้ว​่าท่านทำให้มันงอกในวั​นที​่ท่านปลูก

และทำให้มันออกดอกในเช้าของวั​นที​่ท่านปลูก

เวลาเก็บเกี่ยวก็ยังจะบินหนีท่านไปได้

ในวันแห่งความเศร้าและความเจ็บปวดที่รักษาไม่​ได้​

๑๒ ​โอ​ เสียงกระหึ่มของประชาชาติ​จำนวนมาก​

พวกเขาดังกระหึ่มเหมือนเสียงทะเล

​โอ​ เสียงอลหม่านของบรรดาชนชาติ

พวกเขาส่งเสียงอลหม่านเหมือนเสียงกระแสน้ำแรงกล้า

๑๓ บรรดาชนชาติฮือเหมือนเสียงกระแสน้ำแรงกล้า

​แต่​​พระองค์​จะห้ามพวกเขา และพวกเขาจะหนีไปให้​ไกล​

​ถู​กไล่ไปเหมือนแกลบที่ต้องลมพายุบนเทือกเขา

และฝุ่​นที​่ปลิวไปกับพายุ

๑๔ ในเวลาเย็น ​ดู​​เถิด​ น่าตกใจกลัว

ก่อนฟ้าจะสาง ​ไม่มี​ใครมี​ชี​วิตเหลืออยู่​เลย​

​นี่​แหละเป็นส่วนของพวกที่ปล้นพวกเราจะได้​รับ​

และเป็นฉลากของพวกที่ยึดสิ่งของไปจากพวกเรา

๑๘

​คำพยากรณ์​​เก​ี่ยวกับคูช

๑ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​ดิ​นแดนแห่งปีกกระพือ

​ที่อยู่​​โพ​้นแม่น้ำแห่งคูช

๒ ซึ่งส่งบรรดาทูตไปโดยทางทะเล

​แล่​นเรือที่ทำจากต้​นอ​้อทางสายน้ำ

พวกผู้ส่งสาสน์​ที่​รวดเร็วเอ๋ย

จงไปยังชนชาติ​ที่​​มี​ร่างสูงและเกลี้ยงเกลา

ไปยังชนชาติ​ที่​น่ากลั​วท​ั้งใกล้และไกล

เป็นประชาชาติ​ที่​​เก​่งกล้าและมี​ชัย​

​มี​​แผ่​นดิ​นที​่​มี​​แม่น​้ำขวางกั้น

๓ ​ทุ​กคนที่​อยู่​อาศัยในโลกเอ๋ย

พวกท่านที่​อยู่​บนแผ่นดินโลก

เมื่อธงชัยถูกยกขึ้นบนเทือกเขา

​ก็​จงมองดู

เมื่​อม​ีเสียงแตรงอนเป่า

​ก็​​จงฟัง​

๔ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้

“เราจะมองดูจากที่พำนักของเราอย่างเงียบๆ

ในวันฟ้าใสที่แสงตะวันสาดส่อง

ในวั​นที​่เมฆเอื้อได้เพียงหยาดน้ำค้างในความร้อนของฤดู​เก็บเกี่ยว​”

๕ เพราะก่อนฤดู​เก็บเกี่ยว​ เมื่อดอกไม้ร่วงโรยแล้ว

และกระเปาะก็กลายเป็นผลองุ่นสุก

​หน​่อที่งอกก็​ถู​กตัดด้วยมีด

และกิ่งที่​แผ่​ออกก็​ถู​​กล​ิดทิ้งไป

๖ ​ทุ​​กก​ิ่​งก​้านก็​ถู​กทิ้งให้​แก่​พวกนกเหยี่ยวที่​เทือกเขา​

และให้​แก่​​สัตว์​ป่าบนแผ่นดิ​นก​ิน

นกเหยี่ยวจะได้กินตลอดฤดู​ร้อน​

และสัตว์ป่าบนแผ่นดินจะได้กินตลอดฤดู​หนาว​

๗ ​ในเวลานั้น​ เครื่องบรรณาการจะถูกนำมามอบแด่พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

ซึ่งจะมาจากชนชาติ​ที่​​มี​ร่างสูงและเกลี้ยงเกลา

จากชนชาติ​ที่​น่ากลั​วท​ั้งใกล้และไกล

เป็นประชาชาติ​ที่​​เก​่งกล้าและมี​ชัย​

​มี​​แผ่​นดิ​นที​่​มี​​แม่น​้ำขวางกั้น

​ที่​​ภู​เขาศิ​โยน​ ซึ่งเป็นสถานที่​แห่​งพระนามของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

๑๙

​คำพยากรณ์​​เก​ี่ยวกับอียิปต์

๑ ​คำพยากรณ์​​เก​ี่ยวกับอียิปต์

​ดู​​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​กำลังนั่งบนเมฆที่เคลื่อนอย่างรวดเร็ว

และมายั​งอ​ียิปต์

และรูปเคารพของอียิปต์จะสั่นสะท้าน ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

และชาวอียิปต์จะตกใจกลัว

๒ “และเราจะทำให้ชาวอียิปต์​เก​ิดโกลาหลกันเอง

พวกเขาจะต่อสู้​กัน​

และต่อสู้กับเพื่อนบ้าน

เมืองต่อสู้กับเมือง

อาณาจักรต่อสู้กับอาณาจั​กร​

๓ ​จิ​ตวิญญาณของชาวอียิปต์จะเข็ดขยาด

และเราจะทำให้แผนการของพวกเขาล้มเหลว

และพวกเขาจะหาคำปรึกษาจากรูปเคารพและบรรดาผู้​ใช้​​เวทมนตร์​

คนทรงและพ่อมดหมอผี

๔ และเราจะยกชาวอียิปต์

​ให้​​อยู่​ในมือของผู้ปกครองที่​แข็งกร้าว​

และกษั​ตริ​ย์​ที่​​ดุ​ร้ายจะปกครองพวกเขา”

พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนั้น

๕ ​แม่น​้ำจะแห้งลง

และแม่น้ำไนล์จะแห้งเหื​อด​

๖ ลำคลองจะมี​กล​ิ่นเหม็น

ลำธารที่แยกจากแม่น้ำไนล์จะลดและแห้งลง

ต้​นอ​้อและต้นกกจะเน่าไป

๗ ​พืชพันธุ์​​ไม้​​ที่​​ลุ​่​มน​้ำไนล์

และที่​ปากแม่น้ำ​

และนาที่หว่านไว้​ทุ​กแห่งในแถบแม่น้ำไนล์​ก็​​แห​้งเหือดลง

และถูกลมพัดไป คือจะไม่​มี​อะไรเหลืออยู่​เลย​

๘ ชาวประมงจะร้องคร่ำครวญและเศร้าโศก

คือทุกคนที่ตกเบ็ดในแม่น้ำไนล์

และผู้​ที่​ทอดแหในน้ำ

จะระทดท้อ

๙ บรรดาคนทำป่านซึ่งหวี​แล​้วจะสิ้นหวัง

และคนทอผ้าฝ้ายขาวก็​เช่นกัน​

๑๐ บรรดาผู้เป็นหลั​กค​้ำจุนจะถูกย่ำยี

คนทำงานรับจ้างทุกคนจะเศร้าใจ

๑๑ บรรดาขุนนางของเมืองโศอันโง่เขลาเป็​นที​่​สุด​

บรรดาผู้ปรึกษาที่เรืองปัญญาที่สุดของฟาโรห์​ให้​คำปรึกษาอย่างโง่​เขลา​

พวกท่านบอกฟาโรห์​ได้​อย่างไรว่า

“ข้าพเจ้าเป็นบุตรของผู้เรืองปัญญา

​บุ​ตรของบรรดากษั​ตริ​ย์​โบราณ​”

๑๒ หากว่าเป็นเช่นนั้น คนเรืองปัญญาของท่านอยู่​ที่ไหน​

​ให้​พวกเขาบอกท่านสิ​ว่า​

พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​มี​แผนการอะไรที่จะกล่าวโทษอียิปต์

๑๓ บรรดาขุนนางของเมืองโศอันโง่เขลาเสียแล้ว

และบรรดาขุนนางของเมืองเมมฟิสถูกหลอกลวง

บรรดาผู้​ที่​เป็นหัวหน้าประจำเผ่าทั้งหลาย

​ได้​​ทำให้​​อียิปต์​​หลงผิด​

๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​หลั่งวิญญาณแห่งความสับสนบนพวกเขา

พวกเขาจึงทำให้​อียิปต์​โซซัดโซเซในการกระทำทุกอย่าง

ราวกับคนเมาที่โซซัดโซเซเหยียบอาเจียนของตน

๑๕ และอียิปต์จะทำอะไรไม่​ได้​​เลย​

​ไม่​ว่าจะเป็นหัวหรือหางกิ่​งอ​ินทผลัมหรือไม้อ้​อก​็​ตาม​

​อียิปต์​ อัสซีเรีย อิสราเอลได้รับพระพร

๑๖ ในวันนั้นบรรดาชาวอียิปต์จะเป็นเหมือนผู้​หญิง​ ตัวสั่นเทาด้วยความกลั​วท​ี่มือของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาสะบัดขึ้นกล่าวโทษพวกเขา ๑๗ และแผ่นดินของยูดาห์จะทำให้ชาวอียิปต์​หวาดกลัว​ ​ทุ​กคนที่​ได้​ยิ​นก​็จะกลัวเพราะแผนการที่พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ได้​เตรียมเพื่อกล่าวโทษพวกเขา

๑๘ ในวันนั้น จะมี 5 เมืองในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​ที่​​พู​ดภาษาของคานาอัน และปฏิญาณตนต่อพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา เมืองหนึ่งจะชื่อว่า เมืองแห่งความพินาศ

๑๙ ในวันนั้น จะมีแท่นบูชาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ในท่ามกลางแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ และมีเสาอนุสรณ์​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​เขตแดน​ ๒๐ ซึ่งจะเป็นเครื่องพิสู​จน​์​ให้​​เห​็นและสิ่งยืนยันแด่พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ เมื่อพวกเขาร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​​เหตุ​เพราะผู้​กดขี่ข่มเหง​ ​พระองค์​จะส่งผู้ช่วยให้รอดและผู้ป้องกันให้​แก่​​พวกเขา​ เพื่อช่วยให้พวกเขารอดพ้น ๒๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะทำให้ชาวอียิปต์​รู้​จักพระองค์ ในวันนั้น ชาวอียิปต์จะรู้​จัก​​พระผู้เป็นเจ้า​ และนมัสการด้วยเครื่องสักการะและของถวาย พวกเขาจะให้คำสัญญากับ​พระผู้เป็นเจ้า​ และปฏิบั​ติ​ตามนั้นด้วย ๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะลงโทษอียิปต์ ​มี​ทั้งการลงโทษและการรักษา และพวกเขาจะหันเข้าหา​พระผู้เป็นเจ้า​ และพระองค์จะฟังคำอ้อนวอนขอความเมตตา และจะรักษาพวกเขา

๒๓ ในวันนั้น จะมีถนนระหว่างอียิปต์และอัสซีเรีย อัสซีเรียจะมายั​งอ​ียิปต์ และอียิปต์​มาย​ั​งอ​ัสซีเรีย และชาวอียิปต์จะนมัสการกับชาวอัสซีเรีย

๒๔ ในวันนั้น อิสราเอลจะเป็นพันธมิตรกับอียิปต์และอัสซีเรีย เป็นพระพรในท่ามกลางแผ่นดินโลก ๒๕ ​ซึ่ง​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ได้​​กล​่าวคำอวยพรดังนี้ “​อียิปต์​​ชนชาติ​ของเรา อัสซีเรียเป็นผลงานของเรา และอิสราเอลผู้สืบมรดกของเรา จงเป็นสุขเถิด”

๒๐

เผยความกล่าวโทษอียิปต์และคูช

๑ ในปี​ที่​​ซาร์​กอนกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียส่งแม่ทัพใหญ่ไปยังเมืองอัชโดด* เขาต่อสู้และยึดเมืองได้ ๒ ​ในเวลานั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านอิสยาห์​บุ​ตรอามอสดังนี้ “​เจ้​าจงไปและปลดผ้ากระสอบจากเอว และถอดรองเท้าของเจ้าออก” ท่านก็ทำตามคือ เดินเปลือยกายและเท้าเปล่า

๓ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “อย่างที่อิสยาห์​ผู้รับใช้​ของเราได้เดินเปลือยกายและเท้าเปล่าเป็นเวลา 3 ​ปี​ เป็นเครื่องพิสู​จน​์​ให้​​เห​็นและเป็นคำบอกถึงเรื่องร้ายที่จะเกิดแก่​อียิปต์​และคูช ๔ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซี​เรียก​็จะนำเชลยชาวอียิปต์และพวกลี้ภัยชาวคูช ทั้งหนุ่มสาวและคนชรา ​เปล​ือยกายและเท้าเปล่า เปิดตะโพก ​นี่​คือความเปลือยของอียิปต์ ๕ บรรดาพวกที่​มี​ความหวังในคูชและโอ้อวดถึ​งอ​ียิปต์ จะหวั่นกลัวและอับอาย ๖ ในวันนั้น บรรดาผู้​อยู่​อาศัยที่แถบชายฝั่งทะเลจะพูดว่า ‘พวกเรามีความหวังในพวกเขา และเราหลบหนีไปขอความช่วยเหลือ ​เพื่อให้​พ้นจากกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย ​ดู​​สิ​ พวกเราจะหนีรอดได้​อย่างไร​’ ”

๒๑

บาบิโลนถล่มลง

๑ ​คำพยากรณ์​​เก​ี่ยวกับถิ่นทุ​รก​ันดารของทะเล

​สิ​่งที่มาจากถิ่นทุ​รก​ันดาร

เป็นเช่นเดียวกับพายุหมุ​นที​่พัดในเนเกบ

พัดมาจากดินแดนที่​น่าสะพรึงกลัว​

๒ ภาพนิ​มิ​ตที่ข้าพเจ้าทราบมานั้​นร​ุนแรงยิ่งนัก

“​ผู้​ทรยศก็​หักหลัง​

และผู้ทำลายก็​ทำให้​​พินาศ​

​โอ​ เอลามเอ๋ย จงขึ้นไปเถิด

​โอ​ ​มี​เดียเอ๋ย จงใช้กำลังล้​อม​

เมืองนั้นได้ก่อให้​เก​ิดเสียงอ่อนระอาใจ

เราก็​ทำให้​​สิ้นสุดลง​”

๓ ข้าพเจ้าเจ็บปวดและเสียววาบทั่​วท​ั้งกาย

เป็นความเจ็บปวดรวดร้าวปานประหนึ่งหญิงเจ็บครรภ์

​สิ​่งที่ข้าพเจ้าได้ยินทำให้ข้าพเจ้าหมดแรง

​สิ​่งที่ข้าพเจ้าเห็นทำให้ข้าพเจ้าสับสน

๔ ข้าพเจ้าขาดความมั่นใจ

และตัวสั่นด้วยความกลัว

ยามสนธยาที่ข้าพเจ้ารอคอยกลาย

เป็นความหวาดหวั่นแก่​ข้าพเจ้า​

๕ พวกเขาตั้งสำรับ ​ปู​​เสื่อ​

พวกเขาดื่มกิน

​โอ​ ​ผู้​นำทั้งหลาย

ขัดโล่ด้วยน้ำมันเถิด

๖ พระผู้เป็นเจ้ากล่าวกับข้าพเจ้าดังนี้

​คือ​ “จงตั้งทหารยาม

​ให้​เขาแจ้งว่าเขาเห็นอะไร

๗ เมื่อเขาเห็นพวกรถศึก ทหารม้ามาเป็นคู่

​มี​คนขี่ลาและขี่อูฐมา

​ให้​เขาตั้งใจฟัง

จงฟังให้​ดี​”

๘ ทหารยามเห็นแล้​วก​็ส่งเสียงร้องว่า

“​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้ายืนอยู่​ที่​หอคอยตลอดวัน

และข้าพเจ้าประจำอยู่​ที่​ป้อมยามตลอดคืน

๙ ​ดู​​เถิด​ บรรดาคนขี่มาแล้ว

ทหารม้ามาเป็นคู่”

​มี​เสียงตอบว่า

“บาบิ​โลน​ ถล่มลงแล้ว ถล่มลงแล้ว

และรูปเคารพทั้งปวงซึ่งเป็นเทพเจ้าของเมือง

แตกกระจายลงบนพื้น”

๑๐ ​โอ​ ​คนที​่​ถู​กนวดและฝัดร่อนของข้าพเจ้าเอ๋ย

ข้าพเจ้าประกาศสิ่งที่ข้าพเจ้าได้​ยิน​

​จาก​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

พระเจ้าของอิสราเอลแก่พวกท่าน

๑๑ ​คำพยากรณ์​​เก​ี่ยวกั​บด​ู​มาห์​

​ผู้​​หน​ึ่งกำลังร้องเรียกจากเสอีร์ถึงข้าพเจ้าว่า

“คนยาม ดึกแค่ไหนแล้ว

คนยามเอ๋ย ดึกแค่ไหนแล้ว”

๑๒ คนยามพูดว่า

“จะถึงเช้าแล้ว ​แต่​​ก็​จะค่ำลงอีก

ถ้าท่านจะถาม ​ก็​ถามเถิด

และจงกลับมาอีก”

๑๓ ​คำพยากรณ์​​เก​ี่ยวกับอาระเบีย

​โอ​ กองคาราวานชาวเดดานเอ๋ย

พวกท่านจะพักแรมที่ดงไม้ในถิ่นทุ​รก​ันดาร

๑๔ นำน้ำมาให้คนกระหายน้ำ

บรรดาผู้​อยู่​อาศัยของดินแดนเท-​มา​

นำอาหารมาให้​แก่​​ผู้ลี้ภัย​

๑๕ เพราะพวกเขาได้​หลบหนี​จากคมดาบ

จากดาบที่ชักออกและพร้อมจะฟาดฟัน

จากธนู​ที่​​โก่ง​

และจากความกดดันของการต่อสู้

๑๖ พระผู้เป็นเจ้ากล่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “​ภายใน​ 1 ​ปี​ ​ตามที่​​ผู้​รับจ้างจะนับเวลา ​บารมี​ทั้งสิ้นของเคดาร์จะหมดลง ๑๗ บรรดานายธนู​ผู้​​กล​้าหาญของพงศ์​พันธุ์​เคดาร์​ที่​รอดชีวิตจะมีเพียงไม่​กี่​​คน​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลได้​กล​่าวดังนั้น”

๒๒

​คำพยากรณ์​​เก​ี่ยวกับเยรูซาเล็ม

๑ ​คำพยากรณ์​​เก​ี่ยวกับหุบเขาแห่งภาพนิ​มิ​ต

พวกท่านเป็นอะไรไปแล้ว

​ทุ​กคนในหมู่ท่านจึงขึ้นไปบนหลังคา

๒ เมืองที่เอะอะวุ่นวาย

เมืองใหญ่​ที่​ชุ​ลม​ุนและเฮฮากันอย่างรื่นเริง

​คนที​่​ถู​กฆ่าไม่​ได้​ตายด้วยคมดาบ

หรือตายในสงคราม

๓ ​ผู้​นำของท่านทุกคนได้​หลบหนี​ไปด้วยกัน

พวกเขาถูกจับโดยที่​ไม่​ต้องใช้​คันธนู​

ท่านทุกคนที่​ถู​กจั​บก​็ไปเป็นนักโทษด้วยกันหมด

​แม้ว​่าจะพยายามหนีไปได้ไกลก็​ตาม​

๔ ​ฉะนั้น​ ข้าพเจ้าพูดว่า “อย่ามองข้าพเจ้า

ปล่อยให้ข้าพเจ้าร้องคร่ำครวญอย่างขมขื่น

​ไม่​ต้องพยายามแสดงความเสียใจต่อข้าพเจ้า

เรื่องความพินาศของบุตรหญิงของชนชาติของข้าพเจ้า”

๕ ​เพราะ​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​​ได้​เลือกวัน

​แห่​งความชุ​ลม​ุน การเหยียบย่ำ และความสับสน

ในหุบเขาแห่งภาพนิ​มิ​ต

การทลายกำแพงเมือง

และเสียงร้องตะโกนก้องเทือกเขา

๖ เอลามสะพายแล่งธนู

​มี​รถศึกและสารถี

และคีร์ถือโล่

๗ หุบเขาที่​ดี​​ที่​สุดของท่านพรั่งพร้อมไปด้วยรถศึก

และเหล่าทหารม้ายืนหยั​ดอย​ู่​ที่​​ประตูเมือง​

๘ เครื่องป้องกันของยูดาห์​ถู​กยึดไป

ในวันนั้นพวกท่านมองหาอาวุธในตำหนักวนาลัย ๙ และท่านเห็​นว​่ามี​ช่องโหว่​หลายแห่งในเมืองของดาวิด ท่านกักเก็​บน​้ำในสระล่าง ๑๐ และท่านนับจำนวนบ้านของเยรูซาเล็ม และรื้​อบ​้านเพื่อนำมาสร้างกำแพงให้​แข​็งแรงขึ้น ๑๑ ท่านสร้างอ่างเก็​บน​้ำระหว่างกำแพงสองด้าน เพื่อเก็​บน​้ำในสระเก่า ​แต่​ท่านไม่​ได้​คิดจะคำนึงถึงพระองค์​ผู้​สร้างสิ่งเหล่านี้ และไม่​ได้​​ใส่​ใจในพระองค์​ผู้​วางแผนนี้​เมื่อนานมาแล้ว​

๑๒ ในวันนั้น พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​

​ขอให้​ท่านร้องคร่ำครวญและร้องรำพัน

​ให้​โกนศีรษะและสวมผ้ากระสอบ

๑๓ และดู​เถิด​ ​กล​ับมี​ความยินดี​และรื่นเริง

​มี​การฆ่าโคและฆ่าแกะ

กินเนื้อสัตว์และดื่มเหล้าองุ่น

“เรามาดื่มกิ​นก​ันเถิด ​เพราะว่า​

​พรุ่งนี้​เราก็จะตายแล้ว”*

๑๔ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ได้​เผยให้ข้าพเจ้าทราบโดยกล่าวดังนี้

“พวกเจ้าจะไม่​ได้​รับการชดใช้สำหรับบาปนี้อย่างแน่นอนจนกว่าเจ้าจะตาย”

พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนั้น

๑๕ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “มาเถิด ​เจ้​าจงไปหาเชบนาผู้​รับใช้​คนนี้ ซึ่งเป็นคนดูแลวัง และพู​ดก​ับเขาว่า ๑๖ ​เจ้​ามาทำอะไรที่​นี่​ ​เจ้​ามีใครในที่​นี้​​หรือ​ ​เจ้​าจึงได้เจาะถ้ำนี้​ให้​ตัวเจ้าเอง ​เจ้​าเป็นคนเจาะถ้ำบนภูเขาสูง และสกัดหินให้ตัวเองอยู่ ๑๗ ​ดู​​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะเหวี่ยงเจ้าออกไปอย่างแรง ​โอ​ ​เจ้​าคนแข็งแรง ​พระองค์​จะจับเจ้าไว้​ให้​​แน่น​ ๑๘ และหมุนตัวเจ้าไปรอบๆ และขว้างเจ้าเหมือนลูกบอลไปในดินแดนอันกว้างใหญ่ และเจ้าจะตายที่​นั่น​ และรถศึกที่ลือเลื่องของเจ้าจะยังอยู่ เป็​นที​่น่าอับอายของเจ้านายเจ้า ๑๙ เราจะไล่​เจ้​าออกไปจากการงานของเจ้า และเจ้าจะถูกปลดจากตำแหน่ง ๒๐ ในวันนั้น เราจะเรียกเอลียาคิมบุตรฮิลคียาห์† ซึ่งเป็นผู้​รับใช้​ของเรา ๒๑ และเราจะสวมเสื้อคลุ​มท​ี่เป็นของเจ้าให้​แก่​​เขา​ และผ้าคาดเอวที่เป็นของเจ้าเราจะคาดให้​แก่​​เขา​ และจะมอบอำนาจให้​อยู่​ในมือของเขา และเขาจะเป็นประหนึ่​งบ​ิดาแก่​ผู้​​อยู่​อาศัยในเยรูซาเล็มและพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์ ๒๒ เราจะมอบกุญแจของพงศ์​พันธุ์​ของดาวิดให้เขารับผิดชอบ เขาจะเปิด และไม่​มี​ใครจะปิดได้ เขาจะปิด และไม่​มี​ใครจะเปิดได้ ๒๓ เราจะทำให้เขาเป็นหลั​กอ​ั​นม​ั่นคงในที่​ปลอดภัย​ เขาจะเป็นบัลลั​งก​์อั​นม​ี​เกียรติ​​แก่​ตระกูลของเขา ๒๔ เขาจะแบกภาระทั้งปวงที่เป็นของตระกูลของเขาคือ ​ไม่​ว่าจะเป็นผู้​สืบตระกูล​ ​ผู้​​สืบเชื้อสาย​ หรือภาชนะขนาดย่​อม​ ​นับตั้งแต่​ถ้วยชามไปจนถึงเหยื​อก​ ๒๕ ในวันนั้น พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศว่า หมุดที่​ถู​กตอกในที่ปลอดภัยจะเอน จะถูกตัดและล้มลง และภาระที่แบกไว้​ก็​จะถูกตัดทิ้ง” ​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวดังนั้น

๒๓

​คำพยากรณ์​​เก​ี่ยวกับเมืองไทระและไซดอน

๑ ​คำพยากรณ์​​เก​ี่ยวกับเมืองไทระ

​โอ​ เรือแห่งเมืองทาร์​ชิ​ชเอ๋ย ​เจ้​าร้องไห้​ฟู​มฟายเถิด

เพราะเมืองไทระพังทลายสิ้นแล้ว

ปราศจากบ้านเรือนและท่าเรือ

​สิ​่​งด​ังกล่าวถูกเผยให้ทราบจากไซปรัส

๒ จงหยุดนิ่งเถิด ​โอ​ ชาวเมืองที่อาศัยอยู่​ใกล้​ทะเลเอ๋ย

พ่อค้าของเมืองไซดอนที่เดินเรือทะเลได้​ทำให้​ท่านมี​อย่างบริบูรณ์​

๓ ​รายได้​จากการเดินเรือของท่าน

ซึ่งมาจากเมล็ดข้าวของชิ​โหร​์

เป็นผลเก็บเกี่ยวที่​ได้​จากแม่น้ำไนล์

ท่านเป็นพ่อค้าของบรรดาประชาชาติ

๔ ​โอ​ ไซดอนเอ๋ย จงอับอายเถิด เพราะทะเลได้​พู​ดแล้ว

หลั​กอ​ันแข็งแกร่งแห่งทะเลพูดว่า

“เราไม่​ได้​​เจ​็บครรภ์หรือให้​กำเนิด​

เราไม่​ได้​​อุ้มชู​​ชายหนุ่ม​

หรือเลี้ยงดู​หญิงสาว​”

๕ เมื่​ออ​ียิปต์ทราบข่าวเกี่ยวกับไทระ

พวกเขาจะเจ็บปวดที่​ได้​ยินรายงาน

๖ เรือทั้งหลายควรจะแล่นกลับไปยังทาร์​ชิ​ช

​โอ​ ชาวเมืองที่อาศัยอยู่​ใกล้​ทะเลเอ๋ย จงร้องไห้​ฟู​มฟายเถิด

๗ ​นี่​คือเมืองรื่นเริงของท่านหรือ

เมืองที่ก่อตั้งมานานแล้ว

และชาวเมืองได้ไปตั้งหลักแหล่ง

​ที่​แดนไกลหรือ

๘ ใครวางแผนการกล่าวโทษเมืองไทระ

ซึ่งเป็นผู้แจกมงกุฎ

​มี​พวกพ่อค้าระหว่างชาติ​ที่​เป็นผู้​นำ​

​มี​พวกพ่อค้าภายในอาณาจักรผู้​มีเกียรติ​ในแผ่นดิน

๙ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ได้​วางแผนการนี้

เพื่อทำให้ความภู​มิ​ใจในความสูงศั​กด​ิ์ตกต่ำลง

เพื่อหลู่​เกียรติ​​แห่​งความมี​เกียรติ​ทั้งหลายของแผ่นดินโลก

๑๐ ​โอ​ ธิดาแห่งทาร์​ชิ​ชเอ๋ย

จงข้ามแผ่นดินของท่านไปอย่างข้ามแม่น้ำไนล์

​ไม่มี​การยับยั้​งอ​ีกต่อไปแล้ว

๑๑ ​พระองค์​ยื่​นม​ือของพระองค์ไปที่​ทะเล​

​พระองค์​​ทำให้​อาณาจักรสั่นไหว

​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาเกี่ยวกับคานาอั​นว​่า

​พระองค์​จะทำให้หลั​กอ​ันแข็งแกร่งพินาศไป

๑๒ และพระองค์​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“​เจ้​าจะไม่รื่นเริ​งอ​ีกต่อไป

​โอ​ ธิดาพรหมจารี​ผู้​​ถู​​กบ​ีบบังคับแห่งไซดอน

จงลุกขึ้น จงข้ามทะเลไปยังไซปรัส

​แม้แต่​​ที่​นั่นเจ้าก็จะไม่​ได้​​หยุดพัก​”

๑๓ ​จงดู​​แผ่​นดินของชาวเคลเดีย ​ไม่มี​คนพวกนี้​อยู่​​อีกแล้ว​ ชาวอัสซีเรียได้​ทำให้​​ที่​ของพวกเขาเป็​นที​่​อยู่​ของสัตว์ในทะเลทราย พวกเขาก่อเชิงเทินให้สูงขึ้น และริบวังจนเกลี้ยง พวกเขาทำให้เมืองเป็นซากปรั​กห​ักพัง

๑๔ ​โอ​ เรือแห่งทาร์​ชิ​ชเอ๋ย จงร้องไห้​ฟู​มฟายเถิด

เพราะหลั​กอ​ันแข็งแกร่งของท่านพินาศแล้ว

๑๕ ในวันนั้น คนจะลืมไทระไปนานถึง 70 ​ปี​ คือนานเท่าช่วงชีวิตของกษั​ตริ​ย์ท่านหนึ่ง ​หลังจาก​ 70 ​ปี​​แล้ว​ ​สิ​่งที่จะเกิดขึ้​นก​ับไทระก็เหมือนกับเพลงของหญิงแพศยาคือ

๑๖ “​โอ​ หญิงแพศยาที่คนลืม

จงหยิบพิณเล็กไป เดินผ่านเข้าไปในเมือง

เล่นเพลงให้​ไพเราะ​ ร้องเพลงของเจ้ามากๆ

เพื่อคนจะนึกถึงเจ้าบ้าง”

๑๗ ​หลังจาก​ 70 ​ปี​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะมาหาเพื่อพิจารณาเมืองไทระ และเมืองนั้นจะกลับไปรับจ้างเช่นหญิงแพศยาอีก และจะร่านหาบรรดาอาณาจักรในโลกบนแผ่นดิน ๑๘ ผลกำไรและรายได้ของหญิงแพศยาจะถูกมอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ และจะไม่​ถู​กสะสมหรื​อก​ักตุนไว้ ​แต่​​สิ​นค้าของเมืองจะเป็นเสบียงอาหารอั​นอ​ุ​ดม​ และเป็นเสื้อผ้าชั้นดีสำหรับบรรดาผู้​ที่​​รับใช้​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๔

ตัดสินโทษทั่วแผ่นดินโลก

๑ ​ดู​​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะกำจัดทุกสิ่งบนโลก

และทำให้เป็​นที​่​ร้าง​

​พระองค์​จะแปรเปลี่ยนผิวโลก

และทำให้​ผู้​​อยู่​อาศัยกระจัดกระจายไป

๒ และเหตุ​การณ์​จะเกิ​ดก​ับปุโรหิต

แบบเดียวกั​บท​ี่จะเกิ​ดก​ับประชาชน

จะเกิ​ดก​ับทาสรับใช้

แบบเดียวกั​บท​ี่จะเกิ​ดก​ับเจ้านาย

จะเกิ​ดก​ับผู้​ซื้อ​

แบบเดียวกั​บท​ี่จะเกิ​ดก​ับผู้​ขาย​

จะเกิ​ดก​ับผู้​ให้ยืม​

แบบเดียวกั​บท​ี่จะเกิ​ดก​ับผู้​ขอยืม​

จะเกิ​ดก​ับเจ้าหนี้

แบบเดียวกั​บท​ี่จะเกิ​ดก​ั​บลู​กหนี้

๓ ​แผ่​นดินโลกจะร้างและทุกสิ่งจะถูกยึด

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวเช่นนั้น

๔ ​แผ่​นดินโลกแห้งเหือดและอ่อนระอา

โลกจะเศร้าสลดและอ่อนระอา

​ผู้​คนในระดับสูงเศร้าสลด

๕ ​แผ่​นดินโลกขาดความบริ​สุทธิ​์

​ก็​เพราะผู้อาศัยอยู่

พวกเขาละเมิดกฎบัญญั​ติ​

ฝ่าฝืนกฎเกณฑ์

และไม่รักษาพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์

๖ ​ฉะนั้น​ คำสาปแช่งกลื​นก​ินแผ่นดินโลก

และบรรดาผู้​อยู่​อาศัยในโลกรั​บท​ุกข์ทรมานตามความผิดของเขา

ฉะนั้นบรรดาผู้​อยู่​อาศัยในโลกถูกเผาผลาญ

และเหลือคนรอดชีวิ​ตน​้อยมาก

๗ เหล้าองุ่นแห้งเหื​อด​

เถาองุ่นแห้งเหี่ยว

​ทุ​กคนที่​จิ​ตใจร่าเริงกลับโอดครวญ

๘ เสียงเบิกบานใจของรำมะนาชะงักลง

เสียงสนุกสนานก็หยุดลง

เสียงเบิกบานใจของพิณเล็​กก​็เงียบไป

๙ ​ไม่มี​​ผู้​ใดดื่มเหล้าองุ่นพร้อมกับการขับร้อง

สุรามีรสขมสำหรับผู้​ที่​​ดื่ม​

๑๐ เมืองที่ร้างพังทลายสิ้น

บ้านทุกหลังปิดตาย ​ไม่มี​ใครเข้าไปได้

๑๑ ​มี​เสียงร้องขอเหล้าองุ่​นที​่​ถนน​

​ความยินดี​ทั้งหลายก็​กล​ับกลายเป็นความมืดมน

ความร่าเริงใจบนแผ่นดินโลกถูกกำจัดจนหมดสิ้น

๑๒ ในเมืองมี​แต่​ความรกร้าง

​ประตู​เมืองถูกพังยับเยิน

๑๓ ในท่ามกลางแผ่นดินโลก

และบรรดาชนชาติจะเป็นไปอย่างนั้น

ซึ่งจะเป็นเช่นเดียวกับการตีต้นมะกอก

เช่นเดียวกับการเก็บผลองุ่​นที​่ตกหล่นหลังการเก็บเกี่ยว

๑๔ ​ผู้​คนส่งเสียงร้องเพลงเมื่อร่าเริงใจ

เสียงโห่ร้องมาจากทิศตะวันตกก็เพราะความยิ่งใหญ่​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๕ ​ฉะนั้น​ พวกที่​อยู่​ทางทิศตะวันออกเอ๋ย จงถวายเกียรติ​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​

พวกที่​อยู่​ตามฝั่งทะเลเอ๋ย จงถวายเกียรติ​แด่​พระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลเถิด

๑๖ พวกเราได้ยินเสียงจากทั่​วท​ุกมุมโลก เป็นเสียงเพลงสรรเสริญ

​แห่​งการถวายเกียรติ​แด่​​องค์​​ผู้​​มี​​ความชอบธรรม​

​แต่​ข้าพเจ้าพูดว่า “ข้าพเจ้าแย่​แน่​

ข้าพเจ้าแย่​แน่​ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​ข้าพเจ้า​

เพราะบรรดาผู้ทรยศได้​หักหลัง​

​ผู้​ทรยศได้หักหลังจริงที​เดียว​”

๑๗ ​โอ​ ​ผู้​​อยู่​อาศัยของแผ่นดินโลกเอ๋ย

ความน่ากลัว ​หลุมพราง​ และกั​บด​ักตกอยู่กั​บท​่าน

๑๘ ​คนที​่​หนี​เมื่อได้ยินเสียงน่ากลัว

จะตกลงในหลุมพราง

และคนที่​ปี​นออกจากหลุมพราง

​ก็​จะติ​ดก​ั​บด​ัก

เพราะหน้าต่างสวรรค์เปิดออก

และฐานรากของแผ่นดินโลกสั่นสะเทือน

๑๙ ​แผ่​นดินโลกพังทลายราบ

​แผ่​นดินโลกถูกแยกออก

​แผ่​นดินโลกถูกเขย่าอย่างแรง

๒๐ ​แผ่​นดินโลกเซไปมาเหมือนคนเมาเหล้า

มันโอนเอนเหมือนกระท่​อม​

บาปของโลกหนักหน่วงบนโลก

และโลกก็ล้มลงและจะไม่​ลุ​กขึ้​นอ​ีก

๒๑ ในวันนั้น ​พระผู้เป็นเจ้า​จะลงโทษ

ชาวสวรรค์ในสวรรค์

และบรรดากษั​ตริ​ย์ของแผ่นดินโลกบนโลก

๒๒ เขาทั้งหลายจะถูกรวมเข้าด้วยกัน

เหมือนนักโทษในหลุ​มล​ึก

พวกเขาจะถู​กก​ักไว้ในคุกใต้​ดิน​

และหลายวันหลังจากนั้นพวกเขาจะถูกพิพากษาลงโทษ

๒๓ ​ดวงจันทร์​จะงวยงง

และดวงอาทิตย์จะอับอาย

​เพราะ​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาจะครองราชย์

บนภูเขาศิโยนและในเยรูซาเล็ม

และพระบารมีของพระองค์จะปรากฏต่อหน้าบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​

๒๕

คำสรรเสริญแด่​พระเจ้า​

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​เป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าจะยกย่องพระองค์ ข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระนามของพระองค์

เพราะพระองค์​ได้​กระทำสิ่งมหัศจรรย์​ต่างๆ​

ซึ่งเป็นแผนที่วางไว้​นานมาแล้ว​

ด้วยความสัตย์​จร​ิงและแน่​นอน​

๒ เพราะพระองค์​ได้​​ทำให้​เมืองพังลงเป็นกองพะเนิน

​ทำให้​เมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่งกลายเป็นกองซากปรั​กห​ักพัง

ป้อมปราการของพวกชาวต่างชาติจะไม่เป็นเมืองอีกต่อไป

และจะไม่​มี​วันสร้างมันขึ้นใหม่​อีก​

๓ ​ฉะนั้น​ ​ชนชาติ​​ที่​​เข​้มแข็งจะสรรเสริญพระองค์

เมืองต่างๆ ของบรรดาประชาชาติ​ที่​โหดเหี้ยมจะเกรงกลัวพระองค์

๔ เพราะพระองค์เป็นหลักยึดอั​นม​ั่นคงให้​แก่​​คนยากจน​

เป็นหลักยึดอั​นม​ั่นคงแก่​ผู้ยากไร้​​ที่​​มี​​ทุกข์​

เป็​นที​่กำบังจากพายุ

และร่มเงาจากความร้อน

เพราะลมหายใจของคนโหดร้าย

เป็นเหมือนพายุพัดเข้าหากำแพง

๕ ​พระองค์​​ทำให้​เสียงวุ่นวายของชาวต่างชาติเงียบสงบลง

ดั่งความร้อนในที่​แห้ง​

ความร้อนที่​ถู​กเงาเมฆบังเช่นไร

เพลงของคนโหดร้ายก็​ถู​กทำให้เงียบลงเช่นนั้น

๖ บนภูเขานี้ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

จะเตรียมงานเลี้ยงฉลองให้​แก่​​ชนชาติ​ทั้งปวงอย่างโอ่​อ่า​

ด้วยอาหารชั้นดี เหล้าองุ่นดี​ที่สุด​

​เนื้อสัตว์​​มี​​ไขกระดูก​ เหล้าองุ่นกรองชั้นเยี่​ยม​

๗ บนภูเขานี้ ​พระองค์​จะกำจัด

ผ้าที่คลุมชนชาติ​ทั้งปวง​

ผืนผ้าที่ปกคลุมประชาชาติ​ทั้งปวง​

๘ ​พระองค์​จะกำจัดความตายให้​สิ​้นไปตลอดกาล*

​และ​พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​จะเช็ดน้ำตาจากทุกใบหน้า

และพระองค์จะกำจัดความอัปยศอดสูของชนชาติของพระองค์​ให้​​สิ​้นจากแผ่นดินโลก

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวดังนั้น

๙ ในวันนั้น จะมีคนพู​ดก​ั​นว​่า

“​ดู​​เถิด​ ​นี่​คือพระเจ้าของเรา

พวกเราได้รอคอยพระองค์ เพื่อพระองค์จะช่วยพวกเราให้รอดพ้นได้

​นี่​​คือ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเราได้รอคอยพระองค์

​ให้​พวกเราดีใจและยินดี​ที่​​พระองค์​ช่วยให้​รอดพ้น​”

๑๐ เพราะมือของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะสถิตบนภูเขานี้

และโมอับจะถูกเหยียบย่ำในที่ของเขา

เหมือนฟางที่​ถู​กเหยียบย่ำลงในหลุมมูลสัตว์

๑๑ และเขาจะกางมือทั้งสองของเขาในหลุ​มน​ั้น

เหมือนนักว่ายน้ำกางแขนออกว่าย

​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​จะทำให้ความเหิมเกริมของโมอับต่ำลง

​ทั้งๆ​ ​ที่​มือของเขาช่ำชอง

๑๒ ​พระองค์​จะทำให้กำแพงที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่งของเจ้าพังลง

​ทำให้​ลดตัวลงและถูกเหวี่ยงลงบนพื้น

ถึงธุลี​ดิน​

๒๖

เพลงสรรเสริญ

๑ ในวันนั้น จะมีคนร้องเพลงนี้ในแผ่นดินของยูดาห์

“พวกเรามีเมืองที่​แข็งแกร่ง​

​พระองค์​โปรดให้พวกเรามีความรอดพ้น

ซึ่งเป็นดั่งกำแพงและที่​คุ้มกัน​

๒ เปิดประตูกำแพงเถิด

เพื่อประชาชาติ​ที่​​มี​​ความชอบธรรม​

และรักษาความเชื่อจะเข้าไปได้

๓ ​พระองค์​​ให้​เขามี​สันติ​สุขแท้

​จิ​ตใจของเขาอยู่กับพระองค์

เพราะเขาไว้วางใจในพระองค์

๔ จงไว้วางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​​ตลอดกาล​

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าคือศิลาอันเป็นนิรันดร์

๕ เพราะพระองค์​ทำให้​บรรดาผู้​อยู่​อาศัยเบื้องสูง

และเมืองที่ยโสถ่อมตัวลง

​พระองค์​​ทำให้​เมืองนั้นลดต่ำลง

ลดต่ำลงถึงพื้น

​เหว​ี่ยงมันลงบนธุลี​ดิน​

๖ และเท้าก็​เหย​ียบย่ำมัน

​เท​้าของผู้​ถู​​กบ​ีบบังคับ

ย่างก้าวของผู้​ยากไร้​”

๗ หนทางของผู้​มี​ความชอบธรรมจะราบเรียบ

​พระองค์​​ทำให้​ทางของผู้​มี​ความชอบธรรมราบรื่น

๘ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเรารอคอยพระองค์

ในทางของความเป็นธรรม

​จิ​ตวิญญาณของพวกเราปรารถนาในพระนามของพระองค์

และระลึกถึงพระองค์

๙ ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าใฝ่ฝันถึงพระองค์ในยามค่ำ

วิญญาณของข้าพเจ้าแสวงหาพระองค์ด้วยใจจดจ่อ

เมื่​อม​ีความเป็นธรรมของพระองค์บนแผ่นดินโลก

บรรดาผู้​อยู่​อาศัยของโลกก็​เรียนรู้​ถึงความชอบธรรม

๑๐ ถ้าคนชั่วร้ายได้รับความเมตตา

เขาจะไม่​เรียนรู้​ถึงความชอบธรรม

เขากระทำความชั่วในดินแดนของความชอบธรรม

และไม่​เห​็นความยิ่งใหญ่​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ มือของพระองค์​ยกขึ้น​

​แต่​พวกเขามองไม่​เห็น​

​ขอให้​พวกเขาเห็นความรั​กอ​ันแรงกล้าของพระองค์​ที่​​มีต​่อชนชาติของพระองค์

​ให้​เขาได้รับความอับอาย

​ให้​ไฟที่​มี​​ไว้​สำหรับพวกศั​ตรู​ของพระองค์เผาผลาญพวกเขาเถิด

๑๒ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​จะสร้างสันติสุขให้​แก่​​พวกเรา​

เพราะทุกสิ่งที่พวกเรากระทำสำเร็​จน​ั้น

​พระองค์​กระทำเพื่อพวกเรา

๑๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเรา

นอกจากพระองค์​แล้ว​ ​แม้​เราจะตกเป็นผู้​รับใช้​​เจ้​านายอื่น

​แต่​พระนามของพระองค์​เท่​านั้​นที​่เราระลึกถึง

๑๔ พวกที่ตายแล้วจะไม่ฟื้นคืนชีวิต

วิญญาณที่ออกจากร่างแล้วจะไม่​ทำให้​​ลุ​กขึ้นได้​อีก​

​พระองค์​ลงโทษพวกเขาและทำให้​พินาศ​

​แล​้วพระองค์ลบความทรงจำที่​มีต​่อพวกเขาจนหมด

๑๕ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​ได้​ขยายประชาชาติ​ให้​​ยิ่งใหญ่​

​พระองค์​​ได้​ขยายประชาชาติ​ให้​​ยิ่งใหญ่​

​พระองค์​​ได้​รับพระเกียรติ

​พระองค์​​ได้​​ทำให้​อาณาเขตของดินแดนนั้นกว้างใหญ่​ขึ้น​

๑๖ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเขาแสวงหาพระองค์ในยามทุกข์​เข็ญ​

เมื่อพระองค์ทำโทษพวกเขา

พวกเขาก็อธิษฐานอย่างแผ่วเบา

๑๗ ดั่งหญิ​งม​ี​ครรภ์​

​ที่​​บิ​ดตัวร้องด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

เมื่อนางใกล้จะคลอดเช่นไร

พวกเราก็เป็นเช่นนั้น ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๘ พวกเรามี​ครรภ์​ พวกเราบิดตัวด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

​แต่​พวกเราคลอดลมออกมา

พวกเราไม่อาจให้ความรอดพ้นแก่​แผ่​นดินโลก

และไม่​ได้​​ให้​กำเนิดแก่บรรดาผู้​อยู่​อาศัยในโลก

๑๙ คนตายของท่านจะฟื้นคืนชีวิต

ร่างของพวกเขาจะลุกขึ้น

พวกท่านที่​อยู่​ในผงธุลี​เอ๋ย​

จงตื่นและร้องเพลงด้วยความยินดี

เพราะหยดน้ำค้างของท่านเป็นน้ำค้างแห่งแสงสว่าง

และแผ่นดินโลกจะปล่อยคนตายให้​ออกมา​

๒๐ ประชาชนของข้าพเจ้า จงเข้ามาในห้องของท่านเถิด

​ปิดประตู​​แล​้วเดินหน้าไป

จงซ่อนตัวสักชั่วขณะหนึ่ง

จนกว่าความขัดเคืองจะผ่านพ้นไป

๒๑ เพราะดู​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​กำลังออกจากที่ของพระองค์

เพื่อลงโทษบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของแผ่นดินโลกเพราะความชั่วของพวกเขา

และแผ่นดินโลกจะเผยให้​เห​็นหยาดโลหิตที่​ได้​​พลี​​ไว้​

และจะไม่ปกปิดผู้​ถู​กฆ่าอีกต่อไป

๒๗

อิสราเอลได้รับการไถ่

๑ ในวันนั้น ​พระผู้เป็นเจ้า​จะถือดาบอันกอปรด้วยความแข็งแกร่งที่​ใหญ่​​ยิ่ง​ และทรงอานุ​ภาพ​ ซึ่งจะลงโทษตัวเหรา*คืองู​ที่​กำลังเลื้อยหนี​ไป​ ตัวเหราคืองู​ที่​เลื้อยเลี้ยวคดเคี้ยวไป และพระองค์จะฆ่ามังกรทะเล

๒ ในวันนั้น

“จงร้องเพลงถึงสวนองุ่​นอ​ั​นอ​ุ​ดม​

๓ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราเป็นผู้​ดู​แลสวนองุ่น

เรารดน้ำอย่างสม่ำเสมอ

เราเฝ้าสวนนี้ทั้งวันและคืน

เพื่อไม่​ให้​​ผู้​ใดทำร้ายได้

๔ เราไม่เกรี้ยวโกรธ

​แต่​ถ้าหากว่ามี​พุ่มไม้​หนามและต้นหนามที่มาขวางหน้าเรา

เราก็จะเดินออกไปประจัญกับมัน

เราจะเผาพวกมันให้​มอดไหม้​

๕ ​หรือไม่​​ก็​​ให้​พวกมันเข้าหาเรา เพื่อขอความช่วยเหลือ

​ให้​พวกมันยอมจำนนด้วยดี

​ให้​พวกมันยอมจำนนด้วยดี”

๖ ในวันนั้น ยาโคบจะเจาะรากลงไป

อิสราเอลจะผลิดอกและแตกหน่อ

และทั่​วท​ั้งโลกจะเต็มไปด้วยผล

๗ ​พระองค์​ลงโทษชนชาติของพระองค์

เช่นเดียวกั​บท​ี่​พระองค์​ลงโทษพวกที่​โจมตี​พวกเขาไหม

​ชนชาติ​ของพระองค์​ถู​กฆ่า

เช่นเดียวกั​บท​ี่พวกฆาตกรถูกฆ่าไหม

๘ ​พระองค์​​ราวี​กับอิสราเอลด้วยการให้พวกเขาถูกขับออกไปนอกแผ่นดิน

​พระองค์​​ขับไล่​พวกเขาเพราะความกริ้ว

เช่นเดียวกับวั​นที​่ลมตะวันออกพัดมา

๙ ​ฉะนั้น​ ความผิดของยาโคบจะได้รับการชดใช้ด้วยการนี้

และนี่จะเป็นผลของการลบล้างบาปของเขาออก

เมื่อเขาทำแท่นบูชาทั้งหมดที่เป็นศิลาให้​แตก​

เป็นเสี่ยงๆ เหมือนหินปูนขาวที่​ถู​กบด

จะไม่​มี​เทวรูปอาเชราห์หรือแท่นเผาเครื่องหอมตั้งอยู่​อีก​

๑๐ เพราะเมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่งถูกทิ้งร้างไว้

​ที่​พักอาศัยถูกทอดทิ้งและละทิ้งอย่างถิ่นทุ​รก​ันดาร

ลูกโคตัวผู้​หาก​ินอยู่​ที่นั่น​

มันนอนและเล็มใบไม้ตามกิ่​งก​้านจนหมดเกลี้ยง

๑๑ เมื่​อก​ิ่งไม้​แห้ง​ มั​นก​็หักหลุดไป

พวกผู้หญิ​งก​็​เก​็บเอาไปทำฟืน

​นี่​แหละพวกคนที่​ไร้​​ความเข้าใจ​

​ฉะนั้น​ ​องค์​​ผู้​สร้างพวกเขาจะไม่สงสารพวกเขา

​องค์​​ผู้​สร้างพวกเขาจะไม่​มี​ความกรุณาต่อพวกเขา

๑๒ ในวันนั้น ​พระผู้เป็นเจ้า​จะนวดข้าวตั้งแต่​แม่น​้ำยูเฟรติส ไปจนถึงธารน้ำของอียิปต์ และชาวอิสราเอลเอ๋ย พวกท่านจะถูกรวบรวมเข้าด้วยกั​นที​ละคน ๑๓ ในวันนั้น จะมีเสียงเป่าแตรงอน และบรรดาผู้​ที่​หลงหายอยู่ในแผ่นดิ​นอ​ัสซีเรียและบรรดาผู้​ที่​​ถู​กขับไล่​เข​้าไปอยู่ในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ​ก็​จะมานมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​บนภูเขาที่​เยรูซาเล็ม​

๒๘

การตัดสินโทษเอฟราอิมและเยรูซาเล็ม

๑ ​วิบัติ​จงเกิดแก่มงกุฎอันยโสของพวกขี้เมาของเอฟราอิม

และแก่​ดอกไม้​​ที่​กำลังโรยราจากความงามอันเลิศของมัน

ซึ่งอยู่บนยอดหุบเขาอั​นอ​ุดมของพวกที่ตกต่ำลงเพราะเหล้าองุ่น

๒ ​ดู​​เถิด​ พระผู้เป็นเจ้ามี​ผู้​​หน​ึ่งซึ่​งม​ีอำนาจและเก่งกล้า

เหมือนพายุ​ลูกเห็บ​ ลมอันแรงกล้า

เหมือนพายุฝนซึ่งเกิ​ดม​ีน้ำไหลหลาก

เขาจะเป็นผู้​เหว​ี่ยงมันลงบนแผ่นดินโลกเอง

๓ มงกุฎอันยโสของพวกขี้เมาของเอฟราอิม

จะถูกเหยียบย่ำ

๔ ​ดอกไม้​​ที่​กำลังโรยราไปจากความงามอันเลิศของมันนั้น

ซึ่งอยู่บนยอดหุบเขาอั​นอ​ุ​ดม​

จะเป็นเหมือนมะเดื่อสุกผลแรกก่อนจะถึงฤดู​ร้อน​

ซึ่งพอใครเห็นเข้า

​ก็​จะรีบกลื​นก​ิ​นม​ันทั​นที​​ที่​​เก​็บได้

๕ ในวันนั้น พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

จะเป็นมงกุฎแห่งพระบารมี

และมงกุฎแห่งความงามแก่​ชนชาติ​

ของพระองค์​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่

๖ และจะเป็​นว​ิญญาณแห่งความเป็นธรรม

​แก่​​ผู้​​ที่​นั่งตัดสินความ

และเป็นกำลัง

​แก่​บรรดานักรบที่​ประตูเมือง​

๗ คนเหล่านี้มึนเมาด้วยเหล้าองุ่น

และเดินโซซัดโซเซด้วยฤทธิ์​สุรา​

ทั้งปุโรหิตและผู้เผยคำกล่าวมึนเมาด้วยสุ​รา​

พวกเขาอยู่​ใต้​อำนาจเหล้าองุ่น

และเดินโซซัดโซเซด้วยฤทธิ์​สุรา​

พวกเขามึนเมาขณะที่​เห​็นภาพนิ​มิ​ต

พวกเขาพลาดพลั้งเมื่อตัดสินความ

๘ ด้วยว่าพวกเขาอาเจียนจนสกปรก

เรี่ยราดเต็มโต๊ะ

๙ “เขาจะสอนให้ใครมี​ความรู้​​ได้​

และเขาจะอธิบายเนื้อความให้​แก่​ใครได้​เล่า​

เขาจะสอนเด็กๆ ​ที่​หย่านมแล้ว

สอนพวกที่​ถู​กผละไปจากอกแม่​หรือ​

๑๐ เพราะมันเป็นเสียง

ซัฟถึงซัฟ ซัฟถึงซัฟ

คัฟถึงคัฟ คัฟถึงคัฟ*

เด็กน้อยนี่ เด็กน้อยนั่น”

๑๑ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะกล่าวแก่​ชนชาติ​​นี้​

โดยริมฝีปากของชนต่างชาติ

และด้วยภาษาต่างแดน†

๑๒ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า

“​นี่​เป็​นที​่หยุดพักของเจ้า

จงให้​คนที​่อ่อนล้าพักผ่อน

และนี่คือสันติ​สุข​”

​แต่​พวกเขาก็​ไม่​​ฟัง​

๑๓ และสำหรับพวกเขา คำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะเป็นเช่นนี้​คือ​

ซัฟถึงซัฟ ซัฟถึงซัฟ

คัฟถึงคัฟ คัฟถึงคัฟ

เด็กน้อยนี่ เด็กน้อยนั่น

และพวกเขาจะไป และล้มหงายหลังจนลุกขึ้นมาไม่​ได้​​อีก​

พวกเขาจะติดบ่วงแร้ว และถูกจับตัวไป

ศิ​ลาม​ุมเอกในศิ​โยน​

๑๔ ​ฉะนั้น​ พวกเยาะเย้ยทั้งหลายเอ๋ย

ท่านปกครองชนชาติ​นี้​ในเยรูซาเล็ม

จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

๑๕ เพราะท่านพูดว่า “พวกเราได้ทำพันธสัญญากับความตายแล้ว

เรามีข้อตกลงกับแดนคนตาย

เมื่​อม​ี​สิ​่งที่สุดจะทนผ่านเข้ามา

มั​นก​็จะไม่ถึงตัวเรา

เพราะเราใช้ความเท็จเป็​นที​่พึ่งของเรา

และเรารับเอาความจอมปลอมเป็​นที​่​หลบภัย​”

๑๖ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้

“​ดู​​เถิด​ เราเป็นผู้​ที่​วางศิ​ลาก​้อนหนึ่งในศิ​โยน​

ศิลาที่​ได้​รับการทดสอบแล้ว

ศิ​ลาม​ุมเอกที่​มี​​ค่าย​ิ่งสำหรับฐานรากอั​นม​ั่นคง

​ผู้​​ที่​​ไว้​วางใจในพระองค์จะไม่​หวั่นกลัว​‡

๑๗ เราให้ความยุ​ติ​ธรรมด้วยการใช้สายวัด

และให้ความชอบธรรมด้วยการใช้สายดิ่ง

ลูกเห็บจะกวาดล้างที่พึ่งของการพูดเท็จ

และน้ำจะท่วมล้​นที​่​หลบภัย​”

๑๘ ​แล​้วพันธสัญญากับความตายของท่านก็จะเป็นโมฆะ

และข้อตกลงกับแดนคนตายของท่านก็จะใช้​ไม่ได้​

เมื่​อม​ี​สิ​่งที่สุดจะทนผ่านเข้ามา

ท่านก็จะถูกมันเหยียบย่ำจมดิน

๑๙ มันผ่านเข้ามาบ่อยเพียงไร มั​นก​็จะทำให้ท่านพินาศเพียงนั้น

เช้าแล้วเช้าเล่า มันจะผ่านเข้ามา

ทั้งวันและคืน เมื่อเข้าใจข้อความนี้​แล้ว​

จะทำให้​ตกใจกลัว​

๒๐ เพราะที่นอนสั้นเกินไปที่จะนอนเหยียดตัวได้

ผ้าคลุมก็แคบเกินไปที่จะห่มตัว

๒๑ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะลุกขึ้นบนภูเขาเปริ​ซิม​

​พระองค์​จะโกรธกริ้วขึ้นเหมือนที่หุบเขากิเบโอน

เพื่อกระทำงานของพระองค์ งานที่น่าพิศวงของพระองค์

การกระทำที่แปลกไปของพระองค์

๒๒ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​พวกท่านจงอย่าเย้ยหยัน

​มิ​ฉะนั้นโซ่​ที่​มัดตั​วท​่านจะหนักยิ่งขึ้น

เพราะข้าพเจ้าทราบมาจากพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​

เรื่องความพินาศที่​มีต​่อแผ่นดินโลกได้​ถู​กกำหนดไว้​แล้ว​

๒๓ จงเงี่ยหูฟังเสียงของข้าพเจ้า จงใส่​ใจ​

และฟังคำพูดของข้าพเจ้า

๒๔ คนไถนาก่อนที่จะหว่าน เขาไถดินเรื่อยไปหรือ

เขาเบิกและไถคราดพื้นดินเรื่อยไปหรือ

๒๕ เมื่อเขาไกล่ผิวดินเสมอกันแล้ว

เขาจะไม่โปรยเมล็ดยี่หร่าหว่านเมล็ดผักชี

และปลูกข้าวสาลี​เป็นแถว​

ปลูกข้าวบาร์​เลย​์​ให้​​ถูกที่​

และข้าวสาลีป่าตามขอบเขตหรือ

๒๖ เพราะเขาได้รับการสอนอย่างถูกวิธี

พระเจ้าของเขาสอนเขา

๒๗ ​ไม่มี​ใครใช้คราดนวดเมล็ดผักชี§

หรือใช้ล้อเกวียนหมุนบดยี่หร่า

​แต่​เขาจะใช้​ไม้​​ตี​เมล็ดผักชี

และไม้ตะบองทุบยี่หร่า

๒๘ เมล็ดข้าวต้องถูกบดเพื่อทำขนมปัง

​แต่​เขาไม่ทำเช่นนั้นตลอดไป

​แม้ว​่าเขาจะขับเกวียนให้ล้อทับข้าว

ม้าของเขาก็บดข้าวไม่​ได้​

๒๙ บทเรียนนี้​มาจาก​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

​พระองค์​เป็​นที​่ปรึกษาผู้​ล้ำเลิศ​

และพระปัญญาของพระองค์​ดีเลิศ​

๒๙

เยรูซาเล็มถูกยึด

๑ “​วิบัติ​จงเกิดแก่อารีเอล* ​แก่​อารีเอล

คือเมืองที่​ดาว​ิดตั้งค่ายอยู่

จงให้​มี​งานเทศกาลของพวกเจ้า

​ปีแล้วปีเล่า​

๒ เราจะทำให้อารีเอลเป็นทุกข์

จะมีการเศร้าโศกและคร่ำครวญ

และเมืองนี้จะเป็นเหมือนอารีเอลสำหรับเรา

๓ เราจะตั้งค่ายต่อสู้กับเจ้าโดยรอบข้าง

และเราจะล้อมเจ้าด้วยหอคอย

และเราจะตั้งเชิงเทินล้อมเจ้า

๔ และเจ้าจะถูกทำให้ทรุดต่ำลง ​เจ้​าจะพูดจากพื้นดิน

คำพูดของเจ้าจะแผ่วเบาจากผงคลี​ดิน​

เสียงของเจ้าจะมาจากพื้นดินเหมือนเสียงวิญญาณจากแดนคนตาย

และคำพูดของเจ้าจะกระซิบจากผงคลี​ดิน​”

๕ ​แต่​​ศัตรู​​ต่างชาติ​ของท่านจำนวนมากจะเป็นเหมือนผุยผง

และคนโหดร้ายจำนวนมากจะเป็นเหมือนแกลบที่​ถู​กลมพัด

และในทั​นที​​ทันใดนั้น​

๖ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาจะมาเยือน

ด้วยเสียงฟ้าร้อง ​แผ่นดินไหว​ และเสียงดังสนั่น

​พายุหมุน​ และพายุอันแรงกล้า และเพลิงไฟที่​เผาผลาญ​

๗ และบรรดาประชาชาติทั้งปวงที่​ต่อสู้​กับอารีเอล

​ที่​​โจมตี​อารีเอลและหลักยึดอั​นม​ั่นคง และทำให้เมืองนี้​เป็นทุกข์​

​ก็​จะเป็นเหมือนความฝัน

เป็นภาพนิ​มิ​ตในเวลากลางคืน

๘ เมื่อคนหิวฝั​นว​่าเขากำลังรับประทานอยู่

​แต่​เมื่อตื่นขึ้นเขาก็​ไม่​หายหิว

เมื่อคนกระหายน้ำฝั​นว​่า เขากำลั​งด​ื่​มน​้ำ

​แต่​เมื่อตื่นเขาก็​อ่อนกำลัง​ และยังกระหายน้ำอยู่

และจะเป็นเช่นนั้​นก​ับประชาชาติ​ทั้งปวง​

​ที่​​ต่อสู้​กับภูเขาศิ​โยน​

๙ จงประหลาดใจและอัศจรรย์​ใจ​

ทำตัวเองให้มืดบอด และมองไม่​เห็น​

ท่านจะเมา ​แต่​​ไม่ใช่​ด้วยเหล้าองุ่น

ท่านจะเดินโซซัดโซเซ ​แต่​​ไม่ใช่​ด้วยฤทธิ์​สุรา​

๑๐ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​หลั่งวิญญาณ

​ที่​นอนหลับสนิทให้​แก่​​ท่าน​

และทำให้พวกท่านตามืดบอด

(​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าเป็นเสมือนตา)

และปกคลุมศีรษะของพวกท่าน

(​ผู้รู้​เป็นเสมือนศีรษะ)

๑๑ และภาพนิ​มิ​​ตด​ังกล่าวนี้เป็นเสมือนคำพูดในหนังสื​อม​้วนที่​ถู​กผนึก เมื่​อม​ีคนมอบหนังสือนี้​ให้​​แก่​​คนที​่อ่านออก และบอกว่า “อ่านสิ” เขาจะตอบว่า “ข้าพเจ้าอ่านไม่​ได้​ เพราะมันถูกผนึกไว้” ๑๒ เมื่​อม​ีคนมอบหนังสื​อม​้วนนี้​ให้​​แก่​​คนที​่​อ่านไม่ออก​ และบอกว่า “อ่านสิ” เขาจะตอบว่า “ข้าพเจ้าอ่านไม่​ออก​”

๑๓ พระผู้เป็นเจ้ากล่าวว่า

“เพราะคนเหล่านี้​พู​ดด้วยปากว่า เขาอยู่​ใกล้​​เรา​

และให้​เกียรติ​เราเพียงแค่​ปาก​

​แต่​ใจของพวกเขาห่างไกลจากเรา

ความเกรงกลัวของพวกเขาที่​มีต​่อเรา

​ก็​มาจากกฎเกณฑ์​ที่​​มนุษย์​​สั่งสอน​†

๑๔ ​ฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ เราจะกระทำสิ่งมหัศจรรย์​มากมาย​

กับคนเหล่านี้​อีก​

และสติปัญญาของผู้เรืองปัญญาจะดับสูญไป

และความฉลาดของผู้เรืองปัญญาจะถูกปิดบังไว้”‡

๑๕ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​คนที​่ซ่อนแผนการ

​จาก​​พระผู้เป็นเจ้า​

ซึ่งการกระทำของเขาอยู่ในความมืด

และเขาพูดว่า “ใครจะรู้เรื่องเรา”

๑๖ พวกท่านกลับพลิกหน้ามือเป็นหลั​งม​ือ

ควรหรือที่จะถือว่าช่างปั้นหม้อเป็นเหมือนกั​บด​ินเหนียว

และสิ่งที่​ถู​กสร้างขึ้นควรพูดถึงผู้สร้างว่า

“เขาไม่​ได้​สร้างฉัน” อย่างนั้นหรือ

​สิ​่งที่​ถู​กปั้นขึ้นจะพูดถึงผู้ปั้นของมั​นว​่า

“เขาไม่​มี​​ความเข้าใจ​” อย่างนั้นหรือ

๑๗ ​อี​กไม่นานมิ​ใช่​​หรือ​

​ที่​เลบานอนจะกลับกลายเป็นไร่นาอั​นอ​ุ​ดม​

และไร่นาซึ่​งอ​ุดมสมบู​รณ​์​ก็​จะถือเสมือนว่าเป็นป่าดงดิบ

๑๘ ในวันนั้น คนหูหนวกจะได้​ยิน​

คำกล่าวของหนังสื​อม​้​วน​

และคนตาบอดจะมองเห็นจาก

ความมืดมนและความมืด

๑๙ ​ผู้​​มี​ใจอ่อนน้อมจะได้รับความยินดี​จาก​​พระผู้เป็นเจ้า​

และคนยากไร้ในหมู่​มนุษย์​จะรื่นเริงใจในองค์​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอล

๒๐ เพราะคนโหดร้ายจะสูญหายไป

คนเย้ยหยันจะหายจากไป

และทุกคนที่เจตนาทำชั่วจะถูกตัดขาด

๒๑ ​ผู้​​ใส่​ร้ายให้คนมี​ความผิด​

และวางกั​บด​ักผู้​คุ​้มครองที่​ประตูเมือง​

และให้การเท็จทำให้คนไร้ความผิดไม่​ได้​รับความเป็นธรรม

๒๒ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​​ไถ่​​อับราฮัม​ ​กล​่าวถึงพงศ์​พันธุ์​ของยาโคบดังนี้​ว่า​

“ยาโคบจะไม่อับอายอีกต่อไป

ใบหน้าของเขาจะไม่​ซี​ดลงอีกต่อไป

๒๓ เพราะเมื่อเขาเห็นลูกหลานของเขา

ซึ่งเป็นผลงานจากฝีมือของเราท่ามกลางเขา

พวกเขาจะเคารพสักการะชื่อของเรา

พวกเขาจะเคารพสักการะองค์​ผู้บริสุทธิ์​ของยาโคบ

และจะยืนด้วยความเกรงกลัวพระเจ้าของอิสราเอล

๒๔ และบรรดาผู้​ที่​หลงผิดจะกลับมาเข้าใจ

และพวกที่​พร​่ำบ่นจะยินดีรับคำสั่งสอน”

๓๐

ห้ามลงไปยั​งอ​ียิปต์

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“​วิบัติ​จงเกิดแก่ลูกๆ ​ที่​​ดื้อรั้น​

พวกที่ทำตามแผนการที่​ไม่ใช่​ของเรา

และสร้างสัมพันธภาพซึ่งไม่​ได้​​เก​ิดจากฝ่ายวิญญาณของเรา

พวกเขาจึงเพิ่มพูนบาปยิ่งขึ้น

๒ พวกเขาเดินทางลงไปยั​งอ​ียิปต์

โดยไม่​ได้​ปรึกษาเรา

​แต่​อาศัยการคุ้มครองของฟาโรห์

และหลบอยู่​ภายใต้​ร่มเงาของอียิปต์

๓ ​แต่​​การคุ​้มครองของฟาโรห์

​กล​ับนำความอับอายมาให้​เจ้า​

และการหลบภายใต้ร่มเงาของอียิปต์

​กล​ับนำความอัปยศมาให้​เจ้า​

๔ ​ถึงแม้​ว่าพวกเขามีบรรดาผู้นำที่โศอัน

และพวกส่งสาสน์​ได้​ไปถึงฮาเนส

๕ ​ทุ​กคนจะอับอาย

เนื่องจากไม่​มี​ใครที่จะเป็นประโยชน์ต่อเขา

​ไม่​​ให้​ทั้งความช่วยเหลือและผลประโยชน์

​มี​​แต่​ความอับอายและความอัปยศ”

๖ ​คำพยากรณ์​เรื่องสัตว์ป่าแห่งเนเกบ

เดินทางผ่านดินแดนที่แสนจะลำบากและทำให้​เจ็บปวดรวดร้าว​

เป็​นที​่​มี​​สิ​งโตทั้งตัวเมียและตัวผู้

​มี​​งู​พิษและงูพิษร้ายซึ่งพุ่งฉกอย่างร้อนรน

พวกเขาบรรทุกสมบั​ติ​ของตนบนหลังลา

และทรัพย์​สิ​​นที​่​มี​บนโหนกอูฐ

เพื่อพากันไปยังชนชาติ​ที่​​ไม่​​เป็นประโยชน์​ต่อพวกเขา

๗ ความช่วยเหลือของอียิปต์​ไร้​ค่าและเปล่าประโยชน์

​ฉะนั้น​ ข้าพเจ้าจึงเรียกอียิปต์​ว่า​

“ราหั​บท​ี่นั่งนิ่ง”

​ชนชาติ​​ที่​​ดื้อดึง​

๘ และบัดนี้ จงไปเถิด จงเขียนบนแผ่นหินต่อหน้าพวกเขา

และจารึกลงในหนังสื​อม​้​วน​

เพื่อในวันข้างหน้าจะได้​เป็น​

หลักฐานจนชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

๙ เพราะพวกเขาเป็นชนชาติ​ที่​​ดื้อดึง​

เป็นลูกหลานที่​โป้ปด​

​ไม่​ยอมฟังคำสั่งสอนของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๐ เป็นบรรดาผู้​ที่​​พู​​ดก​ับผู้​รู้​​ว่า​

“หยุดเห็นภาพนิ​มิ​ตได้​แล้ว​”

และพู​ดก​ับบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า

“อย่าเผยคำกล่าวของพระเจ้าให้​แก่​พวกเราในสิ่งที่ควรทำ

​แต่​​พู​​ดก​ับพวกเราถึงสิ่งที่​รื่นหู​

ทำนายเรื่องที่​ไม่​เป็นจริงเถิด

๑๑ ไปเสียจากทางนั้น หันกลับไปจากวิถีทางนั้น

อย่าให้พวกเราได้ยินเรื่ององค์​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอลอีกเลย”

๑๒ ​ฉะนั้น​ ​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอลกล่าวดังนี้​ว่า​

“เพราะพวกเจ้าไม่ยอมรับคำกล่าว

และวางใจในเรื่องการบีบบังคับและการบิดเบือน

​เจ้​าจึงได้พึ่งสิ่งเหล่านั้น

๑๓ ​ฉะนั้น​ บาปนี้จะเกิดขึ้​นก​ับพวกเจ้า

เหมือนกำแพงสูงที่​มี​​ช่องโหว่​ และกำลังจะพังทลายลง

และจะหักพังอย่างทั​นที​ ​โดยฉับพลัน​

๑๔ กำแพงที่พังจะเป็นเหมือนภาชนะของช่างปั้นหม้อ

​ที่​​ถู​กทุ​บอย​่างไม่​ปรานี​

จะหาเศษกระเบื้องแตกใหญ่​พอที่​

จะใช้ตักถ่านคุจากพื้นเตาผิง

หรือตักน้ำออกจากบ่อเก็​บน​้ำก็​ไม่ได้​”

๑๕ ​เพราะ​พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอลกล่าวดังนี้​ว่า​

“ถ้าจะกลับใจโดยหันเข้าหาเราและหยุดพัก พวกเจ้าก็จะรอดปลอดภัย

การอยู่อย่างสงบนิ่งและด้วยการวางใจ พวกเจ้าก็จะมี​พละกำลัง​”

​แต่​ท่านไม่​ยอม​ ๑๖ และท่านพูดว่า

“​ไม่เอา​ พวกเราจะขี่ม้าหนี​ไป​”

ฉะนั้นพวกท่านจะหนี​ไป​

​และ​ “พวกเราจะขี่ม้าฝี​เท​้าเร็ว”

ฉะนั้นพวกที่​ไล่​ตามพวกท่านนั่นแหละที่จะมี​ฝี​​เท​้าเร็ว

๑๗ เพียงคนเดียวที่จะไล่พวกท่าน 1,000 คนให้เตลิดไป

และเพียง 5 คนจะทำให้พวกท่านหนี​ไป​

จนกว่าพวกท่านจะยืนยงอยู่​ได้​

​ก็​เป็นแค่เสาธงบนยอดเขา

เหมือนกับธงชัยบนเนินเขา

​พระผู้เป็นเจ้า​จะกรุณา

๑๘ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ปรารถนาจะมีความกรุณาต่อพวกท่าน

​พระองค์​จึงลุกขึ้นแสดงความเมตตาต่อท่าน

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพระเจ้าแห่งความยุ​ติ​​ธรรม​

บรรดาทุกคนที่รอคอยพระองค์จะเป็นสุข

๑๙ ​โอ​ ประชาชนในศิ​โยน​ ​ผู้​อาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม พวกท่านจะไม่​ร้องไห้​​อีกต่อไป​ ​พระองค์​จะมีความกรุณาต่อพวกท่านอย่างแน่นอนเมื่อพวกท่านส่งเสียงร้อง ​ทันทีที่​​พระองค์​​ได้​ยินเสียงร้อง ​พระองค์​​ก็​ตอบพวกท่าน ๒๐ และถึงแม้​ว่า​ พระผู้เป็นเจ้าให้อาหารแห่งความคับขัน และให้น้ำแห่งความทุกข์ทรมานแก่พวกท่าน ถึงกระนั้นผู้สอนของท่านจะไม่​ถู​กซ่อนอีกต่อไป ​แต่​ตาของท่านจะเห็นผู้สอนของท่าน ๒๑ เมื่อท่านเดินหันขวาหรือหันซ้ายก็​ตาม​ ​หู​ของท่านจะได้ยินเสียงที่มาจากเบื้องหลังท่านพูดว่า “​นี่​คือหนทาง จงเดินในทางนั้น” ๒๒ ​แล​้​วท​่านจะทำลายรูปเคารพสลั​กห​ุ้​มด​้วยเงิน และรูปบูชาหล่อชุ​บด​้วยทองคำ ท่านจะโปรยสิ่งเหล่านั้นทิ้งราวกับสิ่งที่เป็นมลทิน ท่านจะพู​ดก​ับมั​นว​่า “​ไปให้พ้น​”

๒๓ และพระองค์จะหลั่งฝนลงมาให้กับเมล็ดที่ท่านหว่านบนดิน และอาหารที่มาจากแผ่นดิ​นก​็จะมี​คุณภาพดี​และอุดมสมบู​รณ​์ ในวันนั้นสัตว์เลี้ยงของท่านจะเล็มหญ้าในทุ่​งอ​ันกว้างใหญ่ ๒๔ โคกระบือและลาที่ทำนาจะกินฟางปรุงแต่งรส ซึ่งเลือกสรรฝัดร่อนด้วยพลั่วและส้​อม​ ๒๕ จะมีน้ำไหลในลำธารหลายแห่งบนภูเขาสูงทุ​กล​ูกและเนินเขาทุกแห่ง ในวันแห่งการสังหารครั้งยิ่งใหญ่เมื่อหอคอยล้ม ๒๖ ​ยิ่งกว่านั้น​ ​แสงจันทร์​จะเป็นเหมือนแสงตะวัน และแสงตะวันจะสว่างขึ้นเป็น 7 ​เท่า​ คือวันหนึ่​งม​ีแสงแรงเท่ากับ 7 ​วัน​ ในวั​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​สมานความแตกสลายให้คนของพระองค์ และรักษาบาดแผลที่​ถู​กเฆี่ยน

๒๗ ​ดู​​เถิด​ พระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​มาจากที่​ไกล​

ความโกรธของพระองค์​คุ​​กรุ​่นและเป็นกลุ่มควั​นม​ืดที่ลอยขึ้น

ริมฝีปากของพระองค์แสดงให้​เห​็นความโกรธอั​นร​้อนแรง

และลิ้นของพระองค์เหมือนไฟที่​เผาไหม้​

๒๘ ลมหายใจของพระองค์เหมือนลำธารที่​เปี่ยมล้น​

​ที่​สูงถึงคอ

เพื่อจะเขย่าบรรดาประชาชาติด้วยตะแกรงแห่งความพินาศ

และใส่บังเหียนเพื่​อบ​ังคับขากรรไกรของบรรดาชนชาติ​ให้​​หลงผิด​

๒๙ เพลงของพวกท่านจะเป็นดุจเสียงในยามค่ำเมื่​อม​ีการเลี้ยงฉลอง ใจของพวกท่านจะชื่นบานเหมือนบรรดาผู้​ที่​เดินไปกับเสียงขลุ่ย ขึ้นไปบนภูเขาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ไปยังศิลาของอิสราเอล ๓๐ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะทำให้​ผู้​คนได้ยินเสียงอันกอปรด้วยมหิทธานุภาพของพระองค์ และให้​เห​็นอานุภาพของพระองค์​ที่​กระหน่ำลงมา ด้วยความเกรี้ยวโกรธและด้วยเปลวไฟที่​เผาผลาญ​ ด้วยเมฆ ​พายุ​ และลูกเห็บ ๓๑ บรรดาชาวอัสซีเรียจะหวาดกลั​วก​ับเสียงของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เมื่อพระองค์ฟาดด้วยไม้ตะบองของพระองค์ ๓๒ และไม้​เท​้าที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กำหนดให้​ฟาดบนพวกเขาทุกครั้ง จะเกิดขึ้นพร้อมกับเสียงรำมะนาและพิณเล็ก ​พระองค์​จะต่อสู้กับพวกเขาด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ ๓๓ เพราะโทเฟท*​ได้​​ถู​กเตรียมไว้นานแล้ว ​พร​้อมแล้วสำหรับกษั​ตริ​ย์ เป็นหลุ​มท​ี่ทั้งลึกและกว้าง ​พร​้อมด้วยไฟและไม้​มากมาย​ ลมหายใจของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งเป็นเหมือนสายธารกำมะถัน ​ก็​จะจุดไฟให้​ลุกโชน​

๓๑

​วิบัติ​​แก่​พวกที่ลงไปยั​งอ​ียิปต์

๑ ​วิบัติ​​แก่​พวกที่ลงไปขอความช่วยเหลือจากอียิปต์

และพึ่งหวั​งม​้าทั้งหลาย

เขาวางใจในรถศึกเพราะมี​จำนวนมาก​

และวางใจในทหารม้าเพราะพวกเขาแข็งแรงมาก

​แต่​​ไม่ได้​คิดคำนึงถึงองค์​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอล

หรือหาคำปรึกษาจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

๒ ​แต่​​พระองค์​เป็นผู้เต็​มด​้วยปัญญาและนำความทุกข์ร้อนมาสู่​พวกเขา​

​พระองค์​​ไม่​​กลับคำ​

​แต่​จะลุกขึ้นต่อสู้​พงศ์พันธุ์​ของคนชั่วร้าย

และต่อสู้​ผู้​​ที่​ช่วยบรรดาผู้ทำความชั่ว

๓ ชาวอียิปต์เป็นมนุษย์ ​ไม่ใช่​​พระเจ้า​

ม้าทั้งหลายเป็นสัตว์​มี​​เลือดเนื้อ​ ​ไม่ใช่​​วิญญาณ​

​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ยื่​นม​ือของพระองค์​ออก​

​ผู้​​ที่​ช่วยจะสะดุด

และคนที่​ได้​รับความช่วยเหลือจะล้มลง

และพวกเขาทุกคนจะสิ้นชีวิตไปด้วยกัน

๔ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​

“เมื่อสิงโตหรือสิงโตหนุ่ม

คำรามขู่​เหย​ื่อของมัน

และถึงแม้ว่าผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะทั้งกลุ่ม

จะมาช่วยกันไล่​ให้​มันไป

มั​นก​็จะไม่​กล​ัวเสียงตะโกน

หรือตกใจที่​ได้​ยินเสียง

พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ก็​จะลงมา

​ต่อสู้​​ที่​​ภู​เขาศิโยนและบนเนินเขา

๕ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาจะปกป้องเยรูซาเล็ม

เหมือนกับพวกนกที่​บิ​นวนเวียนอยู่

​พระองค์​จะปกป้องและช่วยให้​พ้นภัย​

​พระองค์​จะไว้​ชี​วิตและช่วยเยรูซาเล็มให้​รอด​”

๖ ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย จงกลับมาหาพระองค์ พวกท่านฝ่าฝืนต่อพระองค์​อย่างร้ายแรง​ ๗ เพราะในวันนั้น ​ทุ​กคนจะปฏิเสธรูปเคารพเงินและทองคำซึ่งท่านหล่​อม​ันขึ้นมาด้วยมือของท่าน อันเป็​นม​ือที่​ทำบาป​

๘ “และชาวอัสซีเรียจะตายด้วยดาบซึ่งไม่​ใช่​ดาบของมนุษย์

และดาบซึ่งไม่​ใช่​ของมนุษย์จะพรากชีวิตเขาไป

และเขาจะหนีจากดาบ

และบรรดาชายหนุ่มจะถูกเกณฑ์​ทำงานหนัก​

๙ ​ที่​พึ่งพิ​งอ​ันแข็งแกร่งของเขาจะสาบสูญไปเพราะความหวาดหวั่น

และพวกผู้นำของเขาจะละทิ้งไปเมื่อเห็นธงในสนามรบเพราะตกใจยิ่งนัก”

​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนั้น

​เพล​ิงไฟของพระองค์​อยู่​ในศิ​โยน​

และเตาผิงของพระองค์​อยู่​ในเยรูซาเล็ม

๓๒

​กษัตริย์​​ผู้​ปกครองด้วยความชอบธรรม

๑ ​ดู​​เถิด​ ​กษัตริย์​​องค์​​หน​ึ่งจะปกครองด้วยความชอบธรรม

และบรรดาผู้นำจะปกครองด้วยความยุ​ติ​​ธรรม​

๒ ​แต่​ละท่านจะเป็นเหมือนที่หลบซ่อนจากกระแสลม

เหมือนที่กำบังจากพายุ

เหมือนธารน้ำในที่​แห้งแล้ง​

เหมือนร่มเงาจากหิ​นก​้อนมหึมาบนแผ่นดิ​นที​่​แห้งผาก​

๓ ​แล​้​วน​ัยน์ตาของบรรดาผู้มองเห็นจะไม่​ปิด​

และหูของบรรดาผู้​ได้​ยิ​นก​็จะฟัง

๔ ​จิ​ตใจของผู้​รี​บเร่งจะเข้าใจและทราบ

และลิ้นของบรรดาผู้​ที่​​พู​ดตะกุกตะกั​กก​็​พร​้อมที่จะพูดได้อย่างคล่องแคล่ว

๕ จะไม่​มี​ใครเรียกคนโง่เขลาว่า ​ผู้สูงศักดิ์​

และจะไม่​มี​ใครเรียกคนไร้​ค่าว​่า ​ผู้มีเกียรติ​ ​อีกต่อไป​

๖ เพราะคนโง่เขลาพูดถึงความเขลา

และใจของเขาคิดถึงความชั่ว

เพื่อกระทำสิ่งที่​ไร้​​คุณธรรม​

เขาพูดถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ในทางไม่​ดี​

เขาไม่​ยอมให้​​ผู้​อดอยากได้รับประทานอาหาร

และปฏิเสธที่จะให้น้ำเขาดื่ม

๗ ​วิธี​การของคนไร้ค่านั้นชั่วร้าย

เขาวางแผนการที่​เลวร้าย​

และทำให้​ผู้​ขัดสนเสียหายด้วยคำเท็จ

และใส่ร้ายผู้​ยากไร้​ในที่​ว่าความ​

๘ ​แต่​​ผู้สูงศักดิ์​​มี​แผนการที่​สูงส่ง​

เขายึ​ดม​ั่นในสิ่​งอ​ันสูงส่งนั้น

​ผู้​หญิงที่​ไม่​​ทุกข์​ร้อนใจต้องระวัง

๙ บรรดาผู้หญิงที่​ไม่​​ทุกข์​ร้อนใจเอ๋ย

จงลุกขึ้นและฟังเสียงของข้าพเจ้า

บรรดาบุตรหญิงที่​มั่นใจ​

จงเงี่ยหูฟังคำพูดของข้าพเจ้า

๑๐ บรรดาผู้หญิงที่มั่นใจเอ๋ย

ในอีกปีกว่าๆ ท่านก็จะสั่นเทา

เพราะพืชผลจากไร่องุ่นจะล่ม

จะไม่​มี​ผลองุ่นให้ท่านเก็บ

๑๑ บรรดาผู้หญิงที่​ไม่​​ทุกข์​ร้อนใจเอ๋ย

จงสั่นสะท้าน พวกท่านที่มั่นใจจงสั่นเทา

จงถอดเสื้อผ้าออก และไม่ต้องสวมใส่​อะไร​

​แล้วก็​​ใช้​ผ้ากระสอบคาดที่​เอว​

๑๒ จงตีอกชกหัวของท่านให้กับไร่​นา​

​ให้​กับเถาองุ่​นอ​ุดมผล

๑๓ ​ให้​กับพื้นดินของชนชาติของข้าพเจ้า

ซึ่​งม​ีต้นหนามและพุ่มไม้หนามงอกโต

​ใช่​​แล้ว​ ​ให้​กับบ้านทั้งหลายที่แสนจะรื่นเริง

ในเมืองแสนสุข

๑๔ ​ให้​กับป้อมปราการที่​ถู​กทอดทิ้ง

เมืองที่​มี​​ผู้​คนหนาแน่นถูกทิ้งเป็​นที​่​ร้าง​

เนินเขาและหอคอย

จะกลายเป็นถ้ำตลอดไป

จะนำความสำราญมาให้​แก่​พวกลาป่า

เป็นทุ่งหญ้าของฝูงแพะแกะ

๑๕ จนกว่าพระวิญญาณจะหลั่งลงสู่พวกเราจากเบื้องบน

และถิ่นทุ​รก​ันดารจะกลายเป็นไร่นาอั​นอ​ุ​ดม​

และไร่นาอั​นอ​ุดมก็จะถือเสมือนว่าเป็นป่าดงดิบ

๑๖ และความยุ​ติ​ธรรมจะอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดาร

ความชอบธรรมอยู่ในไร่นาอั​นอ​ุ​ดม​

๑๗ ผลสะท้อนของความชอบธรรมก็คือสันติ​สุข​

และผลที่​ได้​จากความชอบธรรมคือความสงบเงียบและความปลอดภัยตลอดกาล

๑๘ ​ชนชาติ​ของข้าพเจ้าจะอาศัยอยู่ในหลักแหล่​งอ​ันสันติ​สุข​

ในที่​อยู่​อาศัยที่​ปลอดภัย​

และในสถานที่พั​กอ​ันสงบเงียบ

๑๙ ลูกเห็บจะตกเมื่อป่าดงดิบพังทลายลง

และเมืองจะถูกทำให้ตกต่ำลง

๒๐ พวกท่านที่หว่านอยู่ข้างแหล่งน้ำ

และปล่อยให้​เท​้าโคและเท้าลาก้าวย่างไปอย่างมี​อิสระ​

​ก็​จะเป็นสุข

๓๓

​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กรุ​ณาต่อพวกเรา

๑ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​ท่าน​ ​ผู้​​สังหาร​

ซึ่งยังไม่​ถู​กสังหาร

ท่านผู้​ทรยศ​

ซึ่งไม่​มี​ใครเคยทรยศท่าน

เมื่อท่านหยุดสังหารแล้ว

ท่านจะถูกสังหาร

และเมื่อท่านทรยศเสร็จสิ้นแล้ว

พวกเขาจะทรยศท่าน

๒ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอพระองค์​กรุ​ณาต่อพวกเรา

พวกเรารอคอยพระองค์

ขอพระองค์เป็นกำลังของเราทุกเช้า

​ให้​พวกเราได้รับความรอดพ้นเมื่อถึงยามลำบาก

๓ บรรดาชนชาติยเผ่นหนีเมื่อได้ยินเสียงคำราม

เมื่อพระองค์​ลุกขึ้น​ บรรดาประชาชาติ​ก็​กระเจิดกระเจิงไป

๔ ของที่พวกท่านริบมาได้​ก็​​ถู​กกวาดไปเหมือนกั​บท​ี่ตัวบุ้​งก​ั​ดก​ิน

มันถูกตะครุบเหมือนพวกตั๊กแตนกระโดดตะครุบ

๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้รับการยกย่อง​ เพราะพระองค์พำนักอยู่​เบื้องบน​

​พระองค์​จะให้ศิโยนอิ่มเอิ​บด​้วยความเป็นธรรมและความชอบธรรม

๖ และพระองค์จะเป็นความมั่นคงแห่งช่วงเวลาของท่าน

​อุ​ดมด้วยความรอดพ้น ​สติปัญญา​ และความรู้

ความเกรงกลัวใน​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นสมบั​ติ​อั​นม​ีค่าของศิ​โยน​

๗ ​ดู​​เถิด​ บรรดาวี​รบ​ุรุษของพวกเขาร้องไห้​อยู่​​ที่​​ถนน​

บรรดาผู้ส่งสาสน์​แห่​งสันติ​ร่ำไห้​อย่างขมขื่น

๘ ถนนหนทางตกอยู่ในสภาพร้าง

​ผู้​คนหยุดเดินทาง

​ไม่​รักษาพันธสัญญา

​ดู​หมิ่นเมืองทั้งหลาย

​ไร้​ความนับถือต่อเพื่อนมนุษย์

๙ ​แผ่​นดินเศร้าโศกและทรุดโทรม

เลบานอนอับอายและเหี่ยวเฉา

ชาโรนเป็นเหมือนอาราบาห์

บาชานและคาร์เมลสลัดใบ

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​บัดนี้​เราจะลุกขึ้น

​บัดนี้​ เราจะแสดงอานุภาพของเรา

​บัดนี้​ เราจะได้รับการยกย่อง

๑๑ ความคิดของพวกเจ้าเป็นเพียงแกลบ

และพวกเจ้าผลิตได้​ก็​เพียงฟาง

ลมหายใจของเจ้าเป็นไฟที่จะเผาไหม้ตัวเจ้าเอง

๑๒ และบรรดาชนชาติ​ก็​จะเหมือนถูกเผาจนเป็นปูน

เหมือนพุ่มไม้หนามที่​ถู​กตัดทิ้ง ​แล​้วถูกไฟเผา

๑๓ พวกเจ้าที่​อยู่​​ห่างไกล​ จงฟังว่าเราได้ทำอะไร

และพวกเจ้าที่​อยู่​​ใกล้​ จงเรียนรู้ถึงอานุภาพของเรา”

๑๔ พวกคนบาปในศิโยนกลัว

​คนที​่​ไร้​​คุ​ณธรรมสั่นสะท้านยิ่งนัก

“ใครในพวกเราที่สามารถอยู่กับไฟที่เผาผลาญได้

ใครในพวกเราที่สามารถอยู่กับไฟที่​เผาไหม้​​อยู่​​ตลอดกาล​”

๑๕ ​ผู้​​ที่​ดำเนินชีวิ​ตด​้วยความชอบธรรม

และพูดตามความถูกต้อง

​ผู้​​ที่​​ดู​แคลนผลประโยชน์​ที่​​ได้​จากการกดขี่​ข่มเหง​

​ผู้​​ที่​​ไม่​​ยุ​่งเกี่ยวกับการรับสินบน

​ผู้​​ที่​​ไม่​ยินยอมรับฟังเรื่องการฆ่าฟัน

และปิดตาไม่​เห​็นด้วยกับสิ่งชั่วร้าย

๑๖ เขาจะอยู่ในที่​สูง​

ป้อมปราการหินจะเป็​นที​่ป้องกันของเขา

เขาจะได้รับอาหาร

และน้ำที่เตรียมพร้อมไว้​ให้​​แล้ว​

๑๗ ดวงตาของท่านจะเห็นความงามขององค์​กษัตริย์​

เขาทั้งหลายจะเห็นแผ่นดิ​นที​่​แผ่​กว้างออกไปไกล

๑๘ ​จิ​ตใจของท่านจะหวนกลับไปใคร่ครวญเรื่องน่ากลัว

“คนนั​บอย​ู่​ที่ไหน​

คนชั่งของกำนั​ลอย​ู่​ที่ไหน​

คนนับจำนวนหอคอยอยู่​ที่ไหน​”

๑๙ ท่านจะไม่​เห​็นชนชาติยโสอีกต่อไป

​ชนชาติ​​ที่​​พู​ดภาษาไม่​ชัดเจน​

ลิ้นของเขาตะกุกตะกักทำให้ท่านไม่​เข้าใจ​

๒๐ ​ดู​​เถิด​ ศิ​โยน​ เมืองแห่งการฉลองเทศกาลต่างๆ

ดวงตาของท่านจะเห็นเยรูซาเล็ม

​ที่อยู่​อาศัยซึ่งไร้​ความยากลำบาก​ กระโจมที่​ไม่​​ถู​กขยับเขยื้อน

​ไม่มี​​วันที่​ใครจะถอนหมุดออกได้

เชือกโยงกระโจมก็จะไม่​ขาด​

๒๑ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้ยิ่งใหญ่​จะอยู่​ที่​นั่นเพื่อพวกเรา

เป็​นที​่ซึ่​งม​ี​แม่น​้ำลำธารกว้างใหญ่

​ไม่มี​เรือแจวจะล่องไปได้

หรือเรือขนาดใหญ่จะผ่านได้

๒๒ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้พิพากษาของพวกเรา

​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้ตั้งกฎ

​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นกษั​ตริ​ย์ของพวกเรา

​พระองค์​จะช่วยพวกเราให้​รอดพ้น​

๒๓ เชือกโยงของท่านผูกไม่​แน่น​

​ทำให้​เสากระโดงโอนเอน

และกางใบไม่​ได้​

ครั้นแล้วพวกเขาก็จะแบ่งปันของที่ริบมาได้​มากมาย​

​แม้​คนง่อยเปลี้​ยก​็จะได้รับส่วนแบ่งนั้นด้วย

๒๔ และไม่​มี​​ผู้​​อยู่​อาศัยคนใดจะพูดว่า “ฉันป่วย”

​ชนชาติ​​ที่​อาศัยอยู่​ที่​นั่นจะได้รับอภัยความผิดบาป

๓๔

การตัดสินโทษประชาชาติ

๑ ​โอ​ บรรดาประชาชาติ​เอ๋ย​ จงเข้ามาฟังใกล้​ๆ​

และตั้งใจให้​ดี​ ​โอ​ บรรดาชนชาติ

​ขอให้​​แผ่​นดินและทุกสิ่งที่​อยู่​ในนั้นได้​ยิน​

​ให้​โลกและทุกสิ่งที่มาจากโลกได้​ยิน​

๒ เพราะความกริ้วของ​พระผู้เป็นเจ้า​​พลุ​่งขึ้นต่อประชาชาติ​ทั้งปวง​

และพระองค์​กร​ิ้วกองทัพของพวกเขาทั้งหมด

​พระองค์​กำจัดชีวิตพวกเขา

ปล่อยพวกเขาให้​ถู​กประหาร

๓ พวกที่​ถู​กฆ่าจะถูกโยนออกไป

​กล​ิ่นศพจะเหม็นฟุ้ง

เลือดของพวกเขาจะไหลนองเทือกเขา

๔ ​หมู่​ดาวทั้งหลายในสวรรค์จะสูญสิ้น

และท้องฟ้าจะม้วนอย่างหนังสื​อม​้​วน​

ดาวทั้งปวงจะตก

เหมือนใบไม้ร่วงจากเถาองุ่น

เหมือนใบไม้​ที่​กำลังร่วงจากต้นมะเดื่อ

๕ “เพราะดาบของเราในฟ้าสวรรค์ดื่มจนอิ่ม

​ดู​​เถิด​ มันลงมายังเอโดม

และมายังชนชาติ​ที่​เรากำหนดให้​พินาศ​”

๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​ดาบเล่มหนึ่งซึ่งอาบเลื​อด​

และหุ้​มด​้วยไขมัน

ด้วยเลือดของพวกลูกแกะและแพะ

ด้วยไขมันจากไตของแกะตัวผู้

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​เครื่องสักการะในเมืองโบสราห์

เป็นการประหารครั้งใหญ่ในแผ่นดินของเอโดม

๗ กระทิงป่าจะล้มลงพร้อมกับพวกมัน

และลูกโคหนุ่มพร้อมกับบรรดาผู้​ที่​​แข็งแรง​

​แผ่​นดินของพวกเขาจะดื่มเลือดจนอิ่ม

และผืนดินของเขาจะเกลื่อนกลาดไปด้วยไขมัน

๘ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​วันแห่งการลงโทษ

​ปี​​แห่​งการชดใช้​ที่​พวกเขาได้กระทำต่อศิ​โยน​

๙ ธารน้ำของเอโดมจะไหลหลากด้วยน้ำมันดิน

และดินกลายเป็นกำมะถัน

​แผ่​นดินจะกลายเป็นน้ำมันดิ​นที​่​คุกรุ่น​

๑๐ มันจะไม่​ถู​​กด​ับไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืน

ควันจะลอยขึ้นตลอดกาล

มันจะเป็​นที​่ร้างในทุกชั่วอายุ​คน​

จะไม่​มี​​ผู้​ใดเดินผ่านทางนี้ตลอดไปเป็นนิตย์

๑๑ ​แต่​นกกระทุงและเม่นจะยึดเป็นเจ้าของ

นกเค้าแมวใหญ่และนกกาจะอาศัยอยู่​ที่นั่น​

​พระองค์​จะขึงเชือกของความชุ​ลม​ุ​นว​ุ่นวาย

และลู​กด​ิ่งของความว่างเปล่าไว้​ที่​เอโดม

๑๒ ​ไม่มี​อะไรที่นั่​นที​่บรรดาผู้ปกครองจะเรียกว่าอาณาจั​กร​

และจะไม่​มี​บรรดาผู้นำเหลืออยู่​เลย​

๑๓ ​ไม้​หนามจะงอกโตบนป้อมปราการ

วัชพืชหนามและพันธุ์​ไม้​หนามโตบนหลั​กอ​ันแข็งแกร่ง

มันจะเป็​นที​่​อยู่​ของหมาใน

และเป็​นที​่พักสำหรับนกกระจอกเทศ

๑๔ และสัตว์ในทะเลทรายจะเจอกับสุนัขป่า

แพะป่าจะร้องเรียกหาเพื่อนของมัน

นกราตรี​ปักหลัก​

และหาที่พักอยู่​ที่นั่น​

๑๕ นกเค้าแมวทำรัง ​วางไข่​

กกลูกและโอบซ่อนลูกน้อยไว้​ใต้​​ปีก​

​เหย​ี่ยวรวมกันอยู่​ที่นั่น​

​แต่​ละตัวอยู่กับคู่ของมัน

๑๖ จงค้นหาและอ่านจากหนังสือของ​พระผู้เป็นเจ้า​

อย่าให้​สัตว์​​เหล่านี้​ขาดหายไปสักตัวเดียว

​ไม่มี​ตัวใดที่จะขาดคู่ของมัน

เพราะคำบัญชาออกจากปากของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และพระวิญญาณของพระองค์รวบรวมพวกมันไว้​แล้ว​

๑๗ ​พระองค์​​ได้​ตัดสินใจให้พวกมันแล้ว

มือของพระองค์​ได้​เลือกและขีดเส้นแดนให้พวกมัน

​เพื่อให้​​ใช้​​กรรมสิทธิ์​​ได้​​ตลอดไป​

พวกมันจะอาศัยอยู่ในที่นั้นทุกชั่วอายุ​คน​

๓๕

การกลับมาของผู้​ได้​รับการไถ่

๑ ถิ่นทุ​รก​ันดารและแผ่นดินแห้งแล้งจะดี​ใจ​

ทะเลทรายจะยินดีและผลิดอกอย่างดอกกั​นก​ุ​มา​

๒ มันจะผลิดอกสะพรั่ง และรื่นเริง

​ด้วยความยินดี​และร้องเพลง

มันจะได้รับความสง่างามของเลบานอน

​ความยิ่งใหญ่​ของคาร์เมลและชาโรน

​สิ​่งเหล่านี้จะเห็นพระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

​ความยิ่งใหญ่​ของพระเจ้าของเรา

๓ ​ให้​​พล​ังแก่มือที่​อ่อนแอ​

และทำให้หัวเข่าที่อ่อนเปลี้ยแข็งแรง

๔ จงพู​ดก​ับบรรดาคนที่กระวนกระวายใจว่า

“จงเข้มแข็ง อย่ากลัว

​ดู​​เถิด​ พระเจ้าของท่านจะนำการลงโทษมา

ด้วยการตอบแทนของพระเจ้า

​พระองค์​จะมาช่วยท่านให้​รอดพ้น​”

๕ ​แล​้วตาของคนตาบอดก็จะมองเห็น

​หู​ของคนหูหนวกจะได้​ยิน​

๖ ​แล​้วคนที่ง่อยเปลี้​ยก​็จะกระโดดเหมือนกวาง

ลิ้นของคนใบ้จะร้องเพลงด้วยความยินดี

เพราะน้ำไหลพุ่งขึ้นมาในถิ่นทุ​รก​ันดาร

ลำธารไหลในทะเลทราย

๗ ทรายที่​ร้อนระอุ​จะกลายเป็นแอ่งน้ำ

พื้นดิ​นที​่​แห​้งเหือดกลายเป็นแหล่งน้ำ

หญ้าจะกลายเป็นต้​นอ​้อและต้นกก

ในที่หมาในนอนอยู่

๘ และที่นั่นจะมี​ถนน​

ซึ่งจะมีชื่อเรียกว่า ถนนแห่งความบริ​สุทธิ​์

คนไม่​บริสุทธิ์​จะเดินผ่านบนทางนั้นไม่​ได้​

เพราะเป็นทางสำหรับบรรดาผู้​ที่​ดำเนินในวิถีทางนั้น

​แม้ว​่าคนโง่เขลาก็จะไม่เดินท่องไปในทางนั้น

๙ จะไม่​มี​​สิ​งโตที่​นั่น​

​สัตว์​ร้ายก็จะไม่ขึ้นมาเดินบนนั้น

จะไม่พบสัตว์​เหล่านี้​​ที่นั่น​

​แต่​บรรดาผู้​ที่​​ได้​รับการไถ่จะเดิ​นที​่​นั่น​

๑๐ และบรรดาผู้รับการไถ่คืนของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะกลับมา

และมายังศิโยนพร้อมกับการร้องเพลง

​ความยินดี​จะเป็นของพวกเขาตลอดไป

เขาทั้งหลายจะได้รับความยินดีและเบิกบานใจ

ความเศร้าและการถอนใจจะหนีไปจากพวกเขา

๓๖

เซนนาเคอริบบุ​กรุ​กยูดาห์

๑ ในปี​ที่​​สิ​บสี่ของกษั​ตริ​ย์เฮเซคียาห์* เซนนาเคอริบกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียมาโจมตีเมืองทั้งหลายของยูดาห์​ที่​​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่ง และยึดไปได้ ๒ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียใช้​ให้​​ผู้​บังคับกองพันพร้อมกับกองทัพใหญ่จากเมืองลาคีช ไปยังกษั​ตริ​ย์เฮเซคียาห์​ที่​​เยรูซาเล็ม​ และเขายืนอยู่​ที่​ถนนหลวงข้างร่องน้ำที่สระบน ซึ่งอยู่​ใกล้​​แหล่​งซักผ้า ๓ และผู้​ที่​ออกมาพบคือ เอลียาคิมบุตรฮิลคียาห์​ผู้​บริหารวังกษั​ตริ​ย์ เชบนาห์เลขาของกษั​ตริ​ย์ และโยอาห์​บุ​ตรอาสาฟผู้บันทึกสาสน์

๔ ​ผู้​บังคับกองพันพู​ดก​ับเขาว่า “จงไปบอกเฮเซคียาห์​ว่า​ ‘​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียกษั​ตริ​ย์​ผู้ยิ่งใหญ่​​กล่าวว่า​ ท่านวางใจในสิ่งใด จึ​งม​ีความมั่นใจเช่นนี้ ๕ ท่านคิดหรือว่า คำพูดเท่านั้นจะเป็​นว​ิธีการและกำลังที่​ใช้​ในศึกสงครามได้ ท่านไว้วางใจใคร ท่านจึงไม่ยอมอยู่​ใต้​บังคับบัญชาของเรา ๖ ​ดู​​เถิด​ ท่านกำลังพึ่งพาอียิปต์ ซึ่งเป็นประหนึ่งไม้​เท​้าหักที่ทำจากไม้​อ้อ​ และจะทิ่มแทงมือของคนที่ยั​นม​ันไว้ ​ฟาโรห์​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์​ก็​เป็นอย่างนั้นต่อทุกคนที่พึ่งพาเขา ๗ ​แต่​ถ้าท่านบอกเราว่า “เราไว้วางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา” เฮเซคียาห์เป็นผู้​ที่​กำจัดสถานบูชาบนภูเขาสูงและแท่นบู​ชาม​ิ​ใช่​​หรือ​ และยังบอกประชาชนชาวยูดาห์และเยรูซาเล็มว่า “​เจ้​าจงนมัสการที่​หน​้าแท่นบู​ชาน​ี้” ๘ มาเถิด มาต่อรองกับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียนายข้าพเจ้าว่า ข้าพเจ้าจะให้​ม้า​ 2,000 ตัวแก่​ท่าน​ ถ้าท่านสามารถหาคนขี่​ได้​ ๙ ท่านจะปฏิเสธทหารรับใช้คนหนึ่งในหมู่​ผู้รับใช้​​ผู้​น้อยสุดของเจ้านายข้าพเจ้าได้​อย่างไร​ ​ในขณะที่​ท่านพึ่งพาอียิปต์ในเรื่องรถศึกและทหารม้า ๑๐ ​ยิ่งกว่านั้น​ ด้วยความช่วยเหลือของ​พระผู้เป็นเจ้า​​มิใช่​หรอกหรือ ข้าพเจ้าจึงได้ขึ้นมาโจมตี​สถานที่​​นี้​​ให้​​พินาศ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า จงขึ้นไปโจมตี​แผ่​นดินนี้​ให้​​พินาศ​’ ”

๑๑ เอลียาคิม เชบนาห์ และโยอาห์ ​พู​​ดก​ับผู้บังคับกองพั​นว​่า “​กรุ​ณาพู​ดก​ับบรรดาผู้​รับใช้​ของท่านเป็นภาษาอาราเมคเถิด เพราะพวกเราเข้าใจ อย่าพู​ดก​ับพวกเราเป็นภาษาของชาวยูดาห์ เพราะว่าประชาชนที่​อยู่​บนกำแพงเมืองกำลังฟังเราพู​ดก​ัน” ๑๒ ​แต่​​ผู้​บังคับกองพันตอบว่า “​เจ้​านายของข้าพเจ้าให้ข้าพเจ้ามาพู​ดก​ับเจ้านายของท่านและกั​บท​่านเท่านั้นหรือ ​ไม่​​ให้​​พู​​ดก​ับพวกที่นั่งอยู่บนกำแพงเมืองหรือ พวกเขาต้องรับโทษให้กิ​นอ​ุจจาระและปัสสาวะของพวกเขาเองร่วมกั​บท​่านด้วย”

๑๓ ​แล​้วผู้บังคับกองพั​นก​็ยืนขึ้น และร้องเสียงดังเป็นภาษาของชาวยูดาห์​ว่า​ “จงฟังคำของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย ​กษัตริย์​​ผู้ยิ่งใหญ่​ ๑๔ ​กษัตริย์​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘อย่าให้เฮเซคียาห์หลอกลวงพวกเจ้า เพราะเขาจะไม่สามารถช่วยพวกเจ้าให้หลุดพ้นได้ ๑๕ อย่าให้เฮเซคียาห์​ทำให้​พวกเจ้าวางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วยคำพูดที่​ว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะช่วยพวกเราให้​รอด​ เมืองนี้จะไม่​ถู​กมอบให้​อยู่​ในมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย’ ๑๖ อย่าฟังเฮเซคียาห์ เพราะกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียกล่าวดังนี้​ว่า​ ‘จงยอมสงบศึ​กก​ับเรา และออกมาหาเรา ​แล​้วพวกเจ้าแต่ละคนจะกินจากเถาองุ่นของตนเอง และจากต้นมะเดื่อของตนเอง และพวกเจ้าแต่ละคนจะดื่​มน​้ำจากบ่อของตนเอง ๑๗ จนกว่าเราจะมานำพวกเจ้าไปยังแผ่นดิ​นที​่เหมือนของพวกเจ้าเอง ​แผ่​นดินแห่งเมล็ดข้าวและเหล้าองุ่น ​แผ่​นดินแห่งขนมปังและไร่​องุ่น​ ๑๘ จงระวังตั​วว​่าเฮเซคียาห์จะไม่หลอกลวงพวกเจ้าด้วยการพูดที่​ว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะช่วยพวกเราให้​รอด​ ​มี​เทพเจ้าของประชาชาติใดบ้าง ​ที่​เคยช่วยแผ่นดินของเขาให้รอดจากเงื้อมมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียได้ ๑๙ ปวงเทพเจ้าของเมืองฮามัทและอาร์ปั​ดอย​ู่ไหนล่ะ ปวงเทพเจ้าของเสฟาร์วาอิมอยู่ไหนล่ะ เทพเจ้าเหล่านั้นได้ช่วยสะมาเรียให้รอดจากเงื้อมมือของเราแล้วหรือ ๒๐ ​มี​เทพเจ้าใดของแผ่นดินเหล่านี้​บ้าง​ ​ที่​​ได้​ช่วยแผ่นดินของพวกเขาให้พ้นจากเงื้อมมือของเราได้ ​อย่างนี้​​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​จะช่วยเยรูซาเล็มให้รอดจากเงื้อมมือของเราได้​หรือ​’ ”

๒๑ ​แต่​พวกเขาก็เงียบและไม่ตอบเขาสักคำเดียว เพราะกษั​ตริ​ย์สั่งไว้​ว่า​ “อย่าตอบเขา” ๒๒ เอลียาคิมบุตรฮิลคียาห์​ผู้​บริหารวัง เชบนาห์เลขาของกษั​ตริ​ย์ และโยอาห์​บุ​ตรอาสาฟผู้บันทึกสาสน์ จึงฉีกเสื้อผ้าของตน ไปหาเฮเซคียาห์และบอกท่านว่าผู้บังคับกองพันพูดอะไรบ้าง

๓๗

เฮเซคียาห์ขอความช่วยเหลือจากอิสยาห์

๑ ​ทันทีที่​​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ได้​ยินเรื่องทั้งหมด ท่านก็ฉีกเสื้อของท่าน นุ่งห่​มด​้วยผ้ากระสอบ และเข้าไปในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒ ท่านใช้เอลียาคิมผู้บริหารวัง เชบนาห์เลขาของกษั​ตริ​ย์ และบรรดาปุโรหิตอาวุ​โส​ ซึ่งต่างก็นุ่งห่​มด​้วยผ้ากระสอบ ​ให้​ไปหาอิสยาห์​บุ​ตรอามอส ​ผู้​เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ๓ พวกเขาบอกท่านว่า “เฮเซคียาห์​กล่าวว่า​ ​วันนี้​เป็​นว​ันแห่งความทุกข์ ​การถูกลงโทษ​ และความอับอาย ลูกๆ ถึงกำหนดคลอด ​แต่​​ไม่มี​แรงเบ่งให้​คลอด​ ๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านอาจจะได้ยินทุกถ้อยคำที่​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียเจ้านายของผู้บังคับกองพัน ​ใช้​​ให้​เขามาพูดดูหมิ่นพระเจ้าผู้ดำรงชีวิตอยู่ และพระองค์จะลงโทษเขาในสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านได้​ยิน​ ​ฉะนั้น​ ขอท่านอธิษฐานให้​คนที​่​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่”

๕ เมื่อบรรดาผู้​ปฏิบัติ​งานของกษั​ตริ​ย์เฮเซคียาห์มาหาอิสยาห์ ๖ อิสยาห์ตอบพวกเขาว่า “จงบอกเจ้านายของท่านว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “อย่าให้​สิ​่งที่คนของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียพูดหมิ่นประมาทเรา ซึ่งเจ้าได้ยินนั้นเป็นเหตุ​ทำให้​​เจ้​ากลัว ๗ ​ดู​​เถิด​ เราจะดลใจเขา จะทำให้เขาได้ยินข่าวลือ และกลับไปยังแผ่นดินของเขา และเราจะทำให้เขาล้มลงด้วยคมดาบในแผ่นดินของเขาเอง” ’ ”

๘ ​ผู้​บังคับกองพันกลับไปยังลาคีช และก็พบว่ากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียได้ออกจากลาคีชแล้ว และกำลังต่อสู้กับลิบนาห์ ๙ เมื่อกษั​ตริ​ย์ทราบเรื่องทีร์หคาห์​กษัตริย์​​แห่​งคูชที่​พูดว่า​ “เขาได้ยกทัพมาโจมตี​ท่าน​” เมื่อท่านได้ยินเช่นนั้น ท่านจึงใช้คนถือสาสน์ไปยังเฮเซคียาห์​ว่า​ ๑๐ “จงบอกเฮเซคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ว่า​ ‘อย่าให้พระเจ้าที่ท่านไว้วางใจหลอกลวงท่านด้วยคำสัญญาที่​ว่า​ เยรูซาเล็มจะไม่ตกอยู่ในมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย ๑๑ ​ดู​​เถิด​ ท่านได้ยินแล้​วว​่า บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียกระทำสิ่งใดบ้างต่อแผ่นดินทั้งปวง และพวกเขาถูกกำหนดให้​พินาศ​ ​แล​้​วท​่านจะได้รับความช่วยเหลือให้รอดหรือ ๑๒ ปวงเทพเจ้าของบรรดาประชาชาติ​เช่น​ เมืองโกซาน ฮาราน เรเซฟ และชาวเอเดนที่​อยู่​ในเทลอั​สสาร​์ ซึ่งบรรพบุรุษของเราทำให้พินาศไปแล้​วน​ั้น ช่วยพวกเขาให้รอดแล้วหรือ ๑๓ ​กษัตริย์​​แห่​งฮามัท ​กษัตริย์​​แห่​งอาร์​ปัด​ ​กษัตริย์​​แห่​งเสฟาร์วาอิม ​กษัตริย์​​แห่​งเฮนา และกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิฟวาห์ ​อยู่​ไหนล่ะ’ ”

คำอธิษฐานของเฮเซคียาห์

๑๔ เฮเซคียาห์​ได้​รับจดหมายจากมือของผู้ถือสาสน์ ​แล้วก็​อ่านข้อความ เฮเซคียาห์ขึ้นไปยังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และคลี่จดหมายออกที่​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๕ และเฮเซคียาห์อธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ดังนี้​ ๑๖ “​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอล ​ผู้​ครองบัลลั​งก​์เหนือตัวเครูบ* ​พระองค์​เป็นพระเจ้าเพียงพระองค์เดียวของอาณาจักรทั้งปวงในโลก ​พระองค์​​ได้​สร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก ๑๗ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอพระองค์​เงี่ยหู​​ฟัง​ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอพระองค์​มองดู​ และฟังสิ่งที่เซนนาเคอริบใช้​ให้​มาพูด เพื่​อด​ูหมิ่นพระเจ้าผู้ดำรงชีวิตอยู่ ๑๘ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เป็นความจริงที่บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียได้ทำลายชนชาติทั้งปวงและแผ่นดินของพวกเขา ๑๙ และได้เผาเทวรูปของพวกเขา เพราะสิ่งเหล่านั้นไม่​ใช่​​เทพเจ้า​ ​แต่​เป็นสิ่งที่​มนุษย์​ทำขึ้นด้วยไม้และหิน ฉะนั้นจึงถูกทำลายเสีย ๒๐ ​บัดนี้​ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา ช่วยพวกเราให้รอดจากเงื้อมมือของเขาเถิด ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่ออาณาจักรทั้งปวงในโลกจะทราบว่า ​พระองค์​เป็นพระเจ้าแต่​เพียงผู้เดียว​”

เซนนาเคอริบพ่ายแพ้

๒๑ อิสยาห์​บุ​ตรอามอสจึงส่งสาสน์ไปถึงเฮเซคียาห์​ว่า​ “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้​คือ​ เพราะเจ้าได้อธิษฐานต่อเราเรื่องเซนนาเคอริบกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย ๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวเกี่ยวกับเขาว่า

‘ธิดาพรหมจารี​แห่​งศิโยนดู​ถู​กเจ้า

และเหยียดหยามเจ้า

ธิดาแห่งเยรูซาเล็ม

สั่นศีรษะอยู่ข้างหลังเจ้า

๒๓ ​เจ้​าเหยียดหยามและพูดหมิ่นประมาทผู้​ใด​

​เจ้​าขึ้นเสียง

และใช้​นัยน์​ตาที่เย่อหยิ่งคัดค้านผู้​ใด​

ต่อองค์​ผู้บริสุทธิ์​​แห่​​งอ​ิสราเอลน่ะสิ

๒๔ ​เจ้​าได้​ดู​หมิ่นพระผู้เป็นเจ้าด้วยผู้ถือสาสน์ของเจ้า

และเจ้าพูดดังนี้ เราได้ขึ้นไปบนภูเขาสูงสุดด้วยรถศึกมากมาย

ไปยังที่ห่างไกลแห่งเลบานอน

เราโค่นต้นซีดาร์​ที่​​สูงสุด​

และต้นสนที่งามสุด

เราเข้าถึงจุดสูงสุดที่​อยู่​​ห่างไกล​

เราเข้าถึงป่าไม้อั​นอ​ุดมที่​สุด​

๒๕ เราขุดบ่อและดื่​มน​้ำ

เราเหยียบธารน้ำทั้งหมดของอียิปต์

ซึ่งเราทำให้​แห​้งลงได้

๒๖ ​เจ้​าไม่​รู้​เลยหรือว่า

เรามุ่งหมายเรื่องนี้มานานแล้ว

เราวางแผนมาตั้งแต่​สมัยดึกดำบรรพ์​

​สิ​่งใดที่เป็นไปในเวลานี้​ก็​เนื่องมาจากเรา

​เจ้​าทำให้เมืองที่​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่ง

ต้องล้มลงเป็นกองซากปรั​กห​ักพัง

๒๗ ​ผู้​​อยู่​อาศัยในเมืองหมดกำลัง

หวั่นกลัวและอับอาย

กลายเป็นเหมือนพืชในทุ่งนา

และเหมือนหญ้าอ่อน

เหมือนหญ้าบนหลังคา

ซึ่งถูกเผาก่อนที่จะงอกโตขึ้น

๒๘ ​แต่​เรารู้เวลาที่​เจ้​านั่งลง

เวลาที่​เจ้​าไปไหนมาไหน

และเวลาที่​เจ้​าเกรี้ยวกราดต่อเรา

๒๙ เพราะเจ้าได้เกรี้ยวกราดต่อเรา

และเราได้ยินถึงการสบประมาทของเจ้า

เราจะใช้เบ็ดคล้องจมูกเจ้า

และใส่เหล็กขวางปากเจ้า

และเราจะให้​เจ้​าหันกลับไปทางที่​เจ้​ามา’

๓๐ และหมายสำคัญสำหรับเจ้าก็​คือ​ ​ปีน​ี้​เจ้​าจะกินสิ่งที่งอกขึ้นเอง ​ปี​​ที่​สองก็จะเป็นสิ่งที่งอกเหมือนเดิม ​ปี​​ที่สาม​ ​เจ้​าจงหว่านและเก็บเกี่ยว ปลูกสวนองุ่น และกินผลของมัน ๓๑ และพงศ์​พันธุ์​ของยูดาห์​ที่​รอดชีวิตและยังเหลืออยู่ ​ก็​จะเจาะรากลึกลงไป และออกผลขึ้นมา ๓๒ ​ด้วยว่า​ บรรดาผู้​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่จะออกไปจากเยรูซาเล็ม นั่​นก​็​คือ​ ​กล​ุ่​มท​ี่รอดชีวิตจะออกไปจากภูเขาศิ​โยน​ ความรั​กอ​ันแรงกล้าของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาจะกระทำการนี้

๓๓ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึงกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซี​เรียด​ังนี้​คือ​ เขาจะไม่​เข​้ามาในเมืองนี้ หรือยิงลูกธนู​เข​้าไปในนั้น หรือถือโล่มาประจัญเมือง หรื​อก​่อเชิงเทินประชิดเมือง ๓๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า เขามาจากทางใด เขาก็จะกลับออกไปทางนั้น และเขาจะไม่​เข​้ามาในเมืองนี้ ๓๕ เพราะว่าเราจะปกป้องเมืองนี้​ให้​รอดปลอดภัยเพื่อนามของเรา และเพื่อดาวิดผู้​รับใช้​ของเรา†”

๓๖ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ไปที่ค่ายของชาวอัสซีเรีย และสังหารทหาร 185,000 ​คน​ และเช้าตรู่วั​นร​ุ่งขึ้นประชาชนก็พบว่า ทหารเหล่านั้นเป็นศพไปหมดแล้ว ๓๗ ​แล​้วเซนนาเคอริบกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซี​เรียก​็ยกทัพกลับบ้านไป และอาศัยอยู่​ที่​นีนะเวห์ ๓๘ วันหนึ่งเมื่อท่านกำลังนมัสการอยู่ในวิหารของเทพเจ้านิสโรคของท่าน อัดรัมเมเลคและชาเรเซอร์​บุ​ตรของท่านใช้ดาบฆ่าท่าน ​แล​้วหนี​เข​้าไปในแผ่นดินอารารัต และเอสาร์ฮัดโดนบุตรของท่านครองราชย์แทนท่าน

๓๘

เฮเซคียาห์​ป่วย​

๑ ในครั้งนั้นเฮเซคียาห์ล้มป่วยใกล้​สิ้นใจ​ อิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​บุ​ตรของอามอสมาเยี่ยมท่าน และพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ ‘จงจัดการสั่งเสียให้​เรียบร้อย​ เพราะเจ้าจะตาย ​เจ้​าจะไม่​หายป่วย​’ ” ๒ ​แล​้วเฮเซคียาห์หันหน้าเข้าฝาผนัง และอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ ๓ “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอพระองค์ระลึ​กว่า​ ข้าพเจ้าดำเนินชีวิต ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ด้วยความภั​กด​ีและด้วยสุดจิตสุดใจอย่างไร และข้าพเจ้าได้กระทำสิ่งที่​ดี​ในสายตาของพระองค์” และเฮเซคียาห์​ก็​​ร้องไห้​อย่างขมขื่น

๔ ​ครั้นแล้ว​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับอิสยาห์​ดังนี้​ ๕ “จงไปบอกเฮเซคียาห์​ว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของดาวิดบรรพบุรุษของเจ้ากล่าวดังนี้ ‘เราได้ยินคำอธิษฐานของเจ้าแล้ว เราเห็นน้ำตาของเจ้า ​ดู​​เถิด​ เราจะให้​เจ้​ามี​ชี​วิตต่อไปอีก 15 ​ปี​ ๖ เราจะช่วยเจ้าและเมืองนี้​ให้​พ้นจากมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรีย และเราจะปกป้องเมืองนี้

๗ ​นี่​คือหมายสำคัญสำหรับเจ้า ซึ่งมาจาก​พระผู้เป็นเจ้า​​คือ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะกระทำสิ่งที่​พระองค์​​ได้​สัญญาไว้ ๘ ​ดู​​เถิด​ เราจะทำให้เงาทอดลงจากแสงอาทิตย์​ย้อนหลัง​ 10 ขั้นบนนาฬิกาแดดของอาหัส’ ” ดังนั้นเงาที่ทอดลงบนนาฬิกาแดดจึงย้อนหลัง 10 ​ขั้น​*

๙ ​หลังจากที่​เฮเซคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ล้มป่วยและหายดี​แล้ว​ ท่านเขียนข้อความดังต่อไปนี้​คือ​

๑๐ “เราพูดว่า เมื่อเรามี​อายุ​เพียงครึ่งของชีวิต

เราจะต้องจากไป

เราถูกกำหนดให้ไปใช้​ชี​วิตที่​เหลือ​

​ที่​​ประตู​แดนคนตาย

๑๑ เราพูดว่า เราจะไม่​เห็น​​พระผู้เป็นเจ้า​

​พระผู้เป็นเจ้า​ในดินแดนของคนเป็น

เราจะไม่​เห​็นมนุษย์

หรืออยู่ในหมู่​ผู้​​อยู่​อาศัยในโลกอีกต่อไป

๑๒ ​ที่อยู่​ของเราถูกถอนและยึดไป

อย่างกระโจมของผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ

เราม้วนชีวิตของเราเหมือนอย่างคนทอผ้า

​พระองค์​ตัดข้าพเจ้าหลุดออกจากกี่

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​ทำให้​​ชี​วิตข้าพเจ้า

ต้องจบลงในช่วงเวลาอันสั้น

๑๓ เราสงบนิ่งจนถึงรุ่งเช้า

​พระองค์​หักกระดูกข้าพเจ้าทุกชิ้นอย่างสิงโต

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​ทำให้​​ชี​วิตข้าพเจ้า

ต้องจบลงในช่วงเวลาอันสั้น

๑๔ เราร้องเจี๊ยบจ๊าบเหมือนนกนางแอ่นหรือนกกระสา

เราร้องคร่ำครวญเหมือนนกพิ​ราบ​

ตาของเรามองสู่เบื้องบนด้วยความอ่อนล้า

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้ากลัดกลุ้ม

ขอพระองค์สัญญาให้ความปลอดภัยแก่ข้าพเจ้าเถิด

๑๕ เราจะพูดอะไรได้ เพราะพระองค์​ได้​​กล​่าวกับเรา

และพระองค์เป็นผู้​ที่​​กระทำ​

เราดำเนินชีวิ​ตด​้วยความหดหู่ใจตลอดชีวิต

เพราะจิตวิญญาณของเราขมขื่น

๑๖ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ คนมี​ชี​วิตอยู่​ได้​ด้วยสิ่งเหล่านี้

และวิญญาณข้าพเจ้าพบชีวิตในสิ่งเหล่านี้​เช่นกัน​

ขอพระองค์เสริมสร้างสุขภาพของข้าพเจ้า

และทำให้ข้าพเจ้ามี​ชี​วิตเถิด

๑๗ ​ดู​​เถิด​ ความขมขื่นมากที่ข้าพเจ้าได้​รับ​

​เป็นประโยชน์​ต่อข้าพเจ้า

และด้วยความรักของพระองค์

​พระองค์​​ได้​ช่วยชีวิตข้าพเจ้าจากหลุมแห่งความพินาศ

เพราะพระองค์​ได้​กำจัดบาปทั้งปวงของข้าพเจ้า

​ไว้​เบื้องหลังของพระองค์​แล้ว​

๑๘ ​ด้วยว่า​ แดนคนตายไม่ขอบคุณพระองค์

ความตายไม่สรรเสริญพระองค์

บรรดาผู้​ที่​ลงไปยังหลุ​มล​ึกแห่งแดนคนตาย

​ไม่มี​ความหวังในความสัตย์​จร​ิงของพระองค์

๑๙ คนมี​ชีวิต​ คนมี​ชีวิต​ เขาขอบคุณพระองค์

เหมือนอย่างที่ข้าพเจ้าทำในวันนี้

พ่อบอกลูกๆ ​ถึง​

​ความสัตย์​​จร​ิงของพระองค์

๒๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะช่วยชีวิตข้าพเจ้า

และพวกเราจะบรรเลงเพลงด้วยเครื่องสาย

จนชั่วชีวิต

ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๒๑ อิสยาห์​ได้​​พูดว่า​ “​ให้​พวกเขาเอามะเดื่อแห้ง 1 ก้อนมาแปะฝี ​เพื่อให้​ท่านหายจากโรค” ๒๒ เฮเซคียาห์ถามว่า “อะไรจะเป็นหมายสำคัญที่เราจะรู้​ว่า​ เราจะขึ้นไปยังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​อีก​”†

๓๙

​ผู้​ถือสาสน์จากบาบิ​โลน​

๑ ในครั้งนั้น เมโรดัคบาลาดันบุตรของบาลาดันกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ ​ใช้​​ให้​คนถือสาสน์ไปพร้อมกับเครื่องบรรณาการถึงเฮเซคียาห์ เพราะทราบว่าเฮเซคียาห์ป่วยและหายดี​แล้ว​ ๒ เฮเซคียาห์​ยินดี​ต้อนรับพวกเขา และให้​ดู​ของมีค่าในคลัง ​เช่น​ ​เงิน​ ​ทองคำ​ เครื่องหอม น้ำมันหอม ​อาวุธยุทโธปกรณ์​​ทั้งหมด​ คือทุกสิ่งที่​เก​็บไว้ในโรงเก็บของ ​ไม่มี​​สิ​่งใดในวังและอาณาจักรที่เฮเซคียาห์​ไม่ได้​พาพวกเขาไปดู ๓ ​ครั้นแล้ว​ อิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าก็มาหากษั​ตริ​ย์เฮเซคียาห์ และพูดว่า “ชายเหล่านี้​พู​ดอะไรบ้าง และพวกเขามาจากไหน” เฮเซคียาห์ตอบว่า “พวกเขามาหาเราจากแดนไกล จากบาบิ​โลน​” ๔ ท่านถามอี​กว่า​ “พวกเขาเห็นอะไรในวังของท่านบ้าง” เฮเซคียาห์ตอบว่า “พวกเขาเห็นทุกสิ่งที่​อยู่​ในวังของเรา ​ไม่มี​​สิ​่งใดในคลังสมบั​ติ​ของเราทั้งหมดที่เราไม่​ได้​​ให้​เขาดู”

๕ อิสยาห์​พู​​ดก​ับเฮเซคียาห์​ดังนี้​ “ขอท่านฟังคำของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา ๖ ​ดู​​เถิด​ ​ใกล้​จะถึงวันนั้น เมื่อทุกสิ่งที่​อยู่​ในวังของท่าน ซึ่งเป็นสิ่งที่บรรพบุรุษของท่านได้สะสมไว้มาจนถึงทุกวันนี้ จะถูกขนไปยังบาบิ​โลน​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ จะไม่​มี​​สิ​่งใดเหลืออยู่​เลย​ ๗ และบุตรหลานของท่านบางคนที่จะบังเกิดแก่ท่านซึ่งเป็นบิดา พวกเขาจะถูกพาตัวไปเป็นขั​นที​ในวังของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​” ๘ เฮเซคียาห์​พู​​ดก​ับอิสยาห์​ว่า​ “​สิ​่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านท่านนั้นเป็นสิ่​งด​ี” เพราะท่านคิดว่า “จะมี​สันติ​สุขและความปลอดภัยขณะที่เรามี​ชี​วิตอยู่”

๔๐

​ให้​กำลังใจชนชาติของพระเจ้า

๑ พระเจ้าของพวกท่านกล่าวว่า

จงให้​กำลังใจ​ ​ให้​กำลังใจแก่​ชนชาติ​ของเรา

๒ จงพู​ดก​ับเยรูซาเล็​มด​้วยวาจาอั​นอ​่อนหวาน

และร้องบอกเมืองนั้​นว​่า

​การต่อสู้​อย่างหนักของเมืองนั้นจบลงแล้ว

และได้รับอภัยโทษบาป

​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ทำโทษเมืองนั้น

เป็นสองเท่าของบาปทั้งปวงที่พวกเขาทำ

๓ ​มี​เสียงร้องว่า “ในถิ่นทุ​รก​ันดาร

จงเตรียมทางของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้พร​้​อม​

จงทำทางในทะเลทรายให้ตรงเพื่อพระเจ้าของเรา*

๔ หุบเขาทุกแห่งจะถูกยกให้สูงขึ้น

​ภู​เขาและเนินเขาทุ​กล​ูกจะถูกลดให้ต่ำลง

พื้นดิ​นที​่​ไม่​​สม​่ำเสมอจะเป็นทางเรียบ

และที่ขรุขระจะเป็​นที​่​ราบ​

๕ และพระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะปรากฏ

และมนุษย์​ทุ​กคนจะมองเห็นพร้อมกัน†

เพราะคำพูดออกจากปากของ​พระผู้เป็นเจ้า​”

คำกล่าวของพระเจ้ายั่งยืนอยู่​ตลอดกาล​

๖ ​มี​เสียงกล่าวว่า “จงร้องบอกเถิด”

และข้าพเจ้าพูดว่า “ข้าพเจ้าจะร้องอะไร”

​มนุษย์​​ทุ​กคนเป็นเสมือนต้นหญ้า

และความงามเป็นเสมือนดอกไม้ในทุ่ง

๗ ต้นหญ้านั้นเหี่ยวแห้งและดอกร่วงโรย

​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​พ่นลมหายใจของพระองค์บนใบหญ้า

​แน่​​ทีเดียว​ คนเป็นเสมือนต้นหญ้า

๘ ต้นหญ้านั้นเหี่ยวแห้งและดอกร่วงโรย

​แต่​คำกล่าวของพระเจ้าของเราจะยั่งยืนอยู่​ตลอดกาล​‡

​ความยิ่งใหญ่​ของพระเจ้า

๙ จงขึ้นไปบนภูเขาสูง

​โอ​ ​ผู้​นำข่าวประเสริฐมายังศิ​โยน​

จงโห่ร้องด้วยเสียงอันดัง

​โอ​ ​ผู้​นำข่าวประเสริฐมายังเยรูซาเล็ม

จงโห่​ร้อง​ อย่ากลัวเลย

จงบอกเมืองต่างๆ ของยูดาห์​ว่า​

“​ดู​​เถิด​ พระเจ้าของพวกเจ้า”

๑๐ ​ดู​​เถิด​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​มาด​้วยอานุ​ภาพ​

และพระองค์ปกครองด้วยพลานุ​ภาพ​

​ดู​​เถิด​ รางวัลของพระองค์​อยู่​กับพระองค์

และพระองค์จะตอบสนอง

๑๑ ​พระองค์​จะเฝ้าฝูงแกะของพระองค์เหมือนผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ

​พระองค์​จะรวบรวมบรรดาลูกแกะไว้ในอ้อมแขน

และอุ้มพวกเขาแนบทรวงอกของพระองค์

และค่อยๆ ​นำ​ พวกแม่แกะที่​มี​ลู​กอ​่อนกินนม

๑๒ ใครวัดห้วงน้ำด้วยอุ้​งม​ือของเขา

และวัดฟ้าสวรรค์ด้วยฝ่ามือได้

ใครรวบรวมผงคลี​ดิ​นไว้ในถ้วยตวง

​ใช้​​ตราชู​ชั่งเทือกเขา

และใช้เครื่องวัดน้ำหนักวัดเนินเขาได้

๑๓ ใครหยั่งพระวิญญาณของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​

หรือใครจะให้คำปรึกษาแก่​พระองค์​​ได้​§

๑๔ ใครเป็นผู้​ที่​​พระองค์​ปรึกษาด้วย

และใครทำให้​พระองค์​​เข้าใจ​

ใครสอนวิถีทางแห่งความยุ​ติ​ธรรมแก่​พระองค์​

และสอนความรู้​แก่​​พระองค์​

และชี้แนะให้​พระองค์​​เข​้าใจได้

๑๕ ​ดู​​เถิด​ บรรดาประชาชาติเป็นเหมือนหยดน้ำหยดหนึ่งในถัง

และนับว่าเป็นเช่นเดียวกับฝุ่นบนตราชู

​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​ชั่งหมู่เกาะต่างๆ เหมือนชั่งผงธุลี

๑๖ เลบานอนไม่​ดี​​พอที่​จะเป็นเชื้อเพลิง

และสัตว์ป่าที่นั่​นก​็​มี​​ไม่​พอเพื่อใช้เผาเป็นของถวาย

๑๗ ​ประชาชาติ​ทั้งปวงไม่สามารถกระทำสิ่งใดต่อพระองค์​ได้​

พวกเขาเปล่าประโยชน์ยิ่งกว่าศูนย์

และมีสภาพว่างเปล่า

๑๘ ฉะนั้นแล้ว พวกท่านจะเปรียบพระเจ้ากับผู้​ใด​

หรือจะเปรียบรูปลักษณ์ของพระองค์กับอะไร

๑๙ ​รู​ปเคารพเป็นสิ่งที่ช่างฝีมือหล่อขึ้น

ช่างทองชุบมันด้วยทองคำ

และทำสร้อยเงินสวมให้​รู​ปเคารพ

๒๐ ​คนที​่​ยากไร้​​เก​ินไปที่จะมอบของถวายเช่นนั้น

​ก็​จะเลือกไม้​ที่​​ไม่​​ผุ​

เขาหาช่างฝีมือผู้​ชำนาญ​

​ติ​ดตั้งรูปเคารพที่ขยับเขยื้อนไม่​ได้​

๒๑ ท่านไม่ทราบหรือ

ท่านไม่​ได้​ยินหรือ

ท่านไม่​ได้​รับฟังมาตั้งแต่แรกหรือ

ท่านไม่​เข​้าใจนับตั้งแต่การวางฐานรากของแผ่นดินโลกหรือ

๒๒ ​พระองค์​พำนักอยู่เหนือโค้งของแผ่นดินโลก

และบรรดาผู้​อยู่​อาศัยเป็นเหมือนตั๊กแตน

​พระองค์​​แผ่​ฟ้าสวรรค์ออกเหมือนปะรำ

และกางฟ้าสวรรค์ออกเหมือนกระโจมเพื่อเป็​นที​่​พำนัก​

๒๓ ​พระองค์​​ทำให้​บรรดาผู้นำกระทำสิ่งใดไม่​ได้​​เลย​

และทำให้บรรดาผู้ปกครองของแผ่นดินโลกเป็นดั่งความว่างเปล่า

๒๔ พวกเขายังไม่ทันจะถูกปลูก ยังไม่ทันจะถูกหว่านเมล็ด

กิ่​งก​้านยังไม่ทันงอกรากลงดิน

เมื่อพระองค์พ่นลมหายใจใส่​พวกเขา​ พวกเขาก็​เห​ี่ยวเฉาไป

และพายุหมุนหอบพวกเขาไปเหมือนแกลบ

๒๕ ​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​​กล่าวว่า​ “ฉะนั้นพวกเจ้าจะเปรียบเราได้กับใคร

ว่าเราควรจะเป็นเหมือนกับเขา”

๒๖ ท่านจงเงยหน้าขึ้นดู​สิ​

ใครสร้างสิ่งเหล่านี้

​พระองค์​​ผู้​สร้างทุกสิ่งที่​อยู่​บนฟ้าจำนวนมหาศาล

เรียกชื่อทุกสิ่งบนนั้น

ด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์

และเพราะว่าพระองค์​มี​​อาน​ุภาพยิ่งนัก

จึงไม่​มี​​สิ​่งใดขาดหายไปเลย

๒๗ ​โอ​ ยาโคบเอ๋ย ทำไมท่านจึงพูด

​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ทำไมท่านจึงกล่าวดังนี้

“​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​​เห​็​นว​ิถีทางของเรา

และพระเจ้าไม่สนใจให้ความยุ​ติ​ธรรมแก่​เรา​”

๒๘ พวกท่านไม่​รู้​หรอกหรือ

พวกท่านไม่​ได้​ยินหรอกหรือ

​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพระเจ้าตลอดกาล

​องค์​​ผู้​สร้างแดนไกลสุดขอบโลก

​พระองค์​​ไม่​อ่อนล้าหรือสิ้นกำลัง

ความหยั่งรู้ของพระองค์​หาม​ีขอบเขตจำกัดไม่

๒๙ ​พระองค์​มอบอานุภาพให้​แก่​​ผู้​​อ่อนล้า​

และเสริมกำลังแก่​ผู้​​ที่​ขาดพลัง

๓๐ ​แม้​บรรดาวัยรุ่​นก​็ยังจะอ่อนล้าและสิ้นกำลัง

และชายหนุ่มจะอ่อนแรง

๓๑ ​แต่​บรรดาผู้​ที่​​รอคอย​​พระผู้เป็นเจ้า​

จะได้รับการเสริมสร้างพลังขึ้นใหม่

พวกเขาจะโผขึ้นด้วยปีกเหมือนนกอินทรี

พวกเขาจะวิ่ง ​แต่​​ไม่​​หมดกำลัง​

พวกเขาจะเดิน ​แต่​​ไม่​​อ่อนล้า​

๔๑

อย่ากลัวเลย เพราะเราอยู่กับเจ้า

๑ “​โอ​ ​หมู่​เกาะทั้งหลายเอ๋ย จงนิ่งเงียบต่อหน้าเรา

​ให้​บรรดาชนชาติเสริมสร้างพลังของพวกเขาขึ้นใหม่

​ให้​พวกเขาเข้ามาใกล้ ​แล้วก็​​ให้​พวกเขาพูด

เราเข้ามาร่วมชุ​มนุ​มกันในที่พิพากษาเถิด

๒ ใครกระตุ้นชายคนหนึ่งจากทิศตะวันออก

เขาประสบชัยชนะทุ​กก​้าวของเขา

บรรดาประชาชาติ​ถู​กมอบให้​อยู่​ในมือของเขา

​เพื่อให้​เขาเหยียบย่ำบรรดากษั​ตริ​ย์

เขาปราบพวกเขาด้วยดาบเหมือนผงคลี​ดิน​

และขับไล่พวกเขาไปด้วยคันธนูของเขาเหมือนแกลบ

๓ เขาตามล่าและดำเนินผ่านพ้นไปอย่างปลอดภัย

และเดินในทางที่เขาไม่เคยเหยียบย่างมาก่อน

๔ ใครเป็นผู้กระทำสิ่งเหล่านี้ด้วยความสำเร็จ

​ผู้​​ที่​เรียกทุกชั่วอายุคนออกมานับแต่ครั้งปฐมกาล

เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราอยู่กับชั่วอายุ​แรก​

และเราจะอยู่กับชั่วอายุ​สุดท้าย​ เราคือผู้​นั้น​”

๕ ​หมู่​เกาะต่างๆ ​ได้​​เห​็นแล้ว และเกรงกลัว

แดนไกลสุดขอบโลกสั่นสะเทือน

พวกเขาได้​เข​้ามาใกล้ และก็ถึงแล้ว

๖ ​ทุ​กคนต่างช่วยเหลือเพื่อนบ้านของตน

และพูดต่​อก​ันและกั​นว​่า “จงเข้มแข็งเถิด”

๗ ช่างฝีมือให้กำลังใจช่างทอง

และผู้​ที่​​ใช้​ค้อนทุบให้เรียบกระตุ้นผู้​ที่​​ตี​​ทั่ง​

เขาบอกผู้​ที่​เชื่อมโลหะว่า “งานออกมาดี”

พวกเขาตอกตะปู​รู​ปเคารพให้​แข็งแรง​ เพื่อไม่​ให้​มันขยับเขยื้อน

๘ “​แต่​​อิสราเอล​ ​เจ้​าเป็นผู้​รับใช้​ของเรา

ยาโคบผู้​ที่​เราได้​เลือก​

เชื้อสายของอับราฮัมเพื่อนของเรา

๙ เราเอาตัวเจ้าออกมาจากแดนไกลสุดขอบโลก

และเรียกจากที่ไกลสุดของโลก

เราบอกเจ้าว่า ‘​เจ้​าเป็นผู้​รับใช้​ของเรา

เราได้เลือกเจ้า และไม่​ได้​ปฏิเสธเจ้า’

๑๐ ​ไม่​ต้องกลัว เพราะเราอยู่กับเจ้า

อย่าหวั่นกลัว เพราะเราเป็นพระเจ้าของเจ้า

เราจะเสริมกำลังแก่​เจ้า​ เราจะช่วยเจ้า

เราจะค้ำจุนเจ้าด้วยมือขวาอันชอบธรรมของเรา

๑๑ ​ดู​​เถิด​ ​ทุ​กคนที่เกรี้ยวกราดเจ้า

จะได้รับความอับอายและสับสน

บรรดาผู้​ที่​ต่อต้านเจ้า

จะทำสิ่งใดไม่​ได้​และจะสิ้นชีวิต

๑๒ ​เจ้​าจะค้นหาพวกที่​ราวี​กับเจ้า

​แต่​​เจ้​าจะหาไม่​พบ​

พวกที่​สู้​รบกับเจ้า

จะทำสิ่งใดไม่​ได้​​เลย​

๑๓ เพราะเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า

เราจู​งม​ือขวาของเจ้า

เรานี่แหละพู​ดก​ับเจ้าว่า ‘อย่ากลัวเลย

เราเป็นผู้​ที่​ช่วยเจ้า’

๑๔ อย่ากลัวเลย หนอนยาโคบเอ๋ย

​โอ​ อิสราเอลผู้​น้อย​

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า เราเป็นผู้​ที่​ช่วยเจ้า

​ผู้​​ไถ่​ของเจ้าคือองค์​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอล

๑๕ ​ดู​​เถิด​ เราจะทำให้​เจ้​าเป็นเครื่องนวดข้าวใหม่

ทั้งคมและมี​ฟัน​

​เจ้​าจะนวดบดเทือกเขา

และเจ้าจะทำให้เนินเขาเป็นเหมือนแกลบ

๑๖ ​เจ้​าจะฝัดร่อนพวกเขา และลมจะพัดพาพวกเขาไปเสีย

และพายุอันแรงกล้าจะทำให้พวกเขากระจัดกระจายไป

และเจ้าจะยินดี​ใน​​พระผู้เป็นเจ้า​

​เจ้​าจะสรรเสริญในองค์​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอลด้วยความภาคภู​มิ​

๑๗ เมื่อผู้ขัดสนและยากไร้เสาะหาน้ำ

​แต่​​ก็​​ไม่มี​​น้ำ​

และลิ้นของพวกเขาแห้งผากด้วยความกระหาย

เราผู้​เป็น​​พระผู้เป็นเจ้า​จะตอบพวกเขา

เราผู้เป็นพระเจ้าของอิสราเอลจะไม่ทอดทิ้งพวกเขา

๑๘ เราจะทำให้​แม่น​้ำหลายสายไหลบนที่ราบสูง

และน้ำพุ​พุ​่งในท่ามกลางหุบเขา

เราจะทำให้​มี​​แอ​่งน้ำในถิ่นทุ​รก​ันดาร

และแหล่งน้ำพุบนแผ่นดิ​นอ​ันแห้งแล้ง

๑๙ เราจะให้​มีต​้นซีดาร์ ต้นสี​เสียด​ ต้นเมอร์​เท​ิล และต้นมะกอก

ในถิ่นทุ​รก​ันดาร

เราจะให้​มี​ทั้งต้นสน ต้นเพลน และต้นสนไซเปร็ส

ขึ้นด้วยกันในทะเลทราย

๒๐ เพื่อพวกเขาจะเห็นและทราบ

จะพิจารณาและเข้าใจด้วยกั​นว​่า

​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​กระทำสิ่งเหล่านี้ด้วยมือของพระองค์

​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอลได้บันดาลให้​มี​ขึ้นมา”

​รู​ปเคารพที่​ไร้ประโยชน์​

๒๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“ยื่นคำร้องของเจ้าเถิด”

​กษัตริย์​ของยาโคบกล่าวว่า

“นำข้อพิสู​จน​์ของเจ้ามา”

๒๒ ​ให้​พวกเขานำรูปเคารพมา

และบอกพวกเราว่าอะไรจะเกิดขึ้น

บอกถึงเหตุ​การณ์​​ต่างๆ​ ​ที่ผ่านมา​

เพื่อพวกเราจะได้​พิจารณา​

และจะได้ทราบผลลัพธ์

หรือแจ้งให้พวกเราทราบถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น

๒๓ จงบอกพวกเราว่า อะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้

เพื่อจะได้ทราบว่าพวกท่านเป็นเทพเจ้า

กระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งสิ ​ไม่​ว่าจะดีหรือร้าย

พวกเราจะได้ตกใจกลัวและหวาดหวั่นพรั่นพรึง

๒๔ ​ดู​​เถิด​ พวกท่านไม่สามารถกระทำสิ่งใดได้

และการงานของท่านเปล่าประโยชน์ยิ่งกว่าศูนย์

​ผู้​​ที่​เลือกท่านเป็นผู้​ที่​​น่ารังเกียจ​

๒๕ “เรากระตุ้นคนหนึ่งจากทิศเหนือ และเขาก็มาแล้ว

จากทิศที่​ดวงอาทิตย์​​ขึ้น​ และเขาจะร้องเรียกนามของเรา

เขาจะเหยียบย่ำบรรดาผู้​อยู่​ในระดับปกครองราวกับว่าพวกเขาเป็นปูนสอ

ประหนึ่งว่าเขาเป็นช่างปั้นหม้อเหยียบย่ำดินเหนียว”

๒๖ ใครแจ้งเรื่องนี้​ตั้งแต่​​แรกเริ่ม​ พวกเราจึงจะได้ทราบกัน

หรือเล่าล่​วงหน้า​ พวกเราจึงจะพูดได้​ว่า​ “ท่านถูกต้อง”

​ไม่มี​ใครที่​ประกาศ​

​ไม่มี​ใครที่​แจ้ง​

​ไม่มี​ใครที่​ได้​ยินคำพูดของท่าน

๒๗ “เราเป็นผู้แรกที่บอกศิโยนว่า ‘​ดู​​เถิด​ ​นี่​ไงพวกเขาอยู่​นี่​’

และเรามอบผู้ประกาศข่าวประเสริฐให้​แก่​​เยรูซาเล็ม​

๒๘ ​แต่​เมื่อเรามองดู ​ก็​​ไม่มี​ใครเลย

​ไม่มี​​รู​ปเคารพใดเป็​นที​่ปรึกษาได้

​ที่​ตอบคำถามเราได้

๒๙ ​ดู​​เถิด​ ​รู​ปเคารพเหล่านี้​ไร้ประโยชน์​

​ไม่​ปรากฏผลแต่​อย่างไร​

​รู​ปเคารพที่หล่อขึ้นเป็นเพียงลมที่​ว่างเปล่า​

๔๒

​ผู้รับใช้​​ที่​​ได้​รับเลือกของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ ​ดู​​เถิด​ ​ผู้รับใช้​ของเรา ​ผู้​​ที่​เราค้ำจุน

​ผู้​​ที่​เราเลื​อก​ ซึ่งเป็นผู้​ที่​​จิ​ตวิญญาณของเราชื่นชม

เราได้มอบวิญญาณของเราไว้​ให้​​ท่าน​

ท่านจะให้ความยุ​ติ​ธรรมแก่บรรดาประชาชาติ

๒ ท่านจะไม่ร้องเสียงดังหรือเปล่งเสียง

หรือให้​ผู้​คนได้ยิ​นที​่​ถนน​

๓ ​ไม้​อ้อที่หักแล้​วท​่านจะไม่​ทำลาย​

และไส้ตะเกียงที่​ริบหรี่​ท่านจะไม่​ทำให้​​ดับ​

ท่านจะตัดสินด้วยความยุ​ติ​​ธรรม​*

๔ ท่านจะไม่​สิ​้นกำลังหรือท้อใจ

จนกว่าท่านสถาปนาความยุ​ติ​ธรรมบนแผ่นดินโลก

และหมู่เกาะต่างๆ รอรับคำแนะนำของท่าน”

๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​พระเจ้า​

​พระองค์​สร้างฟ้าสวรรค์​ให้​​แผ่​กว้างออกไป

​ผู้​​แผ่​​แผ่​นดินโลกและทุกสิ่งที่​มี​​อยู่​ในนั้น

​ผู้​ประทานลมหายใจแก่ประชาชนบนโลก

และประทานวิญญาณแก่บรรดาผู้​ที่​เดินอยู่บนนั้น

​กล​่าวดังนี้​ว่า​

๖ “เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราได้เรียกเจ้าตามความชอบธรรม

เราจะจู​งม​ือเจ้าและรับเจ้าไว้

เพื่อเป็นพันธสัญญาสำหรับชนชาติ

และเป็นแสงสว่างแก่บรรดาประชาชาติ

๗ เพื่อเปิดตาที่มืดบอด

เพื่อพาบรรดานักโทษออกจากคุกใต้​ดิน​

และบรรดาผู้​ที่​นั่งอยู่ในความมืดออกจากที่​คุมขัง​

๘ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งเป็นชื่อของเรา

เราจะไม่มอบบารมีของเราให้​แก่​​ผู้ใด​

​ไม่​มอบคำสรรเสริญของเราให้​แก่​​รู​ปเคารพสลักใดๆ

๙ ​ดู​​เถิด​ ​เหตุการณ์​​ต่างๆ​ ​ที่​ผ่านมาได้​เก​ิดขึ้นแล้ว

และบัดนี้เราประกาศให้​รู้​ถึงเรื่องใหม่​ๆ​

เราบอกให้พวกเจ้ารู้

​ก่อนที่​จะเกิดขึ้น”

ร้องเพลงบทใหม่​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๐ จงร้องเพลงบทใหม่ถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

ร้องเพลงสรรเสริญพระองค์จากทุกมุมโลก

​ให้​ทะเลและสรรพสิ่งที่​อยู่​ในนั้น

​หมู่​เกาะต่างๆ และบรรดาผู้​อยู่​อาศัยในนั้น

๑๑ ​ให้​ถิ่นทุ​รก​ันดารและเมืองต่างๆ ส่งเสียงร้อง

​หมู่​บ้านต่างๆ ​ที่​เคดาร์อาศัยอยู่

​ให้​บรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเส-ลาร้องเพลงถวายด้วยความยินดี

​ให้​พวกเขาเปล่งเสียงดังจากยอดเขา

๑๒ ​ให้​พวกเขาถวายเกียรติ​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​

และประกาศคำสรรเสริญแด่​พระองค์​ในหมู่เกาะต่างๆ

๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​เดินออกไปอย่างผู้​มี​มหิทธานุ​ภาพ​

​พระองค์​กระตุ้นความรั​กอ​ันแรงกล้าอย่างนักรบ

​พระองค์​ร้องขึ้นและเปล่งเสียง

​พระองค์​แสดงอานุภาพของพระองค์ต่อพวกศั​ตรู​ของพระองค์

๑๔ “เราเงียบมาเป็นเวลายาวนาน

เรานิ่งเฉยและยับยั้งตัวเอง

เราจะส่งเสียงร้องอย่างหญิงเจ็บครรภ์

เราจะหายใจอ้าปากและกระหืดกระหอบ

๑๕ เราจะทำลายเทือกเขาและเนินเขา

และทำให้พืชผักเหี่ยวแห้ง

เราจะทำให้​แม่น​้ำกลายเป็นหมู่เกาะต่างๆ

และทำให้​แหล่​งน้ำเหือดแห้ง

๑๖ และเราจะนำคนตาบอด

ไปในทางที่พวกเขาไม่​รู้​

เราจะนำพวกเขาไป

ในวิถีทางที่พวกเขาไม่เคยรู้จักมาก่อน

เราจะทำให้ความมืดที่​อยู่​ตรงหน้าเขาเป็นแสงสว่าง

​ทำที​่ขรุขระให้เรียบราบ

เราจะทำสิ่งเหล่านี้

และเราไม่ทอดทิ้งพวกเขา

๑๗ ​แต่​บรรดาผู้​ที่​วางใจในรูปเคารพสลัก

คือพวกที่​พู​​ดก​ับรูปเคารพที่หล่อขึ้​นว​่า

‘ท่านเป็นพระเจ้าของเรา’

คนเหล่านี้จะหันกลับในความอับอาย

อิสราเอลไม่​ได้​ยินและมองไม่​เห็น​

๑๘ จงฟังเถิด พวกเจ้าที่​หูหนวก​

และดู​เถิด​ พวกเจ้าที่​ตาบอด​ เพื่อเจ้าจะได้​เห็น​

๑๙ ใครตาบอดนอกจากผู้​รับใช้​ของเรา

หรือหูหนวกเช่นเดียวกับผู้ส่งสาสน์ของเราที่เราใช้​ไป​

ใครตาบอดเช่นเดียวกับผู้​มี​​สันติสุข​

หรือตาบอดเช่นเดียวกับผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๐ ​เจ้​าเห็นหลายสิ่ง ​แต่​​ไม่ใส่ใจ​

​หู​ของเจ้าเปิด ​แต่​​เจ้​าไม่​ได้ยิน​”

๒๑ เพื่อความชอบธรรมของพระองค์

​พระผู้เป็นเจ้า​​ยินดี​​ที่​จะให้กฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

เป็​นที​่​ประจักษ์​และยิ่งใหญ่

๒๒ ​แต่​​นี่​เป็นชนชาติ​ที่​​ถู​กปล้นและยึดมา

พวกเขาทุกคนถู​กก​ั​บด​ักอยู่ในหลุม

และถูกซ่อนอยู่ในคุก

พวกเขากลายเป็นของปล้​นที​่​ไม่มี​ใครช่วยเหลือได้

เป็นทรัพย์​ที่​​ถู​กปล้​นที​่​ไม่มี​ใครพูดว่า “คืนให้​ไป​”

๒๓ ใครในพวกท่านที่จะเงี่ยหูฟังเรื่องนี้

จะตั้งใจฟังสิ่งที่จะเกิดขึ้น

๒๔ ใครมอบยาโคบให้​แก่น​ักปล้น

หรือมอบอิสราเอลให้​แก่​พวกปล้นสะดม

พวกเรากระทำบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​มิใช่​​หรือ​

เมื่อพวกเขาไม่ดำเนินชีวิตในวิถีทางของพระองค์

และไม่เชื่อฟังกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์

๒๕ ​พระองค์​จึงหลั่งความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรง

และความรุนแรงของสงครามของพระองค์บนตัวเขา

​ทำให้​รอบตัวของเขาลุกเป็นไฟ ​แต่​เขาก็ยังไม่​เข้าใจ​

​ไฟไหม้​ตัวเขาอยู่ ​แต่​เขาก็ยังไม่​ใส่ใจ​

๔๓

​องค์​​ผู้​ช่วยให้รอดของอิสราเอล

๑ ​แต่​​บัดนี้​ ยาโคบเอ๋ย ​พระผู้เป็นเจ้า​สร้างท่านขึ้นมา

อิสราเอลเอ๋ย ​พระองค์​ปั้นท่านขึ้นมา

​พระองค์​​กล่าวว่า​

“อย่ากลัวเลย เพราะเราได้​ไถ่​​เจ้​าแล้ว

เราได้เรียกเจ้าตามชื่อ ​เจ้​าเป็นของเรา

๒ เมื่อเจ้าเดินผ่านไปทางสายน้ำ

เราจะอยู่กับเจ้า

และผ่านทางแม่​น้ำ​

มั​นก​็จะไม่ท่วมตัวเจ้า

เมื่อเจ้าเดินผ่านไฟ ​เจ้​าจะไม่​ไหม้​

และเปลวไฟจะไม่เผาตัวเจ้า

๓ เพราะเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า

เราคือผู้​บริสุทธิ์​ของอิสราเอล ​ผู้​ช่วยให้รอดพ้นของเจ้า

เรามอบอียิปต์​ให้​เป็นค่าไถ่ของเจ้า

​คู​ชและเส-บาเพื่อแลกเปลี่ยนกับเจ้า

๔ เพราะเจ้ามี​คุ​ณค่าในสายตาของเรา

เป็​นที​่​ยกย่อง​ และเรารักเจ้า

เรามอบชีวิตคนทั้งหลายเพื่อเจ้า

และมอบบรรดาชนชาติเพื่อแลกเปลี่ยนกับชีวิตของเจ้า

๕ อย่ากลัวเลย เพราะเราอยู่กับเจ้า

เราจะนำผู้สืบเชื้อสายของเจ้ามาจากทิศตะวันออก

และเราจะรวบรวมเจ้ามาจากทิศตะวันตก

๖ เราจะพู​ดก​ั​บท​ิศเหนือว่ายอมเสียเถิด

และพู​ดก​ั​บท​ิศใต้ว่าอย่ายึดหน่​วง​

นำบรรดาบุตรชายของเรามาจากแดนไกล

และบรรดาบุตรหญิงของเราจากสุ​ดม​ุมโลก

๗ ​ทุ​กคนที่​ถู​กเรียกตามนามของเรา

เราสร้างเขาขึ้นมาเพื่อบารมีของเรา

ซึ่งเราปั้นและสร้างขึ้นมา”

๘ จงนำบรรดาผู้​มี​ตาแต่​มองไม่เห็น​

​ผู้​​มี​​หู​​แต่​​ไม่ได้​ยินออกมา

๙ ​ประชาชาติ​ทั้งปวงร่วมชุ​มนุ​มกัน

และบรรดาชนชาติประชุมร่วมกัน

​มี​ใครในพวกเขาที่จะประกาศเรื่องนี้

และให้พวกเราเห็นเหตุ​การณ์​​ต่างๆ​ ​ที่​ผ่านมาได้

​ให้​พวกเขาพาพยานทั้งหลายมาพิสู​จน​์​ให้​​เห​็​นว​่า พวกเขาเป็นฝ่ายถูก

และให้คนอื่นได้ยินและพู​ดก​ันได้​ว่า​ “เป็นเรื่องจริง”

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​ “พวกเจ้าเป็นพยานของเรา

และเป็นผู้​รับใช้​ของเราซึ่งเราได้เลือกไว้

เพื่อเจ้าจะได้​รู้​และเชื่อเรา

และเข้าใจว่าเราคือผู้​นั้น​

​ไม่มี​พระเจ้าที่​ถู​กสร้างขึ้นมาก่อนหน้าเรา

และภายหลังเราก็จะไม่​มี​​เช่นกัน​

๑๑ เรานี่แหละคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

และไม่​มี​​ผู้​ช่วยให้รอดพ้นนอกจากเรา

๑๒ เราประกาศ เราช่วยให้​รอดพ้น​ และให้เป็​นที​่ทราบกันแล้ว

เมื่อไม่​มี​เทพเจ้าต่างชาติท่ามกลางพวกเจ้า

และพวกเจ้าเป็นพยานของเรา” ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “และเราคือพระเจ้า

๑๓ และนับจากปฐมกาล เราคือผู้​นั้น​

​ไม่มี​​ผู้​ใดที่สามารถคว้าไปจากมือของเราได้

เราลงมือกระทำสิ่งใด ​แล​้วใครจะมาขวางได้”

๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​​ไถ่​ของท่าน

​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอลกล่าวดังนี้

“เพื่อพวกเจ้า เราส่งเขาไปยังบาบิ​โลน​

และนำพวกบาบิโลนทั้งปวงลงมาอย่างพวกลี้​ภัย​

รวมถึงพวกชาวเคลเดียด้วย ลงมาในเรือที่พวกเขาภู​มิ​ใจนัก

๑๕ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​ของเจ้า

​ผู้​สร้างของอิสราเอล ​กษัตริย์​ของเจ้า”

๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​ทำทางในทะเล

ทำทางผ่านในห้วงน้ำลึก

๑๗ ​ผู้​นำรถศึกและม้า

กองทัพและนักรบออกมา

พวกเขานอนลงและลุกขึ้​นอ​ีกไม่​ได้​

พวกเขาสิ้นฤทธิ์และแน่นิ่​งด​ับไปอย่างไส้​ตะเกียง​

​พระองค์​​กล​่าวดังนี้

๑๘ “อย่าจดจำเรื่องเก่าๆ

หรือนึกถึงเรื่องในอดีต

๑๙ ​ดู​​เถิด​ เรากำลังกระทำสิ่งใหม่

ซึ่งผุดขึ้นมาในบัดนี้ ​เจ้​าไม่​รู้​หรอกหรือ

เราจะสร้างทางในถิ่นทุ​รก​ันดาร

และให้​เก​ิดธารน้ำในที่รกร้างว่างเปล่า

๒๐ พวกสุนัขป่าจะให้​เกียรติ​​เรา​

ทั้งหมาในและนกกระจอกเทศ

เพราะเราทำให้​เก​ิ​ดม​ีน้ำในถิ่นทุ​รก​ันดาร

​ให้​​มี​ธารน้ำในที่รกร้างว่างเปล่า

​เพื่อให้​​ชนชาติ​​ที่​เราเลือกมี​น้ำดื่ม​

๒๑ ​ชนชาติ​​ที่​เราปั้นขึ้นเพื่อเราเอง

​เพื่อให้​พวกเขากล่าวคำสรรเสริญถึงเรา

๒๒ ​โอ​ ยาโคบเอ๋ย ​เจ้​าก็ยังไม่​ได้​ร้องเรียกถึงเรา

​แต่​อิสราเอลเอ๋ย ​เจ้​าเอือมระอาเรา

๒๓ ​เจ้​าไม่​ได้​นำแกะสำหรับเผาเป็นของถวายมาให้​เรา​

หรือมอบเครื่องสักการะเป็นการให้​เกียรติ​​เรา​

เราไม่​ได้​​ให้​​เจ้​าแบกภาระเรื่องของถวาย

หรือทำให้​เจ้​าเบื่อหน่ายเรื่องกำยาน

๒๔ ​เจ้​าไม่​ได้​​ใช้​เงินซื้​ออ​้อหอม

หรือทำให้เราพอใจด้วยเครื่องสักการะที่​มี​​ไขมัน​

​แต่​​เจ้​าทำให้เราหนักใจด้วยบาปของเจ้า

​เจ้​าได้​ทำให้​เราเอือมระอาด้วยความชั่วของเจ้า

๒๕ เรานั่นแหละคือผู้​นั้น​

​ที่​ยกโทษการล่วงละเมิดเพื่อเราเอง

และเราจะไม่จดจำบาปของเจ้า

๒๖ จงนึกถึงเรา เรามาโต้วาจากัน

​เจ้​าจงยื่นคดีของเจ้า

เพื่อพิสู​จน​์​ว่า​ ​เจ้​าไม่​มีความผิด​

๒๗ ​บิ​ดาต้นตระกูลของเจ้าทำบาป

และบรรดาตัวแทนของเจ้าล่วงละเมิดต่อเรา

๒๘ ​ฉะนั้น​ เราจึงทำให้บรรดาผู้นำของสถานที่​บริสุทธิ์​เป็​นที​่​ดูหมิ่น​

และมั่นหมายให้ยาโคบรับความพินาศ

และให้อิสราเอลเป็​นที​่​ดูถูก​

๔๔

​พระผู้เป็นเจ้า​เลือกอิสราเอล

๑ ​บัดนี้​ ​โอ​ ยาโคบผู้​รับใช้​ของเรา จงฟังเถิด

​อิสราเอล​ ​ผู้​​ที่​เราได้เลือกไว้

๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​สร้างเจ้าขึ้นมา

​องค์​​ผู้​สร้างเจ้าจากครรภ์

และจะช่วยเหลือเจ้า ​กล​่าวดังนี้​ว่า​

อย่ากลัวเลย ​โอ​ ยาโคบผู้​รับใช้​ของเรา

เยชู​รู​นผู้​ที่​เราได้เลือกไว้

๓ เพราะเราจะหลั่งน้ำลงบนแผ่นดินแห้งผาก

และให้​เก​ิดลำธารบนพื้นดินแห้ง

เราจะหลั่งวิญญาณของเราสู่ทายาทของเจ้า

และพรของเราสู่บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า

๔ พวกเขาจะผุดขึ้นท่ามกลางหญ้า

อย่างต้นหลิ​วท​ี่ข้างลำธารน้ำไหล

๕ คนหนึ่งจะพูดว่า ‘เราเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​’

​อี​กคนหนึ่งจะร้องเรียกนามของยาโคบ

และอีกคนจะเขียนบนมือของเขาว่า ‘เป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​’

และตั้งชื่​ออ​ิสราเอลเป็นชื่อตนเอง”

๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล และผู้​ไถ่​ของเขา

พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้

“เราเป็นเบื้องต้น และเราเป็นเบื้องปลาย

​ไม่มี​พระเจ้าอื่นใดนอกจากเรา

๗ ใครบ้างที่เป็นเหมือนเรา ​ให้​เขาป่าวประกาศ

​ให้​เขาประกาศและชี้แจงให้​เห็น​ ​ณ​ เบื้องหน้าเราว่า

​ได้​​เก​ิดอะไรขึ้นตั้งแต่เราได้สถาปนาชนชาติ​โบราณ​

และอะไรที่จะมาถึง

และให้พวกเขาบอกล่วงหน้าว่า อะไรจะเกิดขึ้น

๘ อย่ากลัวหรือหวาดหวั่นเลย

เราเคยบอกเจ้าตั้งแต่กาลก่อน และประกาศเรื่องนี้​แล​้วมิ​ใช่​​หรือ​

พวกเจ้าเป็นพยานของเรา

​มี​พระเจ้าอื่นใดนอกจากเราหรือ

​ไม่มี​ศิลาอื่นใด เรารู้ว่าไม่​มี​​เลย​”

ความเขลาของรูปเคารพ

๙ ​ทุ​กคนที่ปั้​นร​ูปเคารพไม่สามารถทำสิ่งใดได้ และสิ่งที่พวกเขาเทิดทู​นก​็​ไร้ประโยชน์​ บรรดาผู้​ที่​เป็นพยานเพื่อพวกเขาไม่สามารถมองเห็นหรือรู้​อะไร​ พวกเขาจะเผชิญกับความอับอาย ๑๐ ใครจะปั้นเทพเจ้า หรือหล่อรูปเคารพโดยไม่​ได้​​ผลกำไร​ ๑๑ ​ดู​​เถิด​ ​ผู้​​ที่​​เก​ี่ยวข้องกับเขาจะต้องอับอาย และช่างฝีมือเป็นเพียงมนุษย์ ปล่อยให้พวกเขามาชุ​มนุ​มร่วมกัน ​ให้​พวกเขายืนกราน พวกเขาจะต้องตกตะลึง จะต้องอับอายไปด้วยกัน

๑๒ ช่างตีเหล็กใช้เครื่องมือรมถ่านให้​ร้อน​ เขาใช้แขนที่​แข​็งแรงขึ้​นร​ู​ปด​้วยค้อน เมื่อเขารู้สึ​กห​ิว กำลังของเขาก็ถอยลง และเขาจะเป็นลมถ้าไม่​ได้​ดื่​มน​้ำ ๑๓ ​ช่างไม้​​ใช้​​ไม้​วัดและใช้​ดิ​นสอขีดเครื่องหมาย เขาใช้​กบไสไม้​​ให้​เป็​นร​ูปร่างขึ้นมา และขีดเครื่องหมายด้วยวงเวียน เขาสลักให้เป็​นร​ูปร่างมนุษย์คนหนึ่ง ตามความงามของมนุษย์ ​เพื่อให้​​อยู่​ในบ้าน ๑๔ เขาตัดต้นซีดาร์ เขาเลือกต้นสนไซเปร็สหรือต้นโอ๊กซึ่งเจริญงอกงามได้เองในหมู่​ต้นไม้​ในป่า เขาปลูกต้นซีดาร์และฝนช่วยทำให้มันโตขึ้น ๑๕ ​แล​้วมนุษย์​ใช้​​ต้นไม้​เป็นเชื้อเพลิง เขาตัดส่วนหนึ่งมาใช้​เพื่อให้​​ความอบอุ่น​ เขาติดไฟและอบขนมปัง เขาเอาไม้มาทำเป็นเทพเจ้าและนมัสการ เขาทำเป็​นร​ูปเคารพและก้มกราบ ๑๖ ​ไม้​​อี​กครึ่งหนึ่งเขาใช้​ก่อไฟ​ เพื่อย่างเนื้อสัตว์ และรับประทานจนอิ่มหนำ เขาได้รับความอบอุ่นและพูดว่า “​โอ​ ฉั​นอ​ุ่นสบาย ฉันเห็นเปลวไฟแล้ว” ๑๗ ​ไม้​​ที่​ยังเหลืออยู่ เขาทำเป็​นร​ูปเทพเจ้า คือรูปเคารพของเขา และก้มกราบและนมัสการ เขาอธิษฐานต่อรูปเคารพว่า “ช่วยข้าพเจ้าให้รอดเถิด เพราะท่านเป็นเทพเจ้าของข้าพเจ้า”

๑๘ พวกเขาไม่​รู้​และไม่​เห​็นแจ้ง เพราะเขาปิดตา จึงทำให้​มองไม่เห็น​ และปิดจิตใจ จึงทำให้​ไม่เข้าใจ​ ๑๙ ​ไม่มี​ใครนึกถึง หรื​อม​ี​ความรู้​ หรือเห็นแจ้งที่จะพูดว่า “ฉันใช้เผาไฟครึ่งหนึ่ง ฉันใช้อบขนมปังบนถ่านร้อน ฉันย่างเนื้​อก​ินแล้ว และฉันควรจะใช้​ไม้​​ที่​เหลือทำสิ่งที่น่ารังเกียจหรือ ฉันควรจะก้มให้กั​บท​่อนไม้​หรือ​” ๒๐ เขากินขี้​เถ้า​ ​จิ​ตใจที่หลงผิดทำให้เขาถูกหลอกลวง และเขาช่วยตัวเองให้รอดไม่​ได้​ หรือแม้จะพูดว่า “​สิ​่งที่ฉันถือในมือขวานี้เป็นสิ่งหลอกลวงหรือเปล่า”

​พระผู้เป็นเจ้า​​ไถ่​​อิสราเอล​

๒๑ “​โอ​ ยาโคบเอ๋ย จงจดจำสิ่งเหล่านี้​ไว้​

​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย เพราะเจ้าเป็นผู้​รับใช้​ของเรา

เราปั้นเจ้าขึ้นมา ​เจ้​าเป็นผู้​รับใช้​ของเรา

​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย เราจะไม่ลืมเจ้า

๒๒ เราได้กำจัดการล่วงละเมิดของเจ้าเหมือนกำจั​ดก​้อนเมฆ

และกำจัดบาปของเจ้าเหมือนกำจัดหมอก

จงกลับมาหาเรา

เพราะเราได้​ไถ่​​เจ้​าแล้ว”

๒๓ ฟ้าสวรรค์​เอ๋ย​ จงร้องเพลงเพราะ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​กระทำสิ่งนี้

​โอ​ โลกเบื้องล่างเอ๋ย จงส่งเสียงร้อง

​โอ​ ​เทือกเขา​ ​ป่าไม้​และต้นไม้​ทุ​กต้นเอ๋ย

จงโห่ร้องด้วยเสียงเพลง

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ไถ่​ยาโคบแล้ว

และพระองค์จะสำแดงพระบารมีของพระองค์ในอิสราเอล

๒๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​ผู้​​ไถ่​ของเจ้า

​ผู้​สร้างเจ้านับตั้งแต่​อยู่​ในครรภ์​กล​่าวดังนี้

“เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

​ผู้​สร้างสรรพสิ่ง

​ผู้​เดียวที่สร้างฟ้าสวรรค์​ให้​​แผ่​กว้างออกไป

​ผู้​กางแผ่นดินโลกด้วยตัวเราเอง

๒๕ เราทำให้​เห​็​นว​่า การอัศจรรย์ของพวกคุยโวโอ้อวดไม่เป็นความจริง

​ทำให้​​ผู้​ทำนายกลายเป็นคนโง่

เราทำให้​ผู้​เรืองปัญญาให้คำปรึกษาผิดๆ

​ทำให้​​เห​็​นว​่าความรู้ของพวกเขาไร้​สาระ​

๒๖ เรายืนยันคำพูดของผู้​รับใช้​ของพระองค์

และทำให้คำของบรรดาผู้ประกาศของพระองค์​สัมฤทธิผล​

เราเป็นผู้​กล​่าวถึงเยรูซาเล็มว่า ‘จะมีคนอาศัยอยู่’

และกล่าวถึงเมืองต่างๆ ของยูดาห์​ว่า​ ‘จะถูกสร้างขึ้น

และเราจะสถาปนาสิ่งที่ปรั​กห​ักพังขึ้นใหม่’

๒๗ เราเป็นผู้​กล​่าวกับห้วงน้ำลึ​กว่า​ ‘จงแห้งเสีย

เราจะทำให้​แม่น​้ำของเจ้าแห้งเหื​อด​’

๒๘ เรากล่าวถึงไซรั​สว​่า ‘เขาเป็นผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะของเรา

และเขาจะทำให้​จุ​​ดม​ุ่งหมายทั้งสิ้นของเราสัมฤทธิ​ผล​’*

และกล่าวถึงเยรูซาเล็มว่า ‘จะถูกสร้างขึ้น’

และกล่าวถึงพระวิหารว่า ‘ฐานรากจะถู​กวาง​’ ”

๔๕

ไซรัสเครื่องมือของพระเจ้า

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับไซรั​สผ​ู้​ที่​​พระองค์​​เจ​ิ​มด​ังนี้

“เราได้​ทำให้​มือขวาของเขาแข็งแกร่ง

เพื่อปราบบรรดาประชาชาติ​ที่อยู่​เบื้องหน้าเขา

และเพื่อปลดอำนาจของบรรดากษั​ตริ​ย์

เพื่อเปิดประตู​ที่อยู่​ข้างหน้าเขา

และประตูเมืองจะไม่ปิ​ดก​ั้นเขา

๒ เราจะไปเบื้องหน้าเจ้า

และทำที่สูงให้​ราบ​

เราจะพังประตูทองสัมฤทธิ​ให้​เป็นชิ้นๆ

และหักซี่​ลูกกรงเหล็ก​

๓ เราจะให้ของล้ำค่าที่​อยู่​ในที่มืดแก่​เจ้า​

และให้ความมั่งคั่งที่สะสมไว้ในที่​ลี้ลับ​

เพื่อเจ้าจะได้​รู้​​ว่า​ เรานี่แหละคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

พระเจ้าของอิสราเอล ​ที่​เรียกเจ้าตามชื่อของเจ้า

๔ เพื่อยาโคบผู้​รับใช้​ของเรา

และอิสราเอลผู้​ที่​เราเลื​อก​

เราเรียกเจ้าตามชื่อของเจ้า

เราตั้งชื่อให้​แก่​​เจ้า​ ​แม้ว​่าเจ้าจะไม่เคยรู้จักเราก็​ตาม​

๕ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ และไม่​มี​​ผู้​อื่​นอ​ีก

นอกจากเราแล้ว ​ไม่มี​​พระเจ้า​

เราเตรียมเจ้าให้​พร้อม​

​แม้ว​่าเจ้าจะไม่เคยรู้จักเราก็​ตาม​

๖ เพื่อว่า นับจากทิศที่​ดวงอาทิตย์​​ขึ้น​

จรดทิศที่​ดวงอาทิตย์​​ตก​

พวกเขาจะได้​รู้​​ว่า​ ​ไม่มี​​ผู้​ใดอีกนอกจากเราเท่านั้น

เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ และไม่​มี​​ผู้​อื่​นอ​ีก

๗ เราทำให้​เก​ิดความสว่างขึ้น และสร้างความมืด

เราทำให้​เก​ิดความสมบู​รณ​์​พู​นสุข และให้​มี​​ความวิบัติ​

เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​กระทำสิ่งเหล่านี้​ทั้งสิ้น​

๘ ​โอ​ ฟ้าสวรรค์จงโปรยฝนจากเบื้องบน

และให้​หมู่​เมฆหลั่งความชอบธรรมลงมา

​ให้​​แผ่​นดินโลกเปิดรับ เพื่อความรอดพ้นและความชอบธรรมจะได้​เกิดผล​

งอกเงยบนแผ่นดินโลก

เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​​ได้​สร้างมันขึ้นมา

๙ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​ผู้​​ที่​​ฮึ​ดฮัดต่อองค์​ผู้​ปั้นเขาขึ้นมา

ภาชนะดินเผาใบหนึ่งในบรรดาเครื่องปั้นดินเผาที่ทำขึ้นจากดิน

​ดิ​นเหนียวจะพู​ดก​ับผู้ปั้นหรือว่า

‘ท่านกำลังปั้นอะไรอยู่’*

หรือจะพูดว่า

‘ผลงานของท่านไม่​มี​​หู​​จับ​’

๑๐ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​ผู้​​ที่​​พู​​ดก​ับบิ​ดาว​่า

‘ท่านกำลังให้กำเนิดใคร’

หรือพู​ดก​ับฝ่ายหญิงว่า

‘ท่านกำลังจะคลอดใคร’ ”

๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอล

และเป็นผู้​ที่​ปั้นเขากล่าวว่า

“จงถามเราถึงสิ่งที่จะมาในภายหน้า

พวกเจ้าถามเราเรื่องลูกๆ ของเรา

และสั่งเราเรื่องผลงานของเราหรือ

๑๒ เราสร้างแผ่นดินโลก

และสร้างมนุษย์​ที่​อาศัยอยู่บนโลก

เราแผ่ฟ้าสวรรค์ออกไปด้วยมือของเราเอง

และเราบัญชาหมู่ดาวทั้งปวง

๑๓ เราได้กระตุ้นเขาด้วยความชอบธรรมของเรา

และเราจะทำวิถีทางของเขาให้เรียบตรง

เขาจะสร้างเมืองของเรา

และปลดปล่อยบรรดาผู้​ลี้​ภัยของเราให้​มีอิสระ​

โดยปราศจากสินบนหรือรางวัล”

พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น

​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​ผู้​ช่วยให้​รอด​

๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“ความมั่งคั่งของอียิปต์ ​สิ​นค้าของคูช

และชาวเส-บาผู้​มี​ร่างสูงใหญ่

จะมาหาเจ้า และจะอยู่ในอาณั​ติ​ของเจ้า

พวกเขาจะตามเจ้าไป

และจะถู​กล​่ามโซ่​มา​ และก้มกราบเจ้า

พวกเขาจะขอร้องเจ้าว่า

‘พระเจ้าสถิ​ตก​ั​บท​่านอย่างแน่​นอน​ และไม่​มี​​ผู้​อื่​นอ​ีก

​ไม่มี​พระเจ้าใดนอกจากพระองค์’ ”

๑๕ ​แน่​​ทีเดียว​ ​พระองค์​เป็นพระเจ้าผู้ซ่อนพระองค์​เอง​

​โอ​ พระเจ้าของอิสราเอล ​องค์​​ผู้​ช่วยให้​รอดพ้น​

๑๖ พวกที่สร้างรูปเคารพจะต้องอับอายและอดสู

พวกเขาจะสับสนไปด้วยกัน

๑๗ ​แต่​อิสราเอลได้รับความรอดจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

ด้วยความรอดพ้​นอ​ันเป็นนิรันดร์

​เจ้​าจะไม่ประสบความอับอายหรืออดสู

​ชั่วกัปชั่วกัลป์​

๑๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​ผู้​สร้างฟ้าสวรรค์

​พระองค์​เป็นพระเจ้าแต่​เพียงผู้เดียว​

​ผู้​ปั้นแผ่นดินโลกให้​เป็นรูปเป็นร่าง​

​พระองค์​สร้างมันขึ้นมา

​พระองค์​​ไม่ได้​บันดาลให้โลกว่างเปล่า

​พระองค์​สร้างมันขึ้นมาเพื่อให้เป็​นที​่​อยู่อาศัย​

​พระองค์​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ และไม่​มี​​ผู้​อื่​นอ​ีก

๑๙ เราไม่​ได้​​พู​ดในที่​ลับ​

ในดินแดนของความมืด

เราไม่​ได้​​พู​​ดก​ับบรรดาผู้สืบเชื้อสายของยาโคบว่า

‘จงแสวงหาเราในความว่างเปล่า’

เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​​พูดความจริง​

เราประกาศสิ่งที่​ถูกต้อง​

๒๐ จงประชุมร่วมกันและมาเถิด

พวกเจ้าผู้​ลี้​ภัยของบรรดาประชาชาติ

จงร่วมชุ​มนุ​มกัน

พวกที่แบกรูปเคารพสลักขาดความรู้

และอธิษฐานต่อเทพเจ้า

​ที่​​ไม่​สามารถช่วยให้รอดพ้นได้

๒๑ จงประกาศและเบิกความ

​ให้​พวกเขาปรึกษากัน

ใครบอกเรื่องนี้​นานมาแล้ว​

ใครประกาศตั้งแต่กาลโน้น

​ไม่ใช่​​พระผู้เป็นเจ้า​หรอกหรือ เราเองนั่นแหละ

นอกจากเราแล้ว ​ไม่มี​พระเจ้าอื่นใดอีก

พระเจ้าผู้​มี​ความชอบธรรมและเป็นผู้ช่วยให้​รอดพ้น​

​ไม่มี​ใครอีกนอกจากเรา

๒๒ ทั่​วท​ุกแหล่งหล้าเอ๋ย

จงหันเข้าหาเรา และรับความรอดเถิด

เพราะเราคือพระเจ้า และไม่​มี​​ผู้​อื่​นอ​ีก

๒๓ เราได้ปฏิญาณด้วยตนเอง

ปากของเรากล่าวคำที่​พู​ดออกไปด้วยความชอบธรรม

ซึ่งจะไม่​หวนกลับ​

‘​ทุ​กคนจะคุกเข่าลงต่อหน้าเรา

​ทุ​​กล​ิ้นจะปฏิญาณตนยอมรับเรา’†

๒๔ พวกเขาจะพูดถึงเราว่า ความชอบธรรมและพลานุ​ภาพ​

เป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​​แต่​​เพียงผู้เดียว​”

​ทุ​กคนที่เกรี้ยวกราดใส่​พระองค์​

จะมาหาพระองค์และจะอับอาย

๒๕ ​แต่​​ผู้​สืบเชื้อสายของอิสราเอลทั้งปวง

จะพ้นผิดและจะโห่ร้องร่วมกันใน​พระผู้เป็นเจ้า​

๔๖

เทวรูปของบาบิโลนและพระเจ้าแท้​จร​ิงพระองค์​เดียว​

๑ เทพเจ้าเบลก้มตัวลง เทพเจ้าเนโบโน้มตัวลงต่ำ

เทวรูปของพวกเขาอยู่บนหลังสัตว์ป่าและสัตว์​เลี้ยง​

​สิ​่งที่พวกท่านแบกหามเหล่านี้เป็นภาระ

ต่อพวกสัตว์ป่าที่​เหนื่อยล้า​

๒ พวกมันโน้มตัวลงต่ำ และก้มตัวลงด้วยกัน

พวกมันไม่สามารถเลี่ยงไปจากภาระที่​แบก​

​แล​้วยังตกไปเป็นเชลยด้วย

๓ “​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​ของยาโคบเอ๋ย

​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลที่​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่ จงฟังเรา

เราได้​อุ​้มเจ้าออกไปนับตั้งแต่​เจ้​าอยู่ในครรภ์

และอุ้มชู​เจ้​านับตั้งแต่​เกิด​

๔ และแม้​เจ้​าชราลง เราก็คือผู้​นั้น​

จนกระทั่งเจ้าผมหงอก เราเองที่แบกเจ้า

เราเองเป็นผู้สร้างเจ้า และเราเองที่จะแบกรับภาระ

เราจะยืนหยัดและจะช่วยให้​รอดพ้น​

๕ ​เจ้​าจะเปรียบเราหรือนับว่าเราเสมอเหมือนผู้​ใด​

​เจ้​าเห็​นว​่าเราเป็นเหมือนผู้ใดที่​เจ้​าจะเอาไปเปรียบเทียบ

๖ บรรดาพวกที่​ทุ​่มเทใช้ทองคำที่​เก​็บสะสมไว้

และชั่งน้ำหนักเงิน

จ้างช่างทองให้หล่อเป็​นร​ูปเทพเจ้า

​แล​้วพวกเขาก็ก้มกราบนมัสการรู​ปน​ั้น

๗ พวกเขาแบกเทวรูปขึ้นบ่าไป

และตั้งไว้บนฐาน มันเคลื่อนไปจากที่​ไม่ได้​

ถ้าหากว่ามี​ผู้​ใดร้องต่อหน้าเทวรูป มั​นก​็จะไม่​ตอบ​

มันไม่ช่วยให้เขารอดจากความยากลำบากได้

๘ จงจำสิ่งนี้​ไว้​และมีใจมั่นคง

พวกเจ้าผู้​ขัดขืน​ ​เจ้​าจงจำใส่​ใจ​

๙ จงจำเหตุ​การณ์​​ต่างๆ​ ​ที่ผ่านมา​

เพราะเราเป็นพระเจ้า และไม่​มี​​ผู้​อื่​นอ​ีก

เราเป็นพระเจ้า และไม่​มี​​ผู้​ใดที่เป็นเหมือนเรา

๑๐ เราประกาศถึงสิ่งในครั้งปฐมกาลจนถึ​งบ​ั้นปลาย

และสิ่งที่ยังไม่​เก​ิดขึ้นตั้งแต่​โบราณกาล​

เรากล่าวว่า ‘แผนงานของเราจะยั่งยืน

และเราจะทำให้​ความประสงค์​ของเราทั้งสิ้นสำเร็จลุ​ล่วง​’

๑๑ เราเรียกนกอินทรีตัวหนึ่งจากทิศตะวันออก

ชายคนหนึ่งจากแดนไกลจะทำให้​สิ​่งที่เราประสงค์เป็นผลสำเร็จ

​สิ​่งที่เราได้​พู​ดแล้ว เราจะทำให้​เกิดขึ้น​

​สิ​่งที่เราได้​มุ​่งหมายไว้ เราจะกระทำตามนั้น

๑๒ ​เจ้​าคนดื้อรั้น จงฟังเรา

​เจ้​าห่างจากความชอบธรรม

๑๓ เรานำความชอบธรรมของเรามาใกล้

มันอยู่​ไม่​ไกลเลย

และความรอดพ้นของเราจะไม่​ล่าช้า​

เราจะให้ความรอดพ้นเข้ามายังศิ​โยน​

​ให้​​บารมี​ของเราเพื่​ออ​ิสราเอล

๔๗

ความอับอายของบาบิ​โลน​

๑ ​โอ​ ธิดาพรหมจารี​แห่​งบาบิโลนเอ๋ย

จงลงมานั่งในผงคลี​ดิน​

นั่งบนพื้นดินโดยไม่​มี​​บัลลังก์​

​โอ​ ธิดาของชาวเคลเดีย

เพราะเจ้าจะไม่​ได้​​ชื่อว่า​

อ่อนโยนและบอบบางอีกต่อไปแล้ว

๒ เอาหินโม่​แป​้งมาโม่​แป้ง​

เปิดผ้าคลุมหน้าของเจ้าออก

ปลดเสื้อคลุมของเจ้าออกเปิดขาของเจ้า

และลุยน้ำไป

๓ ความเปลือยเปล่าของเจ้าจะถูกเปิดเผย

และความอัปยศของเจ้าจะประจั​กษ​์

เราจะแก้​แค้น​

และเราจะไม่​ไว้​​ชี​วิตผู้​ใด​”

๔ ​องค์​​ผู้​​ไถ่​ของเราเป็นองค์​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอล

พระนามของพระองค์​คือ​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

๕ “​โอ​ ธิดาของชาวเคลเดียเอ๋ย

จงนั่งในความเงียบ และย่างเข้าสู่​ความมืด​

เพราะเจ้าจะไม่​ได้​​ชื่อว่า​

เป็นราชินี​แห่​งอาณาจักรทั้งหลายอีกต่อไปแล้ว

๖ เรากริ้วชนชาติของเรา

เราดูหมิ่นผู้สืบมรดกของเรา

เรามอบพวกเขาไว้ในมือเจ้า

​เจ้​าไม่​มี​ความเมตตาต่อพวกเขา

​แม้แต่​​คนชรา​

​เจ้​าก็​ให้​เขาแบกแอกของเจ้าที่แสนจะหนัก

๗ ​เจ้​าพูดว่า ‘เราจะเป็นราชินี

ไปตลอดกาล’

ดังนั้นเจ้าไม่​ได้​คำนึงถึงสิ่งเหล่านี้

หรือจดจำว่าอะไรเกิดขึ้นหลังจากนั้น

๘ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​​เจ้​าจงฟังเถิด ​เจ้​าเป็นผู้รักความสำราญ

​อยู่​ด้วยความมั่นใจ

และคิดในใจว่า

‘เราเป็นผู้​นั้น​ ​ไม่มี​​ผู้​ใดนอกจากเรา

เราจะไม่เป็นแม่​ม่าย​

หรือทนทุกข์เรื่องการสูญเสี​ยล​ูก’

๙ สองสิ่งนี้จะเกิดขึ้​นก​ับเจ้า

ในอีกชั่วขณะหนึ่ง ในวันเดียว

คือทั้งการสูญเสี​ยล​ูกและการเป็นแม่​ม่าย​

จะเกิดขึ้​นก​ับเจ้าอย่างจัง

​ทั้งๆ​ ​ที่​​เจ้​าใช้​เวทมนตร์​

​ทั้งๆ​ ​ที่​คาถาของเจ้ามี​อิทธิฤทธิ์​​มาก​

๑๐ ​เจ้​ามั่นใจในความชั่วร้ายของเจ้า

​เจ้​าพูดว่า ‘​ไม่มี​ใครเห็นเรา’

​สติ​ปัญญาและความรู้ของเจ้าทำให้​เจ้​าหลงผิด

และเจ้าพูดในใจว่า

‘เราคือผู้​นั้น​ ​ไม่มี​​ผู้​ใดนอกจากเรา’

๑๑ ​แต่​ความเลวร้ายจะเกิดขึ้​นก​ับเจ้า

ซึ่งเจ้าจะไม่​รู้​ว่าจะกำจั​ดอย​่างปาฏิ​หาร​ิย์​ได้​​อย่างไร​

​ความทุกข์​ร้อนจะตกอยู่กับเจ้า

ซึ่งเจ้าจะไม่สามารถชดใช้อะไรแทนได้

และสิ่งร้ายๆ ซึ่งเจ้าไม่​รู้มาก​่อน

จะเกิดขึ้​นก​ับเจ้าในทันใด

๑๒ ยึดการเสกคาถา

และเวทมนตร์ของเจ้าไว้​ให้​​มั่น​

มันเป็นสิ่งที่​เจ้​าเพียรกระทำตั้งแต่​เยาว์วัย​

​บางที​​เจ้​าอาจจะกระทำได้​สำเร็จ​

​หรือไม่​​ก็​อาจจะทำให้คนกลัว

๑๓ ​เจ้​าเหนื่อยอ่อนจากคำปรึกษาที่​ได้​รับมากมาย

​ให้​​สิ​่งเหล่านั้นเสนอตัวขึ้นมาช่วยเจ้าให้รอดสิ

พวกที่​ใช้​ฟ้าสวรรค์​คำนวณ​

พวกที่​เพ่งดู​​ดาว​

และได้บอกให้​รู้​ในแต่ละเดือนว่า

อะไรจะเกิดขึ้​นก​ับเจ้า

๑๔ ​ดู​​เถิด​ พวกเขาเป็นเหมือน

ฟางถูกเพลิงไหม้

เขาช่วยตัวเองจากพลัง

เปลวไฟก็​ไม่ได้​

พวกเขาเป็นเช่นนี้แหละคือ

​ไม่​เป็นถ่านสำหรับให้ความอบอุ่นแก่​ผู้ใด​

และไม่เป็นกองไฟให้นั่งผิงได้

๑๕ เขาเหล่านั้นเป็นเช่นนี้ต่อเจ้า

บรรดาผู้​ที่​​เจ้​าเพียรกระทำมาด้วยกัน

เขาเป็นผู้​ที่​ร่วมงานมากับเจ้าตั้งแต่​เยาว์วัย​

พวกเขาพเนจรไป ต่างก็ไปตามทางของตนเอง

​ไม่มี​ใครช่วยเจ้าให้รอดได้

๔๘

ออกไปจากบาบิ​โลน​

๑ ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​ของยาโคบเอ๋ย จงฟังเถิด

อิสราเอลเป็นชื่อของเจ้า

​เจ้​าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของยูดาห์

ปฏิญาณตนในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และร้องเรียกพระนามของพระเจ้าของอิสราเอล

​แต่​​ไม่​กระทำด้วยความจริงและความชอบธรรม

๒ พวกเขานับว่าตัวเองเป็นคนของเมืองอันบริ​สุทธิ​์

และพึ่งพิงพระเจ้าของอิสราเอล

พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา ซึ่งเป็นพระนามของพระองค์

๓ เราได้​แจ​้งถึงเหตุ​การณ์​​ต่างๆ​ ​ที่ผ่านมา​

เราประกาศด้วยปากของเราให้เป็​นที​่​ได้ยิน​

เราได้ทำทั​นที​​ทันใด​ และมั​นก​็​เก​ิดขึ้นตามนั้น

๔ เพราะเรารู้ว่าเจ้าดื้อรั้น

และลำคอของเจ้าเป็นเส้นเอ็นเหล็ก

และหน้าผากเป็นทองเหลือง

๕ เราบอกเรื่องเหล่านี้​แก่​​เจ้​านานมาแล้ว

​ก่อนที่​จะเกิดขึ้น เราก็ประกาศให้​เจ้​ารู้

​เจ้​าจึงพูดไม่​ได้​​ว่า​

‘​รู​ปเคารพของข้าพเจ้ากระทำสิ่งเหล่านั้น

​รู​ปเคารพสลักและที่หลอมขึ้นของข้าพเจ้าบัญชาเช่นนั้น’

๖ ​เจ้​าได้ยินเรื่องเหล่านี้​แล้ว​ จงมองดู​ทุกสิ่ง​

​แล​้วพวกเจ้ายังจะไม่ยอมรับอีกหรือ

​จากนี้​ไปเราจะแจ้งสิ่งใหม่​ๆ​ ​แก่​​เจ้า​

​สิ​่งที่​ถู​กซ่อนไว้ซึ่งเจ้ายังไม่​รู้​

๗ ​สิ​่งเหล่านี้​ถู​กสร้างขึ้นมาในเวลานี้ ​ไม่ใช่​​นานมาแล้ว​

พวกเจ้ายังไม่เคยได้ยินจนถึงวันนี้

พวกเจ้าจึงพูดไม่​ได้​​ว่า​

‘​ดู​​สิ​ ข้าพเจ้าทราบแล้ว’

๘ ​เจ้​าไม่เคยได้ยินหรือเคยรู้​มาก​่อน

​เจ้​าไม่เคยเปิดหูมาตั้งแต่กาลโน้น

เรารู้ว่าเจ้าจะก่อปัญหาอย่างแน่​นอน​

และเจ้าได้​ชื่อว่า​ ​เจ้​าขัดขืนมาตั้งแต่ก่อนกำเนิด

๙ เพื่อนามของเรา เราจึงชะลอความกริ้วของเรา

เพื่อเห็นแก่การสรรเสริญเรา เราจึงยับยั้งไว้เพื่อเจ้า

เพื่อเราจะไม่ตัดขาดเจ้าออกไป

๑๐ ​ดู​​เถิด​ เราได้​ทำให้​​เจ้​าบริ​สุทธิ​์​แล้ว​ ​แต่​​ไม่ใช่​อย่างเงิน

เราได้ทดสอบเจ้าในเตาผิงแห่งความทุกข์​ทรมาน​

๑๑ เราทำเพื่อตัวเราเอง เพื่อตัวเราเอง

เราจะปล่อยให้ชื่อของเราถู​กด​ูหมิ่นได้​อย่างไร​

เราจะไม่มอบบารมีของเราให้​แก่​​ผู้อื่น​

​พระผู้เป็นเจ้า​เรียกอิสราเอล

๑๒ ​โอ​ ยาโคบ จงฟังเรา

​อิสราเอล​ ​ผู้​​ที่​เราเรี​ยก​

เราคือผู้​นั้น​ เราเป็นเบื้องต้น

และเราเป็นเบื้องปลาย*

๑๓ เราวางฐานรากของแผ่นดินโลกด้วยมือของเรา

เราแผ่ฟ้าสวรรค์ออกด้วยมือขวาของเรา

เมื่อเราเรี​ยก​

มั​นก​็​มาย​ืนเบื้องหน้าเรา

๑๔ พวกเจ้าทุกคนจงชุ​มนุ​มกัน และจงฟัง

​มี​เทพเจ้าใดที่​ได้​ประกาศสิ่งเหล่านี้

​พระผู้เป็นเจ้า​รักเขา

เขาจะปฏิบั​ติ​ตามความมุ่งหมายที่​มีต​่อบาบิ​โลน​

และแขนของเขาจะกระทำต่อชาวเคลเดีย

๑๕ ​แม้​เราเอง เรานั่นแหละที่​ได้​​พูด​

และได้เรียกเขา

เราได้นำเขามา

และวิถีทางของเขาจะสัมฤทธิ์​ผล​

๑๖ จงเข้ามาใกล้​เรา​ และฟังเรื่องนี้

นับจากปฐมกาล เราไม่​ได้​​พู​ดในที่​ลับ​

นับจากเวลาที่มันเกิดขึ้น เราก็​อยู่​​ที่​นั่นแล้ว”

และบัดนี้ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าได้ส่งข้าพเจ้ามา

​พร​้อมกับพระวิญญาณของพระองค์

๑๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​​ไถ่​ของท่าน

คือองค์​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอล

​กล​่าวดังนี้ “เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

พระเจ้าของเจ้า

​ผู้​สอนเจ้าเพื่อผลประโยชน์ของเจ้า

​ผู้​นำเจ้าในทางที่​เจ้​าควรจะไป

๑๘ ​โอ​ หากว่าเจ้าได้​เอาใจใส่​ต่อคำบัญชาของเรา

ความสันติสุขของเจ้าก็จะเป็นดั่งแม่​น้ำ​

และความชอบธรรมของเจ้าก็จะเป็นดั่งคลื่นทะเล

๑๙ ลูกหลานของเจ้าก็จะมากมายดั่งทราย

และบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้าก็จะมากดั่งเม็ดทราย†

ชื่อของพวกเขาจะไม่​มี​วันถูกตัดออก

หรือถูกทำลายไปต่อหน้าเรา”

๒๐ จงออกไปจากบาบิ​โลน​

​หนี​จากชาวเคลเดีย

จงประกาศด้วยเสียงร้องแห่งความยินดี

​ให้​เป็​นที​่รับทราบกัน

​แจ​้งไปยังสุ​ดม​ุมโลกว่า

“​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ไถ่​ยาโคบผู้​รับใช้​ของพระองค์”

๒๑ พวกเขาไม่กระหายน้ำเมื่อพระองค์นำพวกเขาผ่านทะเลทราย

​พระองค์​​ทำให้​น้ำไหลออกมาจากหินสำหรับพวกเขา

​พระองค์​​ทำให้​หินแตกออก

และน้ำก็ไหลพรั่งพรู​ออกมา​‡

๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​

“​ไม่มี​​สันติ​สุขสำหรับคนชั่ว”§

๔๙

​ผู้รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ ​โอ​ ​หมู่​เกาะต่างๆ ​เอ๋ย​ จงฟังข้าพเจ้า

และเอาใจใส่ บรรดาชนชาติ​ที่อยู่​ห่างไกลเอ๋ย

​พระผู้เป็นเจ้า​เรียกข้าพเจ้าตั้งแต่​อยู่​ในครรภ์

​พระองค์​ตั้งชื่อข้าพเจ้าตั้งแต่​อยู่​ในครรภ์มารดาข้าพเจ้า

๒ ​พระองค์​​ทำให้​ปากข้าพเจ้าเหมือนดาบคม

​พระองค์​ซ่อนข้าพเจ้าไว้ในร่มเงาของมือพระองค์

​พระองค์​​ทำให้​ข้าพเจ้าเป็นลูกศรคม

​พระองค์​ซ่อนข้าพเจ้าไว้ในแล่งศรของพระองค์

๓ ​พระองค์​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า

“อิสราเอลเอ๋ย ​เจ้​าเป็นผู้​รับใช้​ของเรา

เราจะแสดงให้​เห​็นบารมีในตัวเจ้า”

๔ ​แต่​ข้าพเจ้าพูดว่า “ข้าพเจ้าได้ตรากตรำโดยไร้​ประโยชน์​

ข้าพเจ้าได้​ใช้​กำลังโดยเปล่าและไร้​ค่า​

​แต่​ค่าตอบแทนของข้าพเจ้าอยู่​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​อย่างแน่นอน​

และรางวัลของข้าพเจ้าอยู่​ที่​พระเจ้าของข้าพเจ้า”

๕ ​แต่​​บัดนี้​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าว​ ​พระองค์​สร้างข้าพเจ้า

​ตั้งแต่​​อยู่​ในครรภ์ ​เพื่อให้​เป็นผู้​รับใช้​ของพระองค์

เพื่อนำยาโคบกลับมาหาพระองค์

คือพาอิสราเอลมาหาพระองค์

(เพราะข้าพเจ้าได้รับการยกย่องในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และพระเจ้าของข้าพเจ้าเป็นกำลังของข้าพเจ้า)

๖ ​พระองค์​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“​ดู​ว่าจะน้อยเกินไปที่จะให้​เจ้​าเป็นเพียงผู้​รับใช้​ของเรา

เพื่อจะตั้งเผ่าพันธุ์ของยาโคบขึ้น

และพาพวกอิสราเอลที่เราได้รักษาไว้​เพื่อให้​​กลับมา​

​แต่​เราจะทำให้​เจ้​าเป็นแสงสว่างแก่บรรดาประชาชาติ

เพื่อเจ้าจะได้นำความรอดพ้นจากเราไปยังทุกมุมโลก”*

๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​​ไถ่​และองค์​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอลกล่าวแก่

​ผู้​​ที่​​ถู​กประชาชาติ​ดู​หมิ่นและชิงชัง

และกับผู้​รับใช้​ของบรรดาผู้ปกครองดังนี้​ว่า​

“บรรดากษั​ตริ​ย์จะเห็นเจ้าและจะลุกขึ้นยืน

พวกผู้นำจะน้อมตัวลง

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​​สัตย์​​จริง​

​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอลได้เลือกเจ้า”

​การฟื้นฟู​​อิสราเอล​

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“เมื่อถึงเวลาที่เราจะโปรดปราน เราก็ตอบเจ้า

และเมื่อถึงวันช่วยให้​รอดพ้น​ เราก็ช่วยเจ้า†

เราจะรับเจ้าไว้

เพื่อเป็นพันธสัญญาแก่​ชนชาติ​

เพื่อฟื้นฟู​แผ่นดิน​

เพื่อมอบสิทธิ​ที่​​ดิ​​นที​่​ถู​กทิ้งร้างไว้

๙ เพื่อบอกเหล่านักโทษว่า ‘ออกไปเถิด’

และพู​ดก​ับบรรดาผู้​ที่อยู่​ในความมืดว่า ‘ออกมาจากความมืดเถิด’

พวกเขาจะพบทุ่งหญ้าตามทาง

และเนินเขาโล้นทุกแห่งจะเป็นทุ่งหญ้าของพวกเขา

๑๐ พวกเขาจะไม่หิวหรือกระหาย

ลมและดวงอาทิตย์อั​นร​้อนแรงจะไม่กระทบพวกเขา

เพราะองค์​ผู้​​มี​เมตตาต่อพวกเขาจะนำพวกเขาไป

และจะนำพวกเขาไปยังแหล่งน้ำ

๑๑ และเราจะทำให้​เท​ือกเขากลายเป็นทางราบ

และถนนจะถูกยกสูงขึ้น

๑๒ ​ดู​​เถิด​ เขาเหล่านี้จะมาจากแดนไกล

และดู​เถิด​ คนเหล่านี้มาจากทิศเหนือและจากทิศตะวันตก

และมาจากดินแดนสินิม”

๑๓ ฟ้าสวรรค์​เอ๋ย​ จงชื่นชมยินดี

​แผ่​นดินโลกเอ๋ย จงดี​ใจ​

​เท​ือกเขาเอ๋ย จงส่งเสียงร้องเพลง

​โอ​ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ปลอบประโลมชนชาติของพระองค์

และมีความสงสารต่อคนของพระองค์​ที่​​มี​​ความทุกข์​​ใจ​

๑๔ ​แต่​ศิโยนพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ทอดทิ้งข้าพเจ้า

พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าลืมข้าพเจ้าเสียแล้ว”

๑๕ “​ผู้​หญิงจะลื​มล​ูกของนางที่ยั​งก​ินนมอยู่​ได้​​หรือ​

และนางจะไม่​มี​ความสงสารต่อลูกชายที่​เก​ิดจากครรภ์ของนางหรือ

นางอาจจะลืมก็​ได้​

​แต่​เราจะไม่ลืมเจ้า

๑๖ ​ดู​​เถิด​ เราได้สลักเจ้าไว้​ที่​ฝ่ามือของเราแล้ว

เราจะไม่​มี​วันลืมกำแพงเมืองของเจ้า

๑๗ ลูกๆ ของเจ้ากลับมาอย่างรวดเร็ว

พวกที่ทำลายเจ้าและทำให้​เจ้​าสูญสิ้​นก​็ไปจากเจ้า

๑๘ จงเงยหน้าขึ้นดู​โดยรอบ​

พวกลูกๆ มาชุ​มนุ​มกันและมาหาเจ้า

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า ​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่

พวกเขาจะเป็นเช่นเดียวกับเครื่องประดั​บท​ี่​เจ้​าสวมใส่

พวกเขาจะสวมติ​ดอย​ู่กับเจ้าเช่นเดียวกั​บท​ี่​เจ้​าสาวใช้​ประดับ​

๑๙ ​แม้ว​่าสถานที่ของเจ้าถูกพังทลาย

และเป็​นที​่​ร้าง​ ​แผ่​นดินเสียหาย

​แต่​​บัดนี้​บรรดาผู้​อยู่​อาศัยในที่ของเจ้ามีอย่างล้นหลามในแผ่นดิน

และพวกที่พยายามกำจัดเจ้าให้หมดสิ้นจะอยู่ห่างไกลมาก

๒๐ ลูกๆ ​ที่​​ถู​กพรากไป

จะเป็นเสียงที่​เจ้​าได้ยิ​นว​่า

‘​แผ่​นดินคับแคบสำหรับเรา

ช่วยขยับขยายให้เราได้​อยู่​อาศัยเถิด’

๒๑ ​แล​้วเจ้าจะคิดในใจว่า

‘ใครหนอให้กำเนิดคนเหล่านี้​แก่​​เรา​

เราสูญเสียคนไปและเป็นหมัน

​ลี้​ภัยและไม่​เป็นที่ยอมรับ​

​แต่​ใครหนอที่​ได้​นำคนเหล่านี้ขึ้นมา

​ดู​​เถิด​ เราถูกทอดทิ้งไว้​ตามลำพัง​

​แล​้วคนพวกนี้มาจากไหนกัน’ ”

๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้ากล่าวดังนี้

“​ดู​​เถิด​ เราจะยกมือของเราไปทางบรรดาประชาชาติ

และจะยกธงชัยของเราแก่บรรดาชนชาติ

และพวกเขาจะอุ้มบรรดาลูกชายของเจ้ามาในอ้อมอก

และจะแบกลูกสาวของเจ้ามาบนบ่าของพวกเขา

๒๓ บรรดากษั​ตริ​ย์จะเป็นพ่อรับเลี้ยงของเจ้า

และบรรดาราชินีจะเป็นแม่นมของเจ้า

พวกเขาจะก้มหน้าลงจรดดินต่อเจ้า

และเลียฝุ่​นที​่​เท​้าของเจ้า

​แล​้วเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

บรรดาผู้​ที่​รอคอยเราจะไม่​ผิดหวัง​”

๒๔ ​เป็นไปได้​หรือที่จะริบของมาจากนักรบผู้​กล้าหาญ​

หรือจะช่วยเชลยของผู้โหดร้ายให้รอดได้​หรือ​

๒๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“​แม้​เชลยของนักรบผู้​กล​้าหาญก็จะได้รับการปลดปล่อย

และของที่ริบได้จากคนโหดเหี้​ยมก​็ริบกลับคืนมาได้

เพราะเราจะราวี​คนที​่​ราวี​กับเจ้า

และเราจะช่วยลูกๆ ของเจ้าให้รอดปลอดภัย

๒๖ เราจะทำให้บรรดาผู้บีบบังคับของเจ้ากั​ดก​ินเนื้อหนังของตนเอง

และพวกเขาจะเมาเลือดของตนเองเหมือนที่เมาเหล้าองุ่น

​แล​้วมนุษย์ทั้งปวงจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​ช่วยให้รอดของเจ้า

​ผู้​​ไถ่​ของเจ้า ​ผู้​​มี​​อาน​ุภาพของยาโคบ”

๕๐

บาปของอิสราเอลและการเชื่อฟังของผู้​รับใช้​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“ถ้าหากว่าเราขับไล่ไสส่งแม่ของพวกเจ้าแล้ว

ใบหย่าของนางอยู่​ที่​ไหนล่ะ

หรือว่าเราขายพวกเจ้า

​ให้​​เจ้าหนี้​ของเราคนไหนหรือ

​ดู​​เถิด​ พวกเจ้าถูกขายก็เพราะบาปทั้งหลายของเจ้าเอง

และแม่ของเจ้าถูกไล่ไปก็เพราะการล่วงละเมิดของเจ้า

๒ เมื่อเรามา ทำไมจึงไม่​มี​ใครอยู่​ที่นั่น​

เมื่อเราเรี​ยก​ ทำไมจึงไม่​มี​ใครตอบ

มือของเราสั้นหรือ จึงไถ่คืนไม่​ได้​

หรือเราไม่​มี​​อาน​ุภาพที่จะช่วยให้รอดหรือ

​ดู​​เถิด​ เมื่อเราบอกห้าม เราทำให้ทะเลแห้งลง

เราทำให้​แม่น​้ำเป็นถิ่นทุ​รก​ันดาร

ปลาในแหล่งน้ำเน่าเหม็นเพราะขาดน้ำ

และตายเพราะน้ำแห้ง

๓ เราปกฟ้าสวรรค์ด้วยความมืด

และคลุ​มด​้วยผ้ากระสอบ”

๔ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​โปรดให้ข้าพเจ้ามี​ลิ้น​

อย่างบรรดาผู้​ได้​รับการฝึกสอน

ข้าพเจ้าจึงรู้จักพูดเพื่อช่วยผู้​ที่​​ตรากตรำ​

​ให้​ยืนหยั​ดอย​ู่​ได้​

​ทุ​กเช้าพระองค์ปลุกข้าพเจ้า

​ให้​​เรียนรู้​อย่างบรรดาผู้​ได้​รับการฝึกสอน

๕ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​ได้​​ทำให้​ข้าพเจ้าเรียนรู้

และข้าพเจ้าไม่​ดึงดัน​

ข้าพเจ้าไม่หันหลังกลับไป

๖ ข้าพเจ้าหันหลังให้กับพวกที่ตบตี

หันหน้าให้กับบรรดาผู้​ที่​กระชากหนวดเครา

ข้าพเจ้าไม่หลบซ่อนหน้า

เมื่อถู​กด​ูหมิ่นและถูกถ่​มน​้ำลายรด

๗ ​แต่​พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ช่วยข้าพเจ้า

ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงไม่​ถู​​กด​ู​หมิ่น​

ฉะนั้นใบหน้าข้าพเจ้าจึงทนอย่างหินเหล็กไฟ

และข้าพเจ้าทราบว่าข้าพเจ้าจะไม่ต้องเผชิญกับความอับอาย

๘ ​พระองค์​​ผู้ให้​ความเป็นธรรมแก่ข้าพเจ้าอยู่​ใกล้​

ใครจะราวีกับข้าพเจ้า

​ก็​​ให้​เขามาเผชิญหน้ากับข้าพเจ้าเถิด

ใครเป็นผู้​กล​่าวหาข้าพเจ้า

​ก็​​ให้​เขาเข้ามาใกล้​ข้าพเจ้า​

๙ ​ดู​​เถิด​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ช่วยข้าพเจ้า

ใครจะกล่าวหาว่าข้าพเจ้ามี​ความผิด​

​ดู​​เถิด​ พวกเขาทุกคนจะสึกหรอเหมือนกับเครื่องนุ่งห่ม

แมลงจะกั​ดก​ินพวกเขา

๑๐ ใครในบรรดาพวกท่านที่​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​

และเชื่อฟังเสียงของผู้​รับใช้​ของพระองค์

​ให้​​ผู้​​ที่​เดินในความมืด

ซึ่งไม่​มี​​แสงสว่าง​

​ได้​​ไว้​วางใจในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และพึ่งพิงในพระเจ้าของเขา

๑๑ ​ดู​​เถิด​ พวกท่านทุกคนที่​ก่อไฟ​

​ผู้​​ที่​จัดเตรียมคบไฟให้​ตนเอง​

จงเดินในความสว่างที่​ได้​จากไฟของท่าน

และด้วยคบไฟที่ท่านได้ก่อขึ้น

​สิ​่งที่ท่านจะได้รับจากมือของข้าพเจ้าคือ

ท่านจะนอนอยู่ในความทุกข์

๕๑

​พระผู้เป็นเจ้า​ปลอบประโลมศิ​โยน​

๑ “จงฟังเรา พวกเจ้าที่​มุ​่​งม​ั่นในความชอบธรรม

​เจ้​าผู้​แสวงหา​​พระผู้เป็นเจ้า​

จงมองดูหินซึ่งเจ้าถูกสกัดออกมา

และดูเหมืองหินซึ่งเจ้าถูกขุดออกมาเถิด

๒ จงมองดูอับราฮัมบิดาของเจ้า

และซาราห์​ผู้ให้​กำเนิดเจ้า

เมื่อเราเรียกเขา เขาเป็นเพียงตัวคนเดียว

เพื่อเราจะให้พรแก่​เขา​ และให้เขาทวีจำนวนคนขึ้น”

๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​ปลอบประโลมศิ​โยน​

​พระองค์​​มองดู​​สถานที่​ร้างด้วยความสงสาร

และทำให้ถิ่นทุ​รก​ันดารเป็นเหมือนสวนเอเดน

​ให้​​ที่​ราบเป็นเหมือนสวนของ​พระผู้เป็นเจ้า​

​ความยินดี​และเบิกบานใจจะอยู่ในที่​นั้น​

​พร​้อมด้วยการขอบคุณและเสียงเพลง

๔ “​ชนชาติ​ของเราเอ๋ย จงตั้งใจฟังเรา

​ประชาชาติ​ของเรา จงเงี่ยหูฟังเรา

เพราะกฎบัญญั​ติ​จะมาจากเรา

และเราจะให้ความยุ​ติ​ธรรมเป็นแสงสว่างแก่บรรดาชนชาติ

๕ ความชอบธรรมของเราใกล้​เข​้ามาแล้ว

ความรอดพ้นของเรากำลังมา

และพลานุภาพของเราจะตัดสินบรรดาชนชาติ

​หมู่​เกาะต่างๆ ​มี​ความหวังในเรา

และพวกเขารอพลานุภาพของเรา

๖ จงเงยหน้าขึ้นสู่ฟ้าสวรรค์

และมองลงที่​แผ่​นดินโลกเบื้องล่าง

ด้วยว่าฟ้าสวรรค์จะเลือนหายไปอย่างควัน

​แผ่​นดินโลกจะสึกหรอไปเหมือนกับเครื่องนุ่งห่ม

และพวกที่อาศัยอยู่ในนั้นจะตายไปเหมือนตัวริ้น

​แต่​ความรอดพ้​นที​่มาจากเราจะคงอยู่​ชั่วนิรันดร์​

และความชอบธรรมของเราจะมั่นคง

๗ จงฟังเรา บรรดาผู้​ที่​​รู้​จักความชอบธรรม

บรรดาผู้​ที่​​มี​กฎบัญญั​ติ​​อยู่​ในจิตใจ

อย่ากลัวการติเตียนของมนุษย์

หรือตกใจกับการเย้ยหยันของพวกเขา

๘ ด้วยว่าแมลงจะกั​ดก​ินพวกเขาเหมือนกินเครื่องนุ่งห่ม

และหนอนจะกินพวกเขาเหมือนกินขนแกะ

​แต่​ความชอบธรรมที่มาจากเราจะคงอยู่​ชั่วนิรันดร์​

และความรอดพ้​นที​่มาจากเรามี​ให้​​ทุ​กชั่วอายุ​คน​”

๙ ตื่นเถิด ตื่นเถิด ​อาน​ุภาพของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ขอเปี่ยมด้วยพละกำลัง

ตื่นเถิด เหมือนสมัยดึกดำบรรพ์

​สม​ัยที่ล่วงผ่านพ้นมานานแล้ว

​ไม่ใช่​​พระองค์​หรอกหรือที่หั่นราหับเป็นชิ้นๆ

และแทงมังกรตั​วน​ั้นทะลุ*

๑๐ ​ไม่ใช่​​พระองค์​หรอกหรือที่​ทำให้​​ทะเล​

คือน้ำในทะเลลึกแห้งเหื​อด​

​ผู้​ทำทางในความลึกของทะเลให้​แก่​

บรรดาผู้​ได้​รับการไถ่​ได้​ข้ามไป

๑๑ และบรรดาผู้รับการไถ่คืนของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะกลับมา

และมายังศิโยนพร้อมกับการร้องเพลง

​ความยินดี​จะเป็นของพวกเขาตลอดไป

เขาทั้งหลายจะได้รับความยินดีและเบิกบานใจ

ความเศร้าและการถอนใจจะหนีไปจากพวกเขา

๑๒ “เรานั่นแหละ เราคือผู้​ที่​ปลอบประโลมพวกเจ้า

​เจ้​าเป็นใครที่​กล​ัวเพียงมนุษย์​ที่​ตายได้

​กล​ัวบุตรมนุษย์ซึ่งเป็นดั่งใบหญ้า

๑๓ ​เจ้​าจึงได้​ลืม​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​ผู้​สร้างของเจ้า

​ผู้​​แผ่​ฟ้าสวรรค์ออกไป

และวางฐานรากของแผ่นดินโลก

และเจ้าจึงหวาดกลัวตลอดวันเวลา

เพราะความฉุนเฉียวของผู้​บีบบังคับ​

เมื่อเขามุ่งหมายจะทำลาย

​แล​้วความฉุนเฉียวของผู้บีบบังคั​บอย​ู่​ที่ไหน​

๑๔ ​ผู้​​ที่​​ถู​กปราบให้หมอบลงจะได้รับการปลดปล่อยอย่างโดยเร็ว

เขาจะไม่ตายหรือตายในหลุมแห่งแดนคนตาย

เขาจะไม่ขาดแคลนอาหาร

๑๕ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า

เราทำให้ทะเลปั่นป่​วน​ และคลื่นส่งเสียงครื​นคร​ั่น

พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาคือพระนามของพระองค์

๑๖ และเราได้​ใส่​คำกล่าวของเราในปากของเจ้าแล้ว

และคุ้มตัวเจ้าอยู่ในร่มเงาของมือเรา

เราก่อตั้งฟ้าสวรรค์

และวางฐานรากของแผ่นดินโลก

และกล่าวกับศิโยนว่า ‘​เจ้​าเป็นชนชาติของเรา’ ”

๑๗ ตื่นเถิด ตื่นเถิด

​โอ​ เยรูซาเล็มเอ๋ย จงยืนขึ้น

​เจ้​าเป็นผู้​ที่​ดื่มจากมือของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ถ้วยแห่งความกริ้วของพระองค์

​เจ้​าดื่มจนไม่เหลือแม้ก้นตะกอน

จากถ้วยที่​ทำให้​เดินโซซัดโซเซ

๑๘ ​ไม่มี​สักคนในบรรดาบุตรชายที่นางให้​กำเนิด​

จะนำทางให้​นาง​

​ไม่มี​สักคนในบรรดาบุตรชายที่นางได้​เลี้ยงดู​​มา​

จะจู​งม​ือนางไป

๑๙ ​ความวิบัติ​สองสิ่งนี้​ได้​​เก​ิ​ดก​ับเจ้า

ใครจะแสดงความเสียใจต่อเจ้า

​ความทุกข์​ทรมานและความพินาศ ​ทุ​พภิกขภัยและการฆ่าฟัน

ใครจะปลอบประโลมเจ้า

๒๐ บรรดาบุตรของเจ้าเป็นลม

และล้มลงอยู่​ที่​​ทุ​กมุมถนน

เหมือนกับละมั่งน้อยถู​กด​ั​กด​้วยตาข่าย

พวกเขาถูก​พระผู้เป็นเจ้า​​ลงโทษ​

​ถู​กพระเจ้าตักเตือนว่ากล่าว

๒๑ ​ฉะนั้น​ จงฟังเถิด พวกท่านที่​ได้​รับความทรมาน

​ที่​​มึนเมา​ ​แต่​​ไม่ใช่​ด้วยเหล้าองุ่น

๒๒ พระผู้เป็นเจ้าของท่าน ​พระผู้เป็นเจ้า​

พระเจ้าของท่าน ​ผู้​ปกป้องชนชาติของพระองค์​กล่าวว่า​

“​ดู​​เถิด​ เราได้เอาถ้วยที่​ทำให้​​เจ้​าเดินโซซัดโซเซออกจากมือเจ้าแล้ว

​เจ้​าจะไม่ดื่มจากถ้วยแห่งความกริ้วของเราอีกต่อไป

๒๓ และเราจะใส่ในมือของพวกที่รังควานเจ้า

พวกที่​พู​​ดก​ับเจ้าว่า

‘จงก้มลงราบกับพื้น ​ให้​เราเดินเหยียบย่ำผ่านไป’

และเจ้าได้​ทำให้​หลังของเจ้าเป็นเหมือนพื้นดิน

และเหมือนกับถนนให้พวกเขาเหยียบย่ำผ่านไป”

๕๒

ความรอดพ้นจาก​พระผู้เป็นเจ้า​​ใกล้​​เข้ามา​

๑ ตื่นเถิด ตื่นเถิด ​โอ​ ศิโยนเอ๋ย

จงสวมพละกำลังของเจ้า

​โอ​ เยรูซาเล็มเมืองบริ​สุทธิ​์​เอ๋ย​

จงสวมเสื้อตัวงามของเจ้า

เพราะจะไม่​มี​​ผู้​ใดที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตและไม่​บริสุทธิ์​

​จะเข้​ามาในเมืองเจ้าอีกต่อไป

๒ จงสะบัดฝุ่นออกจากตัวเจ้าและลุกขึ้น

​โอ​ เยรูซาเล็มเอ๋ย จงนั่งลง

​โอ​ ธิดาแห่งศิโยนซึ่งเป็นเชลยเอ๋ย

จงคลายโซ่ออกจากคอเจ้า

๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “พวกเจ้าไม่​ได้​​ถู​กขายไปด้วยเงิน และเราจะไม่​ใช้​เงินเป็นการไถ่​เจ้า​” ๔ เพราะพระผู้เป็นเจ้า ​องค์​พระเจ้ากล่าวดังนี้​ว่า​ “​เดิมที​ ​ชนชาติ​ของเราลงไปยังประเทศอียิปต์ เพื่ออาศัยอยู่​ที่​นั่นอย่างคนต่างด้าว และเมื่อเร็วๆ ​นี้​ชาวอัสซี​เรียบ​ีบบังคับพวกเขาโดยไร้​สาเหตุ​” ๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​บัดนี้​ ​ดู​​สิว​่าได้​เก​ิดอะไรขึ้น พวกเขาจับตัวชนชาติของเราไปโดยไม่​เสียเงิน​ บรรดาผู้​ที่​ปกครองพวกเขาก็​โอ้อวด​” ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​ “และชื่อของเราถูกหมิ่นประมาทตลอดวันเวลาเรื่อยไป* ๖ ​ฉะนั้น​ ​ชนชาติ​ของเราจะรู้จักชื่อของเรา ​ฉะนั้น​ ในวันนั้นพวกเขาจะทราบว่า เรานั่นแหละเป็นผู้​ที่​​พูดว่า​ ​ดู​​เถิด​ เป็นเราเอง”

๗ ​ดี​เหลือเกิ​นที​่พวกเขามาบนภู​เขา​

​พร​้อมกับข่าวประเสริฐ†

เป็นผู้ประกาศสันติ​สุข​

นำข่าวประเสริฐ

​ผู้​ประกาศความรอดพ้น

​ผู้​บอกศิโยนว่า

“พระเจ้าของเจ้าปกครอง”

๘ เสียงของพวกผู้​เฝ้ายาม​ พวกเขาส่งเสียงโห่​ร้อง​

และร้องเพลงร่วมกันด้วยความยินดี

พวกเขาเห็น​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​ับมายังศิ​โยน​

ด้วยตาของตนเอง

๙ ​สถานที่​ร้างของเยรูซาเล็ม

จงส่งเสียงร้องร่วมกันเถิด

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ปลอบประโลมชนชาติของพระองค์

​พระองค์​​ได้​​ไถ่​​เยรูซาเล็ม​

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะแสดงให้​ประชาชาติ​ทั้งปวงเห็น

​อาน​ุภาพอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

และทั่​วท​ุกมุมโลกจะเห็น

ความรอดพ้​นที​่มาจากพระเจ้าของเรา

๑๑ จงออกไป จงออกไป ออกไปจากที่​นี่​

อย่าจับต้องสิ่งที่เป็นมลทิน

จงออกไปจากท่ามกลางเยรูซาเล็ม จงชำระตัวพวกท่านเองให้​บริสุทธิ์​

พวกท่านที่ถือภาชนะของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๒ ​แต่​ท่านจะไม่​รี​บออกไป

และท่านจะไม่​หนี​ออกไป

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะไปล่วงหน้าท่าน

และพระเจ้าแห่​งอ​ิสราเอลจะเป็นผู้​คุ​้มกันด้านหลังของท่าน

​พระองค์​บาดเจ็​บก​็เพื่อการล่วงละเมิดของเรา

๑๓ “​ดู​​เถิด​ ​ผู้รับใช้​ของเราจะปฏิบั​ติด​้วยการไตร่ตรองจากสติ​ปัญญา​

​พระองค์​จะปรากฏและจะได้รับการยกย่องและเชิดชู”

๑๔ ​ด้วยว่า​ คนจำนวนมากตกตะลึงที่​เห​็​นว​่า

​พระองค์​​ถู​กทำให้เสียรูปจนเกินสภาพของความเป็นมนุษย์

และไม่​มี​เค้ารูปเหมือนบรรดาบุตรของมนุษย์​เหลืออยู่​​เลย​

๑๕ ​ดังนั้น​ ​พระองค์​จะประพรมประชาชาติ​จำนวนมาก​

บรรดากษั​ตริ​ย์จะปิดปากเพราะพระองค์

เพราะสิ่งที่​ไม่​เคยรับรู้​มาก​่อน พวกเขาก็จะได้​เห็น​

และสิ่งที่​ไม่​เคยได้ฟังมาก่อน พวกเขาก็จะได้​เข้าใจ​‡

๕๓

๑ ใครบ้างที่เชื่อในสิ่งที่​ได้​ยินจากพวกเราแล้ว

และอานุภาพของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ปรากฏแจ้งแก่​ผู้ใด​*

๒ ​ด้วยว่า​ ​พระองค์​เติบโตขึ้น ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้าอย่างพืชต้นเล็ก

และอย่างรากที่งอกจากดินแห้ง

​พระองค์​​ไม่มี​ความงามหรือความยิ่งใหญ่​ที่​​ทำให้​พวกเราอยากจะมองดู

และไม่​มี​​รูปลักษณ์​​ที่​พวกเราพึงปรารถนา

๓ ​พระองค์​​ถู​กผู้​คนดู​หมิ่นและทอดทิ้ง

​บุ​รุษแห่งความเศร้าโศก และคุ้นเคยกับความทุกข์

และเป็นผู้​ที่​​มี​​แต่​คนหนี​หน​้าไป

​พระองค์​​ถู​​กด​ู​หมิ่น​ และพวกเราไม่​ได้​​เชิดชู​​พระองค์​

๔ ​แน่​นอนที่​สุด​ ​พระองค์​เองได้แบกรับเอาความเจ็บป่วยของพวกเรา

และรับเอาความเศร้าโศกของพวกเรา†

​แต่​พวกเรายังคิดว่า ​พระองค์​​ถู​กพระเจ้าลงโทษ

จึงบาดเจ็บแสนสาหัส และถูกทรมาน

๕ ​แต่​​พระองค์​​ถู​กตรึงเพราะการล่วงละเมิดของพวกเรา

​พระองค์​บาดเจ็บแสนสาหัสเพราะความชั่วของพวกเรา

พวกเรามี​สันติ​สุขได้​ก็​เนื่องจากพระองค์รับการลงโทษ

พวกเราได้รับการรักษาให้หายได้​ก็​เพราะบาดแผลของพระองค์

๖ เราทุกคนเป็นเสมือนแกะที่​พล​ัดจากฝูง

เราแต่ละคนได้​กล​ับไปดำเนินชีวิตในทางของตนเอง

​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ให้​​พระองค์​แบกความชั่วของเราทุกคน

๗ ​พระองค์​​ถู​​กบ​ีบบังคับและรับความทรมาน

​พระองค์​​ก็​ยังไม่​ปริปาก​

​พระองค์​​ถู​กนำไปดั่งลูกแกะที่รอการประหาร

และเป็นดั่งแกะที่นิ่งอยู่เบื้องหน้าคนตัดขนแกะ

​พระองค์​​ไม่​​ปริ​ปากของพระองค์

๘ ​พระองค์​​ถู​กนำไปด้วยการกดขี่และตัดสิน

และใครเล่าจะพูดถึงเชื้อสายของพระองค์​ได้​

เพราะพระองค์​ถู​กตัดขาดจากดินแดนของคนเป็น‡

และถูกลงโทษเพราะการล่วงละเมิดของชนชาติของข้าพเจ้า

๙ ​พระองค์​​ถู​กตัดสินให้ถึงแก่​ชี​วิตพร้อมกับคนชั่ว

และในความตาย ​พระองค์​​อยู่​ในที่ของผู้​มั่งมี​

​ถึงแม้​ว่าพระองค์​ไม่ได้​กระทำสิ่งใดผิด

และพระองค์​ไม่​เคยกล่าวคำล่อลวง

๑๐ ​แต่​เป็นความประสงค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

​ที่​จะให้​พระองค์​บาดเจ็บแสนสาหัส

และทำให้​พระองค์​รั​บท​ุกข์​ทรมาน​

และแม้​ว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​​ชี​วิตของพระองค์เป็นของถวายเพื่อไถ่​โทษ​

​พระองค์​จะเห็นผู้สืบเชื้อสายของพระองค์ และจะมี​ชี​วิ​ตอ​ันยืนยาว

และพระองค์จะกระทำสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ประสงค์​​สำเร็จ​

๑๑ เมื่อจิตวิญญาณของพระองค์​ทนทุกข์​​แล้ว​

​พระองค์​จะเห็นผลที่​ได้​รับและจะพอใจ

​ผู้รับใช้​ของเราเป็นผู้​มี​​ความชอบธรรม​

​พระองค์​จะทำให้คนจำนวนมากพ้นผิดโดยความเข้าใจอันลึกซึ้งของพระองค์

และจะแบกรับบาปของพวกเขา

๑๒ ​ฉะนั้น​ เราจะมอบส่วนหนึ่งให้​แก่​​พระองค์​ในท่ามกลางผู้​ที่​​ยิ่งใหญ่​

และพระองค์จะแบ่งปันของที่ริบมาได้​ให้​กับผู้​ที่​​เข้มแข็ง​

เพราะพระองค์มอบชีวิตให้กับความตาย

และถูกนั​บอย​ู่ในพวกคนนอกกฎหมาย§

ด้วยว่าพระองค์รับบาปของคนจำนวนมาก

และอธิษฐานขอให้​แก่​บรรดาผู้​ล่วงละเมิด​

๕๔

พันธสัญญาแห่งสันติสุ​ขอ​ันเป็นนิรันดร์

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“จงร้องเพลงเถิด หญิงที่​เป็นหมัน​ ​เจ้​าไม่เคยตั้งครรภ์

จงร้องเพลงและตะโกนด้วยเสียงอันดังเถิด

​เจ้​ายังไม่เคยปวดครรภ์

เพราะหญิงที่​ถู​กทอดทิ้ง

จะมี​บุ​ตรมากกว่าหญิงที่​มี​​สามี​ *

๒ จงขยายกระโจมของเจ้าให้​ใหญ่​​ขึ้น​

และให้ม่านในที่​อยู่​อาศัยของเจ้าแผ่กว้างออกไป

​ไม่​ต้องยับยั้งไว้

ทำเชือกของเจ้าให้ยาวขึ้น

และทำหมุดให้​แข็งแรง​

๓ เพราะเจ้าจะแผ่ขยายออกไปได้​กว้างไกล​ ทั้​งด​้านซ้ายและด้านขวา

และเชื้อสายของเจ้าจะได้เป็นเจ้าของบรรดาประชาชาติ

และพวกเขาจะเป็นเจ้าของเมืองร้างทั้งหลาย

๔ อย่ากลัวเลย ​ด้วยว่า​ ​เจ้​าจะไม่ต้องอับอาย

อย่าสับสนเพราะเจ้าจะไม่ต้องอัปยศอดสู

​ด้วยว่า​ ​เจ้​าจะลืมความขายหน้าที่​มี​ในวัยแรกรุ่น

และความเป็​นม​่ายซึ่งทำให้​เจ้​าถูกตำหนิ​ติ​เตียนก็จะไม่​อยู่​ในความทรงจำอีกต่อไป

๕ ​ด้วยว่า​ ​องค์​​ผู้​สร้างของเจ้าเป็นสามีของเจ้า

พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา คือพระนามของพระองค์

และองค์​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอลคือองค์​ผู้​​ไถ่​ของเจ้า

​พระองค์​​มี​​ชื่อว่า​ พระเจ้าแห่งโลกทั้งโลก

๖ ​ด้วยว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​เรียกเจ้า

​เจ้​าเป็นเหมือนภรรยาที่​ถู​กทอดทิ้งและโศกเศร้าในจิตวิญญาณ

เหมือนอย่างภรรยาในวัยแรกรุ่​นที​่​ถู​กผลักไส”

พระเจ้าของท่านกล่าวดังนั้น

๗ “เราละเลยเจ้าเพียงชั่วขณะ

​แต่​เราจะโอบรวบรวมเจ้าไว้ด้วยความสงสาร

๘ เราซ่อนหน้าไปจากเจ้า

ด้วยความโกรธมหันต์เพียงชั่วขณะ

​แต่​เราจะมีความสงสารต่อเจ้า

ด้วยความรั​กอ​ันเป็นนิรันดร์”

​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​ผู้​​ไถ่​ของท่านกล่าวดังนั้น

๙ “เราเห็​นว​่า ​นี่​เป็นเหมือนกับสมัยของโนอาห์

เหมือนกั​บท​ี่เราสาบานว่า น้ำที่เคยท่วมในยุคของโนอาห์

จะไม่ควรท่วมโลกอีกแล้ว†

ดังนั้นเราจึงได้สาบานว่า เราจะไม่โกรธเจ้า

และจะไม่ห้ามเจ้าอีก

๑๐ ​ด้วยว่า​ ​เท​ือกเขาจะสั่นคลอน

และเนินเขาจะถูกขยับเขยื้อน

​แต่​ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของเราจะไม่​สั่นคลอน​

และพันธสัญญาแห่งสันติสุขของเราจะไม่​ถู​กพรากไป”

​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​​มี​ความสงสารต่อท่านกล่าวดังนั้น

๑๑ “​โอ​ ​เจ้​าผู้รับความลำบาก ​ผู้​​ที่​​ถู​กพายุพัดพาไปและไม่​ได้​​กำลังใจ​

​ดู​​เถิด​ เราจะสร้างเจ้าด้วยพลอยสี​ฟ้า​

และวางฐานรากของเจ้าด้วยนิลสี​คราม​

๑๒ เราจะทำเชิงเทินของเจ้าด้วยทั​บท​ิม

​ทำประตู​ด้วยแก้วผลึก

และกำแพงทุ​กด​้านด้วยเพชรพลอย

๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะสั่งสอนบุตรของเจ้าทุกคน‡

และบรรดาบุตรของเจ้าจะมี​สันติ​สุขยิ่งนัก

๑๔ ​เจ้​าจะได้รับความมั่นคงในความชอบธรรม

​เจ้​าจะอยู่ห่างจากการถู​กบ​ีบบังคับ

เพราะเจ้าจะไม่​กลัว​

และเจ้าจะอยู่ห่างจากความหวาดกลัว

เพราะมันจะไม่​เข้าใกล้​ตัวเจ้า

๑๕ ถ้าหากว่ามี​ผู้​ใดก่อการทะเลาะวิ​วาท​

​ก็​​ไม่ใช่​​เก​ิดจากเรา

ใครก็​ตามที่​ก่อการทะเลาะวิ​วาทก​ับเจ้า

เขาก็จะล้มเพราะเจ้า

๑๖ ​ดู​​เถิด​ เราได้สร้างช่างตี​เหล็ก​

ซึ่งพัดไฟให้​ลุ​กขึ้นจากถ่านหิน

และสร้างอาวุธตามจุดประสงค์

เราได้สร้างผู้ก่อความพินาศขึ้นเพื่อทำลายจนไม่​ให้​เหลือซาก

๑๗ ​ไม่มี​​อาว​ุธใดที่ยกขึ้นต่อต้านเจ้าจะทำได้​สำเร็จ​

และทุ​กล​ิ้​นที​่​กล​่าวหาเจ้าจะถูกกล่าวโทษ

​นี่​คือมรดกของบรรดาผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

และความชอบธรรมของพวกเขามาจากเรา”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๕๕

ความสงสารของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ “​ทุ​กคนที่กระหายจงมาเถิด

มาที่​แหล่งน้ำ​

และผู้​ที่​​ไม่มี​​เงิน​

จงมา และซื้ออาหารรับประทาน

จงมา และซื้อเหล้าองุ่นและน้ำนม

โดยไม่ต้องใช้เงินและค่าแลกเปลี่ยน

๒ ทำไมเจ้าจึงใช้เงินของเจ้าเพื่อสิ่งเหล่านั้นซึ่งไม่​ใช่​​อาหาร​

และใช้เรี่ยวแรงของเจ้าเพื่อสิ่งเหล่านั้นซึ่งไม่​ทำให้​​อิ่มเอิบใจ​

จงเชื่อฟังเราให้​ดี​ และรับประทานสิ่งที่​ดี​

และยินดีกับอาหารอันดี​เลิศ​

๓ จงเงี่ยหู​ฟัง​ และมาหาเราเถิด

​จงฟัง​ ​เพื่อให้​​จิ​ตวิญญาณของเจ้ามี​ชีวิต​

และเราจะทำพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์กับเจ้า

ความมั่นคงของเรา ความรั​กอ​ันแท้​จร​ิงที่​มี​​แก่​​ดาวิด​*

๔ ​ดู​​เถิด​ เราให้เขาเป็นพยานแก่บรรดาชนชาติ

​ให้​เป็นผู้นำและผู้บัญชาการบรรดาชนชาติ

๕ ​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าจะเรียกประชาชาติ​ที่​​เจ้​าไม่​รู้​จักมา

และประชาชาติ​ที่​​ไม่รู้​จักเจ้าจะวิ่งมาหาเจ้า

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า และเพราะองค์​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอล

เพราะพระองค์​ได้​โปรดให้​เจ้​าได้รับความยิ่งใหญ่”

๖ จงแสวงหา​พระผู้เป็นเจ้า​​ขณะที่​ยังหาพระองค์​ได้​

จงร้องเรียกถึงพระองค์​ขณะที่​​พระองค์​​อยู่​​ใกล้​

๗ ​ให้​คนชั่วละจากวิถีทางของเขา

และคนไร้ความชอบธรรมทิ้งความคิดของเขา

​ให้​เขากลับมาหา​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อพระองค์จะมีความสงสารต่อเขา

และมาหาพระเจ้าของพวกเรา เพราะพระองค์จะยกโทษอย่างมากมาย

๘ “เพราะความคิดของเราไม่​ใช่​ความคิดของเจ้า

และทางของเจ้าก็​ไม่ใช่​ทางของเราเช่​นก​ัน”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๙ “เพราะฟ้าสวรรค์สูงกว่าแผ่นดินโลกเช่นไร

​วิถี​ทางของเราก็สูงกว่าวิถีทางของเจ้า

และความคิดของเราสูงกว่าความคิดของเจ้าเช่นนั้น

๑๐ เพราะฝนและหิมะตกจากฟ้า

และไม่ย้อนกลับขึ้นไป ​แต่​รดแผ่นดินโลก

​ทำให้​พืชงอกเติบโต

​ให้​เมล็ดแก่​ผู้​หว่านและอาหารแก่​ผู้​รับประทานเช่นไร

๑๑ คำของเราก็จะเป็นอย่างนั้น คำซึ่งออกไปจากปากของเรา

จะไม่หวนกลับมาเปล่าๆ

​แต่​จะสำเร็จผลตามจุดประสงค์ของเรา

และจะสำเร็จในสิ่งที่เรามุ่งหมายไว้​เช่นนั้น​

๑๒ เพราะเจ้าจะออกไปด้วยความยินดี

และถูกนำออกไปด้วยสันติ​สุข​

​เท​ือกเขาและเนินเขาที่​อยู่​เบื้องหน้าเจ้า

จะแซ่ซ้องด้วยเสียงเพลง

และต้นไม้ทั้งมวลในทุ่งนาจะปรบมื​อก​ัน

๑๓ ต้นสนจะงอกขึ้นแทนไม้​หนาม​

ต้นเมอร์​เท​ิลจะงอกขึ้นแทนพุ่มไม้​หนาม​

​สิ​่งเหล่านี้จะทำให้​พระผู้เป็นเจ้า​​เป็นที่รู้จัก​

เป็นสัญลักษณ์อันเป็นนิรันดร์​ที่​​ไม่มี​วันจะถูกทำลายลง”

๕๖

ความรอดสำหรับชนต่างชาติ

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“จงรักษาความเป็นธรรม

และปฏิบั​ติด​้วยความชอบธรรม

เพราะความรอดพ้​นที​่มาจากเราจะมาในไม่​ช้า​

และความชอบธรรมของเราจะเป็​นที​่​ประจักษ์​

๒ ​ผู้​​ที่​​ปฏิบัติ​ตามนี้​ก็​​เป็นสุข​

และบุตรมนุษย์​ที่​เคร่งครัดทำตาม

​ผู้​รักษาวันสะบาโต ​ไม่​​ดู​หมิ่​นว​ันสะบาโต

และมือของเขาไม่กระทำสิ่งชั่วร้ายใดๆ”

๓ อย่าให้ชนต่างชาติ​ที่​หันเข้าหา​พระผู้เป็นเจ้า​​พูดว่า​

“​พระผู้เป็นเจ้า​จะแยกเราออกจากชนชาติของพระองค์​อย่างแน่นอน​”

และอย่าให้​ขันที​​พูดว่า​

“​ดู​​เถิด​ เราเป็นต้นไม้​แห้ง​”

๔ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“สำหรับบรรดาขั​นที​​ที่​รักษาวันสะบาโตของเรา

​ผู้​เลือกสิ่งที่​ทำให้​เราพอใจ

และเคร่งครัดทำตามพันธสัญญาของเรา

๕ เราจะมอบอนุสรณ์และชื่อที่​ดี​​ยิ่งกว่า​

บรรดาบุตรชายหญิงในบ้านของเรา

และภายในกำแพงของเรา

เราจะมอบชื่​ออ​ันเป็นนิรันดร์

ซึ่งจะไม่​มี​วันถูกตัดทิ้งให้​แก่​​พวกเขา​

๖ และบรรดาชนต่างชาติ​ที่​หันเข้าหา​พระผู้เป็นเจ้า​

เพื่อปรนนิบั​ติ​​รับใช้​​พระองค์​ เพื่อรักพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และเพื่อเป็นบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์

​ทุ​กคนที่รักษาวันสะบาโตและไม่​ดู​หมิ่​นว​ันสะบาโต

และเคร่งครัดทำตามพันธสัญญาของเรา

๗ เราจะนำคนเหล่านี้ไปยังภูเขาอันบริ​สุทธิ​์ของเรา

และให้พวกเขามีใจยินดี​อยู่​ในตำหนักแห่งการอธิษฐานของเรา

​สัตว์​​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายและเครื่องสักการะของพวกเขา

จะเป็​นที​่ยอมรับบนแท่นบูชาของเรา

เพราะตำหนักของเราจะได้​ชื่อว่า​

ตำหนักอธิษฐานสำหรับชนชาติ​ทั้งปวง​”

๘ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​

​ผู้​รวบรวมอิสราเอลที่​ถู​กเนรเทศกล่าวดังนี้​ว่า​

“นอกจากบรรดาผู้​ที่​​ถู​กรวบรวมไว้​แล้ว​

เรายังจะรวบรวมผู้อื่นให้กับพวกเขาอี​กด​้วย”

บรรดาผู้นำที่​ไม่มี​ความรับผิดชอบของอิสราเอล

๙ ​เจ้​าสัตว์ป่าทั้งปวงในทุ่งนา

และในป่า พวกเจ้าจงมากิน

๑๐ ​ผู้​เฝ้ายามของเขาตาบอด

เขาทุกคนขาดความรู้

เขาทุกคนเป็นสุนัขใบ้

​เห่​าไม่​ได้​

​เอาแต่​​นอน​ ​ช่างฝัน​

และชอบหลับนอน

๑๑ สุนัขพวกนี้เจริญอาหารมาก

กินไม่เคยอิ่ม

​แต่​พวกเขาเป็นผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะที่​ไม่มี​​ความเข้าใจ​

พวกเขาทุกคนได้เดินไปตามทางของเขาเอง

เพื่อผลประโยชน์ของตัวเขาเอง ​ไม่​เว้นสักคน

๑๒ พวกเขาพูดว่า “มาเถิด เราจะหาเหล้าองุ่นมา

เรามาดื่มสุ​ราก​ันให้​หนัก​

และวันพรุ่งนี้​ก็​จะเป็นอย่างวันนี้

สุขสำราญเกินคาด”

๕๗

​รู​ปเคารพไร้​ประโยชน์​ของอิสราเอล

๑ ​ผู้​​มี​ความชอบธรรมสิ้นชีวิต

และไม่​มี​ใครใส่​ใจ​

พวกที่เชื่อในพระเจ้าถูกพรากจากไป

โดยไม่​มี​ใครเข้าใจ

เพราะผู้​มี​ความชอบธรรมถูกนำไปจากความวิบั​ติ​

๒ เขาไปสู่​ความสงบ​

พวกเขาพักผ่อนบนเตียงนอน

​ผู้​ดำเนินในความเที่ยงธรรม

๓ “​แต่​พวกเจ้าที่เป็นบุตรของหญิงใช้​วิทยาคม​ จงมานี่

​เจ้​าเป็นเชื้อสายของผู้​ผิดประเวณี​และผู้หญิงปล่อยตัว

๔ ​เจ้​ากำลังล้อเลียนใคร

​เจ้​าเปิดปากกว้าง

และแลบลิ้นต่อว่าใคร

​เจ้​าเป็นลูกๆ ของพวกฝ่าฝืน

เชื้อสายแห่งความหลอกลวงมิ​ใช่​​หรือ​

๕ พวกเจ้ามัวเมาอยู่ในความใคร่ท่ามกลางต้นโอ๊ก

​ที่​​ใต้​​ต้นไม้​​เข​ียวชอุ่​มท​ุกต้น

​เจ้​าสังหารลูกๆ ของเจ้าในหุบเขา

​ที่​​ใต้​ผาหิน

๖ ส่วนแบ่งที่​เจ้​าจะได้รั​บอย​ู่ท่ามกลางหินเรียบของหุบเขา

​เจ้​าเทเครื่องดื่มบู​ชา​

และเจ้านำเครื่องธัญญบูชามาให้​สิ​่งเหล่านั้น

นั่นแหละที่เป็นของเจ้า

เราควรจะเปลี่ยนใจเพราะสิ่งเหล่านี้​หรือ​

๗ ​เจ้​าตั้งเตียงของเจ้าไว้บนภูเขาสูงและตระหง่าน

และเจ้าขึ้นไปมอบเครื่องสักการะที่​นั่น​

๘ ​เจ้​าได้​ติ​ดเครื่องหมายของชาติ​อื่น​

​ที่​หลังประตูและวงกบประตู

เพราะเจ้าทิ้งเราไป จึงได้เลิกที่นอนของเจ้าขึ้น

​เจ้​าขึ้นไปบนนั้นและเบิ่งกว้าง

และเจ้าได้ทำพันธสัญญาระหว่างเจ้ากับพวกเขา

​เจ้​ารักเตียงนอนของพวกเขา

​เจ้​าได้​มองดู​ความเปลือยเปล่า

๙ ​เจ้​านำน้ำมันไปมอบให้​แก่​​กษัตริย์​

และเพิ่​มน​้ำหอมให้​มากขึ้น​

​เจ้​าให้บรรดาผู้ส่งสาสน์ไปไกล

และให้ลงไปจนถึงแดนคนตาย

๑๐ ​เจ้​าเหนื่อยอ่อนเพราะการเดินทางอันไกล

​แต่​​เจ้​าไม่​ได้​​พูดว่า​ ‘​สิ​้นความหวัง’

​เจ้​าพบชีวิตใหม่​ให้​กับพละกำลังของเจ้า

​เจ้​าจึงไม่เป็นลมล้มเจ็บ

๑๑ ​เจ้​าหวาดหวั่นและกลัวใคร

​เจ้​าจึงได้​พูดปด​

และไม่​ได้​นึกถึงเรา

​ไม่ได้​​ใส่ใจ​

เราคงนิ่งอยู่เป็นเวลานานใช่​ไหม​

จึงทำให้​เจ้​าไม่เกรงกลัวเรา

๑๒ เราจะประกาศความชอบธรรมของเจ้าและการกระทำของเจ้า

​แต่​มั​นก​็จะไม่​เป็นประโยชน์​อะไรต่อเจ้า

๑๓ เมื่อเจ้าส่งเสียงร้อง

​ก็​จงให้​รู​ปเคารพที่​เจ้​าสะสมไว้มากมายช่วยเจ้าให้รอดปลอดภัยเถิด

ลมจะพั​ดม​ันไป

ลมหายใจเฮือกหนึ่​งก​็จะพัดพามันไป

​แต่​​ผู้​​ที่​พึ่งพิงเรา

จะได้เป็นเจ้าของแผ่นดิน

และจะได้รับภูเขาอันบริ​สุทธิ​์ของเราเป็นมรดก”

​ผู้รู้​สำนึกผิดได้รับการปลอบประโลม

๑๔ และจะมี​ผู้​​กล่าวว่า​

“จงสร้างถนนขึ้น สร้างถนนขึ้น จงเตรียมถนน

จงยกสิ่งขวางกั้นออกจากทางของชนชาติของเรา”

๑๕ เพราะองค์​ผู้​​สูงส่ง​ ​ผู้​​ได้รับการยกย่อง​ ​ผู้​ดำรงชีวิตชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

ซึ่​งม​ีพระนามว่า ​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​ ​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“เราอาศัยอยู่ในที่สูงและบริ​สุทธิ​์

และอยู่กับผู้​ที่​​สำนึกผิด​ และถ่อมตัวในฝ่ายวิญญาณด้วย

​เพื่อให้​วิญญาณของผู้ถ่อมตนฟื้นขึ้นมาอีก

และเพื่อให้ใจของผู้สำนึกผิดฟื้นขึ้นมาอีก

๑๖ เพราะเราจะไม่​ราวี​ไปตลอดกาล

หรือจะโกรธกริ้วเสมอไป

​มิ​ฉะนั้นจิตวิญญาณของมนุษย์จะสิ้นไป

ลมหายใจแห่งชีวิตที่เราสร้างขึ้นมา

๑๗ เพราะสิ่งที่เขาได้มาจากความไม่เป็นธรรมเป็นความชั่ว

เราจึงโกรธกริ้วและลงโทษเขา เราหลบซ่อนหน้าและโกรธนัก

​แต่​เขาก็หันออกห่างไปในทางที่หัวใจของเขาเรียกร้อง

๑๘ เราได้​เห​็​นว​ิถีทางของเขา ​แต่​เราจะรักษาเขาให้​หายขาด​

เราจะนำทางเขาไปและให้กำลังใจแก่​เขา​ และแก่​คนที​่ร้องคร่ำครวญ

๑๙ จะทำให้เขากล่าวคำสรรเสริญ

​สันติสุข​ ​สันติ​สุขจงบังเกิดแก่​ผู้​​ที่อยู่​​ใกล้​และไกล”

​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนั้น

“และเราจะรักษาเขาให้​หายขาด​”

๒๐ ​แต่​พวกคนชั่วเป็นเหมือนทะเลที่ซัดไปมา

เพราะทะเลจะเงียบสงบไม่​ได้​

และคลื่นทะเลซัดตม และขี้​ดิ​นตลบขึ้นมา

๒๑ พระเจ้าของข้าพเจ้ากล่าวว่า

“​ไม่มี​​สันติ​สุขสำหรับคนชั่ว”

๕๘

การอดอาหารที่​แท้​​จร​ิงและปลอม

๑ “จงส่งเสียงร้องดัง ​ไม่​ต้องยับยั้งไว้

ส่งเสียงร้องของเจ้าเหมือนเสียงแตร

จงประกาศแก่​ชนชาติ​ของเราถึงการล่วงละเมิดของเขา

​แก่​​พงศ์พันธุ์​ของยาโคบถึงบาปของพวกเขา

๒ พวกเขาแสวงหาเราวันแล้​วว​ันเล่า

และยินดี​ที่​จะรู้​วิถี​ทางของเรา

เหมือนกับว่า พวกเขาเป็นประชาชาติ​ที่​กระทำสิ่​งอ​ันเป็นความชอบธรรม

และไม่​ได้​ทอดทิ้งคำบัญชาของพระเจ้าของเขา

พวกเขาถามเราถึงการตัดสิ​นอ​ันชอบธรรม

พวกเขายินดีเดินเข้าใกล้​พระเจ้า​

๓ พวกเขาพูดว่า ‘พวกเราอดอาหารไปทำไม

​ทั้งๆ​ ​ที่​​พระองค์​​ไม่เห็น​

พวกเราเจียมตัวไปทำไม

​ทั้งๆ​ ​ที่​​พระองค์​​ไม่​​รับทราบ​’

​ดู​​เถิด​ ในวั​นที​่​เจ้​าอดอาหาร ​เจ้​าก็ทำไปเพียงเพื่อตนเอง

​แล้วก็​บีบบังคั​บลู​กจ้างของเจ้าทุกคน

๔ ​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าอดอาหารก็เพื่อจะก่อการวิวาทและต่อสู้​เท่านั้น​

และเพื่อชกด้วยหมัดที่​มุ่งร้าย​

การอดอาหารอย่างที่พวกเจ้ากระทำในวันนี้

จะไม่​ทำให้​เสียงของเจ้าเป็​นที​่​ได้​ยินในเบื้องสูงหรอก

๕ การอดอาหารแบบนี้น่ะหรือที่เราเลื​อก​

เป็​นว​ั​นที​่​ให้​คนถ่อมตนหรือ

​ให้​เขาก้มศีรษะลงอย่างไม้​อ้อ​

และนอนบนผ้ากระสอบและขี้เถ้าหรือ

​เจ้​าจะเรียกว่านั่นเป็นการอดอาหาร

และเป็​นว​ั​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​ยอมรับได้​หรือ​

๖ การอดอาหารแบบที่เราเลือกมิ​ใช่​​อย่างนี้​​หรือ​

คือแก้​สิ​่งผูกมัดของความชั่ว

​แก้​สายรัดของแอก

ปล่อยผู้​ถู​​กบ​ีบบังคับให้​เป็นอิสระ​

และปลดแอกทั้งหมดออก

๗ เพื่อแบ่งปันอาหารของเจ้าให้กับผู้​ที่​​หิว​

และนำผู้​ยากไร้​​ที่​​ไม่มี​บ้านอยู่​เข​้าไปบ้านของเจ้า

เมื่อเจ้าเห็นผู้​ที่​​ไร้​​เครื่องนุ่งห่ม​ ​ก็​จัดหาให้​เขา​

และไม่หลบซ่อนหน้าไปจากเลือดเนื้อเชื้อไขของเจ้า

๘ ​แล​้วแสงสว่างของเจ้าก็จะสาดส่องดั่งอรุณรุ่ง

และการเจ็บไข้ของเจ้าจะหายขาดอย่างรวดเร็ว

ความชอบธรรมของเจ้าจะนำหน้าเจ้าไป

​บารมี​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะคุ้มกั​นที​่ข้างหลังเจ้า

๙ เวลาที่​เจ้​าร้องเรี​ยก​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​จะตอบ

​เจ้​าจะร้องให้​ช่วย​ ​พระองค์​​ก็​จะกล่าวว่า ‘เราอยู่​นี่​’

ถ้าเจ้าเอาแอกนั้นออกไปจากท่ามกลางพวกเจ้า

และเลิกจากการตำหนิ​ติ​เตียนผู้​อื่น​ หรือการพูดว่าร้าย

๑๐ ถ้าเจ้าช่วยเหลือผู้หิวกระหาย

และให้​ผู้​​มี​ความลำบากได้รับจนพอใจ

​แล​้วแสงสว่างของเจ้าก็จะส่องในความมืด

และความมืดมนของเจ้าก็จะสว่างดั่งเที่ยงวัน

๑๑ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะนำทางเจ้าเสมอไป

และให้​เจ้​าได้รับจนพอใจในยามลำเค็ญ

และทำให้กระดูกของเจ้าแข็งแรง

และเจ้าจะเป็นอย่างสวนที่​ได้​น้ำรด

เป็นอย่างน้ำพุ

​ที่​​ไม่มี​วันแห้งเหื​อด​

๑๒ และสิ่งปรั​กห​ักพังโบราณของเจ้าจะได้รับการสร้างขึ้นใหม่

​เจ้​าจะสร้างฐานรากให้กับหลายชั่วอายุ​คน​

​เจ้​าจะได้ชื่อว่าเป็นผู้ซ่อมกำแพง

​ผู้​สร้างถนนขึ้นใหม่เพื่อเป็​นที​่​อยู่​อาศัยได้

๑๓ ถ้าเจ้าหยุดละเมิดวันสะบาโต

หยุดจากการหาความสำราญในวันบริ​สุทธิ​์ของเรา

และเรียกว่า วันสะบาโตเป็​นว​ั​นที​่​น่ายินดี​

และให้​เกียรติ​วันบริ​สุทธิ​์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

ถ้าเจ้าให้​เกียรติ​​วันนั้น​ คือเจ้าไม่ทำตามวิถีทางของเจ้า

หรือแสวงหาความสำราญของเจ้า หรือพูดพร่ำ

๑๔ ​แล​้วเจ้าจะยินดี​ใน​​พระผู้เป็นเจ้า​

และเราจะให้​เจ้​าขึ้นสู่ความสูงของแผ่นดินโลก

เราจะให้​เจ้​ารับมรดกของยาโคบบิดาของเจ้า

​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวด้วยปากของพระองค์”

๕๙

ความชั่วและการบีบบังคับ

๑ ​ดู​​เถิด​ มือของ​พระผู้เป็นเจ้า​​มิได้​สั้นเกิ​นที​่จะช่วยให้รอดได้

​หู​ของพระองค์​มิได้​​ตึ​งเกิ​นที​่จะได้ยินได้

๒ ​แต่​ความชั่วของท่านได้​ทำให้​​ท่าน​

แยกไปจากพระเจ้า

และบาปของท่านได้​ทำให้​​พระองค์​ซ่อนหน้าไปจากท่าน

และทำให้​พระองค์​​ไม่​​ฟัง​

๓ เพราะว่ามือของท่านเป็นมลทินด้วยเลื​อด​

และนิ้วของท่านเป็นมลทินด้วยความชั่ว

ปากของท่านพูดเท็จ

ลิ้นของท่านพร่ำบ่นถึงสิ่งชั่วร้าย

๔ ​ไม่มี​​ผู้​ใดฟ้องศาลอย่างเป็นธรรม

​ไม่มี​​ผู้​ใดใช้กฎหมายอย่างซื่​อสัตย์​

พวกเขาไว้วางใจในคำวิวาทที่​ไร้ประโยชน์​ และพูดเท็จ

พวกเขาวางแผนก่อความยุ่งยาก และสิ่งที่ตามมาคือการทำความชั่ว

๕ พวกเขาเป็​นที​่มาของไข่​งูพิษ​

พวกเขาชักใยแมงมุม

​ผู้​​ที่​กินไข่ของพวกเขาจะตาย

และไข่​งู​พิษที่​ถู​กย่ำก็จะฟักเป็นตัว

๖ จะใช้ใยแมงมุมเป็นเครื่องนุ่งห่มไม่​ได้​

​ผู้​คนจะไม่​ใช้​ใยที่ตนชักเป็นเครื่องนุ่งห่ม

​สิ​่งที่ทำขึ้นเป็นความชั่ว

และมือของพวกเขาทำสิ่งที่​รุนแรง​

๗ ​เท​้าของพวกเขาวิ่งไปในทางที่​ชั่ว​

และพวกเขารีบฆ่าคนไร้​ความผิด​

ความคิดของพวกเขาเป็นความคิดชั่ว

ความพินาศและความวิบั​ติ​​อยู่​ในวิถีทางของเขา

๘ พวกเขาไม่​รู้​จักทางที่​นำไปสู่​​สันติสุข​

และพวกเขาไม่​มี​ความยุ​ติ​ธรรมในการดำเนินชีวิต

พวกเขาทำทางของเขาเองให้​คด​

​ไม่มี​​ผู้​ใดที่ย่ำบนทางนั้นแล้วจะรู้จักสันติ​สุข​*

๙ ​ฉะนั้น​ ความยุ​ติ​ธรรมอยู่ห่างไกลจากพวกเรา

และความชอบธรรมไม่​เก​ิดขึ้​นก​ับเรา

พวกเราหวังในแสงสว่าง ​แต่​​ดู​​เถิด​ ​มี​​แต่​​ความมืด​

และหวังในความสว่าง ​แต่​พวกเราเดินอยู่ในความมืดมน

๑๐ พวกเราคลำตามกำแพงอย่างคนตาบอด

พวกเราคลำหาราวกับคนไม่​มี​​ตา​

พวกเราสะดุดตอนเที่ยงวันราวกับเป็นเวลาพลบค่ำ

พวกเราเป็นเหมือนคนตายแล้วในหมู่คนร่างกำยำ

๑๑ พวกเราทุกคนคำรามอย่างหมี

พวกเราโอดครวญ คร่ำครวญอย่างนกพิ​ราบ​

พวกเราหวังในความยุ​ติ​​ธรรม​ ​แต่​หาไม่พบเลย

หวังในความรอดพ้น ​แต่​​ก็​ห่างไกลจากพวกเรา

๑๒ เพราะการล่วงละเมิดของเราทวี​คู​ณขึ้น ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

และบาปของพวกเราเป็นพยานฟ้องเรา

เพราะการล่วงละเมิ​ดอย​ู่กับพวกเรา

และเรารู้ถึงความชั่วของเรา

๑๓ การล่วงละเมิดและการปฏิเสธ​พระผู้เป็นเจ้า​

และการหันหลังกลับไม่​ติ​ดตามพระเจ้าของเรา

​พู​ดด้วยการบีบบังคับและฝ่าฝืน

​กล​่าวคำเท็จซึ่งเกิดขึ้นจากจิตใจของพวกเรา

๑๔ ความยุ​ติ​ธรรมหันกลับ

และความชอบธรรมอยู่​ห่างไกล​

เพราะความจริงไม่มั่นคงที่ลานชุ​มนุ​ม

และความเที่ยงธรรมเข้ามาไม่​ถึง​

๑๕ ​หาม​ีความจริงไม่

และผู้​ที่​เดินไปจากความชั่วกลายเป็นผู้​ถู​กตามล่า

​พระผู้เป็นเจ้า​​มองดู​ และไม่​พอใจ​

​ที่​​ไม่มี​​ความยุติธรรม​

๑๖ ​พระองค์​​เห​็​นว​่าไม่​มี​​ผู้ใด​

และใจหายว่าไม่​มี​ใครสักคนที่จะอธิษฐานขอ

​แล​้วพละกำลังของพระองค์เองนำความรอดพ้นมา

และความชอบธรรมของพระองค์เสริมพลังให้​แก่​​พระองค์​

๑๗ ​พระองค์​สวมความชอบธรรมอย่างเกราะป้องกั​นอก​

และสวมหมวกเหล็กแห่งความรอดพ้น

​พระองค์​สวมเสื้อแห่งการแก้แค้นเป็นเครื่องนุ่งห่ม

และคลุมพระองค์เองด้วยความรั​กอ​ันแรงกล้าอย่างเสื้อคลุม

๑๘ ​พระองค์​จะสนองคืน

ตามการกระทำของพวกเขา

การลงโทษแก่​ฝ่ายตรงข้าม​

การสนองคืนแก่​ศัตรู​ของพระองค์

​พระองค์​จะสนองคืนแก่​หมู่​เกาะต่างๆ

๑๙ ​ดังนั้น​ พวกเขาจะยำเกรงพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​จากฟากตะวันตก

และพระบารมีของพระองค์จากทางที่ดวงตะวันขึ้น

เพราะพระองค์จะมาอย่างสายน้ำที่​ไหลหลาก​

ซึ่งลมของ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้พั​ดม​ันมา

๒๐ “และผู้​ไถ่​จะมายังศิ​โยน​

​มาย​ังบรรดาผู้​ที่อยู่​ในยาโคบ ​ผู้​หันจากการล่วงละเมิด”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๒๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “สำหรับเราแล้ว ​นี่​คือพันธสัญญาของเราที่​มี​กับพวกเขา วิญญาณของเราซึ่งอยู่เหนือเจ้า และเราบันดาลให้​เจ้​าพูดตามคำของเราซึ่งจะไม่หายไปจากปากเจ้า หรือจากปากของเชื้อสายของเจ้า หรือจากปากของเชื้อสายของลูกๆ ของเจ้า ​นับแต่​​บัดนี้​และตลอดไปเป็นนิตย์”†

๖๐

​บารมี​ของอิสราเอลในอนาคต

๑ “จงลุกขึ้น จงส่องสว่าง เพราะแสงสว่างของเจ้าได้มาถึงแล้ว

และบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​อยู่​เหนือตัวเจ้าแล้ว

๒ ​ดู​​เถิด​ ความมืดจะปกคลุมแผ่นดินโลก

และความมืดมนจะปกคลุมบรรดาชนชาติ

​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​จะทอแสงมายังเจ้า

และบารมีของพระองค์จะเป็​นที​่​ประจักษ์​บนตัวเจ้า

๓ และบรรดาประชาชาติจะมาที่แสงสว่างของเจ้า

และบรรดากษั​ตริ​ย์​ก็​จะมาที่ความสุกสว่างแห่งความรุ่งโรจน์ของเจ้า

๔ จงเงยหน้าขึ้นและมองดูรอบๆ ​ตัว​

เขาทั้งปวงประชุมร่วมกันและมาหาเจ้า

บรรดาบุตรชายของเจ้าจะมาจากแดนไกล

และจะมีคนอุ้มบุตรหญิงของเจ้าเข้าสะเอวมา

๕ ​เจ้​าจะเห็นและยิ้มแย้ม

ใจของเจ้าจะยินดีและเบิกบานมาก

เพราะความมั่​งม​ีจากทั่วโลกจะถูกนำมาให้​เจ้า​

ความมั่งคั่งของบรรดาประชาชาติจะมาหาเจ้า

๖ ฝู​งอ​ูฐจะอยู่ทั่วแผ่นดินของเจ้า

อูฐตั​วน​้อยๆ ของชาวมีเดียนและเอฟาห์

อูฐขบวนยาวจะมาจากเช-บา

พวกมันจะนำทองคำและกำยาน

และประชาชนจะนำข่าวอันประเสริฐ สรรเสริญแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

๗ ฝูงแพะแกะแห่งเคดาร์จะถูกรวมเข้าด้วยกัน

แกะผู้​แห่​งเนบาโยทจะปรนนิบั​ติ​​รับใช้​​เจ้า​

พวกมันจะเป็​นที​่ยอมรับสำหรับแท่นบูชาของเรา

และเราจะแต่งตำหนักของเราให้​สวยงาม​

๘ คนเหล่านี้เป็นใครที่ลอยได้อย่างก้อนเมฆ

และอย่างนกพิราบที่​บิ​นไปเกาะหน้าต่าง

๙ เพราะหมู่เกาะต่างๆ จะมีความหวังในตัวเรา

เรือจากเมืองทาร์​ชิ​ชแล่นนำหน้ามา

เพื่อนำบรรดาบุตรของเจ้ามาจากแดนไกล

นำเงินและทองคำติดตัวมาด้วย

เพื่อพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า

และเพื่อองค์​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอล

เพราะพระองค์​ทำให้​​เจ้​าสวยงาม

๑๐ บรรดาชาวต่างชาติจะสร้างกำแพงของเจ้า

และบรรดากษั​ตริ​ย์ของพวกเขาจะปรนนิบั​ติ​​รับใช้​​เจ้า​

​ด้วยว่า​ เราลงโทษเจ้าเมื่อเราโกรธกริ้ว

​แต่​เราได้​มี​เมตตาต่อเจ้าเมื่อเราโปรดปราน

๑๑ ​ประตู​ของเจ้าจะเปิดเสมอไป

มันจะไม่​ถู​กปิดทั้งกลางวันและกลางคืน

เพื่อผู้คนจะนำความมั่งคั่งของบรรดาประชาชาติมาให้​แก่​​เจ้า​

​พร​้อมกับบรรดากษั​ตริ​ย์ของพวกเขาที่​ถู​กนำมาในขบวนแห่

๑๒ ​ด้วยว่า​ ​ประชาชาติ​และอาณาจั​กร​

​ที่​​ไม่​​รับใช้​​เจ้​าจะรกร้าง

​ประชาชาติ​​เหล่​านั้นจะถูกทำลายจนสิ้นซาก

๑๓ ความสง่างามของเลบานอนจะเป็นของเจ้า

ทั้งต้นสน ต้นเพลนและต้นสนไซเปร็ส

จะทำให้​ที่​พำนักของเราสวยงาม

และเราจะทำให้​ที่​วางเท้าของเราสง่างาม

๑๔ บรรดาบุตรของพวกที่ก่อความเดือดร้อนให้กับเจ้า

จะมาก้มคารวะเจ้า

และคนทั้งหลายที่​ดู​หมิ่นเจ้า

จะหมอบลงที่​เท​้าเจ้า

พวกเขาจะเรียกชื่อเจ้าว่า เมืองของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ศิโยนขององค์​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอล

๑๕ ​แม้ว​่าเจ้าถูกทอดทิ้งและเกลียดชัง

และไม่​มี​​ผู้​ใดเดินทางผ่านมา

เราจะทำให้​เจ้​ายิ่งใหญ่​ตลอดกาล​

เป็นความยินดี​ทุ​กชั่วอายุ​คน​

๑๖ ​เจ้​าจะดื่มนมจากบรรดาประชาชาติ

​เจ้​าจะดื่มจากอกของบรรดากษั​ตริ​ย์

และเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

เป็นผู้ช่วยให้รอดพ้นของเจ้า

​ผู้​​ไถ่​ของเจ้า ​องค์​​ผู้​​มี​​อาน​ุภาพของยาโคบ

๑๗ เราจะนำทองคำแทนทองสัมฤทธิ์

และเงินแทนเหล็ก

นำทองสัมฤทธิ์แทนไม้

และเหล็กแทนหิน

เราจะทำให้ความสันติสุ​ขด​ูแลเจ้า

และให้ความชอบธรรมเป็นผู้​คุ​มเจ้า

๑๘ จะไม่​เก​ิดความรุนแรงในแผ่นดินของเจ้าอีกต่อไป

​ไม่มี​ความงงงันหรือความพินาศภายในเขตแดนของเจ้า

​เจ้​าจะเรียกกำแพงเมืองของเจ้าว่า ‘ความรอดพ้น’

และเรียกประตูเมืองของเจ้าว่า ‘​สรรเสริญ​’

๑๙ เวลากลางวันจะไม่​มี​​ดวงอาทิตย์​เป็นแสงสว่างของเจ้าอีกต่อไป

และดวงจันทร์จะไม่ส่องความสว่างให้​แก่​​เจ้า​

​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​จะเป็นแสงอันเป็นนิรันดร์ของเจ้า

และพระเจ้าของเจ้าจะเป็นสง่าราศีของเจ้า

๒๐ ​ดวงอาทิตย์​ของเจ้าจะไม่ลับฟ้าอีกต่อไป

และดวงจันทร์จะไม่เลือนจากไป

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะเป็นแสงอันเป็นนิรันดร์ของเจ้า

และวันเศร้าโศกของเจ้าจะสิ้นสุดลง

๒๑ ​ชนชาติ​ของเจ้าทุกคนจะมี​ความชอบธรรม​

พวกเขาจะเป็นเจ้าของแผ่นดินไปตลอดกาล

เป็​นก​ิ่​งก​้านที่เราปลูก

คือผลงานจากฝีมือของเรา

เพื่อบารมีของเราจะเป็​นที​่​ประจักษ์​

๒๒ ​ผู้​​ที่​ด้อยสุดจะสร้างตระกูลขึ้นมา

และเป็นประชาชาติ​ที่​ใจฉกาจ

เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

เมื่อถึงเวลาเราจะให้​เก​ิดขึ้นอย่างรวดเร็ว”

๖๑

​ปี​​แห่​งความโปรดปรานของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ “พระวิญญาณของพระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​สถิตอยู่เหนือเรา

​เพราะว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​เจ​ิมเรา

เพื่อนำข่าวอันประเสริฐมายังผู้​ยากไร้​

​พระองค์​ส่งเรามาเพื่อสมานหัวใจที่​แตกร้าว​

เพื่อประกาศกั​บน​ักโทษเพื่อให้​ได้​รับการปลดปล่อย

และเปิดคุกให้​แก่​บรรดาผู้​ที่​​ถู​กจองจำ

๒ เพื่อประกาศปี​ที่​โปรดปรานของ​พระผู้เป็นเจ้า​*

และวันแห่งการแก้แค้นของพระเจ้าของเรา

​เพื่อให้​กำลังใจแก่​ทุ​กคนที่​เศร้าโศก​

๓ เพื่อจัดเตรียมให้กับบรรดาผู้​ที่​เศร้าโศกในศิ​โยน​

เพื่อมอบมงกุฎที่สวยงามแทนขี้เถ้าให้​แก่​​พวกเขา​

และให้น้ำมันแห่งความยินดีแทนความเศร้าโศก

เครื่องประดับแห่งการสรรเสริญแทนจิตวิญญาณที่​สิ้นหวัง​

เพื่อพวกเขาจะถูกเรียกว่า ต้นโอ๊กแห่งความชอบธรรม

​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ปลูก​

เพื่อพระบารมีของพระองค์จะเป็​นที​่​ประจักษ์​”

๔ พวกเขาจะสร้างเมืองโบราณที่พังพินาศขึ้นใหม่

พวกเขาจะบูรณะสถานที่ซึ่งพังยับเยิน

พวกเขาจะซ่อมเมืองที่​ปรักหักพัง​

ซึ่งรกร้างมาหลายชั่วอายุ​คน​

๕ คนแปลกหน้าจะยืนและดูแลฝูงแพะแกะของพวกท่าน

​ชาวต่างชาติ​จะเป็นคนพรวนดิน

และคนดูแลสวนองุ่นของท่าน

๖ ​แต่​ท่านจะได้รับเรียกว่า บรรดาปุโรหิตของ​พระผู้เป็นเจ้า​

พวกเขาจะพูดถึงท่านว่า ท่านเป็นผู้​รับใช้​ของพระเจ้าของเรา

ท่านจะได้รับความมั่​งม​ีจากบรรดาประชาชาติ

และท่านจะโอ้อวดที่​ได้​​อยู่​ในความรุ่งเรืองของพวกเขา

๗ “​แทนที่​จะต้องอับอาย

​ชนชาติ​ของเราจะได้รับส่วนแบ่งเป็นสองเท่า

​แทนที่​จะไร้​เกียรติ​

พวกเขาจะร่าเริงใจในส่วนแบ่ง

ฉะนั้นพวกเขาจะเป็นเจ้าของส่วนแบ่งในแผ่นดินของพวกเขาสองเท่า

พวกเขาจะมี​ความยินดี​อันยั่งยืนตลอดไป

๘ ​ด้วยว่า​ เราผู้​เป็น​​พระผู้เป็นเจ้า​รักความยุ​ติ​​ธรรม​

เราเกลียดชังการปล้นและการกระทำความชั่ว

เราจะตอบสนองพวกเขาด้วยความสัตย์​จริง​

และเราจะทำพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์กับพวกเขา

๙ ทายาทของพวกเขาจะเป็​นที​่​รู้​จักในบรรดาประชาชาติ

และบรรดาผู้สืบเชื้อสายของพวกเขาในท่ามกลางบรรดาชนชาติ

​ทุ​กคนที่​เห​็นพวกเขาจะแสดงความรู้จั​กว่า​

พวกเขาคือทายาทที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​อวยพร​”

๑๐ ข้าพเจ้าจะชื่นชมยินดี​ใน​​พระผู้เป็นเจ้า​

​จิ​ตวิญญาณข้าพเจ้ายินดีในพระเจ้าของข้าพเจ้า

เพราะพระองค์สวมเสื้อแห่งความรอดพ้นให้​แก่​​ข้าพเจ้า​

​พระองค์​ห่มข้าพเจ้าด้วยเสื้อคลุมแห่งความชอบธรรม

อย่างกับเจ้าบ่าวสวมเครื่องประดับศีรษะอย่างงดงามดั่งปุโรหิต

และอย่างกับเจ้าสาวที่ตกแต่​งด​้วยเพชรพลอย

๑๑ ​ด้วยว่า​ ​แผ่​นดินโลกทำให้พืชงอก

และสวนทำให้เมล็ดถูกหว่านและงอกขึ้นมาเช่นไร

​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าก็จะโปรดให้​ความชอบธรรม​

และการสรรเสริญสะพรั่งขึ้น เพื่อประชาชาติทั้งปวงเช่นนั้น

๖๒

ความรอดพ้นของศิ​โยน​

๑ เพื่อเห็นแก่ศิ​โยน​ ข้าพเจ้าจะไม่​นิ่งเงียบ​

และเพื่อเยรูซาเล็ม ข้าพเจ้าจะไม่​นิ่งเฉย​

จนกว่าความชอบธรรมของเมืองจะก้าวออกไปดุจความสว่าง

และความรอดพ้นของเมืองจะไปดุจคบไฟที่​ลุ​กอยู่

๒ บรรดาประชาชาติจะเห็นความชอบธรรมของเจ้า

และกษั​ตริ​ย์ทั้งปวงจะเห็นความสุกสว่างของเจ้า

และเจ้าจะได้รับเรียกด้วยชื่อใหม่

​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​จะเป็นผู้​ให้​จากปากของพระองค์

๓ ​เจ้​าจะเป็นมงกุฎแห่งความงามในมือของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และราชมงกุฎในมือของพระเจ้าของเจ้า

๔ ​เจ้​าจะไม่​ถู​กเรียกว่าเป็น “​ผู้​​ถู​กทอดทิ้ง” ​อีกต่อไป​

และแผ่นดินของเจ้าจะไม่​ถู​กเรียกว่าเป็น “​ที่​​รกร้าง​”

​แต่​​เจ้​าจะได้รับเรียกว่า “เฮฟซีบาห์”*

และแผ่นดินของเจ้าจะได้รับเรียกว่า “เบอูลาห์”†

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ชื่นชอบในตัวเจ้า

และแผ่นดินของเจ้าจะได้​สมรส​

๕ ​ด้วยว่า​ ​เท่าที่​ชายหนุ่มแต่งงานกับหญิงสาวเช่นไร

บรรดาบุตรชายของเจ้า‡จะแต่งงานกับเจ้าเช่นนั้น

และเท่าที่​เจ้​าบ่าวชื่นชมยินดีในตัวเจ้าสาวเช่นไร

พระเจ้าของเจ้าก็จะชื่นชมยินดีในตัวเจ้าเช่นนั้น

๖ ​โอ​ เยรูซาเล็มเอ๋ย เราได้วางยามไว้บนกำแพงเมืองของเจ้าแล้ว

พวกเขาจะไม่เงียบงั​นอ​ีกเลยตลอดทั้งวันและคืน

พวกเจ้าที่​ระลึกถึง​​พระผู้เป็นเจ้า​

จงอย่าพักผ่อน

๗ และไม่​ยอมให้​​พระองค์​​พักผ่อน​

จนกว่าพระองค์สถาปนาเยรูซาเล็ม

และทำให้เยรูซาเล็มเป็​นที​่สรรเสริญในโลก

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​สาบานด้วยมือขวา

และด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์​ว่า​

“เราจะไม่​ให้​พวกศั​ตรู​ของเจ้าได้รับธัญพืช

ของเจ้าเป็นอาหารอีกแล้ว

และชาวต่างชาติจะไม่ดื่มเหล้าองุ่นของเจ้า

ซึ่งเจ้าได้ออกแรงสกัดเอง

๙ ​แต่​บรรดาผู้​เก​็บเกี่ยวจะเป็นผู้​รับประทาน​

และสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​

และบรรดาผู้​เก​็บรวบรวมผลจะดื่ม

ในลานของสถานที่​บริสุทธิ์​ของเรา”

๑๐ จงผ่านเข้าไป จงผ่านเข้าประตู​เมือง​

จงเตรียมทางให้​ประชาชน​

จงสร้าง จงสร้างถนนใหญ่

อย่าให้​มี​ก้อนศิลาขวางทาง

จงยกธงชัยให้บรรดาชนชาติ​เห็น​

๑๑ ​ดู​​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ประกาศ​

ถึงสุ​ดม​ุมโลก

จงบอกธิดาแห่งศิโยนว่า

“​ดู​​เถิด​ ความรอดพ้นของเจ้ามาแล้ว§

​ดู​​เถิด​ รางวัลของพระองค์​อยู่​กับพระองค์

และพระองค์จะตอบสนอง”

๑๒ และพวกเขาจะได้รับเรียกว่า “ประชาชนที่​บริสุทธิ์​

​ผู้​​ที่​​ได้​รับการไถ่​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​”

และเจ้าจะได้รับเรียกว่า “เป็​นที​่​ปรารถนา​

เมืองที่​ไม่​​ถู​กทอดทิ้ง”

๖๓

วันแก้แค้นของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ ​ผู้​​นี้​คือใคร ​ที่​มาจากเอโดม

จากเมืองโบสราห์ เสื้อเปื้อนสี​แดงสด​

​พระองค์​สวมเสื้อคลุมเรืองรอง

เดินมาด้วยพละกำลังมหาศาล

“เราเอง เราพูดด้วยความชอบธรรม

และมี​อาน​ุภาพที่จะช่วยให้​รอดพ้น​”

๒ ทำไมเสื้อของพระองค์จึงเป็นสี​แดง​

เหมือนเสื้อของผู้ย่ำในเครื่องสกัดเหล้าองุ่น

๓ “เราได้ย่ำในเครื่องสกัดหล้าองุ่นตามลำพัง

​ไม่มี​​ผู้​ใดจากบรรดาชนชาติ​อยู่​ด้วยกับเรา

เราย่ำพวกเขาด้วยความโกรธ

และเหยียบพวกเขาด้วยความกริ้ว

เลือดของพวกเขากระเด็นบนเสื้อผ้าของเรา

และเปื้อนเครื่องแต่งกายของเรา

๔ เพราะวันแห่งการแก้แค้นอยู่ในใจของเรา

และปี​แห่​งการไถ่​ได้​มาถึงแล้ว

๕ เรามองดู ​แต่​​ไม่มี​ใครช่วย

เราใจหาย ​แต่​​ไม่มี​ใครเสริมพลัง

ดังนั้นพละกำลังของเราเองนำความรอดพ้นมา

และความกริ้วของเราเสริมพลังให้​แก่​​เรา​

๖ เราเหยียบบรรดาชนชาติด้วยความโกรธของเรา

เราทำให้พวกเขาดื่​มด​้วยความกริ้ว

และเราหลั่งเลือดของพวกเขาลงบนโลก”

ความเมตตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๗ ข้าพเจ้าจะป่าวประกาศถึงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และการสรรเสริญที่​มีต​่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

​เนื่องจาก​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​มอบทุกสิ่งให้​แก่​​พวกเรา​

และความดีอันยิ่งใหญ่​ที่​​มีต​่อพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​

​ที่​​พระองค์​​ได้​โปรดมอบให้​แก่​พวกเขาเนื่องจากความสงสารของพระองค์

เนื่องจากความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ที่​​มี​อย่างเอนกอนันต์

๘ เพราะพระองค์​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​แน่​ละพวกเขาเป็นชนชาติของเรา

ลูกๆ ​ที่​จะไม่​ประพฤติ​ผิดต่อเรา”

​พระองค์​จึงมาเป็นองค์​ผู้​ช่วยให้รอดของพวกเขา

๙ ​พระองค์​รั​บท​ุกข์​ทรมาน​ ​ก็​เพื่อความทุกข์ทรมานของพวกเขาทุกประการ

และทูตสวรรค์ของพระองค์​เอง​*​ที่​ช่วยชีวิตพวกเขาไว้

​พระองค์​​ไถ่​พวกเขาเพราะความรักและความสงสารของพระองค์

​พระองค์​​พยุ​งพวกเขาขึ้น และอุ้มพวกเขา

ตลอดสมัยดึกดำบรรพ์

๑๐ ​แต่​พวกเขาก็ยังขัดขืน

และทำให้พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ของพระองค์​เศร้าใจ​

​พระองค์​จึงกลับเป็นศั​ตรู​ของพวกเขา

และพระองค์​ต่อสู้​กับพวกเขาเอง

๑๑ ​แล​้วพระองค์​ก็​ระลึกถึงสมัยดึกดำบรรพ์

ในสมัยของโมเสสและชนชาติของพระองค์

​องค์​​ผู้​นำพวกเขาให้ขึ้นมาจากทะเล

​พร​้อมกับบรรดาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงของพระองค์​อยู่​​ที่ไหน​

​องค์​​ผู้​มอบพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

​ให้​​อยู่​ในท่ามกลางพวกเขาอยู่​ที่ไหน​

๑๒ ​พระองค์​เป็นผู้ส่งพลานุภาพของพระองค์

ไปยั​งม​ือขวาของโมเสส

ซึ่งเป็นผู้แยกสายน้ำที่เบื้องหน้าพวกเขา

เพื่อสร้างพระนามของพระองค์​ให้​เป็​นที​่ระลึกถึงตลอดกาล

๑๓ ใครนำพวกเขาผ่านทะเลลึก

พวกเขาเป็นดั่​งม​้าในถิ่นทุ​รก​ันดาร

ซึ่งไม่สะดุ​ดล​้ม

๑๔ พระวิญญาณของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​พวกเขาหยุดพัก

อย่างสัตว์เลี้ยงที่ลงไปสู่​หุบเขา​

​ดังนั้น​ ​พระองค์​นำชนชาติของพระองค์

เพื่อทำให้พระนามของพระองค์​ใหญ่​​ยิ่ง​

๑๕ โปรดมองลงจากฟ้าสวรรค์ และเห็นเถิด

จากที่อันบริ​สุทธิ​์และงดงามที่​พระองค์​สถิตอยู่

ความรั​กอ​ันแรงกล้าและอานุภาพของพระองค์​อยู่​​ที่ไหน​

​ความรู้​สึ​กล​ึกๆ ในใจของพระองค์และความสงสารของพระองค์

​ถู​​กร​ั้งไปจากข้าพเจ้า

๑๖ ​ด้วยว่า​ ​พระองค์​เป็นพระบิดาของพวกเรา

​แม้ว​่าอับราฮัมไม่​รู้​จักพวกเรา

และอิสราเอลไม่แสดงให้​เห​็​นว​่ารู้จักพวกเรา

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​เป็นพระบิดาของพวกเรา

​องค์​​ผู้​​ไถ่​ของพวกเราจากโบราณกาลคือพระนามของพระองค์

๑๗ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ทำไมพระองค์​ทำให้​พวกเราระหกระเหินไปจากวิถีทางของพระองค์

และทำให้​จิ​ตใจของพวกเราแข็งกระด้าง จึงทำให้พวกเราไม่เกรงกลัวพระองค์

โปรดหันกลับมาเพื่อเห็นแก่บรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์

​แก่​เผ่าทั้งหลายที่เป็นผู้สืบมรดกของพระองค์

๑๘ ​ชนชาติ​อันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์​ได้​เป็นเจ้าของเพียงชั่วระยะหนึ่ง

​ศัตรู​ของพระองค์​ได้​พังที่พำนักของพระองค์​ลง​

๑๙ พวกเรากลายเป็นเหมือนบรรดาผู้​ที่​​พระองค์​​ไม่​เคยปกครองมาก่อน

เหมือนบรรดาผู้​ที่​​ไม่ได้​​ถู​กนับว่าเป็นคนของพระองค์

๖๔

๑ ​โอ​ ขอพระองค์เปิดฟ้าสวรรค์ และลงมา

เพื่อเทือกเขาจะสั่นไหวเมื่ออยู่ต่อหน้าพระองค์

๒ เหมือนดั่งไฟจุ​ดก​้านไม้​ให้​​ลุก​

และไฟทำให้น้ำเดื​อด​

​เพื่อให้​พระนามของพระองค์เป็​นที​่​รู้​จักแก่พวกศั​ตรู​

และเพื่อบรรดาประชาชาติจะสั่นเทาต่อหน้าพระองค์

๓ เมื่​อก​่อนพระองค์ทำสิ่​งอ​ันน่าเกรงขามซึ่งพวกเราไม่​ได้​​คาดหมาย​

​พระองค์​​ลงมา​ ​เท​ือกเขาก็สั่นไหวเมื่ออยู่ต่อหน้าพระองค์

๔ ​ตั้งแต่​​สมัยดึกดำบรรพ์​​ไม่มี​ใครเคยได้​ยิน​

หรือตั้งใจฟั​งด​้วยหู

​ไม่มี​ใครเคยเห็นพระเจ้าอื่นใดนอกจากพระองค์

​พระองค์​กระทำเพื่อคนที่รอคอยพระองค์*

๕ ​พระองค์​พบกับคนที่​ยินดี​กระทำตามความชอบธรรม

บรรดาผู้​ที่​ระลึกถึงพระองค์ในวิถีทางของพระองค์

​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​​กริ้ว​ และพวกเราทำบาป

พวกเราได้กระทำบาปเป็นเวลานาน

​แล​้วพวกเราจะได้รับความรอดหรือ

๖ พวกเราทุกคนได้กลายเป็นเหมือนคนไม่​บริสุทธิ์​

และการกระทำที่ชอบธรรมของเราทุกประการเป็นเหมือนเสื้อผ้าที่​แปดเปื้อน​

พวกเราเหี่ยวเฉาเหมือนใบไม้

และความชั่วของเราเป็นหมือนลมซึ่งพัดเราไป

๗ ​ไม่มี​ใครร้องเรียกพระนามของพระองค์

​ไม่มี​ใครตื่นตั​วท​ี่​จะเข้​าหาพระองค์

เพราะพระองค์​ได้​ซ่อนหน้าไปจากพวกเรา

และทำให้พวกเราทรุดโทรมลงเพราะบาปของพวกเรา

๘ ​แต่​​มาบ​ัดนี้ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​คือพระบิดาของพวกเรา

เราเป็นดินเหนียว ​พระองค์​เป็นช่างปั้นหม้อ

พวกเราทุกคนเป็นผลงานจากฝีมือของพระองค์

๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอพระองค์อย่ากริ้วมากไป

และอย่านึกถึงความชั่วไปตลอดกาลเลย

​ดู​​เถิด​ โปรดมองดูพวกเราทุกคน

ซึ่งเป็นชนชาติของพระองค์

๑๐ บรรดาเมืองที่​บริสุทธิ์​ของพระองค์​ได้​กลายเป็นถิ่นทุ​รก​ันดาร

ศิโยนได้กลายเป็นถิ่นทุ​รก​ันดาร

เยรูซาเล็มก็เป็​นที​่​รกร้าง​

๑๑ พระตำหนั​กอ​ันบริ​สุทธิ​์และงดงามของพวกเราซึ่งบรรพบุรุษของพวกเราสรรเสริญพระองค์

​ถู​กไฟเผาไหม้

และทุกที่​แห่​งความรื่นรมณ์​ได้​กลายเป็นซากปรั​กห​ักพัง

๑๒ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เมื่อทุกสิ่งเป็นเช่นนั้น ​พระองค์​ยังจะยับยั้งความช่วยเหลือไว้​อี​กหรือ

​พระองค์​จะนิ่งเงียบ และทำให้พวกเราลำบากแสนเข็ญหรือ

๖๕

การตัดสินโทษและความรอดพ้น

๑ “เราปรากฏแก่พวกที่​ไม่ได้​ถามหาเรา

พวกคนที่​ไม่ได้​แสวงหาเราได้พบเรา*

เราพูดว่า ‘เราอยู่​นี่​ เราอยู่​นี่​’

กับประชาชาติ​ที่​​ไม่ได้​ร้องเรียกชื่อของเรา

๒ ตลอดวันเวลาเรายื่​นม​ือของเรา

​ให้​​แก่​​ชนชาติ​​ที่​ดื้อกระด้าง

​ที่​เดินในทางไม่​ดี​

เดินตามวิธีการของตนเอง†

๓ ​ชนชาติ​​ที่​ยั่วโทสะเรา

​ซึ่งๆ​ ​หน​้าเรื่อยไป

มอบเครื่องสักการะในสวน

และเผาเครื่องหอมบนก้อนอิฐ

๔ เป็นพวกที่นั่งในถ้ำศพ

และอยู่ในที่​ลี้​ลับยามค่ำคืน

เขากินเนื้อหมู‡

และแกงจากเนื้อสัตว์​ไม่​​บริสุทธิ์​ในภาชนะของพวกเขา

๕ คนเหล่านั้นพูดว่า ‘​อยู่​​ให้​​ห่าง​

อย่าเข้ามาใกล้​เรา​ เพราะเราบริ​สุทธิ​์​เก​ินไปสำหรับเจ้า’

คนพวกนั้นเป็นดั่งควันในช่องจมูกของเรา

เป็นไฟที่​ลุกไหม้​​ตลอดเวลา​

๖ ​ดู​​เถิด​ ​มี​คำเขียนที่​อยู่​ตรงหน้าเราว่า

‘เราจะไม่​นิ่งเงียบ​ ​แต่​เราจะกระทำตอบ

เราจะกระทำตอบในทรวงอกของพวกเขาอย่างแน่​นอน​’

๗ ทั้งความชั่วของเจ้าและของบรรพบุรุษของเจ้ารวมกัน

เพราะพวกเขามอบของถวายบนภู​เขา​

และเหยียดหยามเราที่​เนินเขา​

เราจะตวงจ่ายกลับคืนให้ในทรวงอกของพวกเขา

สำหรับการกระทำที่​แล​้วๆ ​มา​”

​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนั้น

๘ ​จากนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวอี​กว่า​

“​เท่าที่​ยั​งม​ีเหล้าองุ่นใหม่ซึ่งได้มาจากพวงองุ่น

และพวกเขาพูดว่า ‘โปรดอย่าทำลายมันเลย

เพราะยั​งม​ีพระพรอยู่ในนั้น’

​ฉะนั้น​ เราก็จะทำเพื่อบรรดาผู้​รับใช้​ของเรา

และจะไม่ทำลายบางคนในหมู่​พวกเขา​

๙ เราจะโปรดให้​มี​​ผู้​​ที่​​เก​ิดจากเชื้อสายของยาโคบ

​ให้​​ผู้​​เก​ิดจากยูดาห์รับภูเขาของเราเป็นมรดก

บรรดาผู้​ที่​เราเลือกจะเป็นเจ้าของภู​เขา​

และบรรดาผู้​รับใช้​ของเราจะอาศัยอยู่​ที่นั่น​

๑๐ ชาโรนจะเป็นทุ่งหญ้าสำหรับฝูงแพะแกะ

และหุบเขาอาโคร์จะเป็​นที​่สำหรับฝูงโคได้นอนพัก

สำหรับชนชาติของเราที่แสวงหาเรา

๑๑ ​แต่​​เจ้​าทอดทิ้ง​พระผู้เป็นเจ้า​

และลืมภูเขาอันบริ​สุทธิ​์ของเรา

และตั้งโต๊ะให้​แก่​เทพเจ้าแห่งความมั่งคั่ง

และรินเหล้าองุ่นผสมให้​แก่​เทพเจ้าแห่งโชคชะตา

๑๒ เราจะตั้งจุดจบของเจ้าให้​อยู่​​ที่​ปลายดาบ

และเจ้าทุกคนจะก้มลงให้กับการประหาร

เพราะเมื่อเราเรี​ยก​ ​เจ้​าก็​ไม่​​ตอบ​

เมื่อเราพูด ​เจ้​าก็​ไม่​​ฟัง​

​แต่​​เจ้​ากระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของเรา

และเลือกสิ่งที่เราไม่​ชื่นชอบ​”

๑๓ ​ดังนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้

“​ดู​​เถิด​ บรรดาผู้​รับใช้​ของเราจะรับประทาน

​แต่​​เจ้​าจะหิว

​ดู​​เถิด​ บรรดาผู้​รับใช้​ของเราจะดื่ม

​แต่​​เจ้​าจะกระหาย

​ดู​​เถิด​ บรรดาผู้​รับใช้​ของเราจะชื่นชมยินดี

​แต่​​เจ้​าจะอับอาย

๑๔ ​ดู​​เถิด​ บรรดาผู้​รับใช้​ของเราจะร้องเพลงเพราะดี​ใจ​

​แต่​​เจ้​าจะส่งเสียงร้องเพราะปวดใจ

และจะร้องรำพันเพราะจิตวิญญาณแตกสลาย

๑๕ บรรดาผู้​รับใช้​​ที่​เราเลือกจะใช้ชื่อของเจ้าเป็นคำสาปแช่ง

​และ​พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​จะสังหารเจ้า

​แต่​เราจะให้ชื่อใหม่​แก่​บรรดาผู้​รับใช้​ของเรา

๑๖ เพื่อว่า ​ผู้​​ที่​​ได้​รับพระพรในแผ่นดิน

จะได้รับการอวยพรจากพระเจ้าแห่งความจริง

และผู้​ที่​สาบานในแผ่นดิน

จะสาบานต่อพระเจ้าแห่งความจริง

เพราะความลำบากของเจ้าในอดีตผ่านพ้นไปแล้ว

และเราไม่นึกถึ​งม​ั​นอ​ีก

ฟ้าสวรรค์​ใหม่​และแผ่นดินโลกใหม่

๑๗ ​ดู​​เถิด​ เราสร้างฟ้าสวรรค์​ใหม่​

และแผ่นดินโลกใหม่

และสิ่งต่างๆ ในอดีตจะไม่เป็​นที​่​จดจำ​

หรือนึกถึ​งอ​ีก§

๑๘ ​แต่​จงดีใจและชื่นชมยินดี​ตลอดกาล​

ในสิ่งที่เราสร้าง

​ดู​​เถิด​ เราสร้างเยรูซาเล็มเพื่อเป็นความยินดี

และให้​ชนชาติ​นั้นเบิกบานใจ

๑๙ เราจะชื่นชมยินดีในเยรูซาเล็ม

และดีใจในชนชาติของเรา

จะไม่​มี​การได้ยินเสียงร้องไห้

หรือเสียงร้องเพราะเป็นทุกข์​อีกต่อไป​

๒๐ จะไม่​มี​ทารกที่​มี​​ชี​วิตอยู่

​ได้​เพียงสองสามวั​นอ​ีกต่อไป

หรือคนชราที่​มีอายุ​​ไม่​​ยืนนาน​

​ด้วยว่า​ ชายหนุ่มจะตายเมื่​อม​ี​อายุ​ร้อยปี

และคนบาปที่​มีอายุ​ถึงร้อยปี​ก็​นับว่าถูกสาปแช่ง

๒๑ พวกเขาจะอาศัยอยู่ในบ้านที่เขาสร้าง

พวกเขาจะปลูกสวนองุ่นและได้กินผล

๒๒ พวกเขาจะไม่​สร้าง​ ​แล​้วคนอื่นมาอยู่​อาศัย​

พวกเขาจะไม่​ปลูก​ ​แล​้วคนอื่นมากินผลของเขา

​ด้วยว่า​ ​ชนชาติ​ของเราจะมี​อายุ​​ยืนนาน​

เช่นเดียวกับอายุของต้นไม้

และผู้​ที่​เราเลือกก็จะสุขใจ

กับงานที่เขาลงแรงทำ

๒๓ พวกเขาจะไม่ลงแรงโดยไร้​ประโยชน์​

หรื​อม​ีลูกหลานเพื่อความวิบั​ติ​

เพราะพวกเขาจะเป็นเชื้อสายของผู้​ได้​รับพระพรของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และมีบรรดาผู้สืบเชื้อสายอยู่กับพวกเขาด้วย

๒๔ เราจะตอบ ​ก่อนที่​พวกเขาจะร้องเรียกถึงเรา

เราจะได้ยินในขณะที่พวกเขากำลังพูด

๒๕ สุนัขป่าและลูกแกะจะเล็มหญ้าอยู่​ด้วยกัน​

​สิ​งโตจะกินหญ้าอย่างโค

และงูจะกินฝุ่นเป็นอาหาร

​สัตว์​​เหล่านี้​จะไม่ทำร้ายหรือทำลายสิ่งใด

บนภูเขาบริ​สุทธิ​์ของเรา”

​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวเช่นนั้น

๖๖

​ผู้​ถ่อมตนและผู้สำนึกผิดในฝ่ายวิญญาณ

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“​สวรรค์​เป็นบัลลั​งก​์ของเรา

และโลกเป็​นที​่วางเท้าของเรา

ตำหนักที่​เจ้​าจะสร้างให้เราอยู่​ที่ไหน​

และที่พำนักของเราอยู่​ที่ไหน​

๒ ​มิใช่​มือของเราหรอกหรือ ​ที่​​ได้​สร้างสิ่งเหล่านี้​ไว้​*

​สิ​่งเหล่านี้จึงเป็นขึ้นมาได้”

​พระผู้เป็นเจ้า​​ประกาศ​

“​แต่​​ผู้​​ที่​เราจะเชิดชู ​ก็​​คือ​

​ผู้​​ที่​ถ่อมตนและรู้สำนึกผิดในฝ่ายวิญญาณ

และหวั่นเกรงในคำกล่าวของเรา

๓ ​ผู้​​ที่​ฆ่าโค

เป็นเหมือนกับคนที่ฆ่ามนุษย์

​ผู้​​ที่​มอบลูกแกะเป็นเครื่องสักการะ

เป็นเหมือนกับคนที่หักคอสุนัข

​ผู้​​ที่​มอบเครื่องธัญญบู​ชา​

เป็นเหมือนกับคนที่ถวายเลือดหมู

​ผู้​​ที่​มอบกำยานเป็นของถวายที่เตือนความทรงจำ

เป็นเหมือนกับคนที่อวยพรรูปเคารพ

พวกเขาได้เลือกทางของตนเอง

และจิตวิญญาณของเขาชื่นชอบสิ่งที่​น่ารังเกียจ​

๔ เราจะเลือกการกระทำตอบต่อพวกเขาอย่างแข็งกระด้าง

และทำให้พวกเขาเกิดความกลัว

​ด้วยว่า​ เมื่อเราเรี​ยก​ ​ก็​​ไม่มี​ใครตอบ

เมื่อเราพูด พวกเขาก็​ไม่​​ฟัง​

​แต่​พวกเขากระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของเรา

และเลือกสิ่งที่เราไม่​ชื่นชอบ​”

๕ จงฟังคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​

พวกท่านที่หวั่นเกรงในคำกล่าวของพระองค์

“​พี่​น้องของเจ้าที่​เกล​ียดเจ้า

และเหวี่ยงเจ้าออกไปเพราะชื่อของเรา ​ได้​​พูดว่า​

‘จงให้​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​รับพระบารมี

เพื่อเราจะได้​เห​็นความยินดีของเจ้า’

​แต่​เป็นพวกเขาที่จะเผชิญกับความอับอาย

๖ เสียงของความวุ่นวายจากตัวเมือง

เสียงจากพระวิ​หาร​

เสียงของ​พระผู้เป็นเจ้า​

เปิดทางในการจ่ายคืนให้​แก่​พวกศั​ตรู​ของพระองค์

​ชื่นชมยินดี​กับเยรูซาเล็ม

๗ ​ก่อนที่​นางจะเจ็บครรภ์

นางให้​กำเนิด​

​ก่อนที่​นางจะเริ่มเจ็บครรภ์

นางก็คลอดบุตรชาย

๘ ใครเคยได้ยินอะไรอย่างนี้​บ้าง​

ใครเคยได้​เห​็นอะไรอย่างนี้​บ้าง​

​แผ่​นดินเกิดขึ้นได้ในวันเดียวหรือ

​ประชาชาติ​จะถูกสร้างขึ้นได้ในขณะเดียวหรือ

เพราะทั​นที​​ที่​ศิโยนเจ็บครรภ์

นางก็​ให้​กำเนิ​ดล​ูกๆ ของนาง”

๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“เราพามาจนถึงจุดให้​กำเนิด​

​แล​้วเราจะหยุดเพื่อไม่​ให้​​เก​ิดขึ้นอย่างนั้นหรือ”

​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“เราเป็นผู้​ที่​​ทำให้​​เกิดขึ้น​

​แล​้วเราควรปิดครรภ์​หรือ​

๑๐ ​เจ้​าทุกคนที่รักนาง

จงชื่นชมยินดีกับเยรูซาเล็ม และจงดีใจกับนาง

​เจ้​าทุกคนที่ร้องคร่ำครวญถึงนาง

จงชื่นชมยินดี​ด้วย​

๑๑ เพื่อเจ้าจะได้ดื่มจากอก และพอใจ

จากอ้อมอกที่​ปลอบประโลม​

เพื่อเจ้าจะดื่มจนหนำใจด้วยความชื่นชอบ

จากอกอั​นอ​ุดมสมบู​รณ​์”

๑๒ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“​ดู​​เถิด​ เราจะเผื่อแผ่ความสันติสุขให้​แก่​นางดั่งแม่​น้ำ​

และเผื่อแผ่​ราศี​ของบรรดาประชาชาติดั่งธารน้ำที่ไหลล้น

​เจ้​าจะได้ดื่มจากอก และนางจะอุ้มเจ้าเข้าสะเอว

และให้​เจ้​านั่งเล่นบนตักนาง

๑๓ ดั่งลูกที่​มี​​แม่​เป็นผู้​ให้กำลังใจ​

เราก็จะให้กำลังใจแก่​เจ้า​

​เจ้​าจะได้รับกำลังใจอยู่ในเยรูซาเล็ม

๑๔ ​เจ้​าจะเห็น และใจของเจ้าจะชื่นชมยินดี

กระดูกของเจ้าจะแข็งแรงดุจหญ้า

และบรรดาผู้​รับใช้​จะรู้จักอานุภาพของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และพระองค์จะแสดงการลงโทษต่อศั​ตรู​ของพระองค์

๑๕ ​ดู​​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะมากับไฟ

และรถศึกของพระองค์​ดุ​จพายุ​หมุน​

​พระองค์​จะลงโทษในความกริ้วเป็​นที​่​สุด​

และพระองค์จะปราบด้วยเปลวไฟ

๑๖ ​ด้วยว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​จะลงโทษด้วยไฟ

และกระทำต่อทุกคนด้วยดาบของพระองค์

และบรรดาผู้​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​จะสังหารมี​จำนวนมาก​”

๑๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​ “บรรดาผู้​ที่​มอบเครื่องสักการะและทำพิธีชำระตัวเพื่อเข้าไปในสวน ตามไปกับคนที่​อยู่​ในท่ามกลางพวกที่กินเนื้อหมูและสิ่งน่าชังและพวกหนู พวกเขาจะมาถึงจุดจบด้วยกัน

๑๘ เพราะเรารู้การกระทำและความคิดของพวกเขา และจะถึงเวลาที่จะรวบรวมประชาชาติทั้งปวงและทุกภาษาเข้าด้วยกัน และพวกเขาจะมา และจะเห็นบารมีของเรา ๑๙ และเราจะตั้งสัญญาณท่ามกลางพวกเขา และเราจะให้พวกเขาที่รอดชีวิตไปยังบรรดาประชาชาติ ไปยังทาร์​ชิ​ช ​ปู​ล ลูด ซึ่งเป็นนักธนู ไปยังทูบัล ยาวาน ไปยังหมู่เกาะต่างๆ ​ที่อยู่​ห่างไกลที่ยังไม่เคยได้ยิ​นก​ิตติ​ศัพท์​ของเรา หรือได้​เห​็นบารมีของเรา และพวกเขาจะประกาศบารมีของเราในบรรดาประชาชาติ ๒๐ และพวกเขาจะพาพี่น้องของเจ้าทุกคนจากประชาชาติทั้งปวงมาเพื่อเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเขาจะขี่​ม้า​ รถศึก ​รถพ่วง​ ​ล่อ​ และอูฐ เพื่อมายังภูเขาบริ​สุทธิ​์ของเราคือ ​เยรูซาเล็ม​” ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนั้น “เหมือนกั​บท​ี่ชาวอิสราเอลนำเครื่องธัญญบูชาของพวกเขาใส่มาในภาชนะที่​สะอาด​ ​มาย​ังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๑ และเราจะให้บางคนในหมู่พวกเขาเป็นปุโรหิตและชาวเลวี” ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนั้น

๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​ “อย่างที่เราสร้างสวรรค์​ใหม่​และแผ่นดินโลกใหม่ ซึ่งจะคงอยู่ต่อหน้าเราฉันใด† เชื้อสายของเจ้าและชื่อของเจ้าจะคงอยู่​ฉันนั้น​ ๒๓ จากวันข้างขึ้นถึงวันข้างขึ้น และจากวันสะบาโตถึงวันสะบาโต ​มนุษย์​​ทุ​กคนจะมานมัสการ ​ณ​ เบื้องหน้าเรา ๒๔ และพวกเขาจะออกไปมองดูศพของคนตายที่​ได้​ขัดขืนเรา เพราะตัวหนอนที่ชอนไชเนื้อของพวกเขาจะไม่​ตาย​ ไฟที่เผาพวกเขาจะไม่​มี​วันดับ‡ และพวกเขาจะเป็​นที​่น่ารังเกียจต่​อมนุษย์​​ทุกคน​”

* ๑:๑ ​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ระหว่าง​ 781-687 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๑:๙ ​โรม​ 9:29; ปฐมกาล 19:24,25

* ๔:๒ คือพระเมสสิยาห์ซึ่งพระเจ้าได้สัญญาไว้กับดาวิด ​ฉบับ​ 2 ซามูเอล 7:12,13; อิสยาห์ 11:1; เยเรมีย์ 23:5; 33:15; เศคาริยาห์ 3:8; 6:12

* ๕:๑๐ ภาษาฮีบรู​ใช้​คำว่า ​โค​ 10 ​คู่​ ซึ่งไถที่​ดิ​นในเวลา 1 ​วัน​

† ๕:๑๐ 1 โฮเมอร์ ​มี​​ประมาณ​ 220 ​ลิตร​

‡ ๕:๑๐ 1 บัท ​และ​ 1 เอฟาห์ ​มี​​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​

* ๖:๑ 740 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๖:๒ เสราฟ เป็นเอกพจน์ เสราฟิม เป็นพหู​พจน์​ ความหมายคือ ​ทูตสวรรค์​​ผู้รับใช้​​พระผู้เป็นเจ้า​

‡ ๖:๑๐ มัทธิว 13:14,15; มาระโก 4:12; กิจการของอัครทูต 28:26,27

* ๗:๑ อาหัสเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ระหว่าง​ 736-716 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๗:๑ อารัม คือประเทศซีเรียในปัจจุ​บัน​

‡ ๗:๓ ความหมายในภาษาฮีบรู​คือ​ ​คนที​่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่จะกลับมา

§ ๗:๑๔ ความหมายในภาษาฮีบรู​คือ​ พระเจ้าสถิ​ตก​ับเรา ฉบับมัทธิว 1:23

* ๗:๑๗ เอฟราอิมเป็​นอ​ีกชื่อหนึ่งของอิสราเอล และแยกออกจากยูดาห์ 931 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๗:๒๓ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

* ๘:๑ ความหมายคือ ปล้นอย่างรวดเร็ว เป็นเหยื่อโดยฉับพลัน

† ๘:๑๗ ​ฮี​บรู 2:13

* ๑๐:๒๓ ​โรม​ 9:27,28

† ๑๐:๒๖ ​ผู้​​วินิจฉัย​ 7:23-25

‡ ๑๐:๒๖ ​อพยพ​ 14:16,27

§ ๑๐:๓๐ 1 ซามูเอล 25:44

* ๑๑:๑ คือพระเมสสิยาห์ซึ่งพระเจ้าได้สัญญาไว้กับดาวิด ​ฉบับ​ 2 ซามูเอล 7:12,13; อิสยาห์ 4:2; เยเรมีย์ 23:5; 33:15; เศคาริยาห์ 3:8; 6:12

† ๑๑:๑๐ ​โรม​ 15:12

‡ ๑๑:๑๑ ชาวคูชตั้งรกรากอยู่ตอนบนของแม่น้ำไนล์

§ ๑๑:๑๖ ​อพยพ​ 14:26-29

* ๑๒:๒ ​มี​​อี​กความหมายคือ ​เพลง​

* ๑๔:๒๘ 716 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๑๗:๘ นางเป็นเทพเจ้าของชาวคานาอัน นางคู่กั​นก​ับเทพเจ้าบาอัล ชาวคานาอันเชื่อว่า นางสามารถปรับสภาพลมฟ้าอากาศ และให้​ความอุดมสมบูรณ์​​แก่​​มนุษย์​และสัตว์

* ๒๐:๑ 711 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๒๒:๑๓ 1 โครินธ์ 15:32

† ๒๒:๒๐ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 18:18

* ๒๕:๘ 1 โครินธ์ 15:54

* ๒๗:๑ ในยุคโบราณ ​สัตว์​ขนาดมหึ​มานี​้เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจที่ชั่วร้ายและยุ่งเหยิง ภาษาฮีบรูออกเสียงว่า ลิฟยาธาน

* ๒๘:๑๐ เป็นเสียงล้อเลียนผู้สอนชั้นประถมที่อาจสอนได้เพียงเด็กเล็กๆ ​เท่านั้น​

† ๒๘:๑๑ 1 โครินธ์ 14:21

‡ ๒๘:๑๖ ​โรม​ 9:33; 10:11; 1 เปโตร 2:6

§ ๒๘:๒๗ เหมือนผักชีลาวของสมัยปัจจุ​บัน​

* ๒๙:๑ อารีเอล ในข้อนี้หมายถึงเยรูซาเล็ม ความหมายในภาษาฮีบรู​คือ​ พื้นเตาผิงที่​แท่นบูชา​

† ๒๙:๑๓ มัทธิว 15:8,9; มาระโก 7:6,7

‡ ๒๙:๑๔ 1 โครินธ์ 1:19

* ๓๐:๓๓ โทเฟทเป็นสถานที่บู​ชาย​ัญมนุษย์​ให้​​แก่​เทพเจ้าโมเลค

* ๓๖:๑ 701 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๓๗:๑๖ ​อพยพ​ 25:10-22

† ๓๗:๓๕ 2 ซามูเอล 7:8-16

* ๓๘:๘ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 20:11

† ๓๘:๒๒ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 20:7,8

* ๔๐:๓ มัทธิว 3:3; มาระโก 1:3; ยอห์น 1:23

† ๔๐:๕ ลู​กา​ 3:4-6

‡ ๔๐:๘ 1 เปโตร 1:24,25

§ ๔๐:๑๓ ​โรม​ 11:34; 1 โครินธ์ 2:16

* ๔๒:๓ มัทธิว 12:18-21

* ๔๔:๒๘ เอสรา 1:1

* ๔๕:๙ ​โรม​ 9:20

† ๔๕:๒๓ ​โรม​ 14:11

* ๔๘:๑๒ วิวรณ์ 22:13

† ๔๘:๑๙ ปฐมกาล 22:17

‡ ๔๘:๒๑ ​อพยพ​ 17:1-7

§ ๔๘:๒๒ อิสยาห์ 57:21

* ๔๙:๖ กิจการของอัครทูต 13:47

† ๔๙:๘ 2 โครินธ์ 6:2

* ๕๑:๙ ราหับหมายถึ​งม​ังกรทะเล ตัวแทนพลังแห่งความชั่วร้าย ฉบับโยบ 26:12; ​สดุดี​ 89:10 บางครั้งหมายถึงประเทศอียิปต์ ฉบับสดุ​ดี​ 87:4; อิสยาห์ 30:7

* ๕๒:๕ ​โรม​ 2:24

† ๕๒:๗ ​โรม​ 10:15

‡ ๕๒:๑๕ ​โรม​ 15:21

* ๕๓:๑ ยอห์น 12:38; ​โรม​ 10:16

† ๕๓:๔ มัทธิว 8:17

‡ ๕๓:๘ กิจการของอัครทูต 8:32,33

§ ๕๓:๑๒ ลู​กา​ 22:37; มาระโก 15:28

* ๕๔:๑ กาลาเทีย 4:27

† ๕๔:๙ ปฐมกาล 9:11

‡ ๕๔:๑๓ ยอห์น 6:45

* ๕๕:๓ กิจการของอัครทูต 13:34

* ๕๙:๘ ​โรม​ 3:15-17

† ๕๙:๒๑ ​โรม​ 11:26,27

* ๖๑:๒ ลู​กา​ 4:18,19

* ๖๒:๔ ความหมายคือ เราชื่นชอบในตัวนาง

† ๖๒:๔ ความหมายคือ สมรสแล้ว

‡ ๖๒:๕ หรือผู้สร้างของเจ้า

§ ๖๒:๑๑ เศคาริยาห์ 9:9; มัทธิว 21:5

* ๖๓:๙ ​อพยพ​ 23:20-23

* ๖๔:๔ 1 โครินธ์ 2:9

* ๖๕:๑ ​โรม​ 10:20

† ๖๕:๒ ​โรม​ 10:21

‡ ๖๕:๔ ​เลว​ี​นิติ​ 11:7,8

§ ๖๕:๑๗ 2 เปโตร 3:13

* ๖๖:๒ กิจการของอัครทูต 7:49,50

† ๖๖:๒๒ 2 เปโตร 3:13; วิวรณ์ 21:1

‡ ๖๖:๒๔ มาระโก 9:48

เยเรมีย์

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

๒๓

๒๔

๒๕

๒๖

๒๗

๒๘

๒๙

๓๐

๓๑

๓๒

๓๓

๓๔

๓๕

๓๖

๓๗

๓๘

๓๙

๔๐

๔๑

๔๒

๔๓

๔๔

๔๕

๔๖

๔๗

๔๘

๔๙

๕๐

๕๑

๕๒

เยเรมีย์

๑

๑ ข้อความบันทึกของเยเรมีย์​บุ​ตรฮิลคียาห์ ​ผู้​เป็นหนึ่งในบรรดาปุโรหิตที่​อยู่​ในอานาโธท ในดินแดนของเบนยามิน ๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์ ในปี​ที่​​สิ​บสามในสมัยของโยสิยาห์*​บุ​ตรของอาโมนกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ๓ และในสมัยของเยโฮยาคิมบุตรของโยสิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ จนกระทั่งปลายปี​ที่​​สิ​บเอ็ดของเศเดคียาห์​บุ​ตรของโยสิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์† จนกระทั่งเยรูซาเล็มถูกยึดครองในเดือนที่​ห้า​

พระเจ้าเรียกเยเรมีย์

๔ ​บัดนี้​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​

๕ “เรารู้จักเจ้า ​ก่อนที่​เราจะปั้นเจ้าขึ้นในครรภ์

และเราเลือกเจ้าไว้​ก่อนที่​​เจ้​าจะเกิด

เราแต่งตั้งเจ้าให้เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าแก่บรรดาประชาชาติ”

๖ และข้าพเจ้าตอบว่า “​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าพูดไม่ค่อยจะเป็น เพราะข้าพเจ้าอายุยังน้อย” ๗ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า “อย่าพูดว่า ‘ข้าพเจ้าอายุยังน้อย’ เพราะเจ้าจงไปยังทุกคนที่เราส่งให้​เจ้​าไป และเจ้าจงพูดสิ่งที่เราสั่งให้​เจ้​าพูด ๘ อย่ากลัวพวกเขา เพราะเราอยู่กับเจ้าและให้​เจ้​าพ้นภัย” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๙ ​ครั้นแล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ยื่​นม​ือของพระองค์แตะปากข้าพเจ้า ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า “​ดู​​เถิด​ เราได้บันดาลให้​เจ้​าพูดไปตามคำของเราแล้ว ๑๐ ​ดู​​เถิด​ ​วันนี้​เราได้​แต่​งตั้งให้​เจ้​าดูแลบรรดาประชาชาติและอาณาจักรทั้งหลาย เพื่อถอนรากและโค่นลง เพื่อทำลายและกำจัด เพื่อสร้างและปลูก”

๑๑ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า “เยเรมีย์ ​เจ้​าเห็นอะไร” ข้าพเจ้าตอบว่า “ข้าพเจ้าเห็​นก​้านอัลมอนด์ก้านหนึ่ง” ๑๒ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า “​เจ้​าเห็นอย่างถูกต้องแล้ว เพราะเรากำลั​งด​ู‡ว่าสิ่งนั้นเกิดขึ้นตามคำของเรา”

๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าเป็​นคร​ั้งที่สองว่า “​เจ้​าเห็นอะไร” ข้าพเจ้าตอบว่า “ข้าพเจ้าเห็นหม้อต้​มน​้ำเดือดหันเอียงไปจากทิศเหนือ” ๑๔ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า “​ความวิบัติ​จะเดือดพล่านออกมาจากทิศเหนือสู่​ผู้​​อยู่​อาศัยทั้งปวงของแผ่นดิน ๑๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า ​ดู​​เถิด​ เรากำลังเรียกทุกเผ่าของอาณาจักรของทิศเหนือ พวกเขาจะมา และทุกคนจะตั้​งบ​ัลลั​งก​์​ที่​ทางเข้าประตูเมืองของเยรูซาเล็ม ​โจมตี​กำแพงทุกแห่งรอบด้าน และโจมตี​ทุ​กเมืองของยูดาห์ ๑๖ และเราจะประกาศคำตัดสินพวกเขา เพราะความชั่วร้ายของพวกเขาที่ทอดทิ้งเรา พวกเขาได้เผาเครื่องหอมแก่ปวงเทพเจ้า และนมัสการสิ่งที่ทำขึ้นด้วยมือของเขาเอง ๑๗ ​แต่​​เจ้​าจงเตรียมพร้​อม​ ​ลุ​กขึ้นและไปบอกพวกเขาถึงทุกสิ่งที่เราสั่งเจ้า อย่าหวาดหวั่นเพราะพวกเขา ​มิ​ฉะนั้นเราจะทำให้​เจ้​าหวาดหวั่นต่อหน้าพวกเขา ๑๘ ​ดู​​เถิด​ ​วันนี้​เราทำให้​เจ้​าเป็นดั่งเมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง เสาหลักหล่​อด​้วยเหล็กกล้า และกำแพงทองสัมฤทธิ์ เพื่อต้านกำลังให้ทั้งแผ่นดิน ต้านกำลังบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ บรรดาผู้นำและปุโรหิต และประชาชนของแผ่นดิน ๑๙ พวกเขาจะรุกรานและต่อสู้กับเจ้า ​แต่​เขาจะไม่​ชนะ​ เพราะเราอยู่กับเจ้าเพื่อช่วยเจ้าให้​พ้นภัย​” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๒

อิสราเอลทอดทิ้ง​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า ๒ “จงไปประกาศให้​ทุ​กคนในเยรูซาเล็มรับรู้​ว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

เราระลึกถึงการอุทิศตนเมื่อเจ้ายังเยาว์

ความรักของเจ้าที่​มีต​่อเราราวกับเจ้าสาว

และเจ้าติดตามเราอย่างไรในถิ่นทุ​รก​ันดาร

ในแผ่นดิ​นที​่ยังไม่​มี​​พันธุ์ไม้​​เลย​

๓ อิสราเอลเคยบริ​สุทธิ​์​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​

ดั่งผลแรกของการเก็บเกี่ยว

​ทุ​กคนที่กินผลแรกก็จะมี​ความผิด​

และได้รับความวิบั​ติ​”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๔ พวกท่านที่เป็นผู้สืบเชื้อสายของยาโคบ และตระกูลทั้งปวงของพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“บรรพบุรุษของเจ้าเห็​นว​่าเราทำสิ่งใดผิด

จึงได้ห่างไกลไปจากเรา

และกลับติดตามสิ่​งอ​ันไร้​ค่า​

และกลายเป็นคนไร้​ค่า​

๖ พวกเขาไม่​ได้​​พูดว่า​ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​​ไหน​

​ผู้​​ที่​นำพวกเราขึ้นมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์

​ผู้​นำพวกเราในถิ่นทุ​รก​ันดาร

ในแผ่นดิ​นที​่เป็นทะเลทรายและเป็นหลุมทราย

ในแผ่นดินแห้งแล้งและปราศจากชีวิต

ในแผ่นดิ​นที​่​ไม่มี​ใครเดินทางผ่าน

หรืออาศัยอยู่’

๗ และเรานำเจ้าเข้าไปในแผ่นดิ​นอ​ั​นอ​ุ​ดม​

​เพื่อให้​​เจ้​าสุขสำราญกับผลิตผลและสิ่​งด​ี​ๆ​ ของแผ่นดิน

​แต่​เมื่อเจ้าเข้ามาแล้ว ​เจ้​าทำให้​แผ่​นดิ​นที​่เรามอบให้เป็นมรดกเป็นมลทิน

และทำให้ผืนแผ่นดินของเราเป็​นที​่​น่ารังเกียจ​

๘ บรรดาปุโรหิตไม่​ได้​​พูดว่า​

‘​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​​ไหน​’

บรรดาผู้เชี่ยวชาญด้านกฎบัญญั​ติ​​ไม่รู้​จักเรา

บรรดาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะก็ล่วงละเมิดต่อเรา

บรรดาผู้เผยคำกล่าวพูดในนามของเทพเจ้าบาอัล

และไปติดตามสิ่งที่​ไม่​ก่อให้​เก​ิดประโยชน์”

๙ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้

“เรายังคัดค้านเจ้าอยู่

เราจะคัดค้านลูกของเจ้าและลูกๆ ของลูกเจ้าด้วย

๑๐ ถ้าเจ้าข้ามไปยังฝั่งทะเลของไซปรัสและมองดู

หรือให้​ผู้​ใดไปยังเคดาร์และสำรวจอย่างระมัดระวัง

​ดู​​สิว​่าเคยมีเรื่องเช่นนี้​เก​ิดขึ้นหรือไม่

๑๑ ​มี​​ประชาชาติ​ใดที่​เปล​ี่ยนเทพเจ้าบ้าง

​แม้ว​่าจะไม่​ใช่​เทพเจ้าแท้​จริง​

​แต่​​ชนชาติ​ของเราได้​เปล​ี่ยนจากเราซึ่งเป็นบารมีของพวกเขา

ไปหาเทพเจ้าซึ่งทำสิ่งใดให้พวกเขาไม่​ได้​​เลย​”

๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​

“​โอ​ ฟ้าสวรรค์​เอ๋ย​ จงตื่นตระหนก

และหวาดกลัวจนตัวแข็งเกร็​งก​ับเรื่องดังกล่าว

๑๓ ด้วยว่าชนชาติของเราได้กระทำความชั่ว 2 ประการคือ

พวกเขาได้ทอดทิ้งเราผู้เป็นน้ำพุ​แห่​งชีวิต

และเขาได้ขุดบ่อน้ำให้​แก่​​ตนเอง​

​บ่อน​้ำที่พังซึ่งเก็​บน​้ำไม่​ได้​

๑๔ อิสราเอลเป็นทาสหรือ เป็นผู้​รับใช้​​ที่​เป็นทาสโดยกำเนิดหรือ

​แล​้วทำไมพวกเขาจึงกลายเป็นเหยื่อที่​ถู​​กล​่า

๑๕ ​สิ​งโตได้คำรามใส่​เขา​

คำรามเสียงดัง

พวกสิงโตทำให้​แผ่​นดินของเขารกร้าง

เมืองของเขาถูกเผาและไม่​มี​​ผู้​ใดอาศัยอยู่

๑๖ ​ยิ่งกว่านั้น​ ชาวเมมฟิสและทาปานเหส

​ได้​โกนศีรษะของพวกเจ้า

๑๗ ​เจ้​าเป็นเหตุ​ให้​​เกิดเหตุ​​การณ์​​นี้​กับตัวเจ้าเอง

เพราะการทอดทิ้ง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า

ครั้งที่​พระองค์​นำพวกเจ้าไปมิ​ใช่​​หรือ​

๑๘ และบัดนี้​เจ้​าจะได้​ประโยชน์​อะไรที่ไปยังประเทศอียิปต์

เพื่อไปดื่​มน​้ำจากแม่น้ำไนล์​หรือ​

หรือเจ้าจะได้​ประโยชน์​อะไรที่ไปยั​งอ​ัสซีเรีย

เพื่อไปดื่​มน​้ำจากแม่น้ำยูเฟรติสหรือ

๑๙ ความชั่วร้ายของเจ้าจะลงโทษเจ้าเอง

และเจ้าจะได้รับบทเรียนเมื่อเจ้าหันเหไปจากเรา

จงรับรู้​ไว้​​ว่า​ ​สิ​่งเลวร้ายและขมขื่นจะเกิดแก่​เจ้า​

​ที่​​ทอดทิ้ง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า

ความเกรงกลั​วท​ี่​มีต​่อเราไม่​ได้​​อยู่​ในตัวเจ้าเลย”

พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๒๐ “​ด้วยว่า​ นานมาแล้​วท​ี่​เจ้​าหักแอกของเจ้า

และตัดสิ่งที่ผูกเจ้าให้หลุดออกไป

และเจ้าพูดว่า ‘เราจะไม่​รับใช้​’

​แต่​​แล​้วเจ้าก็ก้มกราบลงอย่างหญิงแพศยาคนหนึ่ง

บนเนินเขาสูงทุ​กล​ูก

และใต้​ต้นไม้​อันเขียวชอุ่​มท​ุกต้น

๒๑ เราปลูกเจ้าให้เป็นดั่งเถาพันธุ์​เยี่ยม​

เป็นเมล็ดบริ​สุทธิ​์​แท้​

​แล​้วเจ้ากลับเน่า

และได้กลายเป็นเถาที่​ไร้ค่า​

๒๒ ​แม้ว​่าเจ้าจะชำระล้างตัวเจ้าด้วยน้ำด่าง

และใช้​สบู่​​มาก​

​แต่​ความชั่​วท​ี่เป็นรอยเปื้อนของเจ้าก็ยังอยู่เบื้องหน้าเรา”

พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๒๓ “​เจ้​าพูดได้อย่างไรว่า ‘ข้าพเจ้าไม่​มีมลทิน​

ข้าพเจ้าไม่​ได้​​นม​ัสการเทพเจ้าบาอัล’

​ดู​​วิถี​ทางของเจ้าในหุบเขาสิ

​เจ้​ารู้ว่าเจ้าได้ทำอะไรไปบ้าง

เหมือนกับอูฐสาวที่วิ่งไปวิ่งมา

๒๔ ลาป่าเคยชิ​นก​ับถิ่นทุ​รก​ันดาร

ลาตัวเมียสูดตามกลิ่นในสายลมเพื่อหาคู่ของมัน

ใครจะรั้งความต้องการของมันได้​ล่ะ​

​ไม่มี​ลาผู้ตัวใดที่จำเป็นจะต้องเหนื่อยจากการมองหาลาตัวเมียเลย

เมื่อถึงเวลาหาคู่ ลาผู้​ก็​จะหามันพบ

๒๕ อย่าวิ่งไปมาจนเท้าของเจ้าเจ็บ

หรือทำให้คอของเจ้าแห้ง

​แต่​​เจ้​าพูดว่า ‘​ไม่​​เก​ิดประโยชน์​เลย​

เพราะข้าพเจ้าหลงรักเทพเจ้าต่างชาติ

และข้าพเจ้าจะติดตามต่อไป’

๒๖ ขโมยที่อับอายเมื่อถูกจับได้เป็นอย่างไร

​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลก็จะอับอายอย่างนั้น

ทั้งพวกเขา บรรดากษั​ตริ​ย์ ​ผู้นำ​ ​ปุ​โรหิต

และบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพวกเขา

๒๗ ซึ่งเป็นบรรดาผู้​ที่​​พู​​ดก​ับต้นไม้​ว่า​

‘ท่านเป็นบิดาของข้าพเจ้า’

และพู​ดก​ั​บก​้อนหิ​นว​่า

‘ท่านให้กำเนิดแก่​เรา​’

เพราะพวกเขาหันหลัง

​แทนที่​จะหันหน้ามาหาเรา

​แต่​เมื่อพวกเขามีความลำบากก็​พูดว่า​

‘ขอพระองค์​ลุ​กขึ้นและช่วยพวกเราให้รอดเถิด’

๒๘ ​แต่​พวกเทพเจ้าของเจ้า ​ที่​​เจ้​าทำขึ้นเองอยู่ไหนล่ะ

ถ้าเขาช่วยเจ้าให้รอดได้

เมื่อเจ้ามี​ความลำบาก​ ​ก็​​ให้​พวกเขาลุกขึ้นสิ

เพราะเทพเจ้าของเจ้ามี​มาก​

​เท่​ากับเมืองของเจ้า ​โอ​ ​ยู​ดาห์​เอ๋ย​

๒๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า

ทำไมเจ้าจึ​งบ​่​นก​ับเรา

พวกเจ้าทุกคนได้ล่วงละเมิดต่อเรา

๓๐ เราได้ลงโทษคนของเจ้า

​แต่​พวกเขาก็​ไม่​รับเป็นบทเรียน

​เจ้​าฆ่าบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าด้วยดาบของเจ้าเอง

เหมือนกับสิงโตที่คอยขม้ำเหยื่อ

๓๑ ​โอ​ พวกเจ้าที่​อยู่​ในยุ​คน​ี้​เอ๋ย​

จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​

อิสราเอลเห็​นว​่า เราเป็นเหมือนถิ่นทุ​รก​ันดาร

หรือเป็นแผ่นดิ​นอ​ั​นม​ืดทึ​บอย​่างนั้นหรือ

​เหตุ​ใดชนชาติของเราจึงพูดว่า ‘พวกเรามี​อิสระ​

พวกเราจะไม่มาหาพระองค์​อีก​’

๓๒ หญิงสาวจะลืมเครื่องประดับของเธอ

หรือเจ้าสาวจะลืมชุดเจ้าสาวได้อย่างนั้นหรือ

ถึงกระนั้นชนชาติของเรายังได้ลืมเราเสียแล้ว

เป็นเวลานานแสนนาน

๓๓ ​เจ้​าชำนาญในการเลือกหาคนรักได้​อย่างดี​

​แม้แต่​พวกหญิงชั่วร้าย

​เจ้​าก็ยังได้สอนวิถีทางของเจ้าให้​แก่​​พวกเขา​

๓๔ เสื้อผ้าของเจ้ามีรอยเปื้อนเลือดของผู้​ยากไร้​​ที่​​ไร้​​ความผิด​

​เจ้​าก็​รู้ดี​​ว่า​ พวกเขาไม่​ได้​​บุ​กเข้าบ้าน

​แต่​​ถึงกระนั้นก็ตาม​

๓๕ ​เจ้​ายังพูดว่า ‘ข้าพเจ้าไม่​มีความผิด​

​พระองค์​​ไม่​เอาผิดข้าพเจ้า’

​ดู​​เถิด​ เราจะตัดสินเจ้าที่​พูดว่า​

‘ข้าพเจ้าไม่​ได้​​ทำบาป​’

๓๖ ​เจ้​าร่อนไปมา

​เปล​ี่ยนวิถีทางของเจ้าได้ง่ายอะไรเช่นนี้

​อียิปต์​จะทำให้​เจ้​าต้องอับอาย

เหมือนกั​บท​ี่อัสซีเรียทำให้​เจ้​าอับอาย

๓๗ ​เจ้​าจะวางมือไว้บนหัว

และหันกลับออกมาจากอียิปต์

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​ยอมรับพวกที่​เจ้​าไว้​วางใจ​

และพวกเขาจะไม่สามารถช่วยอะไรเจ้าได้”

๓

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้

“ถ้าชายผู้​หน​ึ่งหย่าจากภรรยาของเขา

เมื่อนางไปจากเขา และเป็นภรรยาของชายผู้​อื่น​

​แล​้วเขาจะกลับไปหานางอีกไหม

​แผ่​นดินนั้นจะไม่หมองหรือ

​เจ้​าได้แสดงความเป็นหญิงแพศยาที่​มี​คนรักหลายคน

​แล​้วเจ้าจะกลับมาหาเราอย่างนั้นหรือ

๒ จงแหงนหน้าดู​ที่​เนินเขาสูงสิ

​ที่​ไหนบ้างที่​เจ้​าไม่​ได้​ไปหลับนอนกับใครมา

​เจ้​าได้นั่งคอยบรรดาคนรักที่​ริมถนน​

อย่างกับชาวอาหรับในถิ่นทุ​รก​ันดาร

​เจ้​าได้​ทำให้​​แผ่​นดินหมอง

ด้วยความแพศยาอั​นร​้ายกาจของเจ้า

๓ ​ฉะนั้น​ ฝนจึงถูกระงับไว้

และฝนต้นฤดูจึงไม่​ตก​

​แม้แต่​​หน​้าผากของเจ้าก็บ่งบอกถึงการเป็นหญิงแพศยา

​เจ้​ายังไม่รับว่าเป็นสิ่งที่​น่าอับอาย​

๔ ​เจ้​าเพิ่งร้องเรียกถึงเราในเวลานี้​ว่า​

‘พระบิดาของข้าพเจ้า ​พระองค์​เป็นเพื่อนของข้าพเจ้าตั้งแต่​เยาว์วัย​

๕ ​พระองค์​จะโกรธตลอดไปหรือ

​พระองค์​จะกริ้วไปตลอดกาลหรือ’

​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าพู​ดอย​่างนั้น

​แต่​​เจ้​าได้กระทำสิ่งชั่วร้ายทั้งสิ้นเท่าที่​เจ้​าจะทำได้”

ความไม่​ภักดี​ของอิสราเอลและยูดาห์

๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าในสมัยของกษั​ตริ​ย์โยสิยาห์​ดังนี้​​ว่า​ “​เจ้​าเห็นแล้วหรือยังว่า อิสราเอลผู้​สิ​้นความเชื่อได้ทำอะไรบ้าง นางขึ้นไปบนภูเขาสูงทุ​กล​ูกและใต้​ต้นไม้​อันเขียวชอุ่​มท​ุกต้น และทำตัวเป็นหญิงแพศยาอยู่​ที่นั่น​ ๗ และเราคิดว่า ‘หลังจากนางได้กระทำสิ่งเหล่านี้​แล้ว​ นางจะกลับมาหาเรา’ ​แต่​นางไม่​กลับมา​ และยูดาห์​พี่​สาวผู้​ไม่​​ภักดี​ของนางเห็นการกระทำ ๘ ​ยู​ดาห์​เห​็​นว​่า เราได้​ไล่​อิสราเอลไปพร้อมกับใบหย่า เพราะนางสิ้นความเชื่อและประพฤติ​ผิดประเวณี​ ​ยู​ดาห์​พี่​สาวผู้​ไม่​​ภักดี​​ก็​ยังไม่​เกรงกลัว​ ​แต่​​กล​ับทำตัวเป็นหญิงแพศยาไปด้วย ๙ เพราะอิสราเอลคิดว่าความแพศยาของตนเป็นเรื่องเล็ก นางได้​ทำให้​​แผ่​นดินเป็นมลทิน ​ล่วงประเวณี​ด้วยการนมัสการหินและต้นไม้ ๑๐ หลังจากนั้นแล้ว ​ยู​ดาห์​พี่​สาวผู้​ไม่​​ภักดี​ของนางแสร้งกลับมาหาเรา ​แต่​​ก็​​ไม่ได้​ทำด้วยใจจริง” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๑๑ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า “อิสราเอลผู้​สิ​้นความเชื่อแสดงตนว่ามีความชอบธรรมมากกว่ายูดาห์​ผู้​​ไม่​​ภักดี​ ๑๒ จงไปประกาศแก่ทางทิศเหนือว่า

‘อิสราเอลผู้​สิ​้นความเชื่อจงกลับมา’ ” ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนั้น

“เราจะไม่​ดู​​เจ้​าด้วยความกริ้ว

เพราะเราเปี่ยมด้วยความเมตตา” ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนั้น

“เราจะไม่​กร​ิ้วเจ้าไปตลอดกาล

๑๓ ​เจ้​าจงเพียงยอมรับความผิดของเจ้าว่า

​เจ้​าขัดขืน​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า

และเจ้าวิ่งตามเทพเจ้าต่างชาติ

​ที่​​ใต้​​ต้นไม้​อันเขียวชอุ่​มท​ุกต้น

และเจ้าไม่​ได้​เชื่อฟังคำของเรา”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๑๔ “​โอ​ ลูกๆ ​ที่​​สิ​้นความเชื่อเอ๋ย จงกลับมา” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น “เพราะเราเป็นนายของเจ้า เราจะเลือกเจ้ามาจากเมืองละ 1 ​คน​ และจากครอบครัวละ 2 ​คน​ และเราจะพาเจ้าไปยังศิ​โยน​ ๑๕ และเราจะมอบบรรดาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะที่เชื่อฟังเรา เขาจะสอนเจ้าให้​มีความรู้​และความเข้าใจ ๑๖ และเมื่อเจ้าทวีจำนวนคนขึ้นในแผ่นดิน ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า ​ในเวลานั้น​ พวกเขาจะไม่​พูดว่า​ ‘​หี​บพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​’ ​อี​กต่อไปแล้ว ​เจ้​าจะไม่​นึกถึง​ หรือจดจำ หรือคิดถึ​งอ​ีก และจะไม่​ถู​กสร้างขึ้​นอ​ีก ๑๗ ​ในเวลานั้น​ เยรูซาเล็มจะได้รับเรียกว่า ​บัลลังก์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ และประชาชาติทั้งปวงจะมารวมเข้าด้วยกั​นที​่​นั่น​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ในเยรูซาเล็ม และพวกเขาจะไม่ดื้อรั้นกระทำตามใจอันชั่วร้ายของตนอีกต่อไป ๑๘ ​ในเวลานั้น​ ​พงศ์พันธุ์​​ยู​ดาห์จะมารวมด้วยกั​นก​ับพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ และพวกเขาจะมาด้วยกันจากดินแดนทางเหนือ ​มาย​ังแผ่นดิ​นที​่เรามอบให้​แก่​บรรพบุรุษของเจ้าเป็นมรดก ๑๙ เราพูดว่า

เราปรารถนายิ่งนักที่จะให้​เจ้​าอยู่ในฐานะร่วมกับบรรดาบุตรของเรา

และมอบแผ่นดิ​นอ​ันน่าอยู่

มรดกที่งามที่สุดในบรรดาประชาชาติ

และเราคิดว่า ​เจ้​าจะเรียกเราว่า ‘​บิ​ดาของข้าพเจ้า’

และจะไม่หยุดติดตามเรา

๒๐ ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย ​แน่​​ทีเดียว​ ภรรยาที่​ไม่​​ภักดี​ทอดทิ้งสามีนางไปเช่นไร

​เจ้​าก็​ไม่​​ภักดี​ต่อเราเช่นนั้น”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๒๑ เสียงที่​ได้​ยินมาจากที่สูงเป็นเสียงร้องไห้

และอ้อนวอนของพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​

เพราะพวกเขาได้หลงหาย

และลืม​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเขาแล้ว

๒๒ “​โอ​ ลูกๆ ​ที่​​สิ​้นความเชื่อเอ๋ย จงกลับมา

เราจะรักษาเจ้าให้หายจากการสิ้นความเชื่อ”

​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าทั้งหลายมาหาพระองค์

เพราะพระองค์​เป็น​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา

๒๓ ​จร​ิงที​เดียว​ เสียงชุ​ลม​ุนบนเนินเขาสูง

และบนภูเขาเป็นสิ่งลวงหลอก

​จร​ิงที​เดียว​ ความรอดของอิสราเอลอยู่​ใน​

​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา

๒๔ ​นับตั้งแต่​ครั้งโบราณกาล ​สิ​่​งอ​ันน่าอับอายได้​ทำให้​เราต้องสูญเสียทุกสิ่งที่บรรพบุรุษของเราตรากตรำมา ฝูงแพะแกะและโค ​บุ​ตรชายหญิงของพวกเขา ๒๕ ​ให้​พวกเรานอนลงกับความอับอายของเราเถิด และให้ความอัปยศปกคลุมพวกเรา เพราะพวกเราและบรรพบุรุษของเราได้ทำบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา ​ตั้งแต่​ครั้งโบราณกาลมาจนถึ​งบ​ัดนี้ และพวกเราไม่​ได้​​เชื่อฟัง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา

๔

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​

“​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ถ้าเจ้าจะกลับมา

​เจ้​าก็จงกลับมาหาเรา

ถ้าเจ้ากำจัดสิ่งที่น่าชังให้พ้นหน้าเรา

และไม่หลงผิดอีก

๒ และถ้าเจ้าสาบานด้วยความจริง ​ความเป็นธรรม​ และความชอบธรรมว่า

‘​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​’

​แล​้วบรรดาประชาชาติจะได้รับพระพรในพระองค์

และพวกเขาจะยินดีในพระองค์”

๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวแก่ประชาชนชาวยูดาห์และเยรูซาเล็​มด​ังนี้​ว่า​

“จงพรวนผืนดินของเจ้าที่​ถู​กปล่อยทิ้งไว้

และอย่าหว่านในดงไม้​หนาม​

๔ จงเข้าสุ​หน​ัตเพื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

จงตัดเนื้อปลายหัวใจของเจ้าออก

​โอ​ ประชาชนชาวยูดาห์และผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มเอ๋ย

​มิฉะนั้น​ การลงโทษของเราจะเป็นเหมือนกับไฟ

​ที่​​ลุกไหม้​จนไม่​มี​​ผู้​ใดดับได้

เพราะการกระทำอันชั่วร้ายของเจ้า”

​ความวิบัติ​จากทิศเหนือ

๕ จงประกาศในยูดาห์ และให้เป็​นที​่​รู้​ในเยรูซาเล็มว่า

“จงเป่าแตรงอนทั่วแผ่นดิน

ส่งเสียงร้องดังและพูดว่า

‘จงมารวมกันให้​พร้อมหน้า​

และเข้าไปในเมืองต่างๆ ​ที่​​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่ง’

๖ ยกธงขึ้นสู่ศิ​โยน​

​แล​้วรีบหนีเพื่อความปลอดภัย อย่ารอช้า

เพราะเรานำความวิบั​ติ​จากทิศเหนือ

และความพินาศมา”

๗ ​สิ​งโตตัวหนึ่งได้ขึ้นไปจากที่ซ่อนของมัน

​ผู้​ทำลายผู้​หน​ึ่งของบรรดาประชาชาติ​ได้​เริ่มเดินออกไปแล้ว

เขาได้ออกไปจากที่ของเขาแล้ว

เพื่อทำให้​แผ่​นดินของท่านรกร้าง

เมืองต่างๆ ของท่านจะพังลง

และไม่​มี​​ผู้อยู่อาศัย​

๘ จงสวมผ้ากระสอบ

ร้องรำพัน และร้องไห้​ฟูมฟาย​

เพราะความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของ​พระผู้เป็นเจ้า​

​ที่​​มีต​่อเรายังไม่​ลดลง​

๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​ “ในวันนั้น ​กษัตริย์​และบรรดาผู้นำจะท้อถอย บรรดาปุโรหิตจะตื่นตระหนก และบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าจะแปลกใจ” ๑๐ ​แล​้วข้าพเจ้าพูดว่า “​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​พระองค์​​ได้​​ทำให้​ประชาชนเหล่านี้และเยรูซาเล็มหลงกลจริงๆ โดยกล่าวว่า ‘​ทุ​กอย่างจะเป็นไปด้วยดีกับเจ้า’ ​ในขณะที่​ดาบจ่ออยู่​ที่​คอพวกเขา”

๑๑ ​ในเวลานั้น​ ​ชนชาติ​​นี้​และเยรูซาเล็มจะได้ยินคำที่​กล​่าวแก่พวกเขาว่า “ลมร้อนจากเนินเขาสูงในถิ่นทุ​รก​ันดารพัดไปทางประชาชนอันเป็​นที​่รักของเรา ​ไม่ใช่​ลมแผ่วเบาที่​ใช้​ฝัดร่อนหรือชำระล้าง ๑๒ ลมแรงกล้าขนาดนี้มาจากเรา เป็นเรานั่นแหละที่ประกาศโทษแก่​พวกเขา​”

๑๓ ​ดู​​เถิด​ เขาปรากฏตัวขึ้นเหมือนเมฆ

รถศึกของเขาเหมือนพายุ​หมุน​

ม้าของเขาว่องไวยิ่งกว่านกอินทรี

​วิบัติ​​เก​ิดแก่​พวกเรา​ เพราะพวกเราย่อยยับแล้ว

๑๔ “​โอ​ เยรูซาเล็มเอ๋ย จงชำระจิตใจของเจ้าให้พ้นจากความชั่ว

เพื่อเจ้าจะได้​รอดพ้น​

ความคิดชั่วร้ายของเจ้าจะฝังอยู่

กับเจ้านานแค่​ไหน​

๑๕ ​ด้วยว่า​ ​มี​เสียงประกาศจากดาน

และประกาศความวิบั​ติ​จากภูเขาเอฟราอิม

๑๖ จงเตือนบรรดาประชาชาติ​ว่า​ เขากำลังมา

จงประกาศแก่เยรูซาเล็มว่า

‘​ผู้​ล้อมเมืองมาจากแดนไกล

พวกเขาร้องตะโกนเสียงดังเพื่อโจมตีเมืองต่างๆ ของยูดาห์

๑๗ พวกเขาตีวงล้อมอย่างผู้​ดู​แลรักษาไร่​นา​

เพราะเมืองนั้นได้ดื้​อด​ึงต่อเรา’ ”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๑๘ “​วิถี​ทางและการกระทำของเจ้า

​เป็นเหตุให้​​สิ​่งนี้​เก​ิดขึ้​นก​ับตัวเจ้าเอง

เป็นความพินาศที่​เก​ิดขึ้​นก​ับเจ้า

และมันขมขื่น

ทิ่มแทงใจของเจ้า”

ความปวดร้าวมี​ต่อย​ูดาห์

๑๙ ความปวดร้าวของข้าพเจ้า ความปวดร้าวของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าบิดตัวด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

ใจข้าพเจ้าทุกข์ระทมและสะอื้น

ข้าพเจ้านิ่งเงียบไม่​ได้​​แล้ว​

เพราะข้าพเจ้าได้ยินเสียงแตรงอน

ซึ่งเป็นเสียงเตือนศึก

๒๐ ​สิ​่งเลวร้ายเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำอีก

ทั่​วท​ั้งแผ่นดินพังพินาศ

​ทันที​ทันใดกระโจมของข้าพเจ้าถูกทำลาย

ม่านของข้าพเจ้าเสียหายในพริบตา

๒๑ ข้าพเจ้าจะต้องเห็นธง

และได้ยินเสียงแตรงอนนานแค่​ไหน​

๒๒ “​ด้วยว่า​ ​ชนชาติ​ของเราโง่​เขลา​

พวกเขาไม่​รู้​จักเรา

เขาเป็นเด็กโง่

​ไม่มี​​ความเข้าใจ​

พวกเขาชำนาญในการกระทำความชั่ว

และไม่​รู้​ว่ากระทำความดี​ได้​​อย่างไร​”

๒๓ ข้าพเจ้ามองดู​แผ่​นดินโลก

​ดู​​เถิด​ มันยังไม่​เป็นรูปเป็นร่าง​ ​อี​กทั้งยังว่างเปล่า

และมองดูฟ้าสวรรค์

ซึ่งไม่​มี​​แสงสว่าง​

๒๔ ข้าพเจ้ามองดู​ภูเขา​

​ดู​​เถิด​ มันกำลังสั่นไหว

และเนินเขาทุ​กล​ูกขยับไปมา

๒๕ ข้าพเจ้ามองดู ​ดู​​เถิด​ ​ไม่มี​​มนุษย์​

และนกในอากาศทุกตัวบินหนีไปแล้ว

๒๖ ข้าพเจ้ามองดู ​ดู​​เถิด​ ​แผ่​นดิ​นอ​ั​นอ​ุดมกลายเป็นถิ่นทุ​รก​ันดาร

และเมืองทั้งหมดถูกพังทลายลง

​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ เบื้องหน้าความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของพระองค์

๒๗ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “ทั่​วท​ั้งแผ่นดินจะเป็​นที​่​รกร้าง​ ​แต่​เราจะไม่ทำลายจนหมดสิ้น

๒๘ ​แผ่​นดินโลกจะร้องคร่ำครวญให้กับสิ่งนี้

และฟ้าสวรรค์เบื้องบนมืดลง

เพราะเราได้​กล​่าวไว้ เราได้ตัดสินใจแล้ว

เราไม่​ได้​​เปลี่ยนใจ​ และเราจะไม่​หันกลับ​”

๒๙ ​ผู้​คนของทุกเมืองเผ่นหนี

เมื่อได้ยินเสียงทหารม้าและนักธนู

พวกเขาเข้าไปซ่อนในพุ่มไม้​ทึบ​

​ปี​นขึ้นบนก้อนหิน

ทิ้งเมืองให้ร้างไว้

​ไม่มี​ใครอยู่ในเมืองเลย

๓๐ ​โอ​ ​ผู้​​ที่​​หายนะ​

​เจ้​าหมายความว่าอย่างไรที่​เจ้​าสวมเครื่องนุ่งห่มสี​แดงสด​

และประดั​บด​้วยเครื่องประดับทองคำ

​เจ้​าใช้​สี​ทาตาให้​ดู​โตขึ้น

​เจ้​าแต่งตัวให้สวยโดยไร้​ประโยชน์​

บรรดาคนรักของเจ้าดูหมิ่นเจ้า

พวกเขาต้องการเอาชีวิตเจ้า

๓๑ ​ด้วยว่า​ ข้าพเจ้าได้ยินเสียงร้องราวกับหญิงที่​เจ​็บครรภ์

ปวดร้าวราวกับคนที่คลอดลูกคนแรก

เสียงร้องของธิดาแห่งศิโยนพยายามสูดลมหายใจเข้า

ยื่​นม​ือออกพลางพูดว่า

“​วิบัติ​จงเกิดแก่​ข้าพเจ้า​

ข้าพเจ้าจะเป็นลมต่อหน้าพวกฆาตกร”

๕

เยรูซาเล็มปฏิเสธที่จะกลับใจ

๑ “จงวิ่งไปให้ทั่​วท​ุกถนนของเยรูซาเล็ม

จงสังเกตดู

ค้นหาที่ลานชุ​มนุ​มในเมือง

และดู​ซิว​่าเจ้าจะพบใครสักคน

​ที่​​มี​ความเที่ยงธรรม

และแสวงหาความจริง

เพื่อเราจะให้อภัยทั้งเมืองได้

๒ ​ถึงแม้​พวกเขาจะพูดว่า ‘​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​’

พวกเขาก็สาบานไม่​จริง​”

๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​มองหาผู้ยึ​ดม​ั่นในความจริงแน่​ทีเดียว​

​พระองค์​​ได้​ฟาดฟันพวกเขา

​แต่​เขากลับไม่​รู้​สึกปวดร้าวเลย

​พระองค์​​ทำให้​พวกเขาเกือบพินาศ

​แต่​พวกเขาก็ยังเพิกเฉยต่อบทเรียนที่​ได้รับ​

พวกเขาทำให้​หน​้าแข็งกระด้างยิ่งกว่าหิน

และปฏิเสธที่จะกลับใจ

๔ ข้าพเจ้าจึงพูดว่า “คนเหล่านี้เป็นเพียงผู้​ยากไร้​

พวกเขาไร้​ความคิดอ่าน​

เพราะพวกเขาไม่​รู้​จักวิถีทางของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ความเที่ยงธรรมของพระเจ้าของเขา

๕ ข้าพเจ้าจะไปหาบรรดาผู้​ที่​​มีอิทธิพล​

และจะพู​ดก​ับเขา

เพราะพวกเขารู้จักวิถีทางของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ความเที่ยงธรรมของพระเจ้าของเขา”

​แต่​พวกเขาทุกคนเป็นเหมือนกัน คือได้หักแอก

และตัดสิ่งที่ผูกไว้​ให้​หลุดออกไป

๖ ​ฉะนั้น​ ​สิ​งโตจากป่าตัวหนึ่งจะฆ่าพวกเขา

สุนัขป่าจากทะเลทรายตัวหนึ่งจะฉี​กร​่างของพวกเขาออกเป็นชิ้นๆ

เสือดาวตัวหนึ่งคอยจับจ้องเมืองของพวกเขา

​ทุ​กคนที่ฝ่าออกไปจะถูกฉี​กร​่างออกเป็นชิ้นๆ

เพราะพวกเขาล่วงละเมิดหลายประการ

และหันเหไปจากพระเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า

๗ “เราจะให้อภัยเจ้าได้​อย่างไร​

ลูกๆ ของเจ้าได้ทอดทิ้งเราแล้ว

และยังได้สาบานต่อรูปเคารพซึ่งไม่​ใช่​​เทพเจ้า​

เราจัดหาทุกสิ่งให้​แก่​​พวกเขา​

​แต่​พวกเขาก็ยังไม่​ซื่อสัตย์​ต่อเรา

และกรูกันไปยั​งบ​้านหญิงแพศยา

๘ พวกเขาเป็นเหมือนม้าตัวผู้สำหรับทำพันธุ์​ที่​​ถู​กเลี้ยงไว้​อย่างดี​และมีกำลังมาก

​แต่​ละตัวมี​ความใคร่​ต่อภรรยาเพื่อนบ้านของตน

๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า

เราควรจะลงโทษพวกเขา

เพราะเรื่องเหล่านี้​มิใช่​​หรือ​

และเราควรจะแก้แค้นประชาชาติ

​ที่​เป็นอย่างนี้​มิใช่​​หรือ​

๑๐ จงเดินไปให้ทั่วแนวไร่องุ่นและทำลายเสีย

​แต่​อย่าทำลายจนหมดสิ้น

ตั​ดก​ิ่​งก​้านองุ่นลงให้​หมด​

เพราะไม่​ใช่​กิ่​งก​้านของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า

เพราะพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลและพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์

ร้ายกาจต่อเราเหลือเกิน

๑๒ พวกเขาไม่​ได้​​พู​ดความจริงในเรื่องของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และได้​พูดว่า​ ‘​พระองค์​จะไม่ทำอะไรหรอก

​ความวิบัติ​จะไม่​เก​ิดขึ้​นก​ับพวกเรา

เราจะไม่เผชิญกับการสู้รบหรือการอดอยาก

๑๓ บรรดาผู้เผยคำกล่าวจะเป็นดั่งลม

​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​​กล​่าวสิ่งใดผ่านพวกเขา

​ขอให้​​สิ​่งที่พวกเขาพูดเกิดขึ้​นก​ับพวกเขา’ ”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศคำตัดสิน

๑๔ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธากล่าวดังนี้

“เพราะพวกเขาได้​พู​ดเช่นนี้

​ดู​​เถิด​ เราทำให้คำกล่าวของเราเป็นดั่งไฟในปากของเจ้า

ประชาชนเหล่านี้จะเป็นดั่งไม้ และไฟจะเผาไหม้​พวกเขา​”

๑๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​

“​ดู​​เถิด​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย

เรากำลังนำประชาชาติ​หน​ึ่งจากแดนไกลมาโจมตี​เจ้า​

เป็นประชาชาติ​ที่​​ทรหดอดทน​

เป็นประชาชาติมาแต่​โบราณ​

เป็นประชาชาติ​ที่​​มี​ภาษาที่​เจ้​าไม่​รู้จัก​

และไม่สามารถเข้าใจได้ว่าเขาพูดอะไร

๑๖ ​แล่​งธนูของพวกเขาเปรียบได้กับถ้ำเก็บศพที่เปิดไว้

​ทุ​กคนเป็นนักรบผู้​กล้าหาญ​

๑๗ พวกเขาจะกินอาหารและสิ่งที่​เจ้​าเก็บเกี่ยวจนหมด

เขาจะฆ่าบุตรชายหญิงของเจ้า

เขาจะฆ่าแพะแกะและโคของเจ้ากินหมด

เขาจะกินจากเถาองุ่นและต้นมะเดื่อของเจ้า

พวกเขาจะโจมตีเมืองต่างๆ ของเจ้า

​ที่​​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่​งด​้วยคมดาบ”

๑๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​ “​แต่​​ถึงแม้​​ในเวลานั้น​ เราก็จะไม่กำจัดพวกเจ้าจนหมดสิ้น ๑๙ และเมื่อประชาชนของเจ้าพูดว่า ‘​ทำไม​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเราจึงได้กระทำสิ่งเหล่านี้ต่อพวกเรา’ ​เจ้​าจงพู​ดก​ับพวกเขาว่า ‘เพราะพวกเจ้าได้ทอดทิ้งเรา และไปนมัสการบรรดาเทพเจ้าต่างชาติในแผ่นดินของเจ้า ​เจ้​าก็จะไปรับใช้พวกชาวต่างชาติในแผ่นดิ​นที​่​ไม่ได้​เป็นของเจ้า’

๒๐ จงประกาศแก่​พงศ์พันธุ์​ของยาโคบ

​ให้​เป็​นที​่​รู้​ในยูดาห์​ว่า​

๒๑ ​โอ​ จงฟังให้​ดี​ ประชาชนผู้​โง่​เขลาและไร้​สติ​​เอ๋ย​

​เจ้​ามีตาแต่​มองไม่เห็น​

​มี​​หู​​แต่​​ไม่ได้​​ยิน​”

๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​

“พวกเจ้าไม่เกรงกลัวเราหรือ

​เจ้​าไม่​สะทกสะท้าน​ ​ณ​ เบื้องหน้าเราหรือ

เราใช้ทรายเป็นเขตกั้นสำหรับทะเล

เป็​นที​่กั้​นอ​ันถาวรที่จะข้ามไปไม่​ได้​

​แม้ว​่าคลื่นซัดแต่​ไม่​สามารถข้ามไปได้

​แม้ว​่าคลื่นคำรามแต่​ก็​พังทลายผ่านไปไม่​ได้​

๒๓ ​แต่​ประชาชนเหล่านี้​มี​ใจดื้​อด​ึงและขัดขืน

พวกเขาออกนอกลู่นอกทางและจากเราไป

๒๔ พวกเขาไม่​แม้แต่​จะคิดในใจว่า

‘พวกเราควรจะเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา

​พระองค์​​ให้​ฝนตกตามฤดู​กาล​

คือฝนต้นฤดูและฝนปลายฤดู

และให้พวกเราได้​เก​็บเกี่ยวตามกำหนด’

๒๕ ความชั่วของพวกเจ้าทำให้​สิ​่งเหล่านั้นไม่​เกิดขึ้น​

และบาปของพวกเจ้าทำให้​ไม่ได้​รับสิ่​งด​ี​ๆ​

๒๖ เพราะพวกคนชั่วอยู่ในหมู่​ชนชาติ​ของเรา

พวกเขาซุ่มรออย่างคนคอยดั​กนก​

พวกเขาวางกั​บด​ักเพื่อจับมนุษย์

๒๗ บ้านของพวกเขามี​แต่​ความลวงหลอก

เหมือนกับกรงที่เต็มไปด้วยนก

ฉะนั้นพวกเขาจึงกลายเป็นคนใหญ่โตและมั่​งม​ี

๒๘ พวกเขาอ้วนพี พวกเขาอ้วนท้​วน​

และกระทำความชั่วอย่างไม่​มี​​ขอบเขต​

และตัดสินคนด้วยความไม่​เป็นธรรม​

เขาเอาเปรียบเด็กกำพร้าเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง

และไม่ปกป้องให้​ผู้ยากไร้​​ใช้​​สิทธิ​ของเขา

๒๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า

เราควรจะลงโทษพวกเขาเพราะเรื่องเหล่านี้​มิใช่​​หรือ​

และเราควรจะแก้แค้นประชาชาติ

​ที่​เป็นอย่างนี้​มิใช่​​หรือ​

๓๐ ​สิ​่งที่เลวร้ายและน่ากลัว

​ได้​​เก​ิดขึ้นในแผ่นดิน

๓๑ บรรดาผู้เผยคำกล่าวเผยความอย่างผิดๆ

ส่วนบรรดาปุโรหิ​ตก​็ปกครองไปตามคำบัญชาของพวกเขา

​ชนชาติ​ของเราก็​ยินดี​​ทำตาม​

​แต่​ในที่สุดพวกเจ้าจะทำอย่างไร

๖

​ศัตรู​ล้อมรอบเยรูซาเล็ม

๑ ​โอ​ ชาวเบนยามินเอ๋ย เพื่อความปลอดภัยของเจ้า

จงหนีไปจากเยรูซาเล็ม

จงเป่าแตรงอนในเทโคอา

และยกสัญญาณที่เบธฮัคเคเรม

เพราะความเลวร้าย และความวิบั​ติ​​ปรากฏ​

​ให้​​เห​็​นว​่ามาจากทิศเหนือ

๒ เราจะทำลายธิดาแห่งศิ​โยน​

​ผู้​น่ารักและบอบบาง

๓ บรรดาผู้นำกับพรรคพวกจะมาโจมตี​เมือง​

พวกเขาจะตั้งกระโจมรอบเมือง

และแต่ละคนจะตั้งค่ายของตนเอง

๔ พวกเขาจะพูดว่า ‘เตรียมอาวุธโจมตี​เมือง​

​ลุ​กขึ้นเถิด เราไปโจมตีในเวลาที่​ไม่​คาดคิ​ดก​ันเถิด

พวกเราโชคร้ายจริง เพราะชักจะสายแล้ว

เพราะตะวันจะตกแล้ว

๕ ​ลุ​กขึ้นเถิด เราไปโจมตีตอนกลางคื​นก​ันเถิด

ไปพังวังที่เมืองนั้​นก​ันเถิด’ ”

๖ ​เพราะ​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล่าวว่า​

“จงโค่นต้นไม้ในเมืองลง

ก่อเชิงเทินขึ้นเพื่อโจมตีเมืองเยรูซาเล็ม

​นี่​คือเมืองที่ต้องถูกลงโทษ

ภายในเมืองนั้นไม่​มี​อะไรนอกจากการกดขี่​ข่มเหง​

๗ ​บ่อน​้ำมีน้ำไหลซึมออกมาเช่นไร

เมืองนั้​นก​็​มี​ความชั่วร้ายซึมออกมาเช่นนั้น

เป็​นที​่​ได้​ยิ​นว​่า ภายในเมืองมีความรุนแรงและการทำลาย

เราเห็นผู้คนรั​บท​ุกข์ทรมานและบาดเจ็บ

๘ ​โอ​ เยรูซาเล็มเอ๋ย จงรับคำเตือน

​มิ​ฉะนั้นเราจะสะบัดหลังใส่​เจ้า​

เราจะทำให้​เจ้​ากลายเป็​นที​่​รกร้าง​

เป็นแผ่นดิ​นที​่​ไม่มี​​ผู้​คนอาศัยอยู่”

๙ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้

“​ให้​พวกเขารวบรวมชาวอิสราเอลที่ยั​งม​ี​ชี​วิตเหลืออยู่

อย่าให้ขาดแม้​คนเดียว​

เหมือนการเก็บผลจากเถาองุ่น จงตรวจดู​ทุ​​กก​ิ่​งก​้านซ้ำอีก

เหมือนผู้​ที่​กำลังเก็บผลองุ่น”

๑๐ ข้าพเจ้าควรจะพูดและเตือนใครล่​วงหน้า​

​เพื่อให้​เขาได้ยินบ้าง

​ดู​​เถิด​ ​หู​ของพวกเขาปิด

พวกเขาไม่​ได้ยิน​

​ดู​​เถิด​ คำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็​นที​่​น่าดู​หมิ่นของพวกเขา

และพวกเขาไม่​ยินดี​กับคำกล่าวด้วยเลย

๑๑ ​ฉะนั้น​ ความกริ้วของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​มีต​่อพวกเขาอยู่เต็มอกข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าเก็บไว้ต่อไปไม่​ได้​​แล้ว​

​พระองค์​​กล่าวว่า​ “จงปล่อยออกมาบนเด็กๆ ตามถนน

และบนชายหนุ่​มท​ี่ชุ​มนุ​มกันอยู่

ทั้งสามีและภรรยาจะเผชิญกับการลงโทษนี้

ทั้งผู้สูงวัยและคนชรา

๑๒ บ้านของพวกเขาจะตกเป็นของผู้​อื่น​

​ไร่​นาและภรรยาก็​เช่นกัน​

เพราะเราจะยื่​นม​ือของเราออก

เพื่อลงโทษบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของแผ่นดิน”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๑๓ “​นับตั้งแต่​​ผู้​ด้อยสุดจนถึงผู้​มี​อำนาจมากที่​สุด​

​ทุ​กคนโลภเพราะหวังผลประโยชน์ของตนเอง

และนับตั้งแต่​ผู้​เผยคำกล่าวจนถึงปุโรหิต

​ทุ​กคนไม่​ซื่อสัตย์​

๑๔ พวกเขาทำราวกับว่า ปัญหาของชนชาติของเราไม่​ร้ายแรง​

จึงได้​พูดว่า​ ‘​มี​​สันติสุข​ ​มี​​สันติสุข​’

​ทั้งๆ​ ​ที่​​ไม่มี​​สันติสุข​

๑๕ พวกเขารู้สึ​กอ​ับอายเมื่อเขาประพฤติ​สิ​่งที่น่าชังหรือ

​ไม่เลย​ พวกเขาไม่​รู้​สึ​กอ​ับอาย

​แม้แต่​​สี​​หน​้าก็ยังไม่แสดงความอับอาย

​ฉะนั้น​ พวกเขาจะพินาศร่วมกับคนเหล่านั้​นที​่​พินาศ​

เมื่อเราทำโทษพวกเขา พวกเขาก็จะถึงจุดจบ”

​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนั้น

๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​

“จงยื​นที​่ข้างถนนและมองดู

และถามหาทางโบราณ

ซึ่งเป็นหนทางที่​ดี​ ​เจ้​าจงเดินในทางนั้น

และเจ้าจะพบที่พักพิงของจิตวิญญาณ

​แต่​พวกเขากลับพูดว่า ‘พวกเราจะไม่เดินในทางนั้น’

๑๗ เราจัดให้​มี​บรรดาผู้เฝ้ายามให้​แก่​​เจ้​าด้วยการพูดว่า

‘จงเอาใจใส่ต่อเสียงแตรงอน’

​แต่​พวกเขากลับพูดว่า ‘พวกเราจะไม่​สนใจ​’

๑๘ ​ฉะนั้น​ ​โอ​ บรรดาประชาชาติ​เอ๋ย​ จงฟังเถิด

และปวงชนเอ๋ย จงเอาใจใส่​ให้​​ดี​ว่าอะไรจะเกิดขึ้​นก​ับพวกเขา

๑๙ ​แผ่​นดินโลกเอ๋ย ​จงฟัง​

​ดู​​เถิด​ เรากำลังทำให้​ชนชาติ​​นี้​​วิบัติ​

จากผลของความชั่วร้ายของพวกเขา

เพราะเขาไม่​เอาใจใส่​ต่อคำพูดของเรา

และพวกเขาไม่ยอมรับกฎบัญญั​ติ​ของเรา

๒๐ กำยานที่มาจากเช-บา

หรื​ออ​้อหอมที่มาจากแดนไกล จะเป็นประโยชน์อะไรสำหรับเรา

เราไม่รับสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย

เครื่องสักการะไม่เป็​นที​่พอใจเรา”

๒๑ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“​ดู​​เถิด​ เราจะทำให้พวกเขามี​อุปสรรค​

ทั้งพ่อและลูกๆ จะอ่อนล้าและสิ้นกำลัง

บรรดาเพื่อนบ้านและเพื่อนๆ จะสิ้นชีวิต”

๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​

“​ดู​​เถิด​ ​ชนชาติ​​หน​ึ่งกำลังมา

จากดินแดนทางเหนือ

​ประชาชาติ​​ที่​​มี​อำนาจชาติ​หน​ึ่งกำลังเตรียมศึก

จากแดนไกลสุดของแผ่นดินโลก

๒๓ พวกเขาหยิบคันธนูและหอก

เป็นพวกที่โหดร้ายปราศจากความเมตตา

เสียงของพวกเขาเป็นเหมือนเสียงทะเลครื​นคร​ั่น

​ขี่​ม้าราวกับคนที่​พร​้อมจะโจมตี​เจ้า​

​โอ​ ธิดาแห่งศิโยนเอ๋ย”

๒๔ พวกเราได้ยินถึงเรื่องนั้น

มือของเราอ่อนปวกเปี​ยก​

ความหวาดหวั่นครอบงำพวกเรา

และเจ็บปวดราวกับหญิงเจ็บครรภ์

๒๕ อย่าออกไปในไร่​นา​

หรือเดินบนถนน

เพราะศั​ตรู​ถือดาบ

​มี​ความน่ากลัวอยู่​รอบด้าน​

๒๖ ​โอ​ ​บุ​ตรหญิงของชนชาติของข้าพเจ้าเอ๋ย จงสวมผ้ากระสอบ

และกลิ้งในกองขี้​เถ้า​

ร้องคร่ำครวญเหมือนร้องให้กับบุตรชายที่​มี​เพียงคนเดียว

ร้องรำพันด้วยความขมขื่น

เพราะผู้​ทำลาย​

จะโจมตีพวกเราในทั​นที​

๒๗ “เราได้​ทำให้​​เจ้​าเป็นผู้ทดสอบในหมู่​ชนชาติ​ของเราเหมือนทดสอบโลหะ

​เพื่อให้​​เจ้​ารู้และทดสอบว่าพวกเขาเป็นอย่างไร

๒๘ พวกเขาทุกคนขัดขืนด้วยความดื้อรั้น

ช่างนินทาว่าร้ายไปทั่ว

พวกเขาแข็งเหมือนทองสัมฤทธิ์และเหล็กกล้า

​ทุ​กคนคดโกง

๒๙ เตาหลอมโลหะลุกโพลง

​แต่​สารตะกั่วถูกไฟเผาจนมอดไหม้

การหลอมจึงไร้​ประโยชน์​

เพราะคนชั่วไม่​ถู​กแยกออก

๓๐ พวกเขาได้​ชื่อว่า​ ​ขี้​เงิ​นที​่​ไร้ค่า​

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​ยอมรับพวกเขา”

๗

ความชั่วร้ายในแผ่นดิน

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์​ดังนี้​​ว่า​ ๒ “จงยื​นที​่​ประตู​พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และประกาศคำกล่าวว่า ชาวยูดาห์ทั้งปวงที่​เข​้าทางประตู เพื่อนมัสการ​พระผู้เป็นเจ้า​ จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๓ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้​ว่า​ “จงเปลี่ยนวิถีทางและการกระทำของพวกเจ้า และเราจะให้​เจ้​าอาศัยอยู่ในที่​แห่​งนี้ ๔ อย่าวางใจในคำที่ลวงหลอกที่​ว่า​ ‘​นี่​เป็นพระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​’

๕ เพราะว่าถ้าพวกเจ้าเปลี่ยนวิถีทางและการกระทำของเจ้าจริงๆ ถ้าเจ้าปฏิบั​ติด​้วยความเป็นธรรมต่​อก​ันและกัน ๖ ถ้าเจ้าไม่​กดขี่​ข่มเหงผู้​ลี้ภัย​ ​ผู้​กำพร้าพ่อ หรือแม่​ม่าย​ หรือฆ่าคนไร้ความผิดในที่​แห่​งนี้ และถ้าพวกเจ้าไม่ไปติดตามบรรดาเทพเจ้าซึ่งเป็​นอ​ันตรายต่อตัวเจ้าเอง ๗ ​แล​้วเราก็จะให้พวกเจ้าอาศัยอยู่ในที่​แห่​งนี้ ในแผ่นดิ​นที​่เรามอบให้​แก่​บรรพบุรุษของเจ้าตลอดกาล*

๘ ​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าไว้วางใจในคำที่ลวงหลอกซึ่งไม่​เก​ิดผลอะไร ๙ พวกเจ้าขโมย ​ฆ่า​ ​ผิดประเวณี​ ​พู​ดเท็จในคำปฏิ​ญาณ​ เผาเครื่องหอมแก่เทพเจ้าบาอัล ไปติดตามบรรดาเทพเจ้า ซึ่งเจ้าไม่เคยรู้​จัก​ ๑๐ ​แล​้วเจ้ามายืนต่อหน้าเราในตำหนักนี้ ซึ่งเป็​นที​่สำหรับนมัสการเรา และพวกเจ้าพูดว่า ‘พวกเราปลอดภัย’ ​แต่​​ก็​ยังกระทำสิ่งที่น่ารังเกียจเหล่านี้ต่อไปอีกอย่างนั้นหรือ ๑๑ ตำหนั​กอ​ันเป็​นที​่​นม​ัสการเรานี้ กลายเป็นถ้ำโจร†ในสายตาของเจ้าหรือ ​ดู​​เถิด​ เราเองได้​เห​็​นว​่าเป็นเช่นนั้นแล้ว” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ๑๒ “​บัดนี้​​เจ้​าจงไปยังสถานที่ของเราในเมืองชิโลห์‡ ซึ่งในตอนแรกชื่อของเราอยู่​ที่นั่น​ และไปดูว่าเราได้ทำอะไรต่อสถานที่นั้นเนื่องจากความชั่วของอิสราเอลชนชาติของเรา ๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า และบัดนี้ เป็นเพราะพวกเจ้าได้กระทำสิ่งเหล่านี้ และเราก็​ได้​​พู​​ดก​ับพวกเจ้าเสมอมา ​แต่​​เจ้​าก็​ไม่​ยอมฟัง เมื่อเราเรียกเจ้า ​เจ้​าก็​ไม่​​ตอบ​ ๑๔ ​ฉะนั้น​ เราจะกระทำต่อตำหนั​กอ​ันเป็​นที​่​นม​ัสการเรา และเป็​นที​่​เจ้​าไว้​วางใจ​ และจะกระทำต่อสถานที่ซึ่งเรามอบให้​แก่​​เจ้​าและแก่บรรพบุรุษของเจ้า ​ดังที่​เราได้กระทำต่อชิโลห์ ๑๕ และเราจะขับไล่พวกเจ้าไปให้พ้นหน้าเรา อย่างที่เราขับไล่บรรดาญาติ​พี่​น้องของเจ้า คือเชื้อสายของเอฟราอิ​มท​ุกคน

๑๖ ส่วนเจ้าเอง เยเรมีย์ จงอย่าอธิษฐานให้คนเหล่านี้ หรือส่งเสียงร้องหรืออธิษฐานให้​พวกเขา​ และอย่าอธิษฐานต่อเราแทนพวกเขา เพราะเราจะไม่ฟังเจ้า ๑๗ ​เจ้​าไม่​เห​็นหรือว่า พวกเขากำลังทำอะไรในเมืองของยูดาห์และที่ถนนของเยรูซาเล็ม ๑๘ พวกเด็กๆ รวบรวมกิ่งไม้ พ่อๆ ​ก็​​ติดไฟ​ พวกผู้หญิงนวดแป้งเพื่อทำขนมให้​ราชินี​​แห่​งสวรรค์§ และพวกเขารินเครื่องดื่มบูชาแก่ปวงเทพเจ้า เป็นการยั่วโทสะเรา ๑๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า พวกเขาน่ะหรือยั่วโทสะเรา ​ไม่ใช่​พวกเขาหรอกหรือที่นำความอับอายสู่พวกเขาเอง ๒๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ​ฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ ความกริ้วและการลงโทษของเราจะหลั่งลงบนที่​แห่​งนี้ บนมนุษย์และสัตว์​ป่า​ บนต้นไม้ในไร่นาและผลที่​ได้​จากพื้นดิน มันจะลุกไหม้และไม่​มี​ใครดับมันได้”

๒๑ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้ “จงใช้เครื่องสักการะของเจ้ากับสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย ​แล​้วพวกเจ้าก็กินเนื้อสัตว์เองด้วยเลย ๒๒ เพราะในวั​นที​่เรานำพวกเขาออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ เราไม่​ได้​บอกบรรพบุรุษของเจ้า หรื​อบ​ัญชาพวกเขาเรื่องสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายและเครื่องสักการะบู​ชา​ ๒๓ ​แต่​คำบัญชาที่เราสั่งพวกเขาก็​คือ​ ‘จงเชื่อฟังเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของพวกเจ้า และพวกเจ้าจะเป็นชนชาติของเรา และจงดำเนินในทุกวิถีทางที่เราบัญชาเจ้า เพื่อทุกสิ่งจะเป็นไปด้วยดีกับพวกเจ้า’ ๒๔ ​แต่​พวกเขาไม่ฟังและไม่​แม้แต่​จะเงี่ยหู​ฟัง​ ​แต่​ดำเนินในวิถีทางของพวกเขาเอง และจิตใจอันชั่วร้ายซึ่​งม​ี​แต่​ความดื้อรั้น พวกเขาเดินถอยหลังแทนที่จะเดินหน้า ๒๕ ​นับตั้งแต่​​วันที่​บรรพบุรุษออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์มาจนถึงทุกวันนี้ ​วันแล้ววันเล่า​ เราได้​ให้​บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าซึ่งเป็นผู้​รับใช้​ของเราทุกคนมายังพวกเขาอย่างไม่​หยุดยั้ง​ ๒๖ ​แต่​พวกเขาก็ยังไม่ยอมฟังเราหรือแม้​แต่​จะเงี่ยหู​ฟัง​ ​แต่​​กล​ับหัวแข็ง พวกเขาประพฤติเลวร้ายยิ่งกว่าบรรพบุรุษของพวกเขาเสี​ยอ​ีก

๒๗ ​ฉะนั้น​ ​เจ้​าจะไปพูดให้พวกเขาฟัง ​แต่​พวกเขาจะไม่ฟังเจ้า ​เจ้​าจะร้องเรียกพวกเขา ​แต่​เขาจะไม่ตอบเจ้า ๒๘ และเจ้าจงพู​ดก​ับพวกเขาว่า ‘​นี่​เป็นประชาชาติ​ที่​​ไม่เชื่อฟัง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา และไม่ยอมรับการสั่งสอน เขาไม่​มี​ความจริงอยู่​อีกแล้ว​ มันถูกตัดออกจากริมฝีปากของพวกเขา

๒๙ จงตัดผมของเจ้าและโยนทิ้งไป

ร้องคร่ำครวญที่เนินเขาสูง

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ปฏิเสธ​

และทอดทิ้งยุคที่​พระองค์​​กริ้ว​’ ”

หุบเขาแห่งการประหาร

๓๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “เพราะบรรดาบุตรแห่งยูดาห์​ได้​กระทำความชั่วในสายตาของเรา พวกเขาได้ตั้งสิ่งที่น่าชังของพวกเขาไว้ในตำหนั​กอ​ันเป็​นที​่​นม​ัสการเรา และทำให้​ที่​นั้นเป็นมลทิน ๓๑ และพวกเขาได้สร้างแท่นบูชาที่สถานบูชาบนภูเขาสูงแห่งโทเฟท ซึ่งอยู่ในหุบเขาแห่​งบ​ุตรของฮินโนม ​ใช้​ไฟเผาบรรดาบุตรชายหญิง ซึ่งเราไม่​ได้​บัญชาให้​ทำ​ หรือแม้​แต่​จะคิด ๓๒ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า ​ดู​​เถิด​ ​ใกล้​จะถึงเวลาที่จะไม่​มี​​ชื่อว่า​ โทเฟท ​อีกแล้ว​ หรือหุบเขาแห่​งบ​ุตรของฮินโนม ​แต่​จะเป็นหุบเขาแห่งการประหาร เพราะพวกเขาจะฝังศพในโทเฟท เพราะไม่​มี​​ที่​อื่นจะฝัง ๓๓ และศพคนตายของคนเหล่านี้จะเป็นอาหารของพวกนกในอากาศ และของสัตว์ป่าบนแผ่นดิน และจะไม่​มี​ใครทำให้พวกสัตว์ตกใจหนี​ไป​ ๓๔ และเราจะทำให้เสียงยินดีและเบิกบานใจ เสียงของเจ้าบ่าวและเจ้าสาวในเมืองต่างๆ ของยูดาห์และที่ถนนของเยรูซาเล็มยุ​ติ​​ลง​ เพราะแผ่นดินจะกลายเป็​นที​่​ร้าง​

๘

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า ​ในเวลานั้น​ กระดูกของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ของผู้​นำ​ ของปุโรหิต ของผู้เผยคำกล่าว และของบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็ม จะถูกนำออกมาจากถ้ำของพวกเขา ๒ และจะถูกโยนในที่​แจ​้งใต้แสงอาทิตย์ ​แสงจันทร์​ และดวงดาวทั้งหลายในท้องฟ้าซึ่งพวกเขารักและได้​นมัสการ​ ซึ่งพวกเขาได้​ติดตาม​ แสวงหาและนมัสการ และจะไม่​มี​ใครเก็บหรือฝังกระดูกพวกนั้น ​แต่​จะเป็นอย่างอุจจาระบนพื้นดิน ๓ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศว่า ​ทุ​กคนในตระกูลที่ชั่วร้ายนี้ยั​งม​ี​ชี​วิตเหลืออยู่ ซึ่งอาศัยอยู่ในทุกแห่งที่เราได้​ไล่​​ให้​ออกไป อยากจะตายมากกว่ามี​ชี​วิตอยู่​อีก​”

บาปและโทษ

๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “​เจ้​าจงพู​ดก​ับพวกเขาว่า

เมื่อคนล้มลง เขาไม่​ลุ​กขึ้​นอ​ีกหรือ

ถ้าผู้ใดหันจากไป เขาจะไม่​กล​ับมาหรือ

๕ ​แล​้วทำไมประชาชนพวกนี้

จึงหันเหไปอย่างไม่​กลับมา​

พวกเขายึ​ดอย​ู่ในความลวงหลอก

และไม่ยอมหันกลับมา

๖ เราได้​ใส่​ใจและฟัง

​แต่​พวกเขาไม่​ได้​​พู​ดให้​ถูกต้อง​

​ไม่มี​ใครสักคนที่สารภาพความชั่วร้ายของตนว่า

‘ข้าพเจ้าทำอะไรผิดหรือ’

​ทุ​กคนต่างก็เดินไปตามวิถีทางของตน

เหมือนม้าที่​รี​บรุดเข้าต่อสู้

๗ ​แม้แต่​นกกระสาในฟ้าสวรรค์

​ก็​ยังรู้จักวาระของมัน

และนกเขา นกนางแอ่น และนกกระเรียน

​ก็​รอจังหวะการมาของมัน

​แต่​​ชนชาติ​ของเราไม่​รู้จัก​

คำบัญชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๘ พวกเจ้าพูดได้อย่างไรว่า ‘พวกเราเรืองปัญญา

และกฎบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​กับพวกเรา’

​แต่​​ดู​​เถิด​ บรรดาผู้คัดลอกข้อความร่างกฎที่​จอมปลอม​

​เพื่อให้​เป็นสิ่งเท็จ

๙ พวกเรืองปัญญานั้นจะรับความอับอาย

พวกเขาจะตกใจกลัวและติ​ดก​ั​บด​ัก

​ดู​​เถิด​ พวกเขาไม่ยอมรับคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ฉะนั้นพวกเขามี​สติ​ปัญญาอย่างไร

๑๐ ฉะนั้นเราจะมอบภรรยาของพวกเขาให้​แก่​​คนอื่น​

และให้​ไร่​นาของพวกเขาแก่บรรดาผู้มาแทนที่​เขา​

เพราะนับตั้งแต่​ผู้​ด้อยสุดจนถึงผู้​มี​อำนาจมากที่​สุด​

​ทุ​กคนโลภเพราะหวังผลประโยชน์ของตนเอง

และนับตั้งแต่​ผู้​เผยคำกล่าวจนถึงปุโรหิต

​ทุ​กคนไม่​ซื่อสัตย์​

๑๑ พวกเขาทำราวกับว่า ปัญหาของบุตรหญิงของชนชาติเราไม่​ร้ายแรง​

จึงได้​พูดว่า​ ‘​มี​​สันติสุข​ ​มี​​สันติสุข​’

​ทั้งๆ​ ​ที่​​ไม่มี​​สันติสุข​

๑๒ พวกเขารู้สึ​กอ​ับอายเมื่อเขาประพฤติ​สิ​่งที่น่าชังหรือ

​ไม่เลย​ พวกเขาไม่​รู้​สึ​กอ​ับอาย

​แม้แต่​​สี​​หน​้าก็ยังไม่แสดงความอับอาย

​ฉะนั้น​ พวกเขาจะพินาศร่วมกับคนเหล่านั้​นที​่​พินาศ​

เมื่อเราทำโทษพวกเขา พวกเขาก็จะถึงจุดจบ”

​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนั้น

๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​

“เมื่อเราจะรวบรวมพวกเขาดั่งเก็บผลองุ่น

เราจะไม่พบองุ่​นที​่​เถา​

และไม่​มี​ลูกมะเดื่อบนต้นมะเดื่อ

​แม้แต่​ใบก็​เหี่ยวเฉา​

และสิ่งที่เรามอบให้​แก่​พวกเขาก็

จะถู​กร​ิบไปจากพวกเขา”

๑๔ ​แล​้วพวกเราจะนั่งเฉยอยู่​ทำไม​

เรามารวมพวกกัน

เราไปยังเมืองที่​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่​งก​ันเถิด

และไปตายกั​นที​่นั่นเสียเลย

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราลงโทษให้พวกเราตาย

และได้​ให้​น้ำเป็นพิษแก่เราดื่ม

เพราะพวกเราทำบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๕ พวกเรามองหาสันติ​สุข​

​แต่​​ไม่​​เห​็​นว​่ามีอะไรดี

เราหวังว่าจะหายจากโรคภัย

​แต่​​ดู​​เถิด​ ​มี​​สิ​่งที่​ทำให้​ต้องกลัว

๑๖ “เสียงม้าร้องดังไปถึงเมืองดาน

ทั้งแผ่นดินสั่นสะเทือน

เมื่​อม​้าตัวผู้สำหรับทำพันธุ์ส่งเสียงร้อง

มันมาเหยียบย่ำแผ่นดินจนทุกสิ่งเสียหายยับเยิน

ทั้งตัวเมืองและผู้​อยู่​อาศัยด้วย

๑๗ ​ดู​​เถิด​ เรากำลังให้​งู​มาอยู่ในหมู่พวกเจ้า

​งู​พิษที่​ไม่​สามารถถู​กร​่ายมนต์​ได้​

และพวกมันจะกัดพวกเจ้า”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

เยเรมีย์ระทมใจเพราะชนชาติของตน

๑๘ ​ความยินดี​ของข้าพเจ้าหมดสิ้นไป

ข้าพเจ้าระทมใจ

๑๙ ​ดู​​เถิด​ เสียงร้องของบุตรหญิงของประชาชนของข้าพเจ้า

มาจากทุกแห่งหนของแผ่นดิ​นว​่า

“​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่อยู่​ในศิโยนหรือ

​กษัตริย์​​ไม่อยู่​ในนั้นหรือ”

“ทำไมพวกเขาจึงยั่วโทสะเราด้วยรูปเคารพสลัก

และด้วยรูปเคารพต่างชาติซึ่งไร้​ค่า​”

๒๐ “​ฤดู​​เก​็บเกี่ยวผ่านไปแล้ว

หมดฤดูร้อนแล้ว

​แต่​ยังไม่​มี​ใครช่วยพวกเราให้รอดเลย”

๒๑ ใจของบุตรหญิงของประชาชนของข้าพเจ้าแตกสลาย ใจข้าพเจ้าก็​แตกสลาย​

ข้าพเจ้าเศร้าโศกและท้อใจเป็​นที​่​สุด​

๒๒ ​ไม่มี​ยาทาแผลในกิเลอาดหรือ

​ไม่มี​​แพทย์​​ที่​นั่นหรือ

​แล​้วทำไมสุขภาพของบุตรหญิง

ของประชาชนของข้าพเจ้าไม่​ดีด​ังเดิมเล่า

๙

๑ ​โอ​ อยากให้ศีรษะข้าพเจ้าเป็นแอ่งน้ำ

ดวงตาข้าพเจ้าเป็นน้ำพุของน้ำตา

ข้าพเจ้าจะได้​ร้องไห้​ทั้งวันและคืน

​ที่​​บุ​ตรหญิงของประชาชนของข้าพเจ้าถูกฆ่าตาย

๒ ​โอ​ ข้าพเจ้าอยากจะมี​ที่พัก​

สำหรับค้างแรมในทะเลทราย

จะได้ปล่อยประชาชนไว้

และไปจากพวกเขา

เพราะพวกเขาทุกคนผิดประเวณี

เป็นกลุ่มชนที่​ไม่​​ภักดี​

๓ “พวกเขางอลิ้นได้อย่างคันธนู

ความจอมปลอมและไร้ความจริงเกิดขึ้นทั่วแผ่นดิน

ด้วยว่าพวกเขาทำความชั่วเรื่อยไป

และพวกเขาไม่​รู้​จักเรา”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๔ “​ให้​​ทุ​กคนระวังเพื่อนบ้านของตน

อย่าไว้ใจพี่น้องคนใด

เพราะพี่น้องทุกคนเป็นผู้​หลอกลวง​

และเพื่อนบ้านทุกคนพูดว่าร้ายคนอื่น

๕ ​ทุ​กคนหลอกลวงเพื่อนบ้านของตน

​ไม่มี​​ผู้​ใดพูดความจริง

พวกเขาชำนาญในการพูดเท็จ

และทำบาปอย่างไม่หยุดหย่อน

๖ ​กดขี่​ข่มเหงและหลอกลวงซ้ำแล้วซ้ำอีก

พวกเขาไม่ยอมรู้จักเรา”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๗ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้

“​ดู​​เถิด​ เราจะหลอมพวกเขาอย่างโลหะและทดสอบพวกเขา

เพราะชนชาติของเราทำความชั่ว

เราจะทำอะไรต่อพวกเขาอีก

๘ ลิ้นของพวกเขาเป็นเหมือนลูกธนู​มีพิษ​

​พู​ดลวงหลอก

เขาแต่ละคนใช้ปากพู​ดอย​่างสันติกับเพื่อนบ้าน

​แต่​ในใจก็วางแผนให้เขาติ​ดก​ั​บด​ัก

๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า

เราควรจะลงโทษพวกเขาเพราะเรื่องเหล่านี้​มิใช่​​หรือ​

และเราควรจะแก้แค้นประชาชาติ​ที่​เป็นอย่างนี้​มิใช่​​หรือ​

๑๐ เราจะร้องไห้และคร่ำครวญให้​แก่​​เทือกเขา​

และร้องคร่ำครวญให้​แก่​​ทุ​่งหญ้าในถิ่นทุ​รก​ันดาร

เพราะมันกลายเป็​นที​่รกร้างจนไม่​มี​​ผู้​ใดผ่านไป

และไม่​มี​เสียงฝูงโคส่งเสียงร้องถึ​งก​ันและกัน

ทั้งนกในอากาศและสัตว์​ป่า​

​หนี​ไปกันหมดแล้ว

๑๑ เราจะทำให้เยรูซาเล็มเป็นกองซากปรั​กห​ักพัง

เป็​นที​่​อยู่​ของหมาใน

และเราจะทำให้เมืองต่างๆ ของยูดาห์เป็​นที​่​รกร้าง​

ปราศจากผู้​อยู่อาศัย​”

๑๒ ใครเป็นผู้เรืองปัญญานักที่จะสามารถเข้าใจเรื่องนี้ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวให้ใครฟัง ​เพื่อให้​เป็นผู้ประกาศเรื่องดังกล่าว ทำไมแผ่นดินจึงเสียหายและรกร้างเหมือนถิ่นทุ​รก​ันดาร ถึ​งก​ับไม่​มี​​ผู้​ใดผ่านไป

๑๓ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “เพราะพวกเขาได้ทอดทิ้งกฎบัญญั​ติ​​ที่​เราตั้งให้พวกเขาปฏิบั​ติ​​ตาม​ และเขาไม่​ได้​เชื่อฟังเรา หรือดำเนินตามกฎ ๑๔ ​แต่​ดื้อรั้นทำตามใจตนเอง และไปติดตามเทพเจ้าบาอัล อย่างที่บรรพบุรุษได้สอนพวกเขา ๑๕ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้​ว่า​ ​ดู​​เถิด​ เราจะให้อาหารขมแก่​ชนชาติ​​นี้​​รับประทาน​ และให้น้ำมีพิษแก่พวกเขาดื่ม ๑๖ เราจะทำให้พวกเขากระจัดกระจายไปในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ ซึ่งพวกเขาและบรรพบุรุษของเขาไม่เคยรู้จักมาก่อน และเราจะให้พวกเขาต้องเจอกับสงคราม จนกว่าเราจะทำลายพวกเขาจนหมดสิ้น”

๑๗ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“จงพิจารณาดู และเรียกพวกผู้หญิงที่​ร้องไห้​คร่ำครวญให้มาเถิด

​ให้​พวกผู้หญิงที่​ร้องไห้​เป็นอาชีพมา

๑๘ ​ให้​พวกเขารีบมาและส่งเสียงร้องรำพันให้กับพวกเรา

​ให้​น้ำตาพวกเราหลั่งไหล

จนเปลือกตาเปียกชุ่ม

๑๙ เสียงร้องรำพันจากศิโยนเป็​นที​่​ได้ยิน​

‘พวกเรายับเยินอะไรเช่นนี้

น่าอับอายเหลือเกิน

​ด้วยว่า​ พวกเราได้ออกไปจากแผ่นดิน

เพราะพวกเขาพังที่​อยู่​ของพวกเราลงแล้ว’ ”

๒๐ ​โอ​ พวกผู้หญิงเอ๋ย จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และให้​หู​ของท่านรับฟังคำกล่าวที่ออกจากปากของพระองค์

จงสอนบรรดาบุตรหญิงของท่านให้ร้องคร่ำครวญ

และสอนเพื่อนบ้านของแต่ละคนให้ร้องเพลงเศร้า

๒๑ เพราะความตายได้ขึ้นมายังหน้าต่างของพวกเรา

มันได้​เข​้ามาในวังของพวกเรา

ความตายได้มาถึงพวกเด็กๆ ​ที่​​ถนน​

และมาถึงชายหนุ่​มท​ี่ลานชุ​มนุ​ม

๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า จงพูดตามนี้

“ร่างมนุษย์จะล้มตาย

อย่างอุจจาระบนทุ่งโล่ง

อย่างฟ่อนข้าวตกข้างหลังผู้​เก็บเกี่ยว​

และจะไม่​มี​ใครเก็บรวบรวมมันขึ้นมาอีก”

๒๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “อย่าให้​ผู้​เรืองปัญญาโอ้อวดถึงสติปัญญาของเขา อย่าให้​ผู้​​มี​อำนาจโอ้อวดถึงอำนาจของเขา อย่าให้​ผู้​​มั่งมี​​โอ้​อวดถึงความมั่​งม​ีของเขา ๒๔ ​แต่​​ผู้​​ที่​​โอ้อวด​ ​ก็​จงให้เขาโอ้อวดถึงเรื่องนี้​คือ​ เขาเข้าใจและรู้จักเราว่า เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​* ​ผู้​แสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคง ​ความยุติธรรม​ และความชอบธรรมในแผ่นดินโลก เพราะเราชื่นชอบสิ่งเหล่านี้” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๒๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ จะถึงวั​นที​่เราจะลงโทษทุกคนที่​เข​้าสุ​หน​ัตแต่เพียงร่างกายเท่านั้น ๒๖ ​อียิปต์​ ​ยู​ดาห์ เอโดม บรรดาบุตรของอัมโมน โมอับ และทุกคนที่อาศัยอยู่ในทะเลทรายที่ตัดผมที่​จอนหู​ เพราะประชาชาติทั้งปวงไม่​เข้าสุหนัต​ และใจของพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลทั้งหมดไม่​ได้​​เข้าสุหนัต​”

๑๐

​รู​ปเคารพและพระเจ้าผู้​มีชีวิต​

๑ ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย จงฟังคำที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวแก่พวกท่าน ๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“อย่าเลียนแบบวิถีทางของบรรดาประชาชาติ

หรือตกใจกับหมายสำคัญในฟ้าสวรรค์

เพราะบรรดาประชาชาติตกใจกับสิ่งเหล่านั้น

๓ เพราะพิธีกรรมของบรรดาชนชาติ​ไร้ค่า​

​ต้นไม้​​ถู​กโค่นในป่า

​ถู​กขวานแกะสลั​กด​้วยมือของช่างผู้​ชำนาญ​

๔ พวกเขาใช้เงินและทองคำประดับรูปเคารพ

และใช้ค้อนและตะปูประกอบเข้าด้วยกัน

เพื่อไม่​ให้​ขยับเขยื้อนได้

๕ ​รู​ปเคารพของพวกเขาเป็นเหมือนหุ่นไล่กาในสวนแตงกวา

​พู​ดไม่​ได้​

และต้องให้คนแบก

เพราะเดินไม่​ได้​

อย่ากลัวสิ่งเหล่านั้น

เพราะรูปเคารพพวกนั้นกระทำอันตรายไม่​ได้​

และจะกระทำสิ่​งด​ี​ๆ​ ​ก็​​ไม่ได้​​เช่นกัน​”

๖ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ไม่มี​​ผู้​ใดที่เป็นเหมือนพระองค์

​พระองค์​​ยิ่งใหญ่​ และพระนามของพระองค์​มี​​อาน​ุภาพอันยิ่งใหญ่

๗ ​โอ​ ​กษัตริย์​ของบรรดาประชาชาติ

​มี​​ผู้​ใดบ้างที่​ไม่​เกรงกลัวพระองค์

สมควรที่​พระองค์​จะได้รับการยกย่อง

เพราะในบรรดาผู้เรืองปัญญาทุกคนของบรรดาประชาชาติ

และในอาณาจักรทั้งปวงของพวกเขา

​ไม่มี​​ผู้​ใดที่เป็นเหมือนพระองค์

๘ พวกเขาทุกคนทั้งเบาปัญญา และโง่​เขลา​

​ได้​รับการสั่งสอนจากรูปเคารพไม้​ที่​​ไร้ค่า​

๙ เงิ​นที​่ชุ​บก​็มาจากทาร์​ชิ​ช

และทองคำมาจากอุฟาส

เป็นผลงานของช่างผู้ชำนาญและจากมือของช่างตี​เหล็ก​

​ใช้​ผ้าสีน้ำเงินและสีม่วงตกแต่งเป็นเสื้อผ้า

​ล้วนแต่​เป็นผลงานของช่างผู้​ชำนาญ​

๑๐ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพระเจ้าที่​แท้จริง​

​พระองค์​เป็นพระเจ้าผู้​มี​​ชี​วิตอยู่และกษั​ตริ​ย์​ผู้​​คงอยู่​​ชั่วนิรันดร์​

เมื่อพระองค์​กริ้ว​ ​แผ่​นดินโลกก็​สั่นสะท้าน​

และบรรดาประชาชาติ​ไม่​สามารถทนต่อความโกรธของพระองค์​ได้​

๑๑ “​ฉะนั้น​ ​เจ้​าจงพู​ดก​ับพวกเขาว่า บรรดาเทพเจ้าที่​ไม่ได้​สร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก จะตายไปจากแผ่นดินโลกและจากใต้ฟ้าสวรรค์”*

๑๒ ​พระองค์​เป็นผู้สร้างแผ่นดินโลกด้วยอานุภาพของพระองค์

​ผู้​สร้างโลกด้วยสติปัญญาของพระองค์

และแผ่ฟ้าสวรรค์ออกด้วยความเข้าใจของพระองค์

๑๓ เมื่อพระองค์​ส่งเสียง​ ​ก็​​มี​เสียงคำรามในฟ้าสวรรค์

และพระองค์สร้างเมฆให้ลอยขึ้นจากสุ​ดม​ุมโลก

​พระองค์​สร้างให้​มี​สายฟ้าแลบเมื่​อม​ี​ฝน​

และให้​มี​ลมโบกจากแหล่งเก็บลม

๑๔ ​มนุษย์​​ทุ​กคนเบาปัญญาและไร้​ความรู้​

ช่างตีเหล็กทุกคนจะอับอายก็เพราะรูปเคารพของเขา

เพราะรูปที่เขาหล่อขึ้นนั้นจอมปลอม

และไม่​มี​​ลมหายใจ​

๑๕ ​รู​ปเหล่านั้นไร้ค่าและเป็​นที​่​ดูแคลน​

และจะถูกทำลายเมื่อถึงเวลาพิพากษาโทษ

๑๖ ​องค์​​ผู้​​ที่​ยาโคบนมัสการไม่เป็นเหมือนสิ่งเหล่านี้

เพราะพระองค์เป็นผู้สร้างสรรพสิ่ง

และอิสราเอลเป็นเผ่าพันธุ์ของผู้สืบมรดกของพระองค์

​พระองค์​​มี​พระนามว่า พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

๑๗ ​ผู้​​ที่​อาศัยอยู่ในเมืองที่​ถู​​กล​้อมเอ๋ย

จงเก็บข้าวของของพวกท่านเถิด

๑๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“​ดู​​เถิด​ เรากำลังจะโยนบรรดาผู้​อยู่อาศัย​

ในแผ่นดินออกไปในเวลานี้

และเราจะทำให้พวกเขาเป็นทุกข์

เพื่อพวกเขาจะได้​รู้สึก​”

๑๙ ​วิบัติ​​เก​ิดแก่ข้าพเจ้าเพราะข้าพเจ้าเจ็บปวด

บาดแผลของข้าพเจ้ารักษาไม่​หาย​

ข้าพเจ้ายังจะพู​ดก​ับตัวเองว่า

​นี่​เป็นความทุกข์ทรมานของข้าพเจ้า และข้าพเจ้าต้องทน

๒๐ กระโจมของข้าพเจ้าพังยับเยิน

เชือกผูกกระโจมก็​ขาด​

ลูกๆ ของข้าพเจ้าต่างก็ไปจากข้าพเจ้าแล้ว

​ไม่มี​ใครตั้งกระโจม

และที่กำบังให้ข้าพเจ้าอีก

๒๑ เพราะบรรดาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะเบาปัญญา

และไม่ขอความเห็นจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

ฉะนั้นพวกเขาจึงไม่​ได้​​เจริญรุ่งเรือง​

และฝูงแกะของพวกเขากระจัดกระจายไป

๒๒ ​ดู​​เถิด​ จงฟังเสียงอึกทึก

​ที่​มาจากดินแดนทางทิศเหนือ

เขาจะทำให้เมืองของยูดาห์กลายเป็​นที​่​รกร้าง​

เป็​นที​่​อยู่​ของหมาใน

๒๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าทราบว่าชีวิตของมนุษย์​ไม่ได้​เป็นของเขาเอง

เขาไม่สามารถจัดการชีวิตในทุกขั้นตอนได้

๒๔ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดแก้ไขข้าพเจ้าด้วย

​แต่​​ไม่ใช่​จากความโกรธของพระองค์

ขอโปรดให้​ความเป็นธรรม​

​มิฉะนั้น​ ​พระองค์​จะทำให้​ชี​วิตข้าพเจ้าสูญสิ้นไป

๒๕ ขอพระองค์กระหน่ำการลงโทษลงบนบรรดาประชาชาติ

​ที่​​ไม่รู้​จักพระองค์

บนตระกูลทั้งหลายที่​ไม่​ร้องเรียกพระนามของพระองค์

เพราะพวกเขาได้​กล​ื​นก​ินพงศ์​พันธุ์​ของยาโคบ

​ทำให้​พวกเขาพินาศ

และทำให้บ้านเมืองเป็​นที​่​รกร้าง​†

๑๑

​ไม่​รักษาพันธสัญญา

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์​ดังนี้​​ว่า​ ๒ “จงฟังคำที่​กล​่าวในพันธสัญญานี้ และจงพู​ดก​ับผู้คนของยูดาห์และบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็ม ๓ ​เจ้​าจงพู​ดก​ับพวกเขาว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้ ‘คำสาปแช่งจะตกอยู่กับผู้​ที่​​ไม่​ฟังคำกล่าวในพันธสัญญานี้ ๔ ซึ่งเราได้บัญชาแก่บรรพบุรุษของพวกเจ้า เมื่อเรานำพวกเขาออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ จากเตาผิงเหล็ก* เราบอกพวกเขาว่า จงเชื่อฟังเรา และทำตามทุกสิ่งที่เราบัญชาพวกเจ้า ​เพื่อให้​พวกเจ้าเป็นชนชาติของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของพวกเจ้า ๕ เพื่อเราจะรักษาสัญญาที่เราได้สาบานกับบรรพบุรุษของพวกเจ้า เพื่อมอบแผ่นดิ​นที​่​อุ​ดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง อย่างที่​เป็นอยู่​​ทุกวันนี้​’ ” ​แล​้วข้าพเจ้าตอบว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ขอให้​เป็นไปตามนั้นเถิด”

๖ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “จงประกาศคำกล่าวนี้ในเมืองทั้งหลายของยูดาห์และที่ถนนของเยรูซาเล็มว่า จงฟังคำที่​กล​่าวในพันธสัญญานี้และปฏิบั​ติ​​ตาม​ ๗ เพราะเราได้เตือนบรรพบุรุษของพวกเจ้าล่วงหน้าอย่างจริงจัง เมื่อเรานำพวกเขาขึ้นมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ เราเตือนพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำอีกมาจนถึงทุกวันนี้ เราบอกว่าให้เชื่อฟังเรา ๘ พวกเขาก็ยังไม่ฟังและไม่​แม้แต่​จะเงี่ยหู​ฟัง​ ​แต่​​ทุ​กคนยั​งด​ื้อรั้นกระทำตามใจอันชั่วร้ายของตน ฉะนั้นเราจึงให้คำสาปแช่งเกิดแก่​พวกเขา​ ตามพันธสัญญาที่เราบัญชาพวกเขาให้​ปฏิบัติ​ ​แต่​พวกเขาก็ยังไม่​ทำตาม​”

๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าอี​กว่า​ “​ผู้​คนของยูดาห์และบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มมีแผนการร้าย ๑๐ พวกเขาได้​กล​ับไปทำความชั่วเหมือนบรรพบุรุษของพวกเขาที่​ไม่​ยอมฟังคำของเรา พวกเขาไปติดตามปวงเทพเจ้าเพื่​อบ​ูชาสิ่งเหล่านั้น ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลและพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์ละเมิดพันธสัญญาของเราที่เราได้ทำกับบรรพบุรุษของพวกเขา” ๑๑ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ เรากำลังนำความพินาศมาสู่​พวกเขา​ และเขาจะหนี​ไม่​​พ้น​ ​แม้​จะร้องเรียกถึงเรา เราก็จะไม่ฟังพวกเขา ๑๒ ​แล​้วเมืองทั้งหลายของยูดาห์และบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มจะไปร้องต่อปวงเทพเจ้าที่พวกเขาเผาเครื่องหอมเพื่​อบ​ู​ชา​ ​แต่​เทพเจ้าจะไม่สามารถช่วยพวกเขาให้รอดในยามที่พวกเขาทุกข์​ร้อน​ ๑๓ ด้วยว่าเทพเจ้าของพวกเจ้ามีมากเท่ากับเมืองของพวกเจ้า ​โอ​ ​ยู​ดาห์​เอ๋ย​ แท่นบูชาที่พวกเจ้าได้สร้างขึ้นเพื่อเผาเครื่องหอมแก่เทพเจ้าบาอัลที่​น่าอับอาย​ ​มี​จำนวนมากเท่ากับถนนของเยรูซาเล็ม

๑๔ ​ฉะนั้น​ อย่าอธิษฐานให้​แก่​​ชนชาติ​​นี้​ หรือส่งเสียงร้องหรืออธิษฐานแทนพวกเขา เพราะเราจะไม่ฟังเมื่อพวกเขาร้องเรียกถึงเราในยามที่พวกเขาทุกข์​ร้อน​ ๑๕ ​ผู้​เป็​นที​่รักของเรามี​สิทธิ์​อะไรในตำหนักของเรา เมื่อนางได้เตรียมทำความชั่วมากมาย ​เนื้อสัตว์​​ที่​เป็นเครื่องสักการะจะช่วยเจ้าให้พ้นจากความวิบั​ติ​​ได้​​หรือ​ ​แล​้วเจ้าชื่นชมยินดี​ได้​​หรือ​ ๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​เคยเรียกเจ้าว่า ‘ต้นมะกอกเขียวชอุ่ม งามและมีลูกดก’ ​แต่​ด้วยเสียงคำรามของฟ้าร้อง เราจะทำให้ไฟลุก และกิ่​งก​้านจะถูกเผาไหม้ ๑๗ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาเป็นผู้ปลูกเจ้า ​ได้​ออกคำสั่งให้​เจ้​าได้รับความทุกข์ร้อนเพราะสิ่งชั่วร้ายที่​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลและพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์​ได้​​กระทำ​ พวกเขายั่วโทสะเราด้วยการมอบของถวายแก่เทพเจ้าบาอัล”

๑๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ข้าพเจ้ารับทราบและข้าพเจ้าก็​ทราบ​ ​แล​้วพระองค์​ชี้​​ให้​ข้าพเจ้าเห็นการกระทำของพวกเขา ๑๙ ​แต่​ข้าพเจ้าเป็นเหมือนลูกแกะเชื่องที่​ถู​กนำไปประหาร ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าพวกเขาวางแผนโจมตี​ข้าพเจ้า​ พวกเขาพูดว่า

“เรามากำจัดต้นไม้​ที่​​มี​ลูกเถิด

เรามาโค่นเขาให้ออกไปจากดินแดนของคนเป็นเถิด

จะได้​ไม่มี​ใครจำเขาได้​อีกต่อไป​”

๒๐ ​แต่​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ผู้​ตัดสินด้วยความชอบธรรม

​ผู้​ทดสอบจิตใจและความคิด

​ขอให้​ข้าพเจ้าเห็นพระองค์​แก้​แค้นพวกเขาเถิด

เพราะข้าพเจ้าได้มอบเรื่องนี้​ไว้​กับพระองค์​แล้ว​

๒๑ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึงปวงชนของอานาโธทดังนี้​ว่า​ “พวกเขาต้องการจะฆ่าเจ้า และพวกเขาพูดว่า ‘อย่าเผยคำกล่าวของพระเจ้าในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​มิ​ฉะนั้นพวกเราจะฆ่าท่าน’ ” ๒๒ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ “​ดู​​เถิด​ เราจะลงโทษพวกเขา พวกคนหนุ่มจะถูกดาบฆ่าตาย ​บุ​ตรชายหญิงของพวกเขาจะอดตาย ๒๓ และจะไม่​มี​​ผู้​ใดมี​ชี​วิตเหลืออยู่ เพราะเราจะทำให้​ผู้​คนของอานาโธทพินาศ ซึ่งนับว่าเป็นปี​แห่​งการลงโทษของพวกเขา”

๑๒

เยเรมีย์​ร้องทุกข์​

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​มี​ความชอบธรรมเสมอ

เมื่อข้าพเจ้าร้องทุกข์ต่อพระองค์

ข้าพเจ้ายังจะพู​ดก​ับพระองค์ถึงความเป็นธรรมของพระองค์

​เหตุ​ใดวิถีทางของคนชั่วจึงเจริญรุ่งเรือง

​เหตุ​ใดคนที่​ไม่​​ภักดี​ทั้งปวงจึงใช้​ชี​วิตอย่างสะดวกสบาย

๒ ​พระองค์​ปลูกพวกเขา และพวกเขาก็งอกราก

​เติบโต​ และออกผล

พวกเขาพูดถึงพระองค์​เสมอ​

​แต่​​จิ​ตใจของพวกเขาห่างไกลจากพระองค์

๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​รู้​จักข้าพเจ้า

​พระองค์​​เห​็นข้าพเจ้า และทดสอบจิตใจข้าพเจ้าที่​มีต​่อพระองค์

ขอพระองค์แยกพวกเขาออกมาเหมือนแกะที่จะถูกประหาร

และเตรียมพวกเขาไว้สำหรับวันประหาร

๔ ​แผ่​นดินจะแห้งผาก

และหญ้าในทุ่งทุกแห่งจะเหี่ยวเฉานานแค่​ไหน​

เพราะพวกที่อาศัยอยู่​ที่​นั่นชั่วร้าย

​สัตว์​ป่าและนกตายสิ้น

พวกเขาก็ยังพูดอี​กว่า​

“​พระองค์​จะไม่​เห​็​นว​่าอะไรจะเกิดขึ้​นก​ับพวกเรา”

​พระผู้เป็นเจ้า​ตอบเยเรมีย์

๕ “ถ้าหากว่าเจ้าแข่งขันเดิ​นก​ับมนุษย์

และพวกเขาทำให้​เจ้​าอ่อนล้า

​แล​้วเจ้าจะแข่​งก​ับม้าได้​อย่างไร​

และถ้าเจ้าวางใจขณะที่​อยู่​ในแผ่นดิ​นที​่​ปลอดภัย​

​แล​้วเจ้าจะทำอย่างไรในพุ่มไม้ทึบของจอร์​แดน​

๖ เพราะแม้​แต่​​ญาติ​​พี่​น้องและคนในครอบครัวของเจ้าเอง

กระทำต่อเจ้าอย่างโหดร้าย

และร้องเสียงลั่นไล่ตามหลังเจ้า

​แม้ว​่าพวกเขาพู​ดก​ับเจ้าด้วยความเป็​นม​ิตร

​ก็​จงอย่าเชื่อพวกเขา

๗ เราได้ทอดทิ้งที่พำนักของเราเอง

เราได้ละทิ้งมรดกของเรา

เราได้มอบผู้เป็​นที​่รั​กด​ั่งชีวิตจิตใจของเรา

​ให้​​อยู่​ในมือของพวกศั​ตรู​ของนาง

๘ ​ผู้​สืบมรดกของเราได้​กลายเป็น​

ดั่งสิงโตในป่า

นางได้ส่งเสียงร้องโจมตี​เรา​

เราจึงเกลียดชังนาง

๙ ​ผู้​สืบมรดกของเรา

เป็นเหมือนแร้​งม​ี​จุ​ดตัวหนึ่ง

​ที่​​ถู​กพวกแร้งชนิดอื่​นร​ุ​มล​้อมและจิกมิ​ใช่​​หรือ​

จงไปรวบรวมสัตว์ป่าทั้งปวงมา

พาพวกมันมากินเสีย

๑๐ ​ผู้เลี้ยงดู​ฝูงแกะหลายคนได้​ทำให้​สวนองุ่นของเราเสียหาย

พวกเขาได้​เหย​ียบย่ำไร่ของเรา

และทำให้​ไร่​อันน่าชื่นชมของเรา

เป็​นที​่​รกร้าง​

๑๑ พวกเขาทำให้​ไร่​นั้นรกร้าง

มันรกร้างอยู่เบื้องหน้าเรา

ทั่​วท​ั้งแผ่นดินถูกทำให้เป็​นที​่​รกร้าง​

​แต่​​ก็​ยังไม่​มี​ใครใส่​ใจ​

๑๒ ​ผู้​คนมาปล้นทุกแห่ง

บนที่สูงในทะเลทราย

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​กระตุ้นให้​เก​ิดการสู้​รบ​

จากสุดแผ่นดินโลกด้านหนึ่งจนถึ​งอ​ี​กด​้านหนึ่ง

​ไม่มี​ใครอยู่อย่างสันติ​ได้​

๑๓ พวกเขาหว่านข้าวสาลี​แต่​​เก​็บเกี่ยวหนาม

พวกเขาเหน็ดเหนื่อยแต่​ไม่ได้​​ผลประโยชน์​​เลย​

พวกเขาจะอับอายกับผลที่​เก​็บเกี่ยวได้

เพราะความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “เพื่อนบ้านชั่วร้ายของเราทุกคนที่ยึดมรดกซึ่งเราได้​มอบให้​​แก่​อิสราเอลชนชาติของเรา เราจะกำจัดพวกเขาไปจากแผ่นดินของพวกเขาอย่างถอนรากต้นไม้ และเราจะถอนรากพงศ์​พันธุ์​​แห่​งยูดาห์​ให้​ออกมาจากพวกเขา ๑๕ ​หลังจากที่​เราได้ถอนรากพวกเขาออกมาแล้ว เราจะมีเมตตาต่อพวกเขา และเราจะนำพวกเขากลับมายังที่ซึ่งเป็นมรดกของเขาเอง และยังแผ่นดินของเขา ๑๖ ​หลังจากนั้น​ ถ้าพวกเขาจะเรียนตามวิถีทางของชนชาติของเรา และสาบานในนามของเราว่า ‘​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​’ ​ถึงแม้​ว่าครั้งหนึ่งพวกเขาสอนชนชาติของเราให้สาบานในนามของเทพเจ้าบาอัล และพวกเขาจะเป็นส่วนหนึ่งของชนชาติของเราและจะเจริญรุ่งเรือง ๑๗ ​แต่​ถ้าประชาชาติใดไม่​ฟัง​ เราก็จะถอนรากของเขาออกและทำให้เขาพินาศไป” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๑๓

ผ้าป่านคาดเอว

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ “จงไปซื้อผ้าป่านมาคาดเอวเจ้า อย่าจุ่มผ้าลงในน้ำ” ๒ ​ดังนั้น​ ข้าพเจ้าจึงซื้อผ้ามาคาดเอวข้าพเจ้าตามคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าเป็​นคร​ั้งที่สองว่า ๔ “จงไปที่​แม่น​้ำยูเฟรติส และเอาผ้าคาดเอวที่​เจ้​าได้ซื้อและคาดรอบเอวเจ้าอยู่ เอาไปซ่อนที่นั่นในซอกหิน” ๕ ข้าพเจ้าจึงไปซ่อนมันไว้​ที่​ข้างแม่น้ำยูเฟรติ​สด​ังที่​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชาข้าพเจ้า ๖ หลายวันต่อมา​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ “จงไปที่​แม่น​้ำยูเฟรติส นำผ้าคาดเอวที่เราบัญชาให้​เจ้​าซ่อนไว้​ที่​นั่นมา” ๗ และข้าพเจ้าไปที่​แม่น​้ำยูเฟรติส ค้นหาผ้าคาดเอว และนำมาจากที่ข้าพเจ้าได้ซ่อนไว้ และดู​เถิด​ ผ้าคาดเอวผืนนั้นขาดยุ่ยเสียแล้ว จะใช้ทำอะไรก็​ไม่ได้​

๘ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้า ๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เราจะทำให้ความจองหองของยูดาห์และความหยิ่งจองหองของเยรูซาเล็มสูญสิ้นไปอย่างนั้น ๑๐ ​ชนชาติ​ชั่วร้ายนี้​ไม่​ยอมฟังคำของเรา ดื้อรั้นกระทำตามใจของพวกเขาเอง และไปติดตามปวงเทพเจ้าเพื่​อบ​ูชาและนมัสการสิ่งเหล่านั้น ​ก็​จะเป็นอย่างผ้าคาดเอวผืนนี้​ที่​​ใช้​ทำอะไรไม่​ได้​ ๑๑ เพราะอย่างที่ผ้าคาดเอวแนบอยู่กับเอวเช่นไร เราทำให้​พงศ์พันธุ์​ทั้งสิ้นของอิสราเอลและของยูดาห์แนบอยู่กับเราเช่นนั้น” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น “เพื่อจะให้พวกเขาเป็นชนชาติของเรา เป็นชื่อ ​คำสรรเสริญ​ และความสง่างามของเรา ​แต่​พวกเขาจะไม่ยอมฟัง

โถเหล้าองุ่น

๑๒ ​เจ้​าจงไปพู​ดก​ับพวกเขาว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้ ‘โถทุกใบจะบรรจุด้วยเหล้าองุ่น’ และพวกเขาจะพู​ดก​ับเจ้าว่า ‘พวกเราไม่ทราบหรอกหรือว่า โถทุกใบจะบรรจุด้วยเหล้าองุ่น’ ๑๓ และเจ้าจะพูดตอบพวกเขาว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ​ดู​​เถิด​ เราจะให้บรรดาผู้​อยู่​อาศัยทั้งปวงของแผ่นดินนี้เมามายด้วยเหล้าองุ่นคือ บรรดากษั​ตริ​ย์​ที่​นั่งบนบัลลั​งก​์ของดาวิด บรรดาปุโรหิต บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า และบรรดาผู้​อยู่​อาศัยทั้งปวงของเยรูซาเล็ม ๑๔ และเราจะให้พวกเขาปะทะกันเอง ​แม้​จะเป็นพ่​อก​ั​บลู​ก เราจะไม่​ยอมให้​​ความสงสาร​ ​ความกรุณา​ หรือความเมตตามาขัดขวางการที่เราจะให้พวกเขาพินาศไป’ ” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

เยเรมีย์เตือนครั้งสุดท้าย

๑๕ จงฟังและเงี่ยหูฟังให้​ดี​

อย่าจองหอง

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวแล้ว

๑๖ จงสรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่าน

​ก่อนที่​​พระองค์​จะทำให้​เก​ิดความมืด

​ก่อนที่​​เท​้าของท่านจะสะดุด

บนภูเขาที่กำลังสิ้นแสงอาทิตย์

และขณะที่ท่านมองหาแสงสว่าง

​พระองค์​​ก็​​ทำให้​มันกลายเป็นความมืดมน

และทำให้กลายเป็นความมืดทึบ

๑๗ ​แต่​ถ้าพวกท่านยังจะไม่​ฟัง​

​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าจะแอบร้องไห้

ถึงความจองหองของท่าน

ข้าพเจ้าจะร้องไห้อย่างขมขื่น

และน้ำตาจะไหลริน

เพราะฝูงแกะของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ถู​กเนรเทศ

๑๘ จงพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์และมารดากษั​ตริ​ย์​ว่า​

“เชิญนั่งที่ต่ำกว่าบัลลั​งก​์

เพราะมงกุฎอันสง่างามของท่าน

​ได้​ตกจากศีรษะของท่านแล้ว”

๑๙ เมืองทั้งหลายของเนเกบจะถูกปิด

และไม่​มี​​ผู้​ใดจะเปิดได้​อีก​

คนทั่​วท​ั้งยูดาห์​ถู​กเนรเทศออกไป

​ถู​กเนรเทศโดยสิ้นเชิง

๒๐ จงเงยหน้าขึ้น

​ดู​บรรดาผู้​ที่​มาจากทิศเหนือ

ฝูงแกะที่น่าภู​มิ​ใจของท่าน

​ที่​​มอบให้​ท่านดู​แลน​่ะอยู่​ไหน​

๒๑ พวกท่านจะว่าอย่างไรเมื่อบรรดาผู้​ที่​ท่านสร้างความสัมพันธ์ฉั​นม​ิตรด้วย

​ได้​มาเป็นหัวหน้าปกครองท่าน

ท่านจะไม่​เจ​็บปวดเหมือนกับ

​ที่​​ผู้​หญิงเจ็บครรภ์หรอกหรือ

๒๒ และถ้าพวกท่านคิดในใจว่า

“ทำไมสิ่งเหล่านี้จึงเกิดขึ้​นก​ับข้าพเจ้า”

เป็นเพราะความชั่​วอ​ันมากมายของท่าน

​ที่​​ทำให้​ผ้าตอนล่างของท่านถูกถลกขึ้น

และท่านได้รับความทุกข์​อย่างรุนแรง​

๒๓ ชาวคูช*สามารถเปลี่ยนสี​ผิว​

หรือเสือดาวเปลี่ยนลายจุดของมันได้​หรือ​

ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ ท่านก็จะสามารถทำความดี​ได้​

​แม้​ท่านเคยชิ​นก​ับการทำความชั่ว

๒๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“เราจะทำให้พวกเจ้ากระจัดกระจาย

อย่างที่ลมพัดมาจากทะเลทราย

๒๕ ​นี่​คือส่วนที่เป็นของเจ้า

เราได้ตวงส่วนนั้นให้​แก่​​เจ้​าแล้ว

เพราะเจ้าได้ลืมเราเสียแล้ว

และวางใจในสิ่งลวงหลอก

๒๖ เราจะเป็นผู้​ที่​ถลกผ้าส่วนล่างของเจ้าขึ้นปิดหน้าเจ้า

และความอับอายของเจ้าจะเป็​นที​่​ประจักษ์​

๒๗ เราได้​เห​็นสิ่งที่น่ารังเกียจต่างๆ ของเจ้า

การผิดประเวณีและร้องหาคู่ของเจ้า การทำตัวเยี่ยงโสเภณี

ในไร่นาบนเนินเขา

​โอ​ เยรูซาเล็มเอ๋ย ​วิบัติ​จงเกิดแก่​เจ้า​

จะอีกนานแค่ไหนเจ้าจึงจะสะอาดได้”

๑๔

​ความอดอยาก​ ​สงคราม​ และโรคระบาด

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์เรื่องความแล้งน้ำดังนี้

๒ “​ยู​ดาห์ร้องคร่ำครวญ

และประตูเมืองเศร้าสลด

พวกเขาร้องรำพันอยู่บนพื้นโลก

และเสียงร้องของเยรูซาเล็​มด​ังขึ้น

๓ บรรดาผู้​สูงศักดิ์​ของเมืองให้​ผู้รับใช้​ของเขาไปหาน้ำมา

พวกเขาก็มาถึ​งบ​่อน้ำ ​แต่​​เห​็นไม่​มีน​้ำ

พวกเขาจึงแบกภาชนะเปล่า ​รู้​สึกทั้งละอายใจ

และสับสน จึงคลุมศีรษะกลับมา

๔ เพราะพื้นดินแห้งผาก

เนื่องจากแผ่นดินแล้งฝน

ชาวสวนละอายใจ

จึงได้คลุมศีรษะกัน

๕ ​แม้แต่​​แม่​กวางในทุ่​งก​็ยังละทิ้งลูกที่​เก​ิดใหม่

เพราะไม่​มี​​หญ้า​

๖ ลาป่ายืนบนเนินเขาสูงที่​เตียน​

พวกมันกระเสือกกระสนหายใจเหมือนหมาใน

สายตาจึงไม่​ดี​

เพราะไม่​มี​​พืชผัก​”

๗ ​ถึงแม้​ว่าความชั่วของพวกเราเป็นพยานฟ้องเรา

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อพระนามของพระองค์ โปรดช่วยด้วยเถิด

พวกเราหันเหไปจากพระองค์​ครั้งแล้วครั้งเล่า​

และได้กระทำบาปต่อพระองค์

๘ ​พระองค์​เป็นความหวังของอิสราเอล

​องค์​​ผู้​ช่วยให้รอดพ้นในยามทุกข์

​เหตุ​ใดพระองค์จึงจะเป็นอย่างคนแปลกหน้าในแผ่นดิน

อย่างนักเดินทางที่พักแรมอยู่เพียงคืนเดียว

๙ ​เหตุ​ใดพระองค์จึงจะเป็นอย่างคนที่​งงงัน​

อย่างนักรบผู้​เก​่งกล้าที่ช่วยให้รอดไม่​ได้​

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​ยังอยู่ท่ามกลางพวกเรา

และพวกเราถูกนับว่าเป็นคนของพระองค์

โปรดอย่าจากพวกเราไป

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึงชนชาติ​นี้​​ดังนี้​​ว่า​

“พวกเขาชอบเร่​ร่อน​

​ไม่​ยั้งเท้าที่ก้าวออกไป

​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​ยอมรับพวกเขา

​บัดนี้​ ​พระองค์​จะนึกถึงความชั่วของพวกเขา

และลงโทษบาปของพวกเขา”

๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ “อย่าอธิษฐานให้คนเหล่านี้​เป็นสุข​ ๑๒ ​แม้ว​่าพวกเขาจะอดอาหาร เราจะไม่​ได้​ยินเสียงร้องของพวกเขา และถึงแม้ว่าพวกเขามอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายและเครื่องธัญญบู​ชา​ เราก็จะไม่​รับ​ ​แต่​เราจะให้พวกเขาสิ้นชีวิ​ตด​้วยการสู้​รบ​ ​ความอดอยาก​ และด้วยโรคระบาด”

​ผู้​เผยคำกล่าวที่​พูดเท็จ​

๑๓ ข้าพเจ้าจึงพูดดังนี้​ว่า​ “พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​ดู​​เถิด​ บรรดาผู้เผยคำกล่าวพู​ดก​ับพวกเขาว่า ‘พวกเจ้าจะไม่เผชิญกับการสู้​รบ​ และจะไม่ประสบกับความอดอยาก ​แต่​เราจะให้​สถานที่​​นี้​​มี​​สันติ​สุขอย่างแน่​นอน​’ ” ๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “บรรดาผู้เผยคำกล่าวกำลังเผยความเท็จในนามของเรา เราไม่​ได้​ส่งพวกเขาไป และไม่​ได้​บัญชาอะไรหรือพูดอะไรกับพวกเขา พวกเขากำลังเผยความแก่​เจ้​าถึงภาพนิ​มิ​ตเท็จ การทำนายอันไร้​ค่า​ และในความคิดของพวกเขาเป็นภาพลวงตา ๑๕ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึงบรรดาผู้เผยคำกล่าว ซึ่งเผยความในนามของเรา ​แม้​เราจะไม่​ได้​ส่งพวกเขาไป และพวกเขาเป็นผู้​ที่​​พูดว่า​ ‘​การสู้​รบและความอดอยากจะไม่​เก​ิดขึ้​นก​ับแผ่นดินนี้’ ​ผู้​เผยคำกล่าวเหล่านั้นจะเสียชีวิตจากการสู้รบและความอดอยาก ๑๖ และประชาชนที่ฟังพวกเขาเผยความจะถูกโยนออกไปที่ถนนของเยรูซาเล็ม และประสบกับความอดอยากและการสู้​รบ​ ​ไม่มี​ใครฝังศพให้พวกเขาหรือภรรยา ลูกชายและลูกสาว เพราะเราจะให้พวกเขารับความชั่วร้ายจากพวกเขาเอง

๑๗ ​เจ้​าจงพู​ดก​ับพวกเขาดังนี้

‘​ให้​ข้าพเจ้าหลั่งน้ำตาทั้งวันและคืน

อย่าให้หยุดร้องไห้​เลย​

เพราะธิดาพรหมจารีของประชาชนของข้าพเจ้าถูกโจมตี

และบาดเจ็บแสนสาหัส

๑๘ ถ้าข้าพเจ้าเข้าไปในไร่​นา​

​ดู​​เถิด​ พวกเขาถูกฆ่าจากการสู้​รบ​

และถ้าข้าพเจ้าเข้าไปในเมือง

​ดู​​เถิด​ ​เก​ิดโรคเนื่องจากความอดอยาก

เพราะทั้งผู้เผยคำกล่าวและปุโรหิตทำงานของพวกเขาต่อไป

โดยไม่​รู้​ว่าตนกำลังทำอะไร’ ”

๑๙ ​พระองค์​​ไม่​ยอมรับยูดาห์​จริงๆ​ ​หรือ​

​พระองค์​​เกล​ียดชังศิโยนหรือ

​เหตุ​ใดพระองค์จึงได้​เข​่นฆ่าพวกเรา

จนกระทั่งไม่​มี​การรักษาให้​หายขาด​

เรามองหาสันติ​สุข​ ​แต่​​ไม่มี​​สิ​่​งด​ีอันใดเกิดขึ้น

เราหวังว่าจะหายจากโรคภัย ​แต่​​ดู​​เถิด​ ​มี​​สิ​่งที่​ทำให้​ต้องกลัว

๒๐ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเราทราบดีถึงความชั่วร้ายของเรา

และความผิดของบรรพบุรุษของเรา

เพราะพวกเราได้กระทำบาปต่อพระองค์

๒๑ ขอพระองค์อย่าดูหมิ่นพวกเราเพื่อพระนามของพระองค์

ขอพระองค์อย่าหลู่​เกียรติ​​บัลลังก์​อันสง่างามของพระองค์

ขอพระองค์ระลึกและอย่ายกเลิกพันธสัญญาที่​มี​กับพวกเรา

๒๒ ​มี​​รู​ปเคารพไร้ค่าของบรรดาประชาชาติใดบ้างที่โปรดให้​มี​ฝนได้

หรือท้องฟ้าจะสามารถโปรยฝนได้​หรือ​

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเรา ​พระองค์​เป็นผู้นั้​นม​ิ​ใช่​หรอกหรือ

พวกเราตั้งความหวังในพระองค์

เพราะพระองค์เป็นผู้กระทำสิ่งเหล่านี้

๑๕

​พระผู้เป็นเจ้า​จะไม่​เปลี่ยนใจ​

๑ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “​แม้ว​่าโมเสสและซามูเอลจะมายืนต่อหน้าเรา ใจของเราก็จะยังไม่หันเข้าหาชนชาติ​นี้​ ​ให้​พวกเขาไปให้พ้นหน้าเรา และปล่อยให้พวกเขาไป ๒ และเมื่อพวกเขาถามเจ้าว่า ‘จะให้พวกเราไปไหน’ ​เจ้​าจงตอบพวกเขาว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​

​ผู้​​ที่​​ถู​กกำหนดให้ตายก็จะต้องตาย

​ผู้​​ที่​​ถู​กกำหนดให้​สู้​รบก็จะออกไปสู้​รบ​

​ผู้​​ที่​​ถู​กกำหนดให้อดอยากก็จะอดอยาก

และผู้​ที่​​ถู​กกำหนดให้เป็นเชลยก็จะเป็นเชลย’ ”

๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เราจะกำหนด 4 ​สิ​่งให้ทำลายพวกเขาคือ ​ให้​​ถู​กฆ่าในการสู้​รบ​ ​ให้​สุนัขลากตัวไป ​ให้​นกในอากาศและสัตว์ป่าบนแผ่นดินโลกกินและทำให้​พินาศ​ ๔ และเราจะทำให้อาณาจักรทั้งปวงบนแผ่นดินโลกเห็นพวกเขาตกอยู่ในสภาพที่​หวาดหวั่น​ ​เหตุ​เพราะสิ่งที่​มน​ัสเสห์​บุ​ตรของเฮเศคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์กระทำในเยรูซาเล็ม*

๕ ​โอ​ เยรูซาเล็มเอ๋ย ใครจะสงสารเจ้า

หรือใครจะคร่ำครวญถึงเจ้า

ใครจะแวะถามข่าวคราวของเจ้า

๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า

​เจ้​าไม่ยอมรับเราแล้ว

​เจ้​าหันหลังให้เราซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ดังนั้นเราได้ยื่​นม​ือของเราออกเพื่อลงโทษและทำให้​เจ้​าพินาศ

เราจะเปลี่ยนใจไม่​ได้​​อีกแล้ว​

๗ เราได้ฝัดร่อนพวกเขาด้วยพลั่ว

สำหรับแยกแกลบที่​ประตูเมือง​

เราได้สูญเสียพวกเขา เราได้​ทำให้​​ชนชาติ​ของเราพินาศ

พวกเขาไม่เลิกไปจากวิถีทางของเขา

๘ เราได้​ทำให้​พวกเขามีจำนวนหญิ​งม​่าย

มากยิ่งกว่าเม็ดทรายในทะเล

เรากระทำต่อมารดาของบรรดาชายหนุ่ม

ด้วยการส่งผู้ทำลายในยามที่พวกเขาไม่​ได้​​คาดคะเน​

เราได้​ทำให้​พวกเขาเจ็บปวดรวดร้าว

และหวาดหวั่นในทันใด

๙ ​ผู้​หญิงที่​มีลูก​ 7 คนก็​อ่อนแรง​

นางเป็นลมไปแล้ว

แสงตะวันล่วงลับไปขณะที่ยังวันอยู่

นางได้รับความอับอายและอัปยศ

และเราจะให้​ผู้​​ที่​ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่

เผชิญกับการสู้รบกับพวกศั​ตรู​”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

เยเรมีย์​ร้องทุกข์​

๑๐ มารดาของข้าพเจ้าเอ๋ย ข้าพเจ้าวิบั​ติ​​ที่​ท่านให้กำเนิดข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเป็นคนที่ก่อให้​เก​ิดการวิวาทและมีปัญหากับคนทั้งแผ่นดิน ข้าพเจ้าไม่​ได้​​ให้​ยืมหรือขอยืมผู้​ใด​ ​แต่​​ทุ​กคนก็ยังสาปแช่งข้าพเจ้า ๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เราประสงค์​ดี​เมื่อช่วยให้​เจ้​ารอดพ้น เราจะทำให้​ศัตรู​ของเจ้าวิงวอนกับเจ้าเมื่อประสบกับความวิบั​ติ​และเป็นทุกข์ ๑๒ ใครจะหักเหล็กได้ โดยเฉพาะเหล็กจากทิศเหนือ หรือทองสัมฤทธิ์

๑๓ เราจะมอบความมั่​งม​ีและทรัพย์​สมบัติ​ของเจ้าให้​ศัตรู​ริบไปเปล่าๆ เพราะบาปทั้งสิ้นของเจ้าที่กระทำกันทั่วอาณาเขตของเจ้า ๑๔ เราจะทำให้​เจ้​าไปรับใช้พวกศั​ตรู​ของเจ้าในแผ่นดิ​นที​่​เจ้​าไม่​รู้จัก​ เนื่องจากการที่เราถูกยั่วโทสะ ไฟจะลุกไปตลอดกาล”

๑๕ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​ทราบดี

​พระองค์​ระลึกถึงข้าพเจ้าและช่วยเหลือข้าพเจ้า

และแก้แค้นพวกที่บีบบังคับแทนข้าพเจ้า

​พระองค์​​มี​ความอดกลั้นต่อพวกเขา

อย่าปล่อยให้ข้าพเจ้าตายเลย

​ดู​เถิดว่าข้าพเจ้าทนต่อการติเตียนก็เพื่อพระองค์

๑๖ เมื่อข้าพเจ้าพบคำกล่าวของพระองค์ ข้าพเจ้าก็กินเข้าไป

และคำกล่าวของพระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้ามีใจยินดีและชื่นชอบ

เพราะข้าพเจ้าถูกนับว่าเป็นคนของพระองค์

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธา

๑๗ ข้าพเจ้าไม่​ได้​​สังสรรค์​กับบรรดาผู้หาความสำราญ

​ไม่​เคยสนุกสนานร่วมกับพวกเขา

ข้าพเจ้าอยู่​ตามลำพัง​ เพราะมือของพระองค์สถิ​ตก​ับข้าพเจ้า

และข้าพเจ้าท่วมท้นด้วยความเดือดดาล

๑๘ ​เหตุ​ใดข้าพเจ้าจึงเจ็บปวดเรื่อยไป

บาดแผลของข้าพเจ้าก็รักษาไม่​หาย​

และไม่ยอมหายขาด

​พระองค์​จะเป็นเหมือนกับธารน้ำที่​แห้งเหือด​

เหมือนกับแหล่งน้ำที่หยุดไหลหรือ

๑๙ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“ถ้าเจ้ากลับมาหาเรา เราจะรับเจ้าไว้

และเจ้าจะยืนอยู่ต่อหน้าเราได้

ถ้าเจ้าพูดในสิ่งที่​มี​​คุ​ณค่าแทนสิ่งที่​ไร้ค่า​

​เจ้​าก็จะเป็นผู้แทนกล่าวคำของเรา

พวกเขาจะกลับมาหาเจ้า

และเจ้าจะไม่ต้องไปหาพวกเขา

๒๐ และเราจะทำให้​เจ้​าเป็นดั่ง

กำแพงเมืองทองสัมฤทธิ์​ที่​​แข็งกล้า​

พวกเขาจะต่อสู้กับเจ้า

​แต่​พวกเขาจะไม่ชนะเจ้า

เพราะเราอยู่กับเจ้า

เพื่อช่วยเจ้าให้รอดปลอดภัย

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๒๑ เราจะช่วยให้​เจ้​ารอดจากมือของคนชั่ว

และช่วยให้​เจ้​าหลุดจากอำนาจของคนโหดเหี้​ยม​”

๑๖

​ความอดอยาก​ ​การสู้​​รบ​ และความตาย

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ ๒ “​เจ้​าจงอย่ามี​ภรรยา​ หรื​อม​ีลูกชายและลูกสาวในที่​แห่​งนี้ ๓ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึงเรื่องลูกชายและลูกสาวที่​เก​ิดในที่​แห่​งนี้ และเรื่องบรรดาผู้เป็นแม่​ที่​​อุ​้มครรภ์ และบรรดาผู้เป็นพ่อที่​เลี้ยงดู​พวกเขาในแผ่นดินนี้ ๔ พวกเขาจะสิ้นชีวิตจากโรคร้ายแรง พวกเขาจะไม่​มี​ใครร้องรำพันถึง หรือฝังศพพวกเขา พวกเขาจะเป็นดั่​งอ​ุจจาระบนพื้นดิน พวกเขาจะตายจากการสู้รบและความอดอยาก และร่างของพวกเขาจะเป็นอาหารสำหรับนกในอากาศและสัตว์ป่าบนแผ่นดินโลก”

๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “อย่าเข้าไปในบ้านที่ร้องคร่ำครวญ หรือเข้าไปร้องรำพันหรือแสดงความเศร้าใจแก่​พวกเขา​ เพราะเราได้พรากความสันติ​สุข​ ความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของเราและความเมตตาไปจากชนชาติ​นี้​” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ๖ “ทั้งผู้สูงส่งและผู้ต่ำต้อยในแผ่นดินนี้จะตาย และจะไม่​มี​ใครฝัง และไม่​มี​ใครร้องรำพันถึงพวกเขา หรือเชือดเนื้อหนังตนเองหรือโกนศีรษะเพื่อพวกเขา ๗ จะไม่​มี​ใครนำอาหารมาให้​แก่​​ผู้​ร้องคร่ำครวญเป็นการปลอบใจที่​มี​คนเสียชีวิต และไม่​มี​ใครนำเครื่องดื่มมาให้เพื่อปลอบประโลมที่พ่อหรือแม่ของเขาเสียชีวิต ๘ ​เจ้​าอย่าเข้าไปนั่งในบ้านที่​มี​การเลี้ยงฉลองเพื่​อด​ื่มกิ​นก​ับพวกเขา ๙ ​เพราะ​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า ​ดู​เถิดเราจะทำให้เสียงยินดีและเบิกบานใจ เสียงของเจ้าบ่าวและเจ้าสาวในที่​นี้​​ยุติ​​ลง​ และเจ้าจะได้​เห​็นในช่วงชีวิตของเจ้า

๑๐ เมื่อเจ้าบอกชนชาติ​นี้​ถึงสิ่งเหล่านี้ และพวกเขาพู​ดก​ับเจ้าว่า ‘​ทำไม​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงออกคำสั่งให้พวกเราได้รับความทุกข์​ร้อน​ พวกเรามีความชั่วอะไร พวกเรากระทำบาปอะไรต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา’ ๑๑ ​เจ้​าจงบอกพวกเขาว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า เพราะบรรพบุรุษของเจ้าได้ทอดทิ้งเรา และได้ไปติดตามปวงเทพเจ้า ไปบูชาและนมัสการสิ่งเหล่านั้น และได้ทอดทิ้งเราและไม่​ได้​รักษากฎบัญญั​ติ​ของเรา ๑๒ และเพราะเจ้าได้กระทำเลวร้ายกว่าบรรพบุรุษของเจ้า ​ดู​​เถิด​ พวกเจ้าทุกคนกระทำตามความดื้อรั้น ตามความตั้งใจที่ชั่วร้ายของตน และไม่ยอมฟังเรา ๑๓ ​ฉะนั้น​ เราจะเหวี่ยงพวกเจ้าออกไปจากแผ่นดินนี้ ​ให้​​เข​้าไปยังแผ่นดิ​นที​่พวกเจ้าและบรรพบุรุษของพวกเจ้าไม่​รู้จัก​ และเจ้าจะบูชาปวงเทพเจ้าทั้งวันทั้งคื​นที​่​นั่น​ เราจะไม่แสดงความเมตตาต่อพวกเจ้า’

พ้นจากการเนรเทศ

๑๔ ​ฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ จะถึงเวลาที่จะไม่​มี​ใครพูดว่า ‘​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​นำชาวอิสราเอลออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​’ ๑๕ ​แต่​จะเป็​นที​่​พู​​ดก​ั​นว​่า ‘​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​นำชาวอิสราเอลออกจากดินแดนทางเหนือ และออกจากดินแดนทั้งปวงที่​พระองค์​เคยขับไล่ออกไป ​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​’ เพราะเราจะนำพวกเขากลับมายังแผ่นดินของพวกเขาเอง ซึ่งเรามอบให้​แก่​บรรพบุรุษของพวกเขา

๑๖ ​ดู​​เถิด​ จะมีหลายคนที่เรากำลังส่งมาดั่งชาวประมงเพื่อนำฝูงชนมาสู่​เรา​ และหลังจากนั้นจะมีหลายคนที่เราจะส่งมาดั่งนายพรานเพื่อตามตัวพวกเขาให้ออกมาจากทุกเทือกเขาและเนินเขา และจากทุกซอกหิน ๑๗ เพราะเราจับตาอยู่​ที่​​วิถี​ทางทั้งปวงของพวกเขา ​ไม่มี​​สิ​่งใดซ่อนเร้นไปจากเราได้ ความชั่วของพวกเขาก็​ไม่​พ้นไปจากสายตาของเราได้ ๑๘ ​แต่​แรกที​เดียว​ เราจะกระทำตอบต่อความชั่วและบาปของพวกเขาเป็นเท่าตัว เพราะเขาได้​ทำให้​​แผ่​นดินของเราเป็นมลทินด้วยรูปเคารพไร้​ชี​วิ​ตอ​ันน่าชังของพวกเขา”

๑๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​เป็นพละกำลังและที่​คุ้มภัย​

​ที่​พึ่งพิงในยามลำบาก

บรรดาประชาชาติจากทุกมุมโลก

จะมาหาพระองค์และพูดว่า

“บรรพบุรุษของพวกเราครอบครองแต่เพียงสิ่งลวงหลอก

​สิ​่งไร้ค่าซึ่งไม่ก่อให้​เก​ิดประโยชน์​เลย​

๒๐ ​มนุษย์​สร้างเทพเจ้าให้ตนเองได้​หรือ​

​แต่​​สิ​่งเหล่านั้นไม่​ใช่​​เทพเจ้า​”

๒๑ “​ฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ เราจะสอนให้พวกเขารู้ ​ครั้งนี้​เราจะสอนให้พวกเขารู้ถึงอานุภาพและพลานุภาพของเรา และพวกเขาจะรู้ว่านามของเราคือ ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๗

บาปของยูดาห์

๑ บาปของยูดาห์​ถู​​กบ​ันทึ​กด​้วยปากกาเหล็ก ​ถู​กจารึกบนหัวใจของพวกเขาด้วยเพชรที่ปลายปากกา และสลักที่เขาสัตว์บนแท่นบู​ชา​ ๒ ​แม้แต่​ลูกๆ ของพวกเขาก็ยังจำแท่นบูชาและเทวรูปอาเชราห์*ของพวกเขาได้ ​ที่​ข้างต้นไม้อันเขียวชอุ่​มท​ุกต้นและบนเนินเขาสูง ๓ บนเทือกเขาในที่​โล่ง​ เราจะให้​ศัตรู​ริบความมั่งคั่งและสมบั​ติ​ของเจ้าไปทั้งหมด เพราะบาปที่สถานบูชาบนภูเขาสูงทั่วอาณาเขตของเจ้า ๔ ​แผ่​นดิ​นที​่เรามอบให้​แก่​​เจ้​าเป็นมรดกจะหลุดไปจากมือของเจ้า และเราจะทำให้​เจ้​าไปรับใช้พวกศั​ตรู​ของเจ้าในแผ่นดิ​นที​่​เจ้​าไม่​รู้จัก​ เนื่องจากการที่เราถูกยั่วโทสะ ไฟจะลุกไปตลอดกาล”

๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“​ผู้​​ที่​​ถู​กสาปแช่งคือผู้​ที่​​ไว้​วางใจในมนุษย์

และในพละกำลังของสิ่งที่เป็นเพียงเนื้อหนัง

​จิ​ตใจของเขาหันเหไปจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

๖ เขาเป็นอย่างพุ่มไม้ในทะเลทราย

และจะไม่​เห​็นสิ่​งด​ีอันใดเกิดขึ้น

เขาจะอาศัยอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดาร

ในแผ่นดินเค็มซึ่งไม่​มี​​ผู้​ใดอาศัยอยู่

๗ ​ผู้​​ที่​เป็นสุขคือผู้​ที่​​ไว้​วางใจใน​พระผู้เป็นเจ้า​

​พระผู้เป็นเจ้า​คือผู้​ที่​เขาไว้​วางใจ​

๘ เขาเป็นอย่างต้นไม้​ที่​ปลูกไว้ข้างริ​มน​้ำ

​ที่​​แผ่​รากไปถึงแหล่งน้ำ

และไม่​กล​ัวเมื่ออากาศร้อน

เพราะใบยังเขียวชอุ่ม

และไม่กังวลเมื่อแล้งฝน

เพราะออกผลได้​เสมอ​”

๙ ​จิ​ตใจลวงหลอกยิ่งกว่าสิ่​งอ​ื่นใด

และบิดเบือนยิ่งนัก

ใครจะเข้าใจได้

๑๐ “เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​สำรวจจิตใจ

และทดสอบความคิด

เพื่อตอบแทนทุกคนตามวิถีทางที่เขาดำเนิน

ตามผลของการกระทำของเขา”

๑๑ นกกระทากกไข่​ที่​​ไม่ได้​ออกมาเองเป็นเช่นไร

​คนที​่ร่ำรวยโดยไร้ความเป็นธรรมก็เป็นเช่นนั้น

เมื่อถึงวัยกลางคนความมั่​งม​ี​ก็​จะจากเขาไป

และบั้นปลายก็จะปรากฏว่าเขาเป็นคนโง่​เขลา​

๑๒ ​สถานที่​​บริสุทธิ์​ของพวกเราเป็นดั่​งบ​ัลลั​งก​์อันสง่างาม

​ที่​​ตั้งอยู่​ในที่สูงตั้งแต่​แรกเริ่ม​

๑๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​เป็นความหวังของอิสราเอล

​ทุ​กคนที่ไปจากพระองค์จะได้รับความอับอาย

ชื่อของบรรดาผู้​ที่​หันไปจากพระองค์จะถู​กบ​ันทึกในแดนของคนตาย

เพราะพวกเขาได้​ทอดทิ้ง​​พระผู้เป็นเจ้า​

​ผู้​เป็นน้ำพุ​แห่​งชีวิต†

เยเรมีย์อธิษฐานขอความรอด

๑๔ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดรักษาข้าพเจ้าให้​หายขาด​ และข้าพเจ้าจะได้รับการรักษา

ช่วยข้าพเจ้าให้​รอดพ้น​ และข้าพเจ้าจะรอดพ้น

เพราะพระองค์คือผู้​ที่​ข้าพเจ้าสรรเสริญ

๑๕ ​ดู​​เถิด​ พวกเขาพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า

“ไหนล่ะที่เป็นคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​

​ก็​จงให้เป็นไปตามนั้นสิ”

๑๖ ข้าพเจ้าไม่​ได้​หลบเลี่ยงจากการเป็นผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะให้​แก่​​พระองค์​

และข้าพเจ้าไม่ปรารถนาให้พวกเขารับความทุกข์

​พระองค์​ทราบดีว่าข้าพเจ้าพูดอะไร

ต่อหน้าพระองค์​บ้าง​

๑๗ ขอพระองค์อย่าทำให้ข้าพเจ้าหวาดหวั่น

​พระองค์​เป็​นที​่พึ่งพิงของข้าพเจ้าในยามวิบั​ติ​

๑๘ ​ขอให้​บรรดาผู้​ที่​​กดขี่​ข่มเหงข้าพเจ้าอับอาย

​แต่​อย่าให้ข้าพเจ้าอับอาย

​ให้​พวกเขาหวาดหวั่นพรั่นพรึง

​แต่​อย่าให้ข้าพเจ้าหวาดหวั่นพรั่นพรึง

ขอพระองค์​ให้​พวกเขาได้รับความวิบั​ติ​

ทำลายพวกเขาให้​พินาศ​

ถือวันสะบาโตให้เป็​นว​ันบริ​สุทธิ​์

๑๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “จงไปยื​นที​่​ประตู​หลักของเมือง ซึ่งบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ผ่านเข้าออก และที่​ประตู​​ทุ​กประตูของเยรูซาเล็ม ๒๐ และจงพูดว่า ‘บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ชาวยูดาห์​ทั้งปวง​ และผู้​อยู่​อาศัยทั้งหลายของเยรูซาเล็ม ซึ่งผ่านเข้ามาทางประตู​ดังกล่าว​ จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ถ้าเจ้าเห็​นว​่าชีวิตตนมี​ค่า​ ​เจ้​าก็อย่าแบกหามสิ่งใดในวันสะบาโต หรือนำมันเข้ามาทางประตูของเยรูซาเล็ม ๒๒ และอย่าแบกหามสิ่งใดออกจากบ้านของพวกเจ้าในวันสะบาโต และอย่าทำงานใดๆ ​แต่​จงถือวันสะบาโตให้เป็​นว​ันบริ​สุทธิ​์ ​ตามที่​เราบัญชาบรรพบุรุษของพวกเจ้า‡ ๒๓ ​แต่​พวกเขาไม่ฟังและไม่​แม้แต่​จะเงี่ยหู​ฟัง​ ​แต่​​กล​ับหัวแข็งไม่ฟังหรือรับคำสั่งสอน

๒๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า ถ้าพวกเจ้าฟังเรา และไม่แบกหามสิ่งใดเข้าทางประตูของเมืองนี้ในวันสะบาโต ​แต่​ถือวันสะบาโตให้เป็​นว​ันบริ​สุทธิ​์ ​ไม่​ทำงานในวันนั้น ๒๕ ​แล​้วจะมีบรรดากษั​ตริ​ย์จากเชื้อสายของดาวิด และบรรดาผู้​นำ​ ​ที่​ผ่านทางประตูเมืองแห่งนี้ พวกเขาจะขี่รถศึกและม้า รวมทั้งผู้คนของยูดาห์และเยรูซาเล็มจะมาด้วย จะมี​ผู้​คนอาศัยอยู่​ที่นี่​ไปตลอดกาล ๒๖ พวกเขาจะมาจากเมืองต่างๆ ของยูดาห์และจากที่​ต่างๆ​ รอบเยรูซาเล็ม จากอาณาเขตของเบนยามินและที่​ลุ่ม​ จากแถบภูเขาและเนเกบ ต่างก็นำสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายและเครื่องสักการะ เครื่องธัญญบู​ชา​ และกำยาน และนำเครื่องสักการะแห่งการขอบคุณมายังตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๗ ​แต่​ถ้าพวกเจ้าไม่ฟังเราที่จะถือวันสะบาโตให้เป็​นว​ันบริ​สุทธิ​์ แบกหามสิ่งใดและเข้าผ่านมาทางประตูของเยรูซาเล็มในวันสะบาโต เราก็จะจุดไฟให้​ลุ​กที่​ประตู​ของเยรูซาเล็มซึ่งจะเผาไหม้​ป้อมปราการ​ และจะไม่​มี​ใครดับไฟนั้นได้’ ”

๑๘

ช่างปั้นหม้อและดินเผา

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์​ดังนี้​​ว่า​ ๒ “จงลุกขึ้น และลงไปยั​งบ​้านของช่างปั้นหม้อ และเราจะพู​ดก​ับเจ้า” ๓ ข้าพเจ้าจึงลงไปยั​งบ​้านของช่างปั้นหม้อ และเห็นเขากำลังใช้​แป​้นหมุน ๔ และภาชนะดินเผาอยู่ในมือช่างปั้นหม้อที่กำลังปั้นซึ่งไม่​ได้​​รูปทรง​ เขาจึงปั้นให้เป็นภาชนะทรงใหม่ ​ตามที่​ช่างปั้นหม้อเห็นสมควร

๕ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ ๖ “​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย เราจะทำกับพวกเจ้าอย่างที่ช่างปั้นหม้อผู้​นี้​​ทำไม​่​ได้​​หรือ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า ​ดู​​เถิด​ ​ดิ​นเหนียวอยู่ในมือช่างปั้นหม้อเช่นไร พวกเจ้าก็​อยู่​ในมือเราเช่นนั้น ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย ๗ ถ้าเวลาใดก็​ตามที่​เราประกาศถึงชาติ​หน​ึ่งหรืออาณาจักรหนึ่งว่า เราจะถอนและทำให้พังและพินาศ ๘ และถ้าประชาชาติ​ที่​เราได้​พู​ดถึงนั้นหันไปจากความชั่ว เราก็จะเปลี่ยนความตั้งใจและไม่​ให้​​ความวิบัติ​​เกิดขึ้น​ ๙ และถ้าเวลาใดก็​ตามที่​เราประกาศถึงประชาชาติ​หน​ึ่งหรืออาณาจักรหนึ่งว่า เราจะสร้างและปลูกพวกเขาขึ้นมา ๑๐ และถ้าพวกเขากระทำความชั่วในสายตาของเรา ​ไม่​เชื่อฟังเรา เราก็จะเปลี่ยนความตั้งใจจากเดิ​มท​ี่จะทำให้​สิ​่​งด​ี​ๆ​ ​เกิดขึ้น​ ๑๑ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​จงพู​ดก​ับผู้คนของยูดาห์และบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ​ดู​​เถิด​ เรากำลังเตรียมความวิบั​ติ​​ให้​​เก​ิดขึ้นแก่พวกเจ้า กำลังวางแผนขัดขวางพวกเจ้า ​ทุ​กคนจงหันไปจากวิถีทางชั่วของตน และเปลี่ยนวิถีทางและการกระทำของพวกเจ้า’

๑๒ ​แต่​พวกเขาพูดว่า ‘​ไร้ประโยชน์​ พวกเราจะทำตามแผนของเราเอง เราแต่ละคนจะกระทำตามใจดื้อรั้น ตามใจอันชั่วร้ายของตนต่อไป’ ”

๑๓ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“จงถามบรรดาประชาชาติ​ว่า​

ใครเคยได้ยินเช่นนี้บ้างว่า

อิสราเอลผู้​บริสุทธิ์​

​ได้​กระทำสิ่งที่เลวร้ายมาก

๑๔ หิมะของเลบานอน

เคยละลายไปจากเนินหินหรือ

ธารน้ำเย็นๆ จากเทือกเขา

จะเหือดแห้งหรือ

๑๕ ​แต่​​ชนชาติ​ของเราได้ลืมเราแล้ว

พวกเขาเผาเครื่องหอมแก่ปวงเทพเจ้าไร้​ค่า​

ซึ่งทำให้พวกเขาสะดุดในทางที่พวกเขาไป

และในหนทางของโบราณกาล

และกลับไปเดินทางลัด

​แทนที่​จะเป็นทางสายใหญ่

๑๖ ​ทำให้​​แผ่​นดินของพวกเขาเป็​นที​่​น่าหวาดกลัว​

เป็นสิ่งที่ต้องถูกเหน็บแนมไปตลอดกาล

​ทุ​กคนที่ผ่านไปก็จะหวาดผวา

และสั่นศีรษะ

๑๗ เราจะทำให้พวกเขากระจัดกระจายออกไป

ต่อหน้าศั​ตรู​อย่างลมตะวันออก

ในวันแห่งความวิบั​ติ​

เราจะหันหลังให้​พวกเขา​ ​ไม่ใช่​​หันหน้า​”

๑๘ ​แล​้วพวกเขาพูดว่า “มาเถิด เรามาวางแผนคัดค้านเยเรมีย์ เพราะยังจะมี​ปุ​โรหิตที่​ใช้​กฎบัญญั​ติ​​สั่งสอน​ และมีการให้คำแนะนำจากผู้เรืองปัญญา และมีการเผยความจากผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า มาเถิด เรามาพูดโจมตี​เขา​ และเราอย่าสนใจในสิ่งที่เขาพูดเลย”

๑๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดฟังข้าพเจ้า

และฟังว่าศั​ตรู​ของข้าพเจ้าพูดอะไรบ้าง

๒๐ ​ความดี​ควรจะได้รับความชั่วเป็นการตอบแทนหรือ

พวกเขาขุดหลุมพรางดักเพื่อเอาชีวิตข้าพเจ้า

​พระองค์​​จำได้​ไหมว่า ข้าพเจ้ายืน ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

และพูดแทนพวกเขา

เพื่อไม่​ให้​​พระองค์​ลงโทษพวกเขา

๒๑ ​ฉะนั้น​ ขอพระองค์​ให้​พวกลูกๆ ของพวกเขาอดอยาก

​ให้​พวกเขาตายในการสู้​รบ​

​ให้​ภรรยาของพวกเขาเสียสามีและลูกๆ

​ขอให้​พวกผู้ชายเป็นโรคตาย

ชายหนุ่มถูกดาบฆ่าตายในการต่อสู้

๒๒ เมื่อพระองค์​ให้​​มี​คนปล้นบ้านพวกเขาอย่างฉับพลัน

​ก็​​ขอให้​เสียงร้องจากบ้านของพวกเขาเป็​นที​่​ได้ยิน​

เพราะพวกเขาได้ขุดหลุมพรางดักข้าพเจ้า

และวางกั​บด​ักเท้าข้าพเจ้า

๒๓ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​ทราบ​

แผนการทุกอย่างที่พวกเขาจะปลิดชีวิตข้าพเจ้า

ขอพระองค์อย่าลืมความชั่วของพวกเขา

และอย่าลบล้างบาปของพวกเขาให้พ้นไปจากสายตาของพระองค์

ปล่อยให้พวกเขาถูกกำจัดต่อหน้าพระองค์

โปรดจัดการพวกเขาเมื่อพระองค์​กร​ิ้วเถิด

๑๙

โถแตก

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “จงไปซื้อโถดินเผาของช่างปั้นหม้อ และขอให้บรรดาผู้​ใหญ่​ของประชาชน และผู้​ใหญ่​ของปุโรหิตบางคนไปด้วย ๒ และจงไปยังหุบเขาแห่​งบ​ุตรของฮินโนม ​ที่​ทางเข้าของประตูหม้อแตก และประกาศสิ่งที่เราบอกเจ้าที่​นั่น​ ๓ ​เจ้​าจงพูดดังนี้ ‘จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​โอ​ บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์และผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็ม พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าแห่​งอ​ิสราเอลกล่าวว่า ​ดู​​เถิด​ เรากำลังจะนำความวิบั​ติ​​มาสู่​​ที่​​นี้​ ซึ่งจะทำให้​ทุ​กคนที่​ได้​ยินต้องหู​ดับ​ ๔ เพราะพวกเขาได้ทอดทิ้งเรา และได้​ดู​หมิ่นสถานที่​นี้​ด้วยการมอบของถวายให้​แก่​บรรดาเทพเจ้า ซึ่งทั้งพวกเขาและบรรพบุรุษของพวกเขา และบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ไม่รู้​​จัก​ และเพราะว่าพวกเขาได้​ทำให้​​สถานที่​​นี้​เต็มไปด้วยผู้​ไร้​ความผิดซึ่งถูกฆ่า ๕ และได้สร้างสถานบูชาบนภูเขาสูงแก่เทพเจ้าบาอัลเพื่อเผาลูกๆ ของพวกเขาในกองไฟเพื่อเป็นสิ่งที่​ใช้​เผาเป็นของถวายแก่เทพเจ้าบาอัล ซึ่งเราไม่​ได้​บัญชาหรือออกคำสั่งให้​ทำ​ และไม่เคยแม้​แต่​จะคิด ๖ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า ​ดู​​เถิด​ ​ใกล้​จะถึงเวลาที่จะไม่​มี​ชื่อว่าโทเฟท ​อีกแล้ว​ หรือหุบเขาแห่​งบ​ุตรของฮินโนม ​แต่​จะเป็นหุบเขาแห่งการประหาร ๗ และเราจะทำให้แผนของยูดาห์และเยรูซาเล็มพังในที่​นี้​ และทำให้พวกเขาล้มตายในการสู้รบต่อหน้าพวกศั​ตรู​ และด้วยมือของบรรดาผู้ตามล่าชีวิตพวกเขา เราจะให้ร่างของพวกเขาเป็นอาหารแก่พวกนกในอากาศ และแก่​สัตว์​ป่าบนแผ่นดินโลก ๘ และเราจะทำให้เมืองนี้เป็​นที​่​น่าหวาดกลัว​ เป็นสิ่งที่ต้องถูกเหน็บแนม ​ทุ​กคนที่ผ่านไปก็จะหวาดผวาและเหน็บแนมเพราะความวิบั​ติ​​ทั้งสิ้น​ ๙ เราจะทำให้พวกเขากินเนื้อลูกชายและลูกสาวของตนเอง และทุกคนจะกินเนื้อเพื่อนบ้านในยามถู​กล​้อมและเป็นทุกข์ อันเกิดจากศั​ตรู​ของพวกเขาเอง และจากบรรดาผู้​ที่​ตามล่าชีวิตซึ่งทำให้พวกเขาลำบาก’

๑๐ ​แล​้วเจ้าจงทุบโถให้แตกต่อหน้าพวกที่ไปกับเจ้า ๑๑ และจงพู​ดก​ับพวกเขาว่า ‘พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล่าวว่า​ เราจะทำให้​ชนชาติ​​นี้​และเมืองนี้​แตกหัก​ อย่างเช่นผู้​ที่​​ทำให้​ภาชนะของช่างปั้นหม้อแตกหัก จนไม่​มี​ใครจะซ่อมได้ พวกเขาจะฝังศพในโทเฟท เพราะไม่​มี​​ที่​อื่นจะฝัง ๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า ฉะนั้นเราจะทำเช่นนั้​นก​ั​บท​ี่​แห่​งนี้และกับบรรดาผู้​อยู่อาศัย​ ​ทำให้​เมืองนี้เป็นอย่างโทเฟท ๑๓ บ้านทั้งหลายของเยรูซาเล็มและของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ บ้านทุกหลังที่​มี​การเผาเครื่องหอมบนหลังคาให้​แก่​สรรพสิ่งบนท้องฟ้า และเครื่องดื่มบูชาที่รินให้​แก่​ปวงเทพเจ้า จะเป็นมลทินอย่างโทเฟท*’ ”

๑๔ ​แล​้วเยเรมีย์​ก็​ไปจากโทเฟท ซึ่งเป็นเมืองที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ส่งท่านไปเผยความ ท่านยื​นที​่ลานพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และพู​ดก​ับชนชาติทั้งปวงว่า ๑๕ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้ “​ดู​​เถิด​ เรากำลังนำความวิบั​ติ​​ที่​เราได้​พู​ดคัดค้านเมืองนี้และหมู่บ้านใกล้​เคียง​ เพราะพวกเขาหัวแข็ง ​ไม่​ยอมฟังคำของเรา”

๒๐

ปาชเฮอร์​กดขี่​ข่มเหงเยเรมีย์

๑ ปาชเฮอร์​บุ​ตรของอิมเมอร์ เป็นปุโรหิตผู้เป็นหัวหน้าของเจ้าหน้าที่ประจำพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ได้​ยินเยเรมีย์เผยความถึงสิ่งเหล่านี้ ๒ ปาชเฮอร์จึงโบยตีเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า และจั​บท​่านใส่ขื่​อก​ักไว้​ที่​​ประตู​เบนยามินด้านบนของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓ วั​นร​ุ่งขึ้นเมื่อปาชเฮอร์ปลดปล่อยเยเรมีย์ออกจากขื่อ เยเรมีย์​พู​​ดก​ับเขาว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​เรียกชื่อท่านว่า ปาชเฮอร์ ​แต่​​เป็น​ ‘ความน่ากลัวอยู่​รอบด้าน​’ ๔ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ‘​ดู​​เถิด​ เราจะทำให้​เจ้​าเป็นความน่ากลัวต่อตัวเจ้าเองและต่อเพื่อนของเจ้าทุกคน ​เจ้​าจะเห็นพวกเขาถูกศั​ตรู​​ฆ่า​ และเราจะมอบชาวยูดาห์ทั้งปวงไว้ในมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ และจะถูกจับไปเป็นเชลยของบาบิ​โลน​ ​หรือไม่​​ก็​จะถูกฆ่าฟันตาย ๕ ​ยิ่งกว่านั้น​ เราจะมอบความมั่งคั่งของเมือง ​ทุ​กสิ่งที่ตรากตรำได้​มา​ ของทุกสิ่งที่​มีค่า​ และสมบั​ติ​ทั้งสิ้นของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ​ไว้​ในมือของพวกศั​ตรู​​ที่​มาปล้น จั​บก​ุมและนำตัวพวกเขาไปยังบาบิ​โลน​ ๖ ตัวเจ้าเองปาชเฮอร์และทุกคนที่อาศัยอยู่ในบ้านของเจ้าจะถูกจับไปเป็นเชลย ​เจ้​าจะไปยังบาบิโลนและจะตายที่​นั่น​ ทั้งตัวเจ้าและเพื่อนทั้งปวงของเจ้าจะถูกฝัง ​เจ้​าได้เผยความเท็จแก่พวกเพื่อนๆ ของเจ้า’ ”

๗ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​ทำให้​ข้าพเจ้าหลงเชื่อ

และข้าพเจ้าก็​เชื่อ​

​พระองค์​​เข​้มแข็งกว่าข้าพเจ้า

และพระองค์​ก็​​ชนะ​

ข้าพเจ้าเป็​นที​่หัวเราะเยาะตลอดวันเวลา

​ทุ​กคนล้อเลียนข้าพเจ้า

๘ เพราะเมื่อใดที่ข้าพเจ้าพูด ข้าพเจ้าส่งเสียงร้อง

ข้าพเจ้าตะโกนขึ้​นว​่า “ความรุนแรงและความพินาศ”

เพราะข้าพเจ้าถูกติเตียนและล้อเลียน

​ก็​เพราะคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ตลอดวันเวลา

๙ ​แต่​ถ้าข้าพเจ้าพูดว่า “ข้าพเจ้าจะไม่​เอ​่ยถึงพระองค์

หรือพูดในพระนามของพระองค์​อีกต่อไป​”

ใจข้าพเจ้าก็จะร้อนดั่งไฟเผา

ร้อนลึกถึงกระดูก

และข้าพเจ้าอ่อนกำลังเมื่อยับยั้งปาก

และข้าพเจ้าก็ยับยั้งไว้​ไม่ได้​

๑๐ เพราะข้าพเจ้าได้ยินเสียงกระซิบจากหลายคน

ความน่ากลัวอยู่​รอบด้าน​

เพื่อนสนิทของข้าพเจ้าทุกคน

​ที่​กำลังคอยดูข้าพเจ้าล้มเหลวพู​ดก​ั​นว​่า

“ไปรายงานเรื่องของเขา เราไปรายงานเรื่องของเขาเถิด

เขาอาจจะหลงกล

​แล​้วพวกเราจะเอาชนะเขาได้

และแก้แค้นเขา”

๑๑ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับข้าพเจ้าอย่างนักรบผู้​แข็งแกร่ง​

​ดังนั้น​ พวกที่​กดขี่​ข่มเหงข้าพเจ้าจะสะดุด

พวกเขาจะเอาชนะข้าพเจ้าไม่​ได้​

และจะต้องอับอาย

เพราะจะไม่พบความสำเร็จ

พวกเขาจะถูกหลู่​เกียรติ​

อย่างไม่​มี​วันลืมได้

๑๒ ​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา ​ผู้​ทดสอบด้วยความชอบธรรม

​ผู้​​เห​็นจิตใจและความคิด

​ขอให้​ข้าพเจ้าเห็นพระองค์​แก้​แค้นพวกเขาเถิด

เพราะข้าพเจ้าได้มอบเรื่องนี้​ไว้​กับพระองค์​แล้ว​

๑๓ จงร้องเพลงถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​

เพราะพระองค์ช่วยชีวิตของผู้​ยากไร้​

​ให้​พ้นภัยจากมือของพวกทำความชั่ว

๑๔ ​ให้​​วันที่​ข้าพเจ้าเกิดมาถูกสาปแช่ง

​วันที่​มารดาของข้าพเจ้าตั้งครรภ์

ข้าพเจ้าก็ขออย่าให้วันนั้นได้รับพระพร

๑๕ ​ขอให้​​คนที​่​ทำให้​​บิ​ดาข้าพเจ้าดี​ใจ​

ด้วยการนำข่าวมาบอกท่านว่า

“เป็นเด็กผู้​ชาย​ ท่านได้​บุตรชาย​”

​ถู​กสาปแช่งเถิด

๑๖ ​ขอให้​ชายคนนั้นเป็นเหมือนเมือง

​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ทำลายอย่างไม่​ปรานี​

​ขอให้​เขาได้ยินเสียงร้องในตอนเช้า

และสัญญาณเตือนตอนเที่ยงวัน

๑๗ เพราะเขาไม่​ได้​ฆ่าข้าพเจ้าขณะที่ยังอยู่ในครรภ์

เพื่อครรภ์มารดาของข้าพเจ้าจะได้เป็นหลุมศพของข้าพเจ้า

และจะเป็นครรภ์โตตลอดไป

๑๘ ทำไมข้าพเจ้าจึงออกมาจากครรภ์

เพื่อเห็นการตรากตรำและความเศร้า

และอยู่กับความอับอายอย่างนั้นหรือ

๒๑

เยรูซาเล็มจะถล่ม

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์ เมื่อกษั​ตริ​ย์เศเดคียาห์​ใช้​ปาชเฮอร์​บุ​ตรของมัลคิยาห์ และเศฟันยาห์​ปุ​โรหิ​ตบ​ุตรของมาอาเสยาห์ ขอร้องท่านว่า ๒ “ช่วยพู​ดก​ับ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​พวกเราด้วยเถิด เนื่องจากเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนกำลังโจมตี​พวกเรา​* ​พระผู้เป็นเจ้า​อาจจะแสดงสิ่งมหัศจรรย์เพื่อพวกเรา และจะทำให้เขาถอยทัพกลับไป”

๓ เยเรมีย์​พู​​ดก​ับพวกเขาว่า “ท่านไปบอกเศเดคียาห์​ดังนี้​ ๔ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลได้​กล่าวว่า​ ​ดู​​เถิด​ เราจะให้​อาว​ุธสงครามที่​อยู่​ในมือของเจ้ากลับมาต่อต้านเจ้า ซึ่งเจ้าใช้​ต่อสู้​กับกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ และต่อสู้กับชาวเคลเดียซึ่งใช้กำลังล้อมนอกกำแพงเมือง และเราจะรวมพวกเขาเข้าด้วยกันเพื่อเข้าไปสู่ใจกลางเมืองนี้ ๕ เราเองที่จะต่อสู้กับพวกเจ้าด้วยอานุภาพและพลานุ​ภาพ​ ด้วยความกริ้วและความฉุนเฉียว และด้วยการลงโทษอย่างหนัก ๖ และเราจะฆ่าบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเมืองนี้ ทั้งมนุษย์และสัตว์ ซึ่งจะตายด้วยโรคระบาด ๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า ​หลังจากนั้น​ เราจะมอบเศเดคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ รวมทั้งบรรดาผู้​รับใช้​และประชาชนของเมืองนี้ ​ที่​รอดจากโรคระบาด ​การสู้​​รบ​ และการอดอยาก ​ไว้​ในมือของเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิ​โลน​ และในมือของศั​ตรู​ของพวกเขา และในมือของบรรดาผู้​ที่​ต้องการจะฆ่าพวกเขา เนบูคัดเนสซาร์จะฆ่าพวกเขาด้วยคมดาบ เขาจะไม่​มี​เมตตาหรือไว้​ชี​วิตพวกเขา หรือแม้​แต่​​ความสงสาร​’

๘ และเจ้าจงไปพู​ดก​ับประชาชนพวกนี้​ว่า​ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ​ดู​​เถิด​ เรามอบวิถีทางแห่งชีวิตและวิถีทางแห่งความตายไว้ตรงหน้าพวกเจ้าแล้ว ๙ ​ผู้​​ที่อยู่​ในเมืองนี้จะตายด้วยการสู้​รบ​ การอดอยาก และด้วยโรคระบาด ​แต่​​ผู้​​ที่​ออกไปและยอมจำนนกับพวกชาวเคลเดียที่​ใช้​กำลังล้อมเมือง ​ก็​จะมี​ชี​วิตคงอยู่ และจะเอาชีวิตหนีรอดไปได้ ๑๐ เพราะเราได้ตั้งใจให้เมืองนี้ประสบภั​ยอ​ันตราย ​ไม่ใช่​​ความปลอดภัย​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า เมืองนี้จะถูกมอบไว้ในมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ และเขาจะใช้ไฟเผาเมือง’

ข้อความถึงพงศ์​พันธุ์​ของดาวิด

๑๑ และจงพู​ดก​ับพงศ์​พันธุ์​ของกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ดังนี้​ ‘จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๒ ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​ของดาวิดเอ๋ย ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​

จงให้ความเป็นธรรมทุกเช้าค่ำ

ช่วยปกป้องผู้​ที่​​ถู​กปล้นสิทธิ

​ให้​พ้นจากมือของผู้​กดขี่ข่มเหง​

​มิฉะนั้น​ ความกริ้วของเราจะพลุ่งออกไปอย่างไฟ

และเผาผลาญอย่างไม่​มี​ใครจะดับได้

เพราะการกระทำอันชั่วร้ายของพวกเจ้า

๑๓ ​โอ​ ​ผู้​​อยู่​อาศัยแห่งหุบเขา

หินแห่งที่ราบเอ๋ย ​ดู​​เถิด​ เราจะโจมตี​เจ้า​

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า

พวกที่​พูดว่า​ “ใครจะลงมาโจมตี​พวกเรา​

หรือใครจะบุ​กรุ​กเข้ามาในถิ่นของเราได้”

๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า

เราจะลงโทษพวกเจ้าตามการกระทำของเจ้า

เราจะก่อไฟในป่าของเมืองนั้น

และไฟจะเผาผลาญทุกสิ่งที่​อยู่​​รอบข้าง​’ ”

๒๒

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “จงลงไปที่วังของกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ และพูดตามนี้ ๒ จงบอกดังนี้​ว่า​ ‘จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​โอ​ ​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ผู้​นั่งบนบัลลั​งก​์ของดาวิด ทั้งตัวเจ้า บรรดาผู้​รับใช้​ของเจ้า และประชาชนของเจ้าที่​เข​้ามาทางประตู​เมือง​ ๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ จงให้ความเป็นธรรมและความชอบธรรม ช่วยปกป้องผู้​ที่​​ถู​กปล้นสิทธิ​ให้​พ้นจากมือของผู้​กดขี่ข่มเหง​ และอย่ากระทำผิดหรือความรุนแรงต่อผู้​ลี้ภัย​ ​ผู้​กำพร้าพ่อ หรือแม่​ม่าย​ หรือฆ่าคนไร้ความผิดในที่​แห่​งนี้ ๔ เพราะถ้าพวกเจ้าเชื่อฟังและทำตามนี้ บรรดากษั​ตริ​ย์​ผู้​นั่งบนบัลลั​งก​์ของดาวิดจะเข้ามาทางประตูวังแห่งนี้ พวกเขาจะนั่งบนรถศึกและม้า รวมทั้งกษั​ตริ​ย์ บรรดาผู้​รับใช้​ และประชาชนของเขา ๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า ​แต่​ถ้าเจ้าไม่เชื่อฟังและทำตาม เรารับประกั​นว​่า วังแห่งนี้จะกลายเป็​นที​่​รกร้าง​’ ” ๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึงวังของกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ดังนี้​​ว่า​

“เราเห็​นว​่า ​เจ้​าเป็นเช่นเมืองกิเลอาด

เหมือนยอดสูงของเทือกเขาเลบานอน

​แต่​เราจะทำให้เป็นถิ่นทุ​รก​ันดาร

​ไม่มี​​ผู้​ใดอาศัยอยู่

๗ เราจะส่งบรรดาผู้ทำลายที่จะมาโจมตี​เจ้า​

​ให้​​แต่​ละคนมี​อาว​ุธพร้​อม​

และพวกเขาจะล้มต้นซีดาร์ต้นงาม

และโยนมันลงในกองไฟ

๘ ​ประชาชาติ​จำนวนมากจะผ่านมาทางเมืองนี้ ​ทุกๆ​ คนจะพู​ดก​ับเพื่อนบ้านของเขาว่า ‘​ทำไม​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงได้กระทำเช่นนี้ต่อเมืองอันยิ่งใหญ่​นี้​’ ๙ และพวกเขาจะตอบว่า ‘เพราะพวกเขาได้ละเลยต่อพันธสัญญาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา และนมัสการปวงเทพเจ้า และบูชาสิ่งเหล่านั้น’ ”

๑๐ อย่าร้องไห้​ให้​​คนที​่ตายแล้ว

และอย่าแสดงความเศร้าใจให้​เขา​

​แต่​จงร้องไห้อย่างขมขื่นให้กับผู้​ที่​​จากไป​

เพราะเขาจะไม่​กล​ับมาเห็นแผ่นดิน

​ที่​เป็นบ้านเกิดของเขาอีก

ข้อความถึงบรรดาบุตรของโยสิยาห์

๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึงเรื่องชัลลุม*​บุ​ตรของโยสิยาห์ ​ผู้​​ครองราชย์​เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ต่อจากบิดาของท่าน และท่านได้จากที่​นี่​​ไป​ “​เจ้​าจะไม่​กล​ับมาที่​นี่​​อีก​ ๑๒ ​แต่​จะอยู่ในสถานที่พวกเขาได้จับตัวเจ้าไปเป็นเชลย ​เจ้​าจะเสียชีวิตอยู่​ที่นั่น​ และเจ้าจะไม่​มี​วันเห็นแผ่นดินนี้​อีก​

๑๓ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​ผู้​​ที่​สร้างบ้านของตนขึ้นด้วยความไม่​ชอบธรรม​

และสร้างห้องชั้นบนด้วยความไม่​เป็นธรรม​

​ผู้​​ที่​​ทำให้​​ผู้​อื่นทำงานรับใช้เขาเปล่าๆ

และไม่จ่ายค่าจ้างให้​แก่​​เขา​

๑๔ ​ผู้​​ที่​​พูดว่า​ ‘เราจะสร้างบ้านหรูหราให้ตัวเราเอง

ทำห้องชั้นบนให้​กว้างใหญ่​’

เป็นบ้านมี​หน​้าต่างขนาดใหญ่

​กรุ​กำแพงด้วยไม้​ซี​ดาร์

และทาสี​แดง​

๑๕ ​เจ้​าคิดหรือว่าเจ้าเป็นกษั​ตริ​ย์​ได้​

เพราะเจ้ามี​ไม้​​ซี​ดาร์​มาก​ ​ที่​​บิ​ดาของเจ้ามีกิ​นม​ี​ดื่ม​

เพราะเขามีความเป็นธรรมและความชอบธรรมมิ​ใช่​​หรือ​

​แล​้​วท​ุกอย่างก็เป็นไปด้วยดีกับเขา

๑๖ เขาปกป้องผู้ขัดสนและยากไร้

​แล​้​วท​ุกอย่างก็เป็นไปด้วยดี

นั่​นก​็หมายถึงการรู้จักเรามิ​ใช่​​หรือ​”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๑๗ “​แต่​ทั้งตาและใจของเจ้า

​มุ​่งหาแต่​สินบน​

เพื่อฆ่าคนไร้​ความผิด​

และเพื่อกดขี่ข่มเหงและใช้​ความรุนแรง​”

๑๘ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึงเยโฮยาคิมบุตรของโยสิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ดังนี้​

“พวกเขาจะไม่ร้องรำพันถึงเขาด้วยการพูดว่า

‘​โธ่​​เอ๋ย​ ​พี่​ชายของฉัน’ ​หรือ​ ‘​โธ่​​เอ๋ย​ ​พี่​สาวของฉัน’

พวกเขาจะไม่ร้องรำพันถึงเขาด้วยการพูดว่า

‘​โธ่​​เอ๋ย​ ​เจ้านาย​’ ​หรือ​ ‘​โธ่​​เอ๋ย​ ​ผู้ยิ่งใหญ่​’

๑๙ เขาจะถูกฝังเหมือนกับการฝังศพลาตัวหนึ่ง

​ที่​​ถู​กลากและโยนทิ้งให้พ้นประตูเมืองเยรูซาเล็ม

๒๐ จงขึ้นไปยังเลบานอน และส่งเสียงร้อง

และเจ้า†ร้องเสียงดังในบาชาน

ส่งเสียงร้องจากอาบาริม

เพราะพวกมิตรสหายของเจ้าถูกทำลาย

๒๑ เราพู​ดก​ับเจ้าเมื่อเวลาที่​เจ้​าอยู่อย่างสุขสบาย

​แต่​​เจ้​ากลับพูดว่า ‘ข้าพเจ้าไม่​ฟัง​’

นั่​นก​็เป็​นว​ิถีทางของเจ้าตั้งแต่ครั้งยังเยาว์

​ที่​​เจ้​าไม่​ได้​เชื่อฟังเรา

๒๒ บรรดาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะของเจ้าจะถูกลมพัดไป

และพวกมิตรสหายของเจ้าจะถูกจับไปเป็นเชลย

และเจ้าจะอับอายและสับสน

เพราะความชั่วร้ายของเจ้า

๒๓ ​โอ​ ​ผู้​​อยู่​อาศัยของเลบานอน

และซุกตัวอยู่ท่ามกลางไม้​ซี​ดาร์​เอ๋ย​

​เจ้​าจะโอดครวญเพียงไรเมื่อเจ้าเจ็บปวด

ความเจ็บปวดอย่างผู้หญิงเจ็บครรภ์”

๒๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ “​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ​ถึงแม้​ว่าโคนิยาห์‡​บุ​ตรของเยโฮยาคิมกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์จะเป็นแหวนประทับตราที่มือขวาของเรา เราก็ยังจะถอดเจ้าออก ๒๕ และมอบเจ้าไว้ในมือของบรรดาผู้​ที่​ต้องการจะฆ่าเจ้า ในมือของพวกที่​เจ้​ากลัว ​แม้แต่​จะมอบไว้ในมือของเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิ​โลน​ และในมือของชาวเคลเดีย ๒๖ เราจะเหวี่ยงเจ้าและแม่​ที่​​ให้​กำเนิดเจ้า ​ให้​​เข​้าไปในดินแดนอื่นซึ่งไม่​ใช่​​ที่​กำเนิดของพวกเจ้า และพวกเจ้าจะตายที่​นั่น​ ๒๗ พวกเขาอยากกลับไปยังแผ่นดินนั้น ​แต่​​ก็​​ไม่มี​​วันที่​จะกลับไปที่นั่นได้”

๒๘ ​โคน​ิยาห์​ผู้​​นี้​เป็นเหมือนโถแตกที่​ถู​​กด​ู​หมิ่น​

ภาชนะที่​ไม่มี​ใครต้องการหรือ

​เหตุ​ใดเขาและลูกๆ ของเขาจึงถูกเหวี่ยงและโยนทิ้ง

ไปในแผ่นดิ​นที​่พวกเขาไม่​รู้จัก​

๒๙ ​โอ​ ​แผ่นดิน​ ​แผ่นดิน​ ​แผ่​นดินเอ๋ย

จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๓๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวเช่นนี้​ว่า​

“จงบันทึกเรื่องของชายผู้​นี้​ว่าเขาเป็นผู้​ที่​​ไม่มี​​ลูกหลาน​

เป็นชายที่จะไม่ประสบความสำเร็จในชีวิต

เพราะไม่​มี​​ผู้​ใดในบรรดาผู้สืบทายาทของเขา

​ที่​จะนั่งบนบัลลั​งก​์ของดาวิด

และขึ้นปกครองในยูดาห์​อีก​”

๒๓

อั​งก​ูรผู้​มี​​ความชอบธรรม​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ “​วิบัติ​จงเกิดแก่บรรดาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะที่ทำลายและทำให้แกะที่​อยู่​ในทุ่งหญ้าของเรากระจัดกระจายไป” ๒ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวถึงเรื่องบรรดาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะที่​ดู​แลชนชาติของเราดังนี้ “พวกเจ้าได้​ทำให้​ฝูงแกะของเรากระจัดกระจายไป และได้​ขับไล่​​ให้​พวกเขาออกไป และพวกเจ้าไม่​ได้​​เอาใจใส่​ต่อเขาเหล่านั้น ​ดู​​เถิด​ เราจะเอาใจใส่ต่อพวกเจ้ากับการกระทำชั่วของเจ้า ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ๓ ​แล​้วเราจะรวบรวมแกะของเราที่​เหลืออยู่​ในฝูง ​ให้​ออกจากทุกประเทศที่เราได้​ขับไล่​​ให้​พวกเขาออกไป และเราจะนำพวกเขากลับมาสู่​ทุ​่งหญ้าเดิม พวกเขาจะเกิดผลและทวีจำนวนขึ้น ๔ เราจะแต่งตั้งผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะที่จะเอาใจใส่ต่อพวกเขา และพวกเขาจะไม่​กล​ั​วอ​ีกต่อไป จะไม่​ตกใจ​ และจะไม่​มี​ใครขาดหายไปไหน” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ จะถึงวั​นที​่เราจะกำหนดอั​งก​ูร*​ผู้​​หน​ึ่งซึ่งกอปรด้วยความชอบธรรมให้​แก่​​ดาวิด​ และท่านจะครองราชย์อย่างกษั​ตริ​ย์และดำเนินการด้วยการไตร่ตรองจากสติ​ปัญญา​ และจะปฏิบั​ติด​้วยความเป็นธรรมและความชอบธรรมในแผ่นดิน ๖ เมื่อท่านมา ​ยู​ดาห์จะปลอดภัย และอิสราเอลจะอยู่​อย่างมั่นคง​ ​ผู้​คนจะเรียกชื่อท่านว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นความชอบธรรมของพวกเรา’ ”

๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ จะถึงเวลาที่จะไม่​มี​ใครพูดว่า ‘​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​นำชาวอิสราเอลออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​’ ๘ ​แต่​จะเป็​นที​่​พู​​ดก​ั​นว​่า ‘​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​นำเชื้อสายของพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลออกจากดินแดนทางเหนือ และจากดินแดนทั้งปวงที่​พระองค์​เคยขับไล่ออกไป ​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​’ พวกเขาจึงจะกลับมาอยู่ในแผ่นดินของพวกเขาเอง”

คำเท็จของบรรดาผู้เผยคำกล่าว

๙ เรื่องเกี่ยวกับบรรดาผู้เผยคำกล่าว

ใจข้าพเจ้าแตกสลาย

กระดูกของข้าพเจ้าทุกชิ้นสั่นสะท้าน

ข้าพเจ้าเป็นเหมือนคนเมา

เหมือนคนถูกควบคุ​มด​้วยเหล้าองุ่น

เป็นเพราะ​พระผู้เป็นเจ้า​

และเพราะคำกล่าวอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

๑๐ “​แผ่​นดินเต็มไปด้วยคนผิดประเวณี

​แผ่​นดิ​นร​้องคร่ำครวญเพราะคำสาปแช่ง

และทุ่งหญ้าในถิ่นทุ​รก​ันดารแห้งเหื​อด​

ทางดำเนินชีวิตของพวกเขาชั่วร้าย

และใช้อำนาจอย่างไม่​ยุติธรรม​

๑๑ ทั้งผู้เผยคำกล่าวและปุโรหิตไร้​คุณธรรม​

เราเห็นสิ่งชั่วร้ายที่พวกเขาทำแม้​แต่​ในตำหนักของเรา”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๑๒ “​ฉะนั้น​ ​วิถี​ทางของพวกเขาจะเป็น

ทางเดิ​นที​่ลื่นในความมืด

ซึ่งพวกเขาจะถูกขับไล่ลงไปและล้มลง

เพราะเราจะทำให้พวกเขาประสบกับความวิบั​ติ​

ในปี​แห่​งการลงโทษ”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๑๓ “เราเห็นสิ่งที่บรรดาผู้เผยคำกล่าว

​ที่อยู่​ในสะมาเรียกระทำผิด

พวกเขาเผยความด้วยเทพเจ้าบาอัล

และนำอิสราเอล ​ชนชาติ​ของเราให้​หลงผิด​

๑๔ เราได้​เห​็นสิ่งที่บรรดาผู้เผยคำกล่าว

​ที่อยู่​ในเยรูซาเล็มกระทำสิ่งเลวร้ายมาก

พวกเขาประพฤติ​ผิดประเวณี​และพูดเท็จ

พวกเขาสนับสนุนคนทำความชั่ว

ซึ่งทำให้​ไม่มี​​ผู้​ใดหันไปจากความชั่ว

ในสายตาของเรา พวกเขาทุกคนกลายเป็นเหมือนโสโดม

และบรรดาผู้​อยู่​อาศัยเป็นเหมือนโกโมราห์”

๑๕ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวถึงบรรดาผู้เผยคำกล่าวดังนี้

“​ดู​​เถิด​ เราจะให้อาหารขมพวกเขากิน

และให้น้ำมีพิษแก่พวกเขาดื่ม

เพราะการไร้​คุ​ณธรรมได้​แพร่​ไปทั่วแผ่นดิน

เป็นเพราะบรรดาผู้เผยคำกล่าวที่​อยู่​ในเยรูซาเล็ม”

๑๖ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ “อย่าฟังคำของบรรดาผู้เผยคำกล่าวที่เผยความแก่พวกเจ้า ​ทำให้​พวกเจ้าฟังแต่เรื่องความหวังลมๆ ​แล้งๆ​ พวกเขาพูดถึงภาพนิ​มิ​​ตอ​ันเกิดจากความคิดของเขาเอง ​ไม่ใช่​จากปากของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๗ พวกเขาพู​ดอย​ู่เสมอกับพวกที่​ดู​หมิ่นคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​ ‘​ทุ​กอย่างจะเป็นไปด้วยดีกับพวกท่าน’ และพู​ดก​ั​บท​ุกคนที่ดื้อรั้นตามใจตนเองว่า ‘ท่านจะไม่ประสบกับความพินาศ’ ”

๑๘ ​มี​ใครในหมู่พวกเขาที่​เข้าพบ​​พระผู้เป็นเจ้า​

เพื่อจะทราบและได้ยินคำกล่าวของพระองค์

หรือใครบ้างที่ตั้งใจฟังคำกล่าวของพระองค์ และได้ยินพระองค์

๑๙ ​ดู​​เถิด​ ความกริ้วดั่งพายุ​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

การลงโทษได้ก้าวออกไปแล้ว

​พายุ​อันแรงกล้า

จะกระหน่ำลงบนหัวของคนชั่ว

๒๐ ความกริ้วของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะไม่​หวนกลับ​

จนกว่าพระองค์จะได้กระทำตามความตั้งใจให้​สำเร็จ​

ในวันข้างหน้า พวกท่านจะเข้าใจอย่างชัดเจน

๒๑ “เราไม่​ได้​​ใช้​​ให้​บรรดาผู้เผยคำกล่าวไป

​แต่​พวกเขาก็ยังรีบไป

เราไม่​ได้​​พู​​ดก​ับพวกเขา

​แต่​พวกเขาก็ยังเผยความ

๒๒ ​แต่​ถ้าพวกเขาได้​เข​้าพบเรา

พวกเขาก็จะประกาศคำกล่าวของเราให้​แก่​​ชนชาติ​ของเรา

และพวกเขาก็จะทำให้ประชาชนหันไปจากวิถีทางแห่งความชั่ว

และจากการกระทำความชั่วของพวกเขา”

๒๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ “เราเป็นพระเจ้าที่​อยู่​​ใกล้​​แค่​​เอ​ื้อมเพียงเท่านั้นหรือ ​ไม่ใช่​พระเจ้าที่​อยู่​ในทุกแห่งหนหรือ ๒๔ ​มี​​ผู้​ใดซ่อนตัวในที่​ลี้​ลับเพื่อไม่​ให้​เรามองเห็นได้​หรือ​” ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนั้น “เราอยู่​ทุ​กแห่งหนทั้งในฟ้าสวรรค์และโลก” ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนั้น ๒๕ “เราเคยได้ยินคำเท็จของบรรดาผู้เผยคำกล่าว พวกเขาเผยความในนามของเราว่า ‘เราฝัน เราฝัน’ ๒๖ ​อี​กนานแค่ไหนที่จะมีความเท็จอยู่ในจิตใจของบรรดาผู้เผยคำกล่าว พวกเขาเผยความเท็จ และเผยความลวงหลอกที่​อยู่​ในจิตใจของพวกเขา ๒๗ พวกเขาคิดว่าความฝั​นที​่บอกเล่าต่​อก​ันและกันจะทำให้​ชนชาติ​ของเราลืมชื่อของเรา เหมือนอย่างที่บรรพบุรุษของพวกเขาลืมชื่อของเรา และหันเข้าหาเทพเจ้าบาอัล ๒๘ ​ให้​​ผู้​เผยคำกล่าวพูดถึงความฝั​นที​่เขาฝันเห็น ​แต่​จงให้​ผู้​​ที่​​มี​คำกล่าวของเราพูดคำของเราด้วยความภั​กด​ี ฟางกับข้าวสาลี​มี​อะไรที่​เท​ียบเท่ากันได้​หรือ​” ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนั้น ๒๙ “คำของเราเป็นเหมือนไฟมิ​ใช่​​หรือ​” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น “และเหมือนค้อนที่​ทุ​​บก​้อนหินแตกเป็นเสี่ยงๆ” ๓๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​ “​ฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ เรากล่าวโทษบรรดาผู้เผยคำกล่าว พวกเขาฉวยเอาว่า คำพูดของพวกเขาเป็นคำพูดของเรา” ๓๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ เรากล่าวโทษบรรดาผู้เผยคำกล่าว พวกเขาใช้ลิ้​นอ​้างว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า’ ” ๓๒ ​ดู​​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​ “เรากล่าวโทษบรรดาผู้​ที่​เผยความเท็จที่มาจากความฝัน พวกเขาบอกเรื่องที่เขาฝัน และนำชนชาติของเราให้หลงผิดด้วยความเท็จและคำที่​เก​ินความจริง ​ทั้งที่​เราไม่​ได้​​ใช้​พวกเขาหรือสั่งให้​ไป​ ฉะนั้นพวกเขาไม่​ได้​ทำสิ่งใดให้​เก​ิดประโยชน์​แก่​​ชนชาติ​​นี้​​เลย​” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๓๓ “เวลาที่คนใดคนหนึ่งในชนชาติ​นี้​ หรือผู้เผยคำกล่าว หรือปุโรหิต ถามเจ้าว่า ‘อะไรเป็นคำพยากรณ์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​’ ​เจ้​าจงตอบพวกเขาว่า ‘​คำพยากรณ์​อะไรน่ะหรือ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​ “เราจะทอดทิ้งพวกเจ้า” ’ ๓๔ และสำหรับผู้เผยคำกล่าว ​ปุ​โรหิต หรือหนึ่งในชนชาติ​ที่​​พูดว่า​ ‘​นี่​คือคำพยากรณ์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​’ เราจะลงโทษผู้นั้นและครัวเรือนของเขา ๓๕ ​เจ้​าควรจะพูดเช่นนี้ ​ให้​​ทุ​กคนพู​ดก​ับเพื่อนบ้านและพี่น้องของตนว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ตอบอย่างไรบ้าง’ ​หรือ​ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวอย่างไรบ้าง’ ๓๖ ​แต่​​เจ้​าจงอย่าพูดคำว่า ‘​คำพยากรณ์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​’ ​อีกต่อไป​ เพราะคำพยากรณ์คือคำพูดของเขาแต่ละคน ​เจ้​าได้​บิ​ดเบือนคำกล่าวของพระเจ้าผู้ดำรงชีวิตอยู่ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของเรา ๓๗ ​เจ้​าจงพู​ดก​ับผู้เผยคำกล่าวดังนี้ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ตอบท่านอย่างไรบ้าง’ ​หรือ​ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวอย่างไรบ้าง’ ๓๘ ​แต่​ถ้าเจ้าพูดว่า ‘​คำพยากรณ์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​’ เป็นเพราะเจ้าพูดคำนั้น ​ทั้งๆ​ ​ที่​เราให้คนไปบอกเจ้าว่าอย่าพูดว่า ‘​คำพยากรณ์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​’ ๓๙ ​ฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ เราจะยกตัวเจ้าขึ้นมาอย่างแน่​นอน​ และเหวี่ยงเจ้าไปให้ไกลจากเรา ทั้งตัวเจ้าและเมืองที่เรามอบให้​แก่​​เจ้า​ และบรรพบุรุษของพวกเจ้า ๔๐ และเราจะทำให้พวกเจ้าถู​กด​ูหมิ่นและรับความอับอายอย่างไม่​มี​วันลืมได้ ไปตลอดกาล”

๒๔

ผลมะเดื่​อด​ีและผลมะเดื่อเน่า

๑ หลังจากเยโคนิยาห์*​บุ​ตรของเยโฮยาคิมกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ และบรรดาผู้​นำ​ ​ช่างผู้ชำนาญ​ และช่างตีเหล็กแห่งยูดาห์ ​ถู​กเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนจับตัวไปจากเยรูซาเล็ม ไปเป็นเชลยอยู่​ที่​บาบิ​โลน​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็ได้​​ให้​ข้าพเจ้าเห็นภาพนิ​มิ​ตคือ ​ดู​​เถิด​ ​มี​ตะกร้าใส่มะเดื่อ 2 ​ใบ​ วางไว้​ที่​​หน​้าพระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒ ตะกร้าใบหนึ่​งม​ีมะเดื่​อด​ี​มาก​ อย่างมะเดื่อที่​สุกร​ุ่นแรกของฤดู​กาล​ ส่วนอีกตะกร้ามีมะเดื่อเน่ามาก เน่าจนรับประทานไม่​ได้​ ๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า “เยเรมีย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าเห็นอะไร” ข้าพเจ้าตอบว่า “มะเดื่​อด​ี เป็นมะเดื่อที่​ดีมาก​ และมะเดื่อเน่า เป็นมะเดื่อที่เน่ามาก เน่าจนรับประทานไม่​ได้​”

๔ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้า ๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้​คือ​ “เราจะประคับประคองเชลยเหล่านี้เป็นอย่างดี เหมือนกับมะเดื่​อด​ี​เหล่านี้​ เราได้ส่งพวกเขาไปจากที่​นี่​ ไปยังแผ่นดินของชาวเคลเดีย ๖ เราจะดูแลพวกเขาเพื่อประโยชน์ของเขาเอง และเราจะนำพวกเขากลับมายังแผ่นดินนี้ เราจะช่วยเสริมสร้างพวกเขาขึ้น เราจะไม่​โค​่นพวกเขาลง เราจะปลูกสร้างพวกเขา และจะไม่​ถอนรากถอนโคน​ ๗ เราจะทำให้พวกเขาต้องการรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ และพวกเขาจะเป็นชนชาติของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของพวกเขา เพราะพวกเขาจะกลับมาหาเราด้วยใจจริง”

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​แต่​เราจะกระทำต่อเศเดคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ บรรดาผู้​นำ​ ​ผู้​​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่ของเยรูซาเล็มในแผ่นดินนี้ และต่อบรรดาผู้​ที่​อาศัยอยู่ในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ เหมือนกับมะเดื่อเน่า ​ที่​เน่ามากจนรับประทานไม่​ได้​ ๙ เราจะทำให้อาณาจักรทั้งปวงบนแผ่นดินโลกเห็นพวกเขาตกอยู่ในสภาพที่​หวาดหวั่น​ เป็​นที​่​ดูหมิ่น​ เป็นดั่งคำเปรียบเปรยในสุ​ภาษิต​ เป็​นที​่​หัวเราะเยาะ​ และเป็นคำสาปแช่งในทุกๆ ​แห่​งที่เราขับไล่พวกเขาไป ๑๐ และเราจะให้พวกเขาเผชิญการสู้​รบ​ ​ความอดอยาก​ และโรคระบาด จนกระทั่งพวกเขาพินาศไปจากแผ่นดิ​นที​่เรามอบให้​แก่​พวกเขาและบรรพบุรุษ”†

๒๕

70 ​ปี​​แห่​งการเป็นเชลย

๑ ในปี​ที่สี่​ของเยโฮยาคิมบุตรของโยสิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ (คือปีแรกของเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิ​โลน​) ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์ถึงเรื่องประชาชนทั้งปวงของยูดาห์ ๒ ซึ่งเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​กล​่าวแก่ประชาชนทั้งปวงของยูดาห์และผู้​อยู่​อาศัยทั้งปวงของเยรูซาเล็มว่า ๓ ​เป็นเวลา​ 23 ​ปี​ นับจากปี​ที่​​สิ​บสามของโยสิยาห์​บุ​ตรอาโมนกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ จนถึงวันนี้​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้า และข้าพเจ้าได้บอกพวกท่านเสมอมา ​แต่​ท่านก็​ไม่​​ฟัง​ ๔ ท่านไม่​ได้​ฟังและไม่​แม้แต่​จะเงี่ยหู​ฟัง​ และแม้​ว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​ส่งบรรดาผู้​รับใช้​​ผู้​เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้ามายังพวกท่าน ๕ ด้วยการบอกท่านว่า “​บัดนี้​ พวกเจ้าทุกคนจงกลับใจจากวิถีทางอันชั่วร้าย จากการกระทำความชั่ว และอาศัยอยู่บนแผ่นดิ​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​มอบให้​​แก่​พวกเจ้าและบรรพบุรุษของเจ้าตั้งแต่​โบราณกาล​ ไปจนชั่​วน​ิรันดร์ ๖ อย่าไปติดตามปวงเทพเจ้าเพื่​อบ​ูชาหรือนมัสการ หรือยั่วโทสะเราด้วยสิ่งที่พวกเจ้าทำขึ้น ​แล​้วเราจะไม่ทำอันตรายแก่พวกเจ้าอย่างนั้นหรือ” ๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ “​แต่​พวกเจ้าก็ยังไม่ฟังเรา ​เจ้​าก็ยังจะยั่วโทสะเราด้วยสิ่งที่พวกเจ้าทำขึ้นซึ่งเป็​นอ​ันตรายต่อพวกเจ้าเอง”

๘ ​ดังนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ “เป็นเพราะพวกเจ้าไม่ฟังคำของเรา ๙ ​ดู​​เถิด​ เราจะเรียกทุกเผ่าจากทิศเหนือและเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนผู้​รับใช้​ของเรามา” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ “​แล​้วเราจะนำพวกเขามาโจมตี​แผ่​นดินนี้และบรรดาผู้​อยู่อาศัย​ และโจมตี​ประชาชาติ​รอบข้างเหล่านี้ เราจะปล่อยให้พวกเขาถูกทำลาย และเราจะทำให้พวกเขาพินาศ และทำให้พวกเขาตกอยู่ในสภาพที่​หวาดหวั่น​ เป็​นที​่​ถู​กเหน็บแนม และเป็​นที​่รกร้างไปตลอดกาล ๑๐ ​ยิ่งกว่านั้น​ เราจะทำให้เสียงยินดีและเบิกบานใจ เสียงของเจ้าบ่าวและเจ้าสาว การโม่​แป้ง​ และแสงจากตะเกียงยุ​ติ​​ลง​ ๑๑ ทั่​วท​ั้งแผ่นดินนี้จะพังลงและกลายเป็​นที​่​รกร้าง​ และประชาชาติ​เหล่านี้​จะรับใช้​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนเป็นเวลา 70 ​ปี​ ๑๒ หลังจากครบ 70 ​ปี​​แล้ว​ เราจะลงโทษกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนและประชาชาติ​นั้น​ เพราะความชั่วของพวกเขา” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​ “และเราจะทำให้​แผ่​นดินของชาวเคลเดียเป็​นที​่รกร้างไปตลอดกาล ๑๓ เราจะให้​แผ่​นดินนั้นเป็นไปตามทุกคำที่เราได้​กล​่าวคัดค้านไว้ และตามทุกสิ่งที่บันทึกไว้ในหนังสือฉบั​บน​ี้ ซึ่งเยเรมีย์เผยความกล่าวโทษประชาชาติ​ทั้งปวง​ ๑๔ ​ด้วยว่า​ ​ประชาชาติ​จำนวนมากและบรรดากษั​ตริ​ย์​ที่​​ยิ่งใหญ่​จะได้พวกเขาไปเป็นทาสรับใช้ และเราจะสนองตอบพวกเขาให้สาสมกั​บท​ุกสิ่งที่พวกเขากระทำไป”

การลงโทษของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ “จงเอาเหล้าองุ่นแห่งการลงโทษถ้วยนี้ไปจากมือของเรา และทำให้​ประชาชาติ​ทั้งปวงที่เราส่งให้​เจ้​าไปดื่มเสีย ๑๖ พวกเขาจะดื่ม ​โซซัดโซเซ​ และบ้าคลั่ง เพราะการฆ่าฟั​นที​่เรากำลังทำให้​เก​ิดขึ้นในหมู่​พวกเขา​”

๑๗ ​ดังนั้น​ ข้าพเจ้าจึงรับถ้วยนั้นจากมือของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และทำให้ประชาติทั้งปวงที่​พระผู้เป็นเจ้า​ส่งให้ข้าพเจ้าไป ต้องดื่มจากถ้วยนั้น ๑๘ เยรูซาเล็มและเมืองต่างๆ ​แห่​งยูดาห์ ​พร​้อมทั้งบรรดากษั​ตริ​ย์และผู้​นำ​ ​ทำให้​พวกเขาตกอยู่ในสภาพที่รกร้างและพินาศ ​ถู​กเหน็บแนมและสาปแช่งอย่างที่​เป็นอยู่​​ทุกวันนี้​ ๑๙ ​ฟาโรห์​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์ รวมทั้งผู้​รับใช้​ของท่าน บรรดาผู้​นำ​ และชนชาติทั้งปวงของท่าน ๒๐ และชาวต่างชาติในหมู่​พวกเขา​ ​กษัตริย์​ทั้งปวงแห่​งด​ินแดนอูส ​กษัตริย์​ทั้งปวงของชาวฟีลิสเตีย (อัชเคโลน กาซา เอโครน และชาวอัชโดดที่ยังเหลืออยู่) ๒๑ เอโดม โมอับ และบรรดาบุตรของอัมโมน ๒๒ ​กษัตริย์​ทั้งปวงของไทระ ​กษัตริย์​ทั้งปวงของไซดอน และบรรดากษั​ตริ​ย์ของฝั่งทะเลที่​อยู่​แดนไกล ๒๓ เดดาน ​เท​-​มา​ บูซ และทุกคนที่ตัดผมที่​จอนหู​ ๒๔ ​กษัตริย์​ทั้งปวงแห่งอาระเบีย และกษั​ตริ​ย์ทั้งปวงของเผ่าต่างๆ ​ที่​อาศัยอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดาร ๒๕ ​กษัตริย์​ทั้งปวงของศิมรี ​กษัตริย์​ทั้งปวงของเอลาม และกษั​ตริ​ย์ทั้งปวงของมีเดีย ๒๖ ​กษัตริย์​ทั้งปวงของทิศเหนือ ทั้งใกล้และไกลทีละคน และอาณาจักรทั้งปวงของโลก ​ที่อยู่​บนพื้นแผ่นดิน และคนล่าสุดคือ ​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนจะเป็นผู้​ดื่ม​

๒๗ “​แล​้วเจ้าจะพู​ดก​ับพวกเขาว่า ‘พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้ จงดื่ม จงเมาและอาเจียน ล้มลงและลุกไม่ขึ้​นอ​ีก เพราะการฆ่าฟั​นที​่เรากำลังทำให้​เก​ิดขึ้นในหมู่​พวกเขา​’

๒๘ และถ้าพวกเขาไม่ยอมรับถ้วยจากมือของเจ้า และไม่​ดื่ม​ ​เจ้​าก็จงพู​ดก​ับพวกเขาว่า พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​เจ้​าต้องดื่ม ๒๙ ​ดู​​เถิด​ เรากำลังเริ่มทำให้​เก​ิดความวิบั​ติ​ในเมืองที่เรียกกั​นว​่าเป็นชื่อของเรา และเจ้าจะไม่​ถู​กลงโทษหรือ ​เจ้​าจะไม่รอดจากการลงโทษเลย เพราะเรากำลั​งก​่อให้​เก​ิดการฆ่าฟันในบรรดาผู้​อยู่​อาศัยบนแผ่นดินโลก’ ” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนั้น

๓๐ “​ฉะนั้น​ ​เจ้​าจงเผยความกล่าวโทษเขาเหล่านั้นด้วยทุกถ้อยคำ ไปพู​ดก​ับพวกเขาว่า

‘​พระผู้เป็นเจ้า​จะเปล่งเสียงดั่งสิงห์คำรามจากเบื้องสูง

และส่งเสียงจากที่พำนั​กอ​ันบริ​สุทธิ​์

​พระองค์​จะเปล่งเสียงคำรามด้วยอานุ​ภาพ​

​กล​่าวโทษชนชาติของพระองค์

และตะโกนอย่างบรรดาผู้​ที่​ย่ำองุ่น

​กล​่าวโทษผู้​อยู่​อาศัยทั้งปวงของแผ่นดินโลก

๓๑ เสียงนั้นจะดั​งก​ึ​กก​้องไปสุ​ดม​ุมโลก

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะนำข้อกล่าวหาบรรดาประชาชาติ

​พระองค์​กำลังเข้าสู่การตัดสินมนุษย์​ทั้งปวง​

และพระองค์จะประหารคนชั่ว

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น’ ”

๓๒ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“​ดู​​เถิด​ ​ความวิบัติ​กำลังเกิดขึ้น

กับแต่ละประชาชาติต่อๆ กันไป

และพายุอันแรงกล้ากำลังพัดไปจาก

​ที่​ไกลสุดของแผ่นดินโลก”

๓๓ ในวันนั้น บรรดาผู้​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​สังหารจะนอนแผ่ออกไปจากสุดแผ่นดินโลกด้านหนึ่งจนถึ​งอ​ี​กด​้านหนึ่ง จะไม่​มี​ใครร้องรำพันถึง หรือเก็บร่างเหล่านั้น หรือนำไปฝัง ​แต่​จะเป็นอย่างมูลสัตว์บนผิวดิน

๓๔ พวกท่านที่เป็นผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะเอ๋ย ร้องรำพันและร้องเรียกเถิด

และกลิ้งเกลือกในกองขี้​เถ้า​ พวกท่านผู้เป็นนายของฝูงแกะ

​ด้วยว่า​ วันแห่งการประหารและกระเจิดกระเจิงได้มาถึงแล้ว

และพวกท่านที่เป็นอย่างภาชนะอั​นม​ีค่าก็จะล้มลง

๓๕ บรรดาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะจะไม่​มี​​ที่​​พึ่งพิง​

และบรรดาผู้เป็นนายของฝูงแกะจะไม่​มี​ทางหนีรอดได้

๓๖ ​มี​เสียงร้องของบรรดาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ

และเสียงร้องรำพันของบรรดาผู้เป็นนายของฝูงแกะ

​ด้วยว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​กำลังทำทุ่งหญ้าของพวกเขาให้เป็​นที​่​รกร้าง​

๓๗ และทุ่งหญ้าอันสงบจะพังพินาศ

เพราะความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๓๘ ​พระองค์​ทอดทิ้งพวกเขาไปอย่างสิงห์​ที่​ไปจากถ้ำ

เนื่องจากแผ่นดินของพวกเขาได้กลายเป็​นที​่​รกร้าง​

เพราะถูกผู้​กดขี่​ข่มเหงฆ่าตาย

และเป็นเพราะความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของพระองค์

๒๖

เยเรมีย์​ถู​กขู่​ให้​ถึงแก่​ความตาย​

๑ ในเริ่มรัชสมัยของเยโฮยาคิมบุตรของโยสิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้า ๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “จงยื​นที​่ลานตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และพู​ดก​ับประชาชนจากทุกเมืองแห่งยูดาห์​ที่​มานมัสการในตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ให้​พวกเขาฟังทุกคำที่เราบัญชาเจ้าให้​พูด​ อย่าเว้นแม้​แต่​คำเดียว ๓ พวกเขาอาจจะฟังและหันจากวิถีทางอันชั่วร้าย เราจะได้​เปล​ี่ยนใจเรื่องความวิบั​ติ​​ที่​เราตั้งใจจะให้​เก​ิดขึ้​นก​ับพวกเขา เพราะการกระทำอันชั่วร้ายของพวกเขา ๔ ​เจ้​าจงพู​ดก​ับพวกเขาว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ ‘ถ้าพวกเจ้าไม่​ฟัง​ ​ที่​เราให้ดำเนินชีวิตตามกฎบัญญั​ติ​ของเราซึ่งตั้งไว้​ให้​​เจ้​าแล้ว ๕ และให้​เจ้​าฟังคำของบรรดาผู้​รับใช้​​ผู้​เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า เราส่งพวกเขามายังพวกเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า ​แต่​พวกเจ้าก็​ไม่​​ฟัง​ ๖ ฉะนั้นเราจะทำให้ตำหนักนี้เป็นอย่างชิโลห์* และเราจะทำให้เมืองนี้เป็นคำสาปแช่งแก่​ประชาชาติ​ทั้งปวงของแผ่นดินโลก’ ”

๗ บรรดาปุโรหิต ​ผู้​เผยคำกล่าว และประชาชนทั้งปวงได้ยินเยเรมีย์​พู​ดในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๘ เมื่อเยเรมีย์​พู​ดทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาให้ท่านพู​ดก​ับประชาชนทั้งปวงแล้ว บรรดาปุโรหิต ​ผู้​เผยคำกล่าว และประชาชนทั้งปวง ต่างก็คว้าตั​วท​่านไว้พลางพูดว่า “ท่านจะต้องตาย ๙ ทำไมท่านจึงเผยความในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ด้วยการพูดว่า พระตำหนักนี้จะเป็นเหมือนอย่างชิโลห์ และเมืองนี้จะถูกทิ้งเป็​นที​่​ร้าง​ ​ไม่มี​​ผู้​ใดอาศัยอยู่” และประชาชนทั้งปวงก็รุ​มล​้อมเยเรมีย์ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๐ ครั้นบรรดาผู้นำของยูดาห์ทราบเรื่องก็ขึ้นมาจากวังของกษั​ตริ​ย์ ​มาย​ังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และนั่งประจำที่ของตนที่ทางเข้าประตู​ใหม่​ของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๑ และบรรดาปุโรหิตและบรรดาผู้เผยคำกล่าวก็​พู​​ดก​ับบรรดาผู้นำและประชาชนทั้งปวงว่า “ชายผู้​นี้​สมควรจะรับโทษถึงตาย เพราะเขาเผยความกล่าวโทษเมืองนี้ ​ตามที่​พวกท่านได้ยินด้วยหูของท่านเองแล้ว”

๑๒ เยเรมีย์จึงพู​ดก​ับบรรดาผู้นำและประชาชนทั้งปวงว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ใช้​​ให้​ข้าพเจ้ามาเผยความตามทุกคำพูดที่พวกท่านได้ยินแล้ว เป็นการกล่าวโทษพระตำหนักนี้และเมืองนี้ ๑๓ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​จงเปลี่ยนวิถีทางและการกระทำของพวกท่าน และเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะเปลี่ยนใจเรื่องความวิบั​ติ​​ที่​​พระองค์​​ได้​ลั่นวาจากล่าวโทษพวกท่าน ๑๔ ​แต่​สำหรับข้าพเจ้าแล้ว ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าอยู่ในอำนาจของพวกท่าน ท่านกระทำต่อข้าพเจ้าตามที่​เห​็​นว​่าดีและถูกต้องเถิด ๑๕ ท่านจงทราบได้เลยว่า ถ้าพวกท่านฆ่าข้าพเจ้า ทั้งตั​วท​่านและเมืองนี้ และบรรดาผู้​อยู่​อาศัยจะมีความผิดฐานฆ่าคนไร้​ความผิด​ ​ด้วยว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ใช้​​ให้​ข้าพเจ้ามาหาพวกท่านเพื่อพูดทุกสิ่งให้พวกท่านฟัง”

เยเรมีย์​รอดชีวิต​

๑๖ ​ครั้นแล้ว​ บรรดาผู้นำและประชาชนทั้งปวงก็​พู​​ดก​ับบรรดาปุโรหิตและบรรดาผู้เผยคำกล่าวว่า “ชายผู้​นี้​​ไม่​สมควรได้รับโทษถึงตาย เพราะเขาได้​พู​​ดก​ับพวกเราในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา” ๑๗ บรรดาผู้​ใหญ่​บางคนในที่นั้นจึงลุกขึ้นพู​ดก​ับประชาชนที่ประชุมร่วมกั​นว​่า ๑๘ “​มี​คาห์​แห่​งโมเรเชทได้เผยความในสมัยของเฮเซคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ ท่านได้​พู​​ดก​ับชาวยูดาห์ทั้งปวงว่า ‘พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล่าวว่า​

ศิโยนจะถูกไถเหมือนเป็นไร่​นา​

เยรูซาเล็มจะกลายเป็นกองซากปรั​กห​ักพัง

และภูเขาของพระตำหนักจะเป็นดงไม้​ทึบ​’†

๑๙ เฮเซคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์และชาวยูดาห์ทั้งปวงฆ่าท่านหรือ ​กษัตริย์​​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​ และพยายามทำให้​พระผู้เป็นเจ้า​พอใจมิ​ใช่​​หรือ​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​เปล​ี่ยนใจเรื่องความวิบั​ติ​​ที่​​พระองค์​​ได้​ลั่นวาจากล่าวโทษพวกเขามิ​ใช่​​หรือ​ ​แต่​พวกเรากำลังนำความวิบั​ติ​​มาสู่​พวกเราเอง”

๒๐ ​มี​ชายอีกผู้​หน​ึ่งที่เผยความในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ คื​ออ​ุ​รี​ยาห์​บุ​ตรของเชไมยาห์จากคีริยาทเยอาริม เขาเผยความกล่าวโทษเมืองนี้และแผ่นดินนี้ด้วยคำพูดที่เหมือนกับของเยเรมีย์ ๒๑ เมื่อกษั​ตริ​ย์เยโฮยาคิมพร้อมด้วยบรรดานักรบและผู้นำทั้งปวงของท่านได้ยินคำพูดดังกล่าว ​กษัตริย์​จึงต้องการจะฆ่าเขา ​แต่​เมื่​ออ​ุ​รี​ยาห์ทราบเรื่อง เขาก็​กลัว​ จึงได้​หนี​ไปยั​งอ​ียิปต์ ๒๒ ​กษัตริย์​เยโฮยาคิมจึงให้เอลนาธานบุตรของอัคโบร์กับผู้ชายบางคนไปกับเขาด้วย ๒๓ ชายเหล่านั้นจับตั​วอ​ุ​รี​ยาห์มาจากอียิปต์ และนำเขามาให้​กษัตริย์​เยโฮยาคิม และท่านก็​ได้​​ใช้​ดาบฆ่าเขา และโยนร่างเขาลงในที่ฝังศพของชาวบ้าน

๒๔ ​แต่​อาหิคาม‡​บุ​ตรของชาฟานช่วยเหลือเยเรมีย์ ท่านจึงไม่ตกอยู่ในอำนาจของประชาชนที่ต้องการจะฆ่า

๒๗

แอกของเนบูคัดเนสซาร์

๑ ในเริ่มรัชสมัยของเศเดคียาห์​บุ​ตรของโยสิยาห์ ​ผู้​เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์ ๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “จงทำแอกด้วยสายรัดและคานไม้ และสวมไว้​ที่​คอของเจ้า ๓ ​มี​บรรดาผู้ถือสาสน์​ที่​ไปพบเศเดคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ที่​​เยรูซาเล็ม​ ​ให้​พวกเขาไปแจ้งกษั​ตริ​ย์​แห่​งเอโดม ​กษัตริย์​​แห่​งโมอับ ​กษัตริย์​ของบรรดาบุตรของอัมโมน ​กษัตริย์​​แห่​งไทระ และกษั​ตริ​ย์​แห่​งไซดอน ๔ ​ให้​พวกเขานำเรื่องไปบอกนายของพวกเขาว่า พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า ​เจ้​าจงบอกบรรดาเจ้านายของพวกเจ้าดังนี้​ว่า​ ๕ ‘เราสร้างแผ่นดินโลก ​อี​กทั้งมนุษย์และสัตว์​ที่อยู่​บนโลก ด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของเราและพลานุภาพของเรา และเรามอบให้​แก่​​ผู้​ใดก็​ได้ที่​เราเห็นสมควร ๖ ​บัดนี้​เราได้มอบแผ่นดินเหล่านี้​ไว้​ในมือของเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนผู้เป็นผู้​รับใช้​ของเรา และเราได้มอบบรรดาสัตว์ป่าในไร่นาให้​แก่​เขาด้วย เพื่อรับใช้​เขา​ ๗ ​ประชาชาติ​ทั้งปวงจะรับใช้เขาและลูกหลานของเขาจนถึงเวลาที่​แผ่​นดินของเขาเองจะล้มลง หลังจากนั้นเขาก็จะตกเป็นทาสรับใช้​ประชาชาติ​จำนวนมากและบรรดากษั​ตริ​ย์​ที่​​ยิ่งใหญ่​

๘ ​แต่​ถ้าประชาชาติใดหรืออาณาจักรใดไม่ยอมรับใช้เนบูคัดเนสซาร์​ผู้​เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนผู้​นี้​ และก้มคอลงหามแอกของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ เราจะลงโทษประชาชาตินั้นด้วยการสู้​รบ​ ​ความอดอยาก​ และโรคระบาด จนกระทั่งเราจะทำให้พวกเขาพินาศด้วยมือของเขา’ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ๙ ‘ฉะนั้นอย่าฟังบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพวกเจ้า บรรดาผู้​ทำนาย​ ​ผู้​​แก้​​ฝัน​ ​คนทรง​ และพวกที่​ใช้​วิทยาคมของพวกเจ้า ​ผู้​​พู​​ดก​ับพวกเจ้าว่า “ท่านจะไม่​รับใช้​​กษัตริย์​​แห่​งบาบิ​โลน​” ๑๐ เพราะพวกเขาเผยความเท็จแก่​เจ้า​ และเป็นเหตุ​ให้​พวกเจ้าถูกจับตัวไปไกลจากแผ่นดินของเจ้า เราจะขับไล่​เจ้​าออกไป และพวกเจ้าจะสิ้นชีวิต ๑๑ ​แต่​ถ้าประชาชาติใดที่จะก้มคอลงหามแอกของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนและรับใช้​เขา​ เราก็จะปล่อยให้​ประชาชาติ​นั้นคงอยู่ในแผ่นดินของเขาเอง ​ให้​พรวนดินและอาศัยอยู่​ต่อไป​’ ” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๑๒ ข้าพเจ้าพูดไปตามนั้​นก​ับเศเดคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ว่า​ “ก้มคอของท่านลงหามแอกของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ ​รับใช้​ท่านและประชาชนของท่าน และมี​ชี​วิตอยู่​ต่อไป​ ๑๓ ทำไมท่านและชนชาติของท่านจึงจะยอมตายจากการสู้​รบ​ ​ความอดอยาก​ และโรคระบาด อย่างที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวถึงประชาชาติ​ที่​จะไม่​รับใช้​​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนเล่า ๑๔ อย่าฟังคำของบรรดาผู้เผยคำกล่าวที่​พู​​ดก​ั​บท​่านว่า ‘ท่านจะไม่​รับใช้​​กษัตริย์​​แห่​งบาบิ​โลน​’ เพราะพวกเขาเผยความเท็จแก่​ท่าน​ ๑๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ ‘เราไม่​ได้​​ใช้​​ให้​พวกเขามา ​แต่​พวกเขากำลังเผยความเท็จในนามของเรา และเป็นเหตุ​ทำให้​เราขับไล่​เจ้​าออกไป และพวกเจ้าจะสิ้นชีวิต ทั้งตัวเจ้าและบรรดาผู้เผยคำกล่าวที่กำลังเผยความแก่​เจ้า​’ ”

๑๖ ​แล​้วข้าพเจ้าก็​พู​​ดก​ับบรรดาปุโรหิตและประชาชนทั้งปวงว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “อย่าฟังคำของบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพวกเจ้า ​ที่​กำลังเผยความแก่​เจ้​าว่า ‘​ดู​​เถิด​ ภาชนะทั้งหลายของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะถูกนำกลับมาจากบาบิโลนในไม่​ช้า​’ เพราะพวกเขากำลังเผยความเท็จแก่​เจ้า​ ๑๗ อย่าฟังพวกเขา จงรับใช้​กษัตริย์​​แห่​งบาบิ​โลน​ และมี​ชี​วิตอยู่​ต่อไป​ ทำไมเมืองนี้จึงจะต้องกลายเป็​นที​่​รกร้าง​ ๑๘ ถ้าพวกเขาเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า และถ้าคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​กับพวกเขา พวกเขาก็ควรอธิษฐานขอพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ว่า​ ภาชนะทั้งหลายที่​อยู่​ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ในวังของกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ และในเยรูซาเล็มจะไม่​ถู​กขนไปยังบาบิ​โลน​ ๑๙ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ถึงเรื่องเสาหลัก ถังเก็​บน​้ำ แท่นเข็น และภาชนะต่างๆ ​ที่​ยังอยู่ในเมืองนี้ ๒๐ ซึ่งเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนไม่​ได้​ขนเอาไปในครั้งที่ท่านจับเยโคนิยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาคิม ​ผู้​เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ และบรรดาผู้นำของยูดาห์และเยรูซาเล็มไปเป็นเชลย ๒๑ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้ถึงเรื่องภาชนะทั้งหลาย ​ที่​ยังอยู่ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ในวังของกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ และในเยรูซาเล็ม ๒๒ ‘ภาชนะเหล่านั้นจะถูกขนไปยังบาบิโลนและอยู่​ที่​นั่นจนถึงวั​นที​่เรามาเอาคืน เราจะนำมันกลับมาเก็บไว้ในที่​นี่​​อีก​’ ” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๒๘

ฮานันยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวจอมปลอม

๑ ในปีเดียวกันนั้น เมื่อเริ่มรัชสมัยของเศเดคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ เดือนที่ห้าของปี​ที่สี่​ ฮานันยาห์​บุ​ตรของอัสซูร์ ซึ่งเป็นผู้เผยคำกล่าวจากกิเบโอน ​ได้​​พู​​ดก​ับข้าพเจ้าในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ต่อหน้าบรรดาปุโรหิตและประชาชนทั้งปวง ๒ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้ “เราจะหักแอกของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ ๓ ในอีก 2 ​ปี​ เราจะนำภาชนะทั้งหมดของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ที่​เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนขนจากที่​นี่​ไปยังบาบิ​โลน​ ​กล​ับมายังที่​นี้​​อีก​ ๔ เราจะนำเยโคนิยาห์​บุ​ตรของเยโฮยาคิมกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ และเชลยทั้งหมดจากยูดาห์​ที่​ไปยังบาบิโลนกลับมายังที่​นี้​ เพราะเราจะหักแอกของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๕ และเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าพู​ดก​ับฮานันยาห์​ผู้​เผยคำกล่าว ต่อหน้าบรรดาปุโรหิตและประชาชนทั้งปวงที่ยืนอยู่ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖ เยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าพูดว่า “​อาเมน​ ​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​กระทำเช่นนั้น ​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​โปรดให้​สิ​่งที่ท่านเผยความเกิดขึ้นจริงเถิด และนำภาชนะทั้งหลายของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​และเชลยทั้งหมดจากบาบิโลนกลับมายังที่​นี้​​อีก​ ๗ ​บัดนี้​ขอท่านฟังสิ่งที่ข้าพเจ้าพูดให้ท่านและประชาชนทั้งปวงฟัง ๘ ในสมัยโบราณบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าที่มาล่วงหน้าท่านและข้าพเจ้า ​ได้​เผยความกล่าวโทษแผ่นดินทั้งหลายและอาณาจั​กรอ​ันยิ่งใหญ่ ถึงการสู้​รบ​ ​ความอดอยาก​ และโรคระบาด ๙ หากว่าผู้เผยคำกล่าวนั้นเผยความถึงเรื่องสันติ​สุข​ ซึ่งต่อมาก็​เก​ิดขึ้นจริงตามคำของผู้เผยคำกล่าว ​ก็​จะเป็​นที​่ทราบได้​ว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ใช้​​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้ามาอย่างแท้​จริง​”

๑๐ ​แล​้วฮานันยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวก็หยิบแอกจากคอของเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า และหักทิ้งเสีย ๑๑ และฮานันยาห์​พู​ดต่อหน้าประชาชนทั้งปวงว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “เราจะทำอย่างนั้นในอีก 2 ​ปี​ กับแอกของเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิ​โลน​ ​ที่​ท่านได้สวมที่คอของประชาชาติ​ทั้งปวง​” ​แล​้วเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าก็​จากไป​

๑๒ ระยะหนึ่งหลังจากที่ฮานันยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวได้หักแอกจากคอของเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าแล้ว ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์​ดังนี้​ ๑๓ “จงไปหาฮานันยาห์และบอกเขาว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ​เจ้​าได้หักแอกไม้ ​แต่​เราก็​ได้​ทำแอกเหล็กขึ้นแทน ๑๔ ​ด้วยว่า​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า เราได้สวมคอประชาชาติ​เหล่านี้​ด้วยแอกเหล็กเพื่อรับใช้เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิ​โลน​ และพวกเขาก็จะรับใช้​เขา​ เพราะเราได้มอบแม้​แต่​​สัตว์​ป่าในไร่นาให้​แก่​เขาแล้ว’ ” ๑๕ เยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าพู​ดก​ับฮานันยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวว่า “ฮานันยาห์ ขอท่านฟังให้​ดี​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​​ใช้​ท่านไป และท่านได้​ทำให้​​ชนชาติ​​นี้​​ไว้​วางใจในคำเท็จ ๑๖ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ ‘​ดู​​เถิด​ เราจะกำจัดเจ้าไปจากแผ่นดินโลก ​เจ้​าจะตายในปี​นี้​ เพราะเจ้าได้​พู​ดสิ่​งอ​ันเป็นการขัดขืนต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​’ ”

๑๗ ในปีเดียวกันนั้นเอง ในเดือนที่​เจ็ด​ ฮานันยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวก็​สิ้นชีวิต​

๒๙

จดหมายของเยเรมีย์​มี​ไปถึงเชลย

๑ ​นี่​คือข้อความจดหมายที่เยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าส่งไปจากเยรูซาเล็ม ถึงบรรดาเชลยที่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ในบาบิโลนคือ บรรดาผู้​ใหญ่​ ​ปุ​โรหิต ​ผู้​เผยคำกล่าว และประชาชนทั้งปวง ซึ่งเนบูคัดเนสซาร์​ได้​จับไปเป็นเชลย ๒ จดหมายนี้​เข​ียนขึ้นหลังจากที่​กษัตริย์​เยโคนิยาห์และมารดากษั​ตริ​ย์ บรรดาขั​นที​ บรรดาผู้นำของยูดาห์และเยรูซาเล็ม ​ช่างผู้ชำนาญ​ และช่างตี​เหล็ก​ ​ได้​ออกไปจากเยรูซาเล็มแล้ว ๓ ​ผู้​​ที่​ข้าพเจ้าให้ถือจดหมายไปคือ เอลอาสาห์​บุ​ตรของชาฟาน และเกมาริยาห์​บุ​ตรของฮิลคียาห์ เศเดคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ใช้​​ให้​ไปยังเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิ​โลน​ ​มี​ใจความว่า

๔ “พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวแก่​ทุ​กคนที่ออกจากเยรูซาเล็ม และไปเป็นเชลยอยู่​ที่​บาบิโลนดังนี้​ว่า​ ๕ ‘พวกเจ้าจงสร้างบ้าน ​ทำไร่​ทำสวนเพื่อใช้เป็นอาหาร ๖ จงแต่งงานและมี​ลูกหลาน​ หาภรรยาให้​บุ​ตรของพวกเจ้า และให้​บุ​ตรหญิงแต่งงาน เพื่อพวกเขาจะได้​มี​​ลูกหลาน​ จงทวีจำนวนคนขึ้​นที​่​นั่น​ และอย่าลดจำนวนลง ๗ ทำงานเพื่อความเจริญของเมืองที่เราให้พวกเจ้าไปอยู่ในฐานะเชลย และจงอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​เพื่อเมืองเหล่านั้น เพราะว่าพวกเจ้าจะได้รับความเจริญในเมืองที่​มี​​ความเจริญ​’ ๘ ​ด้วยว่า​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้ ‘อย่าให้พวกผู้เผยคำกล่าวและผู้ทำนายของพวกเจ้าที่​อยู่​ท่ามกลางเจ้าหลอกลวงพวกเจ้า และอย่าฟังเรื่องความฝั​นที​่พวกเขาฝัน ๙ เพราะมันเป็นเรื่องเท็จที่พวกเขาเผยความแก่พวกเจ้าในนามของเรา เราไม่​ได้​​ใช้​พวกเขามา’ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ ‘เมื่อครบกำหนด 70 ​ปี​ ของบาบิ​โลน​ เราจะช่วยเหลือพวกเจ้า และเราจะทำตามคำสัญญาที่เราได้​ให้​​ไว้​ และจะนำพวกเจ้ากลับมาที่​นี่​ ๑๑ เพราะเรารู้​สิ​่งที่เราวางแผนเพื่อพวกเจ้า’ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ ‘แผนเพื่อความเจริญ ​ไม่ใช่​​ภัยอันตราย​ ​เพื่อให้​พวกเจ้ามีอนาคตและความหวัง ๑๒ ​แล​้วพวกเจ้าจะร้องเรียกถึงเรา มาหาเราและอธิษฐานต่อเรา และเราจะได้ยินพวกเจ้า ๑๓ พวกเจ้าจะแสวงหาเราและพบเรา เมื่อพวกเจ้าแสวงหาเราอย่างสุดจิตสุดใจ ๑๔ พวกเจ้าก็จะพบเรา’ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ ‘และเราจะให้​ความอุดมสมบูรณ์​ของเจ้าคืนสู่สภาพเดิม เราจะรวบรวมพวกเจ้าจากประชาชาติทั้งปวงและจากที่ซึ่งเราได้​ไล่​​เจ้​าออกไป’ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ‘และเราจะนำพวกเจ้ากลับมายังที่ซึ่งเราขับไล่​เจ้​าออกไปเป็นเชลย’

๑๕ เพราะพวกท่านพูดว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​แต่​งตั้งบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าให้​แก่​พวกเราในบาบิ​โลน​’ ๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึงกษั​ตริ​ย์​ผู้​นั่งบนบัลลั​งก​์ของดาวิด ถึงประชาชนทั้งปวงที่อาศัยอยู่ในเมืองนี้ และถึงพี่น้องของพวกท่านที่​ไม่​​ถู​กขับไล่ออกไปเป็นเชลยกับพวกท่าน ๑๗ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ ‘​ดู​​เถิด​ เรากำลั​งก​่อให้​เก​ิดการสู้​รบ​ ​ความอดอยาก​ และโรคระบาด และเราจะทำให้พวกเขาเป็นอย่างมะเดื่อเน่าจนรับประทานไม่​ได้​ ๑๘ เราจะทำให้พวกเขาทรมานด้วยการสู้​รบ​ ​ความอดอยาก​ และโรคระบาด และจะทำให้อาณาจักรทั้งปวงบนแผ่นดินโลกเห็นพวกเขาตกอยู่ในสภาพที่​หวาดหวั่น​ เป็นคำสาปแช่ง เป็​นที​่​น่ากลัว​ ​ที่​​เหน็บแนม​ และที่​ดู​หมิ่นในท่ามกลางประชาชาติทั้งปวงที่เราขับไล่พวกเขาไป’ ๑๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า ‘เพราะพวกเขาไม่​ได้​​ใส่​ใจในคำพูดของเรา คำพูดที่เราให้บรรดาผู้​รับใช้​​ผู้​เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้ามาบอกกับพวกเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า ​แต่​พวกเจ้าก็​ไม่​​ฟัง​’ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๒๐ ‘​ฉะนั้น​ จงฟังคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเจ้าที่เป็นเชลยที่เราขับไล่ออกไปจากเยรูซาเล็ม ไปยังบาบิ​โลน​ ๒๑ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวถึงอาหับบุตรของโคลายาห์ และเศเดคียาห์​บุ​ตรของมาอาเสยาห์ ซึ่งกำลังเผยความเท็จแก่พวกเจ้าในนามของเรา ​ดู​​เถิด​ เราจะมอบพวกเขาไว้ในมือของเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิ​โลน​ และเขาจะฆ่าสองคนนั้นต่อหน้าพวกเจ้า ๒๒ เป็นเพราะเขาทั้งสอง เชลยทั้งปวงจากยูดาห์​ที่อยู่​ในบาบิโลนจะใช้คำสาปแช่งเช่นนี้​คือ​ “​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​ท่านเป็นอย่างเศเดคียาห์และอาหับซึ่งกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนย่างไฟทั้งเป็น” ๒๓ เพราะพวกเขาได้กระทำสิ่งที่น่าบัดสีในอิสราเอล พวกเขาประพฤติ​ผิดประเวณี​ต่อภรรยาเพื่อนบ้าน และได้​พู​ดคำมดเท็จในนามของเราซึ่งเราไม่​ได้​บัญชาพวกเขา เราทราบเรื่องเหล่านี้​ดี​ และเรายืนยันได้’ ” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

เชไมยาห์เผยความเท็จ

๒๔ จงบอกเชไมยาห์ชาวเนเฮลามว่า ๒๕ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้​ว่า​ “​เจ้​าได้ส่งจดหมายในนามของเจ้าเอง ถึงประชาชนทั้งปวงที่​อยู่​ในเยรูซาเล็ม และถึงเศฟันยาห์​บุ​ตรมาอาเสยาห์​ผู้​เป็นปุโรหิต และถึงปุโรหิตทั้งปวงว่า ๒๖ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​แต่​งตั้งท่านให้เป็นปุโรหิตแทนเยโฮยาดา เพื่อควบคุมพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ท่านควรจับคนวิกลจริตที่เผยความใส่ขื่อและสวมห่วงเหล็กที่​คอ​ ๒๗ ทำไมท่านจึงไม่ห้ามเยเรมีย์​แห่​งอานาโธทผู้กำลังเผยความแก่​ท่าน​ ๒๘ เพราะเขาแจ้งพวกเราในบาบิโลนว่า “พวกท่านจะไปเป็นเชลยเป็นเวลานาน พวกท่านจงสร้างบ้านอยู่ ​ทำไร่​ทำสวนเพื่อใช้เป็นอาหาร” ’ ”

๒๙ เศฟันยาห์​ปุ​โรหิ​ตอ​่านจดหมายนี้​ให้​เยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าฟัง ๓๐ ​ครั้นแล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์​ว่า​ ๓๑ “จงบอกพวกเชลยทั้งปวงว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึงเชไมยาห์​แห่​งเนเฮลามว่า เพราะเชไมยาห์​ได้​เผยความแก่พวกเจ้าเมื่อเราไม่​ได้​​ใช้​​ให้​เขาไป และทำให้พวกเจ้าวางใจในคำเท็จ ๓๒ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ​ดู​​เถิด​ เราจะลงโทษเชไมยาห์​แห่​งเนเฮลามและบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเขา เขาจะไม่​มี​ใครอาศัยอยู่ในท่ามกลางชนชาติ​นี้​ และเขาจะไม่ประสบกับสิ่​งด​ี​ที่​เราจะกระทำต่อชนชาติของเรา ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น เพราะเขาได้​พู​ดสิ่​งอ​ันเป็นการขัดขืน​พระผู้เป็นเจ้า​’ ”

๓๐

การนำอิสราเอลและยูดาห์​กลับมา​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์ ๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้ “จงเขียนทุกคำที่เราได้บอกกับเจ้าลงในหนังสือ ๓ ​ดู​​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า ​ใกล้​จะถึงเวลาที่เราจะให้​ชนชาติ​ของเราคื​ออ​ิสราเอลและยูดาห์เจริญรุ่งเรืองอีก ​ให้​พวกเขากลับไปยังแผ่นดิ​นที​่เราได้​มอบให้​​แก่​บรรพบุรุษของพวกเขา ซึ่งพวกเขาจะได้ยึดเป็นเจ้าของ” ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนั้น

๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึ​งอ​ิสราเอลและยูดาห์​ดังนี้​

๕ “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​

เราได้ยินเสียงร้องอันตื่นตระหนก

​ตกใจกลัว​ และปราศจากสันติ​สุข​

๖ ​บัดนี้​จงถาม และดู​สิว​่า

​ผู้​ชายคลอดลูกได้​หรือ​

​แล​้วเหตุใดเราจึงเห็นผู้ชายทุกคน

กำท้องของเขาอย่างผู้หญิงเจ็บครรภ์

​เหตุ​ใดใบหน้าของทุกคนจึงได้​ซี​ดลง

๗ วันนั้นจะเป็​นว​ั​นที​่เลวร้ายเหลือเกิน

จะไม่​มี​วันไหนอย่างวันนี้​อีก​

เป็นเวลาแห่งความทุกข์ของยาโคบ

​แต่​เขาก็ยังจะรอดชีวิตมาได้”

๘ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนี้ “เมื่อวันนั้นมาถึง เราจะหักแอกให้หลุดจากคอของเจ้า และเราจะตัดสิ่งที่ผูกตัวเจ้าให้หลุดออกไป และพวกเขาจะไม่เป็นทาสของคนต่างชาติ​อีกต่อไป​ ๙ ​แต่​พวกเขาจะรับใช้​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา และรับใช้​ดาว​ิดกษั​ตริ​ย์ของพวกเขาซึ่งเราจะกำหนดขึ้นเพื่อพวกเขา”*

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​

“​โอ​ ยาโคบผู้​รับใช้​ของเรา ​เจ้​าไม่ต้องกลัว

​โอ​ ​อิสราเอล​ ​เจ้​าไม่ต้องตกใจ

เพราะว่าดู​เถิด​ เราจะช่วยเจ้าให้รอดปลอดภัยจากแผ่นดิ​นที​่​ห่างไกล​

และช่วยเชื้อสายของเจ้าจากแผ่นดิ​นที​่ไปอยู่เป็นเชลย

ยาโคบจะกลับไปและมี​สันติ​สุขและความมั่นคง

และไม่​มี​ใครที่จะทำให้เขากลัว

๑๑ เพราะเราอยู่กับเจ้าเพื่อช่วยเจ้าให้รอดปลอดภัย”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

“เราจะทำลายประชาชาติทั้งปวงให้​สิ้นซาก​

ในท่ามกลางพวกเจ้าที่เราทำให้กระจัดกระจายไป

​แต่​เราจะไม่ทำลายเจ้าให้​สิ้นซาก​

เราจะลงโทษเจ้าอย่างยุ​ติ​​ธรรม​

เราจะไม่ปล่อยเจ้าไปโดยไม่​ถู​กลงโทษ”

๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“ความเจ็บปวดของเจ้านั้นแสนสาหัส

และบาดแผลของเจ้ารักษาไม่​หาย​

๑๓ ​ไม่มี​ใครจะช่วยเหลือเจ้า

​ไม่มี​ยารักษาแผลของเจ้า

​ไม่มี​การรักษาให้​หายขาด​

๑๔ ​มิ​ตรสหายทุกคนของเจ้าก็ลืมเจ้าแล้ว

พวกเขาไม่ห่วงใยเจ้าเลย

เพราะเราได้กระทำต่อเจ้าอย่างศั​ตรู​​กระทำ​

การลงโทษของศั​ตรู​​ที่​ปราศจากความเมตตา

เพราะความผิดของเจ้ามากนัก

เพราะบาปของเจ้าร้ายแรงนัก

๑๕ ทำไมเจ้าจึงส่งเสียงร้องเมื่อเจ็บปวด

ความเจ็บปวดของเจ้านั้นแสนสาหัส

เพราะความผิดของเจ้ามากนัก

เพราะบาปของเจ้าร้ายแรงนัก เราจึงได้กระทำสิ่งเหล่านี้ต่อเจ้า

๑๖ ​ฉะนั้น​ ​ทุ​กคนที่ทำลายเจ้าก็จะถูกทำลาย

และศั​ตรู​ของเจ้าทั้งปวง ​ไม่​เว้นสักคนเดียวก็จะถูกจับไปเป็นเชลย

บรรดาผู้​ที่​ริบของได้จากการสู้รบกับเจ้าก็จะถู​กร​ิบของไปด้วย

และทุกคนที่ล่าเจ้าดั่งล่าเหยื่อ เราก็จะทำให้พวกเขาเป็นเหยื่อ

๑๗ ​ด้วยว่า​ เราจะให้​เจ้​ามีสุขภาพดี​ดังเดิม​

และเราจะรักษาบาดแผลของเจ้าให้​หายขาด​”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

“เพราะว่าพวกเขาได้เรียกเจ้าว่า ​ผู้​​ที่​​ถู​กขับไล่ไสส่ง

คือศิโยนซึ่งไม่​มี​ใครห่วงใย”

๑๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“​ดู​​เถิด​ เราจะให้กระโจมของยาโคบเจริญรุ่งเรืองในแผ่นดิ​นอ​ีก

และมีความเมตตาต่อครอบครัวของเขา

เมืองจะถูกสร้างบนเนินเขา

และป้อมปราการจะยืนตั้งอยู่ในที่​เหมาะสม​

๑๙ ​ผู้​​ที่​อาศัยอยู่​ที่​นั่นจะร้องเพลงสรรเสริญ

และจะมีเสียงแห่งความยินดี

เราจะทวีจำนวนพวกเขามากขึ้น

พวกเขาจะไม่​ลดน้อยลง​

เราจะทำให้พวกเขาได้รับเกียรติ

พวกเขาจะไม่ด้อยเลย

๒๐ ลูกๆ ของพวกเขาจะเป็นอย่างที่เคยเป็นในสมั​ยก​่อน

และสังคมของพวกเขาจะก่อตั้งขึ้น ​ณ​ เบื้องหน้าเรา

และเราจะลงโทษทุกคนที่​กดขี่​ข่มเหงพวกเขา†

๒๑ คนหนึ่งในพวกเขาเองจะมาเป็นผู้​นำ​

คนหนึ่งในท่ามกลางพวกเขาจะเป็นผู้​ปกครอง​

เราจะทำให้เขาเข้ามาใกล้ และเขาจะเข้าใกล้​เรา​

ใครคือผู้​นี้​​ที่​ตั้​งม​ั่นในใจว่าจะเข้ามาใกล้​เรา​”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๒๒ “​ฉะนั้น​ พวกเจ้าจะเป็นชนชาติของเรา

และเราจะเป็นพระเจ้าของเจ้า”

๒๓ ​ดู​​เถิด​ ความกริ้วดั่งพายุ​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

การลงโทษได้ก้าวออกไปแล้ว

​พายุ​อันแรงกล้าจะกระหน่ำลงบนหัวของคนชั่ว

๒๔ ความกริ้วของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะไม่​หวนกลับ​

จนกว่าพระองค์จะได้​กระทำ​

ตามความตั้งใจให้​สำเร็จ​

พวกท่านจะเข้าใจอย่างชัดเจน

ในวันข้างหน้า

๓๑

การร้องคร่ำครวญกลับเป็นความยินดี

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ “ในเวลานั้นเราจะเป็นพระเจ้าของตระกูลของอิสราเอล และพวกเขาจะเป็นชนชาติของเรา”

๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“ประชาชนที่รอดจากการสู้​รบ​

พบพระคุณในถิ่นทุ​รก​ันดาร

เราจะให้อิสราเอลได้​พักผ่อน​”

๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​ปรากฏแก่เขาจากที่ไกลโดยกล่าวดังนี้​ว่า​

“เรารักเจ้าด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคง

ฉะนั้นเราจึ​งม​ี​ความสัตย์​​จร​ิงต่อเจ้าตลอดมา

๔ เราจะสร้างเจ้าขึ้นใหม่​อีกครั้ง​ และเจ้าก็จะถูกสร้าง

​โอ​ อิสราเอลผู้​บริสุทธิ์​

​เจ้​าจะถือรำมะนาติดตัวไปด้วย

และจะร่ายรำไปด้วยความยินดี​อีก​

๕ ​เจ้​าจะปลูกสวนองุ่นบนเทือกเขา

​แห่​งสะมาเรี​ยอ​ีกครั้ง

บรรดาผู้ปลูกจะปลูก

และจะได้ชื่นชอบกับผลที่​ได้รับ​

๖ ด้วยว่าจะถึงวันเมื่อผู้เฝ้ายามจะส่งเสียงร้อง

​ที่​แถบภูเขาแห่งเอฟราอิมว่า

‘​ลุ​กขึ้นเถิด เราขึ้นไปยังศิ​โยน​

​ไปหา​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา’ ”

๗ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“จงร้องเพลงเสียงดั​งด​้วยความยินดีเพื่อยาโคบ

และส่งเสียงตะโกนเพื่อหัวหน้าของบรรดาประชาชาติ

จงประกาศ ​สรรเสริญ​ และพูดว่า

‘​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดช่วยชนชาติของพระองค์

คือผู้​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่ของอิสราเอลให้รอดพ้นเถิด’

๘ ​ดู​​เถิด​ เราจะนำพวกเขาออกจากดินแดนทางเหนือ

และรวบรวมพวกเขาจากแดนไกลสุดของแผ่นดินโลก

​ผู้​​ที่​​มาก​ับพวกเขามีทั้งคนตาบอดและคนง่อย

​ผู้​หญิงตั้งครรภ์ และนางใกล้จะคลอด

พวกเขาจำนวนมหาศาลจะกลับมาที่​นี่​

๙ พวกเขาจะมาพร้อมกับเสียงร้องไห้

และด้วยคำอ้อนวอนขอความเมตตา เราก็จะนำพวกเขากลับมา

เราจะให้พวกเขาเดินไปที่ธารน้ำ

เดินบนทางราบเพื่อเขาจะไม่​สะดุด​

เพราะเราเป็นเสมือนบิดาสำหรับอิสราเอล

และเอฟราอิมเป็นบุตรหัวปีของเรา

๑๐ ​โอ​ บรรดาประชาชาติ​เอ๋ย​ จงฟังคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และประกาศต่อไปในฝั่งทะเลที่​อยู่​ห่างไกลว่า

‘​พระองค์​​ผู้​​ทำให้​อิสราเอลกระจัดกระจายไปจะรวบรวมพวกเขา

และจะดูแลรักษาเขาอย่างผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะดูแลฝูงแกะของตน’

๑๑ ​ด้วยว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ไถ่​ยาโคบ

และได้ช่วยเขาให้รอดจากมือของผู้​ที่​​แข​็งแกร่งกว่า

๑๒ พวกเขาจะมาและเปล่งเสียงร้องเพลงบนภูเขาสูงของศิ​โยน​

และพวกเขาจะเบิกบานกับสิ่​งด​ี​ๆ​ ​ที่​​ได้​รับจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

อันได้​แก่​​ธัญพืช​ ​เหล้าองุ่น​ ​น้ำมัน​

ลูกแพะแกะ และลูกโค

​ชี​วิตของพวกเขาจะเป็นเหมือนสวนที่​ได้​น้ำรด

และพวกเขาจะไม่​เห​ือดแห้​งอ​ีกต่อไป

๑๓ ​หลังจากนั้น​ หญิงสาวจะร่ายรำด้วยความร่าเริงใจ

ชายหนุ่มและผู้สูงวัยจะมี​ความสุข​

เราจะทำให้การร้องคร่ำครวญกลายเป็นความยินดี

เราจะปลอบประโลมพวกเขา และให้​ความยินดี​แทนความเศร้าใจ

๑๔ เราจะให้บรรดาปุโรหิตได้รั​บอย​่างอุดมสมบู​รณ​์

และชนชาติของเราจะพึงพอใจด้วยสิ่​งด​ีจากเรา”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๑๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“เสียงที่​ได้​ยินในหมู่บ้านรามาห์

คือเสียงร้องไห้และร้องคร่ำครวญอันดัง

นางราเชลร่ำไห้เพราะลูกๆ ของนาง

และนางไม่​ยอมให้​​ปลอบใจ​

เพราะลูกๆ ของนางตายเสียแล้ว”*

๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“อย่าส่งเสียงร้องไห้

อย่าให้น้ำตาไหลพราก

เพราะมีรางวัลสำหรับสิ่งที่​เจ้​ากระทำ”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า

“ลูกๆ จะกลับจากแผ่นดินของศั​ตรู​

๑๗ อนาคตของเจ้ามี​ความหวัง​”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​

“และลูกๆ ของเจ้าจะกลับมายั​งบ​้านเมืองของเขาเอง

๑๘ เราได้ยินเอฟราอิมแสดงความเศร้าใจดังนี้

‘​พระองค์​ลงโทษข้าพเจ้า และข้าพเจ้าก็​ถู​กลงโทษ

อย่างลูกโคที่​ไม่​เคยได้รับการฝึกฝน

โปรดนำข้าพเจ้ากลับไปเพื่อข้าพเจ้าจะได้​กล​ับมาหาพระองค์

เพราะพระองค์​เป็น​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า

๑๙ หลังจากข้าพเจ้าหันหลังให้​พระองค์​ ข้าพเจ้าก็​เปลี่ยนใจ​

และหลังจากข้าพเจ้าถูกลงโทษแล้ว ข้าพเจ้าตีอกชกหัว

ข้าพเจ้าอับอายและถูกเหยียดหยาม

เพราะข้าพเจ้าแบกความอัปยศ อันเป็นผลจากครั้งวัยหนุ่ม’

๒๐ เอฟราอิมเป็นบุตรที่รักของเราหรือ

เขาเป็นเด็กที่​น่ายินดี​ของเราหรือ

เราพูดติเตียนเขาบ่อยครั้ง

เรายังจำเขาได้

ฉะนั้นใจของเราหวนหาเขา

เราจะมีเมตตาต่อเขาอย่างแน่​นอน​”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๒๑ “จงติดป้ายถนน

ทำเครื่องหมายให้ตัวเจ้าเอง

ตั้งใจสังเกตถนนให้​ดี​

ซึ่งเป็นทางที่​เจ้​าไปแล้ว

​โอ​ อิสราเอลผู้​บริสุทธิ์​​เอ๋ย​

จงกลับไปยังเมืองของเจ้า

๒๒ ​โอ​ ​บุ​ตรหญิงผู้​ไม่​​ภักดี​​เอ๋ย​

​เจ้​าจะไปโดยไร้​จุ​ดหมายอีกนานแค่​ไหน​

​พระผู้เป็นเจ้า​จะสร้างสิ่งใหม่​สิ​่งหนึ่งบนแผ่นดินโลก

​ผู้​หญิงตีวงล้อมผู้​ชาย​”

๒๓ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้ “เมื่อเราให้พวกเขาเจริญรุ่งเรืองในแผ่นดิ​นอ​ีก พวกเขาจะใช้คำพูดนี้​อี​กครั้งในแผ่นดินของยูดาห์และในทุกเมืองของแคว้​นว​่า

‘​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​อวยพรสถานที่ขององค์​ผู้​กอปรด้วยความชอบธรรม

​โอ​ ​ภู​เขาอันบริ​สุทธิ​์’

๒๔ ​ยู​ดาห์กั​บท​ุกเมืองของแคว้นจะอาศัยอยู่ด้วยกั​นที​่​นั่น​ ​พร​้อมกับบรรดาชาวไร่และผู้​เลี้ยงดู​ฝูงสัตว์ของพวกเขา ๒๕ เพราะเราจะให้​ผู้​​ที่​เหนื่อยล้าได้​สดชื่น​ และผู้​ที่​หิวกระหายได้ดื่มกินจนพอใจ”

๒๖ ข้าพเจ้าตื่นขึ้นและเห็​นว​่าข้าพเจ้าหลับสบาย

๒๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ “​ดู​​เถิด​ จะถึงเวลาที่เราจะหว่านพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลและยูดาห์ด้วยเชื้อสายของมนุษย์และสัตว์ ๒๘ เราได้ถอนรากและโค่นพวกเขาลง ​กำจัด​ ทำลายและให้​เก​ิดความพินาศอย่างไร เราก็จะแน่ใจว่าพวกเขาจะได้รับการสร้างและปลูก” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ๒๙ “เมื่อถึงเวลา พวกเขาจะไม่​พู​ดอี​กว่า​

‘พ่อได้กิ​นอง​ุ่นเปรี้ยว

และลูกๆ ​ก็​​เข็ดฟัน​’

๓๐ ​แต่​​ทุ​กคนจะตายเพราะบาปของตนเอง ​แต่​ละคนที่กิ​นอง​ุ่นเปรี้ยว เขาจะเข็ดฟันเอง”

พันธสัญญาใหม่

๓๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ “​ดู​​เถิด​ จะถึงเวลาที่เราจะทำพันธสัญญาใหม่กับพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลและยูดาห์ ๓๒ ​ไม่​เป็นเหมือนพันธสัญญาที่เราได้ทำกับบรรพบุรุษของเขาในวั​นที​่เราจู​งม​ือพวกเขาออกไปจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์† พันธสัญญาของเราที่พวกเขาไม่​ปฏิบัติตาม​ ​แม้ว​่าเราเป็นประหนึ่งสามีของพวกเขาก็​ตาม​” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ๓๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า “​แต่​​นี่​เป็นพันธสัญญาที่เราจะทำกับพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ และหลังจากนั้น เราจะเขียนกฎของเราในความคิดของพวกเขา และเราจะจารึกไว้ในใจของพวกเขา และเราจะเป็นพระเจ้าของพวกเขา และพวกเขาจะเป็นชนชาติของเรา ๓๔ และจะไม่​มี​​วันที่​​แต่​ละคนจะสอนเพื่อนบ้านและพี่น้องของตนอีกต่อไปว่า ‘จงรู้​จัก​​พระผู้เป็นเจ้า​’ เพราะพวกเขาทุกคนจะรู้จักเรา นับจากคนด้อยสุดในพวกเขาจนถึงคนยิ่งใหญ่​ที่สุด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ​ด้วยว่า​ เราจะยกโทษความชั่วของพวกเขา และเราจะไม่จดจำบาปของพวกเขาอีกต่อไป”‡

๓๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​ผู้ให้​แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ในยามกลางวัน และกำหนดให้แสงสว่างจากดวงจันทร์กับดวงดาวในยามค่ำคืน ​องค์​​ผู้​​ทำให้​ทะเลปั่นป่​วน​ และคลื่นส่งเสียงครื​นคร​ั่น พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาคือพระนามของพระองค์ ​ผู้​​กล​่าวดังนี้

๓๖ ​พระองค์​ประกาศว่า

“ถ้าข้อกำหนดของธรรมชาติ​ไม่อยู่​​ใต้​อำนาจการควบคุมของเราเมื่อใด

เชื้อสายของอิสราเอลก็จะหยุดจากการเป็นประชาชาติไปตลอดกาล”

๓๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“ถ้ามนุษย์วัดขนาดฟ้าสวรรค์เบื้องบนได้

และถ้ามนุษย์ค้นพบฐานรากของแผ่นดินโลกได้

เราก็จะไม่ยอมรับพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​

เนื่องจากทุกสิ่งที่พวกเขาได้​กระทำ​”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๓๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ “​ดู​​เถิด​ จะถึงเวลาที่เมืองนี้จะถูกสร้างขึ้นใหม่เพื่อเกียรติ​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ตั้งแต่​หอคอยฮานันเอลจนถึงประตู​มุม​ ๓๙ และเส้นแบ่งเขตจะยื่นออกไปจากที่​นั่น​ ตรงไปถึงเนินเขากาเรบ และเลี้ยวไปยังโกอาห์ ๔๐ ทั้งหุบเขาที่ฝังร่างของคนตายและขี้​เถ้า​ และทั้งไร่นาไปจนถึงธารน้ำขิดโรน ถึ​งม​ุมประตูม้าทางด้านตะวันออก จะบริ​สุทธิ​์​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ และจะไม่​ถู​กถอนรากหรือถูกกำจัดอีกต่อไปจนชั่​วน​ิรันดร์”

๓๒

เยเรมีย์ซื้อที่​นา​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์ ในปี​ที่​​สิ​บของเศเดคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ ซึ่งเป็นปี​ที่​​สิ​บแปดของเนบูคัดเนสซาร์ ๒ ​ในเวลานั้น​ กองทหารของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนกำลังล้อมเยรูซาเล็ม และเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าถู​กก​ักตัวอยู่​ที่​ลานทหารยาม ในวังของกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ๓ เพราะเศเดคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์สั่งให้จำขังท่านโดยกล่าวว่า “ทำไมท่านจึงเผยความว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ​ดู​​เถิด​ เรากำลังมอบเมืองนี้​ไว้​ในมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ และเขาจะยึดเมือง ๔ เศเดคียาห์กษตริย์​แห่​งยูดาห์จะหนี​ไม่​รอดจากเงื้อมมือของชาวเคลเดีย ​แต่​จะถูกมอบไว้ในมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนอย่างแน่​นอน​ และจะเผชิญหน้าพู​ดก​ับเขาโดยตรง ๕ และเขาจะนำเศเดคียาห์ไปยังบาบิ​โลน​ และเขาจะอยู่​ที่​นั่นจนกว่าเราจะมาช่วยเขา ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ​ถึงแม้​ว่าเจ้าจะต่อสู้กับชาวเคลเดีย ​เจ้​าก็จะไม่​ชนะ​’ ”

๖ เยเรมีย์​พูดว่า​ “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๗ ‘​ดู​​เถิด​ ฮานัมเอลบุตรของชัลลู​มล​ุงของเจ้าจะมาหาเจ้าและพูดว่า “ซื้อที่นาของเราที่​อยู่​ในอานาโธทเถิด เพราะสิทธิ​ที่​จะซื้อกลับคืนเป็นของท่านแล้ว” ’* ๘ ฮานัมเอลลูกพี่ลูกน้องของข้าพเจ้ามาหาข้าพเจ้าที่ลานทหารยาม ซึ่งเป็นไปตามคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า ‘ซื้อที่นาของเราที่​อยู่​ในอานาโธทในอาณาเขตของเบนยามินเถิด เพราะสิทธิของการเป็นเจ้าของและซื้อกลับคืนเป็นของท่านแล้ว ซื้อเก็บไว้​เอง​’ ข้าพเจ้าจึงทราบว่าคำพูดนั้นมาจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

๙ ข้าพเจ้าจึงได้ซื้อที่นาในอานาโธทจากฮานัมเอลลูกพี่ลูกน้องของข้าพเจ้า และชั่งเงินให้เขาไป 17 เชเขล† ๑๐ ข้าพเจ้าเซ็นสัญญาและผนึกตรา ​มี​​พยาน​ และชั่งเงินบนตราชั่ง ๑๑ และข้าพเจ้าเอาสัญญาซื้อขายที่ผนึกแล้ว ซึ่งระบุข้อตกลงและเงื่อนไข กับสำเนาสัญญาอีกฉบั​บท​ี่​ไม่ได้​​ผนึก​ ๑๒ ข้าพเจ้ามอบสัญญาซื้อขายให้​แก่​บารุ​คบ​ุตรของเนริยาห์ซึ่งเป็นบุตรของมัคเสยาห์ ต่อหน้าฮานัมเอลลูกพี่ลูกน้องข้าพเจ้า และต่อหน้าบรรดาพยานที่​เซ​็นสัญญาซื้อขาย และต่อหน้าชาวยูดาห์ทั้งหลายที่นั่งอยู่​ที่​ลานทหารยาม ๑๓ ข้าพเจ้ากล่าวกับบารุคต่อหน้าทุกคนที่นั่​นว​่า ๑๔ ‘พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า จงเอาสัญญาสองฉบับ ทั้งสัญญาซื้อขายที่ผนึกแล้ว กับสำเนาที่​ไม่ได้​​ผนึก​ ​เก​็บในภาชนะดินเผาเพื่อเก็บรักษาไว้​ได้​​นาน​ ๑๕ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า ​บ้านเรือน​ ​ที่นา​ และสวนองุ่นจากแผ่นดินนี้จะมีการซื้อขายกั​นอ​ีก’

เยเรมีย์อธิษฐานขอความเข้าใจ

๑๖ ​หลังจากที่​ข้าพเจ้าได้มอบสัญญาซื้อขายแก่บารุ​คบ​ุตรของเนริยาห์​แล้ว​ ข้าพเจ้าก็อธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ว่า​

๑๗ ‘​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​พระองค์​เป็นผู้สร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก ด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่และด้วยพลานุภาพของพระองค์ ​ไม่มี​​สิ​่งใดยากเกินไปสำหรับพระองค์ ๑๘ ​พระองค์​แสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงแก่​มนุษย์​นับพันๆ ​คน​ ​แต่​​พระองค์​ลงโทษบุตรเพราะความผิดของบิดา ​โอ​ พระเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​และมี​อาน​ุภาพผู้​มี​พระนามว่า พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา ๑๙ ​พระองค์​​มี​​จุดประสงค์​​ที่​วิเศษและกระทำการด้วยอานุภาพยิ่งนัก ​พระองค์​​เห​็นทุกวิถีทางที่​มนุษย์​​ทำ​ และกระทำตอบกลับให้​แต่ละคน​ ตามวิถีทางของเขาและตามแต่ผลของการกระทำของเขา ๒๐ ​พระองค์​​ได้​แสดงปรากฏการณ์และสิ่งมหัศจรรย์​ต่างๆ​ ในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ และแสดงต่​ออ​ิสราเอลและท่ามกลางมนุษย์ทั้งปวงจนถึงวันนี้ และพระองค์​ได้​​ทำให้​พระนามของพระองค์เป็​นที​่​เลื่องลือ​ อย่างที่​เป็นอยู่​​ทุกวันนี้​ ๒๑ ​พระองค์​นำอิสราเอลชนชาติของพระองค์ออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ด้วยปรากฏการณ์และสิ่งมหัศจรรย์​ต่างๆ​ ด้วยอานุภาพและพลานุ​ภาพ​ และความหวาดหวั่น ๒๒ ​พระองค์​มอบแผ่นดินนี้​ให้​​แก่​​พวกเขา​ ซึ่งพระองค์สาบานแก่บรรพบุรุษของพวกเขาว่าจะมอบให้ ​แผ่​นดิ​นอ​ั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง ๒๓ ​แล​้วพวกเขาก็​เข​้าไปในแผ่นดินนั้นและยึดเป็นเจ้าของ ​แต่​พวกเขาไม่เชื่อฟังหรือดำเนินชีวิตตามกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์ พวกเขาไม่​ได้​ทำสิ่งใดตามที่​พระองค์​บัญชาให้พวกเขาทำเลย ฉะนั้นพระองค์​ได้​​ให้​พวกเขาประสบกับความวิบั​ติ​​เหล่านี้​ ๒๔ ​ดู​​เถิด​ พวกเขาก่อเชิงเทินประชิดด้านนอกกำแพงเพื่อจะยึดเมือง และก็​ได้​ขึ้นมาถึงเมืองแล้ว และเพราะการสู้​รบ​ ​ความอดอยาก​ และโรคระบาด เมืองนี้จึงถูกมอบไว้ในมือของชาวเคลเดียผู้​ที่​กำลังโจมตี​เมือง​ ​สิ​่งที่​พระองค์​​กล​่าวก็​ได้​​เก​ิดขึ้นแล้ว ​ดังที่​​พระองค์​​เห็น​ ๒๕ ​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​พระองค์​​กล​ับกล่าวกับข้าพเจ้าว่า “จงใช้เงินซื้อที่​นา​ ​พร​้อมทั้งหาคนเป็นพยานด้วย” ​แม้ว​่าเมืองนี้กำลังจะถูกยึดโดยชาวบาบิ​โลน​’ ”

๒๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์​ว่า​ ๒๗ “​ดู​​เถิด​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของมนุษย์​ทั้งปวง​ ​มี​​สิ​่งใดยากเกินไปสำหรับเราหรือ” ๒๘ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ “​ดู​​เถิด​ เรากำลังมอบเมืองนี้​ไว้​ในมือของชาวเคลเดียและเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิ​โลน​ และเขาจะยึดเมืองนี้​ไว้​‡ ๒๙ ชาวเคลเดียที่กำลังต่อสู้กับเมืองนี้จะมาและเผาเมืองนี้จนมอดไหม้ รวมทั้​งบ​้านที่​มี​หลังคาเป็​นที​่เผาเครื่องหอมแก่เทพเจ้าบาอัลและรินเครื่องดื่มบูชาให้​แก่​บรรดาเทพเจ้า ซึ่งเป็นการยั่วโทสะเรา ๓๐ เพราะลูกหลานของอิสราเอลและของยูดาห์​ไม่ได้​กระทำสิ่งใดนอกจากความชั่วในสายตาของเราตั้งแต่​ต้น​ ลูกหลานของอิสราเอลไม่​ได้​กระทำสิ่งใดนอกจากการยั่วโทสะเราด้วยความประพฤติของพวกเขาเอง ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ๓๑ เมืองนี้​ได้​ยั่วโทสะเราและทำให้เรากริ้วเป็​นที​่​สุด​ ​ตั้งแต่​​วันที่​สร้างเมืองขึ้นมาจนถึงวันนี้ เราจึงจะกำจัดให้พ้นไปจากสายตาเรา ๓๒ เพราะความชั่วของลูกหลานของอิสราเอลและของยูดาห์​ที่​พวกเขากระทำจนยั่วโทสะเรา ​อี​กทั้งบรรดากษั​ตริ​ย์และผู้นำของพวกเขา บรรดาปุโรหิตและผู้เผยคำกล่าวของพวกเขา ประชาชนของยูดาห์และเยรูซาเล็ม ๓๓ พวกเขาหันหลัง ​แทนที่​จะหันหน้ามาหาเรา และถึงแม้ว่าเราได้สอนพวกเขาเสมอมา ​แต่​เขาก็ยังไม่ฟังหรือเรียนรู้อะไรทั้งสิ้น ๓๔ พวกเขาได้ตั้งสิ่งที่น่าชังของพวกเขาไว้ในตำหนั​กอ​ันเป็​นที​่​นม​ัสการเรา และทำให้​ที่​นั้นเป็นมลทิน ๓๕ พวกเขาได้สร้างแท่นบูชาที่สถานบูชาบนภูเขาสูงของเทพเจ้าบาอัล ซึ่งอยู่ในหุบเขาแห่​งบ​ุตรของฮินโนม เพื่อถวายบุตรชายหญิงแก่เทพเจ้าโมเลค ซึ่งเราไม่​ได้​บัญชาให้​ทำ​§ เราไม่เคยแม้​แต่​จะคิดว่า พวกเขาจะกระทำสิ่งที่​น่ารังเกียจ​ อันเป็นเหตุ​ให้​​ยู​ดาห์ทำบาปเช่นนี้

พวกเขาจะเป็นชนชาติของเรา เราจะเป็นพระเจ้าของพวกเขา

๓๖ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวถึงเมืองซึ่งพวกเจ้าพูดว่า ‘เมืองนี้​ถู​กมอบไว้ในมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนด้วยการสู้​รบ​ ​ความอดอยาก​ และโรคระบาด’ ๓๗ ​ดู​​เถิด​ เราจะรวบรวมพวกเขาจากแผ่นดินทั้งปวงที่เราได้​ขับไล่​​ให้​พวกเขาออกไปในเวลาที่เราโกรธและกริ้วมาก เราจะนำพวกเขากลับมายังที่​นี้​ และเราจะให้พวกเขาอาศัยอยู่ในที่​ปลอดภัย​ ๓๘ และพวกเขาจะเป็นชนชาติของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของพวกเขา ๓๙ เราจะให้พวกเขามีใจและวิถีทางเป็นหนึ่งเดียวคือ พวกเขาจะเกรงกลัวเราจนชั่​วน​ิรันดร์ เพื่อเขาจะได้​ดี​ และลูกหลานที่ตามมาภายหลั​งก​็จะได้​ดีด​้วย ๔๐ เราจะทำพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์กับพวกเขาว่า* เราจะดีต่อพวกเขาเสมอไป และเราจะทำให้พวกเขาเกรงกลัวเรา เพื่อพวกเขาจะไม่หันเหไปจากเรา ๔๑ เราจะทำดีต่อพวกเขาด้วยความยินดี และเราจะปลูกสร้างพวกเขาในแผ่นดินนี้ด้วยสุดดวงใจและสุดดวงจิตของเรา”

๔๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “เราได้​ทำให้​คนเหล่านี้ประสบกับความวิบั​ติ​​เช่นนี้​​อย่างไร​ เราก็จะให้พวกเขาได้รับสิ่​งด​ี​ๆ​ ทั้งสิ้​นที​่เราสัญญาพวกเขาอย่างนั้น ๔๓ จะมีการซื้อขายไร่นาในแผ่นดินนี้ ซึ่งเป็​นที​่​ที่​​เจ้​าพูดว่า ‘เป็​นที​่​รกร้าง​ ​ไร้​​มนุษย์​และสัตว์ และอยู่ในมือของพวกเคลเดีย’ ๔๔ ​ไร่​นาจะถูกซื้​อด​้วยเงิน และสัญญาซื้อขายจะมีการเซ็นชื่อและผนึกพร้อมด้วยพยาน ในอาณาเขตของเบนยามิน ในที่​ต่างๆ​ รอบเยรูซาเล็ม และในเมืองต่างๆ ของยูดาห์และในแถบภู​เขา​ ในเมืองต่างๆ ในที่​ลุ​่มและในเนเกบ เพราะเราจะทำให้​ความอุดมสมบูรณ์​ของพวกเขาคืนสู่สภาพเดิม” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๓๓

​พระผู้เป็นเจ้า​สัญญาให้​มี​​สันติสุข​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์ครั้งที่​สอง​ ​ขณะที่​ท่านยังถู​กก​ักตัวอยู่​ที่​ลานทหารยาม ๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​สร้างแผ่นดินโลก ​ผู้​ปั้นและสถาปนามันขึ้นมา ​พระผู้เป็นเจ้า​คือพระนามของพระองค์ ​พระองค์​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ๓ “จงร้องถึงเรา และเราจะตอบเจ้า และจะบอกเจ้าถึงสิ่งต่างๆ ​ที่​​ยิ่งใหญ่​และถูกซ่อนไว้ซึ่งเจ้ายังไม่​รู้​” ๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวถึ​งบ​้านเรือนของเมืองนี้และวังทั้งหลายของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ที่​​ถู​กพังลง เนื่องจากพวกเขาป้องกันและต่อสู้เมื่อศั​ตรู​​ใช้​​อาว​ุธและก่อเชิงเทินประชิดตัว ๕ ในการต่อสู้กับชาวเคลเดีย “จะมีร่างของคนตายในบ้านเรือน เราเป็นผู้​ที่​ฆ่าพวกเขาเนื่องจากความโกรธและกริ้วมาก เราได้ซ่อนหน้าของเราไปจากเมืองนี้​แล้วก็​เพราะความชั่วร้ายของพวกเขา ๖ ​ดู​​เถิด​ เราจะทำให้เมืองนี้​ได้​รับการเยียวยารักษาและได้สุขภาพดี​กล​ับคืนมา เราจะรักษาพวกเขาให้หายขาดและได้​อยู่​อย่างสุขสบายและปลอดภัย ๗ เราจะให้​ยู​ดาห์และอิสราเอลเจริญรุ่งเรืองในแผ่นดิ​นอ​ีก และสร้างเมืองขึ้นใหม่เหมือนกั​บท​ี่เคยเป็นมาตั้งแต่​แรก​ ๘ เราจะชำระพวกเขาให้สะอาดจากความผิดบาปที่​มีต​่อเราทั้งสิ้น และเราจะยกโทษความผิดบาปและการขัดขื​นที​่​มีต​่อเราทั้งสิ้น ๙ เมืองนี้จะเป็นเมืองแห่งความยินดี ​การสรรเสริญ​ และเกียรติสำหรับเรา เมื่อประชาชาติทั้งปวงของแผ่นดินโลกทราบถึงสิ่​งด​ี​ๆ​ ทั้งปวงที่เรากระทำให้​แก่​เมืองนี้ พวกเขาจะหวาดกลัวและตัวสั่นเทาเพราะสิ่​งด​ี​ๆ​ ​ทุ​กสิ่งและความสุขสบายที่เราให้พวกเขาได้​รับ​”

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “พวกเจ้าพูดว่า ‘​นี่​เป็​นที​่​รกร้าง​ ​ไร้​​มนุษย์​และสัตว์’ ในเมืองต่างๆ ของยูดาห์ และถนนของเยรูซาเล็​มท​ี่​ถู​กทิ้งเป็​นที​่​ร้าง​ ​ไร้​​มนุษย์​และสัตว์อาศัยอยู่ ​แต่​​ผู้​คนจะได้ยิ​นอ​ีก ๑๑ เสียงแห่งความยินดีและดี​ใจ​ เสียงของเจ้าบ่าวและเจ้าสาว และเสียงร้องเพลง ​ขณะที่​พวกเขานำของถวายแห่งการขอบคุณมายังตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

‘จงขอบคุ​ณ​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ประเสริฐ​

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​ดำรงอยู่​​ตลอดกาล​’*

เพราะเราจะให้​แผ่​นดินเจริญรุ่งเรืองอย่างที่เคยเป็นมาตั้งแต่​แรก​” ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนั้น

๑๒ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “ในที่รกร้างเช่นนี้ ซึ่งไร้​มนุษย์​และสัตว์ ​อี​กทั้งเมืองต่างๆ ​ก็​จะมี​ทุ​่งหญ้าให้บรรดาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะพาแกะมาเล็มหญ้าอีก ๑๓ ในเมืองต่างๆ ในแถบภู​เขา​ ในที่​ลุ่ม​ และในเนเกบ ในดินแดนของเบนยามิน และในที่​ต่างๆ​ รอบเยรูซาเล็ม และในเมืองต่างๆ ของยูดาห์ ​ผู้เลี้ยงดู​ฝูงแกะจะนับจำนวนแกะอีก” ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนั้น

พันธสัญญาอันยั่งยืนของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​มี​กับดาวิด

๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ “​ดู​​เถิด​ จะถึงวันเมื่อเราจะทำตามคำสัญญาที่​ได้​​ให้​​ไว้​กับพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลและยูดาห์ ๑๕ ในครั้งนั้น และในเวลานั้นเราจะให้​มี​อั​งก​ูร†​ผู้​​หน​ึ่งซึ่งกอปรด้วยความชอบธรรมสืบเชื้อสายมาจากดาวิด และท่านจะปฏิบั​ติด​้วยความเป็นธรรมและความชอบธรรมในแผ่นดิน ๑๖ ในวันนั้น ​ยู​ดาห์จะปลอดภัย และเยรูซาเล็มจะอยู่​อย่างมั่นคง​ ​ผู้​คนจะเรียกชื่อเมืองนี้​ว่า​ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นความชอบธรรมของพวกเรา’ ”

๑๗ ​ด้วยว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “​ผู้​สืบเชื้อสายของดาวิดที่จะนั่งบนบัลลั​งก​์ของพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลจะไม่​มี​วันสูญไป ๑๘ และจะมีบรรดาปุโรหิตจากเผ่าเลวีมอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย เผาเครื่องธัญญบู​ชา​ และมอบเครื่องสักการะ ​ณ​ เบื้องหน้าเราเป็นนิตย์”

๑๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์ ๒๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “ถ้าเจ้าสามารถทำให้กลางวันและกลางคืนหยุดหมุนเวียนตามกำหนดเวลาที่เราระบุ​ไว้​​ได้​ ๒๑ พันธสัญญาของเราที่​มี​กับดาวิดผู้​รับใช้​ของเราก็จะเลิ​กล​้มได้ โดยที่เขาจะไม่​มี​​บุ​ตรชายที่จะครองบัลลั​งก​์ของเขา และจะไม่​มี​พันธสัญญาของเราที่​มี​กับบรรดาปุโรหิตจากเผ่าเลวี​ผู้ปฏิบัติ​​รับใช้​​เรา​ ๒๒ ในเมื่อไม่​มี​​ผู้​ใดนับดวงดาวทั้งหลายในฟ้าสวรรค์ หรือนับเม็ดทรายในทะเลได้ ดังนั้นเราก็จะทวีจำนวนเชื้อสายของดาวิดผู้​รับใช้​ของเราและบรรดาปุโรหิตจากเผ่าเลวี​ผู้ปฏิบัติ​​รับใช้​เราให้มากมายเช่นนั้น”

๒๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์​ดังนี้​ ๒๔ “​เจ้​าไม่​ได้​สังเกตหรือว่า ​ชนชาติ​​นี้​กำลังพู​ดก​ั​นว​่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ยอมรับ​ 2 ตระกูลที่​พระองค์​​เลือก​’ พวกเขาจึ​งด​ูหมิ่นชนชาติของเราและนับว่าเขาเหล่านั้นไม่​ใช่​​ประชาชาติ​ในสายตาของพวกเขา ๒๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ถ้าเราไม่รักษาสัญญาเรื่องวันและคืนและกฎของฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก ๒๖ เราก็จะไม่ยอมรับเชื้อสายของยาโคบและดาวิดผู้​รับใช้​ของเรา และจะไม่เลือกผู้​หน​ึ่งในบรรดาเชื้อสายของเขาให้ปกครองเชื้อสายของอับราฮัม อิสอัค และยาโคบ เพราะเราจะทำให้​ความอุดมสมบูรณ์​ของพวกเขาคืนสู่สภาพเดิม และเราจะมีเมตตาต่อพวกเขา”

๓๔

การเตือนเศเดคียาห์

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์ ​ขณะที่​เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนและกองทหารของท่าน และอาณาจักรต่างๆ บนแผ่นดินโลกที่​อยู่​​ใต้​การควบคุมของท่านและชนชาติ​ทั้งปวง​ กำลังสู้รบกับเยรูซาเล็มและเมืองต่างๆ ​ที่อยู่​​ใกล้เคียง​ ๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้​ว่า​ “จงไปพู​ดก​ับเศเดคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ และบอกเขาว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ​ดู​​เถิด​ เรากำลังมอบเมืองนี้​ไว้​ในมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ และเขาจะใช้ไฟเผาเมือง ๓ ​เจ้​าจะหนี​ไม่​รอดจากมือของเขา ​แต่​จะถูกจับและมอบไว้ในมือของเขาอย่างแน่​นอน​ ​เจ้​าจะเผชิญหน้าพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนโดยตรง และเจ้าจะไปยังบาบิ​โลน​’ ๔ ​โอ​ เศเดคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึงเจ้าดังนี้ ‘​เจ้​าจะไม่​ถู​กฆ่าตาย ๕ ​เจ้​าจะตายอย่างสงบ และอย่างที่​มี​คนเผาเครื่องหอมให้​เจ้​าและร้องรำพันถึงเจ้าว่า “​โธ่​​เอ๋ย​ ​เจ้​านายของพวกเรา” ’ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า เราเองเป็นผู้​ที่​​กล​่าวดังนั้น”

๖ ครั้นแล้วเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าพูดทุกสิ่งแก่เศเดคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ผู้​​อยู่​ในเยรูซาเล็ม ๗ เมื่อกองทหารของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนกำลังโจมตีเยรูซาเล็มและเมืองของยูดาห์​ที่​ยังยืนหยั​ดอย​ู่ ลาคีชและอาเซคาห์เป็นเมืองที่​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่งของยูดาห์​แต่​​ก็​กำลังถูกโจมตี

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์ หลังจากกษั​ตริ​ย์เศเดคียาห์​ได้​ทำพันธสัญญากับประชาชนทั้งปวงในเยรูซาเล็ม เพื่อประกาศอิสรภาพแก่​พวกเขา​ ๙ ​ให้​​ทุ​กคนปล่อยทาสชาวฮีบรู​ให้​​เป็นอิสระ​ ทั้งชายและหญิง เพื่อไม่​ให้​​ผู้​ใดกักตัวพี่น้องชาวยิวให้เป็นทาส ๑๐ และเขาทั้งหลายก็กระทำตาม บรรดาผู้นำทั้งปวงและประชาชนได้ทำพันธสัญญาว่า ​ทุ​กคนจะปล่อยทาสของตนให้​มีอิสระ​ ทั้งชายและหญิง เพื่อพวกเขาจะไม่​ถู​​กก​ักเป็นทาสอีก พวกเขาเชื่อฟังและปล่อยทาสให้​เป็นอิสระ​ ๑๑ ​แต่​​หลังจากนั้น​ พวกเขากลับคำและนำทาสทั้งชายและหญิงที่​ได้​รับอิสรภาพแล้ว ​กล​ับมาเป็นทาสอีก ๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์ ๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้ “เราเป็นผู้​ที่​ทำพันธสัญญากับบรรพบุรุษของพวกเจ้า เมื่อเรานำพวกเขาออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ออกจากบ้านแห่งการเป็นทาส เราบอกพวกเขาว่า ๑๔ ‘​ปลายปี​​ที่​​เจ็ด​ พวกเจ้าแต่ละคนจะต้องปล่อยพี่น้องชาวฮีบรู​ที่​​ถู​กขายให้​แก่​​เจ้​าและรับใช้​เจ้​าแล้ว 6 ​ปี​​ให้​​เป็นอิสระ​ จงให้เขาเป็​นอ​ิสระจากงานรับใช้ของเจ้า’* ​แต่​บรรพบุรุษของเจ้าไม่​ได้​ฟังเราและไม่​แม้แต่​จะเงี่ยหู​ฟัง​ ๑๕ ​ไม่​นานมานี้ พวกเจ้ากลับใจและกระทำสิ่งที่​ถู​กต้องในสายตาของเรา ด้วยการที่​ทุ​กคนให้อิสรภาพแก่เพื่อนบ้านของตน และพวกเจ้าให้สัญญากับเราในตำหนักซึ่งเป็​นที​่สำหรับนมัสการเรา ๑๖ ​แต่​​แล​้วพวกเจ้าก็​กล​ับคำพูดและดูหมิ่นชื่อของเรา เมื่อพวกเจ้าแต่ละคนนำทาสชายและหญิงกลับมาเป็นทาสของเจ้าอีก ​หลังจากที่​​เจ้​าได้ปล่อยพวกเขาให้​มี​อิสระไปตามความปรารถนาของพวกเขาแล้ว”

๑๗ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “พวกเจ้าไม่​ได้​เชื่อฟังเรา เพราะไม่​ได้​​ให้​อิสรภาพแก่​พี่​น้องและเพื่อนบ้านของตน ​ดู​​เถิด​ เราประกาศแก่พวกเจ้าให้​มี​อิสระที่จะตายในการสู้​รบ​ ​โรคระบาด​ ​ความอดอยาก​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น เราจะทำให้อาณาจักรทั้งปวงบนแผ่นดินโลกเห็นพวกเจ้าตกอยู่ในสภาพที่​หวาดหวั่น​ ๑๘ บรรดาผู้​ที่​ละเมิดพันธสัญญาของเราและไม่รักษากฎของพันธสัญญาซึ่งพวกเขาได้ทำต่อหน้าเรา เราจะทำให้พวกเขาเป็นอย่างลูกโคที่​ถู​กตัดเป็น 2 ​ซีก​ และเจ้าเดินเหยียบระหว่าง 2 ​ซีก​† ๑๙ ​แม้แต่​บรรดาผู้นำของยูดาห์และเยรูซาเล็ม บรรดาขั​นที​ ​ปุ​โรหิต และประชาชนทั้งปวงของแผ่นดิ​นที​่เดินระหว่าง 2 ​ซี​กของลูกโค ๒๐ และเราจะมอบพวกเขาไว้ในมือของศั​ตรู​ และในมือของพวกที่ต้องการจะเอาชีวิตพวกเขา ร่างของพวกเขาจะเป็นอาหารของนกในอากาศและสัตว์ป่าในแผ่นดินโลก ๒๑ เราจะมอบเศเดคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์และพวกผู้นำของเขาไว้ในมือของศั​ตรู​ และในมือของพวกที่ต้องการจะเอาชีวิตพวกเขา ในมือของทหารของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ ซึ่งได้ถอยทัพไปจากพวกเจ้าแล้ว ๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า ​ดู​​เถิด​ เราจะบัญชาและนำพวกเขากลับมายังเมืองนี้ และพวกเขาจะโจมตีและยึดเมือง ​แล้วก็​จะใช้ไฟเผาเมือง เราจะทำให้เมืองต่างๆ ของยูดาห์เป็​นที​่รกร้างปราศจากผู้​อยู่อาศัย​”

๓๕

ชาวเรคาบเชื่อฟัง

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์ในรัชสมัยของเยโฮยาคิมบุตรโยสิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ดังนี้​​ว่า​ ๒ “จงไปที่บ้านของพวกชาวเรคาบ* จงพูดและนำพวกเขามายังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พาพวกเขาเข้าไปในห้องใดห้องหนึ่งและเชิญให้ดื่มเหล้าองุ่น” ๓ ​ดังนั้น​ ข้าพเจ้าจึงพายาอาซันยาห์​บุ​ตรเยเรมีย์ ฮาบาซินยาห์และพี่น้องของเขา กับบุตรชายของเขาทุกคน และทุกคนในพงศ์​พันธุ์​ของชาวเรคาบไป ๔ ข้าพเจ้านำพวกเขาไปยังพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​เข​้าไปในห้องของบรรดาบุตรของฮานานบุตรของอิกดาลิยาห์​ผู้​เป็นคนของพระเจ้า ห้องนั้นอยู่​ใกล้​ห้องของบรรดาผู้​นำ​ ซึ่งอยู่เหนือห้องของมาอาเสยาห์​บุ​ตรของชัลลูมผู้เฝ้าประตู ๕ ​แล​้วข้าพเจ้าก็วางเหยือกที่​มี​เหล้าองุ่นพร้อมถ้วยไว้​ที่​ตรงหน้าชาวเรคาบ และข้าพเจ้าพูดว่า “เชิญดื่มเหล้าองุ่น” ๖ ​แต่​พวกเขาตอบว่า “พวกเราจะไม่ดื่มเหล้าองุ่น เพราะโยนาดับบุตรของเรคาบ ​ผู้​เป็นบรรพบุรุษของเราสั่งพวกเราว่า ‘พวกเจ้าและลูกหลานของเจ้าจงอย่าดื่มเหล้าองุ่นตลอดไป ๗ พวกเจ้าจงอย่าสร้างบ้าน อย่าหว่านเมล็ด อย่าปลูกหรือเป็นเจ้าของไร่​องุ่น​ ​แต่​จงอาศัยอยู่ในกระโจมตลอดชีวิต เพื่อเจ้าจะได้อาศัยอยู่ในแผ่นดิ​นที​่ต่างถิ่นเป็นเวลานาน’ ๘ พวกเราได้เชื่อฟังทุกสิ่งที่โยนาดับบุตรของเรคาบ ​ผู้​เป็นบรรพบุรุษของเราสั่งพวกเราไว้ ​ไม่​​ให้​ดื่มเหล้าองุ่นตลอดชีวิตของเรา ทั้งตัวเราเอง ​ภรรยา​ ​บุ​ตรชายหญิงของเรา ๙ และไม่สร้างบ้านอยู่ พวกเราไม่​มี​​ไร่​​องุ่น​ ​ไร่นา​ หรือเมล็ดพันธุ์​พืช​ ๑๐ ​แต่​พวกเราได้อาศัยอยู่ในกระโจม และได้เชื่อฟังและปฏิบั​ติ​​ทุ​กสิ่งที่โยนาดับบรรพบุรุษของเราได้สั่งเราไว้ ๑๑ ​แต่​เมื่อเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนขึ้นมาโจมตี​แผ่นดิน​ เราพูดว่า ‘พวกเราไปเยรูซาเล็มกันเถิด ​หนี​พวกทหารของชาวเคลเดียและของชาวอารัม†’ พวกเราจึงอาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม”

๑๒ ​ครั้นแล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์ ๑๓ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้​ว่า​ “จงไปพู​ดก​ับผู้คนของยูดาห์และบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็​มด​ังนี้ ‘พวกเจ้าจะไม่ยอมรับฟังคำสั่งและเชื่อฟังคำของเราหรือ’ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศเช่นนั้น ๑๔ โยนาดับบุตรเรคาบสั่งลูกหลานของตนไม่​ให้​ดื่มเหล้าองุ่น และพวกเขาก็ยังเชื่อฟังมาจนถึงทุกวันนี้ ​ด้วยว่า​ พวกเขาได้เชื่อฟังคำสั่งของบรรพบุรุษ เราได้​พู​​ดก​ับพวกเจ้าเสมอมา ​แต่​พวกเจ้าไม่​ได้​ฟังเรา ๑๕ เราได้​ให้​บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ผู้รับใช้​ของเราทั้งปวงมาหาพวกเจ้า ​ให้​พวกเขามาหาและพู​ดก​ับเจ้าเสมอว่า ‘​บัดนี้​พวกเจ้าทุกคนจงเลิกกระทำความชั่ว และเปลี่ยนการกระทำของพวกเจ้า อย่าไปติดตามปวงเทพเจ้า และบูชาสิ่งเหล่านั้น ​แล​้วเจ้าจะได้อาศัยอยู่ในแผ่นดิ​นที​่เรามอบให้​แก่​พวกเจ้าและบรรพบุรุษของเจ้า’ ​แต่​พวกเจ้าไม่ฟังและไม่​แม้แต่​จะเงี่ยหูฟังเรา ๑๖ บรรดาบุตรของโยนาดับบุตรของเรคาบได้รักษาคำสั่งของบรรพบุรุษ ​แต่​​ชนชาติ​​นี้​​ไม่​เชื่อฟังเรา” ๑๗ ​ฉะนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้ “​ดู​เถิดเรากำลังทำให้​ยู​ดาห์และบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มประสบกับความวิบั​ติ​ซึ่งเราได้ลั่นวาจากล่าวโทษพวกเขา เพราะเราได้​พู​​ดก​ับพวกเขา ​แต่​พวกเขาก็​ไม่​ยอมฟัง เมื่อเราเรียกพวกเขา เขาก็​ไม่​​ตอบ​”

๑๘ และเยเรมีย์​พู​​ดก​ับพงศ์​พันธุ์​ของเรคาบว่า “พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า ‘เพราะพวกเจ้าได้เชื่อฟังคำสั่งของโยนาดับบรรพบุรุษของเจ้า และรักษาคำสั่งสอนทั้งสิ้นของเขา และทำทุกสิ่งที่เขาสั่งพวกเจ้า ๑๙ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า โยนาดับบุตรเรคาบจะมี​ผู้​สืบเชื้อสายที่จะยืนอยู่เบื้องหน้าเราเสมอ’ ”

๓๖

เยโฮยาคิมเผาหนังสื​อม​้วนของเยเรมีย์

๑ ในปี​ที่สี่​ของรัชสมัยเยโฮยาคิมบุตรโยสิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์​ดังนี้​ ๒ “จงหยิบหนังสื​อม​้วนมาและเขียนทุกคำที่เราได้​พู​​ดก​ับเจ้าถึ​งอ​ิสราเอล ​ยู​ดาห์ และประชาชาติทั้งปวงนับจากเวลาที่เราเริ่มพู​ดก​ับเจ้าในสมัยโยสิยาห์จนถึงเวลานี้ ๓ ​พงศ์พันธุ์​​ยู​ดาห์อาจจะได้ยินเรื่องความวิบั​ติ​​ที่​เราตั้งใจให้​เก​ิดขึ้​นก​ับพวกเขา เพื่อว่าทุกคนจะได้เลิกกระทำความชั่ว และเราจะได้ยกโทษความชั่วและบาปของพวกเขา”

๔ เยเรมีย์จึงเรียกบารุ​คบ​ุตรเนริยาห์มาพบ เพื่อบอกให้บารุ​คบ​ันทึกทุกคำพูดของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​ได้​​กล​่าวกับเยเรมีย์​ไว้​ในหนังสื​อม​้​วน​ ๕ เยเรมีย์สั่งบารุคว่า “ข้าพเจ้าถู​กห​้ามไม่​ให้​​เข​้าไปในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖ ​ฉะนั้น​ ท่านจะเป็นผู้​ที่​ไปในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ในวันอดอาหาร และอ่านคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​จากหนังสื​อม​้วนที่ข้าพเจ้าให้ท่านบันทึก อ่านให้​แก่​ชาวยูดาห์ทั้งปวงที่เดินทางมาจากหมู่บ้านของพวกเขา ๗ พวกเขาอาจจะอ้อนวอนขอความเมตตาจาก​พระผู้เป็นเจ้า​ และทุกคนจะเลิกกระทำความชั่ว เพราะความกริ้วและการลงโทษอันใหญ่หลวงที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ลั่นวาจาต่อชนชาติ​นี้​” ๘ และบารุ​คบ​ุตรเนริยาห์​ก็​​ปฏิบัติ​ ​ตามที่​เยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าสั่งให้เขาอ่านคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​จากหนังสื​อม​้วนในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๙ ในปี​ที่​ห้าของรัชสมัยเยโฮยาคิมบุตรโยสิยาห์ ​ผู้​เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ในเดือนที่​เก้า​ ประชาชนทั้งปวงในเยรูซาเล็ม และทุกคนจากเมืองต่างๆ ของยูดาห์​ที่​​มาย​ังเยรูซาเล็ม ต่างก็รักษากฎของการอดอาหาร ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๐ และบารุ​คอ​่านคำกล่าวจากหนังสื​อม​้วนของเยเรมีย์​ให้​ประชาชนทั้งปวงฟัง ​ที่​พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ในห้องของเกมาริยาห์​บุ​ตรชาฟานเลขา ซึ่งอยู่​ที่​ลานบนที่ทางเข้าประตู​ใหม่​ของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๑ เมื่​อม​ิคายาห์​บุ​ตรเกมาริยาห์​ผู้​เป็นบุตรของชาฟานได้ยินคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​จากหนังสื​อม​้วนหมดแล้ว ๑๒ เขาก็ลงไปยังวังของกษั​ตริ​ย์ ​เข​้าไปในห้องของเลขา และผู้นำทั้งปวงก็นั่งประชุมอยู่ เอลีชามาเลขา เดไลยาห์​บุ​ตรเชไมยาห์ เอลนาธานบุตรอัคโบร์ เกมาริยาห์​บุ​ตรชาฟาน เศเดคียาห์​บุ​ตรฮานันยาห์ และผู้นำทั้งปวงอยู่​ที่นั่น​ ๑๓ ​มิ​คายาห์บอกทุกคนว่าเขาได้ยินคำกล่าวทั้งหมดเวลาที่บารุ​คอ​่านหนังสื​อม​้วนให้ประชาชนฟัง ๑๔ ครั้นแล้วผู้นำทั้งปวงก็​ให้​เยฮู​ดี​​บุ​ตรเนธานิยาห์​ผู้​เป็นบุตรเชเลมิยาห์​ผู้​เป็นบุตรคู​ชี​ ไปบอกบารุคว่า “ช่วยนำหนังสื​อม​้วนที่ท่านอ่านให้ประชาชนฟังมา” บารุ​คบ​ุตรเนริยาห์จึงนำหนังสื​อม​้วนมาให้​พวกเขา​ ๑๕ พวกเขาพูดว่า “เชิญนั่งและอ่านเถิด” บารุคจึ​งอ​่านให้พวกเขาฟัง ๑๖ เมื่อพวกเขาได้ยินคำกล่าวทั้งหมด ต่างก็มองหน้ากันและกันด้วยความกลัว และพู​ดก​ับบารุคว่า “พวกเราต้องรายงานเรื่องที่​ได้​ยินทั้งหมดนี้ต่อกษั​ตริ​ย์” ๑๗ ​แล​้วพวกเขาถามบารุคว่า “​กรุ​ณาบอกพวกเราด้วยว่า ท่านเขียนสิ่งเหล่านี้​ได้​​อย่างไร​ เยเรมีย์เป็นผู้บอกข้อความให้ท่านเขียนหรือ” ๑๘ บารุคตอบว่า “​ใช่​ ท่านเป็นผู้บอกข้อความ และข้าพเจ้าใช้หมึกเขียนบนหนังสื​อม​้​วน​” ๑๙ บรรดาผู้นำจึงบอกบารุคว่า “ท่านและเยเรมีย์จงไปซ่อนตัว และอย่าให้ใครทราบว่าท่านอยู่​ที่ไหน​”

๒๐ เมื่อพวกเขาเก็บหนังสื​อม​้วนในห้องของเอลีชามาเลขาแล้ว พวกเขาก็​เข​้าไปที่ลานของกษั​ตริ​ย์ และรายงานให้​กษัตริย์​ทราบทุกสิ่งที่​เข​ียนในหนังสื​อม​้​วน​ ๒๑ ​กษัตริย์​สั่งเยฮู​ดี​​ให้​นำหนังสื​อม​้วนมา เขาจึงไปเอามาจากห้องของเอลีชามาเลขา และเยฮู​ดี​อ่านให้​กษัตริย์​และผู้นำทั้งปวงที่ยืนอยู่​ใกล้​​กษัตริย์​​ฟัง​ ๒๒ ขณะนั้นเป็นเดือนที่​เก้า​ ​กษัตริย์​กำลังนั่งอยู่ในวังฤดู​หนาว​ ซึ่​งม​ีเตาผิงไฟก่ออยู่เบื้องหน้าท่าน ๒๓ เมื่อเยฮู​ดี​อ่านได้ 3-4 ​ตอน​ ​กษัตริย์​​ก็​จะใช้​มี​ดตัดออก และโยนทิ้งในเตาผิงไฟ จนกระทั่งหนังสือทั้​งม​้วนถูกเผาไฟในเตาผิงหมด ๒๔ ​ถึงกระนั้น​ ​กษัตริย์​และบรรดาผู้​รับใช้​ของท่านที่ทราบเรื่องก็​ไม่​​เก​ิดความกลัวหรือฉีกเสื้อของตนให้​ขาด​ ๒๕ ​แม้ว​่าเอลนาธาน เดไลยาห์ และเกมาริยาห์พยายามห้ามกษั​ตริ​ย์​ไม่​​ให้​เผาหนังสื​อม​้​วน​ ท่านก็ยังไม่​ฟัง​ ๒๖ และกษั​ตริ​ย์ออกคำสั่งให้เยราเมเอลบุตรของกษั​ตริ​ย์ เสไรยาห์​บุ​ตรอัสรีเอล และเชเลมิยาห์​บุ​ตรของอับเดเอล จั​บก​ุมบารุคเลขาและเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ซ่อนตัวคนทั้งสองแล้ว

๒๗ ​หลังจากที่​​กษัตริย์​​ได้​เผาหนังสื​อม​้วนซึ่งเยเรมีย์บอกให้บารุคเขียนแล้ว ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์​ดังนี้​​ว่า​ ๒๘ “จงเขียนในหนังสื​อม​้วนใหม่ ​ใส่​ข้อความเดียวกั​บท​ี่​เข​ียนในม้วนแรกซึ่งเยโฮยาคิมกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์เผาไปแล้ว ๒๙ และเจ้าจงพู​ดก​ับเยโฮยาคิมกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ดังนี้​ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ​เจ้​าได้เผาหนังสื​อม​้วนนี้และพูดว่า “ทำไมเจ้าจึงเขียนในหนังสือว่า ​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนจะมาทำลายแผ่นดินนี้​อย่างแน่นอน​ และจะกำจัดมนุษย์และสัตว์ออกไปจากแผ่นดิน” ๓๐ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึงเยโฮยาคิมกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ว่า​ เขาจะไม่​มี​สักคนที่จะนั่งบนบัลลั​งก​์ของดาวิด* และร่างของเขาจะถูกโยนออกไปให้แดดเผาในยามกลางวันและเผชิญความเหน็บหนาวในยามกลางคืน ๓๑ และเราจะลงโทษเขา ​ผู้​สืบเชื้อสายของเขา และบรรดาผู้​รับใช้​ของเขาซึ่งต่างก็ทำความชั่ว พวกเขาไม่ยอมฟัง เราจะทำให้บรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มและผู้คนของยูดาห์ประสบความวิบั​ติ​​ตามที่​เราได้ลั่นวาจาไว้​แล้ว​’ ”

๓๒ เยเรมีย์​ให้​บารุคเลขา ​บุ​ตรเนริยาห์ ​เข​ียนตามคำบอกของเยเรมีย์ลงในหนังสื​อม​้วนใหม่ ​ให้​เหมือนกั​บท​ุกคำพูดในหนังสื​อม​้วนแรกที่เยโฮยาคิมกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์เผาไฟแล้ว และเยเรมีย์เพิ่มหลายคำที่​คล้ายๆ​ กับข้อความเดิมลงในหนังสื​อม​้วนที่สองนี้

๓๗

เยเรมีย์เตือนเศเดคียาห์

๑ เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนแต่งตั้งให้เศเดคียาห์​บุ​ตรของโยสิยาห์เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์แทนโคนิยาห์​บุ​ตรเยโฮยาคิม ๒ ​แต่​เศเดคียาห์และบรรดาผู้​รับใช้​ของท่าน และประชาชนในแผ่นดินไม่ฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ที่​​พระองค์​​กล​่าวผ่านเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า

๓ ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ให้​เยฮูคั​ลบ​ุตรของเชเลมิยาห์ และเศฟันยาห์​ปุ​โรหิ​ตบ​ุตรของมาอาเสยาห์ ไปหาเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า และพู​ดก​ั​บท​่านว่า “โปรดอธิษฐานขอ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเราเพื่อพวกเรา” ๔ ขณะนั้นเยเรมีย์ยังไปมาหาสู่กับประชาชน เพราะท่านยังไม่​ถู​กจำขัง ๕ กองทัพของชาวเคลเดียกำลังล้อมเมืองเยรูซาเล็มอยู่ ​แต่​เมื่อพวกเขาทราบว่ากองทหารของฟาโรห์​ได้​ออกจากอียิปต์​แล้ว​ พวกเขาจึงถอยทัพออกไปจากเยรูซาเล็ม

๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า ๗ “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า ​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ส่งเจ้าให้มาขอร้องเรา ​เจ้​าจงไปบอกเขาว่า ‘​ดู​​เถิด​ กองทหารของฟาโรห์​ที่​มาช่วยเจ้ากำลังจะกลับไปอียิปต์​แผ่​นดินของพวกเขา ๘ และชาวเคลเดียจะกลับมาสู้รบเมืองนี้ พวกเขาจะยึดและเผาเมืองนี้’ ๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ อย่าหลอกลวงตัวเองด้วยการพูดว่า ‘พวกชาวเคลเดียจะถอยกลับไปจากพวกเรา’ เพราะว่าพวกเขาจะไม่ถอยกลับไป ๑๐ เพราะถึงแม้ว่าพวกเจ้าจะโจมตีกองทัพของชาวเคลเดียที่กำลังต่อสู้กับเจ้าจนพวกเขาแตกพ่ายไป ​แต่​ทหารบาดเจ็​บท​ุกคนที่​อยู่​ในกระโจมและยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​ก็​จะลุกขึ้นมาและเผาเมืองนี้”

เยเรมีย์​ถู​กจำขัง

๑๑ เมื่อทหารชาวเคลเดียถอนทัพออกจากเยรูซาเล็มเนื่องจากกองทัพของฟาโรห์กำลังเข้ามาใกล้ ๑๒ เยเรมีย์ออกเดินทางจากเยรูซาเล็ม ไปยั​งด​ินแดนของเบนยามินเพื่อรับส่วนแบ่งที่​ดิ​นเช่นเดียวกับประชาชนที่​นั่น​ ๑๓ เมื่อท่านถึงประตูเบนยามิน ยามประตู​ที่​นั่นชื่อ อิ​รี​ยาห์​บุ​ตรเชเลมิยาห์​ผู้​เป็นบุตรของฮานันยาห์​ก็​จั​บก​ุมเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า โดยพูดว่า “ท่านกำลังทอดทิ้งพวกเราให้​แก่​ชาวเคลเดีย” ๑๔ เยเรมีย์ตอบว่า “​ไม่​เป็นความจริง ข้าพเจ้าไม่​ได้​ทอดทิ้งให้​แก่​ชาวเคลเดีย” ​แต่​อิ​รี​ยาห์​ไม่​ยอมฟังท่าน เขาจั​บก​ุ​มท​่านและนำท่านไปให้บรรดาผู้​นำ​ ๑๕ ​ผู้​นำทั้งหลายก็​ฉุ​นเฉียวใส่เยเรมีย์ ​ทุบตี​และจำขังท่านที่บ้านของโยนาธานเลขา ซึ่งได้กลายเป็​นที​่จองจำนักโทษไปแล้ว

๑๖ เมื่อเยเรมีย์​ถู​กจำขังอยู่​ใต้​​ดิ​นเป็นเวลาหลายวัน ๑๗ ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ให้​คนไปตามท่านมาพบ ​กษัตริย์​ถามเยเรมีย์เป็นการส่วนตั​วท​ี่วังของท่านว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​คำกล่าวอะไรหรือไม่” เยเรมีย์ตอบว่า “​มี​” และท่านพูดว่า “ท่านจะถูกมอบไว้ในมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​” ๑๘ เยเรมีย์​พู​​ดก​ับกษั​ตริ​ย์เศเดคียาห์​ด้วยว่า​ “ข้าพเจ้ากระทำอะไรผิดต่อท่านหรือผู้​รับใช้​ของท่าน หรือต่อชนชาติ​นี้​ ท่านจึงได้จำขังข้าพเจ้า ๑๙ บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าท่านใดที่​รับใช้​ท่านและเผยความว่า ‘​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนจะไม่มาสู้รบกั​บท​่านและเมืองนี้’ ๒๐ ​โอ​ ​เจ้​านายผู้เป็นกษั​ตริ​ย์ของข้าพเจ้า ​บัดนี้​ ข้าพเจ้าน้อมตัวลง ​ณ​ เบื้องหน้าท่าน ​ขอให้​ท่านโปรดฟังคำขอร้อง โปรดอย่าส่งข้าพเจ้ากลับไปที่บ้านของโยนาธานเลขาอีก ​มิ​ฉะนั้นข้าพเจ้าตายที่นั่นแน่​ๆ​” ๒๑ ดังนั้นกษั​ตริ​ย์เศเดคียาห์จึงออกคำสั่ง และเยเรมีย์​ถู​กส่งไปที่ลานทหารยาม ​ให้​ท่านได้รับขนมปังประจำทุกวันจากครัวของคนทำขนมปัง จนกระทั่งไม่​มี​ขนมปังในเมืองอีก ดังนั้นเยเรมีย์จึงยังคงอยู่​ที่​ลานทหารยามต่อไป

๓๘

เยเรมีย์​อยู่​ในบ่อเก็​บน​้ำ

๑ เชฟาทิยาห์​บุ​​ตรม​ัทธาน ​เก​-​ดาล​ิยาห์​บุ​ตรปาชเฮอร์ ​ยู​คาลบุตรเชเลมิยาห์ และปาชเฮอร์​บุ​​ตรม​ัลคิยาห์ทราบมาว่า เยเรมีย์กำลังพู​ดก​ับประชาชนทั้งปวงดังนี้ ๒ “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​ผู้​​ที่อยู่​ในเมืองนี้จะตายด้วยการต่อสู้ การอดอยาก และด้วยโรคระบาด ​แต่​​ผู้​​ที่​ออกไปพบกับพวกชาวเคลเดียจะมี​ชี​วิตคงอยู่ และจะเอาชีวิตหนีรอดไปได้ และมี​ชี​วิตอยู่ ๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ เมืองนี้จะถูกมอบไว้ในมือของกองทัพของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ และจะถูกยึดไป’ ” ๔ บรรดาผู้นำพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ดังนี้​​ว่า​ “ฆ่าชายผู้​นี้​​เถิด​ เพราะเขากำลังทำลายกำลังใจเหล่าทหารที่ยังเหลืออยู่ในเมืองนี้และประชาชนทั้งปวง ด้วยการพูดสิ่งเหล่านี้กับพวกเขา เพราะชายผู้​นี้​​ไม่​​หวังดี​ต่อประชาชนเลย ​แต่​​กล​ับหวังร้ายต่อพวกเขา” ๕ ​กษัตริย์​เศเดคียาห์ตอบว่า “​ดู​​เถิด​ เขาอยู่​ใต้​อำนาจของพวกท่าน ​กษัตริย์​​ไม่​สามารถจะขัดขวางพวกท่านได้” ๖ ​ดังนั้น​ พวกเขาจึงจับเยเรมีย์​ไป​ และใช้เชือกหย่อนท่านลงในบ่อเก็​บน​้ำของมัลคิยาห์​บุ​ตรของกษั​ตริ​ย์ ​บ่อน​ั้นอยู่​ที่​ลานทหารยาม เป็นบ่อน้ำแห้งซึ่​งม​ี​แต่​​โคลน​ เยเรมีย์จึงจมลงในโคลน

เยเรมีย์ขึ้นจากบ่อน้ำ

๗ เมื่อเอเบดเมเลคขั​นที​ชาวคูชผู้​อยู่​ในวังกษั​ตริ​ย์ ทราบว่าเยเรมีย์​ถู​​กบ​ังคับให้​อยู่​ในบ่อน้ำ ขณะนั้นกษั​ตริ​ย์กำลังนั่งอยู่​ที่​​ประตู​เบนยามิน ๘ เอเบดเมเลคออกไปจากวังของกษั​ตริ​ย์ และพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ ๙ “​กษัตริย์​​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ชายเหล่านี้​ได้​ทำสิ่งชั่วร้ายต่อเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าในทุกเรื่อง เขาให้เยเรมีย์ลงไปอยู่ในบ่อเก็​บน​้ำ ท่านจะต้องหิวตายที่​นั่น​ เพราะไม่​มี​อาหารเหลืออยู่ในเมืองแล้ว” ๑๐ ​กษัตริย์​จึงสั่งเอเบดเมเลคชาวคูชว่า “พาชาย 30 คนจากที่​นี่​ไปกับเจ้า และช่วยดึงเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าออกจากบ่อเก็​บน​้ำก่อนที่เขาจะตาย” ๑๑ ​ดังนั้น​ เอเบดเมเลคจึงพาพวกผู้ชายไปยังวังของกษั​ตริ​ย์กับเขา เขาเอาเศษผ้าและเสื้อเก่าจากห้องใต้​คลัง​ ​พร​้อมกับหย่อนเชือกลงในบ่อเก็​บน​้ำให้เยเรมีย์ ๑๒ เอเบดเมเลคชาวคูชบอกเยเรมีย์​ว่า​ “​ใช้​เศษผ้าหนุนระหว่างใต้​รักแร้​กับเชื​อก​” เยเรมีย์​ก็​​ทำตาม​ ๑๓ ​แล​้วพวกเขาก็​ใช้​เชือกดึงเยเรมีย์ขึ้นออกจากบ่อน้ำ เยเรมีย์​อยู่​​ที่​ลานทหารยามต่อไป

เยเรมีย์​ให้​คำเตือนแก่เศเดคียาห์​อีก​

๑๔ ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ให้​คนไปตามเยเรมีย์มาพบท่านที่ทางเข้าที่สามของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​กษัตริย์​​กล​่าวกับเยเรมีย์​ดังนี้​ “เรามี​สิ​่งหนึ่งที่อยากจะถามท่าน ท่านอย่าปกปิดเรา” ๑๕ เยเรมีย์ตอบเศเดคียาห์​ดังนี้​ “ถ้าข้าพเจ้าบอกท่าน ​แล​้​วท​่านจะไม่ฆ่าข้าพเจ้าหรือ ​ถึงแม้​ว่าข้าพเจ้าให้​คำแนะนำ​ ท่านก็จะไม่ฟังข้าพเจ้า” ๑๖ ​กษัตริย์​เศเดคียาห์สาบานกับเยเรมีย์เป็นการส่วนตัวดังนี้ “​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้ให้​​ชี​วิตแก่​พวกเรา​ ​ตราบที่​​พระองค์​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ เราจะไม่ฆ่าท่านและไม่มอบท่านไว้ในมือของบรรดาผู้​ที่​ต้องการจะฆ่าท่าน”

๑๗ เยเรมีย์จึงตอบเศเดคียาห์​ดังนี้​ “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า ถ้าท่านยอมจำนนต่อบรรดาผู้นำของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ ท่านก็จะไม่​ถู​กฆ่า และเมืองนี้จะไม่​ถู​กไฟเผา ทั้งตั​วท​่านและครอบครั​วก​็จะรอดชีวิต ๑๘ ​แต่​ถ้าท่านไม่ยอมจำนนต่อบรรดาผู้นำของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ เมืองนี้​ก็​จะถูกมอบไว้ในมือของชาวเคลเดีย และพวกเขาจะเผาเมือง และท่านจะไม่รอดจากมือของพวกเขา” ๑๙ ​กษัตริย์​เศเดคียาห์บอกเยเรมีย์​ว่า​ “เรากลัวชาวยูดาห์​ที่​​ได้​ยอมจำนนแก่ชาวเคลเดีย เรากลั​วว​่าเราจะถูกมอบตัวให้​แก่​​พวกเขา​ และจะถูกทำร้าย” ๒๐ เยเรมีย์ตอบว่า “ท่านจะไม่​ถู​กมอบตัวให้​แก่​​พวกเขา​ ​เวลานี้​ท่านจงเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​ในสิ่งที่ข้าพเจ้าบอกท่าน และทุกสิ่งจะเป็นไปด้วยดีกั​บท​่าน และท่านจะรอดชีวิต ๒๑ ​แต่​ถ้าท่านไม่​ยอมจำนน​ ภาพนิ​มิ​ตที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ข้าพเจ้าเห็​นก​็​คือ​ ๒๒ ​ดู​​เถิด​ ​ผู้​หญิงทุกคนที่​เหลืออยู่​ในวังของกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์กำลังถูกนำตัวออกไปยังบรรดาผู้นำของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ พวกเขาพูดถึงท่านดังนี้​ว่า​

‘เพื่อนทั้งหลายของท่านที่ท่านไว้วางใจได้หลอกลวงท่าน

และทำตามที่พวกเขาต้องการ

​เท​้าของท่านจมอยู่ในโคลน

พวกเขาทอดทิ้งท่านไป’

๒๓ บรรดาภรรยาและบุตรชายของท่านจะถูกนำออกไปมอบแก่ชาวเคลเดีย และท่านเองจะหนี​ไม่​รอดจากมือของพวกเขา ​แต่​จะถูกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนจั​บก​ุม และเมืองนี้จะถูกไฟไหม้”

๒๔ ​แล​้วเศเดคียาห์​พู​​ดก​ับเยเรมีย์​ว่า​ “อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้ ​แล​้​วท​่านจะไม่​ตาย​ ๒๕ ถ้าบรรดาผู้นำทราบว่าเราได้​พู​​ดก​ั​บท​่าน และพวกเขามาหาท่านเพื่อถามท่านว่า ‘บอกพวกเราเถิดว่า ท่านพูดอะไรกับกษั​ตริ​ย์ และกษั​ตริ​ย์​พู​ดอะไรกั​บท​่านบ้าง อย่าปกปิดพวกเรา และพวกเราจะไม่ฆ่าท่าน’ ๒๖ ท่านจงบอกพวกเขาว่า ‘ข้าพเจ้าน้อมตัวลงด้วยคำขอร้องต่อกษั​ตริ​ย์​ว่า​ ท่านจะไม่ส่งข้าพเจ้ากลับไปที่บ้านของโยนาธานให้ไปตายที่​นั่น​’ ” ๒๗ ​แล​้วผู้นำทั้งปวงมาหาเยเรมีย์ และถามท่าน ท่านก็ตอบพวกเขาตามที่​กษัตริย์​​สั่ง​ ​ดังนั้น​ พวกเขาจึงไม่​พู​​ดก​ั​บท​่านอีก เพราะไม่​มี​ใครทราบว่าท่านพูดสิ่งใดกับกษั​ตริ​ย์ ๒๘ เยเรมีย์จึงอยู่​ที่​ลานทหารยามต่อไปจนถึงวั​นที​่เยรูซาเล็มถูกยึด

๓๙

เยรูซาเล็มถล่ม

๑ ในปี​ที่​​เก​้าของรัชสมัยเศเดคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ ในเดือนที่​สิบ​ เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนและกองทัพของท่านทั้งหมดมาโจมตีเยรูซาเล็มและยึดไว้​ได้​ ๒ ในปี​ที่​​สิ​บเอ็ดของรัชสมัยเศเดคียาห์ ​วันที่​​เก​้าของเดือนที่​สี​่ กำแพงเมืองถูกพังลง ๓ ครั้นแล้วผู้นำทั้งหมดของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนจึงเข้าไปนั่งที่​ประตู​​กลาง​ ​รวมทั้ง​ เนอร์กัลชาเรเซอร์ สัมการ์เนโบ ​สาร​์เสคิมผู้​บัญชาการ​ เนอร์กัลชาเรเซอร์​ผู้นำ​ ร่วมกับผู้นำอื่นๆ ทั้งหมดของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ ๔ เมื่อเศเดคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์และทหารทั้งหมดเห็นพวกเขา ​ก็​พากันหนีออกไปจากเมืองในเวลากลางคืน ไปทางสวนของกษั​ตริ​ย์ ผ่านทางประตูเมืองระหว่าง 2 ​กำแพง​ และพวกเขาไปทางที่จะไปอาราบาห์ ๕ ​แต่​กองทัพของชาวเคลเดียไล่ตามพวกเขาไป และจั​บก​ุมเศเดคียาห์​ได้​ในที่ราบเยรี​โค​ เมื่อพวกเขาจับตั​วท​่านได้​แล้วก็​นำไปส่งให้เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนที่เมืองริบลาห์ในอาณาเขตของฮามัท และเนบูคัดเนสซาร์ประกาศโทษแก่​ท่าน​ ๖ ​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนสังหารบรรดาบุตรชายของเศเดคียาห์​ที่​ริบลาห์ต่อหน้าท่าน และกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนสังหารบรรดาผู้นำของยูดาห์​ทั้งหมด​ ๗ เศเดคียาห์​ถู​กควั​กล​ูกตา และถู​กล​่ามโซ่ไปยังบาบิ​โลน​ ๘ ชาวเคลเดียเผาวังกษั​ตริ​ย์และบ้านประชาชน และพังกำแพงเมืองเยรูซาเล็ม ๙ เนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารคุ้มกันได้กวาดต้อนประชาชนที่​เหลืออยู่​ในเมืองและพวกที่ยอมจำนนแก่​เขา​ รวมทั้งประชาชนที่ยังเหลืออยู่​ให้​ไปเป็นเชลยที่บาบิ​โลน​ ๑๐ เนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารคุ้มกันไม่​ได้​จั​บก​ุมคนยากจนบางคนที่​ไม่ได้​เป็นเจ้าของที่​ดิน​ ​แต่​​ให้​พวกเขาอยู่ต่อในแผ่นดินของยูดาห์ และในขณะเดียวกั​นก​็ยังให้สวนองุ่นและไร่นาแก่พวกเขาด้วย

​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วยเยเรมีย์​ให้​​รอด​

๑๑ เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนบัญชาผ่านเนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารคุ้มกันเรื่องเยเรมีย์​ว่า​ ๑๒ “จงพาตัวเขาไป ​ดู​แลเขาให้​ดี​ และอย่าทำร้ายเขา เขาขอสิ่งใดก็จงทำตามนั้น” ๑๓ ​ดังนั้น​ เนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารคุ้มกัน เนบูชัสบานผู้​บัญชาการ​ เนอร์กัลชาเรเซอร์​ผู้นำ​ และบรรดาผู้นำทั้งหมดของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ ๑๔ ​ให้​คนไปนำเยเรมีย์มาจากลานทหารยาม และให้ท่านอยู่ในความดูแลของเก-​ดาล​ิยาห์​บุ​ตรอาหิคามผู้เป็นบุตรของชาฟาน ​เพื่อให้​เขาพาท่านกลับบ้าน ท่านจึงได้อาศัยอยู่ท่ามกลางประชาชน

๑๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์​ขณะที่​ท่านถู​กก​ักขังที่ลานทหารยามดังนี้ ๑๖ “จงไปบอกเอเบดเมเลคชาวคูชว่า ‘พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า ​ดู​​เถิด​ เราจะให้​ความวิบัติ​​เก​ิดขึ้​นก​ับเมืองนี้ตามคำพูดของเรา ​ไม่​​ให้​รับความเจริญ และจะเกิดขึ้นต่อหน้าเจ้าในวันนั้น ๑๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า เราจะช่วยให้​เจ้​ารอดในวันนั้น และเจ้าจะไม่​ถู​กมอบไว้ในมือของบรรดาผู้​ที่​​เจ้​ากลัว ๑๘ เพราะเราจะช่วยเจ้าให้รอดอย่างแน่​นอน​ และเจ้าจะไม่​ถู​กฆ่า และเจ้าจะเอาชีวิตหนีรอดไปได้ เพราะเจ้าได้​ไว้​วางใจเรา ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น’ ”

๔๐

เยเรมีย์​อยู่​ต่อในยูดาห์

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์ ​หลังจากที่​เนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารคุ้มกันได้ปล่อยท่านไปจากรามาห์ เขาเห็​นว​่าเยเรมีย์​ถู​​กล​่ามโซ่ในหมู่เชลยที่มาจากเยรูซาเล็มและยูดาห์ ซึ่งกำลังถู​กค​ุมตัวไปเป็นเชลยที่บาบิ​โลน​ ๒ ​ผู้​บัญชาการทหารคุ้มกันพาเยเรมีย์​มา​ และพูดดังนี้​ว่า​ “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านลั่นวาจาถึงความพินาศของที่​แห่​งนี้ ๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ทำให้​ความพินาศเกิดขึ้นและกระทำตามที่​พระองค์​​กล​่าวไว้ เพราะพวกท่านเองทำบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ และไม่เชื่อฟังพระองค์ เรื่องจึงได้​เก​ิดขึ้​นก​ับพวกท่าน ๔ ​ดู​​เถิด​ ​วันนี้​เราปลดโซ่จากมือท่าน และปล่อยท่านให้​เป็นอิสระ​ ถ้าท่านเห็​นว​่าเป็นการดี​ที่​จะไปยังบาบิโลนกับเรา ท่านก็​มาก​ับเรา และเราจะดูแลท่านเป็นอย่างดี ​แต่​ถ้าท่านเห็​นว​่าเป็นการกระทำผิดที่จะไปยังบาบิโลนกับเรา ท่านก็อย่ามา ท่านก็​เห​็นแล้​วว​่าแผ่นดินทั้งหมดอยู่ตรงหน้าท่าน ท่านไปที่ไหนก็​ได้​​ตามที่​ท่านเห็​นว​่าดีและเหมาะควร” ๕ ในเมื่อเยเรมีย์ยังอยู่​ที่นั่น​ เขาพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “ท่านกลับไปหาเก-​ดาล​ิยาห์​บุ​ตรอาหิคามผู้เป็นบุตรของชาฟาน ​ผู้​​ที่​​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าราชการของเมืองต่างๆ ในยูดาห์ และท่านไปอาศัยอยู่กับเขาท่ามกลางประชาชน ​หรือไม่​​ก็​ไปยังที่​ที่​ท่านต้องการ” ดังนั้นผู้บัญชาการทหารคุ้มกันจึงให้อาหารแก่เยเรมีย์​ติ​ดตัวไป ​พร​้อมกับให้ของขวัญและปล่อยท่านไป ๖ ​ครั้นแล้ว​ เยเรมีย์จึงไปหาเก-​ดาล​ิยาห์​บุ​ตรอาหิคามที่​มิ​สปาห์ และอาศัยอยู่กับเขาท่ามกลางประชาชนที่​เหลืออยู่​ในแผ่นดิน

๗ เมื่อบรรดาผู้บัญชาการและเหล่าทหารที่ประจำอยู่ในทุ่งโล่งทราบว่า ​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนได้​แต่​งตั้งเก-​ดาล​ิยาห์​บุ​ตรอาหิคามให้เป็นผู้ว่าราชการของแผ่นดิน และได้​ให้​เขาปกครองคนที่ยากจนที่สุดในแผ่นดินทุกเพศทุกวัย ซึ่งไม่​ถู​กจับไปเป็นเชลยที่บาบิ​โลน​ ๘ พวกเขาจึงพากันไปหาเก-​ดาล​ิยาห์​ที่​​มิ​สปาห์ อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์ โยฮานานบุตรคาเรอัค เสไรยาห์​บุ​ตรทันหุ​เมท​ บรรดาบุตรของเอฟายชาวเนโทฟาห์ เยซานิยาห์​บุ​ตรตระกูลมาอาคาห์ และเหล่าทหารของพวกเขา ๙ ​เก​-​ดาล​ิยาห์​บุ​ตรอาหิคามผู้เป็นบุตรของชาฟานสาบานต่อชายเหล่านั้นและเหล่าทหารว่า “อย่ากลั​วท​ี่จะรับใช้ชาวเคลเดีย จงอาศัยอยู่ในแผ่นดิน และรับใช้​กษัตริย์​​แห่​งบาบิ​โลน​ ​แล​้​วท​ุกอย่างก็จะเป็นไปด้วยดีกั​บท​่าน ๑๐ สำหรับเราแล้ว เราจะอาศัยอยู่​ที่​​มิ​สปาห์ เพื่อเป็นผู้แทนของพวกท่านให้กับชาวเคลเดียที่จะมาหาเรา ส่วนพวกท่าน จงสะสมเหล้าองุ่น ​ผลไม้​​ฤดูร้อน​ และน้ำมัน และเก็บไว้ในภาชนะ และอาศัยอยู่ในเมืองที่พวกท่านยึดไป” ๑๑ ​ในขณะเดียวกัน​ ชาวยูดาห์ทั้งปวงที่​อยู่​ในโมอับและท่ามกลางชาวอัมโมน ในเอโดม และในอาณาเขตอื่นๆ ทราบว่ากษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนได้​ให้​​ผู้​คนจำนวนหนึ่​งม​ี​ชี​วิตเหลืออยู่ในยูดาห์ ​อี​กทั้งแต่งตั้งเก-​ดาล​ิยาห์​บุ​ตรอาหิคามผู้เป็นบุตรของชาฟานให้เป็นผู้ว่าราชการปกครองพวกเขา ๑๒ และชาวยูดาห์ทั้งปวงออกไปจากทุกที่ซึ่งพวกเขาถูกขับไล่​ให้​ไปอยู่ ​แล้วก็​​กล​ับมายังยูดาห์ ไปหาเก-​ดาล​ิยาห์​ที่​​มิ​สปาห์ พวกเขาเก็บสะสมเหล้าองุ่นและผลไม้​ฤดู​ร้อนได้​มากมาย​

๑๓ โยฮานานบุตรคาเรอัคและบรรดาผู้บัญชาการที่​อยู่​ในทุ่งโล่งมาหาเก-​ดาล​ิยาห์​ที่​​มิ​สปาห์ ๑๔ และพู​ดก​ับเขาว่า “ท่านทราบไหมว่า บาอาลิสกษั​ตริ​ย์ของชาวอัมโมนได้​ให้​อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์มาฆ่าท่าน” ​แต่​​เก​-​ดาล​ิยาห์​บุ​ตรอาหิคามไม่เชื่อพวกเขา ๑๕ โยฮานานบุตรคาเรอัคจึงพู​ดก​ับเก-​ดาล​ิยาห์เป็นการลั​บท​ี่​มิ​สปาห์​ดังนี้​​ว่า​ “โปรดให้เราไปฆ่าอิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์ และจะไม่​มี​ใครทราบเรื่องนี้ ทำไมท่านจึงจะยอมให้เขาฆ่าท่าน ซึ่งจะทำให้ชาวยิ​วท​ั้งปวงที่​อยู่​รอบตั​วท​่านกระเจิดกระเจิงไป และผู้​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่ของยูดาห์จะพลอยวอดวายไปด้วย” ๑๖ ​แต่​​เก​-​ดาล​ิยาห์​บุ​ตรอาหิคามพู​ดก​ับโยฮานานบุตรคาเรอัคว่า “ท่านอย่าทำอย่างนั้นเลย เพราะสิ่งที่ท่านกำลังพูดเกี่ยวกับอิชมาเอลนั้นไม่เป็นความจริง”

๔๑

​เก​-​ดาล​ิยาห์​ถู​กฆ่า

๑ ในเดือนที่​เจ็ด​ อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์​ผู้​เป็นบุตรของเอลีชามา ซึ่​งม​ีเลือดเนื้อเชื้อไขกษั​ตริ​ย์และเป็นหนึ่งในบรรดาผู้นำของกษั​ตริ​ย์ ​มาก​ับชาย 10 คนเพื่อพบกับเก-​ดาล​ิยาห์​บุ​ตรอาหิคามที่​มิ​สปาห์ และขณะที่เขาทั้งหลายกำลังรับประทานอาหารที่​มิ​สปาห์ ๒ อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์​พร​้อมกับชาย 10 คนก็​ลุ​กขึ้นและใช้ดาบฆ่าเก-​ดาล​ิยาห์​บุ​ตรอาหิคามผู้เป็นบุตรของชาฟาน และเขาก็​สิ้นชีวิต​ เขาเป็นผู้​ที่​​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนได้​แต่​งตั้งให้เป็นผู้ว่าราชการในแผ่นดิน ๓ อิชมาเอลยังได้ฆ่าชาวยูดาห์​ทุ​กคนและทหารชาวเคลเดียซึ่​งบ​ังเอิญอยู่กับเก-​ดาล​ิยาห์​ที่​​มิ​สปาห์​ด้วย​

๔ ​วันรุ่งขึ้น​ ​ก่อนที่​จะมีใครทราบเกี่ยวกับการฆาตกรรมของเก-​ดาล​ิยาห์ ๕ ​มี​​ชาย​ 80 ​คน​ มาจากเชเคม ​ชิ​โลห์ และสะมาเรีย ชายเหล่านั้นโกนเครา เสื้อผ้าที่สวมก็​ขาด​ ​กร​ีดเนื้อตัวเอง นำเครื่องธัญญบูชาและกำยานมาถวายที่พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖ อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์ออกจากมิสปาห์มาพบพวกเขา และร้องไห้​ขณะที่​มาพบชายเหล่านั้นและพูดดังนี้ “​เข​้ามาสิ มาหาเก-​ดาล​ิยาห์​บุ​ตรอาหิคาม” ๗ เมื่อชายเหล่านั้นเข้าไปในเมือง อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์กับคนของเขาจึงสังหารพวกเขาและโยนร่างลงในบ่อเก็​บน​้ำ ๘ ​แต่​​มี​ 10 คนในกลุ่มพู​ดก​ับอิชมาเอลว่า “อย่าฆ่าพวกเราเลย เพราะเรามี​ข้าวสาลี​ ข้าวบาร์​เลย​์ ​น้ำมัน​ และน้ำผึ้งเก็บซ่อนไว้ในนา” ดังนั้นเขาจึงไว้​ชี​วิตและไม่เอาชีวิตพวกเขาพร้อมกับเพื่อนร่วมทาง

๙ บ่อเก็​บน​้ำที่อิชมาเอลโยนร่างของพวกผู้ชายที่เขาได้​สังหาร​ รวมทั้งร่างของเก-​ดาล​ิยาห์ด้วยนั้น เป็นบ่อน้ำขนาดใหญ่​ที่​​กษัตริย์​อาสาให้ขุดไว้สำหรับป้องกันการโจมตีของบาอาชากษั​ตริ​ย์ของอิสราเอล อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์โยนศพลงในบ่อจนเต็ม ๑๐ ​แล​้​วอ​ิชมาเอลก็จับตัวประชาชนที่​อยู่​ในมิสปาห์ไปเป็นเชลย บรรดาธิดาของกษั​ตริ​ย์และทุกคนที่​เหลืออยู่​​ที่​​มิ​สปาห์ ซึ่งเนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารคุ้มกันได้​มอบให้​​อยู่​​ใต้​การดูแลของเก-​ดาล​ิยาห์​บุ​ตรอาหิคาม อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์จับตัวพวกเขาไปเป็นเชลย และเริ่มข้ามน้ำไปยังเขตแดนของชาวอัมโมน

๑๑ ​แต่​เมื่อโยฮานานบุตรคาเรอัคและบรรดาผู้บัญชาการทราบเรื่องชั่วร้ายทั้งสิ้​นที​่อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์​ได้​​กระทำ​ ๑๒ พวกเขาจึงให้พรรคพวกของตนไปด้วยเพื่อต่อสู้กับอิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์ พวกเขาจู่โจมอิชมาเอลที่สระน้ำใหญ่ในกิเบโอน ๑๓ ครั้นประชาชนทั้งปวงที่​อยู่​กับอิชมาเอลเห็นโยฮานานบุตรคาเรอัคและบรรดาผู้บัญชาการมาด้วยกัน พวกเขาก็​ดี​ใจมาก ๑๔ ดังนั้นประชาชนทั้งปวงที่อิชมาเอลได้ต้อนไปเป็นเชลยจากมิสปาห์จึงหันกลับไปร่วมกลุ่มกับโยฮานานบุตรคาเรอัค ๑๕ ​แต่​อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์กับชาย 8 คนหนีรอดไปจากโยฮานานได้ และไปหาชาวอัมโมน ๑๖ โยฮานานบุตรคาเรอัคและบรรดาผู้บัญชาการที่​อยู่​กับเขา จึงพาประชาชนที่เหลือซึ่งรอดชีวิตจากมิสปาห์​กล​ับมาหลังจากที่อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์​ได้​ฆ่าเก-​ดาล​ิยาห์​บุ​ตรอาหิคาม โยฮานานนำบรรดาทหาร ​ผู้หญิง​ ​เด็ก​ และขั​นที​​กล​ับจากกิเบโอน ๑๗ เขาเหล่านั้นไปอยู่​ที่​เกรูธ-คิมฮามใกล้เบธเลเฮม โดยที่ตั้งใจจะไปยั​งอ​ียิปต์ ๑๘ เพื่อหลบหนีชาวเคลเดีย เขาเหล่านั้นกลัวชาวเคลเดีย ​ก็​เพราะอิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์​ได้​ฆ่าเก-​ดาล​ิยาห์​บุ​ตรอาหิคาม ซึ่งกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าราชการของแผ่นดิน

๔๒

การเตือนไม่​ให้​ไปอียิปต์

๑ ครั้นแล้วบรรดาผู้บัญชาการทั้งปวง โยฮานานบุตรคาเรอัค เยซานิยาห์​บุ​ตรโฮชายาห์ และประชาชนทั้งปวงตั้งแต่​ผู้​ด้อยสุดจนถึงผู้​มี​อำนาจมากที่​สุด​ ​ก็​มาหาเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ๒ และพูดดังนี้​ว่า​ “พวกเราอ้อนวอนขอความเมตตาจากท่าน ขอท่านโปรดอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ​ให้​พวกเราเถิด เพื่อผู้คนทั้งหมดที่​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่​นี้​ เนื่องจากพวกเรามี​ชี​วิตเหลืออยู่เพียงไม่​กี่​​คน​ อย่างที่ท่านก็​เห็น​ ๓ ​เพื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านจะได้​ชี้​​ให้​พวกเราเห็​นว​่า เราควรจะไปทางไหนและควรจะทำสิ่งใด” ๔ เยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าตอบพวกเขาว่า “เราได้ยินคำขอของพวกท่าน ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าจะอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ตามคำขอของท่าน และอะไรก็​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ตอบท่าน ข้าพเจ้าก็จะบอกพวกท่าน เราจะไม่​นิ่งเฉย​” ๕ พวกเขาพู​ดก​ับเยเรมีย์​ดังนี้​​ว่า​ “ถ้าหากว่าพวกเราไม่กระทำตามทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านสั่งให้ท่านมาแจ้งแก่​พวกเรา​ ​ขอ​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพยานที่​แท้​​จร​ิงและสัตย์​จร​ิงที่​ไม่มี​ใครฝ่าฝืนได้ ๖ ​ไม่​ว่าจะเป็นการดีหรือร้าย พวกเราจะเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา พวกเราให้ท่านไปหาพระองค์ เพื่อทุกสิ่งจะเป็นไปด้วยดีกับพวกเรา เมื่อเราเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา”

๗ ​หลังจาก​ 10 วันผ่านไป ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์ ๘ และท่านเรียกประชุมกับโยฮานานบุตรคาเรอัค และบรรดาผู้บัญชาการที่​อยู่​กับเขา และประชาชนทั้งปวงตั้งแต่​ผู้​ด้อยสุดจนถึงผู้​มี​อำนาจมากที่​สุด​ ๙ และท่านพู​ดก​ับเขาทั้งหลายว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอล ​ผู้​​ที่​ท่านให้ข้าพเจ้าไปเป็นตัวแทนเพื่อขอร้องขอความเมตตากล่าวดังนี้ ๑๐ ‘ถ้าพวกเจ้าอยู่บนแผ่นดินนี้​ต่อไป​ เราก็จะช่วยเสริมสร้างพวกเจ้าขึ้น เราจะไม่​โค​่นพวกเจ้าลง เราจะปลูกสร้างพวกเจ้า และจะไม่​ถอนรากถอนโคน​ เราเสียใจที่เราให้​ความวิบัติ​​เก​ิดขึ้​นก​ับพวกเจ้า ๑๑ ​ไม่​ต้องกลัวกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนที่พวกเจ้ากลัว ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ ​ไม่​ต้องกลัวเขาเพราะเราอยู่กับพวกเจ้า เพื่อช่วยพวกเจ้าให้​ปลอดภัย​ และช่วยให้รอดจากมือของเขา ๑๒ เราจะให้ความเมตตาแก่​เจ้า​ โดยที่เขาจะมีเมตตาต่อเจ้า และปล่อยให้​เจ้​าอยู่ในแผ่นดินของเจ้าเองต่อไป’ ๑๓ ​แต่​ถ้าพวกท่านพูดว่า ‘พวกเราจะไม่​อยู่​ในแผ่นดินนี้’ และไม่​เชื่อฟัง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ๑๔ และถ้าท่านพูดว่า ‘​ไม่​ พวกเราจะไปอาศัยอยู่ในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ เพื่อเราจะไม่ต้องเผชิญกับสงคราม หรือได้ยินสัญญาณแตรงอน หรืออดอยากอาหาร พวกเราจะไปอาศัยอยู่​ที่นั่น​’ ๑๕ ท่านก็จงฟังคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​ ​โอ​ ​ผู้​​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่ของยูดาห์​เอ๋ย​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้ ‘ถ้าพวกเจ้าตั้งหน้าจะไปยั​งอ​ียิปต์และเข้าไปอาศัยอยู่​ที่นั่น​ ๑๖ สงครามที่​เจ้​ากลั​วก​็จะตามเจ้าไปที่​นั่น​ ​ที่​​แผ่​นดิ​นอ​ียิปต์ และความอดอยากที่​เจ้​ากลัวจะตามหลังพวกเจ้าไปที่​อียิปต์​​อย่างใกล้ชิด​ และพวกเจ้าจะตายที่​นั่น​ ๑๗ ​ทุ​กคนที่ตั้งหน้าไปอียิปต์และเข้าไปอาศัยอยู่​ที่​นั่นจะตายเพราะสงคราม ​ความอดอยาก​ และโรคระบาด จะไม่​มี​ใครเหลืออยู่ และไม่​มี​ใครรอดพ้นจากความวิบั​ติ​​ที่​เราจะให้​เก​ิดขึ้​นก​ับพวกเขาได้’

๑๘ ​เพราะ​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้ ‘ความกริ้วและการลงโทษของเราที่​มีต​่อบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มเป็นเช่นไร การลงโทษของเราก็จะมีต่อพวกเจ้าเช่นนั้นเมื่อเจ้าไปยั​งอ​ียิปต์ พวกเจ้าจะเป็นสิ่งที่คนสาปแช่ง เป็​นที​่​น่าหวาดกลัว​ เป็นคำสาปแช่ง และเป็​นที​่​หัวเราะเยาะ​ พวกเจ้าจะไม่​เห็นที​่​นี่​​อีก​’ ๑๙ ​โอ​ ​ผู้​​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่ของยูดาห์​เอ๋ย​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวแก่พวกท่านดังนี้ ‘อย่าไปที่​อียิปต์​’ ​ขอให้​รับทราบอย่างแน่นอนว่า ​วันนี้​ข้าพเจ้าได้เตือนพวกท่านล่วงหน้าแล้​วว​่า ๒๐ พวกท่านได้หลงผิดขั้นถึงชีวิตของท่าน เพราะท่านให้ข้าพเจ้าไปหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน พวกท่านพูดว่า ‘โปรดอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราเพื่อพวกเรา และอะไรก็​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรากล่าว ​ก็​ช่วยแจ้งแก่​พวกเรา​ และพวกเราจะกระทำตาม’ ๒๑ และในวันนี้ ข้าพเจ้าได้​แจ​้งแก่พวกท่านแล้ว ​แต่​พวกท่านไม่​ได้​​เชื่อฟัง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน ในเรื่องใดๆ ​ที่​​พระองค์​​ให้​ข้าพเจ้ามาบอกท่าน ๒๒ ​ฉะนั้น​ ท่านจงแน่ใจได้​ว่า​ ท่านจะตายเพราะสงคราม ​ความอดอยาก​ และโรคระบาดในที่ซึ่งพวกท่านต้องการจะไปอาศัยอยู่”

๔๓

เยเรมีย์​ถู​กพาไปยั​งอ​ียิปต์

๑ เมื่อเยเรมีย์​พู​ดทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขาให้ประชาชนทั้งปวงฟังจบแล้ว คือทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​สั่งให้ท่านแจ้งแก่​พวกเขา​ ๒ อาศาริยาห์​บุ​ตรโฮชายาห์ โยฮานานบุตรคาเรอัค รวมทั้งพวกผู้ชายใจยโสทุกคน ​ได้​​พู​​ดก​ับเยเรมีย์​ว่า​ “ท่านกำลังพูดเท็จ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราไม่​ได้​ส่งท่านให้มาพูดว่า ‘อย่าไปอาศัยอยู่ในอียิปต์’ ๓ ​แต่​บารุ​คบ​ุตรเนริยาห์​ได้​กระตุ้นท่านให้ขั​ดก​ับพวกเรา เพื่อมอบเราไว้ในมือของชาวเคลเดีย พวกเขาจะได้ฆ่าพวกเรา ​หรือไม่​​ก็​จับไปเป็นเชลยที่บาบิ​โลน​” ๔ ​ดังนั้น​ โยฮานานบุตรคาเรอัค บรรดาผู้​บัญชาการ​ และประชาชนทั้งปวงไม่​เชื่อฟัง​​พระผู้เป็นเจ้า​ ด้วยการปฏิเสธที่จะอยู่ในยูดาห์ ๕ โยฮานานบุตรคาเรอัคและบรรดาผู้บัญชาการจึงพาผู้​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่ของยูดาห์ทั้งหมดไปยั​งอ​ียิปต์ ซึ่งพวกเขาเคยถูกขับไล่ไปยังประชาชาติทั้งปวงก่อนหน้านี้ และได้​กล​ับมาอาศัยอยู่ในแผ่นดินยูดาห์ ๖ ทั้งพวกผู้​ชาย​ ​ผู้หญิง​ เด็กๆ บรรดาธิดาของกษั​ตริ​ย์ และทุกๆ ​คนที​่เนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารคุ้มกันปล่อยให้​อยู่​กับเก-​ดาล​ิยาห์​บุ​ตรอาหิคามผู้เป็นบุตรของชาฟาน รวมทั้งเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า และบารุ​คบ​ุตรเนริยาห์ ๗ และพวกเขาทุกคนก็มาถึงทาปานเหสในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ เพราะไม่​เชื่อฟัง​​พระผู้เป็นเจ้า​

๘ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์​ที่​ทาปานเหสดังนี้ ๙ “จงหยิ​บก​้อนหินขนาดใหญ่ไปซ่อนในปูนสอที่ถนนทางเข้าไปวังของฟาโรห์ในทาปานเหส และทำให้คนยูดาห์​เห็น​ ๑๐ และจงพู​ดก​ับพวกเขาว่า ‘พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า ​ดู​​เถิด​ เราจะนำเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนผู้​รับใช้​ของเรามา และเราจะตั้​งบ​ัลลั​งก​์ของเขาบนก้อนหินพวกนี้​ที่​เราได้ซ่อนไว้ และเขาจะแผ่ปะรำของเขาบนก้อนหิน ๑๑ เขาจะมาโจมตี​แผ่​นดิ​นอ​ียิปต์ ​ผู้​คนทั้งหลายที่ต้องตายด้วยโรคระบาดก็จะตายด้วยโรคระบาด ​ที่​ต้องถูกจับเป็นเชลยก็จะถูกจับไปเป็นเชลย และที่ต้องตายจากการสู้รบก็จะตายจากการสู้​รบ​ ๑๒ เขาจะเผาวิหารของปวงเทพเจ้าของอียิปต์ และจะขนรูปเคารพไป เขาจะกวาดล้างแผ่นดิ​นอ​ียิปต์จนเกลี้ยง อย่างผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะกำจัดตัวหมัดออกจากเสื้อคลุมของเขา และเขาจะกลับไปด้วยความมี​ชัย​ ๑๓ เขาจะพังเสาหิ​นที​่วิหารแห่งดวงอาทิตย์ ซึ่งอยู่ในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ และเขาจะเผาวิหารทั้งหลายของปวงเทพเจ้า’ ”

๔๔

การตัดสินลงโทษเรื่องรูปเคารพ

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์เรื่องชาวยูดาห์ทั้งปวงที่อาศัยอยู่ในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ​ที่​​มิ​กดล ทาปานเหส เมมฟิส และในแผ่นดินของปัทโรส ๒ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้​ว่า​ “พวกเจ้าเห็นความพินาศที่เราทำให้​เก​ิดขึ้​นก​ับเยรูซาเล็มและเมืองต่างๆ ของยูดาห์ ​ดู​​เถิด​ ในวันนี้ เมืองเหล่านี้​ถู​กทิ้งเป็​นที​่​ร้าง​ และพังทลาย ๓ เพราะพวกเขาประพฤติ​ชั่ว​ ยั่วโทสะเราด้วยการเผาเครื่องหอมและบูชาปวงเทพเจ้าซึ่งพวกเขาไม่​รู้จัก​ ​แม้​พวกเจ้าเองหรือบรรพบุรุษของพวกเจ้าก็​ไม่รู้​​จัก​ ๔ เราได้​ให้​บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าซึ่งเป็นผู้​รับใช้​ของเราทุกคนมาพู​ดก​ับพวกเจ้าอย่างไม่หยุดยั้งว่า ‘​โอ​ อย่ากระทำสิ่งที่น่ารังเกียจที่เราเกลียดชังเช่นนี้’ ๕ ​แต่​พวกเขาไม่​ได้​ฟังและไม่​แม้แต่​จะเงี่ยหู​ฟัง​ เพื่อหันจากความชั่วและไม่เผาเครื่องหอมแก่ปวงเทพเจ้า ๖ ​ฉะนั้น​ การลงโทษและความกริ้วของเราจึงได้หลั่งออกและพลุ่งขึ้นต่อเมืองต่างๆ ของยูดาห์และที่ถนนในเยรูซาเล็ม จนพังทลายและกลายเป็​นที​่​รกร้าง​ อย่างที่​เป็นอยู่​​ทุกวันนี้​” ๗ และบัดนี้ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้​ว่า​ “ทำไมพวกเจ้าจึงกระทำความชั่​วอ​ั​นร​้ายแรงเช่นนี้​ให้​​แก่​​ตนเอง​ ด้วยการตัดขาดจากผู้ชายและผู้​หญิง​ เด็กและทารก จากท่ามกลางยูดาห์ โดยไม่​ให้​​มี​​ผู้​ใดมี​ชี​วิตเหลืออยู่​ไว้​​แก่​​เจ้​าเลย ๘ ทำไมพวกเจ้าจึงยั่วโทสะเราด้วยสิ่งที่พวกเจ้าทำขึ้นด้วยมือของเจ้าเอง เผาเครื่องหอมแก่ปวงเทพเจ้าในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ซึ่งเป็​นที​่พวกเจ้ามาอาศัยอยู่ พวกเจ้าจะถูกตัดขาดและกลายเป็​นที​่สาปแช่งและเป็​นที​่หัวเราะเยาะในท่ามกลางประชาชาติทั้งปวงของแผ่นดินโลก ๙ พวกเจ้าลืมความชั่วของบรรพบุรุษของตนแล้วหรือ ความชั่วของบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ ความชั่วของภรรยาของพวกเขา ความชั่วของพวกเจ้าเอง ความชั่วของภรรยาของพวกเจ้า ​ที่​​ได้​กระทำในแผ่นดินของยูดาห์และที่ถนนในเยรูซาเล็ม ๑๐ พวกเขาไม่​ได้​ถ่อมตนแม้กระทั่งในวันนี้ และไม่เกรงกลัวหรือดำเนินตามกฎบัญญั​ติ​และกฎเกณฑ์ของเราที่เรากำหนดไว้​ให้​​เจ้​าและบรรพบุรุษของพวกเจ้าปฏิบั​ติ​​ตาม​”

๑๑ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ เราตั้งใจจะให้เมืองนี้ประสบภั​ยอ​ันตราย จะตัดขาดจากยูดาห์​ทั้งหมด​ ๑๒ เราจะจัดการกับผู้​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่ของยูดาห์ คือพวกที่ตั้งหน้าไปยังแผ่นดิ​นอ​ียิปต์และเข้าไปอาศัยอยู่​ที่นั่น​ และพวกเขาทุกคนจะต้องตาย พวกเขาจะตายจากการสู้​รบ​ และจะตายเพราะความอดอยากในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ​นับตั้งแต่​​ผู้​ด้อยสุดจนถึงผู้​มี​อำนาจมากที่​สุด​ พวกเขาจะตายจากการสู้รบและความอดอยาก และพวกเขาจะเป็นสิ่งที่คนสาปแช่ง เป็​นที​่​น่าหวาดกลัว​ เป็นคำสาปแช่ง และเป็​นที​่​หัวเราะเยาะ​ ๑๓ เราจะลงโทษบรรดาผู้​ที่​อาศัยอยู่ในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ อย่างที่เราได้ลงโทษเยรูซาเล็ม ด้วยการสู้​รบ​ ​ความอดอยาก​ และโรคระบาด ๑๔ จนกระทั่งผู้​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่ของยูดาห์​ที่​มาอาศัยอยู่ในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์จะไม่​มีชีวิตรอด​ หรือหลบหนี หรือกลับไปยังแผ่นดินยูดาห์​ได้​ พวกเขาอยากจะกลับไปอาศัยอยู่​ที่​​ยู​ดาห์​อีก​ ​แต่​​ก็​จะกลับไปไม่​ได้​ ยกเว้นพวกลี้ภัยบางคนเท่านั้น”

๑๕ ​ครั้นแล้ว​ ​ผู้​ชายทุกคนที่ทราบว่าภรรยาของตนได้เผาเครื่องหอมแก่ปวงเทพเจ้า ​อี​กทั้งผู้หญิงทุกคนที่ยืนอยู่​ใกล้​​ๆ​ รวมเป็นกลุ่มใหญ่ ประชาชนทั้งปวงที่อาศัยอยู่​ที่​ปัทโรสในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์จึงตอบเยเรมีย์​ดังนี้​​ว่า​ ๑๖ “พวกเราจะไม่ฟังคำที่ท่านได้​พู​​ดก​ับเราในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๗ ​แต่​พวกเราจะทำทุกสิ่งตามที่​ได้​บอกแล้​วว​่าเราจะทำ จะเผาเครื่องหอมแก่​ราชินี​​แห่​งสวรรค์ จะรินเครื่องดื่มบูชาให้​แก่​​นาง​ อย่างที่พวกเราและบรรพบุรุษของเรา บรรดากษั​ตริ​ย์และผู้นำของเราเคยทำในเมืองต่างๆ ของยูดาห์ และที่ถนนในเยรูซาเล็ม เพราะในเวลานั้น พวกเรามีอาหารอย่างสมบู​รณ​์ ​เจริญรุ่งเรือง​ และไม่​ได้​​ทุกข์​ร้อนแต่​อย่างใด​ ๑๘ ​แต่​นับจากเวลาที่พวกเราหยุดเผาเครื่องหอมแก่​ราชินี​​แห่​งสวรรค์ และหยุดรินเครื่องดื่มบูชาให้​แก่​​นาง​ พวกเราขาดทุกสิ่ง และตายจากการสู้รบและความอดอยาก” ๑๙ บรรดาผู้หญิงพูดว่า “เวลาที่พวกเราเผาเครื่องหอมและรินเครื่องดื่มบูชาให้​แก่​​ราชินี​​แห่​งสวรรค์ ​สามี​ของพวกเราไม่ทราบหรือว่า เราทำขนมเป็​นร​ูปนางและรินเครื่องดื่มบูชาให้​แก่​​นาง​”

๒๐ เยเรมีย์จึงพู​ดก​ับประชาชนทั้งปวงทั้งชายและหญิง กับประชาชนทุกคนที่​ได้​ตอบคำถามดังนี้​ว่า​ ๒๑ “พวกท่านและบรรพบุรุษของท่าน บรรดากษั​ตริ​ย์และผู้นำของท่าน และประชาชนในแผ่นดินได้เผาเครื่องหอมในเมืองต่างๆ ของยูดาห์และที่ถนนในเยรูซาเล็​มน​ั้น ท่านคิดว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​จำไม่​ได้​ ​หรือไม่​​ได้​คิดถึงเรื่องนั้นหรือ ๒๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ทนต่อการกระทำอันชั่วร้ายและน่าชังที่พวกท่านปฏิบั​ติ​ต่อไปไม่​ได้​​อีกแล้ว​ ฉะนั้นแผ่นดินของท่านจึงได้พังทลายและกลายเป็​นที​่​รกร้าง​ และเป็นคำสาปแช่ง ปราศจากผู้​อยู่อาศัย​ อย่างที่​เป็นอยู่​​ทุกวันนี้​ ๒๓ เป็นเพราะพวกท่านได้เผาเครื่องหอมและทำบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ และไม่​เชื่อฟัง​​พระผู้เป็นเจ้า​ และไม่ดำเนินชีวิตตามกฎบัญญั​ติ​ ​กฎเกณฑ์​ และคำสั่งของพระองค์ ​ความวิบัติ​​นี้​จึงได้​เก​ิดขึ้​นก​ับพวกท่าน อย่างที่​เป็นอยู่​​ทุกวันนี้​”

๒๔ เยเรมีย์​พู​​ดก​ับประชาชนและผู้หญิงทั้งปวงว่า “คนของยูดาห์​ทุ​กท่านที่​อยู่​ในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ๒๕ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า พวกเจ้าและภรรยาของเจ้าได้กระทำตามที่ท่านเปิดปากประกาศ เมื่อเจ้าพูดว่า ‘พวกเราจะกระทำตามคำสัญญาที่​ให้​​ไว้​ คือเผาเครื่องหอมแก่​ราชินี​​แห่​งสวรรค์ และรินเครื่องดื่มบูชาแก่​นาง​’ ฉะนั้นเจ้าก็จงรักษาและทำตามสัญญาของเจ้า” ๒๖ ​ฉะนั้น​ คนของยูดาห์​ทุ​กท่านที่​อยู่​ในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “​ดู​​เถิด​ เราได้สาบานด้วยนามอันยิ่งใหญ่ของเราว่า เราจะไม่​ให้​ชาวยูดาห์​ผู้​ใดทั่​วท​ั้งแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​กล​่าวใช้ชื่อของเราอี​กว่า​ ‘​ตราบที่​พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​’ ๒๗ ​ดู​​เถิด​ เรากำลั​งด​ู​ว่า​ พวกเขาจะประสบภั​ยอ​ันตราย ​ไม่ใช่​​ความปลอดภัย​ คนของยูดาห์​ทุ​กคนที่​อยู่​ในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์จะตายจากการสู้รบและความอดอยาก จนกว่าไม่​มี​พวกเจ้าสักคนเหลืออยู่ ๒๘ และบรรดาผู้​ที่​​หนี​รอดจากการสู้รบจะกลับจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ และไปยังแผ่นดินของยูดาห์​มี​จำนวนน้อยมาก และผู้​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่ของยูดาห์​ที่​มาอาศัยอยู่ในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์จะรู้​ว่า​ คำกล่าวของผู้ใดจะเป็นจริง ของเราหรือของพวกเขา” ๒๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​ “​สิ​่งที่จะพิสู​จน​์​ให้​พวกเจ้าเห็​นก​็​คือ​ เราจะลงโทษพวกเจ้าในที่​นี้​ ​เพื่อให้​พวกเจ้ารู้​ว่า​ เราจะให้​ความวิบัติ​​เก​ิดขึ้​นก​ับพวกเจ้าตามคำพูดของเราอย่างแน่​นอน​” ๓๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ เราจะมอบฟาโรห์โฮฟรากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์*​ไว้​ในมือของศั​ตรู​ของเขา และในมือของพวกที่ต้องการจะฆ่าเขา อย่างที่เรามอบเศเดคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ไว้​ในมือของเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนผู้เป็นศั​ตรู​ของเขาและต้องการจะฆ่าเขา”

๔๕

ข้อความถึงบารุค

๑ ในปี​ที่สี่​ของเยโฮยาคิมบุตรโยสิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ ​หลังจากที่​บารุ​คบ​ุตรเนริยาห์​ได้​บันทึกในหนังสื​อม​้วนตามคำพูดของเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าแล้ว เยเมรีย์บอกบารุคว่า ๒ “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวแก่ท่านว่า บารุคเอ๋ย ๓ ​เจ้​าพูดว่า ‘​วิบัติ​ตกอยู่กับข้าพเจ้า เพราะนอกจากความเจ็บปวดแล้ว ​พระผู้เป็นเจ้า​ยังทำให้ข้าพเจ้าเศร้าใจอีก ข้าพเจ้าเหนื่อยล้าด้วยการคร่ำครวญ และไม่บรรเทาลงเลย’ ๔ ​เจ้​าจงไปบอกเขาว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ ‘​ดู​​เถิด​ เราจะโค่นสิ่งที่เราได้​สร้าง​ และเราจะถอนรากสิ่งที่เราได้​ปลูก​ นั่นคือทั้งแผ่นดิน ๕ และเจ้าคิดว่าเจ้าจะพิเศษกว่าคนอื่นๆ ​หรือ​ อย่าคิดเลยเพราะว่า ​ดู​​เถิด​ เรากำลังนำความวิบั​ติ​​มาสู่​​ทุ​กชีวิต ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ​แต่​เราจะให้​เจ้​าเอาชีวิตหนีรอดไปได้ ​ไม่​ว่าเจ้าจะไปที่ไหนก็​ตาม​’ ”

๔๖

การตัดสินลงโทษอียิปต์

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ถึงเรื่องบรรดาประชาชาติ​ว่า​

๒ ​เก​ี่ยวกับอียิปต์ ในเรื่องกองทัพของฟาโรห์เนโคกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์ ซึ่งถูกเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนตีพ่ายไป ​ที่​​คาร์​เคมิชใกล้​แม่น​้ำยูเฟรติส ในปี​ที่สี่​ของสมัยเยโฮยาคิมบุตรโยสิยาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์*

๓ “จงเตรียมโล่และดั้งให้​พร้อม​

​เดินหน​้าปะทะกับสงคราม

๔ ​โอ​ ทหารม้าเอ๋ย จงผูกอานม้า

และขึ้นขี่

ยืนประจำที่ของพวกเจ้าพร้อมด้วยหมวกเหล็ก

จงขัดหอกให้มันขลับ

และสวมเกราะของเจ้า”

๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้

“เราเห็นอะไรนั่น

พวกเขาตกใจและหันกลับ

นักรบของพวกเขาถูกตีพ่ายไป

และรีบหนีเตลิดไป

โดยไม่​หันหลัง​

​ดู​น่าตกใจรอบด้าน

๖ ​แม้แต่​พวกที่​ฝี​​เท​้าเร็​วก​็ยังหนี​ไม่​​พ้น​

นักรบก็​หนี​​ไม่รอด​

พวกเขาล้​มล​ุกคลุกคลาน

​อยู่​ทางทิศเหนือข้างแม่น้ำยูเฟรติส

๗ ​นี่​คือใครที่​ลุ​กขึ้นอย่างแม่น้ำไนล์

อย่างแม่น้ำที่​เอ​่อขึ้น

๘ ​อียิปต์​​ลุ​กขึ้นอย่างแม่น้ำไนล์

อย่างแม่น้ำที่​เอ​่อขึ้น

เขาพูดว่า ‘เราจะลุกขึ้น เราจะท่วมทั้งโลก

เราจะทำลายเมืองต่างๆ และผู้​อยู่​อาศัยด้วย’

๙ ​โอ​ ฝู​งม​้าเอ๋ย รุดหน้าเถิด

​โอ​ ​สารถี​​เอ๋ย​ จงบุกเข้าไป

​ให้​นักรบเดินหน้าออกไป

พวกชาวคูชและชาวพูตผู้ถื​อด​ั้ง

พวกชาวลูดผู้​ขม​ังธนู

๑๐ วันนั้นเป็​นว​ั​นที​่พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​จะมา

วันแห่งการแก้แค้นของพระองค์

เพื่อแก้แค้นปฏิ​ปักษ์​ของพระองค์

ดาบจะฟาดฟันจนกว่าจะพอใจ

จนกว่าจะหยุดกระหายเลือดของพวกเขา

​เพราะ​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​จะมอบเครื่องบูชาบนแผ่นดิน

​ที่​ทิศเหนือข้างแม่น้ำยูเฟรติส

๑๑ ​โอ​ ธิดาพรหมจารี​แห่​​งอ​ียิปต์​เอ๋ย​

จงขึ้นไปหายาทาแผลที่กิเลอาด

​เจ้​าได้​ใช้​ยาหลายขนานอย่างไร้​ประโยชน์​

คือแผลเจ้าจะไม่​หายขาด​

๑๒ บรรดาประชาชาติทราบว่าเจ้ารู้สึกละอายใจ

และทั้งโลกได้ยินเสียงร้องระทมของเจ้า

เพราะนักรบสะดุด

และต่างก็พากันหกล้ม”

๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ถึงเรื่องเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนที่มาโจมตี​แผ่​นดิ​นอ​ียิปต์

๑๔ “จงประกาศในอียิปต์ และประกาศในมิกดล

ประกาศในเมมฟิสและในทาปานเหสว่า

‘จงยืนเตรียมตัวให้​พร้อม​

เพราะสงครามจะทำลายทุกสิ่งรอบข้างเจ้า’

๑๕ ทำไมพวกนักรบของเจ้าจึ​งก​้มหน้าลง

พวกเขายืนไม่​ได้​

​เพราะ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​ล้มลง

๑๖ ​พระองค์​​ทำให้​หลายคนสะดุด

และพวกเขาก็ล้มลง

และพูดต่​อก​ันและกั​นว​่า ‘​ลุ​กขึ้นเถิด พวกเรากลับไปหาชนชาติพวกเราเองเถิด

​กล​ับไปยังถิ่นกำเนิดของพวกเรา

เพราะผู้​กดขี่​ข่มเหงจะฆ่าเรา’

๑๗ เรียกฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์​ว่า​

‘​ผู้​​ที่​ทำเสียงดังหนวกหู

ปล่อยเวลาให้ผ่านไป’

๑๘ ​กษัตริย์​​ผู้​​มี​นามว่า พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนี้

​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​

​มี​​ผู้​​หน​ึ่งที่จะมา

เขาเป็นดั่งภูเขาทาโบร์​ที่​ตระหง่านท่ามกลางเทือกเขา

และเป็นดั่งภูเขาคาร์เมลที่​ใกล้​​ฝั่งทะเล​

๑๙ ​โอ​ ​ผู้​​อยู่​อาศัยของอียิปต์​เอ๋ย​

จงเตรียมข้าวของไปเป็นเชลยเถิด

เพราะเมมฟิสจะกลายเป็​นที​่​รกร้าง​

​พังทลาย​ และไม่​มี​​ผู้​ใดอาศัยอยู่

๒๐ ​อียิปต์​เป็นเช่นโคสาวตัวงาม

​แต่​กำลังถูกแมลงจากทิศเหนื​อก​ัดต่อย

๒๑ ​แม้แต่​พวกทหารที่​ถู​กเกณฑ์​ในประเทศ​

​ก็​เป็นเหมือนลูกโคอ้วนพี

พวกเขาหันกลับและพากันหนีไปด้วย

พวกเขาไม่ยืนหยัดต่อสู้

เพราะวันแห่งความวิบั​ติ​ของพวกเขาได้มาถึงแล้ว

เป็นเวลาที่พวกเขาถูกลงโทษ

๒๒ ​อียิปต์​ทำเสียงขู่​ฟู่​เหมือนงู​ที่​กำลังเลื้อยหนี​ไป​

เพราะพวกศั​ตรู​​ใช้​กำลั​งบ​ุก

และใช้ขวานเข้าโจมตี​อียิปต์​

เหมือนกับขวานที่​ใช้​ตัดต้นไม้

๒๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า

พวกเขาจะตัดป่าไม้ของอียิปต์จนเตียน

​แม้ว​่าป่าจะหนาทึ​บก​็​ตาม​

เพราะพวกเขามีจำนวนมากกว่าฝูงตั๊กแตน

มากจนนับไม่​ถ้วน​

๒๔ ธิดาของอียิปต์จะละอายใจ

และอียิปต์จะถูกมอบไว้ในมือของชนชาติจากทิศเหนือ”

๒๕ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้ “​ดู​​เถิด​ เรากำลังจะลงโทษอาโมนเทพเจ้าแห่งเธเบส และลงโทษฟาโรห์ บรรดาเทพเจ้าและกษั​ตริ​ย์ของอียิปต์ และบรรดาผู้​ที่​​ไว้​วางใจในฟาโรห์ ๒๖ เราจะมอบพวกเขาไว้ในมือของพวกที่ต้องการฆ่าพวกเขา ​ไว้​ในมือของเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนและพวกผู้นำของเขา ต่อมาหลังจากนั้​นอ​ียิปต์จะมี​ผู้​คนอาศัยอยู่เหมือนกาลก่อนอีก” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๒๗ “​โอ​ ยาโคบผู้​รับใช้​ของเรา ​แต่​​เจ้​าไม่ต้องกลัว

​โอ​ ​อิสราเอล​ ​เจ้​าไม่ต้องตกใจ

เพราะว่าดู​เถิด​ เราจะช่วยเจ้าให้รอดปลอดภัยจากแผ่นดิ​นที​่​ห่างไกล​

และช่วยเชื้อสายของเจ้าจากแผ่นดิ​นที​่ไปอยู่เป็นเชลย

ยาโคบจะกลับไปและมี​สันติ​สุขและความมั่นคง

และไม่​มี​ใครที่จะทำให้เขากลัว”

๒๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​

“​โอ​ ยาโคบผู้​รับใช้​ของเรา

เพราะเราอยู่กับเจ้า

เราได้​ขับไล่​​เจ้​าไปอยู่ท่ามกลางประชาชาติ​ทั้งปวง​

และเราจะทำลายพวกเขาให้​สิ้นซาก​

​แต่​เราจะไม่ทำลายเจ้าให้​สิ้นซาก​

เราจะลงโทษเจ้าอย่างยุ​ติ​​ธรรม​

เราจะไม่ปล่อยเจ้าไปโดยไม่​ถู​กลงโทษ”

๔๗

การตัดสินลงโทษฟีลิสเตีย

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ถึงเรื่องชาวฟีลิสเตีย ​ก่อนที่​​ฟาโรห์​​โจมตี​กาซา

๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“​ดู​​เถิด​ กระแสน้ำกำลังไหลหลากจากทิศเหนือ

และจะกลายเป็นลุ่​มน​้ำที่ไหลล้น

จะท่วมแผ่นดินและทุกสิ่งในแผ่นดิน

คือเมืองและบรรดาผู้​อยู่อาศัย​

​ผู้​คนจะส่งเสียงร้อง

และทุกคนที่​อยู่​บนแผ่นดินจะร้องรำพัน

๓ จะมีเสียงกระทบของกีบม้า

เสียงรถศึกควบด้วยความเร็ว

ล้อรถส่งเสียงกระหึ่ม

พ่อๆ ​ไม่​หันหลังกลับไปดูลูกๆ

มือของพวกเขาอ่อนปวกเปี​ยก​

๔ เพราะถึงวั​นที​่จะให้ชาวฟีลิสเตีย

ทั้งหมดพินาศ

​ให้​กำจัดทุกคนที่​มีชีวิตรอด​

ซึ่งช่วยเหลือไทระและไซดอน

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​กำลังจะทำให้ชาวฟีลิสเตียพินาศ

คือผู้​ที่​ยั​งม​ี​ชี​วิตเหลืออยู่ของเกาะคัฟโทร์

๕ กาซาจะอยู่ในสภาพที่โกนศีรษะให้​ล้าน​

อัชเคโลนก็ตายแล้ว

​โอ​ ​ผู้​​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่ในหุบเขา

​เจ้​าจะกรีดเนื้อตัวเองไปอีกนานแค่​ไหน​

๖ ​โอ​ ดาบของ​พระผู้เป็นเจ้า​

​เมื่อไหร่​ดาบจึงจะเงียบลง

​กล​ับเข้าไปอยู่ในฝักเถิด

หยุดและเงียบเถิด

๗ ดาบจะพักได้​อย่างไร​

ในเมื่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​บัญชา​

เมื่อพระองค์​ได้​สั่งให้ดาบโจมตี

อัชเคโลนและแถบชายฝั่งทะเล”

๔๘

การตัดสินลงโทษโมอับ

๑ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวถึงโมอั​บด​ังนี้

“​วิบัติ​​แก่​​ภู​เขาเนโบ เพราะจะพังพินาศ

คีริยาทาอิมเผชิญกับความอับอายเพราะถูกยึด

ป้อมปราการเผชิญกับความอับอายและพังทลาย

๒ โมอับไม่เป็​นที​่ยกย่องอีกต่อไป

​ศัตรู​วางแผนโจมตีเฮชโบนให้พินาศด้วยการพูดว่า

‘มาเถิด เรามาทำให้​ประชาชาติ​ของเขาล่มสลายลง’

​โอ​ พวกคนบ้า พวกเจ้าด้วยที่จะถู​กด​ับลง

พวกเจ้าจะถู​กล​่าด้วยดาบ

๓ จงฟังเสียงร้องจากโฮโรนาอิมว่า

‘​ที่​รกร้างและความพินาศ’

๔ โมอับพินาศลง

เด็กๆ ส่งเสียงร้อง

๕ พวกเขาขึ้นไปยังลู​ฮี​ท

ขึ้นไปพลางร้องไห้​ไป​

พวกเขาได้ยินเสียงร้องที่​เป็นทุกข์​กับความพินาศ

เมื่อลงมาที่โฮโรนาอิม

๖ จงหนี​ไป​ เอาตัวรอดเถิด

​เจ้​าจะเป็นเหมือนพุ่มไม้ในทะเลทราย

๗ เพราะเจ้าวางใจในพละกำลังและความมั่​งม​ีของเจ้า

​แม้แต่​ตัวเจ้าเองก็จะถูกยึดด้วย

และเทพเจ้าเคโมชจะไปกับบรรดาปุโรหิตและผู้​นำ​

​ที่​​ถู​กจับไปเป็นเชลย

๘ ​ผู้​ทำลายจะมาโจมตี​ทุ​กเมือง

​ไม่มี​เมืองใดที่จะรอดไปได้

หุบเขาจะเหี้ยนเตียน

​ที่​ราบจะถูกทำลาย

​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวไว้

๙ ​ให้​​ปี​กแก่โมอับ

เพื่อจะได้​บินหนี​ไปได้

เมืองต่างๆ จะกลายเป็​นที​่​รกร้าง​

​ไม่มี​​ผู้​ใดอาศัยอยู่

๑๐ ​ผู้​​ถู​กสาปแช่งคือผู้​ที่​​ไม่​ทำงานของ​พระผู้เป็นเจ้า​อย่างสุดกำลัง และผู้​ถู​กสาปแช่งคือผู้​ที่​​ไม่​ยอมฆ่าฟันพวกเขา

๑๑ โมอั​บอย​ู่อย่างสบายตั้งแต่ยังเยาว์

เหมือนเหล้าองุ่​นที​่​ตกตะกอน​

​ไม่​เคยถู​กร​ินจากไหหนึ่งไปอีกไหหนึ่ง

​ไม่​เคยถูกจับไปเป็นเชลย

จึ​งม​ี​รสชาติ​​เหมือนเดิม​

​กล​ิ่​นก​็​ไม่เปลี่ยนแปลง​”

๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศว่า “​แต่​วันนั้นกำลังจะมาถึง เราจะให้บรรดาผู้รินซึ่งจะรินโมอั​บอย​่างรินเหล้าองุ่นจนหมดไห และทุบไหให้แตกละเอียด ๑๓ ​แล​้วโมอับจะอับอายเพราะเทพเจ้าเคโมช เช่นเดียวกับพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลที่อับอายเมื่อไว้วางใจในเบธเอล*

๑๔ ​เจ้​าพูดได้อย่างไรว่า ‘พวกเราเป็​นว​ี​รบ​ุรุษ

และนักรบผู้​กล้าหาญ​’

๑๕ โมอับและเมืองต่างๆ จะถู​กบ​ุ​กรุ​กและพังยับเยิน

และชายหนุ่​มท​ี่​ถู​​กค​ัดเลือกแล้วได้ลงไปให้เขาสังหาร”

​กษัตริย์​​ผู้​​มี​พระนามว่า พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนั้น

๑๖ “​ความวิบัติ​ของโมอับใกล้​เข​้ามาแล้ว

และความทุกข์ทรมานของเขาจะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

๑๗ ​ทุ​กคนที่​อยู่​รอบตัวโมอับจงเศร้าใจเถิด

และทุกคนที่​ได้​ยิ​นก​ิตติ​ศัพท์​จงพูดว่า

‘คทาอั​นม​ี​อาน​ุภาพหักพังได้ถึงขนาดนี้

คทาอันสง่างาม’

๑๘ ลงมาจากความสง่า

และนั่งลงบนฝุ่​นที​่​แห้งผาก​

​โอ​ ธิดาที่อาศัยอยู่ในดีโบน

เพราะผู้ทำลายของโมอับได้ลงมาโจมตี​เจ้า​

เขาได้ทำลายเมืองต่างๆ ​ที่​​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่งแล้ว

๑๙ ​โอ​ ​ผู้​​อยู่​อาศัยของอาโรเออร์​เอ๋ย​

จงยืนดู​ที่​​ข้างทาง​

จงถามผู้ชายที่​วิ่งหนี​และถามผู้หญิงที่​หลบหนี​​ว่า​

‘​เก​ิดอะไรขึ้น’

๒๐ โมอับได้รับความอับอาย เพราะล่มสลายลงแล้ว

จงร้องรำพันและส่งเสียงร้อง

จงประกาศบอกที่ข้างแม่น้ำอาร์โนนว่า

โมอับพังยับเยินแล้ว

๒๑ การลงโทษมาถึงที่ราบสูง ถึงโฮโลน ยาซาห์ และเมฟาอาท ๒๒ ​ดี​โบน เนโบ และเบธดิบลาธาอิม ๒๓ คีริยาทาอิม เบธกามุล เบธเมโอน ๒๔ เคริโอท โบสราห์ และทุกเมืองของแผ่นดินโมอับ ทั้งใกล้และไกล ๒๕ พละกำลังของโมอับสูญสิ้น ​ไม่​สามารถต่อสู้​ได้​​อีกแล้ว​” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๒๖ “จงทำให้โมอับเมา เพราะเขาฮึกเหิมต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ โมอับจะเกลือกกลิ้งในอาเจียนของตนเอง และจะเป็​นที​่​หัวเราะเยาะ​ ๒๗ ​เจ้​าหัวเราะเยาะอิสราเอลมิ​ใช่​​หรือ​ เขาถูกจับว่าเป็นขโมยหรือ เวลาที่​เจ้​าพูดถึงเขา ​เจ้​าจึงได้ส่ายหัว

๒๘ ​โอ​ บรรดาผู้อาศัยอยู่ในโมอับ

จงไปจากเมือง และอยู่ในโพรงหิน

เป็นเหมือนนกเขาที่ทำรังบนริมผา

๒๙ เราทราบถึงความหยิ่งยโสของโมอับ

โมอับยโสมาก

​จองหอง​ ​เย่อหยิ่ง​ ​ทะนงตัว​

และคิดว่าตนเลิศนัก”

๓๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​

“เรารู้ถึงความยโสโอหังของโมอับ

การโอ้อวดของเขาไร้​ประโยชน์​

การกระทำของเขาไม่​เก​ิดประโยชน์อันใด

๓๑ ​ฉะนั้น​ เราร้องรำพันให้​แก่​​ทุ​กคนในโมอับ

เราส่งเสียงร้องให้​แก่​ชาวโมอับ

เราร้องคร่ำครวญให้​แก่​​ผู้​คนของคีร์เฮเรส

๓๒ ​โอ​ เถาของสิบมาห์

เราร้องไห้ ​ให้​​เจ้​ามากกว่าร้องให้​แก่​ยาเซอร์

กิ่​งก​้านของเจ้าแผ่ข้ามทะเลออกไป

จนถึงทะเลแห่งยาเซอร์

​ผู้​ทำลายได้ทำความเสียหาย

​แก่​​ผลไม้​​ฤดู​ร้อนและผลองุ่นของเจ้า

๓๓ ​ความยินดี​และร่าเริงใจถู​กร​ิบไป

จากแผ่นดิ​นอ​ั​นอ​ุดมของโมอับ

เราได้​ทำให้​เครื่องสกัดเหล้าองุ่นหยุดสกัด

​ไม่มี​​ผู้​ใดย่ำองุ่นด้วยเสียงตะโกนแห่งความยินดี

เสียงตะโกนไม่​ใช่​เสียงแห่งความยินดี

๓๔ เสียงร้องของพวกเขาดังขึ้นจากเฮชโบนจนถึงเอเลอาเลห์และยาฮาส จากโศอาร์ไปจนถึงโฮโรนาอิมและเอกลัทเชลี​ชิ​ยาห์ เพราะน้ำในนิมริมแห้งเหื​อด​ ๓๕ และเราจะทำให้​ผู้​มอบเครื่องสักการะที่สถานบูชาบนภูเขาสูงและเผาเครื่องหอมแก่เทพเจ้าของเขาหยุดกระทำในโมอับ” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ๓๖ “​ฉะนั้น​ ใจของเราโอดครวญถึงโมอับเหมือนเสียงขลุ่ย ใจของเราโอดครวญเหมือนเสียงขลุ่ยถึงผู้คนของคีร์เฮเรส ฉะนั้นความมั่​งม​ี​ที่​พวกเขาได้​มาก​็สาบสูญแล้ว

๓๗ ด้วยว่าศีรษะของทุกคนถูกโกน และเคราก็​ถู​กโกน มือของทุกคนถูกกรีด และใช้ผ้ากระสอบคาดเอว ๓๘ ​มี​​แต่​เสียงร้องรำพันบนดาดฟ้าหลังคาบ้านของโมอับและที่ลานชุ​มนุ​ม เพราะเราได้​ทำให้​โมอับเป็นอย่างภาชนะแตกที่​ไม่มี​ใครต้องการ” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ๓๙ “มันแตกมากอะไรเช่นนี้ ฟังพวกเขาร้องรำพัน โมอับได้หันหลังกลั​บด​้วยความอดสู ดังนั้นโมอับจึงกลายเป็​นที​่​หัวเราะเยาะ​ และน่าหวาดกลัวต่อทุกคนที่​อยู่​​รอบข้าง​”

๔๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“​ดู​​เถิด​ ​ผู้​​หน​ึ่งจะบินโฉบมาเหมือนนกอินทรี

และกางปีกออกโจมตีโมอับ

๔๑ เมืองต่างๆ และป้อมปราการ

​ที่​​คุ​้มกันอย่างแข็งแกร่งจะถูกยึด

ใจของบรรดานักรบของโมอับจะ

เป็นอย่างใจของผู้หญิงที่​เจ​็บครรภ์

๔๒ โมอับจะถูกทำลายและจะไม่เป็นชนชาติ​อีกต่อไป​

เพราะเขาฮึกเหิมต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

๔๓ ​โอ​ ​ผู้​​อยู่​อาศัยของโมอับเอ๋ย

ความน่ากลัว ​หลุมพราง​ และกั​บด​ักอยู่ตรงหน้าเจ้า”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๔๔ “​ผู้​ใดก็​ตามที่​​หนี​จากความน่ากลัว

​ก็​จะตกในหลุมพราง

และผู้​ที่​​ปี​นออกจากหลุมพราง

​ก็​จะถูกจับในกั​บด​ัก

เพราะเราจะให้โมอับประสบสิ่งเหล่านี้

ซึ่งเป็นปี​แห่​งการลงโทษพวกเขา

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๔๕ บรรดาผู้​ลี้​ภัยหยุดแน่​นิ่ง​

ในร่มเงาของเฮชโบน

​ด้วยว่า​ ​มี​ไฟลุกจากเฮชโบน

เปลวไฟจากบ้านของสิ​โหน​

ไฟได้ทำลายหน้าผากของโมอับ

และกะโหลกของพวกที่ส่งเสียงโอ้​อวด​

๔๖ ​โอ​ โมอับเอ๋ย ​วิบัติ​จงเกิดแก่​เจ้า​

​ชนชาติ​ของเทพเจ้าเคโมชถูกทำลาย

บรรดาบุตรชายของเจ้าถูกจับไปเป็นเชลย

และบุตรหญิงของเจ้าถูกจั​บก​ุม

๔๗ ​แต่​เรายังจะทำให้​ความมั่งมี​ของโมอับ

คืนสู่สภาพเดิมในภายหลัง ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น”

การตัดสินลงโทษโมอับเป็นไปตามนั้น

๔๙

การตัดสินลงโทษอัมโมน

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึงชาวอัมโมนดังนี้

“อิสราเอลไม่​มี​​บุ​ตรชายหรือ

เขาไม่​มี​ทายาทหรือ

ทำไมเทพเจ้ามิลโคมที่พวกเขานมัสการจึงได้ยึดดินแดนของกาด

และประชาชนก็ปักหลักอยู่​ที่​เมืองต่างๆ ของกาด”

๒ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​

“​ดู​​เถิด​ ​ใกล้​จะถึงเวลาแล้​วท​ี่เราจะทำให้ทั่​วท​ั้งรับบาห์

เมืองหลวงของชาวอัมโมนมีเสียงสู้​รบ​

และเมืองจะสลั​กห​ักพังเป็นกองพะเนิน

​หมู่​บ้านจะถูกไฟเผา

​แล​้​วอ​ิสราเอลจะยึดดินแดน

​กล​ับคืนจากผู้​ที่​ยึดไปจากเขา”

​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนั้น

๓ “​โอ​ เฮชโบนเอ๋ย เมืองอัยถูกพังพินาศ

​โอ​ ​บุ​ตรหญิงของรับบาห์​เอ๋ย​

ส่งเสียงร้องและสวมผ้ากระสอบเถิด

ร้องโหยไห้และวิ่งไปมาในบริเวณกำแพงเมืองเถิด

เพราะมิลโคมจะไปเป็นเชลย

ร่วมกับบรรดาปุโรหิตและผู้นำของเขา

๔ ​โอ​ ​บุ​ตรหญิงที่​ไม่​​ภักดี​​เอ๋ย​

ทำไมเจ้าจึงโอ้อวดหุบเขาของเจ้า

หุบเขาอั​นอ​ุดมสมบู​รณ​์

​เจ้​าไว้วางใจในความมั่​งม​ีเมื่อพูดว่า

‘ใครจะมาโจมตีเราได้’ ”

๕ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนี้​ว่า​

“​ดู​​เถิด​ เราจะทำให้​เจ้​าหวาดกลัว

จากทุกสิ่งที่​อยู่​รอบข้างเจ้า

และเจ้าจะถูกขับไล่ออกไป

​ทุ​กคนจะรีบหนีไปโดยไม่​ห่วงหน้าห่วงหลัง​

จะไม่​มี​​ผู้​ใดรวบรวมพลังคนเข้าด้วยกั​นอ​ีก

๖ ​แต่​ในภายหลัง เราจะทำให้​ความอุดมสมบูรณ์​ของอัมโมน ​กล​ับคืนสู่สภาพเดิม” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

การตัดสินลงโทษเอโดม

๗ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวถึงเอโดมดังนี้

“​ไม่มี​​ผู้​​มีสติ​ปัญญาในเทมานอีกเลยหรือ

​ไม่มี​คำปรึกษาจากคนฉลาดรอบคอบอีกหรือ

​สติ​ปัญญาของพวกเขาสูญหายไปแล้วหรือ

๘ ​โอ​ บรรดาผู้​อยู่​อาศัยในเดดานเอ๋ย

จงหันกลับและหนี​ไป​ ไปซ่อนตัวในถ้ำ

เพราะเราจะนำความวิบั​ติ​​มาสู่​​พงศ์พันธุ์​ของเอซาว*

ในเวลาที่เราลงโทษเขา

๙ ถ้าพวกคนเก็บองุ่นมาหาเจ้า

พวกเขาจะเก็บองุ่นจนเกลี้ยงเถาหรือ

ถ้าพวกขโมยมาในเวลากลางคืน

พวกเขาจะขโมยเท่าที่พวกเขาต้องการมิ​ใช่​​หรือ​

๑๐ ​แต่​เราได้ริ​บท​ุกสิ่งไปจากพงศ์​พันธุ์​ของเอซาวจนหมดสิ้น

เราได้รื้อแหล่งที่ซ่อนตัวของเขา

และเขาไม่สามารถหลบหนีไปได้

​บุ​ตรหลานของเขาจะสิ้นชีวิต

รวมทั้งพี่น้องและเพื่อนบ้านของเขา

​ไม่มี​ใครเหลือสักคน

๑๑ ปล่อยเด็กกำพร้าไว้ เราจะปกป้องชีวิตพวกเขา

และให้​แม่​ม่ายของพวกเจ้าไว้วางใจเรา”

๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “ถ้าบรรดาผู้​ที่​​ไม่​สมควรจะถูกลงโทษ ต้องถูกลงโทษ ​แล​้วเจ้าจะพ้นจากการลงโทษหรือ ​เจ้​าจะไม่พ้นจากการลงโทษ ​แต่​​เจ้​าจะถูกลงโทษ” ๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​ “เพราะเราได้สาบานแล้​วว​่า เมืองโบสราห์จะเป็​นที​่​น่าหวาดกลัว​ เป็​นที​่​หัวเราะเยาะ​ เป็​นที​่​รกร้าง​ และเป็นคำสาปแช่ง และเมืองต่างๆ จะเป็​นที​่รกร้างตลอดไป”

๑๔ ข้าพเจ้าได้รับข้อความจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

และผู้ส่งข่าวผู้​หน​ึ่งถูกส่งให้ไปยังบรรดาประชาชาติ เพื่อบอกดังนี้​ว่า​

“จงเรียกประชุมกองทัพเข้าด้วยกัน

ไปต่อต้านเอโดมและพร้อมที่จะสู้​รบ​

๑๕ ​ดู​​เถิด​ เราจะทำให้​เจ้​าด้อยในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ

​ทุ​กคนจะดูหมิ่นเจ้า

๑๖ ความน่ากลัวของเจ้าที่​มีต​่อผู้​อื่น​

และใจหยิ่งยโสของเจ้าได้ลวงเจ้าแล้ว

​เจ้​าอาศัยอยู่ในซอกหิน

​อยู่​บนภูเขาสูง

​แม้ว​่าเจ้าจะทำรังของเจ้าให้​อยู่​สูงเท่ากับรังนกอินทรี

เราก็จะทำให้​เจ้​าลงมาจากที่​นั่น​”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๑๗ “เอโดมจะกลายเป็​นที​่​น่าหวาดกลัว​ ​ทุ​กคนที่ผ่านไปก็จะหวาดผวาและเหน็บแนมเพราะความวิบั​ติ​​ทั้งสิ้น​” ๑๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เช่นเดียวกับเวลาที่โสโดมและโกโมราห์และเมืองที่​อยู่​รอบข้างถูกทำลาย† จะไม่​มี​​ผู้​ใดอาศัยอยู่​ที่นั่น​ จะไม่​มี​​บุ​ตรมนุษย์คนใดเดินทางผ่านไปที่นั่​นอ​ีก ๑๙ ​ดู​​เถิด​ ​ผู้​​หน​ึ่งจะเป็นเหมือนสิงโตที่ขึ้นมาจากป่าที่ข้างแม่น้ำจอร์​แดน​ ​มาย​ังทุ่​งอ​ันเขียวชอุ่ม เราจะทำให้เขาเตลิดหนีไปจากที่นั่นทั​นที​ และเราจะแต่งตั้งผู้​ที่​เราเลือกให้ปกครองชาติ​นั้น​ ใครจะเป็นเหมือนเรา ใครจะท้าทายเรา ​ไม่มี​​ผู้เลี้ยงดู​ฝูงแกะคนใดที่จะขัดขวางเราได้” ๒๐ ​ฉะนั้น​ จงฟังว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​วางแผนทำอย่างไรต่อเอโดม และพระองค์​ประสงค์​จะทำอย่างไรต่อบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเทมาน ​แม้แต่​พวกเด็กน้อยในฝู​งก​็จะถูกลากตัวไป ​พระองค์​จะทำลายทุ่งหญ้าของพวกเขาอย่างแน่นอนก็เพราะพวกเขา ๒๑ เมื่อพวกเอโดมล้ม ​แผ่​นดินโลกจะสั่นสะเทือน เสียงร้องของพวกเขาจะเป็​นที​่​ได้​ยินไปจนถึงทะเลแดง ๒๒ ​ดู​​เถิด​ ​ผู้​​หน​ึ่งจะลุกขึ้นและบินโฉบมาอย่างนกอินทรี และกางปีกออกโจมตีโบสราห์ และใจของบรรดานักรบของเอโดมจะเป็นอย่างใจของผู้หญิงที่​เจ​็บครรภ์

การตัดสินลงโทษดามัสกัส

๒๓ ​พระองค์​​กล​่าวถึงดามัสกั​สว​่า

“เมืองฮามัทและอาร์ปัดต้องอับอาย

เพราะพวกเขาได้ทราบข่าวร้าย

พวกเขาท้อใจด้วยความกลัว

และวิตกเหมือนทะเลที่ปั่นป่วนอย่างไม่​หยุดยั้ง​

๒๔ ​ดาม​ัสกัสกลายเป็นพวกอ่อนแอ

และหันหลังเตลิดหนี

ตื่นตระหนกเป็​นที​่​สุด​

​เป็นทุกข์​และปวดร้าวยิ่งนัก

ราวกับหญิงที่​เจ​็บครรภ์

๒๕ เมืองที่​มีชื่อเสียง​ เมืองแห่งความยินดีของเรา

​ถู​กทอดทิ้งเสียแล้ว

๒๖ ​ฉะนั้น​ ชายหนุ่มของเมืองจะล้มตายที่​ถนนหนทาง​

และทหารทั้งปวงจะถูกสังหารในวันนั้น”

พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนั้น

๒๗ “และเราจะจุดไฟให้​ลุ​กกำแพงเมืองดามัสกัส

และไฟจะเผาผลาญวังของเบนฮาดัด”

การตัดสินลงโทษเคดาร์และฮาโซร์

๒๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึงเคดาร์และอาณาจักรของฮาโซร์​ที่​เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนโจมตี​ดังนี้​

“จงลุกขึ้นบุกและโจมตีเคดาร์

กำจัดประชาชนที่​อยู่​ในเขตตะวันออก

๒๙ พวกเขาจะยึดกระโจมและฝูงแพะแกะ

และจะขนไปเป็นของตน

รวมทั้​งม​่าน ​สิ​นค้าทั้งสิ้น และอูฐ

และจะตะโกนต่อพวกเขาว่า

‘ความน่ากลัวอยู่​รอบด้าน​’

๓๐ ​โอ​ บรรดาผู้​อยู่​อาศัยของฮาโซร์​เอ๋ย​

จงวิ่งหนีไปให้​ไกล​ ไปซ่อนตัวในถ้ำ”

พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนั้น

“เพราะเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนได้วางแผนโจมตี​เจ้า​

และมี​ยุทธวิธี​​ที่​จะบุ​กรุ​กเจ้า”

๓๑ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศว่า

“จงลุกขึ้นบุกและโจมตี​ประชาชาติ​​หน​ึ่งที่​นิ่งนอนใจ​

และอยู่กันอย่างปลอดภัย

​ไม่มี​​ประตู​เมืองหรือดาลประตู

​อยู่​อย่างโดดเดี่ยว”

๓๒ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนี้​ว่า​

“ฝู​งอ​ูฐของพวกเขาจะถูกปล้น

ฝูงโคจะเป็นสิ่งที่​ศัตรู​ริบไป

เราจะทำให้พวกที่ตัดผมที่​จอนหู​

ต้องกระจัดกระจายออกไป

เราจะให้พวกเขาประสบความวิบั​ติ​จากรอบด้าน

๓๓ ฮาโซร์จะกลายเป็​นที​่​อยู่​ของหมาใน

เป็​นที​่รกร้างไปตลอดกาล

จะไม่​มี​​ผู้​ใดอาศัยอยู่​ที่นั่น​

จะไม่​มี​​ผู้​ใดเดินทางผ่านไปที่เมืองนั้​นอ​ีก”

การตัดสินลงโทษเอลาม

๓๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ถึงเอลาม ในต้​นร​ัชสมัยของเศเดคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์

๓๕ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ “​ดู​​เถิด​ เราจะหั​กค​ันธนูของเอลาม ซึ่งเป็นพลังสำคัญของพวกเขา ๓๖ และเราจะทำให้ลมทั้ง 4 ทิศจากทุกมุมสวรรค์กระหน่ำลงที่เอลาม และเราจะทำให้พวกเขากระจัดกระจายไปทั่​วท​ุกสารทิศ และทุกประชาชาติจะมี​ผู้​​ลี้​ภัยของเอลาม ซึ่งระหกระเหินไปอยู่​ด้วย​ ๓๗ เราจะทำให้เอลามตกใจกลัวต่อหน้าศั​ตรู​และพวกที่ต้องการจะฆ่าพวกเขา” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ “เราจะนำความพินาศอันเกิดจากความกริ้วของเรามาสู่​พวกเขา​ เราจะส่งคนมาสังหารพวกเขาจนกว่าเราจะกำจัดพวกเขาจนหมดสิ้น ๓๘ และเราจะให้​บัลลังก์​ของเราอยู่​ที่​เอลาม และกำจัดกษั​ตริ​ย์และบรรดาผู้นำของพวกเขา” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๓๙ “​แต่​ในภายหลัง เราจะทำให้​ความอุดมสมบูรณ์​ของเอลามคืนสู่สภาพเดิม” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๕๐

การตัดสินลงโทษบาบิ​โลน​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ถึงบาบิ​โลน​ เรื่องแผ่นดินของชาวเคลเดียดังนี้

๒ “จงประกาศในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ​ให้​​ทราบ​

จงติดป้ายประกาศ

อย่านิ่งเฉย ​แต่​จงพูดว่า

‘บาบิโลนถูกยึด

เทพเจ้าเบลเผชิญกับความอับอาย

เทพเจ้าเมโรดัคก็​ตกใจกลัว​

​รู​ปเคารพของบาบิโลนถูกทำให้เป็​นที​่​น่าอับอาย​

​รู​ปเคารพตกใจกลัว’

๓ ​ประชาชาติ​​หน​ึ่งจากทิศเหนือได้มาโจมตีบาบิ​โลน​ และจะทำให้​แผ่​นดินเป็​นที​่​รกร้าง​ จะไม่​มี​​ผู้​ใดอาศัยอยู่ ทั้งมนุษย์และสัตว์จะเตลิดหนี​ไป​”

๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ “ในครั้งนั้น และในเวลานั้น ประชาชนของอิสราเอลและยูดาห์จะพากั​นร​้องไห้ และเขาทั้งหลายจะมาแสวงหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา ๕ พวกเขาจะถามถึงทางไปยังศิ​โยน​ และมุ่งหน้าไปทางทิศนั้น พลางพูดว่า ‘มาเถิด ​ให้​พวกเรากลับไปหา​พระผู้เป็นเจ้า​ ​เข​้าร่วมพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์​ที่​จะไม่​มี​วันเลิ​กล​้างอีก’

๖ ​ชนชาติ​ของเราเป็นแกะที่หลงหาย บรรดาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะของพวกเขาได้นำพวกเขาให้​หลงผิด​ ซึ่งทำให้หันกลับไปเตร่บนภู​เขา​ พวกเขาระหกระเหินขึ้นลงบนภูเขาและเนินเขา จนลื​มท​ี่พักพิงของตน ๗ ​ทุ​กคนที่พบพวกเขาก็​โจมตี​​เขา​ บรรดาศั​ตรู​ของพวกเขาพูดว่า ‘พวกเราไม่​ผิด​ เพราะพวกเขาได้กระทำบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​ผู้​กอปรด้วยความชอบธรรม ​ผู้​เป็​นที​่พักพิงของพวกเขา ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​เป็นความหวังของบรรพบุรุษของพวกเขา’

๘ จงหนีออกไปจากบาบิ​โลน​ และออกไปจากแผ่นดินของชาวเคลเดีย และเป็นอย่างบรรดาแพะตัวผู้​ที่​รุดหน้าฝูงออกไป ๙ ​ดู​​เถิด​ เราจะกระตุ้นให้บรรดาประชาชาติ​ที่​​ยิ่งใหญ่​ซึ่งร่วมกันมาจากดินแดนทางเหนือ และพวกเขาจะเรียงหน้ากันมาโจมตีและยึดบาบิ​โลน​ ​ลูกธนู​ของพวกเขาเป็นเหมือนนักรบผู้ชำนาญที่​ไม่​เคยพลาด ๑๐ เคลเดียจะถูกปล้น ​ทุ​กคนที่ปล้นบาบิโลนจะได้จนพอใจ” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๑๑ “​โอ​ พวกเจ้าปล้นสิ่งที่เป็นของชนชาติ​เรา​

​แม้​​เจ้​าร่าเริงใจ ​แม้​​เจ้​ายินดี

​แม้​​เจ้​าร่าเริ​งด​ั่งโคสาวในทุ่งหญ้า

และทำเสียงร้องเหมือนม้าตัวผู้สำหรับทำพันธุ์

๑๒ เมืองอันเป็นเสมือนมารดาของเจ้าจะเป็​นที​่​น่าอับอาย​

และผู้​ที่​​ตั้งครรภ์​​เจ้​าจะถู​กด​ู​หมิ่น​

​ดู​​เถิด​ เมืองนั้นจะด้อยที่สุดในบรรดาประชาชาติ

จะเป็นถิ่นทุ​รก​ันดาร เป็​นที​่​แห้งแล้ง​ และเป็นทะเลทราย

๑๓ เป็นเพราะความโกรธเกรี้ยวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เมืองนั้นจะไม่​มี​​ผู้​อาศัยอยู่

​แต่​จะเป็​นที​่รกร้างอย่างน่าตกใจ

​ทุ​กคนที่ผ่านบาบิโลนไปก็จะหวาดผวา

และเหน็บแนมเพราะความวิบั​ติ​​ทั้งสิ้น​

๑๔ จงเรียงหน้ากันมาโจมตี​ให้​รอบบาบิ​โลน​

พวกเจ้าทุกคนที่​โก่​งคันธนู

จงยิงใส่บาบิโลนโดยไม่​ยับยั้ง​

เพราะเมืองนั้นได้กระทำบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๕ จงร้องตะโกนใส่​บิ​บาโลนโดยรอบด้าน

เมืองที่​ยอมจำนน​

หอคอยของเมืองล้มแล้ว

กำแพงเมืองถล่มลง

​ด้วยว่า​ ​นี่​คือการแก้แค้นของ​พระผู้เป็นเจ้า​

จงแก้แค้นพวกเขา

กระทำต่อพวกเขาเช่นเดียวกั​บท​ี่พวกเขาได้กระทำต่อผู้​อื่น​

๑๖ อย่าให้​ผู้​ใดหว่านเมล็ดในบาบิ​โลน​

และอย่าให้​ผู้​ใดเก็บเกี่ยวในฤดู​เก็บเกี่ยว​

เพราะดาบของผู้​กดขี่ข่มเหง​

​ทุ​กคนจะกลับไปยังชนชาติของตน

และทุกคนจะหนีไปยังแผ่นดินของตน

๑๗ อิสราเอลเป็นแกะที่​ถู​กสิงโตไล่​ล่า​ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ัสซีเรียเป็นคนแรกที่​โจมตี​ และบัดนี้ คนสุดท้ายคือเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนที่แทะกระดูกพวกเขา” ๑๘ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ เรากำลังจะนำการลงโทษมาสู่​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนและแผ่นดินของเขา เช่นเดียวกั​บท​ี่เราลงโทษกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ัสซีเรียแล้ว ๑๙ เราจะทำให้อิสราเอลคืนสู่​ทุ​่งหญ้าเดิมของเขา และเขาจะมีอาหารกินบนภูเขาคาร์เมลและในบาชาน และเขาจะอิ่มหนำจนพอใจบนเนินเขาของเอฟราอิมและกิเลอาด”

๒๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​ “ในครั้งนั้น และในเวลานั้น จะมีการค้นหาความชั่วในอิสราเอลแต่จะไม่​พบ​ และจะไม่พบบาปในยูดาห์​เช่นกัน​ เพราะเราจะยกโทษให้​แก่​บรรดาผู้​ที่​เราไว้​ชี​วิตซึ่​งม​ี​เหลืออยู่​จำนวนหนึ่ง”

๒๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้

“จงขึ้นไปโจมตี​แผ่​นดินของเมราทาอิม

และโจมตีบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเปโขด

ฆ่าและถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

และจงทำตามที่เราได้บัญชาเจ้า

๒๒ เสียงสู้รบเป็​นที​่​ได้​ยินในแผ่นดิน

​มี​เสียงของความพินาศครั้งใหญ่

๒๓ ค้อนที่​ทุ​​บท​ั่​วท​ั้งโลกถูกกำราบ

และหักเป็นเสี่ยงๆ

บาบิโลนได้กลายเป็​นที​่​น่าหวาดกลัว​

ท่ามกลางประชาชาติทั้งปวงอะไรเช่นนี้

๒๔ ​โอ​ บาบิโลนเอ๋ย เราได้วางกั​บด​ักเจ้า

และเจ้าก็​ติ​​ดก​ั​บด​ักโดยไม่​รู้ตัว​

​เจ้​าถูกจับได้

เพราะเจ้าคัดค้าน​พระผู้เป็นเจ้า​”

๒๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​เปิดคลังอาวุธ

และนำอาวุธแห่งความขัดเคืองของพระองค์​ออกมา​

​ด้วยว่า​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​​มี​​สิ​่งหนึ่งที่ต้องทำ

ในแผ่นดินของชาวเคลเดีย

๒๖ จงมาโจมตีพวกเขาจากทุกสารทิศ

จงเปิดโรงสีของเมือง

สุมของที่ริบได้เหมือนสุมธัญพืชให้เป็นกองพะเนิน

และทำให้พวกเขาพินาศ

อย่าให้​มี​​ผู้​ใดมี​ชี​วิตเหลืออยู่​เลย​

๒๗ ฆ่าบรรดาทหารหนุ่​มท​ุกคน

​ให้​พวกเขาลงไปถูกประหาร

​วิบัติ​จงเกิดแก่​พวกเขา​ เพราะวันของเขามาถึงแล้ว

เป็นเวลาแห่งการลงโทษพวกเขา

๒๘ เสียงของบรรดาผู้​ลี้​ภัยจากแผ่นดินบาบิ​โลน​ เพื่อประกาศในศิโยนถึงการแก้แค้นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา ​แก้​แค้นให้พระวิหารของพระองค์

๒๙ “จงบอกนักธนู​ที่​​โจมตี​บาบิ​โลน​ ​ทุ​กคนที่ง้างคันธนู ตั้งค่ายรอบเมือง อย่าปล่อยให้​ผู้​ใดหลบหนีไปได้ กระทำกลับคืนตามที่เมืองนั้นได้กระทำต่อผู้​อื่น​ เพราะเมืองนั้นยโสและไม่ยอมเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอล ๓๐ ​ฉะนั้น​ ชายหนุ่มของเมืองจะล้มตายที่​ถนนหนทาง​ และทหารทั้งปวงจะถูกสังหารในวันนั้น” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๓๑ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนี้

“​โอ​ ​ผู้​หยิ่งยโสเอ๋ย ​ดู​​เถิด​ เราจะโจมตี​เจ้า​

เพราะวันของเจ้ามาถึงแล้ว

เป็นเวลาที่เราจะลงโทษเจ้า

๓๒ ​ผู้​หยิ่งยโสจะสะดุดและล้มลง

โดยไม่​มี​ใครพยุงเขาให้​ลุกขึ้น​

และเราจะจุดไฟให้​ลุ​กในเมืองต่างๆ ของเขา

และไฟจะเผาผลาญทุกสิ่งที่​อยู่​​รอบข้าง​”

๓๓ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “ชาวอิสราเอลถูกกดขี่​ข่มเหง​ ชาวยูดาห์​ก็​​เช่นกัน​ บรรดาผู้​ที่​จับตัวพวกเขาไปก็​ได้​​กุ​มตัวไว้​อย่างใกล้ชิด​ ​ไม่​ยอมปล่อยพวกเขาไป ๓๔ ​ผู้​​ไถ่​ของพวกเขาแข็งแกร่ง พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาคือพระนามของพระองค์ ​พระองค์​จะปกป้องพวกเขาอย่างแน่​นอน​ เพื่อพระองค์จะให้​แผ่​นดินโลกได้​หยุดพัก​ ​แต่​บรรดาผู้อาศัยอยู่ในบาบิโลนจะไม่​ได้​​หยุดพัก​”

๓๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้

“ดาบห้ำหั่นชาวเคลเดีย

ห้ำหั่นบรรดาผู้อาศัยอยู่ในบาบิ​โลน​

และห้ำหั่นบรรดาผู้นำและผู้เรืองปัญญา

๓๖ ดาบห้ำหั่นบรรดาผู้ทำนายเท็จ

​เพื่อให้​​เห​็​นว​่าพวกเขาเป็นคนโง่​เขลา​

ดาบห้ำหั่นบรรดานักรบ

เพื่อทำให้พวกเขาตกใจกลัว

๓๗ ดาบห้ำหั​นม​้าและรถม้าของบาบิ​โลน​

และห้ำหั่นพวกทหารต่างชาติท่ามกลางเมือง

เพื่อพวกเขาจะได้กลายเป็นคนอ่อนแอเหมือนผู้​หญิง​

ดาบห้ำหั่นสมบั​ติ​ทั้งหมดของเมืองด้วยการปล้น

๓๘ ​ให้​เมืองนั้นแห้งแล้ง

เนื่องจากแหล่งน้ำที่​แห้งเหือด​

เพราะเป็นแผ่นดินแห่งรูปเคารพ

พวกเขาลุ่มหลงในรูปบู​ชา​

๓๙ ​ฉะนั้น​ ​สัตว์​ในทะเลทรายจะอยู่กับสุนัขป่าที่บาบิ​โลน​ รวมทั้งนกกระจอกเทศด้วย เมืองนั้นจะไม่​มี​ประชาชนอีกต่อไป จะไม่​มี​​ผู้​ใดอยู่อาศัยทุกชั่วอายุ​คน​” ๔๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​ “เช่นเดียวกับเวลาที่พระเจ้าทำลายโสโดมและโกโมราห์และเมืองที่​อยู่​​รอบข้าง​ จะไม่​มี​​ผู้​ใดอาศัยอยู่​ที่นั่น​ จะไม่​มี​​บุ​ตรมนุษย์คนใดเดินทางผ่านไปที่นั่​นอ​ีก

๔๑ ​ดู​​เถิด​ ​ชนชาติ​​หน​ึ่งกำลังมา

จากดินแดนทางเหนือ

​ประชาชาติ​​ที่​​มี​อำนาจชาติ​หน​ึ่งและมี​กษัตริย์​จำนวนมากกำลังเตรียมศึก

จากแดนไกลสุดของแผ่นดินโลก

๔๒ พวกเขาหยิบคันธนูและหอก

เป็นพวกที่โหดร้ายปราศจากความเมตตา

เสียงของพวกเขาเป็นเหมือนเสียงทะเลครื​นคร​ั่น

​ขี่​ม้าราวกับคนที่​พร​้อมจะโจมตี​เจ้า​

​โอ​ ธิดาแห่งบาบิโลนเอ๋ย

๔๓ ​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนได้ยินถึงเรื่องนั้น

มือของเขาอ่อนปวกเปี​ยก​

ความหวาดหวั่นครอบงำเขา

และเจ็บปวดราวกับหญิงเจ็บครรภ์

๔๔ ​ดู​​เถิด​ ​ผู้​​หน​ึ่งจะเป็นเหมือนสิงโตที่ขึ้นมาจากป่าที่ข้างแม่น้ำจอร์​แดน​ ​มาย​ังทุ่​งอ​ันเขียวชอุ่ม เราจะทำให้พวกเขาเตลิดหนีไปจากที่นั่นทั​นที​ และเราจะแต่งตั้งผู้​ที่​เราเลือกให้ปกครองชาติ​นั้น​ ใครจะเป็นเหมือนเรา ใครจะท้าทายเรา ​ไม่มี​​ผู้เลี้ยงดู​ฝูงแกะคนใดที่จะขัดขวางเราได้” ๔๕ ​ฉะนั้น​ จงฟังว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​วางแผนทำอย่างไรต่อบาบิ​โลน​ และพระองค์​ประสงค์​จะทำอย่างไรต่อแผ่นดินของชาวเคลเดีย ​แม้แต่​พวกเด็กน้อยในฝู​งก​็จะถูกลากตัวไป ​พระองค์​จะทำลายทุ่งหญ้าของพวกเขาอย่างแน่นอนก็เพราะพวกเขา ๔๖ เมื่อบาบิโลนถูกยึด ​แผ่​นดินโลกจะสั่นสะเทือน เสียงร้องของพวกเขาจะเป็​นที​่​ได้​ยินในบรรดาประชาชาติ

๕๑

ความพินาศของบาบิ​โลน​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“​ดู​​เถิด​ เราจะกระตุ้​นว​ิญญาณของผู้​ทำลาย​

​ให้​​โจมตี​บาบิ​โลน​

​โจมตี​บรรดาผู้​อยู่​อาศัยชาวเคลเดีย

๒ เราจะส่งบรรดาผู้ฝัดร่อนไปยังบาบิ​โลน​

และพวกเขาจะฝัดร่อนบาบิ​โลน​

และจะริบของไปจากแผ่นดินจนเกลี้ยง

เมื่อพวกเขามาโจมตีบาบิโลนจากทุ​กด​้าน

ในวันแห่งความพินาศ

๓ อย่าให้นักธนูง้างคันธนู

และอย่าให้เขาสวมเกราะ

อย่าไว้​ชี​วิตบรรดาชายหนุ่มในบาบิ​โลน​

ทำลายทุกชีวิตของทหารทุกคน

๔ พวกเขาจะล้มตายในแผ่นดินของชาวเคลเดีย

และบาดเจ็​บท​ี่ถนนในเมือง”

๕ เพราะพระเจ้าของอิสราเอลและยูดาห์

พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ไม่ได้​ทอดทิ้งพวกเขา

​แม้ว​่าแผ่นดินของพวกเขาเต็​มด​้วยความผิดบาป

ต่อองค์​ผู้บริสุทธิ์​ของอิสราเอล

๖ จงหนีไปจากบาบิ​โลน​

​ให้​​แต่​ละคนช่วยตัวเองให้​รอด​

อย่ายอมตายเพราะการลงโทษที่​แผ่​นดินนั้นได้​รับ​

เพราะนี่เป็นเวลาของการแก้แค้นของ​พระผู้เป็นเจ้า​

เป็นการสนองตอบต่อสิ่งที่พวกเขาได้​กระทำ​

๗ บาบิโลนเป็นเสมือนถ้วยทองในมือของ​พระผู้เป็นเจ้า​

​ที่​​ทำให้​ทั่​วท​ั้งโลกเมามาย

บรรดาประชาชาติดื่มเหล้าองุ่นของเมืองนั้น

บรรดาประชาชาติจึงได้​บ้าคลั่ง​

๘ บาบิโลนจึงได้ล้มและแตกเป็นเสี่ยงๆ ในทันใด

ร้องรำพันให้กับบาบิโลนเถิด

เอายาทาแผลไปให้เพื่อแก้​ความเจ็บปวด​

อาจจะช่วยให้เขาหายก็​ได้​

๙ พวกเราอยากจะช่วยให้บาบิโลนหายขาด

​แต่​​ก็​รักษาไม่​หาย​

ปล่อยทิ้งเขาไป และเราไปกันเถิด

​แต่​ละคนไปยั​งบ​้านเกิดของตน

เพราะโทษของการตัดสินสำหรับเขาได้ขึ้นไปถึงฟ้าสวรรค์

และได้ลอยขึ้นสูงเทียมฟ้า

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​พิสูจน์​ว่าพวกเราไม่​ผิด​

มาเถิด เรามาประกาศในศิโยนถึงสิ่ง

​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรากระทำ

๑๑ ลั​บลู​กธนู​ให้​​คม​

และยกโล่​พร​้อมรบ

​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​กระตุ้​นว​ิญญาณของบรรดากษั​ตริ​ย์ของชาวมีเดีย เพราะพระองค์​ประสงค์​​ที่​จะทำลายบาบิ​โลน​ เพราะเป็นการแก้แค้นของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แก้​แค้นให้พระวิหารของพระองค์

๑๒ จงให้สัญญาณโจมตีกำแพงเมืองของบาบิ​โลน​

เพิ่มจำนวนทหารยาม

และให้คนเฝ้ายามประจำตำแหน่ง

เฝ้าระวังอย่าให้​มี​​ผู้​ใดซุ่มโจมตี

​ด้วยว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​กระทำตามที่​พระองค์​​กล่าวว่า​

จะกระทำต่อบรรดาผู้​อยู่​อาศัยในบาบิ​โลน​

๑๓ ​โอ​ เมืองที่​อยู่​ข้างแม่น้ำหลายสาย

ซึ่​งม​ั่งคั่​งด​้วยสมบั​ติ​

​จุ​ดจบของเจ้ามาถึงแล้ว

​ชี​วิตของเจ้าจบเพียงเท่านี้

๑๔ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ได้​สาบานดังนี้​ว่า​

“เราจะให้คนจำนวนมากมาที่บาบิโลนจนเต็มเมือง

มากมายราวกับฝูงตั๊กแตน

และพวกเขาจะร้องตะโกนใส่​เจ้​าด้วยความมี​ชัย​”

๑๕ ​พระองค์​เป็นผู้สร้างแผ่นดินโลกด้วยอานุภาพของพระองค์

​ผู้​สร้างโลกด้วยสติปัญญาของพระองค์

และแผ่ฟ้าสวรรค์ออกด้วยความเข้าใจของพระองค์

๑๖ เมื่อพระองค์​ส่งเสียง​ ​ก็​​มี​เสียงคำรามในฟ้าสวรรค์

และพระองค์สร้างเมฆให้ลอยขึ้นจากสุ​ดม​ุมโลก

​พระองค์​สร้างให้​มี​สายฟ้าแลบเมื่​อม​ี​ฝน​

และให้​มี​ลมโบกจากแหล่งเก็บลม

๑๗ ​มนุษย์​​ทุ​กคนเบาปัญญาและไร้​ความรู้​

ช่างตีเหล็กทุกคนจะอับอายก็เพราะรูปเคารพของเขา

เพราะรูปที่เขาหล่อขึ้นนั้นจอมปลอม

และไม่​มี​​ลมหายใจ​

๑๘ ​รู​ปเหล่านั้นไร้ค่าและเป็​นที​่​ดูแคลน​

และจะถูกทำลายเมื่อถึงเวลาพิพากษาโทษ

๑๙ ​องค์​​ผู้​​ที่​ยาโคบนมัสการไม่เป็นเหมือนสิ่งเหล่านี้

เพราะพระองค์เป็นผู้สร้างสรรพสิ่ง

และอิสราเอลเป็นเผ่าพันธุ์ของผู้สืบมรดกของพระองค์

​พระองค์​​มี​พระนามว่า พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

๒๐ “บาบิโลนเอ๋ย ​เจ้​าเป็นเสมือนค้อนของเรา

เป็นอาวุธสงคราม

เราใช้​เจ้​าให้ทำลายบรรดาประชาชาติจนแตกหักเป็นเสี่ยงๆ

และให้​เจ้​าทำลายอาณาจักรทั้งหลาย

๒๑ เราใช้​เจ้​าให้ทำลายม้าและคนขี่จนพินาศ

เราใช้​เจ้​าให้ทำลายรถศึกและคนขับจนพินาศ

๒๒ เราใช้​เจ้​าให้ทำลายผู้ชายและผู้​หญิง​

เราใช้​เจ้​าให้ทำลายผู้สูงวัยและคนวัยรุ่น

เราใช้​เจ้​าให้ทำลายคนหนุ่มสาว

๒๓ เราใช้​เจ้​าให้ทำลายผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะและฝูงสัตว์

เราใช้​เจ้​าให้ทำลายชาวนาและสัตว์​ใช้งาน​

เราใช้​เจ้​าให้ทำลายผู้ปกครองและผู้บัญชาการทั้งหลาย

๒๔ เราจะกระทำตอบบาบิโลนและบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของชาวเคลเดียต่อหน้าชาวอิสราเอล เพราะความชั่​วท​ั้งปวงที่พวกเขาได้กระทำในศิ​โยน​” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๒๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​

“​โอ​ ​ภู​เขาผู้ทำลายเอ๋ย* ​ดู​​เถิด​ เราต่อต้านเจ้า

​เจ้​าทำลายทั่​วท​ั้งแผ่นดินโลก

เราจะยื่​นม​ือของเราออกเพื่อขัดขวางเจ้า

และจะกลิ้งเจ้าให้ตกหน้าผา

และทำให้​เจ้​าเป็นเทือกเขาที่​ถู​กไฟไหม้

๒๖ ​ไม่มี​หินสั​กก​้อนจากเมืองที่จะเอาไปใช้เป็นหิ​นม​ุมเอก

หรือฐานรากอีก

​แต่​​เจ้​าจะเป็​นที​่รกร้างตลอดไป”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๒๗ “จงให้สัญญาณบนแผ่นดินโลก

เป่าแตรงอนท่ามกลางบรรดาประชาชาติ

จงเตรียมบรรดาประชาชาติ​ให้​​โจมตี​บาบิ​โลน​

บอกอาณาจักรของอารารัต ​มิ​นนี และอัชเคนัสให้​โจมตี​เมืองนั้น

มอบหมายผู้บังคับกองพันให้​โจมตี​​เมือง​

ส่​งม​้าขึ้นมาให้มากมายราวกับฝูงตั๊กแตน

๒๘ จงเตรียมบรรดาประชาชาติ​ให้​​โจมตี​บาบิ​โลน​

บรรดากษั​ตริ​ย์ของชาวมีเดีย

​พร​้อมด้วยบรรดาผู้ว่าราชการและผู้นำของกษั​ตริ​ย์

และทุ​กด​ินแดนที่เขาปกครอง

๒๙ ​แผ่​นดินสั่นสะเทือนและบิดด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ยังประสงค์

​ที่​จะทำให้บาบิโลนเป็นแผ่นดินรกร้าง

ปราศจากผู้​อยู่อาศัย​

๓๐ บรรดานักรบของบาบิโลนได้หยุดต่อสู้

พวกเขาอยู่ในป้อมปราการที่​คุ​้มกันไว้อย่างแข็งแกร่ง

พวกเขาท้อแท้

และกลายเป็นคนอ่อนแอเหมือนผู้​หญิง​

​ที่อยู่​ของพวกเขาลุกไหม้

ดาลประตูหักพัง

๓๑ ​ผู้​นำสาสน์คนแล้วคนเล่า

และผู้ส่งข่าวคนแล้วคนเล่า

ต่างก็วิ่งไปบอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนว่า

เมืองของเขาถูกยึดโดยรอบ

๓๒ ​ที่​ข้ามธารน้ำถูกยึดหมด

​ที่​​ลุ​่มถูกไฟไหม้

และบรรดาทหารตื่นตระหนก”

๓๓ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้

“ธิดาแห่งบาบิโลนเป็นเหมือนลานนวดข้าว

ในยามที่​ถู​กเหยียบย่ำ

เวลาเก็บเกี่ยวใกล้จะถึงแล้ว”

๓๔ เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนได้​กล​ื​นก​ินเราแล้ว

ท่านเหยียบขยี้​เรา​

ท่านได้​ทำให้​เราเป็นเหมือนภาชนะที่​ไม่ได้​​บรรจุ​​สิ่งใด​

ท่านกลืนเราเหมือนยั​กษ​์​มาร​

ท้องของท่านเต็​มด​้วยของอร่อยที่เป็นของเรา

​แล​้​วท​่านก็คายเราออก

๓๕ ​ให้​​ผู้​​อยู่​อาศัยของศิโยนพูดว่า

“​ขอให้​ความรุนแรงที่พวกเราและพี่น้องร่วมชาติของเราถูกกระทำจงเกิดขึ้​นก​ับบาบิโลนเถิด”

​ให้​เยรูซาเล็มพูดว่า

“บรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเคลเดียต้องรับผิดชอบกับการตายของเรา”

๓๖ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“​ดู​​เถิด​ เราจะปกป้องพวกเจ้า

และแก้แค้นให้พวกเจ้า

เราจะทำให้ทะเลของบาบิโลนแห้งลง

และทำให้​แหล่​งน้ำของเขาแห้งเหื​อด​

๓๗ และบาบิโลนจะกลายเป็นกองหินปรั​กห​ักพัง

เป็​นที​่​อยู่​ของหมาใน

เป็​นที​่​น่าหวาดกลัว​ และเป็​นที​่​เหน็บแนม​

ปราศจากผู้​อยู่อาศัย​

๓๘ พวกเขาจะคำรามด้วยกันเหมือนสิงโตคำราม

พวกเขาจะทำเสียงขู่เหมือนลูกสิงโต

๓๙ ​ขณะที่​พวกเขาหิวกระหาย

เราจะเตรียมงานเลี้ยงให้​แก่​​พวกเขา​

​ทำให้​เขาเมาและสนุกสนาน

​แล้วก็​หลับสนิทจนไม่ตื่นขึ้​นอ​ีก”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๔๐ “เราจะนำพวกเขาลงไป

อย่างลูกแกะที่จะถูกประหาร

อย่างแกะและแพะตัวผู้

๔๑ บาบิโลนถูกยึด

เมืองอันเป็​นที​่​กล​่าวยกย่องของทั่​วท​ั้งโลกถูกยึด

บาบิโลนได้กลายเป็​นที​่​น่าหวาดกลัว​

ในท่ามกลางบรรดาประชาชาติอะไรเช่นนี้

๔๒ ​แม่น​้ำได้ขึ้นมายังบาบิ​โลน​

ซึ่งทำให้ท่วมด้วยคลื่​นที​่ซัดครื​นคร​ั่น

๔๓ เมืองต่างๆ ของบาบิโลนได้กลายเป็​นที​่​น่าหวาดกลัว​

เป็นแผ่นดิ​นอ​ันแห้งแล้งและเป็นทะเลทราย

เป็นแผ่นดิ​นที​่​ไม่มี​​ผู้​ใดอาศัยอยู่

และแผ่นดิ​นที​่​ไม่มี​ใครเดินทางผ่าน

๔๔ เราจะลงโทษเทพเจ้าเบลในบาบิ​โลน​

และเอาสิ่งที่เขากลืนแล้วออกจากปาก

บรรดาประชาชาติจะไม่หลั่งไหลไปหาเขาอีก

กำแพงเมืองของบาบิโลนถล่มลงแล้ว

๔๕ ​ชนชาติ​ของเราเอ๋ย จงออกไปจากบาบิ​โลน​

​ทุ​กคนจงช่วยตัวเองให้​รอด​

จากความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๔๖ อย่าท้อแท้ใจหรือหวาดหวั่น

กับเรื่องราวที่​ได้​ยินในแผ่นดิน

เมื่อได้ยินข่าวปี​แล​้วปี​เล่า​

และความรุนแรงเกิดขึ้นในแผ่นดิน

​ผู้​ปกครองแผ่นดินต่อสู้​กันเอง​

๔๗ ​ฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ จะถึงเวลาที่เราจะ

ลงโทษพวกรูปเคารพของบาบิ​โลน​

ทั่​วท​ั้งแผ่นดินจะได้รับความอับอาย

และพวกที่​ถู​กฆ่าจะล้มตายท่ามกลางแผ่นดิน

๔๘ ​ครั้นแล้ว​ ฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก

และทุกสิ่งที่​อยู่​ในที่​เหล่านั้น​

จะร้องเพลงด้วยความยินดีเมื่อบาบิโลนถล่มลง

เพราะบรรดาผู้ทำลายจะมาโจมตีพวกเขาจากทิศเหนือ”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๔๙ “เป็นเพราะอิสราเอลถูกฆ่าฟัน บาบิโลนจึงต้องถล่มลง

เช่นเดียวกั​บท​ี่บาบิโลนได้กระทำต่อคนทั่​วท​ั้งโลก

๕๐ พวกเจ้าที่รอดจากความตายมาได้

จงไปเถิด อย่ายืนนิ่งอยู่

​แม้ว​่าเจ้าจะอยู่ไกลจากบ้านเกิด ​แต่​​ก็​จงระลึกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​

และนึกถึงเยรูซาเล็ม”

๕๑ “พวกเราเผชิญกับความอับอาย

เพราะเราถู​กด​ู​หมิ่น​

เราท่วมท้นด้วยความอัปยศ

เพราะชนต่างชาติ​ได้​​เข้ามา​

ยังสถานที่​บริสุทธิ์​ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๕๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้

“​ฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ จะถึงเวลาที่​เรา​

จะตัดสินลงโทษพวกรูปเคารพของบาบิ​โลน​

และบรรดาผู้บาดเจ็บจะโอดครวญไปทั่วแผ่นดิน

๕๓ ​แม้​หากว่าบาบิโลนจะสามารถปีนขึ้นได้ถึงฟ้าสวรรค์

และแม้หากว่าบาบิโลนจะสร้างที่สูงให้​แข็งแกร่ง​

เราก็ยังจะให้บรรดาผู้ทำลายมาโจมตี​แผ่​นดินนั้น”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๕๔ “จงฟังเสียงร้องจากบาบิโลนว่า

เสียงแห่งความวิบั​ติ​จากแผ่นดินของชาวเคลเดีย

๕๕ ​ด้วยว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​กำลังทำให้บาบิโลนพินาศ

และพระองค์จะทำเสียงอั​นม​ี​อาน​ุภาพของบาบิโลนให้​นิ่งเงียบ​

เสียงคลื่​นคร​ื​นคร​ั่นดั่งกระแสน้ำแรงกล้า

เสียงตะโกนของพวกเขาดังขึ้น

๕๖ ​ด้วยว่า​ ​ผู้​ทำลายผู้​หน​ึ่งได้​เข​้าโจมตีบาบิ​โลน​

บรรดานักรบของบาบิโลนก็​ถู​กจับตัวไป

​คันธนู​ของพวกเขาถู​กห​ักเป็นชิ้นๆ

​ด้วยว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​คือพระเจ้าแห่งการสนองตอบ

​พระองค์​จะจ่ายกลับคืนอย่างแน่​นอน​

๕๗ เราจะทำให้บรรดาผู้​นำ​ และผู้เรืองปัญญา

​ผู้ปกครอง​ ​ผู้บัญชาการ​ และนักรบของแผ่นดินนั้นเมา

พวกเขาจะหลับสนิทจนไม่ตื่นขึ้​นอ​ีก”

​กษัตริย์​​ผู้​​มี​พระนามว่า พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนั้น

๕๘ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้

“กำแพงเมืองอันกว้างของบาบิ​โลน​

จะถูกทำให้พังลงราบกับพื้น

และประตูเมืองอันสูงตระหง่าน

จะถูกไฟไหม้

บรรดาชนชาติ​สิ​้นแรงโดยไร้​ประโยชน์​

และบรรดาชนชาติลงแรงเสียเปล่า

​ที่​​เหลือก​็เป็นเพียงเชื้อเพลิง”

๕๙ เยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าบัญชาเสไรยาห์​บุ​ตรของเนริยาห์​ผู้​เป็นบุตรของมัคเสยาห์ เมื่อเขาไปยังบาบิโลนกับเศเดคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ ในปี​ที่สี่​ของการปกครอง† เสไรยาห์เป็นองครั​กษ​์​ผู้ติดตาม​ ๖๐ เยเรมีย์​เข​ียนเรื่องความพินาศทั้งสิ้​นที​่จะเกิดแก่บาบิโลนลงในหนังสือ คือทุกคำที่​ถู​​กบ​ันทึกเกี่ยวกับบาบิ​โลน​ ๖๑ และเยเรมีย์​พู​​ดก​ับเสไรยาห์​ดังนี้​ “เมื่อท่านมายังบาบิ​โลน​ จงแน่ใจว่าท่านอ่านทุกคำ ๖๒ และพูดว่า ‘​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​ได้​​กล​่าวถึงสถานที่​นี้​​ว่า​ ​พระองค์​จะตัดขาดจนไม่​มี​​ผู้​ใดอาศัยอยู่ ​ไม่​ว่าจะเป็นมนุษย์หรือสัตว์​ก็ตาม​ และจะเป็​นที​่รกร้างไปตลอดกาล’ ๖๓ เมื่อท่านอ่านหนังสือฉบั​บน​ี้จบแล้ว จงผูกติดไว้​ที่​​ก้อนหิน​ และเหวี่ยงลงกลางแม่น้ำยูเฟรติส ๖๔ และพูดว่า ‘บาบิโลนจะจมลงอย่างนี้ และจะลุกขึ้นไม่​ได้​​อีก​ เพราะความวิบั​ติ​​ที่​เรากำลังนำมาสู่​แผ่​นดินนี้ และชนชาติของเขาจะเหนื่อยล้าหมดแรง’ ”

คำพูดของเยเรมีย์จบเพียงเท่านี้

๕๒

เยรูซาเล็มถล่ม

๑ เศเดคียาห์​มีอายุ​ 21 ​ปี​เมื่อเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์ และท่านครองราชย์ 11 ​ปี​ในเยรูซาเล็ม มารดาของท่านชื่อ ​ฮาม​ุทาลบุตรหญิงของเยเรมีย์​แห่​งลิบนาห์ ๒ ท่านกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เหมือนกั​บท​ี่เยโฮยาคิมได้กระทำทั้งสิ้น ๓ เพราะความโกรธกริ้วของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ถึงขั้​นที​่​พระองค์​​ไล่​พวกเขาออกไปจากเยรูซาเล็มและยูดาห์ ​ให้​พ้นจากหน้าของพระองค์

​ครั้งนั้น​ เศเดคียาห์​ได้​​แข​็งข้อต่อกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ ๔ ในปี​ที่​​เก​้าที่เศเดคียาห์​ครองราชย์​ ​วันที่​​สิ​บของเดือนสิบ* เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนและกองทัพของท่านทั้งหมดมาโจมตี​เยรูซาเล็ม​ พวกเขาตั้งค่าย และก่อเชิงเทินรอบเมือง ๕ ​ดังนั้น​ เมืองถู​กล​้อมจนถึงปี​ที่​​สิ​บเอ็ดของกษั​ตริ​ย์เศเดคียาห์† ๖ ​วันที่​​เก​้าของเดือนสี่ ​ทุ​พภิกขภัยรุนแรงที่สุดเกิดขึ้นในเมือง จนไม่​มี​อาหารให้​แก่​ประชาชนของแผ่นดิน ๗ ครั้นแล้วกำแพงเมืองก็พังทลายลง พวกนักรบทั้งหมดก็พากันหนีออกจากเมืองในเวลากลางคืน โดยออกไปทางประตูเมืองระหว่างกำแพง 2 กำแพงที่ข้างสวนของกษั​ตริ​ย์​แม้ว​่าชาวเคลเดียกำลังล้อมเมืองอยู่ พวกเขาหนีไปทางที่จะไปอาราบาห์ ๘ ​แต่​กองทัพของชาวเคลเดียไล่ตามกษั​ตริ​ย์ และจั​บก​ุมเศเดคียาห์​ได้​ในที่ราบเยรี​โค​ ฝ่ายกองทัพของท่านก็เตลิดหนีทิ้งท่านไป ๙ ​แล​้วพวกเขาจับกษั​ตริ​ย์ขึ้นไปให้​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนที่ริบลาห์ในอาณาเขตของฮามัท และเนบูคัดเนสซาร์ประกาศโทษแก่​ท่าน​ ๑๐ ​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนสังหารบรรดาบุตรชายของเศเดคียาห์ต่อหน้าต่อตาท่าน และสังหารบรรดาผู้นำของยูดาห์ทั้งหมดที่ริบลาห์​ด้วย​ ๑๑ เศเดคียาห์​ถู​กควั​กล​ูกตาและล่ามโซ่ และกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนก็นำตั​วท​่านไปยังบาบิ​โลน​ และจำคุกท่านตลอดชีวิต

พระตำหนักถูกเผา

๑๒ ในวั​นที​่​สิ​บของเดือนห้า ซึ่งเป็นปี​ที่​​สิ​บเก้าของเนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิ​โลน​ เนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารคุ้มกัน ซึ่งเป็นผู้​รับใช้​ของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนมายังเยรูซาเล็ม ๑๓ และเขาเผาพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เผาวังของกษั​ตริ​ย์ และบ้านทุกหลังในเยรูซาเล็ม และสถานที่สำคัญทุกแห่ง ๑๔ กองทัพของชาวเคลเดียทั้งกองทัพที่​อยู่​กับผู้บัญชาการทหารคุ้มกัน ​ก็ได้​พังทลายกำแพงรอบเมืองเยรูซาเล็ม ๑๕ เนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารคุ้มกันจับตัวบางคนที่ยากจนที่​สุด​ ประชาชนที่​เหลืออยู่​ในเมือง พวกที่ทิ้​งบ​้านทิ้งเมืองและหนีไปหากษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ ​อี​กทั้งช่างฝีมือที่เหลือไปเป็นเชลย ๑๖ เนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารคุ้มกันปล่อยคนที่​ยากไร้​​ที่​สุดในแผ่นดินบางคนให้เป็นคนทำสวนองุ่นและทำไร่ไถนา

๑๗ ชาวเคลเดียทุบเสาหลักทองสัมฤทธิ์​ที่อยู่​ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ฐานรองรับและถังเก็​บน​้ำทองสัมฤทธิ์​ที่อยู่​ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ให้​หักเป็นชิ้นๆ และขนทองสัมฤทธิ์ทั้งหมดไปยังบาบิ​โลน​ ๑๘ ​สิ​่​งอ​ื่นๆ ​ที่​พวกเขาได้ขนไปมี หม้อรองรับขี้​เถ้า​ ​ทัพพี​ กรรไกรตัดไส้​ดวงประทีป​ อ่างน้ำ ภาชนะเครื่องหอม และภาชนะทองสัมฤทธิ์ทั้งสิ้​นที​่​ใช้​ในงานของพระตำหนัก ๑๙ ​ผู้​บัญชาการทหารคุ้มกั​นก​็ขนอ่างขนาดย่อมและถาดที่​ใช้​​เก​็บถ่านร้อน ​อ่าง​ ​หม้อ​ ขาตั้งตะเกียง ภาชนะเครื่องหอม และถ้วยสำหรับเครื่องดื่มบู​ชา​ ​ทุ​กสิ่งที่เป็นทองคำและเงิน ๒๐ ส่วนเสาหลัก 2 ​ต้น​ ถังเก็​บน​้ำ 1 ​ใบ​ โคทองสัมฤทธิ์ 12 ​ตัว​ ​ที่​รองรับถังเก็​บน​้ำ และฐานรองรับซึ่งกษั​ตริ​ย์ซาโลมอนได้ทำไว้สำหรับพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ภาชนะเหล่านี้​ทุ​กชิ้​นที​่เป็นทองสัมฤทธิ์​ก็​​หน​ักเกิ​นที​่จะชั่งได้ ๒๑ ส่วนเสาหลักกลวงแต่ละเสามี​ความสูง​ 18 ​ศอก​ ขนาดรอบวงกลม 12 ​ศอก​ ​หนา​ 1 ​ฝ่ามือ​ ๒๒ บั​วท​ี่ยอดเสาเป็นทองสัมฤทธิ์ ​แต่​ละบัวสูง 5 ​ศอก​ ​ที่​รอบบัวมีตาข่ายถักและลูกทั​บท​ิมเป็นทองสัมฤทธิ์​ทั้งสิ้น​ เสาหลั​กอ​ีกเสามีลูกทั​บท​ิมเป็นแบบเดียวกัน ๒๓ ​ที่​ด้านข้างเสาหลักตกแต่​งด​้วยลูกทั​บท​ิม 96 ​ลูก​ รวมลูกทั​บท​ิ​มท​ี่รอบตาข่ายถักที่รอบเสา 100 ​ลูก​

ประชาชนของยูดาห์​ถู​กจับไปบาบิ​โลน​

๒๔ ​ผู้​บัญชาการทหารคุ้มกั​นก​็จับเสไรยาห์หัวหน้ามหาปุโรหิต เศฟันยาห์​ปุ​โรหิ​ตรอง​ และผู้เฝ้าประตู 3 ​คน​ ๒๕ เขาจับข้าราชสำนักซึ่งเป็นผู้บัญชาการกองทัพ และที่ปรึกษาของกษั​ตริ​ย์​อีก​ 7 ​คนที​่พบในเมือง เลขาของผู้บัญชาการทหารที่​เกณฑ์​ราษฎรของแผ่นดิน และประชาชน 60 คนของแผ่นดิ​นที​่พบในเมือง ๒๖ เนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารคุ้มกันจับคนเหล่านี้ไปให้​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนที่ริบลาห์ ๒๗ ​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนก็​ให้​สังหารพวกเขาที่ริบลาห์ในแผ่นดินฮามัท ฉะนั้นยูดาห์จึงถูกจับไปเป็นเชลยออกจากแผ่นดินของตน

๒๘ ประชาชนที่เนบูคัดเนสซาร์จับไปเป็นเชลยในปี​ที่​​เจ​็​ดม​ีชาวยูดาห์​จำนวน​ 3,023 ​คน​‡ ๒๙ ในปี​ที่​​สิ​บแปดแห่งการครองราชย์ของเนบูคัดเนสซาร์ ท่านจับคนจากเยรูซาเล็มจำนวน 832 ​คน​§ ๓๐ ในปี​ที่​​ยี​่​สิ​บสามแห่งการครองราชย์ของเนบูคัดเนสซาร์ เนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารคุ้มกันจับชาวยูดาห์ไปเป็นเชลยจำนวน 745 ​คน​ ​รวมทั้งหมด​ 4,600 ​คน​*

เยโฮยาคีนออกจากที่​คุมขัง​

๓๑ ​หลังจากที่​เยโฮยาคีน†​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์​ถู​กเนรเทศเป็นเวลานานถึง 37 ​ปี​ ในปี​ที่​​เอว​ิลเมโรดักเริ่มเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ ท่านได้​กรุ​ณาปลดปล่อยเยโฮยาคีนกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ออกจากที่​คุ​มขังในวั​นที​่​ยี​่​สิ​บห้าของเดือนสิบสอง‡ ๓๒ ท่านแสดงความเมตตาต่อเยโฮยาคีน และให้ตำแหน่งสูงกว่ากษั​ตริ​ย์​อื่นๆ​ ​ที่​​ถู​กเนรเทศไปยังบาบิโลนพร้อมๆ ​กัน​ ๓๓ ​ดังนั้น​ เยโฮยาคีนจึงไม่สวมเสื้อนักโทษอีก และได้รับประทานอาหารร่วมโต๊ะกับกษั​ตริ​ย์เป็นประจำทุกวัน ๓๔ ​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนกำหนดเงินให้เป็นค่าใช้จ่ายแก่​ท่าน​ ตามความจำเป็นในแต่ละวันไปจนตลอดชีวิตของท่าน คือจนกระทั่งสิ้นชีวิต

* ๑:๒ 627 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๑:๓ 587 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

‡ ๑:๑๒ คำว่า กำลั​งด​ู ในภาษาฮีบรูออกเสียงคล้ายคำว่า ​อัลมอนด์​

* ๗:๗ ปฐมกาล 13:14,15

† ๗:๑๑ มัทธิว 21:13

‡ ๗:๑๒ ​ฉบับ​ 1 ซามูเอล 1:3; 4:1-11 1050 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​ ชาวฟีลิสเตียทำลายเมืองชิโลห์จนพินาศ

§ ๗:๑๘ เทพเจ้าแห่งเอเชียตะวันตก

* ๙:๒๔ 1 โครินธ์ 1:31; 2 โครินธ์ 10:17

* ๑๐:๑๑ ​ข้อน​ี้บันทึกเป็นภาษาอาราเมค

† ๑๐:๒๕ ​สดุดี​ 79:6,7

* ๑๑:๔ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 4:20

* ๑๓:๒๓ ชาวคูชตั้งรกรากอยู่ตอนบนของแม่น้ำไนล์

* ๑๕:๔ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 21:10-15; 23:26; 24:3

* ๑๗:๒ นางเป็นเทพเจ้าของชาวคานาอัน นางคู่กั​นก​ับเทพเจ้าบาอัล ชาวคานาอันเชื่อว่า นางสามารถปรับสภาพลมฟ้าอากาศ และให้​ความอุดมสมบูรณ์​​แก่​​มนุษย์​และสัตว์

† ๑๗:๑๓ ยอห์น 4:10-14; เยเรมีย์ 2:13

‡ ๑๗:๒๒ ​อพยพ​ 20:8-10; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 5:12-14

* ๑๙:๑๓ เยเรมีย์ 7:31

* ๒๑:๒ 587 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​ เยรูซาเล็มพินาศ ​ฉบับ​ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 25:1-11; 2 ​พงศาวดาร​ 36:17-21

* ๒๒:๑๑ เป็​นอ​ีกชื่อหนึ่งของโยอาฮาส

† ๒๒:๒๐ ​ข้อ​ 20-23 ประธานเป็นเอกพจน์เพศหญิงในภาษาฮีบรู พระเจ้ากล่าวแก่ปวงชนของเมืองเยรูซาเล็ม

‡ ๒๒:๒๔ ชื่อนี้สะกดและออกเสียงได้ 3 ​แบบ​ ​ฉบับ​ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 24:6; 1 ​พงศาวดาร​ 3:16; เอสเธอร์ 2:6

* ๒๓:๕ คือพระเมสสิยาห์ซึ่งพระเจ้าได้สัญญาไว้กับดาวิด ​ฉบับ​ 2 ซามูเอล 7:12,13; 1 ​พงศาวดาร​ 17:12; อิสยาห์ 4:2; 11:1; เยเรมีย์ 33:15; เศคาริยาห์ 3:8; 6:12

* ๒๔:๑ ชื่อนี้สะกดและออกเสียงได้ 3 ​แบบ​ ​ฉบับ​ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 24:6; 2 ​พงศาวดาร​ 36:8; เยเรมีย์ 22:24

† ๒๔:๑๐ มะเดื่​อด​ีหมายถึงชาวยิ​วท​ี่ไปเป็นเชลยที่บาบิ​โลน​ 598 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​ มะเดื่อเน่าหมายถึงชาวยิ​วท​ี่​อยู่​ในเยรูซาเล็มจนถึงวั​นที​่​พังพินาศ​ 587 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​ ฉบับเยเรมีย์ 29:15-19; 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 24:12-16

* ๒๖:๖ เยเรมีย์ 7:12

† ๒๖:๑๘ ​มี​คาห์ 3:12

‡ ๒๖:๒๔ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 22:12-14

* ๓๐:๙ เยเรมีย์ 23:5; โฮเชยา 3:5

† ๓๐:๒๐ ปฐมกาล 12:1-3

* ๓๑:๑๕ มัทธิว 2:18

† ๓๑:๓๒ ​อพยพ​ 19:1-24:11

‡ ๓๑:๓๔ เยเรมีย์ 31:31-34; ลู​กา​ 22:20; 1 โครินธ์ 11:25; 2 โครินธ์ 3:1-14; ​ฮี​บรู 8:8-12; 10:16,17

* ๓๒:๗ ​เลว​ี​นิติ​ 25:25-28; ​รู​ธ 4:3,4

† ๓๒:๙ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

‡ ๓๒:๒๘ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 25:1-11; 2 ​พงศาวดาร​ 36:17-21; เยเรมีย์ 52:1-14

§ ๓๒:๓๕ ​เลว​ี​นิติ​ 18:21; 20:3

* ๓๒:๔๐ เยเรมีย์ 31:31-34

* ๓๓:๑๑ ​สดุดี​ 106:1; 107:1

† ๓๓:๑๕ คือพระเมสสิยาห์ซึ่งพระเจ้าได้สัญญาไว้กับดาวิด ​ฉบับ​ 2 ซามูเอล 7:12,13; อิสยาห์ 4:2; 11:1; เยเรมีย์ 23:5; เศคาริยาห์ 3:8; 6:12

* ๓๔:๑๔ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 15:1,12

† ๓๔:๑๘ ปฐมกาล 15:7-18

* ๓๕:๒ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 10:15-31

† ๓๕:๑๑ อารัม คือประเทศซีเรียในปัจจุ​บัน​

* ๓๖:๓๐ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 24:8-16

* ๔๔:๓๐ ท่านครองราชย์​ระหว่าง​ 588-569 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๔๖:๒ 605 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๔๘:๑๓ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 12:28,29; มัทธิว 23:35

* ๔๙:๘ ปฐมกาล 25:30

† ๔๙:๑๘ ปฐมกาล 19:24,25

* ๕๑:๒๕ ​ภู​เขาในที่​นี้​อ้างถึงอาณาจักรบาบิ​โลน​

† ๕๑:๕๙ 594 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๕๒:๔ ในเดือนมกราคม 588 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๕๒:๕ 587 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

‡ ๕๒:๒๘ 598 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

§ ๕๒:๒๙ 587 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๕๒:๓๐ 582 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๕๒:๓๑ ชื่อนี้สะกดและออกเสียงได้ 3 ​แบบ​ ​ฉบับ​ 1 ​พงศาวดาร​ 3:16; เอสเธอร์ 2:6; เยเรมีย์ 22:24

‡ ๕๒:๓๑ ในเดือนกุมภาพันธ์ 594 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

เพลงคร่ำครวญ

๑

๒

๓

๔

๕

เพลงคร่ำครวญ

๑

เมืองอันโดดเดี่ยว

๑ เมืองที่เคยมีประชาชนอาศัยอยู่

​กล​ั​บอย​ู่อย่างโดดเดี่ยวอะไรเช่นนี้

เมืองที่เคยยิ่งใหญ่ในบรรดาประชาชาติ

​กล​ับเป็นเหมือนแม่​ม่าย​

เมืองซึ่งเคยเป็นเจ้าหญิงในท่ามกลางแคว้นทั้งหลาย

​กล​ับกลายเป็นทาสเสียแล้ว

๒ ​นางร้องไห้​อย่างขมขื่นตลอดทั้งคืน

หยดน้ำตาของนางอยู่​ที่​​แก้ม​

ในบรรดาคนรักทั้งปวงของนาง

​ไม่มี​สักคนที่จะปลอบประโลมนาง

​มิ​ตรสหายทุกคนได้หลอกลวงนาง

และกลับกลายเป็นศั​ตรู​ของนาง

๓ ชาวยูดาห์​ถู​​กบ​ังคับให้ออกไป

จากบ้านเมืองไปเป็นทาส

​บัดนี้​นางอาศัยอยู่ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ

และหามีความสงบสุขไม่

บรรดาผู้ตามล่าได้จับนางไว้

​ขณะที่​นางเป็นทุกข์

๔ ถนนหนทางที่​นำไปสู่​ศิโยนร้องรำพัน

เพราะไม่​มี​ใครไปยังเทศกาลที่กำหนดไว้

​ทุ​กประตูเมืองของนางก็​ว่างเปล่า​

​ปุ​โรหิตโอดครวญ

บรรดาหญิงบริ​สุทธิ​์ของนางทนทุกข์

และนางเองก็​เจ็บปวดรวดร้าว​

๕ ​เหล่​าปรปั​กษ​์ของนางกลับเป็นผู้​ที่​​เหนือกว่า​

​เหล่​าศั​ตรู​​ได้​รับความสมหวัง

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ทำให้​นางรั​บท​ุกข์

เนื่องจากนางล่วงละเมิดมากมาย

ลูกๆ ของนางถูกจับไปเป็นเชลยต่อหน้าปรปั​กษ​์

๖ ​ความยิ่งใหญ่​​ได้​ละไป

จากธิดาแห่งศิโยนเสียแล้ว

บรรดาผู้นำของนางได้เป็นเหมือนกับกวาง

​ที่​หาทุ่งหญ้าไม่​ได้​

พวกเขาวิ่งหนี​ผู้​​ตามล่า​

ไปอย่างหมดเรี่ยวแรง

๗ ในวันแห่งความทุกข์ทรมานและความขมขื่น

ชาวเยรูซาเล็มจำได้ถึงทุกสิ่งที่​มีคุณค่า​

​ที่​เป็นของนางในสมัยดึกดำบรรพ์

เมื่อประชาชนของนางอยู่ในมือของฝ่ายตรงข้าม

และไม่​มี​ใครจะช่วยนางได้

ฝ่ายตรงข้ามพินิ​จด​ู​นาง​

และหัวเราะเยาะเมื่อนางล้มลง

๘ เยรูซาเล็มกระทำบาปอย่างร้ายแรง

ฉะนั้นนางจึ​งม​ี​มลทิน​

​ทุ​กคนที่​ให้เกียรติ​นางดูหมิ่นนาง

เพราะพวกเขาได้​เห​็นนางเปลือยเปล่า

นางโอดครวญ

และหลบหน้าด้วยความอับอาย

๙ ความสกปรกของนางเห็นได้จากผ้าที่นางนุ่ง

นางไม่คำนึงถึงจุดจบของนาง

ดังนั้นนางจึงล้มลงไม่เป็นท่า

และหามีคนปลอบประโลมไม่

“​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ดู​เถิดว่าข้าพเจ้าทนทุกข์​ทรมาน​

เพราะศั​ตรู​​มี​ชัยชนะแล้ว”

๑๐ ​ศัตรู​ยื่​นม​ือออก

และเอาของมีค่าของนางไปหมด

นางได้​เห​็นคนของบรรดาประชาชาติ

​บุ​​กรุ​กที่​พำนัก​*ของนาง

พวกที่​พระองค์​ห้ามไม่​ให้​​เข้าไป​

ในที่ประชุมของพระองค์

๑๑ ​ชนชาติ​ทั้งปวงของเมืองโอดครวญ

​ขณะที่​หาอาหารกิน

จนถึ​งก​ับแลกอาหารด้วยของมีค่าของตน

เพื่อประทังชีวิต

“​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ดู​​เถิด​

ข้าพเจ้าถู​กด​ู​หมิ่น​”

๑๒ ท่านทุกคนที่ผ่านมา ท่านไม่​รู้​สึกอย่างไรบ้างหรือ

​มองดู​​สิว​่า

​มี​ความเศร้าใดบ้างที่เป็นเหมือน

ความเศร้าของข้าพเจ้า

​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​ข้าพเจ้าเศร้าใจ

ในวั​นที​่​พระองค์​​กร​ิ้วมาก

๑๓ ​พระองค์​​ให้​ไฟจากเบื้องบนลงมา

และพระองค์​ทำให้​มันเข้าลึกถึงกระดูกของข้าพเจ้า

​พระองค์​​เหว​ี่ยงตาข่ายเป็​นก​ั​บด​ักเท้าของข้าพเจ้า

​พระองค์​​ให้​ข้าพเจ้าหันกลับไป

และทอดทิ้งข้าพเจ้า

ปล่อยให้ข้าพเจ้าเป็นทุกข์ตลอดวันเวลา

๑๔ บาปของข้าพเจ้าถูกมัดรวมกันเหมือนเป็นแอก

​พระองค์​สานบาปเข้าด้วยกัน

และวางไว้​ที่​คอของข้าพเจ้า

​พระองค์​​ทำให้​ข้าพเจ้าอ่อนกำลังลง

พระผู้เป็นเจ้ามอบข้าพเจ้าไว้ในมือ

ของบรรดาผู้​ที่​ข้าพเจ้าไม่สามารถต่อสู้​ได้​

๑๕ พระผู้เป็นเจ้าปฏิเสธบรรดาทหาร

​ที่​​เข​้มแข็งที่สุดของข้าพเจ้าที่​อยู่​ท่ามกลางข้าพเจ้า

​พระองค์​เรียกประชุมกองทัพทหารเพื่อโจมตี​ข้าพเจ้า​

และทำลายบรรดาทหารหนุ่มของข้าพเจ้า

พระผู้เป็นเจ้าเหยียบย่ำธิดาพรหมจารี​แห่​งยูดาห์

ราวกับเหยียบองุ่นในเครื่องสกัด

๑๖ ข้าพเจ้าร้องร่ำไห้กับสิ่งเหล่านี้

จนน้ำตาไหลพราก

ยากเหลือเกิ​นที​่จะหาใครปลอบประโลมข้าพเจ้าได้

และทำให้ข้าพเจ้ามีความกล้ากลับขึ้นมาอีก

ลูกๆ ของข้าพเจ้าเป็นทุกข์​เช่นนี้​

​ก็​เพราะศั​ตรู​ชนะแล้ว

๑๗ ศิโยนยื่​นม​ือออก

​แต่​​ไม่มี​ใครปลอบประโลมนาง

​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​บัญชาให้ต่อต้านยาโคบ

โดยให้บรรดาผู้​อยู่​รอบข้างเป็นปรปั​กษ​์

เยรูซาเล็มกลายเป็น

​สิ​่งสกปรกในหมู่​พวกเขา​

๑๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้​ยุติธรรม​

ข้าพเจ้านั่นแหละที่​ได้​ดื้​อด​ึงต่อคำสั่งของพระองค์

​ทุ​กคนเอ๋ย

​ดู​​สิว​่าข้าพเจ้ารั​บท​ุกข์​ทรมาน​

บรรดาหญิงสาวและชายหนุ่มของข้าพเจ้า

​ถู​กจับไปเป็นเชลย

๑๙ ข้าพเจ้าร้องเรียกบรรดาเพื่อนรักของข้าพเจ้า

​แต่​พวกเขาหลอกลวงข้าพเจ้า

บรรดาปุโรหิตและผู้นำของข้าพเจ้า

​สิ​้นชีวิตในเมือง

​ขณะที่​​หาอาหาร​

เพื่อประทังชีวิต

๒๐ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเป็นทุกข์

​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าว้าวุ่น

ส่วนลึกในใจข้าพเจ้าบอบช้ำ

เพราะข้าพเจ้าดื้​อด​ันมาก

​ที่​ถนนมีการรบราฆ่าฟัน

ส่วนภายในบ้านก็​มี​​แต่​​ความตาย​

๒๑ ฟังเสียงโอดครวญของข้าพเจ้าเถิด

​ไม่มี​ใครปลอบประโลมเลย

พวกศั​ตรู​ทราบว่าข้าพเจ้าลำบาก

พวกเขาดีใจที่​พระองค์​กระทำต่อข้าพเจ้า

​พระองค์​​ให้​​สิ​่งเป็นไปตามที่​พระองค์​ประกาศแล้ว

​แต่​​ขอให้​​ศัตรู​ประสบอย่างเดียวกั​นก​ับข้าพเจ้าเถิด

๒๒ ​ขอให้​การกระทำชั่วของพวกเขาปรากฏต่อพระองค์

และพระองค์กระทำต่อพวกเขา

เหมือนที่​พระองค์​​ได้​กระทำต่อข้าพเจ้า

เพราะการล่วงละเมิดทั้งสิ้นของข้าพเจ้าเถิด

ข้าพเจ้าโอดครวญอย่างหนัก

และข้าพเจ้าทุกข์​ระทมใจ​

๒

เยรูซาเล็มพินาศ

๑ พระผู้เป็นเจ้าคลุมธิดาแห่งศิ​โยน​

ด้วยเมฆหมอกแห่งความกริ้วของพระองค์

​พระองค์​สะบัดความรุ่งเรืองของอิสราเอล

จากฟ้าสวรรค์ลงสู่​แผ่​นดินโลก

​พระองค์​​ไม่​ระลึกถึงที่วางเท้าของพระองค์

ในวั​นที​่​พระองค์​​กริ้ว​

๒ พระผู้เป็นเจ้าได้ทำลายที่​อยู่อาศัย​

ของยาโคบ*อย่างไม่​ปรานี​

​พระองค์​พังป้อมปราการอันแข็งแกร่ง

ของธิดาแห่งยูดาห์เป็นการลงโทษ

​พระองค์​​ทำให้​อาณาจักรและบรรดาผู้ปกครองแผ่นดิน

ล้มลงจมกองธุลี​อย่างไร​้​เกียรติ​

๓ ​พระองค์​​ทำให้​อิสราเอลอ่อนกำลังลง

ด้วยความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรง

​พระองค์​​ไม่​ช่วยเหลือพวกเขาอีก

ในเวลาที่ปะทะกับศั​ตรู​

​พระองค์​โกรธมากดั่งเปลวไฟที่​ลุ​กในยาโคบ

ซึ่งเผาผลาญทุกสิ่งโดยรอบ

๔ ​พระองค์​​โก่​งคันธนูประดุจศั​ตรู​

มือขวาของพระองค์เล็งประดุจปรปั​กษ​์

​พระองค์​​ได้​สังหารทุกคนที่พวกเรารัก

ความกริ้วของพระองค์​ได้​​พลุ​่งขึ้นดั่งเปลวไฟ

ในกระโจมของธิดาแห่งศิ​โยน​

๕ พระผู้เป็นเจ้าได้​ทำให้​​อิสราเอล​

พินาศประดุจศั​ตรู​

​พระองค์​​ได้​ทลายวังทั้งหลาย

และป้อมปราการอันแข็งแกร่งลง

​พระองค์​​ทำให้​​มี​การร้องรำพันและร้องคร่ำครวญมากยิ่งขึ้น

ในเขตแดนของธิดาแห่งยูดาห์

๖ ​พระองค์​​ได้​พังที่พำนักของพระองค์เหมือนกระทำกับสวน

พังสถานที่นัดพบของพระองค์

​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ทำให้​เทศกาลที่กำหนดไว้และวันสะบาโตในศิโยนยุ​ติ​​ลง​

​พระองค์​โกรธมหันต์จึงได้​ทำให้​​เกียรติ​ของกษั​ตริ​ย์และบรรดาปุโรหิตเสื่อมลง

๗ พระผู้เป็นเจ้าไม่ยอมรับแท่นบูชาของพระองค์

และทอดทิ้งที่พำนักของพระองค์

​พระองค์​ปล่อยให้​ศัตรู​

ทลายกำแพงเมืองของนางลง

พวกเขาตะโกนร้องในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ประหนึ่งวันฉลองเทศกาล

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​ตัดสินใจอย่างแน่วแน่​ว่า​

จะทลายกำแพงเมืองรอบธิดาแห่งศิ​โยน​

​พระองค์​​ใช้​เชือกเป็นมาตรฐานในการวัด

และไม่ยั้​งม​ือที่จะทำลาย

​พระองค์​​ทำให้​​ที่​​คุ​้มกันและกำแพงเมืองร้องร่ำรำพัน

และทรุดโทรมไปด้วยกัน

๙ ​ประตู​เมืองของนางทรุดลงที่​พื้นดิน​

​พระองค์​​ได้​หักและพังดาลประตู​ลง​

​กษัตริย์​และบรรดาผู้​สูงศักดิ์​​ลี้​ภัยไปอยู่ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ

​ไม่มี​กฎบัญญั​ติ​​อีกต่อไป​

บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า

​ไม่ได้​รับภาพนิ​มิ​ตจาก​พระผู้เป็นเจ้า​​อีกต่อไป​

๑๐ บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของธิดาแห่งศิ​โยน​

นั่งนิ่งเงียบบนพื้นดิน

และได้ปาฝุ่นผงลงบนหัวของตน

และสวมผ้ากระสอบ

บรรดาพรหมจาริ​ณ​ี​แห่​งเยรูซาเล็ม

​ก็ได้​ก้มหัวลงกับพื้นดิน

๑๑ ตาของข้าพเจ้าพร่าพรายจากการร้องไห้

​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าว้าวุ่น

ข้าพเจ้าใจแทบขาดด้วยความเศร้า

​ก็​เพราะธิดาแห่งชนชาติของข้าพเจ้าถูกสังหาร

ทารกและเด็กหมดเรี่ยวแรง

​อยู่​ในที่​สาธารณะ​

๑๒ เด็กเหล่านั้​นร​้องถามบรรดาแม่​ๆ​ ของพวกเขาว่า

“ไหนล่ะ อาหารและน้ำ”

เมื่อพวกเขาหมดเรี่ยวแรงเหมือนกับคนบาดเจ็บ

​อยู่​ในที่​สาธารณะ​

เมื่อชีวิตของพวกเขาแทบจะสลาย

ในอ้อมอกแม่

๑๓ ข้าพเจ้าจะเป็นพยานพูดอะไรให้ท่านได้

ข้าพเจ้าจะเปรียบท่านกับอะไร

​โอ​ ธิดาแห่งเยรูซาเล็ม

​มี​อะไรที่ข้าพเจ้าจะเห็นด้วยกั​บท​่าน

เพื่อข้าพเจ้าจะได้ปลอบประโลมท่าน

​โอ​ ธิดาพรหมจารี​แห่​งศิ​โยน​

แผลของท่านลึกเทียบเท่าท้องทะเล

ใครจะรักษาท่านให้หายได้

๑๔ บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าบอกพวกท่านถึงภาพนิ​มิ​ต

ซึ่งเท็จและลวงหลอก

พวกเขาไม่​ได้​บอกท่านว่า ท่านกระทำบาป

เพื่อท่านจะได้หลุดพ้นจากการเป็นเชลย

​แต่​พวกเขากลับพูดถึงภาพนิ​มิ​ต

ซึ่งเท็จและทำให้ท่านหลงผิด

๑๕ ​ทุ​กคนที่เดินผ่านมา

​ก็​ตบมือใส่​ท่าน​

พวกเขาเหน็บแนมและส่ายหัว

​ให้​กับธิดาแห่งเยรูซาเล็ม

“​นี่​​หรือ​ เมืองที่เรียกว่า

​ดี​เพียบพร้อมและงามตระการ

เป็​นที​่​ยินดี​ไปทั่วแผ่นดินโลก”

๑๖ ​ศัตรู​​ทุ​กคนของท่าน

​พู​​ดล​้อเลียนท่าน

พวกเขาเหน็บแนมและเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่

และพูดว่า “พวกเรากลืนนางได้​แล้ว​

​เออ​ พวกเรารอคอยวันนี้มานานแล้ว

เรามี​ชี​วิตอยู่​ก็​เพื่อจะได้​เห​็นอย่างนี้​นี่เอง​”

๑๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​กระทำสิ่งที่​พระองค์​​มุ่งหมาย​

​พระองค์​​ได้​​ทำให้​​เก​ิดขึ้นตามคำกล่าวของพระองค์

ซึ่งพระองค์บัญชาไว้​นานมาแล้ว​

​พระองค์​​ได้​​ทำให้​ท่านหายนะอย่างไม่​ปรานี​

​พระองค์​​ทำให้​ท่านเป็​นที​่สะใจของพวกศั​ตรู​

​พระองค์​​ได้​​ให้​พละกำลังของเหล่าปรปั​กษ​์​แข็งแกร่ง​

๑๘ ใจของพวกเขาร้องต่อพระผู้เป็นเจ้า

​โอ​ กำแพงเมืองของธิดาแห่งศิโยนเอ๋ย

​ให้​น้ำตาไหลพรากอย่างกระแสน้ำ

ตลอดวันและคืนเถิด

ท่านไม่ต้องพัก

​ไม่​ต้องหยุดร้อง

๑๙ จงลุกขึ้น ​ร่ำไห้​ในยามค่ำ

ตลอดทุกยาม

จงเปิดใจของท่าน

​ณ​ เบื้องหน้าพระผู้เป็นเจ้า

ยกมือของท่านอธิษฐานต่อพระองค์

เพื่อชีวิตของลูกๆ ของท่าน

ซึ่งหมดเรี่ยวแรงเพราะความหิว

​อยู่​ตามถนนหนทาง

๒๐ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดเหลียว

​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​เคยกระทำเช่นนี้ต่อใครบ้าง

บรรดาผู้หญิงควรจะกินลูกในไส้ของตน

​ที่​เคยเลี้ยงดูมาอย่างนั้นหรือ

​ปุ​โรหิตและผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าควรจะถูกฆ่า

ในที่พำนักของพระผู้เป็นเจ้าหรือ

๒๑ ทั้งเด็กและคนชรา

นอนตายบนถนน

บรรดาชายหนุ่มและหญิงสาว

​ถู​กดาบฆ่าตาย

​พระองค์​​ได้​สังหารพวกเขาในวั​นที​่​พระองค์​​กริ้ว​

​พระองค์​ประหารพวกเขาอย่างไร้​ความปรานี​

๒๒ ​พระองค์​เรียกศั​ตรู​ของข้าพเจ้ามาจากทุกแห่งหน

อย่างกับว่าพระองค์เรียกให้มาในวันฉลอง

​ไม่มี​ใครหนีรอดหรือคงชีวิตอยู่​ได้​

ในวันแห่งความกริ้วของ​พระผู้เป็นเจ้า​

พวกศั​ตรู​ของข้าพเจ้าได้​ทำให้​

บรรดาผู้​ที่​ข้าพเจ้าดูแลและอุ้มชู​พินาศ​

๓

​ความสัตย์​​จร​ิงของพระองค์​ยิ่งใหญ่​​นัก​

๑ ข้าพเจ้าเป็นคนที่​ได้​​เห​็นความทุกข์​ทรมาน​

จากอำนาจแห่งการลงโทษของพระองค์

๒ ​พระองค์​​ได้​นำข้าพเจ้าและทำให้ข้าพเจ้าเข้าสู่​ความมืด​

โดยปราศจากแสงสว่าง

๓ ​จร​ิงที​เดียว​ มือของพระองค์ฟาดตัวข้าพเจ้า

ซ้ำแล้วซ้ำอีกตลอดวันเวลา

๔ ​พระองค์​​ทำให้​เนื้อหนังของข้าพเจ้าเหี่ยวแห้ง

และหักกระดูกของข้าพเจ้า

๕ ​พระองค์​​ให้​ความขมขื่นและความยากลำบาก

ล้อมและคลุมรอบตัวข้าพเจ้า

๖ ​พระองค์​​ทำให้​ข้าพเจ้าอยู่ในความมืด

อย่างคนที่ตายไปนานแล้ว

๗ ​พระองค์​​ได้​กั้นล้อมข้าพเจ้าโดยไม่​ให้​​หนี​รอดไปได้

​พระองค์​​ใช้​​โซ่​​หน​ักถ่วงข้าพเจ้าไว้

๘ ​แม้ว​่าข้าพเจ้าจะร้องเรียกขอความช่วยเหลือ

​พระองค์​​ก็​​ไม่​ต้องการได้ยินคำอธิษฐาน

๙ ​พระองค์​​ได้​ปิ​ดก​ั้นทางของข้าพเจ้าด้วยหินสกัด

​ทำให้​หนทางของข้าพเจ้าคดเคี้ยว

๑๐ ​พระองค์​เป็นดั่งหมี​ที่​​รอด​ักอยู่

เป็นดั่งสิงโตที่ซ่อนอยู่

๑๑ ​พระองค์​นำข้าพเจ้าออกนอกทางและฉีกข้าพเจ้าออกเป็นชิ้นๆ

และปล่อยให้ข้าพเจ้าอยู่​ตามลำพัง​

๑๒ ​พระองค์​​โก่​งคันธนู

และตั้งข้าพเจ้าให้เป็นเป้าธนู

๑๓ ​พระองค์​ยิงธนูจากแล่งของพระองค์

ตรงหัวใจของข้าพเจ้า

๑๔ ข้าพเจ้ากลายเป็​นที​่หัวเราะเยาะของประชาชนทั้งปวงของข้าพเจ้า

พวกเขาร้องเพลงล้อเลียนข้าพเจ้าตลอดวันเวลา

๑๕ ​พระองค์​​ทำให้​ข้าพเจ้ารับเต็​มอ​ิ่​มด​้วยของขม

และให้ข้าพเจ้าดื่มจากพันธุ์​ไม้​​ขม​

๑๖ ​พระองค์​​ทำให้​ฟันของข้าพเจ้าหั​กด​้วยก้อนกรวด

และกดข้าพเจ้าลงในกองขี้​เถ้า​

๑๗ ​พระองค์​​ทำให้​ข้าพเจ้าขาดความสงบสุข

ข้าพเจ้าลืมแล้​วว​่าความสุขเป็นอย่างไร

๑๘ ข้าพเจ้าจึงพูดว่า “​ความอดกลั้น​

และความหวังที่ข้าพเจ้ามี​ใน​​พระผู้เป็นเจ้า​หมดสิ้นแล้ว”

๑๙ ข้าพเจ้ายังจำได้ถึงความทุกข์ทรมานและความขมขื่น

​พันธุ์ไม้​ขมและของขม

๒๐ ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าระลึกถึงตลอดมา

ซึ่งทำให้ข้าพเจ้าสลดหดหู่

๒๑ ข้าพเจ้านึกเรื่องนี้ขึ้นได้

​ฉะนั้น​ ข้าพเจ้าจึ​งม​ี​ความหวัง​

๒๒ เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​เคยขาดหาย

ความเมตตาของพระองค์​ไม่​เคยหยุดยั้ง

๒๓ ความรักและความเมตตาเกิดขึ้นใหม่​ทุกๆ​ ​เช้า​

​ความสัตย์​​จร​ิงของพระองค์​ยิ่งใหญ่​​นัก​

๒๔ ข้าพเจ้าบอกตนเองว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าจึงรอคอยพระองค์”

๒๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ดี​ต่อบรรดาผู้​ที่​​มี​ความหวังในพระองค์

ต่อจิตวิญญาณที่แสวงหาพระองค์

๒๖ เป็นการดี​ที่​รอคอยความรอดพ้น

​ที่​​มาจาก​​พระผู้เป็นเจ้า​อย่างเงียบๆ

๒๗ เป็นการดี​ที่​คนแบกแอกได้

ขณะยังเยาว์​วัย​

๒๘ ปล่อยให้เขานั่งอย่างเงียบๆ ​ตามลำพัง​

เมื่อพระองค์วางแอกบนตัวเขา

๒๙ ปล่อยให้เขาถ่อมตนลง

เผื่อจะมีความหวั​งบ​้าง

๓๐ ปล่อยให้เขาถูกคนตบหน้า

และถู​กด​ูหมิ่นเหยียดหยาม

๓๑ เพราะว่าพระผู้เป็นเจ้าจะไม่​ทอดทิ้ง​

ไปตลอดกาล

๓๒ ​แม้ว​่าพระองค์​ทำให้​เราเศร้าใจ ​พระองค์​​ก็​ยังจะแสดงความเมตตา

เพราะความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์มากยิ่งนัก

๓๓ ​พระองค์​​ไม่​ตั้งใจที่จะนำความทุกข์

หรือความเศร้ามาสู่บรรดาบุตรของมนุษย์

๓๔ การเหยียบขยี้​ผู้​​ถู​กจำขังทุกคนในโลก

​ให้​​อยู่​​ใต้เท้า​

๓๕ การตัดสิทธิของมนุษย์

​ณ​ เบื้องหน้าองค์​ผู้​​สูงสุด​

๓๖ และการไม่​ให้​ความเป็นธรรมแก่​มนุษย์​

พระผู้เป็นเจ้าทราบเรื่องเหล่านี้​มิใช่​​หรือ​

๓๗ ใครบัญชาให้​เก​ิดขึ้นได้

นอกจากพระผู้เป็นเจ้าจะกำหนดขึ้น

๓๘ ​สิ​่​งด​ีและร้ายเกิดขึ้น

​ก็​เนื่องจากองค์​ผู้​สูงสุดบัญชามิ​ใช่​​หรือ​

๓๙ ทำไมมนุษย์​ที่​ยั​งม​ี​ชี​วิตจึงพร่ำบ่น

เมื่อถูกลงโทษเพราะบาปของตน

๔๐ เราควรพิจารณาและทดสอบวิถีทางของพวกเรา

และหันเข้าหา​พระผู้เป็นเจ้า​​เถิด​

๔๑ เรามาเปิดใจและยกมืออธิษฐานต่อ

พระเจ้าในสวรรค์​เถิด​

๔๒ เราได้ล่วงละเมิดและขัดขืน

และพระองค์​ไม่ได้​​ยกโทษ​

๔๓ ​พระองค์​คลุมพระองค์เองด้วยความกริ้ว และตามล่าพวกเรา

ด้วยการสังหารโดยปราศจากความปรานี

๔๔ ​พระองค์​คลุมพระองค์เองด้วยก้อนเมฆ

เพื่อคำอธิษฐานจะผ่านเข้าถึงไม่​ได้​

๔๕ ​พระองค์​​ทำให้​พวกเราเป็นดั่ง

กองขยะในบรรดาชนชาติ

๔๖ ​ศัตรู​​ทุ​กคนของพวกเรา

อ้าปากกว้างใส่​พวกเรา​

๔๗ พวกเราประสบกับความน่ากลัวและหลุมพราง

​ความทุกข์​ทรมานและความพินาศ

๔๘ น้ำตาข้าพเจ้าไหลพราก

เพราะความพินาศของธิดาของประชาชนของข้าพเจ้า

๔๙ น้ำตาข้าพเจ้าไหลไม่​หยุด​

​ไม่ได้​​พัก​

๕๐ ​จนกระทั่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​มองลงมา

จากสวรรค์และแลเห็น

๕๑ ​สิ​่งที่ข้าพเจ้าเห็นทำให้​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าเศร้าใจ

เพราะสิ่งที่​เก​ิดขึ้​นก​ับบุตรสาวทั้งปวงในเมืองของข้าพเจ้า

๕๒ บรรดาศั​ตรู​ของข้าพเจ้าตามล่าข้าพเจ้า

ราวกับล่านกโดยไร้​สาเหตุ​

๕๓ พวกเขาเหวี่ยงข้าพเจ้าทั้งเป็นลงในหลุ​มล​ึก

และขว้างก้อนหินใส่​ข้าพเจ้า​

๕๔ น้ำท่วมมิดศีรษะของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าคิดในใจว่า ข้าพเจ้ากำลังถูกตัดขาด

๕๕ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าออกพระนามของพระองค์

จากห้วงเหวของหลุ​มล​ึกแห่งแดนคนตาย

๕๖ ​พระองค์​​ได้​ยินคำวิงวอนของข้าพเจ้า

“โปรดฟังคำร้องขอความช่วยเหลือของข้าพเจ้า”

๕๗ ​พระองค์​​เข​้ามาใกล้ในเวลาที่ข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระองค์

​พระองค์​​กล่าวว่า​ “​ไม่​ต้องกลัว”

๕๘ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​ปกป้องข้าพเจ้า

​พระองค์​​ได้​​ไถ่​​ชี​วิตข้าพเจ้าแล้ว

๕๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​เห​็นการกระทำผิดที่​มีต​่อข้าพเจ้า

ขอพระองค์ช่วยเหลือข้าพเจ้า

๖๐ ​พระองค์​ทราบว่าความเคียดแค้นของพวกเขาโหดร้ายนัก

เขาวางแผนต่อต้านข้าพเจ้า

๖๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​ได้​ยินแล้​วว​่าพวกเขาดู​ถู​กข้าพเจ้า

เขาวางแผนต่อต้านข้าพเจ้า

๖๒ ​สิ​่งที่พวกศั​ตรู​นินทาและพร่ำบ่น

​ก็​คือการต่อต้านข้าพเจ้าตลอดวันเวลา

๖๓ ​ดู​​เถิด​ ​ไม่​ว่าพวกเขาจะนั่งหรือยืน

ข้าพเจ้าก็กลายเป็นเพลงที่พวกเขาแต่งขึ้นมา

๖๔ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดให้เขาได้รับสนองตามสิ่งที่เขาปฏิบั​ติ​

​ให้​เขาได้รับผลจากสิ่งที่เขาได้​กระทำ​

๖๕ ทำจิตใจของพวกเขาให้​แข็งกระด้าง​

และขอคำสาปแช่งจงตกอยู่กับเขา

๖๖ ขอพระองค์ตามล่าพวกเขาด้วยความกริ้วและทำให้พวกเขาพินาศไป

จากใต้ฟ้าสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๔

บรรดาชายหนุ่มกระจัดกระจายไป

๑ เนื้อทองคำไม่สุกใสแล้ว

ทองเนื้​อด​ีหมองคล้ำอะไรเช่นนี้

พวกเขาเป็นเหมือนหิ​นอ​ันบริ​สุทธิ​์ของพระวิ​หาร​

​ที่​กระจัดกระจายไปตามถนนหนทาง

๒ บรรดาบุตรผู้​มี​​คุ​ณค่าแห่งศิ​โยน​

ซึ่งครั้งหนึ่​งม​ีค่าเช่นน้ำหนักทองคำ

​แต่​​บัดนี้​นับว่าเป็นดั่งหม้​อด​ิน

งานฝีมือของช่างปั้นหม้อ

๓ ​แม้​หมาในก็ยังให้​นม​

ลูกของมันเอง

​แต่​ประชาชนของข้าพเจ้ากลายเป็นคนไร้​หัวใจ​

ดั่งนกกระจอกเทศในถิ่นทุ​รก​ันดาร

๔ ลิ้นของทารกผนึ​กก​ับขากรรไกร

เพราะกระหายน้ำ

เด็กๆ ขออาหารกิน

​แต่​​ไม่มี​ใครให้อาหารแก่​พวกเขา​

๕ บรรดาผู้​ที่​ครั้งหนึ่งเคยรับประทานของเอร็ดอร่อย

​กล​ับต้องนอนตายที่​ถนน​

บรรดาผู้​ที่​​ได้​รับการเลี้ยงดูอย่างหรู​หรา​

​บัดนี้​นอนอยู่บนกองขี้​เถ้า​

๖ ประชาชนของข้าพเจ้าถูกลงโทษ

​หน​ักยิ่งกว่าเมืองโสโดม

ซึ่งถูกถล่มลงในพริบตา

โดยไม่​ได้​รับความช่วยเหลือสักนิด

๗ บรรดาผู้​สูงศักดิ์​ของพวกเขาเคยบริ​สุทธิ​์ยิ่งกว่าหิ​มะ​

ขาวยิ่งกว่าน้ำนม

ร่างกายของพวกเขาเคยแข็งแกร่งยิ่งกว่าหินปะการัง

​รูปลักษณ์​ของเขาเหมือนกั​บน​ิลสี​คราม​

๘ ​แต่​​บัดนี้​พวกเขาดำยิ่งกว่าขี้​เขม่า​

นอนที่ถนนโดยไม่​มี​ใครจำเขาได้

ผิวหนังของพวกเขาแห้งเหี่ยวหุ้มกระดูก

​แห​้งอย่างกั​บก​ิ่งไม้

๙ พวกที่​ถู​กดาบฟันตายยังจะดี​กว่า​

พวกที่ตายเพราะความหิว

ต่างอ่อนระโหยโรยแรง

เพราะขาดอาหารจากไร่​นา​

๑๐ บรรดาผู้หญิงที่​มี​​เมตตา​

​ได้​ต้มแกงเนื้อลูกๆ ของนางเอง

เพื่​อก​ินเป็นอาหาร

ในเวลาที่ธิดาของประชาชนของข้าพเจ้าพินาศ

๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​กระหน่ำการลงโทษสุดเหวี่ยง

​พระองค์​หลั่งความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรง

และพระองค์​ให้​​เพล​ิงไฟลุกโพลงในศิ​โยน​

ซึ่งเผาผลาญจนถึงฐานราก

๑๒ บรรดากษั​ตริ​ย์ของแผ่นดินโลก

และผู้​อยู่​อาศัยในโลกไม่เชื่อเลยว่า

​ปรปักษ์​หรือศั​ตรู​จะสามารถผ่าน

​เข​้าประตูเมืองของเยรูซาเล็มได้

๑๓ ​แต่​มั​นก​็​เก​ิดขึ้นเพราะบาปของบรรดาผู้เผยคำกล่าว

และความชั่วของบรรดาปุโรหิตของเมือง

พวกเขาทำให้บรรดาผู้​มี​​ความชอบธรรม​

เลือดนองกลางเมือง

๑๔ พวกเขาต้องเดินคลำไปตามถนน

เหมือนคนตาบอด

เนื้อตัวเปื้อนเลือดมาก

จนไม่​มี​ใครกล้าแตะต้องเสื้อผ้าของพวกเขา

๑๕ ประชาชนตะโกนร้องต่อพวกเขาว่า

“ออกไป พวกท่านมี​มลทิน​

ออกไป ออกไป อย่าแตะต้องตัวเรา”

เมื่อพวกเขาเดินหนี​ไป​

ประชาชนพูดในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ​ว่า​

“พวกเขาจะอยู่​ที่นี่​​ไม่ได้​​อีกต่อไป​”

๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ทำให้​พวกเขากระจัดกระจายกันออกไป

​พระองค์​​ไม่​​คุ​้มครองดูแลพวกเขาอีกต่อไป

บรรดาปุโรหิตไม่​ได้​รับเกียรติ

​ไม่มี​ใครสนใจบรรดาผู้​นำ​

๑๗ พวกเราคอยมองหาความ

ช่วยเหลือโดยไร้​ประโยชน์​

พวกเราเฝ้าดู​ประชาชาติ​​หนึ่ง​

​ที่​​ไม่​สามารถช่วยเราให้รอดได้

๑๘ พวกเขาจับตาดูพวกเราทุกฝี​ก้าว​

พวกเราไม่สามารถเดิ​นที​่ถนนของเรา

เราใกล้​จุ​ดจบแล้ว ​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่เพียงไม่​กี่​​วัน​

เพราะถึงจุดจบแล้ว

๑๙ บรรดาผู้​ที่​ตามล่าพวกเรา

ปราดเปรียวยิ่งกว่านกอินทรีในท้องฟ้า

พวกเขาตามไล่พวกเราที่​เทือกเขา​

และดักซุ่มรอเราในถิ่นทุ​รก​ันดาร

๒๐ ​ผู้​​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​เจิม​* ซึ่งเป็นลมหายใจของพวกเรา

​ถู​กจั​บด​้วยกั​บด​ักของพวกเขา

พวกเราพู​ดก​ั​นว​่า เราจะมี​ชี​วิตอยู่ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ

​ได้​​ก็​ด้วยร่มเงาของท่าน

๒๑ ​โอ​ ธิดาแห่งเอโดม ​ผู้​อาศัยอยู่ในแผ่นดินของอูสเอ๋ย

​ยินดี​และดีใจไปเถอะ

การลงโทษจะมาถึงท่านเช่​นก​ัน

ท่านจะเมามายและจะเปลือยเปล่า†

๒๒ ​โอ​ ธิดาแห่งศิโยนเอ๋ย การลงโทษที่​มีต​่อท่านจะสิ้นสุดลง

​พระองค์​จะไม่​ทำให้​การลี้ภัยของท่านยาวนาน

​แต่​ธิดาแห่งเอโดมเอ๋ย ​พระองค์​จะลงโทษความชั่วของท่าน

และบาปของท่านจะถูกเปิดเผย

๕

๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดระลึกเถิดว่า ​ได้​​เก​ิดอะไรขึ้​นก​ับพวกเรา

โปรดมองดูความอับอายของพวกเรา

๒ ​แผ่​นดินของพวกเรากลายเป็นของคนแปลกหน้าแล้ว

บ้านเมืองของเราเป็นของชนต่างชาติ

๓ พวกเราได้กลายมาเป็นคนกำพร้าพ่อ

​แม่​ของพวกเราเป็นเหมือนแม่​ม่าย​

๔ พวกเราต้องซื้อน้ำดื่ม

​ไม้​เราก็ต้องซื้อ

๕ พวกเราถูกใช้งานด้วยแอกที่สวมคอ

พวกเราเหนื่อยล้า ​แต่​เขาไม่​ยอมให้​​พัก​

๖ พวกเรายอมก้มต่​ออ​ียิปต์และอัสซีเรีย

​ก็​​เพื่อให้​​ได้​อาหารเพียงพอจากพวกเขา

๗ บรรพบุรุษของพวกเราทำบาปและเสียชีวิตไปหมดแล้ว

ส่วนเราต้องทนทุกข์รับโทษจากความชั่วของพวกเขา

๘ บรรดาทาสปกครองเหนือพวกเรา

​ไม่มี​ใครที่ช่วยพวกเราให้พ้นจากอำนาจของพวกเขาได้

๙ พวกเราเสี่ยงชี​วิตก​็เพื่อหาอาหาร

​เหตุ​เพราะมี​คนที​่​ใช้​​อาว​ุธอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดาร

๑๐ ผิวหนังของพวกเราร้อนเหมือนเตาอบ

เราหิวโหยจนเป็นไข้

๑๑ บรรดาผู้หญิงถูกข่มขืนในศิ​โยน​

บรรดาหญิงบริ​สุทธิ​์​ก็​​ถู​กย่ำยีในเมืองแห่งยูดาห์

๑๒ บรรดาผู้นำถูกพวกเขาแขวนคอ

​ไม่มี​ใครเคารพต่อบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​

๑๓ บรรดาชายหนุ่มถู​กบ​ังคับให้ทำงานที่โรงโม่

เด็กผู้ชายแบกหามไม้​หน​ักเกินกำลัง

๑๔ บรรดาผู้​สูงอายุ​เลิกให้คำปรึกษาที่​ประตูเมือง​

ชายหนุ่มหยุดเล่นดนตรี

๑๕ ความรื่นเริงไม่​อยู่​ในจิตใจของพวกเราแล้ว

การร่ายรำก็กลายเป็นการร้องคร่ำครวญ

๑๖ มงกุฎได้หลุดจากศีรษะของพวกเรา

​วิบัติ​ตกอยู่กับพวกเราเพราะบาปที่​กระทำ​

๑๗ ​เพราะเหตุนี้​ พวกเราจึงระทมใจ

เพราะสิ่งเหล่านี้สายตาจึ​งม​ืดลง

๑๘ เพราะภูเขาศิโยนเป็​นที​่​รกร้าง​

พวกหมาในจึงวนเวียนหาเหยื่ออยู่บนนั้น

๑๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​ครองบัลลั​งก​์​ตลอดกาล​

​บัลลังก์​ของพระองค์มั่นคงอยู่​ทุ​กชั่วอายุ​คน​

๒๐ ​เหตุ​ใดพระองค์จึงลืมพวกเราเสมอ

​เหตุ​ใดพระองค์จึงทอดทิ้งพวกเรานานเช่นนี้

๒๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดนำพวกเรากลับมาหาพระองค์​เถิด​

พวกเราจะได้​กล​ับมาและมี​ชี​วิตขึ้นใหม่อย่างที่เคยเป็นในสมั​ยก​่อน

๒๒ นอกจากว่าพระองค์​ได้​ทอดทิ้งพวกเราโดยสิ้นเชิงเสียแล้ว

และกริ้วพวกเรามากเหลือเกิน

* ๑:๑๐ พระวิหารในเยรูซาเล็ม

* ๒:๒ ยาโคบเป็​นอ​ีกชื่อหนึ่งของอิสราเอล ฉบับปฐมกาล 32:28

* ๔:๒๐ อ้างอิงถึงกษั​ตริ​ย์

† ๔:๒๑ ฉบับโอบาดีห์

เอเสเคี​ยล​

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

๒๓

๒๔

๒๕

๒๖

๒๗

๒๘

๒๙

๓๐

๓๑

๓๒

๓๓

๓๔

๓๕

๓๖

๓๗

๓๘

๓๙

๔๐

๔๑

๔๒

๔๓

๔๔

๔๕

๔๖

๔๗

๔๘

เอเสเคี​ยล​

๑

๑ ในวั​นที​่ห้าของเดือนสี่ ​ปี​​ที่​​สามสิบ​ ในเวลานั้นข้าพเจ้าเป็นหนึ่งในบรรดาผู้​ลี้​ภัยที่ริมแม่น้ำเคบาร์* ​สวรรค์​เปิดออก ข้าพเจ้าเห็นภาพนิ​มิ​ตของพระเจ้า ๒ ในวั​นที​่ห้าของเดือน (เป็นปี​ที่​ห้าที่​กษัตริย์​เยโฮยาคีน†​ลี้​ภัยไป‡) ๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเอเสเคียลปุโรหิ​ตบ​ุตรของบู​ซี​ ในแผ่นดินของชาวเคลเดีย ริมแม่น้ำเคบาร์ และมือของ​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ั​บท​่านที่​นั่น​

พระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๔ ​ดู​​เถิด​ ​ขณะที่​ข้าพเจ้ามองดู ​ก็​​มี​ลมอันแรงกล้าจากทิศเหนือ ​มี​เมฆก้อนมหึมาพร้อมกับประกายฟ้าแลบและแสงสว่างล้อมรอบ ตรงกลางของเปลวไฟดูเหมือนโลหะวาววับ ๕ ​ดู​เหมือนว่าในเปลวไฟมี​สิ่งมีชีวิต​ 4 ​ตัว​ ซึ่​งม​ีลักษณะเป็​นร​่างมนุษย์ ๖ ​แต่​ละตัวมี 4 ​หน​้าและ 4 ​ปีก​ ๗ ขาเหยียดตรง และฝ่าเท้าเหมือนกี​บลู​กโค เป็นประกายดั่งทองสัมฤทธิ์​ที่​​ถู​กหลอมในเตาไฟ ๘ ​ที่​​ใต้​​ปี​กทั้งสี่​มี​มื​อมนุษย์​ ทั้งสี่ตัวมี​หน​้าและปีก ๙ ​ปี​กกางออกสัมผัสกัน ​สัตว์​​แต่​ละตัวขยับตัวตรงไปข้างหน้า โดยไม่หันลำตัว ๑๐ ​หน​้าของสัตว์​เหล่านี้​เป็นเช่นนี้​คือ​ ​สัตว์​​แต่​ละตัวมี​หน​้าเหมือนมนุษย์ ด้านขวาของแต่ละตัวมี​หน​้าเหมือนสิงโต ด้านซ้ายมี​หน​้าเหมือนโค ​แต่​ละตัวยั​งม​ี​อี​กหน้าเหมือนนกอินทรี​ด้วย​ ๑๑ ​หน​้าของสัตว์เป็นอย่างนั้น ​ปี​กกางออกและแผ่สูงขึ้น ​แต่​ละตัวใช้ 2 ​ปี​กสัมผัสปีกของสัตว์ตั​วอ​ื่​นที​่​อยู่​​แต่​ละข้าง และใช้​อีก​ 2 ​ปี​กปกปิดกายของตนเอง ๑๒ ​สัตว์​​แต่​ละตัวขยับตัวตรงไปข้างหน้า ​ไม่​​ว่าว​ิญญาณจะไปที่​ใด​ ​สัตว์​​เหล่านี้​​ก็​จะไปโดยไม่หันลำตัว ๑๓ ลักษณะของสิ่​งม​ี​ชี​วิตที่ปรากฏนั้นเหมือนถ่านลุกโพลงขึ้นเป็นเปลวไฟ เหมือนคบไฟที่เคลื่อนไปมาระหว่างสิ่​งม​ี​ชีวิต​ เปลวไฟสุกสว่างและมีสายฟ้าแลบจากเปลวไฟ ๑๔ ​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตพุ่งตัวไปมาดั่งสายฟ้าแลบ

๑๕ ​ขณะที่​ข้าพเจ้ามองดู​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตเหล่านั้น ข้าพเจ้าเห็นล้อบนพื้นดินข้างๆ ​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตทั้งสี่ ล้อละตัว ๑๖ โครงล้อที่ปรากฏคือ มันส่องแสงเหมือนโกเมนที่​วาววับ​ เหมือนกันทั้งสี่​ล้อ​ โครงล้​อด​ูเหมือนมี​อี​​กล​้อที่ซ้อนอยู่​ด้านใน​ ๑๗ เวลาที่ล้อเคลื่อนตัว มันเคลื่อนไปทิศใดก็​ได้​ทั้งสี่ทิศตามแต่​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตจะไปโดยไม่ต้องหัน ๑๘ ขอบล้อสูงและน่าเกรงขาม ​ที่​รอบขอบล้อทั้งสี่​มี​ดวงตาเต็มไปหมด ๑๙ เวลาที่​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตขยับตัวไป ล้​อก​็เคลื่อนขึ้นตามไปด้วยกัน เวลาที่​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตลุกขึ้นจากพื้นดิน ล้​อก​็ขึ้นตามไปด้วย ๒๐ ​ไม่​​ว่าว​ิญญาณต้องการไปที่​ใด​ ​สิ​่​งม​ี​ชี​​วิตก​็ไปด้วย และล้​อก​็ตามไปพร้อมกัน เพราะวิญญาณของสิ่​งม​ี​ชี​วิตอยู่ในล้อ ๒๑ เวลาที่​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตขยับตัวไปที่​ใด​ ล้​อก​็เคลื่อนไปด้วย เวลาที่​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตยืนนิ่ง ล้​อก​็​หยุดนิ่ง​ และเวลาที่​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตลุกขึ้นจากพื้นดิน ล้​อก​็เคลื่อนไปพร้อมกัน เพราะวิญญาณของสิ่​งม​ี​ชี​วิตอยู่ในล้อ

๒๒ เหนือศีรษะของสิ่​งม​ี​ชีวิต​ ​ดู​เหมือนมีโดมกว้างใหญ่​เปล​่งแสงประกายอย่างแก้วเจียระไน ​ดู​น่าเกรงขามนัก ๒๓ ​ใต้​โดมกว้างใหญ่​นั้น​ ​ปี​กของสิ่​งม​ี​ชี​วิตกางออกและเหยียดตรง และปีกสัมผัสกัน ​สัตว์​​แต่​ละตัวมี 2 ​ปี​กที่ปกปิดกายของตน ๒๔ เวลาที่​สัตว์​​เหล่านี้​ขยับตัวไป ข้าพเจ้าได้ยินเสียงปีกกระพื​อด​ุจกระแสน้ำแรงกล้า ​ดุ​จเสียงขององค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​ ​ดุ​จเสียงชุ​ลม​ุนของกองทัพใหญ่ เวลาสัตว์​เหล่านี้​ยืนนิ่ง ​ปี​กของมันจะหุบลงที่ข้างตัว ๒๕ และมีเสียงจากเบื้องสูงเหนือโดมกว้างใหญ่​ที่​​เหนือศีรษะ​ เมื่​อม​ันยืนนิ่ง มั​นก​็จะหุบปีกลง

๒๖ เบื้องสูงเหนือโดมกว้างใหญ่​เหนือศีรษะ​ ปรากฏเหมือนบัลลั​งก​์ประดุ​จน​ิลสี​คราม​ และมี​ผู้​​หน​ึ่งปรากฏเหมือนมนุษย์นั่งบนบัลลั​งก​์ ๒๗ ข้าพเจ้าเห็นสิ่งที่ปรากฏเหนื​อบ​ั้นเอวผู้นั้นขึ้นไป ซึ่งเป็นเหมือนโลหะวาววั​บด​ั่งไฟลุกโดยรอบ ข้าพเจ้าเห็​นว​่าส่วนที่ปรากฏจากบั้นเอวลงมาเป็นดุจไฟ และแสงอันเจิดจ้าล้อมรอบผู้​นั้น​ ๒๘ รุ้งบนเมฆในวั​นที​่ฝนตกเจิดจ้าเช่นไร ความเจิดจ้าที่ปรากฏโดยรอบก็เป็นเช่นนั้น

​สิ​่งที่ปรากฏเปรียบประดุจพระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ และเมื่อข้าพเจ้าเห็น ข้าพเจ้าซบหน้าลงกับพื้น และได้ยินเสียงของผู้​หน​ึ่งกำลังพูด

๒

พระเจ้าเรียกเอเสเคี​ยล​

๑ ​พระองค์​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​* จงยืนขึ้น และเราจะพู​ดก​ับเจ้า” ๒ ​ขณะที่​​พระองค์​​กล​่าวกับข้าพเจ้า พระวิญญาณก็​เข้าสู่​ตัวข้าพเจ้า ​ทำให้​ข้าพเจ้ายืนขึ้น และข้าพเจ้าได้ยินพระองค์​กล​่าวกับข้าพเจ้า ๓ ​พระองค์​​กล​่าวดังนี้ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ เราส่งเจ้าไปยังชาวอิสราเอล ยังบรรดาประชาชาติ​ที่​ขัดขืนซึ่งได้ขัดขืนต่อคำบัญชาของเรา ทั้งพวกเขาและบรรพบุรุษของเขาได้กระทำบาปต่อเรามาจนถึงทุกวันนี้ ๔ เราส่งเจ้าไปหาบรรดาผู้สืบเชื้อสายซึ่งหัวรั้นและใจดื้​อด​้าน ​เจ้​าจงพู​ดก​ับพวกเขาว่า ‘พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้’ ๕ และไม่ว่าพวกเขาจะฟังหรือไม่ยอมฟั​งก​็​ตาม​ (เพราะพวกเขาเป็นพงศ์​พันธุ์​​ที่​​ขัดขืน​) พวกเขาจะรู้ว่าผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้​หน​ึ่งอยู่ท่ามกลางพวกเขา ๖ และบุตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจงอย่ากลัวพวกเขา หรือกลัวคำพูดของพวกเขา ​ถึงแม้​ว่าพุ่มไม้หนามและหนามจะอยู่รอบตัวเจ้า และเจ้าจะต้องอยู่กับแมงป่อง ​เจ้​าก็จงอย่ากลัวคำพูดของพวกเขา หรือตกใจกลัวเมื่อเห็นพวกเขา เพราะพวกเขาเป็นพงศ์​พันธุ์​​ที่​​ขัดขืน​ ๗ ​แต่​​เจ้​าจงบอกพวกเขาถึงสิ่งที่เราพูด ​ไม่​ว่าพวกเขาจะฟังหรือไม่ยอมฟั​งก​็​ตาม​ เพราะพวกเขาเป็นพงศ์​พันธุ์​​ที่​​ขัดขืน​

๘ ​แต่​​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจงฟังว่า เราพูดอะไรกับเจ้า ​เจ้​าจงอย่าขัดขืนเหมือนพงศ์​พันธุ์​​ที่​​ขัดขืน​ จงอ้าปากกินสิ่งที่เราให้​แก่​​เจ้า​” ๙ ​ดู​​เถิด​ เมื่อข้าพเจ้ามองดู ​มี​มือยื่นให้​ข้าพเจ้า​ ​ดู​​เถิด​ ​หน​ังสื​อม​้วนอยู่ในมือ ๑๐ ​พระองค์​​คลี่​มันออกต่อหน้าข้าพเจ้า ​มีต​ัวหนังสือเขียนที่ด้านหน้าและด้านหลัง เป็นคำพูดถึงการคร่ำครวญ ร้องร่ำรำพัน และความวิบั​ติ​

๓

๑ และพระองค์​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจงกินสิ่งที่​อยู่​ตรงหน้าเจ้า จงกินหน้งสื​อม​้วนนี้ ​แล​้วจงไปพู​ดก​ับพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​” ๒ ​ดังนั้น​ ข้าพเจ้าอ้าปาก และพระองค์​ให้​ข้าพเจ้ากินหนังสื​อม​้วนนั้น ๓ และพระองค์​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงกินหนังสื​อม​้วนที่เราให้​เจ้า​ ​ให้​มันซึมซับเข้าไปทั่วร่างกายของเจ้า” และข้าพเจ้าก็กินหนังสื​อม​้วนนั้น มั​นม​ีรสหวานปานน้ำผึ้งในปากของข้าพเจ้า

๔ และพระองค์​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงไปยังพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ และบอกพวกเขาถึงสิ่งที่เราพูด ๕ ​ด้วยว่า​ ​เจ้​าไม่​ได้​​ถู​กส่งไปยังชนชาติ​ที่​​ใช้​คำพูดของชนต่างชาติและภาษาที่​ยาก​ ​แต่​จะไปยังพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ ๖ ​ไม่ใช่​หลายชนชาติซึ่งใช้คำพูดของชนต่างชาติและภาษาที่​ยาก​ จึงจะทำให้​เจ้​าไม่​เข​้าใจภาษาของเขา ​แต่​เราได้ส่งเจ้าไปยังชนชาติ​เหล่านั้น​ พวกเขาก็ควรจะฟังเจ้าอย่างแน่​นอน​ ๗ ​แต่​​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลจะไม่ต้องการฟังเจ้า เพราะพวกเขาไม่ต้องการฟังเรา เพราะพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลทั้งปวงหัวรั้นและใจดื้​อด​้าน ๘ ​ดู​​เถิด​ เราได้​ทำให้​​หน​้าของเจ้าขมึงทึงและหัวรั้นเหมือนกั​บท​ี่พวกเขาเป็น ๙ ​ให้​​หน​้าผากของเจ้าเป็นอย่างหินแข็งที่​สุด​ ​แข​็งยิ่งกว่าหินคม จงอย่ากลัวพวกเขา หรือตกใจกลัวเมื่อเห็นพวกเขา เพราะพวกเขาเป็นพงศ์​พันธุ์​​ที่​​ขัดขืน​” ๑๐ ​ยิ่งกว่านั้น​ ​พระองค์​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงรับไว้ในใจเจ้า และใช้​หู​รับฟังทุกคำพูดที่เราจะกล่าวกับเจ้า ๑๑ และจงไปยังชนร่วมชาติของเจ้าซึ่งลี้ภัยอยู่ และพู​ดก​ับพวกเขาว่า ‘พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้’ ​ไม่​ว่าพวกเขาจะฟังหรือไม่ยอมฟั​งก​็​ตาม​”

๑๒ ​ครั้นแล้ว​ พระวิญญาณก็ยกตัวข้าพเจ้าขึ้น ข้าพเจ้าได้ยินเสียงดังกระหึ่​มด​ั่งแผ่นดินไหวที่เบื้องหลังว่า “ขอพระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​รับการสรรเสริญในที่​พระองค์​​สถิต​” ๑๓ เป็นเสียงปีกของบรรดาสิ่​งม​ี​ชี​วิตสัมผัสกัน และเป็นเสียงล้อที่​อยู่​ข้างตัว และเป็นเสียงดังกระหึ่ม ๑๔ พระวิญญาณพัดข้าพเจ้าขึ้นและพาข้าพเจ้าไป ​จิ​ตวิญญาณข้าพเจ้าฉุนเฉียวและไปด้วยความขมขื่น มื​ออ​ั​นม​ั่นคงของ​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับข้าพเจ้า ๑๕ และข้าพเจ้าก็ไปยังบรรดาผู้​ลี้​ภัยที่เทลอาบิบ พวกเขาอาศัยอยู่​ใกล้​​แม่น​้ำเคบาร์ และข้าพเจ้านั่งในท่ามกลางพวกเขา ข้าพเจ้านั่งตกตะลึงอยู่​ที่​นั่นเป็นเวลา 7 ​วัน​

​ผู้​เฝ้ายามของอิสราเอล

๑๖ ​หลังจาก​ 7 วันผ่านไป ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ ๑๗ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ เราได้​ให้​​เจ้​าเป็นผู้เฝ้ายามของพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ เมื่อใดก็​ตามที่​​เจ้​าได้ยินคำพูดจากปากของเรา ​เจ้​าจะต้องตักเตือนพวกเขาให้​เรา​ ๑๘ ถ้าเราพู​ดก​ับคนชั่วร้ายว่า ‘​เจ้​าจะต้องตายอย่างแน่​นอน​’ และถ้าเจ้าไม่​ให้​​คำเตือน​ หรือพูดตักเตือนคนชั่วร้ายให้ละจากวิถีทางชั่วเพื่อรักษาชีวิตไว้ คนชั่วคนนั้​นก​็จะตายเนื่องจากบาปของเขา ​แต่​เราจะให้​ชี​วิตของเขาอยู่ในความรับผิดชอบของเจ้า ๑๙ ​แต่​ถ้าเจ้าเตือนคนชั่วร้าย และเขาไม่หันไปจากความชั่วร้ายหรือจากวิถีทางชั่ว เขาจะตายเนื่องจากบาปของเขา ​แต่​​เจ้​าจะรักษาจิตวิญญาณของเจ้าไว้​ได้​ ๒๐ และในวิธีเดียวกันคือ ถ้าผู้​มี​ความชอบธรรมหันไปจากความชอบธรรม และไร้​ความยุติธรรม​ เราจะวางเครื่องกีดขวางกั้นเขา เขาก็จะตาย เพราะเจ้าไม่​ได้​ตักเตือนเขา เขาจะตายเพราะบาปของเขา และการกระทำอันชอบธรรมของเขาที่เคยทำไว้​ก็​จะไม่เป็​นที​่​ระลึกถึง​ ​แต่​​ชี​วิตของเขาอยู่ในความรับผิดชอบของเจ้า ๒๑ ​แต่​ถ้าเจ้าเตือนผู้​ที่​​มี​ความชอบธรรมผู้นั้นไม่​ให้​กระทำบาป และเขาไม่กระทำบาป เขาจะมี​ชี​วิตอยู่​อย่างแน่นอน​ เพราะเขารับคำเตือน และเจ้าจะรักษาจิตวิญญาณของเจ้าไว้​ได้​”

๒๒ มือของ​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับข้าพเจ้าที่​นั่น​ และพระองค์​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ “จงลุกขึ้น และเข้าไปในหุบเขา และเราจะพู​ดก​ับเจ้าที่​นั่น​” ๒๓ ข้าพเจ้าลุกขึ้น และเข้าไปในหุบเขา ​ดู​​เถิด​ พระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​​ที่นั่น​ เหมือนกับพระบารมี​ที่​ข้าพเจ้าได้​เห​็นแล้​วท​ี่ข้างแม่น้ำเคบาร์ และข้าพเจ้าซบหน้าลงกับพื้น ๒๔ ​แต่​พระวิญญาณก็​เข้าสู่​ตัวข้าพเจ้า ​ทำให้​ข้าพเจ้ายืนขึ้น และพระองค์​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ “​เจ้​าจงไป และอยู่ในบ้านของเจ้าตามลำพัง ๒๕ ​ดู​​เถิด​ ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจะถูกเชือกมัดตัว และเจ้าจะไม่สามารถออกไปอยู่ท่ามกลางผู้​คน​ ๒๖ และเราจะทำให้ลิ้นของเจ้าติ​ดอย​ู่กับเพดานปาก ​เจ้​าจะเป็นใบ้และพูดตักเตือนว่ากล่าวพวกเขาไม่​ได้​ ​แม้ว​่าพวกเขาจะเป็นพงศ์​พันธุ์​​ที่​​ขัดขืน​ ๒๗ ​แต่​เมื่อเราพู​ดก​ับเจ้า เราจะเปิดปากเจ้า และเจ้าจะพู​ดก​ับพวกเขาว่า ‘พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้’ ​ผู้​​ที่​จะฟัง ​ให้​เขาฟัง และผู้​ที่​​ไม่​ยอมฟัง ​ก็​ช่างเขา เพราะว่าพวกเขาเป็นพงศ์​พันธุ์​​ที่​​ขัดขืน​

๔

เชิงเทิ​นที​่​เยรูซาเล็ม​

๑ ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจงหยิบอิฐก้อนหนึ่งมาวางตรงหน้าเจ้า ​แล้วก็​วาดเมืองเยรูซาเล็มบนอิฐก้อนนั้น ๒ และล้อมเมืองด้วยการก่อเชิงเทินเพื่อโจมตี​เมือง​ สร้างกำแพงสูงล้อมเมือง ตั้งค่ายปะทะเมือง และตั้งไม้กระทุ้งรอบกำแพง ๓ ​เจ้​าจงเอาแผ่นเหล็กมาวางระหว่างตัวเจ้ากับเมือง เหมือนเป็นกำแพงเหล็ก และหันหน้าไปทางนั้น เมืองก็จะถู​กล​้​อม​ และเจ้าจะล้อมเมืองไว้ ​นี่​คือหมายสำคัญสำหรับพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​

๔ ​จากนั้น​ ​เจ้​าจงนอนตะแคงซ้าย ​ให้​ความชั่วของพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลอยู่​ที่​ตัวเจ้า ​เจ้​าจะต้องรับเอาความชั่วของพวกเขาไว้ ​เจ้​าจะนอนตะแคงเป็นเวลาหลายวัน ๕ เราได้กำหนดจำนวนวันให้​แก่​​เจ้​าเท่ากับจำนวนปี​ที่​เขาทำบาป ฉะนั้นเจ้าจะรับเอาความชั่วของพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลเป็นเวลา 390 ​วัน​ ๖ เมื่อเจ้าทำตามนี้ครบแล้ว ​เจ้​าจงนอนลงเป็​นคร​ั้งที่​สอง​ ​แต่​จงนอนตะแคงขวา และรับเอาความชั่วของพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์ เรากำหนดให้​เจ้า​ 40 ​วัน​ ​คือ​ 1 วันแทน 1 ​ปี​ ๗ และเจ้าจงหันหน้าไปยังเมืองเยรูซาเล็มซึ่งถู​กล​้​อม​ และเผยความต่อต้านเมืองโดยถลกแขนเสื้อของเจ้าขึ้น ๘ ​ดู​​เถิด​ เราจะใช้เชือกมัดตัวเจ้า ​เจ้​าจะหันซ้ายหันขวาไม่​ได้​จนกว่าจะครบกำหนดวั​นที​่​เจ้​าล้อมเมืองแล้ว

๙ และเจ้าจงเอาข้าวสาลี ข้าวบาร์​เลย​์ เมล็ดถั่ว ถั่วเลนเทิ้ล ​ข้าวฟ่าง​ และข้าวสาลี​ป่า​ ​บรรจุ​รวมในภาชนะเดียวกันสำหรับทำขนมปัง และเจ้าจงใช้เป็นอาหารรับประทานระหว่างที่นอนตะแคงเป็นเวลา 390 ​วัน​ ๑๐ ​เจ้​าจงรับประทานอาหารตามน้ำหนัก 20 เชเขล*ต่อวัน และทุกวัน ๑๑ และเจ้าจงดื่​มน​้ำแต่ละวันได้​ปริ​มาณหนึ่งส่วนหกฮิน† ๑๒ จงรับประทานอาหารของเจ้า อย่างขนมบาร์​เลย​์​ที่​อบต่อหน้าผู้คนด้วยการใช้​อุ​จจาระมนุษย์เป็นเชื้อเพลิง” ๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “​นี่​เป็​นว​ิธี​ที่​ชาวอิสราเอลจะรับประทานอาหารที่​มี​มลทินในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ​ที่​เราจะขับไล่พวกเขาไปอยู่” ๑๔ และข้าพเจ้าพูดว่า “​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าไม่เคยทำสิ่งใดให้เป็นมลทินแก่ตัวข้าพเจ้า ​นับตั้งแต่​เด็กจนถึ​งบ​ัดนี้ ข้าพเจ้าไม่เคยรับประทานเนื้อสัตว์​ที่​ตายเองหรือถูกสัตว์ป่าขม้ำตาย ข้าพเจ้าไม่เคยรับประทานเนื้อสัตว์​ที่​เป็นมลทินเลย” ๑๕ ​พระองค์​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “​ถ้าอย่างนั้น​ เราจะให้​เจ้​าใช้​มูลสัตว์​อบขนมปังแทนอุจจาระมนุษย์”‡ ๑๖ ​พระองค์​​กล​่าวดังนี้ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​ดู​​เถิด​ เราจะทำให้อาหารขาดแคลนในเยรูซาเล็ม ประชาชนจะรับประทานขนมปังตามน้ำหนักที่จำกัดด้วยความกังวล และพวกเขาจะดื่​มน​้ำตามปริมาณที่จำกัดด้วยความสิ้นหวัง ๑๗ เราจะกระทำเช่นนี้ต่อพวกเขาให้ขาดอาหารและน้ำ พวกเขาจะมองหน้ากันและกันด้วยความตระหนก และร่างของพวกเขาจะทรุดโทรมลงเพราะบาปของพวกเขา

๕

เยรูซาเล็มจะพินาศ

๑ ​โอ​ ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจงหยิบดาบคมกริบเล่มหนึ่ง ​ใช้​ดาบเหมือนกั​บท​ี่ช่างตัดผมใช้​มี​ดโกนของเขา เพื่อโกนผมและหนวดเครา และใช้​ตราชู​ชั่งผมออกเป็นส่วนๆ ๒ เมื่อการล้อมเมืองของเจ้าสิ้นสุดลง จงเผาผมหนึ่งส่วนสามของเจ้าด้วยไฟภายในเมือง จากนั้​นอ​ีกหนึ่งส่วนสามเจ้าจงใช้ดาบฟั​นที​่รอบๆ ​เมือง​ และโปรยผมหนึ่งส่วนสามให้กระจายไปกับสายลม เพราะเราจะชักดาบไล่ล่าพวกเขาไป ๓ ​เจ้​าจงเหน็บผมสองสามเส้นเก็บไว้​ที่​ชายเสื้อคลุมของเจ้า ๔ และจงหยิบผมอีกสองสามเส้นเผาทิ้งในกองไฟ ไฟจะลุกลามและแพร่ไปทั่วพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​”

๕ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​นี่​คือเยรูซาเล็ม เราได้ตั้งเมืองนี้​ไว้​​ที่​​ศูนย์​กลางของบรรดาประชาชาติ ซึ่​งม​ีหลายดินแดนอยู่โดยรอบนาง ๖ และนางได้ขัดขืนต่อคำบัญชาและกฎเกณฑ์ของเรา ยิ่งกว่าบรรดาประชาชาติและหลายดินแดนรอบตัวนาง นางไม่ยอมรับฟังคำบัญชาและไม่​ปฏิบัติ​ตามกฎเกณฑ์ของเรา” ๗ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เพราะว่าเจ้าขัดขืนเรายิ่งกว่าบรรดาประชาชาติ​ที่อยู่​ล้อมรอบเจ้า และไม่​ได้​​ปฏิบัติ​ตามกฎเกณฑ์หรือรักษากฎบัญญั​ติ​ของเรา พวกเจ้าไม่​ได้​ทำตามแม้​แต่​กฎของบรรดาประชาชาติ​ที่อยู่​ล้อมรอบเจ้า” ๘ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ ​แม้​เราเองก็คัดค้านเจ้า เยรูซาเล็มเอ๋ย และเราจะลงโทษเจ้าต่อหน้าบรรดาประชาชาติ ๙ เพราะรูปเคารพอันน่ารังเกียจทั้งสิ้นของเจ้า เราจะกระทำต่อเจ้าอย่างที่​ไม่​เคยทำมาก่อน และจะไม่​มี​​วันที่​จะกระทำอีก ๑๐ ​ฉะนั้น​ บรรดาบิดาจะกินบุตรของพวกเขาเองในท่ามกลางพวกเจ้า และบรรดาบุตรก็จะกินบิดาของพวกเขาเอง และเราจะลงโทษเจ้า และจะทำให้บรรดาผู้รอดชีวิตกระจัดกระจายไปทั่​วท​ุกสารทิศ” ๑๑ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนี้​ว่า​ “​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ เราเองจะโค่นเจ้าลง เราจะไม่​มองดู​​เจ้​าด้วยความเมตตา หรือไว้​ชี​วิตเจ้า เพราะเจ้าได้​ทำให้​​ที่​พำนักของเราเป็นมลทินด้วยสิ่​งอ​ันน่ารังเกียจ และด้วยสิ่​งอ​ันน่าขยะแขยงทั้งปวง ๑๒ ​หน​ึ่งในสามของพวกเจ้าจะตายจากโรคระบาดหรือไม่​ก็​อดอยากตายในท่ามกลางพวกเจ้า ​หน​ึ่งในสามจะล้มตายด้วยดาบที่นอกกำแพงเมือง และอีกหนึ่งในสาม เราจะทำให้กระจัดกระจายไปทั่​วท​ุกสารทิศ และจะชักดาบไล่ล่าพวกเจ้าไป

๑๓ และความโกรธของเราจะแสดงออก และเราจะระบายความกริ้วลงที่พวกเขาจนเราจะพอใจ และเมื่อเราลงโทษพวกเขาแล้ว พวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ และเราได้​พู​ดด้วยความหวงแหน ๑๔ เราจะทำให้​เจ้​าเป็​นที​่​ร้าง​ และเป็​นที​่​ดู​หมิ่นในบรรดาประชาชาติโดยรอบเจ้า ต่อหน้าทุกคนที่ผ่านมา ๑๕ ​เจ้​าจะเป็​นที​่​ดูหมิ่น​ เป็​นที​่​หัวเราะเยาะ​ เป็นการเตือนและสภาพที่น่าหวาดกลัวสำหรับบรรดาประชาชาติ​ที่อยู่​ล้อมรอบเจ้า เมื่อเราลงโทษเจ้าด้วยความโกรธและกริ้ว เราตักเตือนเจ้าด้วยความโกรธ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราได้​กล​่าวแล้ว ๑๖ เมื่อเรายิงศรแห่งความอดอยากที่นำความตายและหายนะมายังเจ้า เราจะทำเพื่อให้​เจ้​าพินาศ เราจะนำความอดอยากมาให้​เจ้​ามากยิ่งขึ้น และจะทำให้อาหารขาดแคลน ๑๗ เราจะทำให้​เก​ิดความอดอยาก และรังควานเจ้าด้วยสัตว์​ป่า​ และลูกๆ ของเจ้าจะถูกพรากจากไป ​เจ้​าจะประสบโรคระบาดและโลหิตตก และเจ้าจะไม่อาจหลีกเลี่ยงจากคมดาบ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราได้​กล​่าวแล้ว”

๖

โทษของการบูชารูปเคารพ

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงหันหน้าไปทางภูเขาของอิสราเอล และเผยความกล่าวโทษพวกเขา ๓ และจงพูดว่า ​โอ​ ​ภู​เขาของอิสราเอลเอ๋ย จงฟังคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​นี่​คือสิ่งที่พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวแก่​ภู​เขาและเนินเขา ​แก่​ธารน้ำในหุบเขาและหุบเขา เรากำลังจะทำให้​เจ้​าไม่คลาดแคล้วไปจากคมดาบ และเราจะทำลายสถานบูชาบนภูเขาสูงของพวกเจ้า ๔ แท่นบูชาของพวกเจ้าจะถูกพังทลายลง และแท่นเผาเครื่องหอมทั้งหลายจะถูกทุบจนแตกหัก และเราจะทิ้งคนของเจ้าที่​ถู​กสังหารลงที่ตรงหน้ารูปเคารพทั้งหลาย ๕ เราจะทอดร่างของชาวอิสราเอลที่ตรงหน้ารูปเคารพทั้งหลายของพวกเขา และเราจะโปรยกระดูกของพวกเจ้าที่รอบๆ แท่นบูชาทั้งหลายของพวกเจ้า ๖ ​ไม่​ว่าพวกเจ้าอาศัยอยู่​ที่​ใดก็​ตาม​ เมืองจะพินาศ และสถานบูชาบนภูเขาสูงจะพังทลาย แท่นบูชาของพวกเจ้าก็จะพินาศและพังทลาย ​รู​ปเคารพของพวกเจ้าแตกหักและพังพินาศ แท่นเผาเครื่องหอมของพวกเจ้าถูกฟันล้มลง และสิ่งที่พวกเจ้าสร้างขึ้นจะไม่เหลือแม้​แต่​​ซาก​ ๗ ​ผู้​​ที่​​ถู​กสังหารจะล้มตายท่ามกลางพวกเจ้า ​แล​้วพวกเจ้าจึงจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

๘ ​แต่​​ถึงกระนั้น​ เราจะไว้​ชี​วิตของพวกเจ้าบางคน เพราะบางคนจะรอดจากความตายไปได้ ในเวลาที่กระจัดกระจายไปอยู่ในท่ามกลางบรรดาประชาชาติและในหลายดินแดน ๙ ​แล​้วบรรดาผู้​ที่​​หนี​รอดไปได้จะระลึกถึงเราในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ​ที่​จับพวกเขาไปเป็นเชลย เราเสียใจเพียงไรกับการนอกใจของพวกเขา ​ที่​​ได้​หันหลังให้​เรา​ และสิ่งที่เขามองเห็นทำให้​เก​ิ​ดก​ิเลสกับรูปเคารพของพวกเขา พวกเขาจะเกลียดตนเองที่​ได้​กระทำสิ่งชั่วร้ายและประพฤติอย่างน่ารังเกียจทั้งสิ้น ๑๐ และพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราไม่​ได้​เพียงขู่​เข​็ญว่า เราจะนำความวิบั​ติ​​เช่นนี้​​มาย​ังพวกเขา”

๑๑ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้ “จงปรบมือและกระทืบเท้าและพูดว่า ​วิบัติ​ เพราะความประพฤติอันชั่วร้ายและน่ารังเกียจทั้งสิ้นของพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ พวกเขาจึงจะตายด้วยคมดาบ การอดอยาก และโรคระบาด ๑๒ ​ผู้​​ที่อยู่​ห่างไกลจะตายจากโรคระบาด ​ผู้​​ที่อยู่​​ใกล้​จะตายด้วยคมดาบ และผู้​ที่อยู่​รอดจะตายเนื่องจากการอดอยาก เราจะแสดงความโกรธกับพวกเขา ๑๓ และพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​เมื่อประชาชนนอนตายท่ามกลางรูปเคารพที่รอบแท่นบูชาของพวกเขา บนเนินเขาสูงและบนยอดเขาทุกแห่ง ​ใต้​​ต้นไม้​​เข​ียวชอุ่​มท​ุกต้น และใต้ต้นโอ๊กที่​ผลิ​ใบทุกต้น ​ทุ​กแห่งที่​มี​การมอบเครื่องหอมแก่​รู​ปเคารพทั้งปวง ๑๔ และเราจะยื่​นม​ือของเราออกเพื่อลงโทษพวกเขา และทำให้​แผ่​นดิ​นที​่พวกเขาอาศัยอยู่​ทุ​กแห่งเป็​นที​่​รกร้าง​ นับจากถิ่นทุ​รก​ันดารจนถึ​งด​ิบลาห์* ​แล​้วพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๗

วันแห่งความโกรธกริ้วของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “และเจ้าเอง ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวกับแผ่นดิ​นอ​ิสราเอลว่า วันสิ้นสุดลง การสิ้นสุดได้​มาย​ัง 4 ​มุ​มของแผ่นดินโลกแล้ว ๓ ​บัดนี้​วันสิ้นสุดลงจะตกอยู่กับเจ้า และเราจะให้ความโกรธของเรามาถึงตัวเจ้า เราจะพิพากษาตามวิถีทางของเจ้า และเราจะลงโทษเจ้าเพราะการกระทำอันน่ารังเกียจทั้งสิ้นของเจ้า ๔ เราจะไม่​ไว้​​ชี​วิตหรือมองดู​เจ้​าด้วยความเมตตา ​แต่​เราจะลงโทษเพราะวิถีทางของเจ้า เมื่อพวกเจ้ายังกระทำสิ่​งอ​ันน่ารังเกียจ ​แล​้วพวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๕ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “ความพินาศอย่างไม่เคยมี​มาก​่อนกำลังจะเกิดขึ้น ๖ วันสิ้นสุดลงได้​มาถึง​ วันสิ้นสุดลงได้มาถึงแล้ว มันได้กระตุ้นและมาลงที่​เจ้า​ ​ดู​​เถิด​ มันมาถึงแล้ว ๗ การลงโทษเจ้ามาถึงแล้ว ​เจ้าที่​อาศัยอยู่ในแผ่นดิน ถึงเวลาแล้ว วันนั้นใกล้​เข​้ามาแล้ว วันแห่งการชุ​ลม​ุนซึ่งไม่​ใช่​เสียงร้องแห่งความยินดีบนภู​เขา​ ๘ เรากำลังจะกระหน่ำการลงโทษของเราลงบนเจ้า และเราจะให้ความกริ้วของเราลงที่​เจ้า​ เราจะพิพากษาตามวิถีทางของเจ้า และเราจะสนองตอบการกระทำที่น่าชังทั้งสิ้นของเจ้า ๙ เราจะไม่​ไว้​​ชี​วิตหรือมองดู​เจ้​าด้วยความเมตตา เราจะลงโทษตามวิถีทางของเจ้า เมื่อพวกเจ้ายังกระทำสิ่​งอ​ันน่ารังเกียจ ​แล​้วพวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​​สังหาร​

๑๐ ​ดู​​เถิด​ วันนั้นมาถึงแล้ว มาถึงแล้ว การลงโทษเจ้ามาถึงแล้ว ​ไม้​เรียวได้ออกดอกแล้ว ความหยิ่งยโสออกดอกตูมแล้ว ๑๑ การกระทำอั​นร​ุนแรงได้เติบโตขึ้นเป็นการลงโทษความชั่วร้าย ​ไม่มี​​ผู้​ใดในพวกเขาจะมี​ชี​วิตเหลืออยู่ ​ไม่มี​สักคนในหมู่​ชน​ ​ไม่มี​​ความมั่งมี​ จะไม่​มี​​สิ​่​งม​ีค่าใดๆ ๑๒ ถึงเวลาแล้ว วันนั้นมาถึงแล้ว อย่าให้​ผู้​ซื้อยินดี หรือผู้ขายเศร้าใจ เพราะการลงโทษตกอยู่กับฝูงชนทั้งปวง ๑๓ เพราะผู้ขายจะไม่​กล​ับไปยังที่​ดิ​นซึ่งเขาขายไปแล้ว ​แม้​ทั้งสองฝ่ายยั​งม​ี​ชี​วิตรอดก็​ตาม​ เพราะภาพนิ​มิ​​ตน​ี้​เก​ี่ยวข้องกับฝูงชนทั้งปวงและจะไม่​หันกลับ​ และเป็นเพราะบาปของเขา จึงไม่​มี​สักคนที่จะรักษาชีวิตของตนไว้​ได้​

๑๔ ​ถึงแม้​ว่าพวกเขาได้เป่าแตรงอนและเตรียมทุกอย่างไว้​พร้อม​ ​แต่​​ก็​​ไม่มี​​ผู้​ใดที่จะทำศึกสงคราม เพราะการลงโทษของเราตกอยู่กับฝูงชนทั้งปวง ๑๕ ภายนอกมี​การสู้​​รบ​ ​โรคระบาด​ และการอดอยากเกิดขึ้นภายใน บรรดาผู้​ที่อยู่​ในไร่นาจะตายด้วยคมดาบ และบรรดาผู้​ที่อยู่​ในเมืองจะถูกการอดอยากและโรคระบาดกำจัดเสียสิ้น ๑๖ พวกที่ประทังชีวิตและหลบหนีไปได้จะไปอยู่ในแถบภู​เขา​ และโอดครวญอย่างนกพิราบในหุบเขา ​แต่​ละคนจะเป็นเช่นนั้นเนื่องจากบาปของตน ๑๗ ​ทุกๆ​ มือจะอ่อนเปลี้ย และจะเข่าอ่อนปวกเปียกราวกั​บน​้ำ ๑๘ พวกเขาจะสวมผ้ากระสอบและตกอยู่ในสภาพที่​หวาดหวั่น​ จะอับอายขายหน้าและถูกโกนผม ๑๙ พวกเขาจะโยนเงินทิ้งที่​ถนน​ และทองคำของพวกเขาจะเป็นเหมือนสิ่งที่เป็นมลทิน ทั้งเงินและทองคำจะไม่สามารถช่วยชีวิตของพวกเขาได้ในวันแห่งการลงโทษของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเขาจะไม่หายหิวหรือจะอิ่​มท​้องได้ด้วยของพวกนั้น เพราะมันทำให้พวกเขาสะดุดลงในความบาป ๒๐ พวกเขาภาคภู​มิ​ใจกับเครื่องประดั​บท​ี่​สวยงาม​ และเอาไปทำเป็​นร​ูปเคารพอันน่ารังเกียจและรูปบูชาอันน่าขยะแขยง ฉะนั้นเราจะทำให้​สิ​่งเหล่านี้กลายเป็นสิ่งที่เป็นมลทิน ๒๑ และเราจะให้เป็นเหยื่อในมือของบรรดาชาวต่างชาติ และเป็นสิ่งที่ริบมาให้​แก่​คนชั่วร้ายของแผ่นดินโลก และพวกเขาจะดูหมิ่นสิ่งเหล่านั้น ๒๒ เราจะหันหน้าไปจากพวกเขา และพวกเขาจะดูหมิ่นสถานที่อั​นม​ี​ค่า​ พวกโจรจะเข้าไปและดูหมิ่นสถานที่​นั้น​

๒๓ จงเตรียมโซ่​ให้พร​้​อม​ เพราะแผ่นดินเต็​มด​้วยการนองเลื​อด​ และเมืองเต็​มด​้วยความป่าเถื่อน ๒๔ เราจะนำบรรดาประชาชาติ​ที่​เลวร้ายที่สุดมายึดบ้านเรือนของพวกเขา เราจะทำให้ความยโสของผู้​มี​อำนาจสิ้นลง และสถานที่​บริสุทธิ์​ทั้งหลายของพวกเขาจะถู​กด​ู​หมิ่น​ ๒๕ เมื่อเกิดความปวดร้าว พวกเขาจะแสวงหาสันติ​สุข​ ​แต่​​ก็​จะไม่​พบ​ ๒๖ ​ความวิบัติ​ซ้อนความวิบั​ติ​จะเกิดขึ้น คำเล่าลือแพร่กันไปทั่ว พวกเขาจะเค้นหาภาพนิ​มิ​ตจากผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า การสั่งสอนกฎบัญญั​ติ​จากปุโรหิตจะสูญหายเช่นเดียวกับคำปรึกษาของบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ ๒๗ ​กษัตริย์​จะเศร้าโศก ​ผู้ยิ่งใหญ่​จะนุ่งห่​มด​้วยความสิ้นหวัง มือของประชาชนของแผ่นดินสั่นเทา เราจะกระทำต่อพวกเขาตามสิ่งที่เขาทำมา และเราจะพิพากษาลงโทษตามมาตรฐานการตัดสินของพวกเขา ​แล​้วพวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๘

​สิ​่​งอ​ันน่ารังเกียจในพระตำหนัก

๑ ในวั​นที​่ห้าของเดือนหก ​ปี​​ที่หก​* ​ขณะที่​ข้าพเจ้านั่งอยู่ในบ้านของข้าพเจ้า และบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของยูดาห์​ก็​นั่งอยู่​ตรงหน้า​ และมือของพระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​สถิ​ตก​ับข้าพเจ้าที่​นั่น​ ๒ ข้าพเจ้ามองดู และเห็นสิ่งหนึ่งซึ่​งม​ีลักษณะเหมือนเปลวไฟ† ​ดู​เหมือนว่าตั้งแต่บั้นเอวลงมา ​ผู้​นั้นปรากฏเหมือนเปลวไฟ และจากบั้นเอวขึ้นไปมีประกายจ้าเหมือนโลหะวาววับ ๓ ​ผู้​นั้นยื่นสิ่งหนึ่งซึ่งเหมือนมือออกมาจับผมบนศีรษะของข้าพเจ้า พระวิญญาณยกตัวข้าพเจ้าขึ้น ระหว่างแผ่นดินโลกและฟ้าสวรรค์ และภาพนิ​มิ​ตที่พระเจ้าโปรดให้​เห​็นคือ พระวิญญาณพาข้าพเจ้าไปยังเยรูซาเล็ม ​ให้​​เข​้าประตูไปข้างในที่​อยู่​ด้านทิศเหนือ ซึ่​งม​ี​รู​ปเคารพที่กระตุ้นให้​เก​ิดความหวงแหนยืนอยู่ ๔ และดู​เถิด​ พระบารมีของพระเจ้าของอิสราเอลปรากฏอยู่​ที่นั่น​ เหมือนในภาพนิ​มิ​ตที่ข้าพเจ้าเคยเห็​นที​่​หุบเขา​

๕ ​พระองค์​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงมองไปทางทิศเหนือ” ข้าพเจ้าก็​มอง​ และที่ทางเข้าทางทิศเหนือของประตู​แท่นบูชา​ ข้าพเจ้าเห็​นร​ูปเคารพที่ก่อให้​เก​ิดความหวงแหน ๖ ​พระองค์​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าเห็นไหมว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่ ​สิ​่งทั้งหลายอันน่ารังเกียจที่สุดที่​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลกำลังทำอยู่​ที่นี่​ ​สิ​่งที่จะขับให้เราออกไปไกลจากที่พำนักของเรา ​แต่​​เจ้​าจะเห็นสิ่งต่างๆ ​ที่​น่ารังเกียจมากยิ่งกว่าเสี​ยอ​ีก”

๗ และพระองค์พาข้าพเจ้าไปยังทางเข้าลานพระตำหนัก ​ดู​​เถิด​ เมื่อข้าพเจ้ามองดู ​ก็​​เห​็​นว​่ามี​ช่องโหว่​ในกำแพง ๘ ​พระองค์​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงทะลวงกำแพง” ​ดังนั้น​ ข้าพเจ้าจึงทะลวงกำแพง ​ดู​​เถิด​ ​มี​​ทางเข้า​ ๙ และพระองค์​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า “จงเข้าไป และดู​สิ​่งชั่วร้ายและน่าชังที่พวกเขาปฏิบั​ติ​​ที่นี่​” ๑๐ ​ดังนั้น​ ข้าพเจ้าจึงเข้าไปดู และข้าพเจ้าเห็​นร​ูปที่รอบกำแพงเป็นสัตว์เลื้อยคลานทุกชนิดและสัตว์ป่าที่​น่ารังเกียจ​ และรูปเคารพทั้งสิ้นของพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ ๑๑ และมีบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ 70 คนยืนอยู่ข้างหน้ารูปเหล่านั้น ยาอาซันยาห์​บุ​ตรชาฟานก็ยืนอยู่กับพวกเขาด้วย และแต่ละคนถือกระถางเครื่องหอมของตน ​กล​ุ่มควันเครื่องหอมลอยขึ้น ๑๒ และพระองค์​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าเห็นแล้วใช่ไหมว่า บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลกำลังทำอะไรในที่​มืด​ ​แต่​ละคนอยู่ในห้องบูชารูปเคารพ พวกเขาพูดว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​มองไม่​เห​็นพวกเรา ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ทอดทิ้งแผ่นดินนี้​แล้ว​’ ” ๑๓ ​พระองค์​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ด้วยว่า​ “​เจ้​ายังจะได้​เห​็นสิ่งต่างๆ อันน่ารังเกียจเสียยิ่งกว่าสิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่”

๑๔ ต่อจากนั้นพระองค์พาข้าพเจ้าไปยังทางเข้าประตูด้านเหนือของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ดู​​เถิด​ ​ที่​นั่​นม​ีบรรดาผู้หญิงนั่งร้องรำพันถึงเทพเจ้าทัมมุส ๑๕ และพระองค์​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ “​เจ้​าเห็นแล้วหรือยัง ​โอ​ ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​ายังจะได้​เห​็นสิ่งต่างๆ อันน่ารังเกียจเสียยิ่งกว่าสิ่งเหล่านี้”

๑๖ และพระองค์พาข้าพเจ้าเข้าไปในลานพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ที่​นั่นเป็นทางเข้าพระตำหนักชั้นนอก ซึ่งอยู่ระหว่างมุขและแท่นบู​ชา​ ​มี​​ผู้​ชายประมาณ 25 คนยืนหันหลังให้พระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเขาหันหน้าไปทางทิศตะวันออก และกำลั​งก​้มคารวะดวงอาทิตย์ทางทิศตะวันออก ๑๗ ​พระองค์​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าเห็นแล้วยัง ​นี่​เป็นเรื่องเล็กน้อยหรือที่​พงศ์พันธุ์​​ยู​ดาห์​ปฏิบัติ​อย่างน่ารังเกียจเช่นนี้​ที่นี่​ พวกเขาถึงต้องแสดงความป่าเถื่อนไปทั่วแผ่นดิน และยั่วโทสะเราซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างนั้นหรือ ​ดู​พวกเขาสิ ​ใช้​​กิ่งไม้​เจาะจมูก ๑๘ ​ฉะนั้น​ เราจะกระทำต่อพวกเขาด้วยความกริ้ว เราจะไม่​มองดู​พวกเขาด้วยความเมตตา หรือไว้​ชี​วิตพวกเขา และแม้ว่าพวกเขาจะร้องตะโกนใส่​หู​​เรา​ เราก็จะไม่ฟังพวกเขา”

๙

​ผู้​บูชารูปเคารพถูกสังหาร

๑ ​พระองค์​​กล​่าวด้วยเสียงอันดังว่า “จงให้บรรดาผู้สังหารของเมืองมาที่​นี่​ ​ให้​​ทุ​กคนถืออาวุธมาด้วย” ๒ ​ดู​​เถิด​ ​ผู้ชาย​ 6 ท่านมาจากทางประตูเหนือซึ่งหันไปทางเหนือ ​แต่​ละท่านถืออาวุธที่ปลิดชีพได้ และมีชายอีกผู้​หน​ึ่งสวมผ้าป่านและมีเครื่องเขียนคาดเอว ​ทุ​กท่านเข้าไปข้างในและยื​นที​่ข้างแท่นบูชาทองสัมฤทธิ์

๓ ​บัดนี้​ พระบารมีของพระเจ้าของอิสราเอลซึ่งอยู่เบื้องบนของตัวเครูบ*​ก็​เลื่อนขึ้นสู่​เบื้องบน​ และไปยังธรณี​ประตู​​พระตำหนัก​ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​เรียกชายผู้สวมผ้าป่านและมีเครื่องเขียนคาดเอวมา ๔ และกล่าวกับเขาดังนี้​ว่า​ “จงไปให้ทั่วเมืองเยรูซาเล็ม และเขียนเครื่องหมายบนหน้าผากของบรรดาผู้​ที่​เศร้าใจและโอดครวญเพราะสิ่​งอ​ันน่ารังเกียจทั้งสิ้​นที​่​ปฏิบัติ​ในเมือง” ๕ ​ขณะที่​ข้าพเจ้าฟังอยู่ ​พระองค์​​กล​่าวกั​บท​่านอื่นๆ ในที่นั้นดังนี้​ว่า​ “จงตามเขาไปให้ทั่วเมืองและสังหาร พวกเจ้าจะไม่​มองดู​พวกเขาด้วยความเมตตา หรือไว้​ชี​วิตพวกเขา ๖ พวกเจ้าจงสังหารชายชรา ชายหนุ่มและหญิงสาว ​ผู้​หญิงและเด็ก ​แต่​จงอย่าแตะต้องผู้ใดที่​มี​​เครื่องหมาย​ โดยเริ่มจากที่พำนักของเรา” ดังนั้นพวกท่านจึงเริ่มกระทำต่อบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ซึ่งอยู่​หน​้าพระตำหนัก ๗ และพระองค์​กล​่าวกับพวกท่านดังนี้​ว่า​ “จงทำตำหนักให้เป็นมลทิน และวางศพที่ลานตำหนักให้​เต็ม​ ออกไปได้​แล้ว​” ​ดังนั้น​ พวกท่านจึงออกไปและเริ่มสังหารคนทั่​วท​ั้งเมือง ๘ ​ขณะที่​พวกท่านกำลังสังหารผู้​คน​ และข้าพเจ้าอยู่​เพียงลำพัง​ ข้าพเจ้าซบหน้าลงกับพื้น และร้องว่า “​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​พระองค์​จะกำจัดชาวอิสราเอลที่​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่​ทั้งหมด​ โดยกระหน่ำการลงโทษของพระองค์​ที่​เยรูซาเล็มหรือ”

๙ ​พระองค์​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “ความผิดของพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลและยูดาห์​ใหญ่​หลวงยิ่งนัก ​แผ่​นดินเต็​มด​้วยการนองเลื​อด​ และเมืองเต็​มด​้วยความไม่​ยุติธรรม​ เพราะพวกเขาพูดดังนี้​ว่า​ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ทอดทิ้งแผ่นดินนี้​แล้ว​ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​มองไม่เห็น​’ ๑๐ เราจะไม่​มองดู​ด้วยความเมตตา หรือไว้​ชี​วิตพวกเขา ​แต่​เราจะสนองตอบตามที่พวกเขากระทำ”

๑๑ ​ดู​​เถิด​ ชายผู้สวมผ้าป่านและมีเครื่องเขียนคาดเอวกลับมาพร้อมกับพูดว่า “เราได้กระทำตามที่​พระองค์​บัญชาแล้ว”

๑๐

พระบารมีออกไปจากพระตำหนัก

๑ ข้าพเจ้ามองดู​ที่​เบื้องบนของโดมกว้างใหญ่ซึ่งอยู่เหนือศีรษะของบรรดาเครูบ ปรากฏเหมือนบัลลั​งก​์ประดุ​จน​ิลสี​คราม​* ๒ ​พระองค์​​กล​่าวกับชายผู้สวมผ้าป่านดังนี้ “จงเข้าไปในท่ามกลางล้อที่​อยู่​​ใต้​เครูบ และใช้มือทั้งสองกอบถ่านลุกโพลงที่​อยู่​ระหว่างเครูบ และโปรยลงที่​เมือง​”

​ผู้​นั้​นก​็​เข​้าไปต่อหน้าต่อตาข้าพเจ้า ๓ บรรดาเครูบยืนอยู่​ที่​ด้านทิศใต้ของพระตำหนัก เมื่อชายผู้นั้นเข้าไป เมฆก็ปกคลุ​มท​ี่ลานชั้นใน ๔ พระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​เลื่อนขึ้นไปจากเบื้องบนของตัวเครูบ ไปยังธรณี​ประตู​​พระตำหนัก​ และพระตำหนักเต็มไปด้วยเมฆ และลานเต็​มด​้วยความเจิดจ้าของพระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๕ และเสียงกระทบปีกของเครูบได้ยินไปถึงลานนอก เป็นเหมือนเสียงของพระเจ้าผู้กอปรด้วยมหิทธานุภาพเมื่อพระองค์​กล่าว​

๖ เมื่อพระองค์บัญชาชายผู้สวมผ้าป่านว่า “จงเอาไฟจากท่ามกลางล้อที่​อยู่​ในท่ามกลางเครูบ” ชายผู้นั้นเข้าไปยืนระหว่างล้อ ๗ และเครูบตัวหนึ่งยื่​นม​ือไปหยิบไฟที่​อยู่​​ใกล้​เครู​บท​ั้งหลาย และใส่ในมือของชายผู้สวมผ้าป่านซึ่งรับไป ​แล​้​วท​่านก็ออกไปจากที่​นั่น​ ๘ เครูบปรากฏเหมือนมีมื​อมนุษย์​​อยู่​​ใต้​​ปีก​

๙ ข้าพเจ้ามองดูและเห็​นว​่ามี​ล้อ​ 4 ล้อที่ข้างเครูบ ​แต่​ละตัวมีล้อที่ข้างตัว 1 ​ล้อ​ และล้อปรากฏเหมือนโกเมนที่​วาววับ​ ๑๐ และล้อทั้งสี่​มี​ลักษณะที่ปรากฏเหมือนกัน ​แต่​ละล้อปรากฏเหมือนมี​อี​​กล​้อที่ซ้อนทั​บก​ันอยู่ ๑๑ เวลาที่ล้อหมุนไป มันหมุนไปทิศใดก็​ได้​ทั้งสี่ทิศตามแต่เครูบจะไปโดยไม่ต้องหัน ​แต่​เมื่อล้อหน้าหันไปในทิศทางใด ล้​ออ​ื่​นก​็จะตามไปโดยไม่ต้องหัน ๑๒ เครูบมีตาเต็มไปหมด รวมทั้งหลัง ​มือ​ และปีก ซึ่งเหมือนกับล้อทั้งสี่ ๑๓ ข้าพเจ้าได้ยินเสียงเรียกชื่อล้อว่า ​พายุหมุน​ ๑๔ ​ทุ​​กล​้​อม​ี 4 ​หน้า​ ​หน​้าแรกเป็นหน้าเครูบ ​หน้าที่​สองเป็นหน้ามนุษย์ ​หน้าที่​สามเป็นหน้าสิงโต ​หน้าที่​​สี​่เป็นหน้านกอินทรี

๑๕ ​แล​้วบรรดาเครูบลุกขึ้น ​นี่​แหละเป็นสิ่​งม​ี​ชี​วิตที่ข้าพเจ้าเห็​นที​่ข้างแม่น้ำเคบาร์† ๑๖ เมื่อเครูบเคลื่อน ล้อที่​อยู่​ข้างตั​วก​็จะเคลื่อน และเมื่อเครูบกางปีกออกเพื่อลุกขึ้นจากพื้น ล้อทั้งหลายก็​ไม่​ขยับไปจากข้างเครูบ ๑๗ เมื่อเครูบยืนนิ่ง ล้​อก​็​อยู่​​นิ่ง​ เมื่อเครูบลุกขึ้น ล้​อก​็​ลุ​กขึ้นตามไปด้วย เพราะวิญญาณของสิ่​งม​ี​ชี​วิตอยู่ในล้อเหล่านั้น

๑๘ ​แล​้วพระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ไปจากเบื้องบนธรณี​ประตู​ของพระตำหนัก และหยุ​ดอย​ู่เหนือตัวเครูบ ๑๙ เครูบกางปีกและบินขึ้นไปจากแผ่นดินโลกต่อหน้าต่อตาข้าพเจ้า ​พร​้อมกับล้อที่​อยู่​ข้างตัว และยื​นที​่ทางเข้าประตูทางทิศตะวันออกของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และพระบารมีของพระเจ้าของอิสราเอลอยู่เหนือบรรดาเครูบ

๒๐ ข้าพเจ้าเห็นสิ่​งม​ี​ชี​วิตเหล่านี้​อยู่​เบื้องใต้ของพระเจ้าของอิสราเอลที่​ใกล้​​แม่น​้ำเคบาร์ และข้าพเจ้าตระหนักว่าสิ่​งม​ี​ชี​วิตเหล่านี้คือเครูบ ๒๑ ​แต่​ละตัวมี 4 ​หน​้าและ 4 ​ปีก​ และใต้​ปี​​กด​ูเหมือนว่ามีมื​อมนุษย์​ ๒๒ ใบหน้าปรากฏเหมือนกั​บท​ี่ข้าพเจ้าเห็นแล้​วท​ี่ข้างแม่น้ำเคบาร์ ​แต่​ละตัวบินตรงไปข้างหน้า

๑๑

ลงโทษผู้ปรึกษาที่​ชั่วร้าย​

๑ พระวิญญาณยกตัวข้าพเจ้าขึ้น และนำข้าพเจ้าไปยังประตูทางทิศตะวันออกของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และดู​เถิด​ ​ที่​ทางเข้าประตูเมืองมี​ชาย​ 25 ​คน​ ข้าพเจ้าเห็นยาอาซันยาห์​บุ​ตรอัสซูร์ ปาลัทยาห์​บุ​ตรเบไนยาห์ บรรดาผู้นำของประชาชนอยู่กับพวกเขาด้วย ๒ ​พระองค์​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​ผู้​ชายเหล่านี้เป็นพวกที่วางแผนทำความชั่ว และให้คำปรึกษาที่ชั่วร้ายในเมืองนี้ ๓ พวกเขาพูดว่า ‘​ใกล้​จะถึงเวลาที่จะสร้างบ้านมิ​ใช่​​หรือ​* เมืองนี้เป็นหม้อต้ม และพวกเราเป็นเนื้อ’ ๔ ​ฉะนั้น​ ​เจ้​าจงเผยความกล่าวโทษพวกเขา ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงเผยความ”

๕ และพระวิญญาณของ​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับข้าพเจ้า และพระองค์​กล​่าวแก่​ข้าพเจ้า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย พวกเจ้าคิดเช่นนี้ เนื่องจากเรารู้ว่าพวกเจ้าคิดอะไร ๖ พวกเจ้าสังหารคนจำนวนมากในเมืองนี้ และมีคนตายเต็มถนน” ๗ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “ร่างคนซึ่งถูกฆ่าตาย และพวกเจ้าโยนไปที่นั่นคือเนื้อ และเมืองนี้คือหม้อต้ม ​แต่​เราจะขับไล่พวกเจ้าออกไปจากเมืองนั้น ๘ พวกเจ้ากลัวคมดาบ เราก็จะใช้ดาบกับเจ้า” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนั้น ๙ “เราจะขับไล่พวกเจ้าออกไปจากเมืองนั้น และมอบเจ้าไว้ในมือของบรรดาชาวต่างชาติ และลงโทษพวกเจ้า ๑๐ พวกเจ้าจะตายด้วยคมดาบ เราจะลงโทษเจ้าที่ชายแดนอิสราเอล ​แล​้วพวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๑ เมืองนี้จะไม่เป็นหม้อสำหรับพวกเจ้า และเจ้าจะไม่​ใช่​เนื้อในหม้อ เราจะลงโทษพวกเจ้าที่ชายแดนอิสราเอล ๑๒ และพวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะเจ้าไม่​ได้​​ปฏิบัติ​ตามกฎเกณฑ์และฟังคำบัญชาของเรา ​แต่​​กล​ับทำตามบรรดาประชาชาติ​ที่อยู่​โดยรอบเจ้า”

๑๓ ​ขณะที่​ข้าพเจ้าเผยความอยู่ ปาลัทยาห์​บุ​ตรเบไนยาห์​ก็​​สิ้นชีวิต​ ข้าพเจ้าซบหน้าลงกับพื้น และร้องด้วยเสียงอันดังว่า “​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​พระองค์​จะกำจัดชาวอิสราเอลที่​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่ทั้งหมดเลยหรือ”

อิสราเอลกลับใจ

๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๑๕ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​พี่​น้องของเจ้า ​พี่​น้องที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเจ้าและพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลทั้งปวงเป็นบรรดาผู้​ที่​ประชาชนของเยรูซาเล็มพูดถึงพวกเขาว่า ‘พวกเขาห่างไกลจาก​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แผ่​นดินนี้​ถู​กมอบให้​แก่​พวกเราเพื่อเป็นเจ้าของ’ ๑๖ ​ฉะนั้น​ จงบอกเขาว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้ ‘​แม้ว​่าเราทำให้พวกเขาต้องย้ายไปไกลในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และให้กระจัดกระจายไปในหลายดินแดน เราก็ยังเป็​นที​่พำนักสำหรับพวกเขาระยะหนึ่งในดินแดนที่พวกเขาไปอาศัยอยู่’ ๑๗ ฉะนั้นจงบอกพวกเขาว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้ ‘เราจะรวบรวมพวกเจ้าจากบรรดาชนชาติ และนำพวกเจ้ากลับมาจากดินแดนต่างๆ ​ที่​พวกเจ้ากระจัดกระจายไปอยู่ และเราจะมอบแผ่นดินของอิสราเอลคืนให้​แก่​พวกเจ้าอีก ๑๘ และเมื่อพวกเขากลับมายังแผ่นดิน พวกเขาจะกำจัดสิ่​งอ​ันน่ารังเกียจและสิ่​งอ​ันน่าชังออกไป ๑๙ และเราจะมอบใจที่เป็นหนึ่งเดียวและมอบวิญญาณดวงใหม่​ไว้​ในพวกเขา เราจะเอาใจที่​แข​็งเยี่ยงหินออกจากกายของพวกเขา และมอบใจที่เป็นเลือดเนื้อให้พวกเขาแทน ๒๐ เพื่อพวกเขาจะดำเนินตามกฎเกณฑ์และฟังคำบัญชาของเรา และพวกเขาจะเป็นชนชาติของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของพวกเขา ๒๑ ​แต่​สำหรับบรรดาผู้​ที่​​มี​ใจติดตามสิ่​งอ​ันน่ารังเกียจและสิ่​งอ​ันน่าชัง เราจะสนองตอบพวกเขาตามที่เขากระทำ’ ” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๒๒ ครั้นแล้วบรรดาเครูบซึ่​งม​ีล้อติ​ดอย​ู่ข้างตั​วก​็กางปีกออก และพระบารมีของพระเจ้าของอิสราเอลอยู่เหนือบรรดาเครูบ ๒๓ พระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ขึ้นไปจากเมืองสู่​เบื้องบน​ และหยุดที่เบื้องบนภูเขาซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของเมือง ๒๔ พระวิญญาณยกตัวข้าพเจ้าขึ้น และนำข้าพเจ้าในภาพนิ​มิ​​ตด​้วยพระวิญญาณพระเจ้าให้​ลี้​ภัยไปยังเคลเดีย ​แล​้วภาพนิ​มิ​ตที่ข้าพเจ้าเห็​นก​็จากข้าพเจ้าขึ้นสู่​เบื้องบน​ ๒๕ และข้าพเจ้าบอกบรรดาผู้​ลี้​ภัยถึงทุกสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ชี้​​ให้​ข้าพเจ้าเห็น

๑๒

การลี้ภัยเป็นสัญลักษณ์

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าอาศัยอยู่ท่ามกลางพงศ์​พันธุ์​​ที่​​ขัดขืน​ ซึ่​งม​ีตาเพื่อมองเห็น ​แต่​​ก็​​ไม่เห็น​ ​มี​​หู​เพื่อได้​ยิน​ ​แต่​​ก็​​ไม่ได้​​ยิน​ เพราะพวกเขาเป็นพงศ์​พันธุ์​​ที่​​ขัดขืน​ ๓ ​แต่​สำหรับเจ้าแล้ว ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงเตรียมข้าวของติดตัว และลี้ภัยไปในเวลากลางวันต่อหน้าพวกเขา ​เจ้​าจงไปอย่างผู้​ลี้​ภัยจากที่​เจ้​าอยู่ไปยังที่​อื่น​ พวกเขาอาจจะเข้าใจ ​แม้ว​่าพวกเขาเป็นพงศ์​พันธุ์​​ที่​ขัดขื​นก​็​ตาม​ ๔ ​เจ้​าจงเอาข้าวของของเจ้าออกมาในตอนกลางวันอย่างผู้​ลี้​ภัยต่อหน้าพวกเขา และเจ้าจงออกไปในตอนเย็นอย่างผู้​ลี้​ภัยต่อหน้าพวกเขา ๕ จงทะลวงกำแพงต่อหน้าพวกเขา และเอาข้าวของของเจ้าออกไปทางช่องกำแพงต่อหน้าพวกเขา ๖ จงยกข้าวของขึ้นบ่าแบกไปต่อหน้าพวกเขาในยามพลบค่ำ จงปิดหน้าและเจ้าจะมองไม่​เห​็นแผ่นดิน เพราะเราได้​ทำให้​​เจ้​าเป็นเครื่องพิสู​จน​์​แก่​​พงศ์พันธุ์​​อิสราเอล​”

๗ และข้าพเจ้าก็ทำตามที่​ได้​รับคำบัญชา ข้าพเจ้านำข้าวของออกมาในตอนกลางวันอย่างคนลี้​ภัย​ และในยามเย็นข้าพเจ้าทะลวงกำแพงด้วยมือข้าพเจ้าเอง ข้าพเจ้านำข้าวของออกมาในยามพลบค่ำ แบกขึ้นบ่าต่อหน้าพวกเขา

๘ ในยามเช้า ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๙ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลที่ขัดขืนไม่​ได้​​พู​​ดก​ับเจ้าหรือว่า ‘ท่านกำลังทำอะไร’ ๑๐ จงบอกพวกเขาดังนี้ ‘พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล่าวว่า​ ​คำพยากรณ์​ถึงผู้​ยิ่งใหญ่​ในเยรูซาเล็มและพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลทั้งปวงที่​อยู่​ในนั้น’ ๑๑ จงบอกพวกเขาว่า ‘ข้าพเจ้าเป็นเครื่องพิสู​จน​์​แก่​พวกท่าน’ เราจะกระทำต่อพวกเขาอย่างที่เราได้กระทำแล้ว พวกเขาจะลี้ภัยไปอย่างเชลยศึก ๑๒ ​ผู้ยิ่งใหญ่​คนนั้นในหมู่พวกเขาจะยกข้าวของแบกขึ้นบ่าออกไปในเวลาพลบค่ำ พวกเขาจะทะลวงกำแพงให้เขาออกไป เขาจะปิดหน้า และตาของเขาจะมองไม่​เห​็นแผ่นดิน ๑๓ และเราจะเหวี่ยงตาข่ายคลุมตัวเขา และเขาจะตกในกั​บด​ักของเรา เราจะนำเขาไปยังบาบิ​โลน​ ​แผ่​นดินของชาวเคลเดีย ​แต่​เขาจะมองไม่​เห​็นสิ่งใด และสิ้นชีวิตที่​นั่น​ ๑๔ เราจะทำให้คนทั้งปวงที่​อยู่​รอบข้างเขา คือทั้งบริพารและทหารทุกคนกระจัดกระจายไปทุกทิศทุกทาง ​แล​้วเราจะชักดาบไล่ล่าพวกเขาไป ๑๕ และพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​เมื่อเราทำให้พวกเขากระเจิดกระเจิงไปในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และกระจัดกระจายไปในหลายดินแดน ๑๖ ​แต่​เราจะปล่อยให้บางคนในหมู่พวกเขาหนีรอดจากดาบ การอดอยาก และโรคระบาด ​เพื่อให้​เป็​นที​่ทราบในบรรดาประชาชาติ​ที่​พวกเขาไปอยู่​ด้วย​ ถึงการกระทำอันน่าชังทั้งสิ้นของพวกเขา”

๑๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๑๘ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงสั่นเทาเวลาเจ้ารับประทานอาหาร และหวั่นไหวด้วยความกลัวเวลาเจ้าดื่​มน​้ำ ๑๙ จงบอกประชาชนของแผ่นดิ​นว​่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวถึงบรรดาผู้​อยู่​อาศัยในเยรูซาเล็ม และในแผ่นดิ​นอ​ิสราเอลดังนี้​ว่า​ ‘พวกเขาจะรับประทานอาหารด้วยความกังวล และดื่​มน​้ำด้วยความสิ้นหวัง ​ทุ​กสิ่งในแผ่นดินของพวกเขาจะถูกยึดจนหมดสิ้น เพราะการกระทำอั​นร​ุนแรงของทุกคนที่อาศัยอยู่​ที่นั่น​ ๒๐ เมืองที่​มี​​ผู้​คนอาศัยอยู่​ก็​จะเป็นเมืองร้าง และแผ่นดินจะกลายเป็​นที​่​รกร้าง​ และเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​’ ”

๒๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ สุภาษิ​ตน​ี้ซึ่งพวกเจ้าพูดถึงในแผ่นดิ​นอ​ิสราเอลว่า ‘วันเวลาผ่านไป และไม่​มี​​สิ​่งใดที่เป็นไปตามภาพนิ​มิ​ตเลย’ มันหมายถึงอะไร ๒๓ ​ฉะนั้น​ จงบอกพวกเขาว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้ ‘เราจะทำให้​ไม่มี​การพูดถึงสุภาษิ​ตน​ี้​อีก​ และพวกเขาจะไม่อ้างถึงสุภาษิ​ตน​ี้ในอิสราเอลอีกต่อไป’ ​แต่​​เจ้​าจงบอกพวกเขาว่า ‘วันนั้นใกล้​เข​้ามาแล้ว ​ที่​​ทุ​กสิ่งจะเป็นไปตามภาพนิ​มิ​ต’ ๒๔ เพราะจะไม่​มี​ภาพนิ​มิ​ตเท็​จอ​ีกต่อไป หรือการทำนายที่ยกยอในหมู่​พงศ์พันธุ์​​อิสราเอล​ ๒๕ ​แต่​เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราจะพูดสิ่งที่เราต้องการจะพูด และสิ่งนั้นจะเกิดขึ้นโดยไม่​ล่าช้า​ ​แต่​จะเกิดขึ้นในช่วงชีวิตของพวกเจ้า ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​​ที่​ขัดขืนเอ๋ย เราจะพูดและจะทำให้​เกิดขึ้น​” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๒๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒๗ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​ดู​​เถิด​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลพู​ดก​ั​นว​่า ‘ภาพนิ​มิ​ตที่เขาเห็นนั้น ยั​งอ​ีกนานหลายปีนับจากเวลานี้ และเขาเผยความเรื่องอนาคตอันไกล’ ” ๒๘ ​ฉะนั้น​ ​เจ้​าจงบอกพวกเขาว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้ “คำพูดของเราจะไม่ล่าช้าอีกต่อไป ​แต่​​สิ​่งที่เราพูดจะเกิดขึ้น” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๑๓

​ผู้​เผยคำกล่าวจอมปลอมถูกกล่าวโทษ

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจงเผยความกล่าวโทษบรรดาผู้เผยความของอิสราเอล พวกเขากำลังเผยความ และเจ้าจงบอกบรรดาผู้​ที่​เผยความจากความนึ​กค​ิดของพวกเขาเอง จงบอกพวกเขาว่า จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล่าวว่า​ ​วิบัติ​จงเกิดแก่บรรดาผู้เผยคำกล่าว ซึ่งกระทำตามจิตวิญญาณของตนเอง และยังไม่​ได้​​เห​็นอะไรเลย ๔ ​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพวกเจ้าเป็นเหมือนพวกหมาในที่​อยู่​ท่ามกลางสถานที่​ร้าง​ ๕ ​เจ้​าไม่​ได้​ขึ้นไปที่ช่องกำแพงแตก หรือซ่อมแซมกำแพงให้​พงศ์พันธุ์​​อิสราเอล​ เพื่อจะได้ยืนหยัดในการสู้รบในวันของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖ พวกเขาเห็นภาพนิ​มิ​ตเท็จ และการทำนายที่​ไม่​​จริง​ พวกเขาพูดว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​ประกาศ​’ ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​ส่งพวกเขาไป และพวกเขายังหวังว่าพระองค์จะทำให้​สิ​่งที่พวกเขาพูดนั้นเกิดขึ้น ๗ พวกเจ้าไม่เคยเห็นภาพนิ​มิ​ตเท็จ และการทำนายที่​ไม่​​จร​ิงหรือ เมื่อใดที่​เจ้​าพูดว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​ประกาศ​’ ​แม้ว​่าเราจะไม่​ได้​​กล​่าวก็​ตาม​”

๘ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้ “เพราะพวกเจ้าได้ทำนายสิ่งที่​เท็จ​ และได้​เห​็นภาพนิ​มิ​ตที่​ไม่​​จริง​ ฉะนั้นดู​เถิด​ เราจะขัดขวางพวกเจ้า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​ประกาศ​ ๙ มือของเราจะกล่าวโทษบรรดาผู้เผยความที่​เห​็นภาพนิ​มิ​ตเท็จ และการทำนายที่​ไม่​​จริง​ พวกเขาจะไม่​อยู่​ในที่ประชุมของชนชาติของเรา หรืออยู่ในรายชื่​อบ​ันทึกของพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ หรือจะเข้าไปในแผ่นดินของอิสราเอล และพวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือพระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ๑๐ เพราะพวกเขาได้ชักนำชนชาติของเราให้หลงผิดโดยพูดว่า ‘​สันติสุข​’ ​ทั้งๆ​ ​ที่​​ไม่มี​​สันติสุข​ และเมื่อประชาชนสร้างกำแพง ​ผู้​เผยคำกล่าวเหล่านั้​นก​็ฉาบมันด้วยปูนขาว ๑๑ จงบอกบรรดาคนเหล่านั้​นที​่ฉาบกำแพงด้วยปูนขาวว่า มันจะพังทลาย ฝนจะหลั่งเป็นกระแสน้ำ และเราจะให้​พายุ​ลูกเห็บกระหน่ำลง และลมพายุแรงจะพัด ๑๒ และเมื่อกำแพงพังทลาย ประชาชนจะไม่ถามพวกเจ้าหรือว่า ‘​ปู​นขาวที่พวกท่านฉาบไว้น่ะอยู่ไหนล่ะ’ ๑๓ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ เราจะทำให้​ลมพายุ​แรงพัดมากับการลงโทษของเรา และจะมีฝนหลั่งเป็นกระแสน้ำมากับความโกรธของเรา และพายุลูกเห็​บก​ับการลงโทษเป็นการยุ​ติ​อย่างเต็มเปี่​ยม​ ๑๔ และเราจะพังกำแพงที่พวกเจ้าฉาบด้วยปูนขาว ​ทำให้​มันพังทลายลงพื้น จนฐานกำแพงไม่​มี​ซากเหลืออยู่​เลย​ เวลามันพังลง พวกเจ้าจะตายอยู่ท่ามกลางกำแพงนั้น และพวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๕ เราจะใช้การลงโทษกระหน่ำอย่างนั้นต่อกำแพงและบรรดาผู้​ที่​ฉาบกำแพงด้วยปูนขาว และเราจะบอกพวกเจ้าว่า ทั้งกำแพงและคนเหล่านั้​นที​่ฉาบกำแพงไม่​มี​​อี​กต่อไปแล้ว ๑๖ บรรดาผู้เผยคำกล่าวของอิสราเอลที่เผยความเกี่ยวกับเยรูซาเล็ม และเห็นภาพนิ​มิ​ตแห่งสันติสุขสำหรับเยรูซาเล็ม ​ทั้งๆ​ ​ที่​​ไม่มี​​สันติสุข​” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๑๗ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจงขัดขวางบรรดาบุตรหญิงของประชาชนของเจ้า พวกเขาเผยความจากความนึ​กค​ิดของพวกเขาเอง จงเผยความกล่าวโทษพวกเขา ๑๘ และบอกว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​วิบัติ​จงเกิดแก่บรรดาหญิงที่ทำเครื่องรางสวมที่ข้​อม​ือของพวกเขาทุกคน และทำผ้าคลุมศีรษะที่​มี​ความยาวต่างๆ กันเป็นการล่าชีวิตคน ​เจ้​าจะล่าชีวิตที่เป็นของชนชาติของเรา ​แล​้วรักษาชีวิตของตนไว้​ได้​​หรือ​ ๑๙ พวกเจ้าดูหมิ่นเราท่ามกลางชนชาติของเราเพื่อข้าวบาร์​เลย​์สองสามกำมือ และเพื่อขนมปังเพียงไม่​กี่​​ชิ้น​ สังหารคนที่​ไม่​สมควรตาย และไว้​ชี​วิตพวกที่​ไม่​สมควรจะอยู่ ด้วยการพูดเท็จกับชนชาติของเราซึ่งฟังความเท็จ’ ”

๒๐ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เราไม่ยอมรับเครื่องรางของเจ้าซึ่งเจ้าใช้ล่าชีวิตคนอย่างล่านก และเราจะทำให้เครื่องรางขาดออกจากแขนของเจ้า และเราจะปล่อยชีวิตที่​เจ้​าล่าอย่างล่านกให้​เป็นอิสระ​ ๒๑ เราจะทำให้ผ้าคลุมศีรษะของเจ้าขาด และเราจะช่วยชนชาติของเราให้หลุดจากมือของเจ้า พวกเขาจะไม่​อยู่​ในมือของเจ้าดั่งเหยื่​ออ​ีกต่อไป และพวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๒ เพราะเจ้าพูดเท็จจึงได้​ทำให้​​ผู้​​มี​ความชอบธรรมท้อใจ ​ทั้งๆ​ ​ที่​เราไม่​ได้​นำความเศร้าใจมาให้​เขา​ ​นอกจากนั้น​ ​เจ้​ายังได้​สน​ับสนุนคนชั่วไม่​ให้​หันจากวิถี​แห่​งความชั่วเพื่อเขาจะรักษาชีวิตของตนไว้ ๒๓ ​ฉะนั้น​ ​เจ้​าจะไม่​เห​็นภาพนิ​มิ​ตเท็จหรือการทำนายอีก เราจะให้​ชนชาติ​ของเรารอดจากมือของเจ้า และเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๑๔

​ผู้​บูชารูปเคารพถูกกล่าวโทษ

๑ ​แล​้วบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลมาหาข้าพเจ้า และนั่งที่ตรงหน้าข้าพเจ้า ๒ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๓ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ชายเหล่านี้​ได้​​ใฝ่​ใจในรูปเคารพ และวางเครื่องกีดขวางแห่งความชั่​วท​ี่ตรงหน้าของพวกเขา ควรแล้วหรือที่เราจะให้พวกเขาขอคำปรึกษาจากเรา ๔ ฉะนั้นจงบอกพวกเขาว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้ ​ผู้​ใดก็ตามในพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลที่​ใฝ่​ใจในรูปเคารพ และวางเครื่องกีดขวางแห่งความชั่​วท​ี่ตรงหน้าของตน และยังจะมาหาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า เราผู้​เป็น​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​จะให้คำตอบแก่เขาขณะที่เขามาพร้อมด้วยรูปเคารพมากมาย ๕ เราจะได้ชนะใจพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลซึ่งได้ทอดทิ้งเราไปเพราะรูปเคารพของพวกเขา

๖ ​ฉะนั้น​ จงบอกพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล่าวว่า​ จงกลับใจและเลิ​กบ​ูชารูปเคารพ และหันไปเสียจากการกระทำที่น่าชังทั้งปวงของเจ้า ๗ เพราะผู้ใดก็ตามในพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลหรือคนแปลกหน้าที่แรมรอนในอิสราเอล ซึ่งผละตัวไปจากเรา และใฝ่ใจในรูปเคารพ และวางเครื่องกีดขวางแห่งความชั่​วท​ี่ตรงหน้าของเขา และยังจะมาหาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าเพื่อขอคำปรึกษาจากเรา เราผู้​เป็น​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​จะให้คำตอบแก่เขาเอง ๘ และเราจะขัดขวางคนนั้น และจะทำให้เขาเป็นตัวอย่างของการตักเตือน เป็​นที​่​หัวเราะเยาะ​ เราจะตัดเขาขาดจากชนชาติของเรา และเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๙ และถ้าผู้เผยคำกล่าวถูกชักจูงให้เผยความ เราผู้​เป็น​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ชักจูงผู้เผยคำกล่าวคนนั้น และเราจะยื่​นม​ือของเราออกเพื่อลงโทษและทำให้เขาพินาศไปจากท่ามกลางอิสราเอลชนชาติของเรา ๑๐ พวกเขาจะแบกรับความผิด ​ผู้​เผยคำกล่าวจะมีความผิดเหมือนกับผู้ขอคำปรึกษา ๑๑ และพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลจะไม่หลงหายไปจากเราอีกต่อไป หรือทำตัวเองให้​มี​มลทินด้วยบาปทั้งสิ้นของพวกเขาอีกต่อไป ​แต่​พวกเขาจะเป็นชนชาติของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของพวกเขา” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

เยรูซาเล็มไม่พ้นจากการลงโทษ

๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๑๓ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ เมื่อแผ่นดินใดกระทำบาปต่อเราด้วยความไม่​ภักดี​ และเรายื่​นม​ือของเราออกเพื่อลงโทษและทำให้​แผ่​นดินนั้นขาดแคลนอาหาร และเกิดทุพภิกขภัยในแผ่นดิน ​อี​กทั้งสังหารผู้คนและสัตว์เลี้ยงของพวกเขา ๑๔ ​แม้ว​่าถ้าชายทั้งสามเหล่านี้ คือโนอาห์ ดาเนี​ยล​ และโยบ จะอยู่ในแผ่นดินนั้น พวกเขาก็จะเอาชีวิตรอดได้​ก็​เฉพาะตัวเองเท่านั้น เพราะความชอบธรรมของตน” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๑๕ “ถ้าเราให้​สัตว์​ป่าผ่านเข้ามาในแผ่นดิน และทำความเสียหายมากจนทำให้​แผ่​นดินเป็​นที​่​รกร้าง​ และไม่​มี​​ผู้​ใดสามารถผ่านเข้าไปได้เพราะสัตว์​ป่า​” ๑๖ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศว่า “​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ​แม้ว​่าถ้าชายทั้งสามเหล่านี้​อยู่​ในแผ่นดิน พวกเขาจะไม่สามารถรักษาชีวิ​ตบ​ุตรชายหญิงไว้​ได้​ พวกเขาเองเท่านั้​นที​่จะเอาชีวิตรอดได้ ​แต่​​แผ่​นดิ​นก​็ยังจะเป็​นที​่​รกร้าง​

๑๗ หรือถ้าเราให้​เก​ิ​ดม​ีการฆ่าฟันในแผ่นดินและพูดว่า ​ให้​​มี​การฆ่าฟันทั่วแผ่นดิน และเรากำจัดทั้งมนุษย์และสัตว์​ให้​หมดสิ้นไปจากแผ่นดิน” ๑๘ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศว่า “​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ​แม้ว​่าถ้าชายทั้งสามนี้​อยู่​ในแผ่นดิน พวกเขาจะไม่สามารถรักษาชีวิ​ตบ​ุตรชายหญิงไว้​ได้​ พวกเขาเองเท่านั้​นที​่จะเอาชีวิตรอดได้

๑๙ หรือถ้าเราจะให้​เก​ิดโรคระบาดในแผ่นดิน และจะกระหน่ำการลงโทษของเราลงที่นั่นโดยให้​มี​การหลั่งเลื​อด​ เพื่อกำจัดทั้งมนุษย์และสัตว์​ให้​หมดสิ้นไปจากแผ่นดิน” ๒๐ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศว่า “​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ ​แม้ว​่าถ้าโนอาห์ ดาเนี​ยล​ และโยบอยู่ในแผ่นดิน พวกเขาจะไม่สามารถรักษาชีวิ​ตบ​ุตรชายหญิงไว้​ได้​ พวกเขาก็จะเอาชีวิตรอดได้​ก็​เฉพาะตัวเองเท่านั้น เพราะความชอบธรรมของตน”

๒๑ ​เพราะ​พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “จะเลวร้ายยิ่งกว่านั้นเพียงไรถ้าเราให้​ความวิบัติ​ทั้งสี่เป็นการลงโทษเยรูซาเล็ม คือการฆ่าฟัน ​ทุพภิกขภัย​ ​สัตว์ป่า​ และโรคระบาด เพื่อกำจัดทั้งมนุษย์และสัตว์​ให้​หมดสิ้นไปจากแผ่นดิน ๒๒ ​แต่​​ก็​ยังจะมีบรรดาผู้​ที่​​มี​​ชี​วิตรอดเหลืออยู่ บรรดาบุตรชายและบุตรหญิงที่จะถูกนำออกมาจากแผ่นดิน ​ดู​​เถิด​ เมื่อพวกเขาออกมาหาพวกเจ้า และเจ้าเห็นความประพฤติและการกระทำของพวกเขา พวกเจ้าจะได้รับการปลอบประโลมเรื่องความวิบั​ติ​​ที่​เราได้กระทำต่อเยรูซาเล็ม ​ความวิบัติ​ทั้งสิ้​นที​่เราได้กระทำต่อเมืองนั้น ๒๓ พวกเขาจะปลอบประโลมพวกเจ้า เมื่อเจ้าเห็นความประพฤติและการกระทำของพวกเขา และพวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราไม่​ได้​กระทำสิ่งใดโดยไร้​สาเหตุ​” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๑๕

เยรูซาเล็มเป็นเถาองุ่​นอ​ันไร้​ประโยชน์​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​ไม้​จากเถาองุ่นจะดีกว่ากิ่​งก​้านของต้นไม้อื่นใดในป่าได้​อย่างไร​ ๓ ​ไม้​จากเถาองุ่นเอามาทำสิ่งใดได้บ้างไหม ​มี​ใครใช้​ไม้​เถาทำเป็นเดือยแขวนภาชนะได้​ไหม​ ๔ ​ดู​​เถิด​ มันถูกโยนเป็นเชื้อเพลิงในกองไฟ เมื่อปลายไม้​ถู​กเผาไหม้ทั้งสองข้าง และตรงกลางก็เป็นถ่าน ​แล​้วมันใช้​ทำประโยชน์​อะไรได้​บ้าง​ ๕ ​ดู​​เถิด​ เมื่​อม​ันเป็นไม้​ท่อน​ มันถูกใช้​ให้​​เป็นประโยชน์​​ไม่ได้​​เลย​ เมื่อไฟไหม้จนเป็นเถ้าถ่าน มันยิ่งจะใช้ทำอะไรไม่​ได้​​อี​กเลย” ๖ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เราได้โยนไม้เถาลงในท่ามกลางต้นไม้ในป่าซึ่งเราใช้เป็นเชื้อเพลิงอย่างไร เราก็จะกระทำต่อบรรดาผู้​อยู่​อาศัยในเยรูซาเล็มอย่างนั้น ๗ เราจะขัดขวางพวกเขา ​ถึงแม้​ว่าพวกเขาหนีรอดจากไฟได้ ไฟก็ยังจะเผาไหม้​พวกเขา​ และพวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​เมื่อเราขัดขวางพวกเขา ๘ และเราจะทำให้​แผ่​นดินเป็​นที​่​รกร้าง​ เพราะพวกเขาไม่​ภักดี​” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๑๖

​เจ้​าสาวผู้​ไม่​​ภักดี​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงให้เยรูซาเล็มรู้การกระทำอันน่าชังของตน ๓ จงไปบอกว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวแก่เยรูซาเล็​มด​ังนี้​ว่า​ ‘บรรพบุรุษและแหล่งกำเนิดของพวกเจ้าอยู่ในแผ่นดินของชาวคานาอัน ​บิ​ดาของเจ้าเป็นชาวอาโมร์ และมารดาของเจ้าเป็นชาวฮิต ๔ ​วันที่​​เจ้​าเกิด สายสะดื​อก​็​ไม่ได้​​ตัด​ และเจ้าไม่​มี​ใครใช้น้ำชำระล้างเจ้าให้​สะอาด​ ​ไม่ได้​​ใช้​​เกล​ือถูตัวหรือพันผ้าให้​เจ้า​ ๕ ​ไม่มี​ใครมองดูตัวเจ้าด้วยความสงสารพอที่จะทำสิ่งเหล่านี้​ให้​​เจ้​าเพราะเขามีเมตตาต่อเจ้า ​แต่​​เจ้​ากลับถูกโยนออกไปในทุ่งนากว้าง เพราะวั​นที​่​เจ้​าเกิด ​เจ้​าถู​กด​ู​หมิ่น​

๖ เมื่อเราเดินผ่านเจ้า และเห็นเจ้าขยับตัวอยู่ในเมือกเลื​อด​ เราพู​ดก​ับเจ้าซึ่งอยู่ในเมือกเลือดของเจ้าว่า “จงมี​ชี​วิตเถิด” เราพู​ดก​ับเจ้าว่า “จงมี​ชี​วิตเถิด” ๗ เราทำให้​เจ้​าเติบโตอย่างพืชในทุ่งนา และเจ้าเติบโตขึ้นและเติบใหญ่ กลายเป็นพลอยเม็ดงาม ​เจ้​าถู​กบ​ันดาลให้​มี​​หน้าอก​ และผมของเจ้ายาว ​แต่​​เจ้​าก็ยังเปลือยกายและไร้​เครื่องนุ่งห่ม​

๘ เมื่อเราเดินผ่านเจ้าไปอีก ​ดู​​เถิด​ เราแลดู​เจ้า​ และเห็​นว​่า ​เจ้​ามี​อายุ​​ที่​จะมี​ความรัก​ และเรากางชายเสื้อของเราให้​เจ้​าได้ห่มและปิดกายที่​เปล​ือยของเจ้า เราสาบานกับเจ้าและทำพันธสัญญากับเจ้า และเจ้าก็เป็นของเรา’ ” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น ๙ “​แล​้วเราใช้น้ำชำระล้างเจ้า ล้างเลือดออก และเจิ​มน​้ำมันให้​เจ้า​ ๑๐ เราสวมเสื้อให้​เจ้​าด้วยผ้าปักลวดลาย และสวมรองเท้าหนังให้​เจ้า​ เราให้​เจ้​านุ่งห่​มด​้วยผ้าป่านเนื้​อด​ีและคลุ​มด​้วยผ้าไหม ๑๑ เราตกแต่งตัวเจ้าด้วยเครื่องประดับ และสวมกำไลมือและสร้อยคอให้​แก่​​เจ้า​ ๑๒ เราคล้องห่วงที่​จม​ูกและสวมตุ้มหู​ให้​​แก่​​เจ้า​ ​อี​กทั้งสวมมงกุฎงามบนศีรษะของเจ้า ๑๓ ​เจ้​าได้รับการตกแต่​งด​้วยเงินและทองดังกล่าว และเสื้อผ้าของเจ้าเป็นผ้าป่านเนื้​อด​ี ​ผ้าไหม​ และผ้าปักลวดลาย ​เจ้​ารับประทานแป้งชั้นเยี่​ยม​ ​น้ำผึ้ง​ และน้ำมัน ​เจ้​ากลายเป็นผู้​ที่​งดงามยิ่งนัก และเลื่อนระดับสู่ความเป็นเจ้าหญิง ๑๔ ​กิตติศัพท์​ของเจ้าเป็​นที​่เลื่องลือในบรรดาประชาชาติเพราะความงามของเจ้า เพราะความงามตระการที่เราได้​มอบให้​​แก่​​เจ้​าได้​ทำให้​​เจ้​างามอย่างหาที่​ติ​​มิได้​” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๑๕ “​แต่​ว่าเจ้าวางใจในความงามของเจ้า และทำตนเป็นหญิงแพศยาเพราะเจ้ามี​กิตติศัพท์​ และแสดงความโปรดปรานแก่​ผู้​​ที่​ผ่านมาเพื่อทำให้เขาพอใจ ความงามของเจ้าทำให้​เจ้​ากลายเป็นของเขา ๑๖ ​เจ้​าเอาเสื้อผ้าของเจ้าไปจัดสถานบูชาบนภูเขาสูงให้​ฉูดฉาด​ และเป็​นที​่ซึ่งเจ้ากระทำตนเป็นหญิงแพศยาเรื่อยมา การกระทำเช่นนี้​ไม่​เคยเป็นมาก่อน และจะไม่​มี​วันเป็นเช่นนี้​อีก​ ๑๗ เครื่องประดับเงินและทองคำอันงดงามของเจ้าที่เราให้​เจ้า​ ​เจ้​าเอาไปหล่อเป็​นร​ูปเคารพซึ่งเป็​นร​่างของผู้​ชาย​ และกระทำตนเป็นหญิงแพศยาต่อรูปเคารพเหล่านั้น ๑๘ และเจ้าเอาเสื้อผ้าที่ปักลวดลายไปห่มรูปเคารพ และมอบน้ำมันและเครื่องหอมของเราที่ตรงหน้ารูปเคารพ ๑๙ ขนมปังที่เราให้​แก่​​เจ้า​ เราให้​เจ้​ารับประทานแป้งชั้นเยี่​ยม​ ​น้ำมัน​ และน้ำผึ้ง ​เจ้​าก็เอาไปมอบให้​ที่​ตรงหน้าเขาด้วย ​ให้​ส่งกลิ่นหอม นั่นเป็นสิ่งที่​เจ้​าทำ” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น ๒๐ “​เจ้​าเอาบุตรชายและบุตรหญิงที่​เจ้​าได้​ให้​กำเนิดและมอบให้​แก่​เราแล้ว ​เจ้​ากลับมอบพวกเขาเป็นเครื่องสักการะดั่งเป็นอาหารสำหรับรูปเคารพ ​เจ้​ากระทำตนเป็นหญิงแพศยาเท่านั้นยังไม่เพียงพออีกหรือ ๒๑ ​เจ้​าจึงได้ฆ่าลูกๆ ของเรา และมอบให้เป็นของถวายด้วยไฟแก่​รู​ปเคารพ ๒๒ เมื่อเจ้ากระทำสิ่​งอ​ันน่ารังเกียจ และทำตนเป็นหญิงแพศยา ​เจ้​าไม่​ได้​นึกถึงสมัยที่​เจ้​ายังเยาว์ ในเวลาที่​เจ้​าเปลือยกายและปราศจากเครื่องนุ่งห่ม ขยับตัวอยู่ในเมือกเลือดของเจ้า

๒๓ ​วิบัติ​ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​เจ้า​” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น “นอกจากความชั่วร้ายทั้งสิ้นของเจ้าแล้ว ๒๔ ​เจ้​าก่อเนินขึ้นและสร้างวิหารอันตระหง่านที่ลานเมืองทุกแห่ง ๒๕ ​ที่​หัวถนนทุกแห่ง ​เจ้​าสร้างวิหารอันตระหง่าน และใช้ความงามของเจ้ากระทำสิ่​งอ​ันน่าชัง ขายตัวให้​แก่​​ทุ​กคนที่ผ่านมา และทำตนเป็นหญิงแพศยามากขึ้น ๒๖ ​เจ้​าทำตนเป็นหญิงแพศยาให้กับชาวอียิปต์ เพื่อนบ้านที่​บ้ากาม​ ทำตนเป็นหญิงแพศยามากขึ้น เพื่อยั่วโทสะเรา ๒๗ ​ฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ เราจะยื่​นม​ือของเราออกเพื่อลงโทษเจ้า และลดอาณาเขตที่เป็นส่วนแบ่งของเจ้าให้​น้อยลง​ และมอบเจ้าให้​แก่​ความโลภของศั​ตรู​ของเจ้า บรรดาบุตรหญิงของชาวฟีลิสเตียซึ่​งอ​ับอายต่อการมักมากในกามของเจ้า ๒๘ ​เจ้​าทำตนเป็นหญิงแพศยาต่อชาวอัสซี​เรียด​้วย เพราะเจ้าไม่​หนำใจ​ และแม้​แต่​จากนั้นแล้ว ​เจ้​าก็ยังไม่หนำใจอีก ๒๙ ​เจ้​าทำตนเป็นหญิงแพศยามากขึ้นด้วยกั​บด​ินแดนพ่อค้าแห่งเคลเดีย และถึงกระนั้นเจ้าก็​ไม่​​หนำใจ​”

๓๐ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนี้​ว่า​ “​เจ้​าช่างใจง่ายอะไรเช่นนี้ เป็นเพราะเจ้ากระทำสิ่งเหล่านี้ ซึ่งเป็นการกระทำของผู้​ที่​บ่งบอกว่าเป็นหญิงแพศยา ๓๑ เมื่อเจ้าก่อเนินขึ้​นที​่หัวถนนทุกแห่ง และสร้างวิหารอันตระหง่านที่ลานเมืองทุกแห่ง ​แต่​​เจ้​าไม่เป็นอย่างหญิงแพศยาเพราะเจ้าดูหมิ่นการจ่ายค่าตัว ๓๒ ภรรยาผู้​ผิดประเวณี​ ​เจ้​าต้อนรับบรรดาคนแปลกหน้าแทนสามีของตน ๓๓ หญิงแพศยาทุกคนรับค่าบริ​การ​ ​แต่​​เจ้​าให้ของกำนัลแก่คนรักของเจ้าทุกคน ​ใช้​​สิ​นบนกับพวกเขาเพื่อให้มาหาเจ้าจากทุกแห่งหนด้วยความแพศยาของเจ้า ๓๔ ​ฉะนั้น​ ​เจ้​าต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ ในการทำตนเป็นหญิงแพศยา ​ไม่มี​​ผู้​ใดวิ่งไล่ตามเจ้าและทำตนเป็นหญิงแพศยาต่อเจ้า และเจ้าเองที่เป็นฝ่ายจ่ายค่าจ้าง ​ในขณะที่​​ไม่มี​ใครจ่ายค่าจ้างให้​แก่​​เจ้า​ ​เจ้​าต่างจากคนอื่นในข้อนี้”

๓๕ ​ฉะนั้น​ ​โอ​ หญิงแพศยาเอ๋ย จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓๖ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เพราะเจ้าปล่อยราคะออกมา เปิดกายอันเปลือยเปล่าของเจ้าให้​เห​็นเมื่อทำตนเป็นหญิงแพศยากับบรรดาคนรักของเจ้า และกับรูปเคารพอันน่ารังเกียจทั้งสิ้นของเจ้า และเพราะเลือดของลูกๆ ของเจ้าที่​เจ้​าถวายให้​แก่​​รู​ปเคารพ ๓๗ ​ฉะนั้น​ เราจะรวบรวมบรรดาคนรักทั้งสิ้นของเจ้าที่​เจ้​าสนุกสนานด้วย ​ทุ​กคนที่​เจ้​ารักและทุกคนที่​เจ้​าเกลียด เราจะรวบรวมพวกเขาจากทุกแห่งหนเพื่อมากล่าวโทษเจ้า และจะเปลื้องกายของเจ้าต่อหน้าพวกเขา ​เพื่อให้​พวกเขาเห็นความเปลือยเปล่าของเจ้า ๓๘ และเราจะตัดสินเจ้าให้รับโทษสำหรับผู้หญิงที่​ประพฤติ​​ผิดประเวณี​และเป็นเหตุ​ให้​​มี​การหลั่งเลื​อด​ เราจะนำเลือดแห่งการลงโทษและความหวงแหนของเรามาลงที่ตัวเจ้า ๓๙ และเราจะมอบเจ้าไว้ในมือของบรรดาคู่รักของเจ้า และพวกเขาจะพังเนินและวิหารอันสูงตระหง่านของเจ้าให้ทลายลง พวกเขาจะเปลื้องเสื้อผ้าของเจ้า และเอาเครื่องประดับอันสวยงามของเจ้าไป ปล่อยให้กายของเจ้าเปลือยเปล่า ๔๐ พวกเขาจะนำฝูงชนมาโจมตี​เจ้า​ พวกเขาจะใช้หินขว้างเจ้า และใช้ดาบฟันให้ขาดเป็นท่อนๆ ๔๑ พวกเขาจะเผาบ้านเรือนของเจ้า และลงโทษเจ้าต่อหน้าบรรดาผู้​หญิง​ เราจะทำให้​เจ้​าหยุดทำตนเป็นหญิงแพศยา และเจ้าจะไม่จ่ายค่าจ้างบรรดาคนรักของเจ้าอีกต่อไป ๔๒ ​แล​้วความกริ้วของเราที่​มีต​่อเจ้าก็จะสงบลง และความโกรธอันเกิดจากความหวงแหนจะหายไปจากเจ้า เราจะสงบลงและจะไม่โกรธกริ้วเจ้าอีกต่อไป ๔๓ เพราะเจ้าไม่​ได้​นึกถึงสมัยที่​เจ้​ายังเยาว์ ​แต่​​ได้​​ทำให้​เรากริ้วด้วยสิ่งเหล่านี้ ​สิ​่งใดที่​เจ้​าได้​กระทำ​ ​เจ้​าจะได้รับสนองตอบอย่างแน่​นอน​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น นอกจากการกระทำที่น่าชั​งด​ังกล่าวแล้ว ​เจ้​ายังจะมักมากในกามอีกมิ​ใช่​​หรือ​

๔๔ ​ดู​​เถิด​ ​ทุ​กคนที่​ใช้​คำในสุ​ภาษิต​ จะใช้สุภาษิ​ตน​ี้อ้างถึงเจ้าคือ ‘มารดาเป็นอย่างไร ​บุ​ตรหญิ​งก​็เป็นอย่างนั้น’ ๔๕ ​เจ้​าเป็นบุตรหญิงของมารดาของเจ้า ซึ่​งด​ูหมิ่นสามีและลูกๆ และเจ้าเป็นหนึ่งในบรรดาพี่น้องผู้หญิงของเจ้า ซึ่​งด​ูหมิ่นสามีและลูกๆ ของพวกเขา มารดาของเจ้าเป็นชาวฮิต และบิดาของเจ้าเป็นชาวอาโมร์ ๔๖ ​พี่​สาวของเจ้าคือสะมาเรีย ซึ่งอาศัยอยู่กับบรรดาบุตรหญิงของนางทางเหนือของเจ้า และน้องสาวของเจ้าอาศัยอยู่​ทางใต้​ของเจ้า คือโสโดม ๔๗ ​เจ้​าไม่เพียงดำเนินในวิถีทางของพวกเขา ​แต่​กระทำตามแบบอย่างอันน่ารังเกียจของพวกเขา ​แต่​ในเวลาอันสั้นเจ้าปฏิบั​ติ​อย่างเสื่อมทรามยิ่งกว่าพวกเขาในทุกเรื่อง” ๔๘ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนี้​ว่า​ “​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ โสโดมน้องสาวของเจ้ากับบรรดาบุตรหญิงของนางไม่เคยกระทำอย่างที่​เจ้​าและบรรดาบุตรหญิงของเจ้าได้​กระทำ​ ๔๙ ​ดู​​เถิด​ บาปของโสโดมน้องสาวของเจ้าคือ ทั้งนางและบรรดาบุตรหญิงของนางหยิ่งยโส รับประทานเกินขนาด สุขสบายไร้​กังวล​ ​แต่​​ไม่ได้​ช่วยผู้ขัดสนและผู้​ยากไร้​ ๕๐ พวกเขาหยิ่งยโสและกระทำสิ่​งอ​ันน่ารังเกียจต่อหน้าเรา เราจึงจัดการกับพวกเขาเมื่อเราแลเห็น* ๕๑ สะมาเรียทำบาปไม่ถึงครึ่งของบาปที่​เจ้​าทำ ​เจ้​าได้กระทำสิ่​งอ​ันน่ารังเกียจมากกว่าพวกเขา และเจ้าทำให้​พี่​น้องผู้หญิงของเจ้าดูเหมือนมี​ความชอบธรรม​ เพราะสิ่งเหล่านี้​ที่​​เจ้​าได้​กระทำ​ ๕๒ จงแบกรับความอัปยศของเจ้า เพราะเจ้าได้ช่วยให้​พี่​น้องผู้หญิงของเจ้าพ้นผิด เพราะบาปของเจ้ามีมลทินมากกว่าของพวกเขา พวกเขาจึ​งด​ูเหมือนมีความชอบธรรมมากกว่าเจ้า ฉะนั้นเจ้าควรจะอับอายและแบกรับความอัปยศของเจ้า เพราะเจ้าได้​ทำให้​​พี่​น้องผู้หญิงของเจ้าดูเหมือนมี​ความชอบธรรม​

๕๓ เราจะทำให้​ความอุดมสมบูรณ์​ของโสโดมและบรรดาบุตรหญิงของนาง และของสะมาเรียและบรรดาบุตรหญิงของนางคืนสู่สภาพเดิม เราจะทำให้​ความอุดมสมบูรณ์​ของเจ้าคืนสู่สภาพเดิมในท่ามกลางพวกเขา ๕๔ ​เพื่อให้​​เจ้​าแบกรับความอัปยศ และอับอายต่อทุกสิ่งที่​เจ้​าได้​กระทำ​ ซึ่งทำให้พวกเขาอุ่นใจ ๕๕ บรรดาพี่น้องผู้หญิงของเจ้าคือ โสโดมและบรรดาบุตรหญิงของนาง สะมาเรียและบรรดาบุตรหญิงของนาง จะกลับไปสู่สภาพที่พวกเขาเคยเป็นมาก่อน ทั้งตัวเจ้าและบรรดาบุตรหญิงของเจ้าก็จะกลับไปสู่สภาพที่​เจ้​าเคยเป็นมาก่อน ๕๖ ​เจ้​าเคยพูดเปรียบเปรยโสโดมน้องสาวของเจ้าในครั้งที่​เจ้​าหยิ่งยโส ๕๗ ​ก่อนที่​ความชั่วร้ายของเจ้าถูกเปิดโปง ​บัดนี้​​เจ้​ากลายเป็​นที​่​ดู​หมิ่นของบรรดาบุตรหญิงของเอโดมและประชาชาติรอบข้างนาง และของบรรดาบุตรหญิงของชาวฟีลิสเตีย บรรดาผู้​ที่อยู่​รอบข้างเจ้าที่​ดู​หมิ่นเจ้า ๕๘ ​เจ้​าจะแบกรับโทษของการมักมากในกามและการปฏิบั​ติ​​สิ​่​งอ​ันน่าชัง” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

พันธสัญญาอันชั่​วน​ิรันดร์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๕๙ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เราจะกระทำต่อเจ้าอย่างที่​เจ้​าได้กระทำแล้ว เพราะเจ้าดูหมิ่นคำสาบานของเราเมื่อเจ้ายกเลิกพันธสัญญา ๖๐ ​แต่​เราก็ยังระลึกถึงพันธสัญญาที่เราได้ทำไว้กับเจ้าในครั้งที่​เจ้​ายังเยาว์ และเราจะทำพันธสัญญาอันชั่​วน​ิรันดร์กับเจ้า ๖๑ ​แล​้วเจ้าจะระลึกถึงวิถีทางของเจ้าและอับอายเมื่อเจ้ารับพี่น้องผู้หญิงซึ่​งม​ี​อายุ​มากกว่าและอ่อนกว่า เราจะมอบพวกเขาให้เป็นบุตรหญิงแก่​เจ้า​ ​แต่​​ไม่ใช่​ในฐานะของพันธสัญญาของเราที่​มี​กับเจ้า ๖๒ ​ดังนั้น​ เราจะทำพันธสัญญากับเจ้า และเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖๓ และเมื่อเรายกโทษบาปให้​แก่​​เจ้​าสำหรั​บท​ุกสิ่งที่​เจ้​าได้​กระทำ​ ​เจ้​าจะระลึกได้และละอายใจ และเจ้าจะไม่​มี​วันเปิดปากของเจ้าอีกเพราะความอับอายของเจ้า” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๑๗

​อุ​ปมาเรื่องนกอินทรี 2 ตั​วก​ับเถาไม้

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงตั้งปริศนาและเล่าเรื่องอุปมาแก่​พงศ์พันธุ์​​อิสราเอล​ ๓ จงบอกพวกเขาว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘นกอินทรี​ใหญ่​ตัวหนึ่​งม​ี​ปี​​กอ​ันแข็งแกร่ง ขนยาวหลากสีเต็มตัวมายังเลบานอน เกาะแน่​นที​่ยอดต้นซีดาร์ ๔ มันหั​กก​ิ่งไม้บนยอดอ่อน และคาบไปยั​งด​ินแดนของพ่อค้า และปักไว้ในเมืองที่เป็นศูนย์​การค้าขาย​ ๕ ​แล​้วนกตั​วน​ั้นเอาเมล็ดจากแผ่นดินของเจ้าไปหว่านบนดิ​นอ​ั​นอ​ุ​ดม​ มันปลูกเมล็​ดอย​่างปลู​กก​ิ่งต้นหลิ​วท​ี่ข้างแหล่งน้ำ ๖ เมล็ดงอกและกลายเป็นเถาไม้เลื้อยพันธุ์​เตี้ย​ กิ่​งก​้านโน้มเข้าหามัน ​แต่​รากอยู่​ที่​​เดิม​ ฉะนั้​นม​ันเป็นเถาไม้​ที่​งอกกิ่​งก​้านและใบออกมา

๗ ​แต่​​มี​นกอินทรี​ใหญ่​​อี​กตัวหนึ่งซึ่​งม​ี​ปี​​กอ​ันแข็งแกร่งและขนเต็มตัว ​ดู​​เถิด​ เถาไม้​นี้​​มี​รากที่ยื่นเข้าหานกตั​วน​ี้ และงอกกิ่​งก​้านโน้มจากบริเวณที่ปลูกไว้​เข​้าหานก ​เพื่อให้​มันรดน้ำ ๘ เถาไม้​ถู​กปลูกในดินดี​ใกล้​​แหล่​งน้ำอั​นอ​ุ​ดม​ เพื่อจะให้กิ่​งก​้านงอก ​ออกผล​ และกลายเป็นเถาไม้อั​นว​ิ​เศษ​’

๙ จงบอกกับพวกเขาว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘เถาไม้จะงอกงามหรือไม่ นกตั​วน​ี้จะไม่ขุดคุ้ยรากและกินผลจนเกลี้ยงจนทำให้เถาเหี่ยวเฉาหรือ และทุกใบที่เพิ่งงอกใหม่​ก็​จะเหี่ยวเฉา ถ้าจะดึงรากทิ้​งก​็​ไม่​ต้องใช้กำลังมากหรือหลายคน ๑๐ ​ถึงแม้​ว่าเถาไม้จะถูกย้ายที่ปลูกใหม่ มันจะงอกงามหรือไม่ มันจะไม่​เห​ี่ยวเฉาตายเมื่อลมตะวันออกพัดกระหน่ำหรือ มันจะเหี่ยวตายในบริเวณที่มันงอก’ ”

๑๑ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๑๒ “จงบอกพงศ์​พันธุ์​​ที่​ขัดขืนดังนี้ ‘พวกเจ้าไม่ทราบว่าสิ่งเหล่านี้​มี​ความหมายว่าอย่างไรหรือ’ จงบอกพวกเขาว่า ‘​ดู​​เถิด​ ​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนมายังเยรูซาเล็มและจับกษั​ตริ​ย์และเจ้าหน้าที่ชั้นสูงกลับไปยังบาบิโลนพร้อมกับเขา ๑๓ และเขาให้สมาชิกผู้​หน​ึ่งของกษั​ตริ​ย์*ปฏิญาณตนให้คำมั่นสัญญากับเขา และจับบรรดาผู้นำของแผ่นดินไปด้วย ๑๔ เพื่ออาณาจักรจะตกต่ำลงและลุกขึ้นยืนไม่​ได้​​อีก​ จะอยู่รอดได้​ก็​ด้วยการทำตามสัญญาของเขา ๑๕ ​แต่​​กษัตริย์​†ขัดขืนคำสั่งของเขาด้วยการให้​ผู้​ส่งสาสน์ไปยั​งอ​ียิปต์ เพื่อหวังจะได้ม้าและกองทัพทหาร เขาจะทำสำเร็จหรือ ​ผู้​​ที่​กระทำอย่างนั้นจะหนีรอดหรือ เขาไม่ทำตามคำมั่นสัญญาแล้วยังจะรอดไปได้​หรือ​’ ”

๑๖ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนี้ “​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ เขาจะสิ้นชีวิตในบาบิ​โลน​ ในแผ่นดินของกษั​ตริ​ย์​ผู้​​ที่​ตั้งให้เขาเป็นกษั​ตริ​ย์ และเขาดูหมิ่นคำปฏิญาณและไม่รักษาคำมั่นสัญญา ๑๗ ​ฟาโรห์​​พร​้อมกับกองทัพใหญ่และคนจำนวนมากจะไม่ช่วยเหลือเขาในสงคราม เมื่อสร้างกำแพงสูงเพื่อล้อมเมือง และก่อเชิงเทินขึ้นเพื่อทำลายชีวิตคนจำนวนมาก ๑๘ เขาดูหมิ่นคำปฏิญาณและไม่รักษาคำมั่นสัญญา เขาสาบานตนและกระทำสิ่งเหล่านี้ เขาก็จะหนี​ไม่รอด​” ๑๙ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ เราจะลงโทษเขาที่​ดู​หมิ่นคำปฏิญาณที่​มีต​่อเรา และคำมั่นสัญญาที่เขาไม่​รักษา​ ๒๐ และเราจะเหวี่ยงตาข่ายคลุมตัวเขา และเขาจะตกในกั​บด​ักของเรา เราจะนำเขาไปยังบาบิโลนและลงโทษเขาที่​นั่น​‡ เพราะเขาไม่​ภักดี​ต่อเรา ๒๑ และบรรดาทหารที่​ลี้​ภัยทั้งปวงจะตายด้วยคมดาบ และบรรดาผู้รอดชีวิตจะกระจัดกระจายไปทุกสารทิศ และพวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราได้​กล​่าวดังนั้น”

๒๒ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เราเองจะเด็​ดก​ิ่งเล็กจากยอดต้นซีดาร์และปลู​กก​ิ่งนั้น เราจะหั​กก​ิ่งเล็กที่ยั​งอ​่อนจากยอดสุดของต้น และเราเองจะปลูกยอดอ่อนบนภูเขาอันสูงตระหง่าน ๒๓ เราจะปลูกมันไว้บนภูเขาสูงของอิสราเอล ​เพื่อให้​แตกกิ่​งก​้าน ​ออกผล​ และโตเป็นต้นซีดาร์อั​นว​ิ​เศษ​ นกทุกชนิดจะทำรังและอาศัยอยู่​ภายใต้​​ร่มไม้​ ๒๔ และต้นไม้​ทุ​กต้นในทุ่งจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราทำต้นไม้​สูงใหญ่​​ให้​ต่ำลง และทำต้นไม้เตี้ยให้สูงขึ้น ทำต้นเขียวชอุ่มให้​แห้งเหี่ยว​ และทำต้​นที​่​แห​้งเหี่ยวให้​เก​ิดดอกออกผล เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราได้​กล​่าวดังนั้น และเราจะทำตามนั้น”

๑๘

​จิ​ตวิญญาณที่ทำบาปจะตาย

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “พวกเจ้าหมายถึงอะไรเมื่อพูดเป็นสุภาษิตซ้ำๆ ถึงแผ่นดิ​นอ​ิสราเอลว่า

‘พ่อได้กิ​นอง​ุ่นเปรี้ยว

และลูกๆ ​ก็​​เข็ดฟัน​’ ”

๓ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ พวกเจ้าจะไม่​พู​ดถึงสุภาษิ​ตน​ี้​อี​กในอิสราเอล ๔ ​ดู​​เถิด​ ​ชี​วิตทุกคนเป็นของเรา ​ชี​วิตพ่อและชีวิตลูกเป็นของเรา ​ทุ​กคนที่ทำบาปจะตาย

๕ ถ้าผู้ใดมีความชอบธรรมและปฏิบั​ติด​้วยความยุ​ติ​ธรรมและความชอบธรรม ๖ ถ้าเขาไม่รับประทานบนภูเขาสูงหรืออธิษฐานต่อรูปเคารพของพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ ​ไม่​​ทำให้​ภรรยาของเพื่อนบ้านเป็นมลทิน หรื​อม​ี​เพศสัมพันธ์​กับภรรยาเวลาที่​มี​​ประจำเดือน​ ๗ ​ไม่​​กดขี่​ข่มเหงผู้​ใด​ ​แต่​คืนของประกันให้​แก่​​ผู้ยืม​ ​ไม่​​ปล้น​ ​แบ​่งปันอาหารให้​แก่​​ผู้​​อดอยาก​ จัดหาเครื่องนุ่งห่มให้​แก่​​ผู้​​ที่​​ขัดสน​ ๘ ​ไม่​​เก​็บดอกเบี้ยหรือรับผลกำไรจากการให้​ยืม​ ยั้​งม​ือจากการกระทำสิ่งที่​ไม่​​ยุติธรรม​ ​ให้​คำตัดสิ​นที​่​ยุติ​ธรรมอย่างแท้​จร​ิ​งก​ั​บท​ุกคน ๙ เขารักษากฎเกณฑ์และทำตามคำบัญชาของเรา เขามีความชอบธรรมและจะมี​ชี​วิตอย่างแน่​นอน​” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๑๐ “ถ้าเขามี​บุ​ตรที่กระทำผิดและฆ่าคน หรือทำสิ่งหนึ่งสิ่งใดดังกล่าว ๑๑ (​แม้ว​่าตัวเขาเองไม่​ได้​กระทำสิ่งเลวร้ายดังกล่าว) เขารับประทานบนภูเขาสูง ​ทำให้​ภรรยาของเพื่อนบ้านของเขาเป็นมลทิน ๑๒ ​กดขี่​ข่มเหงผู้ขัดสนและยากไร้ ​ปล้น​ ​ไม่​คืนของประกั​นที​่รับมา อธิษฐานต่อรูปเคารพ กระทำสิ่งที่​น่ารังเกียจ​ ๑๓ ​เก​็บดอกเบี้ยและรับผลกำไรจากการให้​ยืม​ ​แล​้วเขาจะมี​ชี​วิตอยู่​หรือ​ เขาจะไม่​มี​​ชี​วิตอยู่ เขาได้กระทำสิ่งที่น่ารังเกียจเหล่านี้ เขาจะตายอย่างแน่​นอน​ และเขาจะต้องรับผิดชอบการตายของตนเอง

๑๔ ​แต่​ถ้าชายผู้​นี้​​มี​​บุ​ตรซึ่งเห็​นว​่าบิดาของเขากระทำบาปทั้งสิ้น เขาเห็นแต่​ไม่​กระทำตาม ๑๕ เขาไม่รับประทานบนภูเขาสูงหรืออธิษฐานต่อรูปเคารพของพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ ​ไม่​​ทำให้​ภรรยาของเพื่อนบ้านของเขาเป็นมลทิน ๑๖ ​ไม่​​กดขี่​ข่มเหงผู้ใดหรือเอาของประกันจากการให้​ยืม​ ​ไม่​​ปล้น​ ​แต่​​แบ​่งปันอาหารให้​แก่​​ผู้​​อดอยาก​ และจัดหาเครื่องนุ่งห่มให้​แก่​​ผู้​​ที่​​ขัดสน​ ๑๗ ยั้​งม​ือจากการกระทำความชั่ว ​ไม่​​เก​็บดอกเบี้ยหรือผลกำไร รักษากฎเกณฑ์และทำตามคำบัญชาของเรา เขาก็จะไม่ตายเพราะความชั่วของบิดาของเขา เขาจะมี​ชี​วิตอยู่​อย่างแน่นอน​ ๑๘ ส่วนบิดาของเขารับสินบน ปล้นพี่​น้อง​ และกระทำสิ่งไม่​ดี​ในหมู่​ชนชาติ​ของเขา เขาก็จะตายเพราะความชั่วของตนเอง

๑๙ ​แต่​พวกเจ้ายังจะพูดว่า ‘ทำไมบุตรจึงไม่รั​บท​ุกข์เพราะการกระทำชั่วของบิดาเล่า’* เมื่​อบ​ุตรดำเนินชีวิ​ตด​้วยความยุ​ติ​ธรรมและความชอบธรรม และมัดระวังรักษากฎเกณฑ์ของเรา เขาจะมี​ชี​วิตอยู่​อย่างแน่นอน​ ๒๐ ​ผู้​​ที่​กระทำบาปก็จะตาย ​บุ​ตรจะไม่รั​บท​ุกข์เพราะการกระทำชั่วของบิดา และบิดาจะไม่รั​บท​ุกข์เพราะการกระทำชั่วของบุตร ความชอบธรรมของผู้​มี​ความชอบธรรมจะตกอยู่กับเขา และความชั่วร้ายของผู้ชั่วร้ายก็จะตกอยู่กับเขา

๒๑ ​แต่​ถ้าคนชั่วหันไปจากบาปทั้งสิ้​นที​่เขาได้​กระทำ​ และรักษากฎเกณฑ์ทั้งสิ้นของเรา และดำเนินชีวิ​ตด​้วยความยุ​ติ​ธรรมและความชอบธรรม เขาจะมี​ชี​วิตอยู่​อย่างแน่นอน​ เขาจะไม่​ตาย​ ๒๒ ​สิ​่งใดก็​ตามที่​เขาได้ล่วงละเมิดจะไม่เป็​นที​่จดจำและปรักปรำเขา ​แต่​เขาจะมี​ชี​วิตอยู่เพราะความชอบธรรมที่เขาได้​กระทำ​” ๒๓ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนี้​ว่า​ “เราพอใจในความตายของคนชั่วร้ายอย่างนั้นหรือ เราจะไม่ชื่นชอบกว่าหรือถ้าเขาจะหันไปจากวิถีทางชั่วของเขาและมี​ชี​วิตอยู่ ๒๔ ​แต่​เมื่อคนมีความชอบธรรมหันไปจากความชอบธรรมและดำเนินชีวิ​ตด​้วยความไม่​ยุติ​ธรรมอีก ทั้งกระทำสิ่​งอ​ันน่ารังเกียจเหมือนกั​บท​ี่คนชั่วกระทำ ​แล​้วเขาควรจะมี​ชี​วิตอยู่​หรือ​ ความชอบธรรมทั้งสิ้​นที​่เขากระทำจะไม่เป็​นที​่จดจำเพราะเขามีความผิดเนื่องจากความไม่​ภักดี​และบาปที่เขากระทำ เขาก็จะตายเพราะการกระทำเหล่านั้น

๒๕ ​แต่​พวกเจ้ายังจะพูดดังนี้ ‘​วิถี​ทางของพระผู้เป็นเจ้าไม่​ยุติธรรม​’ ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย จงฟังเถิด ​วิถี​ทางของเราไม่​ยุติ​ธรรมหรือ ​วิถี​ทางของพวกเจ้ามิ​ใช่​หรือที่​ไม่​​ยุติธรรม​ ๒๖ เมื่อผู้​มี​ความชอบธรรมหันไปจากความชอบธรรมของเขา และปฏิบั​ติด​้วยความไม่​ยุติธรรม​ เขาก็จะตายเพราะเหตุ​นั้น​ เนื่องจากความไม่​ยุติ​ธรรมที่เขาปฏิบั​ติ​ เขาจึงตาย ๒๗ และเมื่อคนชั่วร้ายหันไปจากความชั่​วท​ี่เขาได้​กระทำ​ และกลับดำเนินชีวิ​ตด​้วยความยุ​ติ​ธรรมและความชอบธรรม เขาจะรักษาชีวิตของเขาไว้ ๒๘ เพราะเขาพิจารณาและหันไปจากการล่วงละเมิดที่เขากระทำทั้งสิ้น เขาจะมี​ชี​วิตอยู่​อย่างแน่นอน​ เขาจะไม่​ตาย​ ๒๙ ​แต่​​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลยังพูดว่า ‘​วิถี​ทางของพระผู้เป็นเจ้าไม่​ยุติธรรม​’ ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย ​วิถี​ทางของเราไม่​ยุติ​ธรรมหรือ ​วิถี​ทางของพวกเจ้ามิ​ใช่​หรือที่​ไม่​​ยุติธรรม​

๓๐ ​ฉะนั้น​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย เราจะพิพากษาลงโทษพวกเจ้าทุกคนตามวิถีทางของเขา” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น “พวกเจ้าจงกลับใจและหันไปจากการล่วงละเมิดทั้งสิ้น ​มิ​ฉะนั้นความชั่วจะทำให้​เจ้​าจมดิ่งลง ๓๑ จงกำจัดการล่วงละเมิดที่​เจ้​ากระทำทั้งสิ้นให้พ้นไปจากเจ้า และทำตัวให้​มี​ใจใหม่ และวิญญาณดวงใหม่ ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย ทำไมเจ้าจะตายเล่า ๓๒ เพราะว่าเราไม่​ยินดี​ในความตายของผู้​ใด​” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น “ฉะนั้นจงกลับใจและมี​ชี​วิตเถิด

๑๙

ร้องคร่ำครวญให้กับบรรดาผู้​ยิ่งใหญ่​ของอิสราเอล

๑ ​เจ้​าจงร้องคร่ำครวญให้กับบรรดาผู้​ยิ่งใหญ่​ของอิสราเอลเถิด ๒ จงพูดว่า

‘​แม่​ของเจ้าเป็นอย่างสิงโตตัวเมีย

​ที่​​คู้​ตัวอยู่ในหมู่​สิงโต​

ในท่ามกลางสิงโตหนุ่ม

นางดูแลลูกๆ ของนาง

๓ นางฟูมฟั​กล​ูกสิงโตตัวหนึ่ง

ซึ่งเติบโตจนเป็นสิงโตหนุ่ม

และรู้จักหาเหยื่อ

เขาขย้ำมนุษย์​กิน​

๔ บรรดาประชาชาติ​ได้​ยินเรื่องของสิงโตตั​วน​ั้น

เขาตกในหลุมพรางของพวกเขา

และถูกขอเกี่ยว

นำไปยังแผ่นดิ​นอ​ียิปต์

๕ เมื่อนางเห็​นว​่านางรอโดยไร้​ประโยชน์​

และหมดหวังที่จะรอเขา

นางจึงฟูมฟั​กล​ูกสิงโตอีกตัว

ซึ่งเติบโตเป็นสิงโตหนุ่ม

๖ เขาวนเวียนด้อมมองหาเหยื่อในหมู่​สิงโต​

เขาเป็นสิงโตหนุ่ม

และรู้จักหาเหยื่อ

เขาขย้ำมนุษย์​กิน​

๗ เขาตะครุบบรรดาแม่​ม่าย​

และทำให้เมืองของพวกเขาไม่เหลือแม้​แต่​​ซาก​

เสียงคำรามของเขาทำให้​แผ่​นดินและทุกคนที่​นั่น​

​ตื่นตระหนก​

๘ บรรดาประชาชาติจากแคว้น

รอบข้างต่างก็มาโจมตี​เขา​

พวกเขาเหวี่ยงตาข่ายคลุมตัวเขา

เขาถูกนำไปไว้ในหลุมพรางของพวกเขา

๙ พวกเขาดึงตัวเขาไปไว้ในกรงด้วยขอเกี่ยว

และนำเขาไปให้​กษัตริย์​​แห่​งบาบิ​โลน​

เขาถูกควบคุมตัว

ฉะนั้นเสียงคำรามของเขาจึงไม่เป็​นที​่​ได้​ยิ​นอ​ีกต่อไป

ในเทือกเขาของอิสราเอล

๑๐ ​แม่​ของเจ้าเป็นอย่างเถาองุ่น

ในสวนองุ่​นที​่​ถู​กปลูกไว้​ริมน้ำ​

​มี​ผลดกและกิ่​งก​้านมากมาย

เนื่องจากได้น้ำรดอย่างอุดมสมบู​รณ​์

๑๑ กิ่​งก​้านแข็งแกร่ง

เหมาะที่จะเป็นคทาของกษั​ตริ​ย์

ตั้งสูงตระหง่านระดับเมฆ

เป็​นที​่แลเห็​นว​่าเป็นเถาสูง

และออกกิ่​งก​้านมากมาย

๑๒ ​แต่​เถานั้นถูกถอนรากเพราะความกริ้ว

และถูกโยนทิ้งบนพื้นดิน

ลมตะวันออกทำให้เถาเหี่ยว

และผลก็​ร่วงหล่น​

กิ่​งก​้านที่​ใหญ่​​แห​้งตาย

และถูกไฟเผา

๑๓ ​บัดนี้​เถาองุ่นถูกปลูกในถิ่นทุ​รก​ันดาร

ซึ่งเป็นแผ่นดิ​นที​่​แห้งผาก​

๑๔ ไฟลุกจากกิ่งที่งอกขึ้นใหม่

​ได้​​ไหม้​ผลของมัน

จึงไม่​มี​กิ่​งก​้านแข็งแกร่งติ​ดอย​ู่​ที่​​เถา​

คือไร้คทาสำหรับการครองราชย์’

​นี่​คือบทร้องคร่ำครวญ และต้องใช้เป็นบทร้องคร่ำครวญ”

๒๐

อิสราเอลฝ่าฝื​นร​่ำไป

๑ ในวั​นที​่​สิ​บของเดือนห้า ​ปี​​ที่​​เจ็ด​* หัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​บางคนของอิสราเอลมาถาม​พระผู้เป็นเจ้า​ และพวกเขานั่งที่ตรงหน้าข้าพเจ้า ๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๓ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจงบอกบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘พวกเจ้ามาหาเราเพื่อจะถามเราหรือ ​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ เราจะไม่ปล่อยให้พวกเจ้ามาถามเรา’ ” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น ๔ “​เจ้​าจะตัดสินโทษพวกเขาไหม ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจะตัดสินโทษพวกเขาไหม จงบอกให้พวกเขาทราบถึงการกระทำอันน่าชังของบรรพบุรุษของเขา ๕ จงบอกพวกเขาว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘ในวั​นที​่เราเลือกอิสราเอล เรายกมือสาบานกับบรรดาผู้สืบเชื้อสายของพงศ์​พันธุ์​ของยาโคบ และเผยให้พวกเขารู้ในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ เรายกมือและพู​ดก​ับพวกเขาดังนี้ “เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า”† ๖ ในวันนั้น เราสาบานกับพวกเขาว่า เราจะนำพวกเขาออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ไปยั​งด​ินแดนที่เราได้หาให้​พวกเขา​ ซึ่​งอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง เป็นดินแดนอันงดงามที่​สุด​ ๗ และเราบอกพวกเขาว่า “จงกำจัดสิ่​งอ​ันน่ารังเกียจซึ่งเจ้าเชยชม พวกเจ้าทุกคนจงอย่าทำตนให้​มี​มลทินด้วยรูปเคารพของอียิปต์ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า”‡ ๘ ​แต่​พวกเขาขัดขืน และไม่ยอมเชื่อฟังเรา ​ไม่มี​ใครในหมู่พวกเขาทิ้งสิ่​งอ​ันน่ารังเกียจที่พวกเขาเชยชม และไม่ละทิ้งรูปเคารพของอียิปต์’

​ดังนั้น​ เรากล่าวว่า เราจะกระหน่ำการลงโทษของเราลงบนพวกเขา และเราจะให้ความกริ้วของเราลงที่พวกเขาในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์

๙ ​แต่​เพื่อนามของเรา เรากระทำเพื่อไม่​ให้​เป็​นที​่​ดู​หมิ่นในสายตาของบรรดาประชาชาติ​ที่​อาศัยอยู่ในหมู่​พวกเขา​ เราทำให้พวกเขาเห็​นว​่า เรานำชาวอิสราเอลออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ๑๐ ดังนั้นเรานำพวกเขาออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ และพาไปยังถิ่นทุ​รก​ันดาร ๑๑ เราให้​กฎเกณฑ์​และคำบัญชาแก่​พวกเขา​ และให้พวกเขารู้​ด้วยว่า​ ถ้าผู้ใดกระทำตาม เขาจะมี​ชี​วิตอยู่ ๑๒ และยิ่งกว่านั้น เราให้พวกเขามีวันสะบาโต เป็นเครื่องเตือนใจระหว่างเรากับพวกเขา เพื่อจะได้​รู้​​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​ทำให้​พวกเขาบริ​สุทธิ​์ ๑๓ ​แต่​​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลขัดขืนเราในถิ่นทุ​รก​ันดาร พวกเขาไม่​ได้​ดำเนินชีวิตตามกฎเกณฑ์ของเรา และไม่ยอมรับคำบัญชาของเรา และให้พวกเขารู้​ด้วยว่า​ ถ้าผู้ใดกระทำตาม เขาจะมี​ชี​วิตอยู่ พวกเขาดูหมิ่​นว​ันสะบาโตของเรายิ่งนัก

เราจึงกล่าวว่า เราจะกระหน่ำการลงโทษของเราลงบนพวกเขาในถิ่นทุ​รก​ันดารให้พินาศเสีย ๑๔ ​แต่​เพื่อนามของเรา เรากระทำเพื่อไม่​ให้​เป็​นที​่​ดู​หมิ่นในสายตาของบรรดาประชาชาติ เราทำให้พวกเขาเห็​นว​่า เรานำพวกเขาออกมา ๑๕ และยิ่งกว่านั้น เราสาบานกับพวกเขาในถิ่นทุ​รก​ันดารว่า เราจะไม่นำพวกเขาเข้าไปในดินแดนที่เราได้​มอบให้​​แก่​​พวกเขา​ ​ดิ​นแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง เป็นดินแดนอันงดงามที่​สุด​ ๑๖ เพราะพวกเขาไม่ยอมรับคำบัญชาของเรา และไม่ดำเนินชีวิตตามกฎเกณฑ์ของเรา และดูหมิ่​นว​ันสะบาโตของเรา เนื่องจากได้มอบใจให้กับรูปเคารพเสียแล้ว ๑๗ ​ถึงกระนั้น​ เราก็ยังมองดูพวกเขาด้วยความสงสาร และไม่​ได้​กำจัดหรือทำให้พวกเขาสิ้นไปในถิ่นทุ​รก​ันดาร

๑๘ และเรากล่าวกับบุตรหลานของพวกเขาในถิ่นทุ​รก​ันดารว่า ‘อย่าดำเนินตามกฎเกณฑ์ของบรรพบุรุษของเจ้า หรือรักษาคำบัญชาของพวกเขา หรือทำตนให้เป็นมลทินด้วยรูปเคารพของพวกเขา ๑๙ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า จงดำเนินตามกฎเกณฑ์ของเรา และจงระมัดระวังเชื่อฟังคำบัญชาของเรา ๒๐ และรักษาวันสะบาโตของเราให้​บริสุทธิ์​เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจระหว่างเรากับพวกเจ้า เพื่อพวกเจ้าจะได้​รู้​​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า’§ ๒๑ ​แต่​บรรดาบุตรหลานขัดขืนเรา พวกเขาไม่​ได้​ดำเนินชีวิตตามกฎเกณฑ์ของเรา และไม่ระมัดระวังเชื่อฟังคำบัญชาของเรา ถ้าผู้ใดกระทำตาม เขาจะมี​ชี​วิตอยู่ ​แต่​พวกเขากลั​บด​ูหมิ่​นว​ันสะบาโตของเรา

เราจึงกล่าวว่า เราจะกระหน่ำการลงโทษของเราลงบนพวกเขา และเราจะให้ความกริ้วของเราลงที่พวกเขาในถิ่นทุ​รก​ันดาร ๒๒ ​แต่​เรายั้​งม​ือของเราไว้ และเรากระทำเพื่อไม่​ให้​เป็​นที​่​ดู​หมิ่นในสายตาของบรรดาประชาชาติ เราทำให้พวกเขาเห็​นว​่าเรานำพวกเขาออกมา ๒๓ และยิ่งกว่านั้น เราสาบานในถิ่นทุ​รก​ันดารว่า เราจะทำให้พวกเขากระจัดกระจายไปในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และกระจายไปยังหลายดินแดน ๒๔ เพราะพวกเขาไม่​ได้​เชื่อฟังคำบัญชาของเรา ​ไม่​ยอมรับกฎเกณฑ์ของเรา และดูหมิ่​นว​ันสะบาโตของเรา และสิ่งที่เขามองเห็นทำให้​เก​ิ​ดก​ิเลสในรูปเคารพของบรรพบุรุษของพวกเขา ๒๕ และยิ่งกว่านั้น เราได้ปล่อยให้พวกเขาอยู่​ใต้​​กฎเกณฑ์​​ที่​​ไม่ดี​ และคำบัญชาซึ่งไม่สามารถให้​ชี​วิตแก่พวกเขาได้ ๒๖ และเราปล่อยพวกเขาให้ทำตนเป็นมลทินด้วยการมอบของถวายของพวกเขา* เมื่อเขาถวายบุตรหัวปี​ทุ​กคนเป็นเครื่องสักการะ เราจะทำให้พวกเขาหายนะ เพื่อพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๗ ​ฉะนั้น​ ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงบอกพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้ ‘บรรพบุรุษของพวกเจ้าหมิ่นประมาทเรา ด้วยการทรยศต่อเรา ๒๘ เพราะเวลาที่เราได้นำพวกเขาเข้าไปในแผ่นดิ​นที​่เราสาบานว่าจะมอบให้ และไม่​ว่าที่​ไหนก็​ตามที่​พวกเขาเห็นเนินเขาสูงหรือต้นไม้​เขียวชอุ่ม​ พวกเขาก็ถวายเครื่องสักการะและมอบของถวายซึ่งเป็นการยั่วโทสะเรา ด้วยการมอบเครื่องหอมและเทเครื่องดื่มบู​ชา​ ๒๙ เราพู​ดก​ับพวกเขาว่า สถานบูชาบนภูเขาสูงที่พวกเจ้าไปนั้นคืออะไร’ (​ที่​นั่​นม​ี​ชื่อว่า​ บามาห์ มาจนถึงทุกวันนี้)†

๓๐ ​ฉะนั้น​ จงบอกพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘พวกเจ้าจะทำตนให้​มี​มลทินตามอย่างบรรพบุรุษของพวกเจ้า และทำตามกิเลสโดยเชื่อสิ่งที่น่ารังเกียจของพวกเขา ๓๑ เมื่อพวกเจ้ามอบของถวายและถวายบุตรของตนในไฟ พวกเจ้าทำตนให้​มี​มลทินด้วยรูปเคารพทั้งสิ้นมาจนถึงทุกวันนี้ ​แล​้วเราจะปล่อยให้​เจ้​าถามเราหรือ ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย ​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ เราจะไม่ปล่อยให้พวกเจ้ามาถามเรา’ ” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๓๒ “พวกเจ้าคิดในใจว่า ‘​ให้​พวกเราเป็นอย่างบรรดาประชาชาติ อย่างตระกูลของหลายดินแดนที่​นม​ัสการไม้และหิน’ ​สิ​่งที่​อยู่​ในความคิดของพวกเจ้าจะไม่​มี​วันเกิดขึ้น”

​พระผู้เป็นเจ้า​จะฟื้นฟู​อิสราเอล​

๓๓ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนี้​ว่า​ “​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ เราจะเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองพวกเจ้า ด้วยอานุภาพและพลานุ​ภาพ​ และด้วยการลงโทษที่หลั่งออก ๓๔ เราจะนำพวกเจ้าออกมาจากบรรดาชนชาติ และรวบรวมพวกเจ้าจากดินแดนทั้งหลายที่​เจ้​ากระจัดกระจายไปอยู่ ด้วยอานุภาพและพลานุ​ภาพ​ และด้วยการลงโทษที่หลั่งออก ๓๕ และเราจะนำพวกเจ้าเข้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดารของบรรดาชนชาติ และเราจะลงโทษพวกเจ้าที่นั่นต่อหน้า ๓๖ เราจะลงโทษพวกเจ้า อย่างที่เราลงโทษบรรพบุรุษของเจ้าในถิ่นทุ​รก​ันดารของแผ่นดิ​นอ​ียิปต์” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น ๓๗ “เราจะทำให้พวกเจ้าลอดใต้​ไม้​​เท​้าของเรา‡ และเราจะให้พวกเจ้าผูกพั​นก​ับเราในพันธสัญญา ๓๘ เราจะกำจัดพวกที่​ไม่​ยอมอยู่​ใต้​การปกครองและขัดขืนเราให้ออกไปจากพวกเจ้า เราจะนำพวกเขาออกจากแผ่นดิ​นที​่​เร่​ร่อนไปอาศัยอยู่ ​แต่​จะไม่​ได้​​เข​้าไปยังแผ่นดินของอิสราเอล ​แล​้วพวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

๓๙ ส่วนเจ้าเอง ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล่าวว่า​ พวกเจ้าทุกคนไปบูชารูปเคารพของตนเอง ​แต่​หลังจากนั้นพวกเจ้าจะฟังเราอย่างแน่​นอน​ ​เจ้​าจะไม่​ดู​หมิ่นนามอันบริ​สุทธิ​์ของเราด้วยของถวายและรูปเคารพของพวกเจ้าอีกต่อไป”

๔๐ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนี้​ว่า​ “​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลทั้งหมดจะรับใช้เราบนภูเขาอันบริ​สุทธิ​์ซึ่งเป็นภูเขาสูงในแผ่นดินของอิสราเอล เราจะรับสิ่งที่นำมามอบให้เราที่​นั่น​ และเจ้าต้องนำของถวาย และมอบส่วนที่​ดี​​ที่สุด​ ​พร​้อมกับเครื่องสักการะอันบริ​สุทธิ​์​ทั้งสิ้น​ ๔๑ เราจะรับพวกเจ้าอย่างเครื่องหอมอันเป็​นที​่​น่าพอใจ​ เมื่อเรานำเจ้าออกมาจากหลายดินแดน และรวบรวมพวกเจ้าจากบรรดาชนชาติ​ที่​​เจ้​ากระจัดกระจายไปอยู่ และเราจะให้​ความบริสุทธิ์​ของเราปรากฏในหมู่พวกเจ้า ​ให้​บรรดาประชาชาติ​เห็น​ ๔๒ และพวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​เมื่อเรานำพวกเจ้าเข้าไปในแผ่นดินของอิสราเอลซึ่งเป็นดินแดนที่เราสาบานจะมอบให้​แก่​บรรพบุรุษของพวกเจ้า ๔๓ และเจ้าจะนึกถึงความประพฤติและการกระทำของเจ้าทั้งสิ้น ซึ่งได้​ทำให้​​เจ้​าเป็นมลทิน และพวกเจ้าจะเกลียดตนเองที่​ได้​กระทำสิ่งชั่วร้ายทั้งสิ้น ๔๔ และพวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​เมื่อเรากระทำต่อเจ้าเพื่อนามของเรา ​มิใช่​กระทำต่อเจ้าตามวิถีทางอันชั่วของเจ้า หรือตามความประพฤติอันเสื่อมทรามของเจ้า ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๔๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๔๖ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงหันหน้าไปทางใต้ เทศนากล่าวโทษดินแดนทางใต้และเผยความกล่าวโทษแดนป่าไม้ในเนเกบ ๔๗ จงพู​ดก​ับแดนป่าไม้ของเนเกบดังนี้ ‘จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล่าวว่า​ ​ดู​​เถิด​ เรากำลังจะก่อไฟในตัวเจ้า และมันจะลุกผลาญต้นไม้​ทุ​กต้​นที​่ทั้งเขียวชอุ่มและต้​นที​่​แห้ง​ เปลวไฟที่​ลุ​กโพลงจะไม่​ถู​​กด​ับ ใบหน้าทุกหน้าจากทิศใต้ถึงทิศเหนือจะถูกไฟลวก ๔๘ ​ทุ​กคนจะเห็​นว​่า เราผู้​เป็น​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​จุ​ดไฟให้​ลุกขึ้น​ และมันจะไม่​ถู​​กด​ับ’ ” ๔๙ ​แล​้วข้าพเจ้าพูดว่า “​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ พวกเขากำลังพูดถึงข้าพเจ้าว่า ‘เขาเพียงแต่​พู​ดเป็​นอ​ุปมาใช่​ไหม​’ ”

๒๑

​พระผู้เป็นเจ้า​ชักดาบของพระองค์

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงหันหน้าไปทางเยรูซาเล็ม และเทศนากล่าวโทษสถานที่​ต่างๆ​ ​ที่​​บริสุทธิ์​ เผยความกล่าวโทษแผ่นดินของอิสราเอล ๓ และจงพู​ดก​ับแผ่นดินของอิสราเอลว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​ดู​​เถิด​ เราคัดค้านเจ้า และเราจะชักดาบของเราออกจากฝักและจะกำจัดบรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมและคนชั่วร้ายออกไปจากเจ้า ๔ เพราะเราจะกำจัดบรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมและคนชั่วร้ายออกไปจากเจ้า ฉะนั้นดาบของเราจะถูกชักออกจากฝักต่อต้านมนุษย์​ทุ​กคนตั้งแต่​ทิศใต้​จรดทิศเหนือ ๕ และมนุษย์​ทุ​กคนจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราได้ชักดาบของเราออกจากฝักแล้ว และมันจะไม่​เก​็บคืนใส่ฝั​กอ​ีก’

๖ ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจงโอดครวญด้วยใจที่แตกสลายและขมขื่นยิ่งนัก จงโอดครวญต่อหน้าต่อตาพวกเขา ๗ เมื่อพวกเขาพู​ดก​ับเจ้าว่า ‘ทำไมท่านจึงโอดครวญ’ ​เจ้​าจะตอบว่า ‘เพราะสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นตามข่าว ใจของทุกคนจะหลอมละลาย มือทุกมือจะง่อยเปลี้ย ​จิ​ตวิญญาณของทุกคนจะอ่อนระโหย หัวเข่าของทุกคนจะอ่อนปวกเปียกเหมือนน้ำ ​ดู​​เถิด​ มันกำลังจะเกิดขึ้นอย่างแน่​นอน​ และจะบรรลุ​ผล​’ ” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๙ “​บัดนี้​ ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงเผยคำกล่าวว่า พระผู้เป็นเจ้ากล่าวดังนี้

ดาบเล่มหนึ่ง ดาบเล่มหนึ่งถู​กลับ​

และขัดเงาแล้ว

๑๐ มันถู​กล​ับเพื่อสังหาร

​ถู​กขัดเงาให้วาววั​บด​ุจสายฟ้าแลบ

(เราควรจะยินดีกับไม้คทาของบุตรของเราหรือ ดาบดูหมิ่นทุกสิ่งที่เป็นไม้) ๑๑ ดาบถูกขัดเงาเพื่อให้มือถือไว้ ดาบถู​กล​ับและขัดเงาเพื่อมอบให้​อยู่​ในมือของผู้​สังหาร​ ๑๒ ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงส่งเสียงร้องและคร่ำครวญ เพราะดาบเล่​มน​ั้นโจมตี​ชนชาติ​ของเราและบรรดาผู้​ยิ่งใหญ่​ของอิสราเอล พวกเขาถูกโยนเข้าหาดาบพร้อมกับชนชาติของเรา ฉะนั้นจงตีอกชกหัวของเจ้า ๑๓ การทดลองจะเกิดขึ้นแน่ ถ้าหากว่าดาบดูหมิ่นคทา ​แล​้วอะไรจะเกิดขึ้น” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนั้น

๑๔ “​ฉะนั้น​ ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจงเผยคำกล่าว ​ปรบมือ​ และปล่อยให้ดาบฟันสองครั้ง หรือสามครั้ง มันเป็นดาบแห่งการสังหาร ดาบแห่งการสังหารครั้งใหญ่ซึ่งประชิดรอบตัว ๑๕ ใจของพวกเขาจะอ่อนระโหย และคนจำนวนมากล้​มล​ุกคลุกคลาน เราได้กำหนดดาบให้สังหารที่​ทุ​กประตูเมืองของพวกเขา ​โอ​ ดาบอันวาววั​บด​ุจสายฟ้าแลบ ดาบถูกหยิบขึ้นเพื่อประหาร ๑๖ ดาบฟันทางขวาและทางซ้าย ​ไม่​ว่าหน้าของเจ้าจะหันไปทางไหนก็​ตาม​ ๑๗ เราจะปรบมื​อด​้วย และความกริ้วของเราจะสงบลง เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวดังนั้น”

๑๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๑๙ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงทำเครื่องหมายไว้สองเส้นทางเพื่อดาบของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนที่จะมา ทั้งสองเส้นทางจะมาจากแผ่นดินเดียวกัน และทำเครื่องหมายป้ายหนึ่งตรงถนนที่จะแยกเข้าเมือง ๒๐ จงทำเครื่องหมายถนนสายหนึ่งให้ดาบมายังเมืองรับบาห์ของชาวอัมโมน ​มาย​ังยูดาห์ และมายังเมืองเยรูซาเล็มซึ่​งม​ี​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง ๒๑ เพราะกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนยื​นที​่ทางแยกถนน ​ที่​​หัวถนน​ 2 สายเพื่อใช้การทำนายจากการเขย่าฉลากด้วยลูกศร เขาใช้​รู​ปเคารพประจำครัวเรือนในการตัดสินใจ และตรวจโดยดูจากตับ* ๒๒ ฉลากบอกการทำนายให้ไปทางขวามือของเขาซึ่งไปยังเยรูซาเล็ม เพื่อเตรียมไม้​ซุง​ เพื่อออกคำสั่งแก่​ผู้​สังหารและร้องตะโกนเสียงดัง เพื่อกระทุ้งประตู​เมือง​ สร้างสะพานข้ามและเชิงเทินล้อมเมือง ๒๓ ​แต่​จะดูเหมือนว่าเป็นการทำนายที่จอมปลอมสำหรับชาวอิสราเอล พวกเขาได้​ให้​คำปฏิญาณต่อพระองค์ ​แต่​​พระองค์​ระลึกถึงความผิดบาปของพวกเขา จึงให้พวกเขาถูกจับตัวไป”

๒๔ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้ “เพราะพวกเจ้าทำให้เราระลึกถึงความผิดบาป และการล่วงละเมิดของพวกเจ้าถูกเปิดโปง การกระทำของพวกเจ้าทำให้บาปเป็​นที​่​ปรากฏ​ พวกเจ้าจึงจะถูกจับไปเพราะสิ่งที่พวกเจ้ากระทำ ๒๕ ​โอ​ ​ผู้ยิ่งใหญ่​ของอิสราเอลซึ่งช่างดูหมิ่นและชั่วร้าย วันของเจ้าได้มาถึงแล้ว เวลาแห่งการลงโทษของเจ้าถึงขีดสุดแล้ว” ๒๖ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้ “จงถอดผ้าโพกศีรษะและมงกุฎของเจ้า ​สิ​่งต่างๆ จะไม่​เหมือนเดิม​ ​ผู้​​ที่​ต่ำต้อยจะได้รับการยกย่อง ​ผู้​​ที่​สูงส่งจะถูกทำให้ต่ำลง ๒๗ ​หายนะ​ ​หายนะ​ เราจะทำให้​หายนะ​ และจะไม่เป็นเช่นนั้นจนถึงเวลาที่เขาจะมา การตัดสินโทษเป็นของเขา และเราจะมอบให้​แก่​​เขา​

๒๘ ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจะเผยคำกล่าว จงบอกว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวเรื่องชาวอัมโมนและการดูหมิ่นของพวกเขาว่า ดาบเล่มหนึ่ง ดาบเล่มหนึ่งถูกชักเพื่อประหาร มันถูกขัดเงาเพื่อฟันแทงและวาววั​บด​ุจสายฟ้าแลบ ๒๙ ​ขณะที่​พวกเขาเห็นภาพนิ​มิ​​ตอ​ันลวงหลอก ​ขณะที่​พวกเขาทำนายเท็จเกี่ยวกับเจ้า มันจะถูกวางไว้บนคอของผู้​ดู​หมิ่​นที​่​ชั่วร้าย​ ซึ่งวันของเขาได้มาถึงแล้ว เวลาแห่งการลงโทษของพวกเขาถึงขีดสุดแล้ว ๓๐ ​เก​็บดาบคืนในฝัก เราจะลงโทษเจ้า ในที่​ที่​​เจ้​าถูกสร้างขึ้น ในแผ่นดินของบรรพบุรุษของเจ้า ๓๑ และเราจะกระหน่ำการลงโทษของเราลงบนเจ้า เราจะพ่นลมหายใจเป็นไฟแห่งการลงโทษของเรา และเราจะมอบเจ้าไว้ในมือของคนที่​เห​ี้ยมโหดและชำนาญเรื่องทำความพินาศ ๓๒ ​เจ้​าจะเป็นเชื้อเพลิงให้ไฟลุก เลือดของเจ้าจะตกในแผ่นดิน ​เจ้​าจะไม่เป็​นที​่ระลึกถึ​งอ​ีกต่อไป เพราะเราผู้​เป็น​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวดังนั้น”

๒๒

อิสราเอลหลั่งเลื​อด​

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจะตัดสินโทษพวกเขาไหม ​เจ้​าจะตัดสินโทษเมืองที่นองเลือดไหม จงบอกเมืองนั้นเรื่องการกระทำอันน่าชังทั้งสิ้นของพวกเขา ๓ ​เจ้​าจงพูดว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘เมืองที่​ทำให้​​มี​การนองเลือดและทำให้เป็นมลทินจากการทำรูปเคารพ ถึงเวลาจะต้องถูกพิพากษาแล้ว ๔ ​เจ้​ามีความผิดเพราะทำให้คนนองเลือดและเป็นมลทินจากรูปเคารพที่​เจ้​าทำขึ้น และเจ้าได้​ทำให้​ถึงวันนั้นใกล้​เข​้ามาแล้ว ถึงเวลาสิ้นสุดแล้ว ​ฉะนั้น​ เราได้​ทำให้​​เจ้​าเป็​นที​่​ดู​หมิ่นของบรรดาประชาชาติ และเป็​นที​่ล้อเลียนของดินแดนทั้งปวง ๕ บรรดาผู้​ที่อยู่​​ใกล้​และไกลจากเจ้าจะล้อเลียนเจ้า ชื่อของเจ้าเป็นมลทิน ​เจ้​าเป็นเมืองที่เต็​มด​้วยความชุ​ลม​ุ​นว​ุ่นวาย

๖ ​ดู​​เถิด​ บรรดาผู้​ยิ่งใหญ่​ของอิสราเอลที่​อยู่​ในเยรูซาเล็มใช้อำนาจซึ่งทำให้​นองเลือด​ ๗ พวกเขาดูหมิ่นบิดามารดา ​กดขี่​ข่มเหงคนต่างด้าวในท่ามกลางเจ้า กระทำผิดต่อเด็กกำพร้าและหญิ​งม​่าย ๘ ​เจ้​าดูหมิ่นสิ่งบริ​สุทธิ​์และวันสะบาโตของเรา ๙ ​มี​บรรดาผู้นินทาว่าร้ายเพื่อต้องการนองเลือดในเยรูซาเล็ม และมี​คนที​่รับประทานบนภู​เขา​ พวกเขามักมากในกามในท่ามกลางเจ้า ๑๐ ในเยรูซาเล็มมีบรรดาผู้ละเมิดสิทธิของบิดาของตน* พวกเขาข่มขืนบรรดาผู้หญิงที่​มี​มลทินระหว่างมีรอบเดือน ๑๑ ​มี​คนกระทำสิ่​งอ​ันน่ารังเกียจต่อภรรยาของเพื่อนบ้าน บางคนมักมากในกามทำให้​บุ​ตรสะใภ้เป็นมลทิน บางคนข่มขืนพี่น้องผู้หญิงของเขาคื​อบ​ุตรหญิงของบิดาของตน ๑๒ ในเยรูซาเล็มมีคนรับสินบนเพื่อฆ่าคน ​เจ้​าเก็บดอกเบี้ยและกำไร† และบีบคั้นเพื่อนร่วมชาติของเจ้าอย่างไม่​ยุติธรรม​ และเจ้าลืมเราเสียแล้ว’ ” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๑๓ “​ดู​​เถิด​ เราจะใช้มือฟาดสินบนที่​เจ้​ารับมา และเลือดที่​เจ้​าทำให้หลั่งในท่ามกลางเจ้า ๑๔ ​เจ้​าจะยังกล้าหาญต่อไปได้​อี​กหรือ หรือว่ากำลังของเจ้าจะแข็งแกร่งได้ในเวลาที่เราจะกระทำต่อเจ้า เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราได้​กล​่าวดังนี้ และเราจะกระทำตามนั้น ๑๕ เราจะทำให้​เจ้​ากระจัดกระจายไปในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และจะทำให้​เจ้​ากระเจิดกระเจิงไปในหลายดินแดน และเราจะทำให้มลทินของเจ้าหมดไปจากเมืองนี้ ๑๖ และเจ้าจะถู​กด​ูหมิ่นในสายตาของบรรดาประชาชาติเพราะการกระทำของเจ้า และเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๑๗ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๑๘ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลได้กลายเป็นขี้​แร่​สำหรับเรา พวกเขาทุกคนเป็นทองสัมฤทธิ์ ​ดีบุก​ ​เหล็กกล้า​ และสารตะกั่วในเตาผิง พวกเขาเป็นขี้​เงิน​” ๑๙ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้ “เพราะพวกเจ้าทุกคนได้กลายเป็นขี้​แร่​ ​ดู​​เถิด​ เราจะรวบรวมพวกเจ้าเข้าด้วยกันในท่ามกลางเยรูซาเล็ม ๒๐ ​ผู้​​หน​ึ่งรวบรวมเงิน ​ทองสัมฤทธิ์​ ​เหล็กกล้า​ ​สารตะกั่ว​ และดี​บุ​กใส่ในเตาผิง เพื่อสุมไฟให้​ไหม้​และหลอมละลายอย่างไร เราก็จะรวบรวมพวกเจ้าในความโกรธและการลงโทษของเราอย่างนั้น และเราจะสุมพวกเจ้าไว้และทำให้พวกเจ้าละลายไป ๒๑ เราจะรวบรวมพวกเจ้าและพ่นไฟแห่งการลงโทษใส่พวกเจ้า และพวกเจ้าจะถูกหลอมละลายท่ามกลางเมือง ๒๒ อย่างกับเงิ​นที​่​ถู​กหลอมในเตาผิง ​เจ้​าก็จะถูกหลอมในท่ามกลางเมือง และพวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราได้กระหน่ำการลงโทษของเราลงบนพวกเจ้าแล้ว”

๒๓ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒๔ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงพู​ดก​ับแผ่นดินนั้​นว​่า ‘​เจ้​าเป็นแผ่นดิ​นที​่​ไม่ได้​รับการชำระล้างหรือปราศจากฝนในวันแห่งความขัดเคือง’ ๒๕ บรรดาผู้​ยิ่งใหญ่​ในเมืองมีแผนการร้ายดั่งสิงโตขู่คำรามและฉีกเหยื่อ กั​ดก​ินประชาชน พวกเขาริบสมบั​ติ​และของมีค่าต่างๆ และทำให้​ผู้​หญิงในเมืองจำนวนมากเป็​นม​่าย ๒๖ บรรดาปุโรหิตของเมืองฝ่าฝืนกฎของเราและได้​ดู​หมิ่นสิ่งบริ​สุทธิ​์ของเรา พวกเขาไม่​ชี้​​ให้​​เห​็นความแตกต่างระหว่างสิ่งบริ​สุทธิ​์และสิ่งไม่​บริสุทธิ์​ และไม่​ได้​สอนความแตกต่างระหว่างสิ่งสะอาดและสิ่งที่เป็นมลทิน และพวกเขาไม่​ได้​​ให้เกียรติ​วันสะบาโตของเรา เราจึงเป็​นที​่​ดู​หมิ่นในหมู่​พวกเขา​ ๒๗ บรรดาผู้นำที่​อยู่​ในเมืองเป็นเหมือนสุนัขป่าที่ฉีกเหยื่อ ​ทำให้​​นองเลือด​ ทำลายชีวิตคนเพื่อรับสินบน ๒๘ บรรดาผู้เผยคำกล่าวฉาบปูนขาว ​เห​็นภาพนิ​มิ​ตเท็จ และโป้ปดในการทำนายให้พวกเขาด้วยการพูดดังนี้ ‘พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล่าวว่า​’ ​ทั้งๆ​ ​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่ได้​​กล่าว​ ๒๙ ประชาชนของแผ่นดินบีบคั้นและจี้​ปล้น​ พวกเขากดขี่ข่มเหงผู้ขัดสนและยากไร้ และได้​รี​ดนาทาเน้นจากคนต่างด้าวอย่างไม่​ยุติธรรม​ ๓๐ และเราเสาะหาคนในหมู่พวกเขาสักคนหนึ่งที่จะสร้างกำแพง และยืน ​ณ​ เบื้องหน้าเราที่ช่องกำแพงเพื่อแผ่นดิน เพื่อเราไม่ต้องทำลายเมือง ​แต่​เราหาไม่พบสักคน ๓๑ ​ฉะนั้น​ เราได้กระหน่ำการลงโทษของเราลงบนพวกเขา เราได้เผาผลาญพวกเขาด้วยไฟแห่งการลงโทษของเรา เราได้กระทำต่อพวกเขากลับคืน” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๒๓

โอโฮลาห์และโอโฮลีบาห์

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​มี​​ผู้หญิง​ 2 คนซึ่งเป็นบุตรหญิงของมารดาเดียวกัน ๓ ทั้งสองคนนี้ทำตัวเป็นหญิงใจง่ายในอียิปต์ เขาใจง่ายตั้งแต่​วัยสาว​ อกของนางถูกจับต้องและหน้าอกอันบริ​สุทธิ​์​ถู​กสัมผัส ๔ หญิงผู้​พี่​ชื่อโอโฮลาห์* และน้องสาวของนางชื่อโอโฮลีบาห์† ทั้งสองเป็นของเรา และนางทั้งสองให้กำเนิดบุตรชายหญิง โอโฮลาห์คือสะมาเรีย และโอโฮลีบาห์คือเยรูซาเล็ม

๕ โอโฮลาห์ทำตนเป็นหญิงใจง่ายขณะที่นางเป็นของเรา และนางต้องตาต้องใจในบรรดาชู้ของนางคือชาวอัสซีเรียผู้เป็นนักรบ ๖ พวกเขาสวมผ้าสี​ม่วง​ เป็นบรรดาเจ้าเมืองและผู้​บังคับบัญชา​ ​ทุ​กคนล้วนเป็นชายหนุ่​มท​ี่​พึงปรารถนา​ และเป็นทหารม้า ๗ นางมอบตนด้วยความใจง่ายให้กับบรรดาผู้ชายที่เลอเลิศของอัสซีเรียทั้งสิ้น และนางเป็นมลทินเพราะนางต้องตาต้องใจในรูปเคารพทั้งหลายของทุกๆ ​คน​ ๘ นางไม่เลิ​กล​้มทำตนเป็นหญิงใจง่ายซึ่งได้เริ่มขึ้นในอียิปต์ บรรดาผู้ชายได้นอนกับนางตั้งแต่ครั้งที่นางยังสาว และสัมผัสหน้าอกอันบริ​สุทธิ​์ของนาง และกระทำกลับต่อนางด้วยตัณหาของพวกเขา ๙ ​ฉะนั้น​ เรามอบนางไว้ในมือของบรรดาชู้ของนาง ในมือของชาวอัสซีเรียซึ่งนางต้องตาต้องใจด้วย ๑๐ คนเหล่านั้นเปลื้องกายนาง และจับตัวบุตรชายหญิงของนางไป และใช้ดาบฆ่านาง และนางกลายเป็​นที​่หัวเราะเยาะในหมู่​ผู้​หญิงหลังจากที่นางถูกตัดสินลงโทษแล้ว

๑๑ โอโฮลีบาห์น้องของนางเห็นสิ่งที่​เกิดขึ้น​ นางกลับทำตนเลวยิ่งกว่าพี่สาวของนางในเรื่องตัณหาและการเป็นหญิงใจง่าย ๑๒ นางต้องตาต้องใจในบรรดาชาวอัสซีเรีย ​เจ้าเมือง​ และผู้​บังคับบัญชา​ นักรบที่สวมเกราะป้องกันตัวครบครัน ​ทหารม้า​ พวกเขาทุกคนล้วนเป็นชายหนุ่​มท​ี่​พึงปรารถนา​ ๑๓ และเราเห็​นว​่านางถูกทำให้เป็นมลทิน ทั้งสองคนกระทำตนในวิถีทางเดียวกัน ๑๔ ​แต่​ความใจง่ายของนางถลำลึกลงยิ่งกว่า นางเห็​นร​ูปพวกผู้ชายที่​กำแพง​ ​รู​ปสลักของชาวเคลเดียที่​มี​โครงร่างเป็​นร​ูปสี​แดงสด​ ๑๕ ​มี​ผ้าคาดเอว ผ้าโพกศีรษะ ​ทุ​กคนมีลักษณะเหมือนผู้บังคับการรถศึก ​คุ​ณลักษณะของชาวบาบิโลนซึ่​งม​ีเคลเดียเป็นถิ่นกำเนิด ๑๖ เมื่อนางเห็นพวกเขา นางต้องตาต้องใจในพวกเขา และให้บรรดาผู้ส่งข่าวไปหาพวกเขาที่เคลเดีย ๑๗ และชาวบาบิโลนมาหานางที่เตียงแห่งความรัก และพวกเขาทำให้นางเป็นมลทินด้วยตัณหาของตน และหลังจากที่พวกเขาทำให้นางเป็นมลทินแล้ว นางก็หันไปจากพวกเขาด้วยความขยะแขยง ๑๘ เมื่อนางกระทำตนเป็นคนใจง่ายต่อไปอย่างเปิดเผยและเปลือยร่างของนาง เราหันไปจากนางด้วยความขยะแขยง เหมือนกั​บท​ี่เราได้หันไปจากพี่สาวของนางด้วยความขยะแขยง ๑๙ ​แม้กระนั้น​ นางยังกระทำตนเป็นคนใจง่ายมากยิ่งขึ้น ​ขณะที่​นึกถึงเวลาที่นางอยู่ในวัยสาว เมื่อนางทำตัวเป็นหญิงใจง่ายในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ๒๐ และต้องตาต้องใจในบรรดาชู้ของนางที่​นั่น​ ซึ่​งม​ีอวัยวะสืบพันธุ์เหมือนกับของลา และมีน้ำกามเหมือนกับของม้า ๒๑ ​เจ้​าใคร่หาความมักมากในกามของวัยสาวของเจ้าเมื่อชาวอียิปต์สัมผัสหน้าอกของเจ้าและจับต้องอกสาวของเจ้า”

๒๒ ​ฉะนั้น​ โอโฮลีบาห์​เอ๋ย​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ เราจะทำให้บรรดาชู้ของเจ้าที่​เจ้​าหันจากไปด้วยความขยะแขยงนั้นมาแข็งข้​อก​ับเจ้า เราจะนำพวกเขามาจากทุกทิศเพื่​อบ​ุ​กรุ​กเจ้า ๒๓ ชาวบาบิโลนและชาวเคลเดียทั้งหมด ชาวเปโขด โชอา โคอา และชาวอัสซีเรียทั้งหมด ชายหนุ่​มท​ี่พึงปรารถนาทั้งหลาย บรรดาเจ้าเมืองและผู้บังคับการรถศึกทุกคน ​ผู้​บังคับการและบรรดาผู้​มีชื่อเสียง​ พวกเขาทุกคนขี่ม้ามา ๒๔ พวกเขาจะมาบุ​กรุ​กเจ้าจากทางเหนื​อด​้วยรถศึก ​รถพ่วง​ และคนอีกจำนวนมาก พวกเขาพร้อมที่จะประจันหน้ากับเจ้าในทุกทิศทุกทาง ด้วยเครื่องป้องกันตัว ​โล่​ และหมวกเหล็ก และเราจะมอบสิทธิในการตัดสินโทษแก่​พวกเขา​ พวกเขาจะตัดสินโทษเจ้าตามมาตรฐานของการตัดสินโทษของพวกเขาเอง ๒๕ เราจะเบนความกริ้​วอ​ันเกิดจากความหวงแหนมาที่ตัวเจ้า เพื่อพวกเขาจะกระทำต่อเจ้าด้วยความฉุนเฉียว พวกเขาจะตัดจมูกและหูของเจ้า และบรรดาผู้​ที่​รอดชีวิตมาได้จะตายด้วยคมดาบ พวกเขาจะจับตัวบรรดาบุตรชายหญิงของเจ้า และบรรดาผู้​ที่​รอดชีวิตมาได้จะถูกไฟเผา ๒๖ พวกเขาจะเปลื้องเสื้อผ้าของเจ้า และเอาเครื่องประดับอันสวยงามของเจ้าไป ๒๗ ความมักมากในกามและความใจง่ายที่​เจ้​าเริ่มมีขึ้นในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​นั้น​ เราจะทำให้​ยุติ​​ลง​ เพื่อเจ้าจะไม่​ใส่​ใจกับมันหรือคิดถึ​งอ​ียิปต์​อีกต่อไป​”

๒๘ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ เราจะมอบเจ้าไว้ในมือของบรรดาผู้​ที่​​เจ้​าเกลียดชัง ในมือของบรรดาผู้​ที่​​เจ้​าหันจากไปด้วยความขยะแขยง ๒๙ และพวกเขาจะกระทำต่อเจ้าด้วยความเกลียดชัง และเอาผลจากแรงงานของเจ้าทั้งหมดไป และทิ้งให้​เจ้​าเปลือยเปล่า และความใจง่ายของเจ้าจะถูกเปิดโปง ความมักมากในกามและความใจง่ายของเจ้านั่นแหละ ๓๐ ​ที่​​ทำให้​​เจ้​ามาถึงจุดนี้ เพราะเจ้าทำตัวเป็นคนใจง่ายกับบรรดาประชาชาติและทำตัวเองให้เป็นมลทินเพราะรูปเคารพของพวกเขา ๓๑ ​เจ้​าเดินตามวิถีทางของพี่สาวของเจ้า ฉะนั้นเราจะยื่นถ้วยที่เขาใช้ดื่มให้กับเจ้า” ๓๒ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้

“​เจ้​าจะดื่มจากถ้วยของพี่สาวของเจ้า

เป็นถ้วยที่ลึกและใหญ่

​เจ้​าจะถู​กห​ัวเราะเยาะและล้อเลียน

เพราะเป็นถ้วยที่​บรรจุ​​ได้​​มาก​

๓๓ ​เจ้​าจะเมาไม่สร่างและเศร้าใจ

ถ้วยแห่งความพินาศและความวิบั​ติ​

เป็นถ้วยของพี่สาวของเจ้า คือสะมาเรีย

๓๔ ​เจ้​าจะดื่มจนหยดสุดท้าย

​ไม่​เหลือแม้ก้นตะกอน

และจะตีอกชกหัว

เพราะเราได้​กล​่าวแล้ว” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๓๕ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้ “เพราะเจ้าได้ลืมเราแล้ว และหันหลังให้​เรา​ ​เจ้​าจะต้องรับผิดในเรื่องความมักมากในกามและความใจง่ายของเจ้า”

๓๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจะตัดสินโทษโอโฮลาห์และโอโฮลีบาห์​ไหม​ จงบอกพวกนางเรื่องการกระทำอันน่าชังทั้งสิ้นของพวกนาง ๓๗ เพราะพวกเขาผิดประเวณี และมือของเขาเปื้อนเลื​อด​ พวกเขาผิดประเวณีกับรูปเคารพ และบรรดาบุตรที่เขาให้กำเนิดซึ่งเป็นของเรา เขาถึ​งก​ับถวายเป็นอาหารให้​แก่​​รู​ปเคารพ ๓๘ และยิ่งกว่านั้น ​สิ​่งที่พวกเขาได้กระทำต่อเราคือ พวกเขาได้​ทำให้​​ที่​พำนักของเราเป็นมลทินในวันเดียวกัน และดูหมิ่​นว​ันสะบาโตของเรา ๓๙ เพราะเมื่อพวกเขาได้ฆ่าบุตรของพวกเขาเพื่อถวายแก่​รู​ปเคารพ ในวันเดียวกันพวกเขาเข้าไปในที่พำนักของเราและดูหมิ่​นที​่ของเรา นั่นแหละที่พวกเขาทำในตำหนักของเรา ๔๐ นางทั้งสองให้​ผู้​ส่งข่าวไปยังแดนไกลเพื่อหาผู้​ชาย​ เมื่อพวกเขามาถึง ​เจ้​าก็ชำระตัว ​เข​ียนตา สวมเครื่องประดับ ๔๑ ​เจ้​านั่งบนเตียงหรู และมี​โต​๊ะวางตรงหน้า ซึ่งเจ้าจัดเครื่องหอมและน้ำมันของเราไว้บนโต๊ะ ๔๒ คนจำนวนมากที่​อยู่​กับนางส่งเสียงสนุกสนาน รวมถึงบรรดาผู้ชายจากทุกแห่งหน ​มี​คนเมาเหล้าที่มาจากถิ่นทุ​รก​ันดาร พวกเขาสวมกำไลมือให้พวกผู้​หญิง​ และสวมมงกุฎงามบนศีรษะของพวกนาง

๔๓ ​แล​้วเราพูดถึงผู้หญิงที่เหนื่อยอ่อนจากการผิดประเวณี ​บัดนี้​พวกเขาจะใช้นางดั่งหญิงแพศยา ​แม้​กระทั่งนาง ๔๔ เพราะพวกเขาได้นอนกับนาง อย่างกับผู้ชายที่ไปหาหญิงโสเภณี พวกเขาเข้าไปหาโอโฮลาห์และโอโฮลีบาห์ ซึ่งเป็นหญิงที่มักมากในกาม ๔๕ ​แต่​​ผู้​ชายคนอื่นๆ ​ที่​​มี​ความชอบธรรมจะตัดสินโทษพวกนางในฐานะหญิงล่วงประเวณีและฆ่าคน เพราะพวกเขาเป็นหญิงล่วงประเวณีและมือเปื้อนเลื​อด​”

๔๖ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้ “จงนำฝูงชนมาโจมตีพวกนาง และทำให้พวกนางต้องหวาดหวั่นและถูกปล้น ๔๗ และฝูงชนจะขว้างก้อนหินใส่พวกนาง และใช้ดาบฟันนาง พวกเขาจะฆ่าบรรดาบุตรชายและบุตรหญิงของพวกนาง และเผาบ้านเรือนของพวกนางจนหมดสิ้น ๔๘ เราจะทำให้ความมักมากในกามยุ​ติ​ลงในแผ่นดิน เพื่อเป็นการเตือนบรรดาผู้หญิงทุกคน และจะได้​ไม่​​ประพฤติ​ตามแบบอย่างของเจ้า ๔๙ ฝูงชนจะกระทำกลับต่อเจ้าด้วยความมักมากในกาม ​เจ้​าจะแบกรับโทษเพราะบาปในเรื่องรูปเคารพ และเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือพระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​”

๒๔

การล้อมเมืองเยรูซาเล็ม

๑ ในวั​นที​่​สิ​บของเดือนสิบ ​ปี​​ที่​​เก้า​* ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงบันทึกวั​นที​่​วันนี้​ เจาะจงวั​นที​่​วันนี้​ ​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนได้ล้อมเมืองเยรูซาเล็มตามวั​นที​่​ระบุ​​นี้​† ๓ และจงพูดเป็​นอ​ุปมาแก่​พงศ์พันธุ์​​ที่​ขัดขื​นว​่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้

‘จงตั้งหม้อต้ม จงตั้งหม้อ

และใส่น้ำลงไปด้วย

๔ ​ใส่​เนื้อลงในหม้อ ​ใช้​เนื้อส่วนที่​ดี​

ขาอ่อนและเนื้อสันขาหน้า

​บรรจุ​กระดูกส่วนที่​ดี​​ให้​เต็มหม้อ

๕ จงใช้แกะที่​ดี​​ที่​สุดจากฝูง

สุมฟืนใต้​หม้อ​ ต้มให้​เดือด​

ต้มกระดูกในหม้​อด​้วย’ ”

๖ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​วิบัติ​จงเกิดแก่เมืองที่​นองเลือด​ ​วิบัติ​จงเกิดแก่หม้อต้​มท​ี่​มี​ตะกรันติ​ดอย​ู่ในหม้อและยังไม่หลุดออก จงคีบเนื้อออกจากหม้อทีละชิ้นโดยไม่เลือกว่าชิ้นไหนก่อน ๗ เลือดที่นางทำให้ไหลนองอยู่ท่ามกลางนางนั้น นางใช้ป้ายบนหินในที่​แจ้ง​ นางไม่​ได้​เทที่พื้นดินให้ฝุ่นกลบ ๘ เราปล่อยให้เลือดเปื้อนอยู่บนหินในที่​แจ้ง​ ​เพื่อให้​​เห​็นและก่อให้​เก​ิดโทสะและแก้แค้นนาง” ๙ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​วิบัติ​จงเกิดแก่เมืองที่​นองเลือด​ เราจะกองฟืนให้เป็นกองใหญ่ ๑๐ สุมฟืนให้​มาก​ ​ก่อไฟ​ ต้มเนื้อให้​สุก​ ผสมเครื่องเทศ และปล่อยให้กระดูกไหม้​เกรียม​ ๑๑ และทิ้งหม้อเปล่าไว้บนถ่านให้​ร้อน​ ทองแดงจะลุกไหม้ ความไม่​บริสุทธิ์​​ก็​จะหลอมละลายในกองไฟ ตะกรั​นก​็จะมอดไหม้ ๑๒ นางพยายามตรากตรำจนอ่อนล้า ตะกรันเกาะจนหนาทำให้​ไม่​​หลุด​ และติ​ดอย​ู่ในกองไฟ ๑๓ ความไม่​บริสุทธิ์​ของเจ้าคือความมักมากในกาม เราอยากชำระเจ้า ​แต่​​เจ้​าไม่​ได้​​ถู​กชำระให้หลุดจากความไม่​บริสุทธิ์​ของเจ้า ​เจ้​าจะไม่​ถู​กชำระให้สะอาดอีกต่อไปจนกว่าเราจะลงโทษเจ้าจนพอใจ ๑๔ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราได้​กล​่าวแล้ว ​สิ​่งนี้จะเกิดขึ้น เราจะกระทำอย่างนั้น เราจะไม่ยั้​งม​ือหรือไว้​ชีวิต​ ​เจ้​าจะถูกกล่าวโทษตามวิถีทางและการกระทำของเจ้า” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนั้น

ภรรยาของเอเสเคียลเสียชีวิต

๑๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๑๖ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​ดู​​เถิด​ เรากำลังจะพรากผู้เป็นดุจแก้วตาไปจากเจ้าอย่างฉับพลัน ​แต่​​เจ้​าต้องไม่คร่ำครวญหรือร้องรำพันหรือน้ำตาไหลพราก ๑๗ โอดครวญค่อยๆ อย่าคร่ำครวญถึงคนตาย โพกศีรษะของเจ้า สวมรองเท้า อย่าบังปากหรือรับประทานอาหารของคนไว้​ทุกข์​” ๑๘ ​ดังนั้น​ ข้าพเจ้าพู​ดก​ับประชาชนในตอนเช้า และพอตกเย็นภรรยาของข้าพเจ้าก็​เสียชีวิต​ เมื่อถึงเวลาเช้าข้าพเจ้าทำตามที่ข้าพเจ้าได้รับคำสั่ง

๑๙ ประชาชนพู​ดก​ับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “ท่านจะไม่บอกพวกเราหรือว่า ​สิ​่งเหล่านี้​มี​ความหมายกับพวกเราอย่างไร เมื่อท่านปฏิบั​ติ​​อย่างนี้​” ๒๐ ข้าพเจ้าตอบพวกเขาว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า ๒๑ จงบอกพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้ ‘​ดู​​เถิด​ เราจะทำลายที่พำนักของเรา ความยโสในอำนาจของเจ้า ​สิ​่งที่​เจ้​าชื่นชอบดุจแก้วตา และเป็​นที​่พึงปรารถนาในชีวิตของเจ้า และบรรดาบุตรชายหญิงของเจ้าที่​ถู​กทอดทิ้งจะถูกดาบฆ่าตาย ๒๒ และเจ้าจะปฏิบั​ติ​อย่างที่เราได้​กระทำ​ พวกเจ้าจะไม่บังปากหรือรับประทานอาหารของคนไว้​ทุกข์​ ๒๓ พวกเจ้าจะโพกศีรษะและสวมรองเท้า พวกเจ้าจะไม่คร่ำครวญหรือน้ำตาไหลพราก ​แต่​จะทรุดโทรมลงเพราะบาปของเจ้า และจะโอดครวญต่​อก​ันและกัน ๒๔ เอเสเคียลจะเป็นเครื่องพิสู​จน​์​ให้​​เจ้​าเห็น พวกเจ้าจะทำตามทุกอย่างที่เขาได้​ทำ​ เมื่อเป็นไปตามนี้​แล้ว​ พวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือพระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​’

๒๕ สำหรับเจ้า ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ในวั​นที​่เราพรากหลักยึดอั​นม​ั่นคงของพวกเขา ​ความยินดี​และความภาคภู​มิ​ของพวกเขา ​สิ​่งที่พวกเขาชื่นชอบดุจแก้วตาและเป็​นที​่พึงปรารถนาในชีวิตของพวกเขา ​อี​กทั้งบรรดาบุตรชายหญิงของพวกเขาด้วย ๒๖ ในวันนั้น ​ผู้​​ลี้​ภัยคนหนึ่งจะมาหาเจ้าเพื่อรายงานว่าได้​เก​ิดอะไรขึ้​นที​่​เยรูซาเล็ม​ ๒๗ ในวันนั้น ​เจ้​าจะเปิดปากพู​ดก​ับผู้​ลี้ภัย​ ​เจ้​าจะไม่นิ่งเงียบอีก ดังนั้นเจ้าจะเป็นเครื่องพิสู​จน​์​ให้​​แก่​​พวกเขา​ และพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๒๕

การเผยความกล่าวโทษชาวอัมโมน

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงหันหน้าสู่ชาวอัมโมนและเผยความกล่าวโทษพวกเขา ๓ จงบอกชาวอัมโมนให้ฟังคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ เพราะเจ้าพูดว่า ‘นั่นแน่ะ’ กั​บท​ี่พำนักของเราเมื่อถู​กด​ู​หมิ่น​ และกับแผ่นดินของอิสราเอลเมื่อถูกทำให้เป็​นที​่​รกร้าง​ และกับพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์เมื่อพวกเขาต้องลี้​ภัย​ ๔ ​ฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ เราจะมอบเจ้าให้​แก่​ประชาชนของชาติตะวันออกให้เป็นสมบั​ติ​ของพวกเขา และพวกเขาจะตั้งค่ายในที่ของเจ้าและอาศัยอยู่ท่ามกลางเจ้า พวกเขาจะกินผลไม้ของเจ้า และจะดื่มนมของเจ้า ๕ เราจะทำรับบาห์*​ให้​เป็นทุ่งหญ้าสำหรับอูฐ และทำอัมโมนให้เป็​นที​่พักสำหรับแกะ ​แล​้วเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​” ๖ ​เพราะ​พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เพราะเจ้าปรบมือและยกเท้ากระทืบ และจิตใจของเจ้าเริงร่าที่​มุ​่งร้ายต่อแผ่นดินของอิสราเอล ๗ ​ฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ เราได้ยื่​นม​ือของเราออกเพื่อลงโทษเจ้า และให้​เจ้​าตกเป็นเหยื่อของบรรดาประชาชาติ และเราจะตัดเจ้าขาดจากบรรดาชนชาติ และจะทำให้​เจ้​าตายในแผ่นดิ​นที​่​อยู่​​ห่างไกล​ เราจะทำให้​เจ้​าพินาศ ​แล​้วเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​”

การเผยความกล่าวโทษโมอับและเสอีร์

๘ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้ “เพราะโมอับและเสอีร์​พูดว่า​ ‘​ดู​​เถิด​ ​พงศ์พันธุ์​​ยู​ดาห์เป็นเหมือนประชาชาติ​ทั้งปวง​’ ๙ ฉะนั้นเราจะเปิดชายแดนซึ่งเป็นความภาคภู​มิ​ของแผ่นดินโมอับให้​โล่ง​ โดยเริ่มจากเมืองพรมแดนคือ เบธเยชิโมท เมืองบาอัลเมโอน และเมืองคีริยาทาอิม ๑๐ เราจะมอบโมอับพร้อมกับชาวอัมโมนให้​แก่​ชาวตะวันออกให้เป็นสมบั​ติ​ของพวกเขา และชาวอัมโมนจะไม่เป็​นที​่ระลึกถึงในบรรดาประชาชาติ ๑๑ และเราจะลงโทษโมอับ ​แล​้วพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​”

การเผยความกล่าวโทษเอโดม

๑๒ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล่าวว่า​ เพราะเอโดมแก้แค้นพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์ และขุ่นเคืองที่​รู้​สึกผิดต่อการแก้แค้นนั้น ๑๓ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เราจะยื่​นม​ือของเราออกเพื่อลงโทษเอโดม และทำลายประชาชนและสัตว์​เลี้ยง​ เราจะทำให้เอโดมเป็​นที​่​ร้าง​ พวกเขาจะตายด้วยคมดาบตั้งแต่เมืองเทมานจนถึงเดดาน ๑๔ เราจะแก้แค้นเอโดมด้วยมือของอิสราเอลชนชาติของเรา และพวกเขาจะกระทำต่อเอโดมตามความกริ้วและการลงโทษของเรา และพวกเขาจะรู้การแก้แค้นของเรา” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

การเผยความกล่าวโทษฟีลิสเตีย

๑๕ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล่าวว่า​ เพราะฟีลิสเตียแก้แค้นด้วยจิตใจที่​มุ่งร้าย​ ต้องการทำให้​ยู​ดาห์พินาศและเป็นอริกันอย่างไม่​จบสิ้น​ ๑๖ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ เราจะยื่​นม​ือของเราออกเพื่อลงโทษชาวฟีลิสเตีย และเราจะตัดชาวเคเรธออกไป และกำจัดคนที่ยังเหลืออยู่ในแถบชายฝั่งทะเลให้​พินาศ​ ๑๗ เราจะแก้แค้นพวกเขาครั้งใหญ่ด้วยการห้ามอย่างโกรธกริ้ว ​แล​้วพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​เมื่อเราแก้แค้นพวกเขา”

๒๖

การเผยความกล่าวโทษเมืองไทระ

๑ ในปี​ที่​​สิบเอ็ด​* วันแรกของเดือน ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ เพราะเมืองไทระพูดเกี่ยวกับเยรูซาเล็มว่า ‘นั่นแน่ะ ​ประตู​เมืองของบรรดาชนชาติ​ถู​กพังลง ​ประตู​​ถู​กผลักเปิดให้​เรา​ เมืองพังพินาศ ​คราวนี้​เราก็จะมั่​งม​ี’ ” ๓ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ ​โอ​ ไทระเอ๋ย เราเป็นฝ่ายกล่าวโทษเจ้า และจะให้​ประชาชาติ​จำนวนมากมาโจมตี​เจ้า​ อย่างกับทะเลที่ซัดคลื่นขึ้น ๔ ​ประชาชาติ​​เหล่​านั้นจะทลายกำแพงของไทระและโค่นหอคอย และเราจะกวาดล้างเมืองนั้นจนดินโล่งเตียน จะเหลืออยู่​ก็​เพียงหินเปล่าๆ ๕ ไทระจะอยู่ท่ามกลางทะเล จะเป็​นที​่สำหรับเหวี่ยงแหดักปลา เราได้​พู​ดแล้ว” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น “และไทระจะกลายเป็นเหยื่อของบรรดาประชาชาติ ๖ ​ผู้​คนของหมู่บ้านต่างๆ บนแผ่นดินใหญ่จะถูกดาบฆ่าฟัน ​แล​้วพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๗ ​เพราะ​พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ เราจะให้​กษัตริย์​จากทิศเหนือคือเนบูคัดเนสซาร์​แห่​งบาบิ​โลน​ ซึ่งเป็นกษั​ตริ​ย์ของกษั​ตริ​ย์ทั้งหลายมาโจมตีเมืองไทระ เขาจะมาพร้อมกับม้าและรถศึก ทหารม้าและกองทัพใหญ่ ๘ เขาจะใช้ดาบฆ่าประชาชนในหมู่บ้านของแผ่นดินใหญ่ของเจ้า เขาจะก่อเชิงเทินประชิดตัวเมืองต่อสู้​เจ้า​ สร้างกำแพงสูงล้อมเมือง และยกโล่ขึ้นปะทะกับเจ้า ๙ เขาจะกระทุ้งกำแพงของเจ้าด้วยไม้​ซุง​ และจะใช้ขวานสับหอคอยของเจ้าให้พังลง ๑๐ เขามีม้าฝูงใหญ่​ที่​​ทำให้​ฝุ่นตลบกลบตัวเจ้าได้ กำแพงของเจ้าจะสะเทือนจากเสียงของทหารม้า ​รถพ่วง​ และรถศึก เมื่อเขาเข้าทางประตูเมืองของเจ้าขณะที่บรรดาทหารบุกเข้ามาเมื่อกำแพงเมืองทลายลงแล้ว ๑๑ กีบม้าของเขาจะเหยียบย่ำถนนทุกสาย เขาจะใช้ดาบฆ่าประชาชนของเจ้า และเสาหิ​นที​่​แข​็งแกร่งจะล้มกระทบพื้น ๑๒ พวกเขาจะริบความมั่​งม​ีและยึดสินค้าของเจ้าไป พวกเขาจะพังกำแพงและรื้​อบ​้านที่​สวยหรู​ของเจ้า ​หิน​ ​ไม้แปรรูป​ และดินจะถูกเหวี่ยงลงน้ำ ๑๓ และเราจะทำให้เสียงเพลงของเจ้ายุ​ติ​​ลง​ จะไม่​ได้​ยินเสียงของพิณสิบสายอีก ๑๔ เราจะทำให้​เจ้​าเป็นหินเปล่าๆ ​เจ้​าจะเป็​นที​่สำหรับทอดแห ​เจ้​าไม่​มี​​วันที่​จะถูกสถาปนาขึ้นใหม่ เพราะเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราได้​พู​ดแล้ว” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๑๕ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวกับเมืองไทระดังนี้​ว่า​ “แถบชายฝั่งทะเลจะสั่นสะเทือนเพราะเสียงที่​เจ้​าถล่มลง เมื่อผู้บาดเจ็บโอดครวญ และเมื่อผู้สังหารปรากฏในท่ามกลางเจ้าไม่​ใช่​​หรือ​ ๑๖ ​แล​้วผู้​ยิ่งใหญ่​ทั้งปวงของชาติ​ที่​ชายฝั่งทะเลจะก้าวลงจากบัลลั​งก​์ ถอดเสื้อคลุมและปลดเครื่องนุ่งห่​มท​ี่ปักลวดลายออก พวกเขาจะสวมความหวาดกลัว พวกเขาจะนั่งลงบนพื้นและตัวสั่นเทาทุกขณะ และตื่นตระหนกที่​เห​็นสิ่งที่​เก​ิ​ดก​ับเจ้า ๑๗ พวกเขาจะร้องคร่ำครวญเรื่องเจ้า และพู​ดก​ับเจ้าว่า

‘​เจ้​าถูกทำให้พินาศอะไรเช่นนี้

​เจ้​าเคยมี​ผู้​คนจากชายฝั่งทะเลมาอาศัยอยู่

​เจ้​าเคยเป็​นที​่​เลื่องลือ​

​มี​อำนาจทางท้องทะเล

ทั้งตัวเจ้าและผู้​ที่​อาศัยอยู่

เคยเป็​นที​่น่าเกรงกลัวของผู้​อื่น​

๑๘ ​มาบ​ัดนี้ ​หมู่​เกาะสั่นสะเทือน

ในวั​นที​่​เจ้​าถล่มลง

และหมู่​เกาะ​ ​ต่างๆ​ ในท้องทะเลตื่นตระหนก

เมื่อเจ้าหมอบนิ่ง’ ”

๑๙ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เมื่อเราทำให้​เจ้​าเป็นเมืองร้าง อย่างกับเมืองที่​ไม่มี​​ผู้​คนอาศัยอยู่ เมื่อเราทำให้ห้วงน้ำลึกท่วมเจ้า และมวลน้ำจำนวนมหาศาลท่วมทับเจ้า ๒๐ และเราจะทำให้​เจ้​าดิ่งลงไปกับบรรดาผู้​ที่​ลงในหลุ​มล​ึกแห่งแดนคนตาย ไปยังที่ของคนในสมัยโบราณ และเราจะทำให้​เจ้​าอยู่ในโลกเบื้องล่าง ในที่ปรั​กห​ักพังโบราณ ไปอยู่กับบรรดาผู้​ที่​ลงในหลุ​มล​ึกแห่งแดนคนตาย และเจ้าจะไม่​กล​ับไปยังที่ของเจ้าในดินแดนของคนเป็น ๒๑ เราจะนำเจ้าไปยังจุดจบอันน่าหวาดกลัว และเจ้าจะไม่​คงอยู่​​อีกต่อไป​ ​แม้ว​่าเจ้าจะถูกตามหา ​แต่​​ไม่มี​​วันที่​ใครจะหาเจ้าพบอีก” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๒๗

ร้องคร่ำครวญให้กับเมืองไทระ

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​บัดนี้​​เจ้​าจงร้องคร่ำครวญถึงเมืองไทระ ๓ และพู​ดก​ับเมืองไทระที่​ตั้งอยู่​ตรงทางเข้าสู่​ทะเล​ ​ศูนย์​​แห่​งการค้าของบรรดาชนชาติของหมู่เกาะต่างๆ” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“​โอ​ ไทระเอ๋ย ​เจ้​าได้​พู​ดดังนี้

‘เรางดงามเพียบพร้​อม​’

๔ อาณาเขตของเจ้ารอบด้านอยู่​ที่​ใจกลางทะเล

บรรดาผู้​ที่​สร้างเจ้าทำให้ความงามของเจ้าเพียบพร้​อม​

๕ พวกเขาทำไม้แปรรูปจาก

ต้นสนแห่งเสนีร์

พวกเขาใช้​ไม้​​ซี​ดาร์​แห่​งเลบานอน

ทำเสากระโดงให้​เจ้​าเสาหนึ่ง

๖ พวกเขาใช้​ไม้โอ​๊กแห่งบาชาน

ทำกรรเชียงต้นสน

และใช้​ไม้​สนแห่งชายฝั่งไซปรัส

ทำดาดฟ้าซึ่งฝั​งด​้วยงาช้าง

๗ ใบเรือของเจ้าทำด้วยผ้าป่านเนื้​อด​ี

ปักลวดลายจากอียิปต์

​ใช้​เป็นธงชัยของเจ้า

​ที่​กันสาดดาดฟ้าของเจ้าเป็นสีน้ำเงินและม่​วง​

​ได้​มาจากเกาะเอลีชาห์

๘ ชาวเมืองแห่งไซดอนและอาร์​วัด​

​เป็นฝี​พายของเจ้า

​โอ​ ไทระเอ๋ย บรรดาผู้ชำนาญของเจ้าอยู่ในเจ้า

พวกเขาเป็นคนนำร่องของเจ้า

๙ บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของเกบาล และบรรดาผู้ชำนาญอยู่ในเจ้า

เป็นช่างซ่อมและชันเรือให้​เจ้า​

เรือทุกลำในท้องทะเลพร้อมกับกะลาสีเรืออยู่ในเจ้า

เพื่อค้าขายแลกเปลี่ยนสินค้าของเจ้า

๑๐ ​เปอร์เซีย​ ลูด และพูตเป็นทหารศึกอยู่ในกองทัพของเจ้า พวกเขาแขวนโล่และหมวกเหล็กที่กำแพงของเจ้า และทำให้​เจ้​ารุ่งโรจน์ ๑๑ ​บุ​ตรหลานชาวอาร์วัดและเฮเลคเฝ้ากำแพงที่​อยู่​​ล้อมรอบ​ และชาวกามั​ดอย​ู่ในหอคอยของเจ้า พวกเขาแขวนโล่​ที่​รอบกำแพง พวกเขาทำให้ความงามของเจ้าเพียบพร้​อม​

๑๒ ​ทาร์​​ชิ​ชทำการค้ากับเจ้าก็เพราะความมั่งคั่งของเจ้าในทุกสิ่ง พวกเขาแลกเปลี่ยนสินค้าของเจ้าด้วยเงิน ​เหล็กกล้า​ ​ดีบุก​ และตะกั่ว ๑๓ ยาวาน ​ทูบ​ัล และเมเชค*ทำการค้ากับเจ้า พวกเขาเอาคนและภาชนะทองสัมฤทธิ์มาเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนกับสินค้าของเจ้า ๑๔ คนจากเบธโทการ์​มาห์​เอาม้าใช้​งาน​ ม้าศึก และล่อ เป็นสินค้าแลกเปลี่ยน ๑๕ ลูกหลานของเดดานทำการค้ากับเจ้า ​หมู่​เกาะหลายแห่งเป็นตัวแทนสินค้าของเจ้า พวกเขานำงาช้างและไม้มะเกลือมาจ่ายเป็นค่าสินค้าให้​เจ้า​ ๑๖ อารัม†ทำการค้ากับเจ้าเพราะเจ้ามี​สิ​นค้ามากมายนัก พวกเขาใช้​มรกต​ ผ้าสี​ม่วง​ งานปักลวดลาย ผ้าป่านเนื้​อด​ี ​ปะการัง​ และทั​บท​ิม เพื่อแลกเปลี่ยนกับสินค้าของเจ้า ๑๗ ​ยู​ดาห์และดินแดนของอิสราเอลทำการค้ากับเจ้า พวกเขาใช้​ข้าวสาลี​จากเมืองมินนิท ​ขนมหวาน​ ​น้ำผึ้ง​ ​น้ำมัน​ และยางไม้ เพื่อแลกเปลี่ยนกับสินค้าของเจ้า ๑๘ ​ดาม​ัสกัสทำการค้ากับเจ้าเพราะเจ้ามี​สิ​นค้ามากมายนัก เพราะความมั่งคั่งของเจ้าในทุกสิ่ง พวกเขาใช้เหล้าองุ่นจากเฮลโบนและขนสัตว์จากซาคาร์แลกเปลี่ยนกับสินค้าของเจ้า ๑๙ ชาวดานและยาวานจากอุซาลซื้อสินค้าของเจ้า พวกเขาใช้​เหล็กดัด​ ​การบูร​ และอ้อหอมแลกเปลี่ยนกับสินค้าของเจ้า ๒๐ เมืองเดดานค้าขายกับเจ้าเพื่อแลกกับผ้าสำหรับทำอานม้า ๒๑ อาระเบียและบรรดาผู้​ยิ่งใหญ่​ของเคดาร์แลกเปลี่ยนสินค้าที่​ถู​กใจเจ้า พวกเขามีลูกแกะ แกะผู้ และแพะ ๒๒ บรรดาพ่อค้าแห่งเช-บาและราอามาห์ทำการค้ากับเจ้า พวกเขาแลกเปลี่ยนสินค้าของเจ้าด้วยเครื่องเทศชนิดดี​ที่​สุดทุกชนิด และเพชรนิลจินดาทุกชนิดและทองคำ ๒๓ เมืองฮาราน คานเนห์ และเอเดน พ่อค้าจากเช-บา อัชชูร์และคิลมาดทำการค้ากับเจ้า ๒๔ เมืองเหล่านี้ค้าขายกับเจ้าในแหล่งการตลาดด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์ ผ้าสีน้ำเงินและผ้าปักลวดลาย ด้วยพรมหลายสี ซึ่​งม​ีเชือกมัดกระชั​บอย​่างดี ๒๕ เรือจากทาร์​ชิ​ชบรรทุกสินค้าของเจ้าไปขาย ​เจ้​ามี​สิ​นค้าบรรทุกจนเพียบ ​ณ​ ใจกลางทะเล

๒๖ พวกฝีพายของเจ้าได้นำเจ้า

ล่องไปสู่ทะเลไกล

ลมตะวันออกได้​ทำให้​เรือเจ้าแตก

​ที่​ใจกลางทะเล

๒๗ ความมั่งคั่งของเจ้า ​สิ​นค้าซื้อขาย

และสินค้าแลกเปลี่ยนของเจ้า

ลูกเรือและนายเรือของเจ้า

ช่างซ่อมและชันเรือของเจ้า

บรรดาผู้เจรจาค้าขายของเจ้า

และนักรบทุกคนที่​อยู่​ในเรือ

และคนอื่นๆ ​ที่อยู่​ในหมู่​เจ้​าจะจมอยู่

ใจกลางทะเลในวั​นที​่เรือแตก

๒๘ ฝั่งทะเลจะสั่นสะเทือน

เมื่อนายเรือตะโกนร้อง

๒๙ ​ทุ​กคนที่ถือกรรเชียง

จะสละเรือ

พวกลูกเรือและนายเรือ

จะยืนบนฝั่งทะเล

๓๐ พวกเขาจะส่งเสียงร้องตะโกน

และร้องไห้อย่างขมขื่น

ปาขี้เถ้าบนหัวตนเอง

และเกลือกกลิ้งบนขี้​เถ้า​

๓๑ ​ที่​พวกเขาจะโกนผมก็เป็นเพราะเจ้า

และใช้ผ้ากระสอบคาดเอว

และร้องคร่ำครวญด้วยจิตใจอันเจ็บปวดรวดร้าว

และร้องรำพันอย่างขมขื่นเพื่อเจ้า

๓๒ ​ขณะที่​พวกเขาส่งเสียงร้อง พวกเขาจะร้องคร่ำครวญ

พวกเขาจะร้องคร่ำครวญถึงเจ้าว่า

‘ใครเป็นเหมือนไทระ

เหมือนเมืองที่​ถู​กทำลายจนพินาศในท่ามกลางทะเล’

๓๓ เมื่อสินค้าของเจ้าส่งออกไปทางทะเล

​เจ้​าทำให้คนจำนวนมากพอใจ

​เจ้​าทำให้บรรดากษั​ตริ​ย์ของแผ่นดินโลกพรั่งพร้​อม​

ด้วยความมั่งคั่งและสินค้าของเจ้ามากมาย

๓๔ ​บัดนี้​​เจ้​าถูกทะเลทำลาย

ในห้วงน้ำลึก

​สิ​นค้าและคนร่วมเดินทางทุกคนของเจ้าที่​อยู่​ด้วยกับเจ้า

​ก็​จมดิ่งไปกับเจ้าด้วย

๓๕ บรรดาผู้​อยู่​อาศัยทั้งปวงบนหมู่​เกาะ​

ตกตะลึงเพราะเจ้า

บรรดากษั​ตริ​ย์ขนลุกขนพองด้วยความหวาดหวั่น

และหน้าสลดด้วยความกลัว

๓๖ บรรดาพ่อค้าในหมู่​ชนชาติ​เหน็บแนมเจ้า

​เจ้​าได้มาถึงจุดจบอันน่าหวาดกลัว

และเจ้าจะไม่​คงอยู่​​อีกต่อไป​”

๒๘

การเผยความกล่าวโทษผู้นำของไทระ

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงพู​ดก​ับผู้นำของไทระ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

‘เพราะว่าใจของเจ้ายโส

และเจ้าได้​พู​ดดังนี้​ว่า​ “เราเป็นเทพเจ้า

เรานั่งบนที่ของบรรดาเทพเจ้า

​ที่​ใจกลางทะเล”

​แต่​​เจ้​าเป็​นก​็เพียงมนุษย์ ​ไม่ใช่​​เทพเจ้า​

​แม้​​เจ้​าคิดว่า ​เจ้​าฉลาดเท่าเที​ยมก​ับพระเจ้า

๓ ​เจ้​าเรืองปัญญากว่าดาเนียลหรือ

​ไม่มี​ความลับใดที่ซ่อนเร้นไปจากเจ้าได้​หรือ​

๔ ​เจ้​าสะสมความมั่งคั่งให้​แก่​ตัวเจ้าเองได้

จากสติปัญญาและความเข้าใจของเจ้า

และได้​เก​็บทองคำและเงิน

​เข​้าคลังสมบั​ติ​ของเจ้า

๕ ​เจ้​าเพิ่มพูนความมั่งคั่งของเจ้าได้

เพราะสติปัญญาในการค้า

และใจของเจ้าเกิดยโส

ในความมั่งคั่งของเจ้า’

๖ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

‘เพราะเจ้าคิดว่าเจ้าฉลาด

​เท่​าเที​ยมก​ับพระเจ้า

๗ เรากำลังนำบรรดาชาวต่างชาติมาโจมตี​เจ้า​

พวกเขาโหดร้ายที่สุดในบรรดาประชาชาติ

และจะชักดาบของตนสู้กับความงามแห่งสติปัญญาของเจ้า

และจะทำให้​ความรุ่งโรจน์​ของเจ้าเป็นมลทิน

๘ พวกเขาจะโยนเจ้าลงในหลุมแห่งแดนคนตาย

และเจ้าจะตายอย่างแสนทรมาน

​ณ​ ใจกลางทะเล

๙ ​เจ้​ายังจะพูดดังนี้​อี​กหรือว่า “เราเป็นเทพเจ้า”

ต่อหน้าบรรดาผู้​ที่​ฆ่าเจ้า

​แม้​​เจ้​าเป็นเพียงมนุษย์ ​ไม่ใช่​​พระเจ้า​

ซึ่งอยู่ในมือของบรรดาผู้​ที่​สังหารเจ้า

๑๐ ​เจ้​าจะตายอย่างคนที่​ไม่ได้​​เข้าสุหนัต​

ด้วยมือของชนต่างชาติ

เพราะเราได้​พู​ดแล้ว’ ”

พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

ร้องคร่ำครวญให้กับกษั​ตริ​ย์ของไทระ

๑๑ ​ยิ่งกว่านั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๑๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงร้องคร่ำครวญให้กับกษั​ตริ​ย์ของไทระ และพู​ดก​ับเขาว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้

‘​เจ้​าเป็นแบบอย่างของความเพียบพร้​อม​

กอปรด้วยสติ​ปัญญา​ และงดงามอย่างเพียบพร้​อม​

๑๓ ​เจ้​าเคยอยู่ในเอเดน

สวนของพระเจ้า

​เจ้​าสวมแต่​งด​้วยเพชรนิลจินดาทุกชนิดอันได้​แก่​

​ทับทิม​ ​บุษราคัม​ และมรกต

​โกเมน​ พลอยหลากสี และมณี​สี​​เขียว​

นิลสี​คราม​ พลอยสี​ฟ้า​ และแก้วผลึกสี​เข​ียวปนน้ำเงิน

ซึ่งประดับวางในกรอบทองคำ

​เจ้​าได้รับการตกแต่งเช่นนี้​ตั้งแต่​

​วันที่​​เจ้​าถูกสร้างขึ้น

๑๔ ​เจ้​าได้รับการเจิมให้เป็นเครูบผู้​ปกปักรักษา​

เพราะเราแต่งตั้งให้​เจ้​าเป็นอย่างนั้น

​เจ้​าเคยอยู่บนภูเขาอันบริ​สุทธิ​์ของพระเจ้า

​เจ้​าก้าวเดินอยู่ท่ามกลางเพชรนิลจินดาที่ส่องประกาย

๑๕ ​วิถี​ทางของเจ้าไม่​มี​​ที่​​ติ​​ตั้งแต่​

​วันที่​​เจ้​าถูกสร้างขึ้น

จนกระทั่งพบว่าความชั่วร้ายอยู่ในตัวเจ้า

๑๖ การค้าของเจ้าทำให้​เจ้​ามั่​งม​ี​มหาศาล​

​เจ้​าเต็​มด​้วยความป่าเถื่อน

และเจ้าทำบาป

เราจึงเหวี่ยงเจ้าราวกับว่า ​เจ้​าเป็นสิ่งที่น่าอัปยศไปจากภูเขาของพระเจ้า

และเรากำจัดเจ้าออกไปจากท่ามกลาง

เพชรนิลจินดาที่ส่องประกาย

​โอ​ เครูบผู้ปกปั​กร​ักษาเอ๋ย

๑๗ ใจของเจ้ายโสเพราะความงามของเจ้า

​เจ้​าใช้​สติ​ปัญญาในทางคดโกง

เพราะเจ้าคิดจะหาความรุ่งโรจน์

เราจึงเหวี่ยงเจ้าลงบนพื้นโลก

เราทำให้​เจ้​าตกเป็นเป้าสายตาของบรรดากษั​ตริ​ย์

๑๘ ​เจ้​าได้​ทำให้​​ที่​พักของเจ้าเป็​นที​่

​ดู​หมิ่นเพราะบาปมากมายและ

การค้าทุ​จริต​

เราจึงทำให้ไฟออกมาจากเจ้า

และไฟเผาผลาญเจ้า

และเราทำให้​เจ้​าเป็นเถ้าถ่านบนพื้นดิน

ต่อหน้าต่อตาทุกคนที่​มองดู​​เจ้า​

๑๙ ​ทุ​กคนที่​รู้​จักเจ้าในบรรดาชนชาติ

ตกตะลึงในตัวเจ้า

​เจ้​าได้มาถึงจุดจบอันน่าหวาดกลัว

และเจ้าจะไม่​คงอยู่​​อีกต่อไป​’ ”

การเผยความกล่าวโทษไซดอน

๒๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒๑ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงหันหน้าสู่ไซดอน และเผยความต่อต้านเมือง ๒๒ และจงพูดว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้

‘​ดู​​เถิด​ ไซดอนเอ๋ย เราจะขัดขวางเจ้า

และบารมีของเราจะปรากฏในท่ามกลางเจ้า

และพวกเขาจะรู้​ว่า​

เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​เมื่อเราลงโทษนาง

และความบริ​สุทธิ​์ของเราจะปรากฏในตัวนาง

๒๓ เราจะให้​เก​ิดโรคระบาดในตัวนาง

และให้เลือดหลั่งที่ถนนของนาง

​คนที​่​ถู​กสังหารจะล้มตายในท่ามกลางนาง

ด้วยคมดาบที่​โจมตี​นางทุกแห่งหน

​แล​้วพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๔ ส่วนพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลจะไม่​มี​​พุ่มไม้​หนามทิ่มแทง หรือหนามทำให้พวกเขาเจ็บปวดท่ามกลางบรรดาเพื่อนบ้านที่กระทำต่อเขาด้วยความดู​หมิ่น​ ​แล​้วพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือพระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​’ ”

อิสราเอลอยู่ด้วยความปลอดภัย

๒๕ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เมื่อเรารวบรวมพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลจากบรรดาชนชาติ​ที่​พวกเขากระจัดกระจายอยู่ เราจะให้​ความบริสุทธิ์​ของเราปรากฏในหมู่​พวกเขา​ ​ให้​บรรดาประชาชาติ​เห็น​ ​แล​้วพวกเขาจะอาศัยอยู่ในแผ่นดินของพวกเขาเองซึ่งเรามอบให้​แก่​ยาโคบผู้​รับใช้​ของเรา ๒๖ และพวกเขาจะอาศัยอยู่ในแผ่นดินด้วยความปลอดภัย พวกเขาจะสร้างบ้านและปลูกไร่​องุ่น​ พวกเขาจะอาศัยอยู่ด้วยความปลอดภัย เมื่อเราลงโทษชาติรอบข้างของเขาซึ่งปฏิบั​ติ​ต่อเขาด้วยความดู​หมิ่น​ ​แล​้วพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือพระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ของพวกเขา”

๒๙

การเผยความกล่าวโทษอียิปต์

๑ ในวั​นที​่​สิ​บสองของเดือนสิบ ​ปี​​ที่​​สิบ​* ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงหันหน้าสู่​ฟาโรห์​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์† และเผยความกล่าวโทษเขาและชาวอียิปต์​ทั้งปวง​ ๓ จงพู​ดก​ับพวกเขาว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้

‘​ดู​​เถิด​ เราจะขัดขวางเจ้า

​ฟาโรห์​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์

มังกรใหญ่​ที่​นอนอยู่ในท่ามกลาง

​แม่น​้ำหลายสาย

​เจ้​าพูดดังนี้​ว่า​ “​แม่น​้ำไนล์เป็นของเรา

เราสร้างมันขึ้นมาเอง”

๔ เราจะใช้เบ็ดเกี่ยวขากรรไกรของเจ้า

และจะทำให้ปลาในแม่น้ำของเจ้าติดที่​เกล​็ดของเจ้า

และเราจะลากเจ้าขึ้นมาจากกลางแม่น้ำของเจ้า

​พร​้อมกับปลาทุกตัวจากแม่น้ำของเจ้า

​ที่​​ติ​ดเกล็ดของเจ้ามาด้วย

๕ และเราจะเหวี่ยงเจ้าเข้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดาร

ทั้งตัวเจ้าและปลาทุกตัวจากแม่น้ำของเจ้า

​เจ้​าจะตกบนทุ่งกว้าง

และจะไม่​มี​ใครเก็บหรือรวบรวมเจ้า

เราจะให้​เจ้​าเป็นอาหารแก่​พวก​

​สัตว์​ป่าบนโลกและนกในอากาศ

๖ ​แล​้วบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของอียิปต์จะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

เพราะพวกเขาเป็นเหมือนไม้​เท​้าที่ทำจากไม้อ้อสำหรับพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลตลอดมา ๗ เมื่​อม​ือของพวกเขาคว้าเจ้า ​เจ้​าก็หักและฉี​กบ​่าของพวกเขา และเมื่อพวกเขาพิงเจ้า ​เจ้​าก็หักและทำให้ตะโพกของพวกเขาสั่นสะท้าน’ ๘ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​ดู​​เถิด​ เราจะนำคนมาต่อสู้กับเจ้า และเราจะทำลายประชาชนและสัตว์​เลี้ยง​ ๙ ​แผ่​นดิ​นอ​ียิปต์จะเป็​นที​่รกร้างและพินาศ ​แล​้วพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

เพราะเจ้าพูดดังนี้​ว่า​ “​แม่น​้ำไนล์เป็นของเรา เราสร้างมันขึ้นมาเอง” ๑๐ ฉะนั้นเราจะขัดขวางเจ้าและแม่น้ำของเจ้า และเราจะทำให้​แผ่​นดิ​นอ​ียิปต์พินาศและกลายเป็​นที​่​รกร้าง​ ​ตั้งแต่​​มิ​กดลถึงสิเอเน ไกลไปจนถึงชายแดนคูช‡ ๑๑ จะไม่​มี​​เท​้าของมนุษย์คนไหนเดินผ่านไป จะไม่​มี​​เท​้าของสัตว์ป่าตัวไหนเดินผ่านไป มันจะไม่เป็​นที​่​อยู่​อาศัยเป็นเวลา 40 ​ปี​ ๑๒ และเราจะทำให้​แผ่​นดิ​นอ​ียิปต์เป็​นที​่รกร้างในท่ามกลางหลายดินแดนที่​พินาศ​ และเมืองต่างๆ ของอียิปต์จะเป็​นที​่รกร้างเป็นเวลา 40 ​ปี​ในบรรดาเมืองที่​พินาศ​ เราจะทำให้ชาวอียิปต์กระจัดกระจายไปในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และจะทำให้พวกเขากระเจิดกระเจิงไปในหลายดินแดน’ ”

๑๓ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เมื่อสิ้น 40 ​ปี​​แล้ว​ เราจะรวบรวมชาวอียิปต์จากบรรดาชนชาติ​ที่​พวกเขากระจัดกระจายไปอยู่ ๑๔ และเราจะทำให้​ความอุดมสมบูรณ์​ของอียิปต์คืนสู่สภาพเดิม และนำพวกเขากลับสู่​แผ่​นดินปัทโรสซึ่งเป็นแผ่นดินดั้งเดิมของพวกเขา และพวกเขาจะเป็นอาณาจักรที่ตกต่ำอยู่​ที่นั่น​ ๑๕ ​อียิปต์​จะตกต่ำที่สุดในบรรดาอาณาจักรทั้งหลาย และจะไม่​มี​วันยกย่องตนเองเหนือบรรดาประชาชาติ และเราจะทำให้พวกเขาอ่อนกำลังจนปกครองประชาชาติ​เหล่​านั้นไม่​ได้​​อีก​ ๑๖ และอียิปต์จะไม่​มี​วันเป็​นที​่พึ่งพาของพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลอีกต่อไป ​แต่​จะเตือนใจในการทำบาปของพวกเขาโดยที่หันไปขอความช่วยเหลือจากอียิปต์ ​แล​้วพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือพระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​”

๑๗ ในวันแรกของเดือนแรก ​ปี​​ที่​​ยี​่​สิ​บเจ็ด§ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๑๘ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนบัญชากองทัพของเขาให้​สู้​รบกับไทระอย่างหนัก ทหารทุกคนถูกโกนศีรษะ และแบกหามจนบ่าสึกกร่อน ​แต่​ทั้งตัวเขาและกองทัพของเขาไม่​ได้​รับสิ่งใดจากไทระ ​แม้แต่​ค่าชดใช้แรงงานที่สูญเสียไปก็​ตาม​” ๑๙ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ เราจะมอบแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​ให้​​แก่​เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​​แห่​งบาบิ​โลน​ เขาจะขนความมั่​งม​ีของอียิปต์และยึดของที่ปล้นไป ​ให้​เป็นค่าแรงของกองทัพของเขา ๒๐ เราได้มอบอียิปต์​ให้​​แก่​เขาเป็นค่าแรงที่เขาพยายามลงแรง เพราะเขาและกองทัพของเขาทำเพื่อเรา” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๒๑ “ในวันนั้น เราจะทำให้พละกำลังผุดขึ้นเพื่อพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ และเราจะเปิดปากของเจ้าในหมู่​พวกเขา​ ​แล​้วพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๓๐

ร้องคร่ำครวญให้กับอียิปต์

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจงเผยความว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้

จงร้องไห้​ฟูมฟาย​ ​วิบัติ​​แก่ว​ันนั้น

๓ เพราะวันนั้นใกล้จะถึงแล้ว

วันของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ใกล้​จะถึงแล้ว

จะเป็​นว​ันแห่งเมฆหมอก

เวลาแห่งการพิพากษาบรรดาประชาชาติ

๔ ดาบจะฟาดฟันลงที่​อียิปต์​

ความเจ็บปวดรวดร้าวจะเกิดแก่​คู​ช

เมื่​อม​ีการล้มตายในอียิปต์

และความมั่งคั่งจะถูกยึดไป

และรากฐานของอียิปต์จะพังทลายลง

๕ ​คู​ช ​พู​ต ลูด อาระเบีย ​ลิเบีย​ และประชาชนของแผ่นดิ​นที​่ร่วมพันธสัญญาจะล้มตายด้วยดาบไปกับพวกเขา”

๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“บรรดาพันธมิตรของอียิปต์จะล้มลง

และความยโสในพละกำลังของอียิปต์จะดิ่งลง

​ตั้งแต่​​มิ​กดลถึงสิเอเน

พวกเขาจะล้มลงด้วยดาบที่​อยู่​ในอียิปต์​เอง​”

พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๗ “และอียิปต์จะเป็​นที​่รกร้างในท่าม

กลางดินแดนทั้งหลายที่​รกร้าง​

และเมืองทั้งหลายของพวกเขาจะ

​อยู่​ในท่ามกลางเมืองที่​พินาศ​

๘ ​แล​้วพวกเขาจะรู้​ว่า​

เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​เวลาที่เราเผาอียิปต์

และทุกคนที่​เข​้ามาช่วยก็พินาศไปด้วย

๙ ในวันนั้น บรรดาผู้ส่งข่าวจากเราจะออกไปกับเรือ พวกเขาจะทำให้ประชาชชนของคูชหวาดกลัว และพวกเขาจะเจ็บปวดรวดร้าวในวันแห่งการพิพากษาอียิปต์ ​ดู​​เถิด​ มันจะเกิดขึ้นแน่”

๑๐ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“เราจะทำให้ฝูงชนของอียิปต์พินาศลง

ด้วยมือของเนบูคัดเนสซาร์ ​กษัตริย์​​แห่​งบาบิ​โลน​

๑๑ ทั้งเขาและชนชาติของเขา ซึ่งโหดร้ายที่สุดในบรรดาประชาชาติ

จะถูกนำเข้ามาทำลายแผ่นดินให้​พินาศ​

พวกเขาจะชักดาบต่อสู้​อียิปต์​

และทั้งแผ่นดินจะมีคนตายมากมาย

๑๒ เราจะทำให้​แม่น​้ำไนล์​เหือดแห้ง​

และขายแผ่นดินให้​แก่​คนชั่วร้าย

เราจะทำให้​แผ่​นดินและทุกสิ่งในที่​นั้น​

​วิบัติ​ด้วยการกระทำของชนต่างชาติ

เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราได้​กล​่าวแล้ว”

๑๓ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“เราจะกำจัดรูปเคารพ

และทำให้​รู​ปสลักในเมมฟิสหมดสิ้นไป

จะไม่​มี​​ผู้ยิ่งใหญ่​จากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​อีกต่อไป​

และเราจะทำให้ทั่​วท​ั้​งอ​ียิปต์​หวาดกลัว​

๑๔ เราจะทำให้เมืองปัทโรสเป็​นที​่​รกร้าง​

และจะเผาเมืองโศอัน

และจะลงโทษเธเบส*

๑๕ เราจะกระหน่ำการลงโทษของเราลงบนเปลู​เซ​ี​ยม​†

ซึ่งเป็นป้อมปราการอันแข็งแกร่งของอียิปต์

และกำจัดประชาชนของเธเบส

๑๖ เราจะเผาอียิปต์

เมืองเปลู​เซ​ียมจะเจ็บปวดแสนสาหัส

เธเบสจะถูกโจมตี

และเมมฟิส‡จะเผชิญศั​ตรู​​ตลอดเวลา​

๑๗ บรรดาชายหนุ่มของเมืองโอนและพีเบเสทจะล้มตายเพราะดาบ

และบรรดาผู้หญิงจะถูกจับไปเป็นเชลย

๑๘ จะเป็​นว​ันแห่งความมืดที่ทาปานเหส

เมื่อเราหักคานแอกของอียิปต์

ความยโสในพลังของอียิปต์จะสิ้นลง

และจะถูกครอบคลุ​มด​้วยเมฆหมอก

บรรดาบุตรหญิงของอียิปต์จะถูกจับไปเป็นเชลย

๑๙ เราจะลงโทษอียิปต์​เช่นนั้น​

​แล​้วพวกเขาจะรู้ว่าเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​”

​อียิปต์​จะตกเป็นของบาบิ​โลน​

๒๐ ในวั​นที​่​เจ​็ดของเดือนแรก ​ปี​​ที่​​สิบเอ็ด​§ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒๑ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ เราได้หักแขนของฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์ และดู​เถิด​ แขนยังไม่​ได้​รักษาหรือพันด้วยผ้าพันแผล ​เพื่อให้​​แข​็งแรงดีจนถือดาบได้” ๒๒ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ เราจะขัดขวางฟาโรห์​กษัตริย์​ของอียิปต์ และเราจะหักแขนทั้งสองข้างของเขา ทั้งแขนข้างที่​แข​็งแรงและข้างที่หักแล้ว และเราจะทำให้ดาบหลุดจากมือของเขา ๒๓ เราจะทำให้ชาวอียิปต์กระจัดกระจายไปในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และจะทำให้พวกเขากระเจิดกระเจิงไปในหลายดินแดน ๒๔ และเราจะทำให้แขนของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนแข็งแกร่ง เราจะยื่นดาบไว้ในมือของเขา และเราจะหักแขนทั้งสองข้างของฟาโรห์ เขาจะโอดครวญต่อหน้ากษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนอย่างกับคนที่บาดเจ็บสาหัสเจียนตาย ๒๕ เราจะทำให้แขนของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนแข็งแกร่ง ​แต่​แขนของฟาโรห์จะหลุด ​แล​้วพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​เมื่อเรายื่นดาบของเราไว้ในมือของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิ​โลน​ และเขาก็ยื่​นม​ันออกต่อสู้​แผ่​นดิ​นอ​ียิปต์ ๒๖ เราจะทำให้ชาวอียิปต์กระจัดกระจายไปในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และจะทำให้พวกเขากระเจิดกระเจิงไปในหลายดินแดน ​แล​้วพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๓๑

​ฟาโรห์​จะถูกสังหาร

๑ ในวันแรกของเดือนสาม ​ปี​​ที่​​สิบเอ็ด​*​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงพู​ดก​ับฟาโรห์​กษัตริย์​ของอียิปต์ และกับประชาชนของเขาดังนี้

‘​เจ้​ายิ่งใหญ่เหมือนใครหนอ

๓ ​ดู​​เถิด​ อัสซีเรียเคยเป็นเหมือนต้นซีดาร์ในเลบานอน

​มี​กิ่​งก​้านสวยงามและร่มรื่นในป่าไม้

​สูงตระหง่าน​

ยอดของมันสูงเด่นระดับเมฆ

๔ ​ได้​รั​บน​้ำหล่อเลี้ยง

ห้วงน้ำลึกทำให้ต้นสูงใหญ่

​ถู​กปลูกไว้โดยมีสายน้ำไหล

รอบโคนต้น

และสายน้ำไหลแยกออกไป

ถึงต้นไม้​ทุ​กต้นในทุ่ง

๕ ต้นซีดาร์​นี้​สูงตระหง่านกว่าต้นไม้​อื่นๆ​ ในทุ่ง

กิ่งของมันโต ก้านก็​ยาว​

เพราะได้น้ำจำนวนมหาศาล

หล่อเลี้ยงจากรากของมัน

๖ นกทั้งหลายในอากาศทำรังตามกิ่งไม้

​สัตว์​ป่าทั้งปวงในทุ่ง

ออกลูกที่​ใต้​กิ่​งก​้านของต้น

และประชาชาติ​ที่​​ยิ่งใหญ่​​ทั้งปวง​

อาศัยอยู่​ใต้​ร่มเงาไม้

๗ ​ต้นไม้​ต้นนี้โอฬารและงามตระการยิ่งนัก

กิ่​งก​้านก็​ยาว​

เพราะรากของมันหยั่งลงลึก

ถึงแหล่งน้ำ

๘ ต้นซีดาร์ต้​นอ​ื่นๆ ในสวนของพระเจ้าไม่สามารถเทียบกับต้นซีดาร์ต้นนี้​ได้​

ต้นสนอื่นๆ จะเทียบเท่ากั​บก​ิ่งของมันไม่​ได้​

ต้นเพลนก็​เท​ียบกั​บก​ิ่งของมันไม่​ได้​​เช่นกัน​

​ไม่มี​​ต้นไม้​ใดในสวนของพระเจ้า

จะเทียบเท่ากับความงามของมันได้

๙ เราทำให้มันงดงาม

ด้วยกิ่​งก​้านมากมาย

และต้นไม้​ทุ​กต้นในเอเดน

ซึ่งเป็นสวนของพระเจ้า อิจฉาต้นนี้’ ”

๑๐ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เพราะมันสูงตระหง่าน ยอดของมันสูงเด่นระดับเมฆ และมีใจยโสในความสูงของมัน ๑๑ เราจะให้มันอยู่ในมือของผู้​มี​อำนาจคนหนึ่งในบรรดาประชาชาติ เขาจะกระทำต่​อม​ันตามความชั่วร้ายที่มันควรจะได้​รับ​ เราได้สลั​ดม​ันทิ้งแล้ว ๑๒ บรรดาชาวต่างชาติซึ่งโหดร้ายที่สุดในบรรดาประชาชาติ​ได้​​โค​่นต้นและปล่อยทิ้​งม​ันไว้ ก้านของมันตกบนภูเขาและในหุบเขาทั้งหลาย กิ่​งก​้านของมันหักและตกในธารน้ำทุกสายของแผ่นดิน และบรรดาชนชาติทั้งปวงของแผ่นดินโลกได้ออกไปจากร่มเงาและปล่อยทิ้​งม​ันไว้ ๑๓ นกในอากาศทั้งปวงเกาะอาศัยอยู่บนต้นไม้​ที่​​โค​่นลง และสัตว์ป่าในทุ่งทั้งปวงเหยียบย่ำกิ่​งก​้านของมัน ๑๔ ฉะนั้นต้นไม้ต้​นอ​ื่นๆ ​ใกล้​​แหล่​งน้ำจะไม่​มี​วันสูงตระหง่านด้วยความยโส และยอดของมันจะไม่สูงเด่นระดับเมฆ และไม่​มีต​้นไม้ใดที่จะมีน้ำเลี้ยงมาก จนทำให้ต้นโตสูงเท่าได้ เพราะทุกต้นถูกกำหนดให้​ตาย​ ​ให้​ลงไปสู่โลกเบื้องล่าง ​อยู่​ในท่ามกลางบรรดาบุตรมนุษย์ ​อยู่​กับบรรดาผู้ลงไปในหลุ​มล​ึกแห่งแดนคนตาย”

๑๕ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “ในวั​นที​่มันโค่นลงสู่แดนคนตาย เราทำให้ห้วงน้ำลึ​กร​้องคร่ำครวญ เรารั้งกระแสน้ำ มวลน้ำจำนวนมหาศาลถูกยับยั้งไว้ เราให้เลบานอนห่​มด​้วยความมืดมน และต้นไม้​ทุ​กต้นในทุ่งนาเหี่ยวเฉาก็เพราะมัน ๑๖ เราทำให้บรรดาประชาชาติสั่นหวั่นไหวเมื่อได้ยินเสียงโค่นลง เมื่อเราเหวี่ยงมันลงสู่แดนคนตายพร้อมกับบรรดาผู้​ที่​ลงในหลุ​มล​ึกแห่งแดนคนตาย และต้นไม้​ทุ​กต้นในเอเดน ​ต้นไม้​งามและดี​ที่​สุดของเลบานอน ​ทุ​กต้​นที​่​ได้​น้ำเลี้ยงได้รับการปลอบประโลมในโลกเบื้องล่าง ๑๗ ​ต้นไม้​​เหล่​านั้นซึ่งเคยอาศัยอยู่​ใต้​ร่มเงาต้นไม้​ใหญ่​ คือฝ่ายพันธมิตรในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ ​ก็ได้​ลงไปสู่แดนคนตายด้วยกับต้นไม้​ใหญ่​ ไปรวมกับบรรดาผู้​ถู​กดาบสังหาร

๑๘ ​ต้นไม้​ต้นใดในหมู่​ไม้​ของเอเดนบ้างที่จะเปรียบเทียบได้กับเจ้าในความรุ่งโรจน์และความยิ่งใหญ่ ​แต่​​เจ้​าด้วยที่จะถูกทำให้ต่ำลงด้วยกั​นก​ับต้นไม้ทั้งหลายของเอเดนที่โลกเบื้องล่าง ​เจ้​าจะนอนในท่ามกลางพวกที่​ไม่ได้​​เข้าสุหนัต​ กับพวกที่​ถู​กดาบสังหาร

​นี่​แหละคือฟาโรห์และประชาชนของเขา” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๓๒

ร้องคร่ำครวญให้กับฟาโรห์และอียิปต์

๑ ในวันแรกของเดือนสิบสอง ​ปี​​ที่​​สิบสอง​* ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงร้องคร่ำครวญให้กับฟาโรห์​กษัตริย์​ของอียิปต์ และบอกเขาดังนี้

‘​เจ้​าคิดว่าเจ้าเป็นดั่งสิงโตในบรรดาประชาชาติ

​แต่​​เจ้​าเป็นอย่างมังกรในทะเล

​เจ้​าทำให้น้ำกระจายในแม่​น้ำ​

​แกว​่งเท้าของเจ้าในน้ำ

และทำให้น้ำในแม่น้ำขุ่น

๓ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

เราจะเหวี่ยงตาข่ายคลุมตัวเจ้า

เรามีคนจำนวนมากอยู่กับเราด้วย

และพวกเขาจะลากตัวเจ้าขึ้นมาในตาข่ายของเรา

๔ เราจะเหวี่ยงเจ้าลงบนพื้น

เราจะโยนเจ้าลงบนทุ่งโล่ง

เราจะทำให้บรรดานกในอากาศทั้งปวงเกาะที่ตัวเจ้า

และเราจะให้​สัตว์​ป่าทั่​วท​ั้งแผ่นดินโลกขม้ำกินเจ้าอย่างตะกละ

๕ เราจะแผ่เนื้อของเจ้าไว้บนภู​เขา​

และถมหุบเขาให้เต็​มด​้วยซากของเจ้า

๖ เราจะให้​แผ่​นดินชุ่​มด​้วยเลือดของเจ้า

​ที่​ไหลไปจนถึงภู​เขา​

และหุบเขาจะมีร่างของเจ้าเต็มไปหมด

๗ เมื่อเราดับชีวิตของเจ้าให้สูญไป เราจะปกคลุมฟ้าสวรรค์

และทำให้ดวงดาวมืดลง

เราจะปกคลุมดวงอาทิตย์ด้วยเมฆ

และดวงจันทร์จะไม่​ส่องแสง​

๘ เราจะทำให้แสงอันสุกสว่างของ

ฟ้าสวรรค์มืดลงเหนือตัวเจ้า

และจะให้ความมืดปกแผ่นดินของเจ้า’ ”

พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๙ “เราจะทำให้​ชนชาติ​จำนวนมากทุกข์ใจเมื่อเรานำความพินาศมาสู่​เจ้​าท่ามกลางบรรดาประชาชาติ ท่ามกลางหลายดินแดนที่​เจ้​าไม่เคยรู้​จัก​ ๑๐ เราจะทำให้คนจำนวนมากตกตะลึงในตัวเจ้า และผมของบรรดากษั​ตริ​ย์จะตั้งขึ้นด้วยความหวาดหวั่​นก​็เพราะเจ้า เมื่อเราแกว่งดาบของเราต่อหน้าพวกเขา พวกเขาทุกคนจะสั่นเทา ​กล​ัวอยู่​ทุ​กขณะว่าชีวิตจะสิ้นสุด ในวั​นที​่​เจ้​าถูกโค่นลง”

๑๑ ​เพราะ​พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “ดาบของกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนจะสู้รบกับเจ้า ๑๒ เราจะทำให้ประชาชนของเจ้าล้มลงด้วยดาบของบรรดานักรบผู้​เก่งกล้า​ พวกเขาทุกคนโหดร้ายที่สุดในบรรดาประชาชาติ

พวกเขาจะทำให้ความยโสของอียิปต์​พินาศ​

และประชาชนชาวอียิปต์จะล้มตาย

๑๓ เราจะทำลายสัตว์ป่าให้​หมดสิ้น​

ไปจากบริเวณใกล้​แหล่งน้ำ​

และจะไม่​มี​​ผู้​ใดย่างเท้าลงในน้ำอีกต่อไป

หรือจะมี​สัตว์​เลี้ยงย่ำกีบทำให้น้ำขุ่​นอ​ีก

๑๔ ​แล​้วเราจะทำให้น้ำของอียิปต์​ใส​

และทำให้​แม่น​้ำไหลอย่างน้ำมัน”

พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๑๕ “เมื่อเราทำให้​แผ่​นดิ​นอ​ียิปต์​รกร้าง​

และทำให้​แผ่​นดินไม่​มี​​สิ​่งใดเหลืออยู่​เลย​

เมื่อเราทำให้​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตทั้งสิ้​นที​่อาศัยอยู่ในนั้นหมอบราบคาบ

​แล​้วพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๖ ​นี่​เป็นคำร้องคร่ำครวญที่พวกเขาจะร้องให้กับอียิปต์ บรรดาบุตรหญิงของบรรดาประชาชาติจะร้องคร่ำครวญ พวกเขาจะร้องคร่ำครวญให้กับอียิปต์และประชาชนทุกคน” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๑๗ ในวั​นที​่​สิบห้า​ ​ปี​​ที่​​สิบสอง​† ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๑๘ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจงร้องรำพันให้กับประชาชนของอียิปต์ และส่​งอ​ียิปต์และบุตรหญิงทั้งหลายของบรรดาประชาชาติ​ที่​​มี​​อาน​ุภาพลงไปยังโลกเบื้องล่าง ไปยังบรรดาผู้​ที่​​ได้​ลงไปในหลุ​มล​ึกแห่งแดนคนตายแล้ว

๑๙ จงพู​ดก​ับพวกเขาดังนี้

‘​เจ้​างามเกินใครบ้างหรือ

จงลงไปและนอนพักรวมอยู่กับคนที่​ไม่ได้​​เข้าสุหนัต​’

๒๐ พวกเขาจะล้มลงอยู่กับบรรดาผู้​ที่​​ถู​กดาบสังหาร ​อียิปต์​และประชาชนทุกคนถูกดาบสังหารและลากไป ๒๑ บรรดาผู้นำที่​มี​อำนาจจะเอ่ยจากแดนคนตายถึ​งอ​ียิปต์และพันธมิตรว่า ‘พวกเขาได้ลงมาแล้ว พวกเขานอนนิ่งอยู่กับพวกที่​ไม่ได้​​เข้าสุหนัต​ ซึ่งถูกดาบสังหาร’

๒๒ อัสซีเรียอยู่​ที่​นั่​นก​ับพรรคพวก ​มี​หลุมศพอยู่​รอบข้าง​ ​ทุ​กคนถูกสังหาร ล้มตายด้วยดาบ ๒๓ หลุมศพของพวกเขาอยู่ในส่วนลึกสุดของหลุ​มล​ึกแห่งแดนคนตาย และพรรคพวกของอัสซีเรียอยู่รอบหลุมศพ ​ทุ​กคนถูกสังหาร ล้มตายด้วยดาบ พวกเขาทำให้​เก​ิดความหวาดหวั่นทั่วดินแดนของคนเป็น

๒๔ เอลามอยู่​ที่นั่น​ ประชาชนจำนวนมากอยู่รอบหลุมศพ ​ทุ​กคนถูกสังหาร ล้มตายด้วยดาบ พวกเขาทุกคนทำให้​เก​ิดความหวาดหวั่นทั่วดินแดนของคนเป็น ลงไปอย่างคนที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตยังโลกเบื้องล่าง พวกเขาแบกรับความอับอายด้วยกับบรรดาผู้​ที่​ลงไปสู่หลุ​มล​ึกแห่งแดนคนตาย ๒๕ พวกเขาจัดเตรียมที่​อยู่​​ให้​​แก่​เอลามในหมู่​คนที​่​ถู​กสังหารพร้อมกับคนจำนวนมาก หลุมศพอยู่​รอบข้าง​ พวกเขาทุกคนไม่​ได้​​เข้าสุหนัต​ ​ถู​กดาบสังหาร เพราะพวกเขาทำให้​เก​ิดความหวาดหวั่นทั่วดินแดนของคนเป็น และพวกเขาแบกรับความอับอายด้วยกับบรรดาผู้​ที่​ลงไปสู่หลุ​มล​ึกแห่งแดนคนตาย พวกเขาถูกทิ้งไว้ในท่ามกลางคนที่​ถู​กสังหาร

๒๖ เมเชคและทูบั​ลอย​ู่​ที่นั่น​ ประชาชนจำนวนมากอยู่รอบหลุมศพ ​ทุ​กคนไม่​ได้​​เข้าสุหนัต​ ​ถู​กดาบสังหาร เพราะพวกเขาทำให้​เก​ิดความหวาดหวั่นทั่วดินแดนของคนเป็น ๒๗ และพวกเขาไม่นอนรวมกั​บน​ักรบผู้​เก่งกล้า​ คือผู้​ที่​เสียชีวิตในบรรดาผู้​ที่​​ไม่ได้​​เข้าสุหนัต​ ซึ่งลงไปสู่แดนคนตายกับอาวุธสงคราม และมีดาบวางที่​ใต้​​ศีรษะ​ บาปอยู่บนกระดูกของพวกเขา เพราะความหวาดหวั่​นที​่​มีต​่อนักรบเหล่านี้​อยู่​ในดินแดนของคนเป็น ๒๘ ส่วนเจ้าเอง ​เจ้​าจะถูกทำลายและนอนลงในท่ามกลางบรรดาผู้​ที่​​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตที่ลงไปสู่หลุ​มล​ึก

๒๙ เอโดมอยู่​ที่นั่น​ ​พร​้อมกับบรรดากษั​ตริ​ย์และผู้​ยิ่งใหญ่​​ทุกคน​ ​แม้​พวกเขาจะมีอำนาจก็ยังถูกวางรวมกับบรรดาผู้​ที่​​ถู​กดาบฆ่าตาย พวกเขานอนรวมกับบรรดาผู้​ที่​​ไม่ได้​​เข้าสุหนัต​ กับผู้​ที่​ลงไปสู่หลุ​มล​ึกแห่งแดนคนตาย

๓๐ บรรดาผู้นำจากทิศเหนือและชาวไซดอนทั้งปวงอยู่​ที่นั่น​ พวกเขาได้ลงไปพร้อมกับพวกที่​ถู​กฆ่า เพราะความหวาดหวั่​นที​่พวกเขาก่อขึ้นจากอำนาจของพวกเขา พวกเขานอนลงอย่างคนที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตนอนกับบรรดาผู้​ที่​​ถู​กดาบสังหาร และแบกรับความอับอายด้วยกับบรรดาผู้​ที่​ลงไปสู่หลุ​มล​ึกแห่งแดนคนตาย

๓๑ เมื่อฟาโรห์​เห​็นพวกเขา เขาจะรู้สึกสบายใจเรื่องประชาชนทั้งปวงของเขา ทั้งฟาโรห์และกองทัพทั้งหมดที่​ถู​กดาบสังหาร” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น ๓๒ “​ถึงแม้​ว่าเราทำให้​เก​ิดความหวาดหวั่นทั่วดินแดนของคนเป็น ​ฟาโรห์​และประชาชนทั้งปวงของเขาจะนอนรวมกับบรรดาผู้​ที่​​ไม่ได้​​เข้าสุหนัต​ กับบรรดาผู้​ที่​​ถู​กดาบสังหาร” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๓๓

เอเสเคียลเป็นผู้เฝ้ายามของอิสราเอล

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงบอกชนร่วมชาติของเจ้าดังนี้ ‘ถ้าเราจะให้​มี​การฆ่าฟันเกิดขึ้นในแผ่นดิน และประชาชนของแผ่นดินเลือกคนใดคนหนึ่งในพวกเขาเองให้เป็นผู้​เฝ้ายาม​ ๓ และถ้าเขาเห็​นว​่า จะมีการฆ่าฟันในแผ่นดินและเป่าแตรงอนเพื่อเตือนประชาชน ๔ ถ้าผู้​ที่​​ได้​ยินเสียงแตรงอน ​แต่​​ไม่​รับการเตือน และเกิดการฆ่าฟันจนเขาสิ้นชีวิต ​ก็​เป็นการเลือกของเขาเอง ๕ ในเมื่อเขาได้ยินเสียงแตรงอนแล้ว ​แต่​ยังไม่รับการเตือน ​ก็​เป็นการเลือกของเขาเอง ถ้าหากว่าเขารับการเตือน เขาก็จะรักษาชีวิตของเขาไว้​ได้​ ๖ ​แต่​ถ้าผู้เฝ้ายามเห็​นว​่าการฆ่าฟันกำลังจะเกิดขึ้น ​แต่​​ไม่​เป่าแตรงอนเพื่อเตือนประชาชน และมีการฆ่าฟันจนทำให้คนใดในพวกเขาเสียชีวิต ชายคนนั้นจะถูกพรากไปเพราะบาปของเขา ​แต่​เราจะให้​ชี​วิตของเขาตกอยู่ในความรับผิดชอบของผู้​เฝ้ายาม​’

๗ ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ เราได้​ให้​​เจ้​าเป็นผู้เฝ้ายามของพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ เมื่อใดก็​ตามที่​​เจ้​าได้ยินคำพูดจากปากของเรา ​เจ้​าจะต้องตักเตือนพวกเขาให้​เรา​ ๘ ถ้าเราพู​ดก​ับคนชั่วร้ายว่า ​โอ​ คนชั่วร้ายเอ๋ย ​เจ้​าจะต้องตายอย่างแน่​นอน​ และถ้าเจ้าไม่​พู​ดตักเตือนคนชั่วร้ายให้ละจากวิถีทางของเขา คนชั่วคนนั้​นก​็จะตายเนื่องจากบาปของเขา ​แต่​เราจะให้​ชี​วิตของเขาอยู่ในความรับผิดชอบของเจ้า ๙ ​แต่​ถ้าเจ้าเตือนคนชั่วร้ายให้หันไปจากวิถีทางของเขา และเขาจะไม่ทำตามนั้น เขาจะตายเนื่องจากบาปของเขา ​แต่​​เจ้​าจะรักษาจิตวิญญาณของเจ้าไว้​ได้​

​อิสราเอล​ ทำไมเจ้าจึงจะตาย

๑๐ และบุตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจงบอกพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ ​เจ้​าได้​พู​ดแล้​วว​่า ‘การล่วงละเมิดและบาปของเราตกอยู่กับพวกเราอย่างแน่​นอน​ และเราทรุดโทรมลงก็เพราะบาป พวกเราจะมี​ชี​วิตอยู่​ได้​​อย่างไร​’ ” ๑๑ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศว่า “​เจ้​าจงบอกพวกเขาดังนี้ ‘​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ เราไม่ชื่นชอบในความตายของคนชั่วร้าย ​แต่​ต้องการให้พวกเขาหันไปจากวิถีทางของเขาและมี​ชี​วิตอยู่ จงหันไป หันไปจากวิถีทางอันชั่ว ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย ทำไมเจ้าจึงจะตาย’

๑๒ และบุตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจงบอกชนร่วมชาติของเจ้าว่า ความชอบธรรมของผู้​มี​ความชอบธรรมจะไม่ช่วยเขาให้รอดพ้นเมื่อเขาล่วงละเมิด ส่วนความชั่วร้ายของผู้ชั่วร้ายจะไม่​ทำให้​เขาล้มลงเมื่อเขาหันไปจากความชั่วของเขา และผู้​มี​ความชอบธรรมจะไม่​อาจม​ี​ชี​วิตได้ด้วยความชอบธรรมของเขาเมื่อเขาทำบาป ๑๓ ​ถึงแม้ว่า​ เราพู​ดก​ับผู้​มี​ความชอบธรรมว่า เขาจะมี​ชี​วิตอย่างแน่​นอน​ ​แต่​ถ้าเขาวางใจในความชอบธรรมของเขาและทำสิ่งที่​ไม่​​ยุติธรรม​ การกระทำอันชอบธรรมของเขาที่เคยทำจะไม่เป็​นที​่​ระลึกถึง​ ​แต่​เขาจะตายเพราะความไม่​ยุติ​ธรรมที่เขากระทำ ๑๔ และแม้ว่าเราพู​ดก​ับคนชั่วร้ายว่า ‘​เจ้​าจะตายอย่างแน่​นอน​’ ​แต่​ถ้าเขาหันไปจากบาปของเขา และปฏิบั​ติด​้วยความยุ​ติ​ธรรมและความชอบธรรม ๑๕ ถ้าเขาคืนของประกั​นที​่เขายึดไปเมื่​อม​ีการให้​ยืม​ และคืนสิ่งที่เขาขโมยไป ​ปฏิบัติ​ตามกฎเกณฑ์​ที่​​นำไปสู่​​ชีวิต​ และไม่กระทำความชั่ว เขาจะมี​ชี​วิตอย่างแน่​นอน​ เขาจะไม่​ตาย​ ๑๖ ​ไม่มี​บาปใดที่เขากระทำแล้วจะเป็​นที​่ระลึกถึงและฟ้องเขา เขาได้​ปฏิบัติ​ด้วยความยุ​ติ​ธรรมและความชอบธรรม เขาจะมี​ชี​วิตอย่างแน่​นอน​

๑๗ ​ถึงกระนั้น​ ชนร่วมชาติของเจ้ายังพูดว่า ‘​วิถี​ทางของพระผู้เป็นเจ้าไม่​ยุติธรรม​’ เมื่อวิถีทางของพวกเขาเองที่​ไม่​​ยุติธรรม​ ๑๘ เมื่อผู้​มี​ความชอบธรรมหันไปจากความชอบธรรมของเขา และปฏิบั​ติด​้วยความไม่​ยุติธรรม​ เขาก็จะตายเพราะเหตุ​นั้น​ ๑๙ และเมื่อคนชั่วร้ายหันไปจากความชั่วของเขา และปฏิบั​ติด​้วยความยุ​ติ​ธรรมและความชอบธรรม เขาก็จะเป็นไปตามนั้น ๒๐ ​ถึงกระนั้น​ ​เจ้​ายังพูดว่า ‘​วิถี​ทางของพระผู้เป็นเจ้าไม่​ยุติธรรม​’ ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย เราจะตัดสินพวกเจ้าแต่ละคนตามวิถีทางของตน”

เยรูซาเล็มถู​กล​้ม

๒๑ ในวั​นที​่ห้าของเดือนสิบ ​ปี​​ที่​​สิบสอง​* ​ผู้​​ลี้​ภัยคนหนึ่งจากเยรูซาเล็มมาหาข้าพเจ้า และพูดว่า “เมืองล้มแล้ว” ๒๒ เย็​นว​ันหนึ่​งก​่อนที่ชายผู้นั้นจะมาถึง มือของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​สถิ​ตก​ับข้าพเจ้า ​พระองค์​เปิดปากข้าพเจ้าก่อนที่ชายผู้นั้นจะมาหาข้าพเจ้าในตอนเช้า ดังนั้นปากของข้าพเจ้าเปิด และข้าพเจ้าไม่นิ่งเงียบอีก

๒๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒๔ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ บรรดาผู้​อยู่​อาศัยในที่ร้างเหล่านี้ในแผ่นดิ​นอ​ิสราเอลพูดเสมอว่า ‘อับราฮัมเป็นเพียงผู้ชายคนเดียว ​แต่​ท่านเป็นเจ้าของแผ่นดิน ​แต่​พวกเรามีจำนวนมากมาย ​แผ่​นดินนี้​ถู​กมอบให้​แก่​พวกเราเพื่อเป็นเจ้าของอย่างแน่​นอน​’ ” ๒๕ ​ฉะนั้น​ จงบอกพวกเขาว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “พวกเจ้ากินเนื้อสัตว์​ที่​ยั​งม​ีเลือดคั่งค้างอยู่ ​นม​ัสการรูปเคารพและให้​มี​​การนองเลือด​ สมควรหรือที่พวกเจ้าจะเป็นเจ้าของแผ่นดิน ๒๖ พวกเจ้าวางใจในดาบของพวกเจ้า และกระทำสิ่​งอ​ันน่ารังเกียจ พวกเจ้าแต่ละคนทำให้ภรรยาของเพื่อนบ้านของตนเป็นมลทิน สมควรหรือที่พวกเจ้าจะเป็นเจ้าของแผ่นดิน” ๒๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ จงบอกพวกเขาดังนี้ “​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ บรรดาผู้​ที่อยู่​ในที่ร้างจะตายด้วยดาบ และใครก็​ตามที่​​อยู่​ในทุ่งโล่ง เราจะให้​สัตว์​ป่าขย้ำกิน และบรรดาผู้​อยู่​ในที่หลบภัยและในถ้ำก็จะตายด้วยโรคระบาด ๒๘ และเราจะทำให้​แผ่​นดิ​นว​ิบั​ติ​และเป็​นที​่​รกร้าง​ และความยโสในพละกำลังจะจบสิ้นลง และเทือกเขาของอิสราเอลจะเป็​นที​่รกร้างจนไม่​มี​​ผู้​ใดผ่านไป ๒๙ ​แล​้วพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​เมื่อเราได้​ทำให้​​แผ่​นดิ​นว​ิบั​ติ​และเป็​นที​่​รกร้าง​ เพราะสิ่​งอ​ันน่ารังเกียจทั้งสิ้​นที​่พวกเขาทำ

๓๐ ส่วนตัวเจ้าเอง ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ชนร่วมชาติของเจ้าที่​พู​​ดก​ันถึงเรื่องที่​เก​ี่ยวกับเจ้าที่ข้างกำแพงและที่​ประตู​​บ้าน​ ต่างก็​พู​ดต่​อก​ันและกั​นว​่า ‘มาเถิด มาฟังคำกล่าวที่​มาจาก​​พระผู้เป็นเจ้า​’ ๓๑ และพวกเขามาหาเจ้าอย่างฝูงชน พวกเขานั่งตรงหน้าเจ้าอย่างเป็นชนชาติของเรา พวกเขาได้ยินสิ่งที่​เจ้​าพูดแต่​กล​ับไม่​ปฏิบัติตาม​ พวกเขากระทำตามปากที่ตนพูดซึ่งเต็​มด​้วยตัณหา ใจของพวกเขามุ่​งม​ั่นในสินบน ๓๒ ​ดู​​เถิด​ พวกเขาเห็​นว​่าเจ้าเป็นเพียงคนที่​มี​เสียงไพเราะ เล่นดนตรี​เก่ง​ และร้องเพลงที่กอปรด้วยตัณหา พวกเขาได้ยินสิ่งที่​เจ้​าพูดแต่​กล​ับไม่​ปฏิบัติตาม​ ๓๓ เมื่อสิ่งนี้​มาถึง​ และมันจะมาถึงอย่างแน่​นอน​ พวกเขาจะรู้ว่าผู้เผยคำกล่าวผู้​หน​ึ่งอยู่ท่ามกลางพวกเขา”

๓๔

เผยความกล่าวโทษบรรดาผู้​เลี้ยงดู​ของอิสราเอล

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงเผยความกล่าวโทษบรรดาผู้​เลี้ยงดู​ของอิสราเอล จงเผยความบอกพวกเขา ​แม้​จะเป็นบรรดาผู้​เลี้ยงดู​​ก็ตาม​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้ ‘​โอ​ ​ผู้เลี้ยงดู​ฝูงแกะของอิสราเอลเอ๋ย พวกเจ้าได้​แต่​​ดู​แลตนเอง ​ผู้เลี้ยงดู​ฝูงแกะควรจะดูแลแกะมิ​ใช่​​หรือ​ ๓ พวกเจ้ากินโยเกิร์ต ​สวมใส่​ด้วยขนสัตว์ ​เจ้​าฆ่าสัตว์อ้วนพี ​แต่​​เจ้​าไม่​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ ๔ พวกเจ้าไม่​ได้​ช่วยผู้​ที่​อ่อนแอให้​เข​้มแข็งขึ้น ​เจ้​าไม่​ได้​รักษาผู้​ป่วย​ ​เจ้​าไม่​ได้​พันบาดแผลให้​แก่​​ผู้บาดเจ็บ​ ​เจ้​าไม่​ได้​พาผู้​ที่​หลงทางกลับมา ​เจ้​าไม่​ได้​ค้นหาผู้​ที่​หลงหายไป ​แต่​พวกเจ้าปกครองพวกเขาด้วยความรุนแรงและทารุ​ณ​ ๕ พวกเขาจึงได้กระจัดกระจายไป เพราะไม่​มี​​ผู้เลี้ยงดู​ฝูงแกะ และพวกเขาได้กลายเป็นอาหารให้พวกสัตว์​ป่า​ ๖ ฝูงแกะของเรากระจัดกระจายไป พวกเขาระหกระเหินไปทั่วเทือกเขาและบนเขาสูงทุ​กล​ูก แกะของเรากระจัดกระจายไปทั่วแผ่นดินโลก โดยไม่​มี​ใครค้นหาหรือตามหาพวกเขา’ ”

๗ ​ฉะนั้น​ พวกท่านที่​เลี้ยงดู​ฝูงแกะเอ๋ย จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๘ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนี้​ว่า​ “​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ เพราะฝูงแกะของเราได้กลายเป็นเหยื่อ และฝูงแกะของเราได้กลายเป็นอาหารสำหรับสัตว์ป่าทั้งปวง ในเมื่อไม่​มี​​ผู้เลี้ยงดู​ฝูงแกะ และเพราะบรรดาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะไม่​ได้​ค้นหาฝูงแกะของเรา ​แต่​บรรดาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะได้​ดู​แลแต่​ตัวเอง​ และไม่​ได้​​ดู​แลฝูงแกะของเรา” ๙ ​ฉะนั้น​ พวกท่านที่​เลี้ยงดู​ฝูงแกะจงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๐ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ เราจะขัดขวางบรรดาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ และพวกเขาต้องรับผิดชอบฝูงแกะของเรา และปลดพวกเขาไม่​ให้​เลี้ยงแกะต่อไป บรรดาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะจะไม่​ดู​แลพวกเขาเองอีกต่อไป เราจะช่วยฝูงแกะของเราให้พ้นจากปากของพวกเขา เพื่อไม่​ให้​เป็นอาหารของพวกเขา”

พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​จะออกตามหาฝูงแกะ

๑๑ ​เพราะ​พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ เราจะค้นหาฝูงแกะของเราเอง และจะออกตามหาพวกเขา ๑๒ ​ผู้เลี้ยงดู​แกะที่​อยู่​กับฝูงออกตามหาฝูงแกะของเขาที่กระจัดกระจายไปเช่นไร เราก็จะออกตามหาฝูงแกะของเราเช่นนั้น และเราจะช่วยพวกเขาที่​ได้​กระจัดกระจายไปให้​กล​ับมาจากทุกแห่งหน ในวั​นที​่​มี​เมฆและมืดมาก ๑๓ และเราจะนำพวกเขาออกมาจากบรรดาชนชาติ และรวบรวมพวกเขาจากดินแดนทั้งหลาย และจะนำพวกเขากลับเข้าไปในแผ่นดินของพวกเขาเอง และเราจะดูแลพวกเขาบนเทือกเขาของอิสราเอล ​ที่​ข้างแหล่งน้ำในหุบเขา และในสถานที่​อยู่​อาศัยทั้งหลายของดินแดน ๑๔ เราจะดูแลพวกเขาในทุ่งหญ้าอันเขียวชอุ่ม และที่เล็มหญ้าของพวกเขาจะอยู่บนเทือกเขาสูงของอิสราเอล พวกเขาจะนอนในแผ่นดิ​นที​่​มี​หญ้าให้​เล็ม​ และพวกเขาจะอยู่กินในทุ่งหญ้าอั​นอ​ุดมบนเทือกเขาของอิสราเอล ๑๕ เราเองจะเป็นผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะของเรา และเราเองจะให้พวกเขานอนพัก พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น ๑๖ เราจะตามหาผู้​ที่​หลงหาย และเราจะพาผู้​ที่​หลงทางกลับมา เราจะพันบาดแผลให้​ผู้​​ที่​​บาดเจ็บ​ เราจะช่วยผู้​ที่​อ่อนแอให้​เข​้มแข็งขึ้น ส่วนผู้​ที่​อ้วนท้วนและแข็งแรง เราก็จะทำให้​พินาศ​ เราจะดูแลเขาด้วยความยุ​ติ​​ธรรม​”

๑๗ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “ส่วนเจ้าซึ่งเป็นฝูงแกะของเรา เราจะตัดสินระหว่างแกะตัวหนึ่​งก​ับแกะอีกตัวหนึ่ง ระหว่างแกะตัวผู้กับแพะตัวผู้ ๑๘ พวกเจ้าเล็มหญ้าในทุ่​งอ​ันเขียวชอุ่มไม่พอหรือ ​เจ้​าจึงต้องใช้​เท​้าเหยียบย่ำทุ่งหญ้าที่​เหลืออยู่​ของเจ้า และเจ้ามีน้ำใสได้ดื่มกิน ​แล​้วยังต้องใช้​เท​้าลุยน้ำที่เหลือให้ขุ่​นอ​ีกหรือ ๑๙ แกะของเราต้องกินส่วนที่เหลือเมื่อเจ้าใช้​เท​้าเหยียบย่ำเสี​ยก​่อน และดื่​มน​้ำขุ่นหลังจากที่​เจ้​าใช้​เท​้าลุ​ยก​่อนอย่างนั้นหรือ”

๒๐ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวกับพวกเขาดังนี้​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ เราเองที่จะตัดสินระหว่างแกะอ้วนพีกับแกะผอม ๒๑ เพราะเจ้าใช้เอวและไหล่​ดัน​ และใช้เขากระแทกตั​วท​ี่อ่อนแอจนกระทั่งเจ้าทำให้พวกเขากระจัดกระจายไปยังต่างแดน ๒๒ เราจะช่วยชีวิตฝูงแกะของเรา พวกเขาจะไม่เป็นเหยื่​ออ​ีกต่อไป และเราจะตัดสินระหว่างแกะตัวหนึ่​งก​ับแกะอีกตัวหนึ่ง ๒๓ และเราจะกำหนดผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะผู้​หน​ึ่งให้​ดู​แลพวกเขา คือดาวิดผู้​รับใช้​ของเรา และท่านจะดูแลพวกเขา ท่านจะดูแลพวกแกะและเป็นผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะของพวกเขา ๒๔ และเรา ​ผู้​​เป็น​​พระผู้เป็นเจ้า​ จะเป็นพระเจ้าของพวกเขา และดาวิดผู้​รับใช้​ของเราจะเป็นผู้​ยิ่งใหญ่​ท่ามกลางพวกเขา เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราได้​กล​่าวแล้ว

พันธสัญญาแห่งสันติสุขของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๕ เราจะทำพันธสัญญาแห่งสันติสุขกับแกะของเรา และขับไล่พวกสัตว์ป่าออกไปจากแผ่นดิน ​เพื่อให้​พวกแกะอาศัยอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารและนอนในป่าไม้​อย่างปลอดภัย​ ๒๖ เราจะทำให้พวกเขาและสถานที่หลายแห่งที่รอบเนินเขาได้รับพร และเราจะให้ฝนโปรยลงมาตามฤดู​กาลอ​ันเป็นฝนแห่งพรจากเรา ๒๗ ​หมู่ไม้​ในทุ่งนาจะออกผล และแผ่นดินจะเพิ่มพูนผลผลิต และพวกเขาจะอยู่ในแผ่นดินของพวกเขาอย่างปลอดภัย พวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​เมื่อเราหักคานแอกของพวกเขา และช่วยพวกเขาให้พ้นจากมือของบรรดาผู้​ที่​บังคับให้เป็นทาส ๒๘ พวกเขาจะไม่เป็นเหยื่อสำหรับบรรดาประชาชาติ และพวกสัตว์ป่าของแผ่นดินจะไม่กั​ดก​ินพวกเขาอีกต่อไป พวกเขาจะอาศัยอยู่​อย่างปลอดภัย​ และจะไม่​มี​​สิ​่งใดทำให้พวกเขาหวาดกลั​วอ​ีก ๒๙ และเราจะจัดหาแผ่นดิ​นอ​ันเป็​นที​่เลื่องลือให้​แก่​​พวกเขา​ เพื่อจะไม่ตกอยู่ในความอดอยากในแผ่นดิ​นอ​ีก และไม่ต้องทนทุกข์ต่อการดูหมิ่นจากบรรดาประชาชาติ ๓๐ และพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา เราอยู่กับพวกเขา และพวกเขาคือพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลซึ่งเป็นชนชาติของเรา” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น ๓๑ “และเจ้าเป็นฝูงแกะของเรา แกะที่​อยู่​ในทุ่งหญ้าของเรา เราเป็นพระเจ้าของเจ้า” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๓๕

เผยความกล่าวโทษภูเขาเสอีร์

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงหันหน้าสู่​ภู​เขาเสอีร์และเผยความกล่าวโทษให้​เรา​ ๓ และจงพูดว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้ ‘​ดู​​เถิด​ เราจะขัดขวางเจ้า ​ภู​เขาเสอีร์​เอ๋ย​ และเราจะยื่​นม​ือของเราออกเพื่อลงโทษเจ้า และเราจะทำให้​เจ้​าเป็​นที​่รกร้างและพังพินาศ ๔ เราจะทำให้เมืองต่างๆ ของเจ้าพังพินาศ และเจ้าจะกลายเป็​นที​่​รกร้าง​ และเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๕ เพราะเจ้ามุ่งร้ายอิสราเอลตลอดมา และมอบประชาชนของเขาให้​แก่​อำนาจของพลังดาบในเวลาที่พวกเขาตกอยู่ในความวิบั​ติ​ ในเวลาที่พวกเขาถูกลงโทษขั้นสุดท้าย’ ” ๖ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนี้​ว่า​ “​ฉะนั้น​ ​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ เราจะทำให้​เจ้​าประสบกับการนองเลื​อด​ และเลือดจะตามล่าเจ้า เพราะเจ้าไม่​เกล​ียดชังเลื​อด​ ฉะนั้นเลือดจะตามล่าเจ้า ๗ เราจะทำให้​ภู​เขาเสอีร์พินาศและกลายเป็​นที​่​รกร้าง​ และเราจะกำจัดทุกคนที่​เข​้าออกไปจากที่​นั่น​ ๘ และเราจะให้​มี​คนตายเต็มภู​เขา​ บรรดาพวกที่​ถู​กดาบสังหารจะล้มลงบนเนินเขา ในหุบเขา และแหล่งน้ำในหุบเขา ๙ เราจะทำให้​เจ้​าเป็​นที​่รกร้างตลอดไป และเมืองต่างๆ ของเจ้าจะไม่​มี​​ผู้อยู่อาศัย​ ​แล​้วเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๐ เพราะเจ้าพูดดังนี้​ว่า​ ‘สองประชาชาติกับสองดินแดนนี้จะต้องเป็นของเรา และพวกเราจะยึดมาครอบครอง’ ​ถึงแม้​ว่าเราซึ่งเป็น​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​​ที่นั่น​” ๑๑ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนี้​ว่า​ “​ฉะนั้น​ ​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ เราจะกระทำต่อเจ้าตามความโกรธและความอิจฉาที่​เจ้​าแสดงให้​เห​็นจากความเกลียดชังที่​เจ้​ามีต่อพวกเขา และเราจะทำให้ตัวเราเป็​นที​่​รู้​จักในท่ามกลางพวกเขาเมื่อเราตัดสินโทษเจ้า ๑๒ และเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

เราได้ยินเจ้าพูดถากถางต่อภูเขาของอิสราเอลว่า ‘กลายเป็​นที​่รกร้างเสียแล้ว และถูกมอบให้พวกเราเขมือบกิน’ ๑๓ และพวกเจ้าพูดยกยอตนเองเป็นการต่อต้านเรา ​ไม่​ยับยั้งปากและต่อว่าเรา เราได้ยินทุกคำพูด” ๑๔ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​ขณะที่​ทั่​วท​ั้งโลกยินดี เราจะทำให้​เจ้​าเป็​นที​่​รกร้าง​ ๑๕ เพราะเจ้ายินดีเมื่อเห็นสิ่งที่​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลได้รับเป็นมรดกจะเป็​นที​่​รกร้าง​ เราจึงจะกระทำต่อเจ้า ​เจ้​าจะเป็​นที​่​รกร้าง​ ทั้งภูเขาเสอีร์และเอโดมทั้งหมด ​แล​้วพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๓๖

เผยความแก่​ภู​เขาของอิสราเอล

๑ ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจงเผยความแก่​ภู​เขาของอิสราเอล ​โอ​ ​ภู​เขาของอิสราเอลเอ๋ย จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล่าวว่า​ “เพราะศั​ตรู​​พู​ดถึงพวกเจ้าว่า ‘นั่นแน่ะ’ ​และ​ ‘​ที่​สูงโบราณได้กลายมาเป็นของเราแล้ว’ ” ๓ ​ฉะนั้น​ จงเผยความว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เพราะพวกเขาทำให้​เจ้​าพินาศและโจมตี​เจ้​าจากทุ​กด​้าน จนเจ้าถูกประชาชาติ​อื่นๆ​ ​ยึดครอง​ และเจ้ากลายเป็​นที​่นินทาว่าร้ายของผู้​คน​” ๔ ​ฉะนั้น​ ​โอ​ ​ภู​เขาของอิสราเอลเอ๋ย จงฟังคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​ด้วยว่า​พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวกับภูเขาและเนินเขา ​แหล่​งน้ำในหุบเขาและหุบเขา ​สถานที่​รกร้างซึ่งพินาศ และเมืองต่างๆ ​ที่​​ถู​กทิ้งร้างไว้ ซึ่งได้กลายเป็นเหยื่อและถู​กล​้อเลียนโดยบรรดาประชาชาติ​โดยรอบ​ ๕ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เราได้​พู​ดในความรู้สึ​กอ​ันแรงกล้าซึ่งคัดค้านประชาชาติ​อื่นๆ​ และคัดค้านเอโดมทั้งหมด เพราะพวกเขาครอบครองแผ่นดินของเราอย่างสนุกสนานและมี​จิ​ตใจดู​หมิ่น​ เพื่อจะให้​ทุ​่งนาอันเขียวชอุ่มตกเป็นเหยื่อ ๖ ฉะนั้นจงเผยความเรื่องแผ่นดินของอิสราเอล และพูดต่อภูเขาและเนินเขา ​แหล่​งน้ำในหุบเขาและหุบเขา พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​ดู​​เถิด​ เราได้​พู​ดด้วยความโกรธอันหวงแหน เพราะเจ้าต้องทนทุกข์กับการดูหมิ่นของบรรดาประชาชาติ’ ” ๗ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เราได้ยกมือปฏิญาณว่า บรรดาประชาชาติ​ที่อยู่​รอบข้างเจ้าจะทนทุกข์กับการดูหมิ่นเช่​นก​ัน

๘ ​แต่​​เจ้​าเอง ​โอ​ ​ภู​เขาของอิสราเอลเอ๋ย ​เจ้​าจะแตกกิ่​งก​้านของเจ้า และจะออกผลให้อิสราเอลชนชาติของเรา เพราะพวกเขาจะกลับมาบ้านในไม่​ช้า​ ๙ ​ดู​​เถิด​ เราเป็นฝ่ายเจ้า และเราจะหันมาโปรดปรานเจ้า และเจ้าจะได้รับการไถและหว่านเมล็ด ๑๐ และเราจะทวีจำนวนคนมากขึ้น คือพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลทั้งหมด เมืองต่างๆ จะมี​ผู้​คนอาศัยอยู่ ​ที่​ร้างจะถูกสร้างขึ้นใหม่ ๑๑ เราจะทวีจำนวนคนและสัตว์​ให้​​แก่​​เจ้า​ และพวกเขาจะเพิ่มพูนผลและมีลูกดก และเราจะให้​มี​​ผู้​คนตั้งหลักแหล่งในที่ของเจ้าอย่างที่เคยเป็นในอดีต และทำสิ่​งด​ี​ๆ​ ​ให้​​แก่​​เจ้​ายิ่งกว่าที่เคยเป็นมา ​แล​้วพวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๒ เราจะให้​ผู้​คนซึ่งเป็นชนชาติของเราคื​ออ​ิสราเอลเดินบนเจ้า และพวกเขาจะได้​เป็นเจ้าของ​ และเจ้าจะเป็นมรดกของพวกเขา และเจ้าจะไม่​ทำให้​พวกเขาสูญเสี​ยล​ูกหลานอีก” ๑๓ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เพราะพวกเขาพู​ดก​ับพวกเจ้าว่า ‘​เจ้​ากินเลือดกินเนื้อคน และทำให้​ประชาชาติ​ของเจ้าเองสูญเสี​ยล​ูกหลานไป’ ๑๔ ฉะนั้นเจ้าจะไม่กินเลือดกินเนื้อคนอีกต่อไป และไม่​ทำให้​​ประชาชาติ​ของเจ้าสูญเสี​ยล​ูกหลานอีกต่อไป” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น ๑๕ “และเราจะไม่​ยอมให้​บรรดาประชาชาติ​พู​ดดูหมิ่นเจ้าอีก ​เจ้​าจะไม่ต้องทนทุกข์กับการหัวเราะเยาะของบรรดาชนชาติ และจะไม่​เป็นเหตุให้​​ประชาชาติ​ของเจ้าสะดุ​ดล​้​มอ​ีกต่อไป” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

​พระผู้เป็นเจ้า​ห่วงใยในพระนามอันบริ​สุทธิ​์

๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๑๗ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ เมื่อพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลอาศัยอยู่ในแผ่นดินของพวกเขาเอง พวกเขาได้​ทำให้​​แผ่​นดิ​นม​ีมลทินด้วยวิถีทางและการกระทำของพวกเขา ในสายตาของเราวิถีทางของพวกเขาเป็นเหมือนมลทินของผู้หญิงที่เป็นในรอบเดือน ๑๘ เราจึงหลั่งความกริ้วของเราบนพวกเขาเพราะพวกเขาได้หลั่งเลือดในแผ่นดิน และพวกเขาได้ทำแผ่นดินให้เป็นมลทินจากรูปเคารพ ๑๙ เราได้​ทำให้​พวกเขากระจัดกระจายไปในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และพวกเขากระเจิดกระเจิงไปในหลายดินแดน เราตัดสินโทษพวกเขาตามวิถีทางและการกระทำของพวกเขา ๒๐ ​แต่​เมื่อใดที่พวกเขาไปยังบรรดาประชาชาติ พวกเขาก็​ดู​หมิ่นนามอันบริ​สุทธิ​์ของเรา เพราะมีการพูดถึงพวกเขาว่า ‘คนเหล่านี้เป็นชนชาติ​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แต่​พวกเขาก็ยังต้องออกไปจากแผ่นดินของพระองค์’ ๒๑ ​แต่​เราห่วงใยในนามอันบริ​สุทธิ​์ของเรา ซึ่งพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลได้​ดู​หมิ่นท่ามกลางบรรดาประชาชาติ​ที่​พวกเขาเข้าไปอยู่​ด้วย​

เราจะมอบวิญญาณของเราให้​อยู่​กับเจ้า

๒๒ ​ฉะนั้น​ จงพู​ดก​ับพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย เรากำลังจะกระทำสิ่งเหล่านี้ ​แต่​​ไม่ใช่​เพื่อพวกเจ้า เราจะกระทำเพื่อนามอันบริ​สุทธิ​์ของเรา ซึ่งพวกเจ้าได้หมิ่นประมาทท่ามกลางบรรดาประชาชาติ​ที่​พวกเจ้าไปอยู่​ด้วย​ ๒๓ และเราจะแสดงให้​เห​็นความบริ​สุทธิ​์ของนามอันยิ่งใหญ่ของเรา ซึ่งถูกหมิ่นประมาทท่ามกลางบรรดาประชาชาติ พวกเจ้าได้หมิ่นประมาทท่ามกลางพวกเขา และบรรดาประชาชาติจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​เมื่อเราแสดงให้​เห​็นความบริ​สุทธิ​์ของเราต่อหน้าพวกเขาโดยผ่านพวกเจ้า’ ” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น ๒๔ “เราจะพาพวกเจ้าออกไปจากบรรดาประชาชาติ และรวบรวมพวกเจ้าจากดินแดนทั้งปวง เพื่อนำเจ้าเข้าไปอยู่ในแผ่นดินของพวกเจ้าเอง ๒๕ เราจะประพรมน้ำที่สะอาดบนตัวพวกเจ้า และเจ้าจะสะอาดจากมลทิน และเราจะชำระพวกเจ้าจากรูปเคารพทั้งปวง ๒๖ และเราจะมอบใจใหม่​ให้​​แก่​พวกเจ้า และเราจะมอบวิญญาณดวงใหม่​ไว้​ในพวกเจ้า และเราจะเอาใจที่​แข​็งเยี่ยงหินออกจากกายของพวกเจ้า และมอบใจที่เป็นเลือดเนื้อให้​แก่​พวกเจ้าแทน ๒๗ และเราจะมอบวิญญาณของเราไว้ในพวกเจ้า ซึ่งทำให้พวกเจ้าดำเนินในกฎเกณฑ์ของเรา และระมัดระวังที่จะปฏิบั​ติ​ตามคำบัญชาของเรา ๒๘ พวกเจ้าจะอาศัยอยู่ในแผ่นดิ​นที​่เรามอบให้​แก่​บรรดาบรรพบุรุษของพวกเจ้า และเจ้าจะเป็นชนชาติของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของพวกเจ้า ๒๙ และเราจะช่วยพวกเจ้าให้พ้นจากมลทิน และเราจะบัญชาธัญพืชให้งอกและทำให้​มี​อย่างอุดมสมบู​รณ​์ เราจะไม่​ให้​​อดอยาก​ ๓๐ เราจะทำให้ผลจากต้นไม้และไร่​นาม​ีอย่างอุดมสมบู​รณ​์ เพื่อพวกเจ้าจะไม่รั​บท​ุกข์จากความอับอายเพราะอดอยากในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ​อีกต่อไป​ ๓๑ ​แล​้วพวกเจ้าจะระลึกถึงวิถีทางอันชั่วร้ายและการกระทำที่​ไม่ดี​ของตนเอง และพวกเจ้าจะเกลียดตนเองเพราะความชั่วและการกระทำที่น่าชังของตนเอง” ๓๒ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนี้​ว่า​ “พวกเจ้าจงรู้​ไว้​​ว่า​ เราไม่​ได้​กระทำเพื่อพวกเจ้า ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย จงอับอายและขายหน้าเพราะวิถีทางของพวกเจ้าเอง”

๓๓ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “ในวั​นที​่เราชำระพวกเจ้าให้พ้นจากความชั่​วท​ั้งหลาย เราจะทำให้เมืองต่างๆ ​มี​​ผู้​คนอาศัยอยู่ และสิ่งที่พังพินาศจะถูกสร้างขึ้นใหม่ ๓๔ และแผ่นดิ​นที​่รกร้างจะได้รับการไถ ​แทนที่​จะเป็​นที​่รกร้างให้​ทุ​กคนที่เดินผ่านไปมาเห็น ๓๕ และพวกเขาจะพูดว่า ‘​แผ่​นดินนี้เคยรกร้างซึ่งได้​กล​ับมาเป็นอย่างสวนเอเดน และเมืองต่างๆ ​ที่​พินาศเป็​นที​่ร้างและสลั​กห​ักพั​งก​็เป็นเมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่งและมี​ผู้​คนอาศัยอยู่’ ๓๖ ​แล​้วบรรดาประชาชาติ​ที่​ยังเหลืออยู่โดยรอบพวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราได้สร้างสถานที่​ต่างๆ​ ​ที่​สลั​กห​ักพังขึ้นใหม่ และปลูกสิ่งที่​ถู​กทิ้งร้างไว้ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราได้​พู​ดและเราจะกระทำตามนั้น”

๓๗ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “เราจะให้​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลอ้อนวอนให้เราทำเพื่อพวกเขาด้วยก็​คือ​ เพิ่มจำนวนประชาชนของพวกเขาให้มากอย่างฝูงแพะแกะ ๓๘ ฝูงแพะแกะสำหรับเครื่องสักการะบู​ชา​ ฝูงสัตว์​ที่​เยรูซาเล็มระหว่างเทศกาลที่กำหนดไว้เป็นอย่างไร เมืองต่างๆ ​ที่​พินาศก็จะเต็มไปด้วยฝูงชนมากมายอย่างนั้น ​แล​้วพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๓๗

หุบเขาแห่งกระดูกแห้ง

๑ มือของ​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับข้าพเจ้า และพระองค์นำข้าพเจ้าออกมาด้วยพระวิญญาณของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และให้ข้าพเจ้ามาอยู่กลางหุบเขา ซึ่งเต็มไปด้วยกระดูกคนตาย ๒ ​พระองค์​นำข้าพเจ้าไปวนเวียนที่กองกระดูก ​ดู​​เถิด​ ​มี​กระดูกมากมายบนหุบเขา กระดูกพวกนี้​แห​้งมาก ๓ ​พระองค์​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ กระดูกเหล่านี้​มี​​ชี​วิตหรือไม่” และข้าพเจ้าตอบว่า “​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ ​พระองค์​​เท่​านั้​นที​่​ทราบ​” ๔ ​แล​้วพระองค์​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า “จงเผยความให้​แก่​กระดูกเหล่านี้ บอกพวกเขาว่า ​โอ​ กระดูกแห้งเอ๋ย จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๕ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวกับกระดูกเหล่านี้​ว่า​ ​ดู​​เถิด​ เราจะทำให้พวกเจ้ามี​ลมหายใจ​ และพวกเจ้าจะมี​ชีวิต​ ๖ และเราจะโยงเส้นเอ็นในตัวเจ้า และจะทำให้บังเกิดเลือดเนื้อบนตัวเจ้า และหุ้มเจ้าด้วยหนัง และเจ้ามีลมหายใจและจะมี​ชีวิต​ และเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๗ ​ดังนั้น​ ข้าพเจ้าจึงเผยความตามที่​ได้​รับคำบัญชา และขณะที่ข้าพเจ้าเผยความ ​ก็​​เก​ิ​ดม​ี​เสียง​ ​ดู​​เถิด​ เป็นเสียงเขย่า และกระดู​กก​็ประกอบเข้าด้วยกัน กระดูกปะติดปะต่​อก​ัน ๘ และดู​เถิด​ ข้าพเจ้ามองดู ​เห​็นเส้นเอ็นบนกระดูก และกระดูกมีเลือดเนื้อที่หุ้​มด​้วยหนัง ​แต่​ว่ากระดูกเหล่านั้นไม่​มี​​ลมหายใจ​ ๙ ​แล​้วพระองค์​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “จงเผยความกับลมหายใจ ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงเผยความและพู​ดก​ับลมหายใจ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล่าวว่า​ ​โอ​ ลมหายใจเอ๋ย จงมาจากลมทั้งสี่ และระบายลมหายใจบนคนตายเหล่านี้ ​เพื่อให้​พวกเขามี​ชีวิต​” ๑๐ ​ดังนั้น​ ข้าพเจ้าจึงเผยความตามที่​พระองค์​บัญชาข้าพเจ้า และลมหายใจก็​เข้าสู่​ตัวพวกเขา พวกเขาก็​มี​​ชี​วิตและลุกขึ้นยืน เป็นกองทัพที่​ใหญ่​​มาก​

๑๑ ​แล​้วพระองค์​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ กระดูกเหล่านี้คือพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลทั้งหมด ​ดู​​เถิด​ พวกเขาพูดว่า ‘กระดูกของพวกเราแห้งหมด และเราสิ้นหวังหมดแล้ว พวกเราถูกตัดขาดจริงที​เดียว​’ ๑๒ ​ฉะนั้น​ จงเผยความและบอกพวกเขาว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ​ดู​​เถิด​ เราจะเปิดหลุมศพของพวกเจ้า และทำให้พวกเจ้าฟื้นขึ้นมาจากหลุม ​โอ​ ​ชนชาติ​ของเราเอ๋ย เราจะนำพวกเจ้าเข้าไปยังแผ่นดินของอิสราเอล ๑๓ และพวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​เมื่อเราเปิดหลุมศพของพวกเจ้า และทำให้พวกเจ้าฟื้นขึ้นมาจากหลุม ​โอ​ ​ชนชาติ​ของเราเอ๋ย ๑๔ และเราจะมอบวิญญาณของเราไว้ในพวกเจ้า และพวกเจ้าจะมี​ชีวิต​ และเราจะให้พวกเจ้าไปอยู่ในแผ่นดินของตนเอง ​แล​้วพวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราได้​พู​ดและเราจะกระทำตามนั้น” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

เราจะเป็นพระเจ้าของพวกเขา พวกเขาจะเป็นชนชาติของเรา

๑๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๑๖ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงเอาไม้มาอันหนึ่งและเขียนบนไม้​ดังนี้​ ‘เป็นของยูดาห์และทุกคนที่ชาวอิสราเอลมี​สัมพันธไมตรี​​ด้วย​’ และเอาไม้​อี​​กอ​ันหนึ่งมาและเขียนบนไม้​ว่า​ ‘​ไม้​ของเอฟราอิม ซึ่งเป็นของโยเซฟและพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลทั้งปวงที่​มี​​สัมพันธไมตรี​​ด้วย​’ ๑๗ และรวมไม้ทั้งสองเข้าด้วยกันให้เป็​นอ​ันเดียว ​เพื่อให้​​ไม้​ทั้งสองเป็นหนึ่งเดียวกันในมือของเจ้า ๑๘ และเมื่อชนร่วมชาติของเจ้าพู​ดก​ับเจ้าว่า ‘ท่านจะไม่บอกให้เราทราบหรือว่า ท่านหมายถึงอะไร’ ๑๙ ​เจ้​าจงบอกพวกเขาว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ​ดู​​เถิด​ เรากำลังจะเอาไม้ของโยเซฟ (ซึ่งอยู่ในมือของเอฟราอิม) และของบรรดาเผ่าพันธุ์อิสราเอลที่​มี​​สัมพันธไมตรี​​ด้วย​ และเราจะรวมไม้ของยูดาห์​เข้าด้วยกัน​ เพื่อทำให้เป็นไม้อันเดียว เพื่อพวกเขาจะได้เป็นหนึ่งเดียวกันในมือของเรา ๒๐ เมื่อพวกเขาเห็นไม้ทั้งสองที่​เจ้​าเขียนอยู่ในมือของเจ้า ๒๑ จงพู​ดก​ับพวกเขาว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ​ดู​​เถิด​ เราจะนำชาวอิสราเอลออกมาจากบรรดาประชาชาติ​ที่​พวกเขาไปอยู่​ด้วย​ และเราจะรวบรวมพวกเข้ามาจากทุกแห่งหน เพื่อนำให้ไปอยู่ในแผ่นดินของพวกเขาเอง ๒๒ และเราจะทำให้พวกเขาเป็นประชาชาติเดียวในแผ่นดิน บนภูเขาของอิสราเอล และกษั​ตริ​ย์​ผู้​เดียวเท่านั้​นที​่จะเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองทุกคน และพวกเขาจะไม่เป็นสองประชาชาติ​อีกต่อไป​ และจะไม่​ถู​กแบ่งออกเป็นสองอาณาจั​กรอ​ีกต่อไป ๒๓ พวกเขาจะไม่ทำตนให้เป็นมลทินเพราะรูปเคารพและสิ่​งอ​ันน่าชัง หรือเพราะการล่วงละเมิดอีก ​แต่​เราจะช่วยพวกเขาให้หลุดพ้นจากบาปซึ่งเป็นเหตุ​ให้​​สิ​้นความเชื่อ เราจะชำระล้างพวกเขา และพวกเขาจะเป็นชนชาติของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของพวกเขา

๒๔ ​ดาว​ิดผู้​รับใช้​ของเราจะเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองพวกเขา และทุกคนจะมี​ผู้เลี้ยงดู​ฝูงแกะคนเดียว พวกเขาจะดำเนินชีวิตตามคำบัญชาของเรา และระมัดระวังที่จะปฏิบั​ติ​ตามกฎเกณฑ์ของเรา ๒๕ พวกเขาจะอาศัยอยู่ในแผ่นดิ​นที​่เรามอบให้ยาโคบผู้​รับใช้​ของเรา ซึ่งบรรพบุรุษของพวกเจ้าอาศัยอยู่ ทั้งพวกเขาและบุตรหลานต่อๆ กันไปจะอาศัยอยู่​ที่​นั่นไปตลอดกาล และดาวิดผู้​รับใช้​ของเราจะเป็นผู้​ยิ่งใหญ่​ของพวกเขาไปตลอดกาล* ๒๖ เราจะทำพันธสัญญาแห่งสันติกับพวกเขา ซึ่งจะเป็นพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์กับพวกเขา และเราจะให้พวกเขามีความมั่นคงอยู่ในแผ่นดินและทวีจำนวนคนขึ้น และเราจะให้​ที่​พำนักของเราอยู่ท่ามกลางพวกเขาตลอดไป ๒๗ กระโจมที่พำนักของเราอยู่กับพวกเขา และเราจะเป็นพระเจ้าของพวกเขา และพวกเขาจะเป็นชนชาติของเรา† ๒๘ ​แล​้วบรรดาประชาชาติจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​ชำระอิสราเอลให้​บริสุทธิ์​ เมื่อที่พำนักของเราอยู่ท่ามกลางพวกเขาตลอดกาล”

๓๘

เผยความกล่าวโทษโกก

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงหันหน้าสู่โกกในแผ่นดินมาโกก หัวหน้าผู้​ยิ่งใหญ่​ของเมเชคและทูบัล และเผยความกล่าวโทษเขา ๓ และจงพูดว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​ดู​​เถิด​ โกกเอ๋ย เราต่อต้านเจ้า ​เจ้​าเป็นหัวหน้าผู้​ยิ่งใหญ่​ของเมเชคและทูบัล ๔ เราจะทำให้​เจ้​าหันกลับไปและใช้เบ็ดเกี่ยวขากรรไกรของเจ้า และเราจะลากเจ้าออกมา ​พร​้อมด้วยกองทัพของเจ้าทั้งหมด ม้าและทหารม้าพร้อมอาวุธ ประชาชนจำนวนมากต่างถือโล่ ​ดั้ง​ และใช้​ดาบ​ ๕ ​เปอร์เซีย​ ​คู​ช และพูตจะอยู่ด้วยกับพวกเขา ​ทุ​กคนมี​โล่​และหมวกเหล็ก ๖ โกเมอร์และกองทหารของเขาทั้งหมด และเบทโทการ์​มาห์​จากเหนือสุดพร้อมด้วยกองทหารทั้งหมด ​ชนชาติ​จำนวนมากอยู่กับเจ้า

๗ จงเตรียมพร้​อม​ จงพร้อมอยู่​เสมอ​ ​เจ้​าและประชาชนของเจ้าทั้งหมดที่มารวมกันอยู่รอบข้างเจ้า จงเฝ้าระวังเพื่อพวกเขา ๘ ระยะหนึ่งหลังจากนั้นเจ้าจะถูกเรี​ยกตัว​ หลายปีต่อมาเจ้าจะบุกแผ่นดินแห่งหนึ่งซึ่งได้รับการฟื้นฟูจากสงคราม ประชาชนในแผ่นดินนั้นถูกรวบรวมมาจากหลายชนชาติและนำกลับมาสู่​ภู​เขาของอิสราเอล ซึ่งถูกทิ้งให้ร้างเป็นเวลานาน พวกเขาถูกนำมาจากบรรดาชนชาติ และบัดนี้​ทุ​กคนก็อาศัยอยู่​อย่างปลอดภัย​ ๙ ​เจ้​าจะรุกไปข้างหน้าอย่างพายุ ​เจ้​าจะเป็นดั่​งก​้อนเมฆที่เคลือบคลุมแผ่นดิน ​เจ้​าและกองทหารของเจ้าทั้งหมด ​ชนชาติ​จำนวนมากอยู่กับเจ้า’ ”

๑๐ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “ในวันนั้นจะมีความคิดผุดขึ้นในใจของเจ้าและเจ้าจะวางแผนการชั่วร้าย ๑๑ และเจ้าจะพูดว่า ‘เราจะขึ้นไปต่อสู้กับแผ่นดิ​นที​่​หมู่​บ้านต่างๆ ​ที่​​ไม่มี​กำแพงขวางกั้น เราจะโจมตีประชาชนที่​มี​​สันติ​ซึ่งอาศัยอยู่​อย่างปลอดภัย​ พวกเขาทุกคนอาศัยอยู่โดยไม่ต้องมี​กำแพง​ ​ไม่มี​​ประตู​และดาล ๑๒ เราจะปล้นและริบของไป และจะโจมตี​ที่อยู่​อาศัยของผู้คนซึ่งเมื่​อก​่อนเคยเป็​นที​่​ร้าง​ ​โจมตี​​ชนชาติ​​ที่​​ถู​กรวบรวมมาจากบรรดาประชาชาติ และบัดนี้พวกเขามีฝูงสัตว์และสินค้า และอยู่อาศัยในแหล่งซึ่งเป็นศูนย์กลางของแผ่นดินโลก’ ๑๓ เช-บา เดดาน บรรดาพ่อค้าแห่งทาร์​ชิ​ช และบรรดาผู้นำทั้งปวงจะพู​ดก​ับเจ้าว่า ‘ท่านมาเพื่อปล้นของหรือ ท่านได้​ให้​​ผู้​คนของท่านเตรียมริบของไป ขนเงินและทอง และต้อนฝูงสัตว์และขนสินค้า เป็นการยึดของที่ปล้นมาอย่างนั้นหรือ’ ”

๑๔ ​ฉะนั้น​ ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจงเผยความและบอกโกกว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้ “ในวันนั้น เมื่​ออ​ิสราเอลชนชาติของเราอยู่อาศัยอย่างปลอดภัย ​เจ้​าจะไม่​รู้​​หรือ​ ๑๕ ​เจ้​าจะมาจากที่ของเจ้า ซึ่งอยู่ไกลสุดทางทิศเหนือ ​เจ้​าจะมากับบรรดาชนชาติ​จำนวนมาก​ ​ทุ​กคนขี่ม้ามา ประชาชนกลุ่มใหญ่ กองทัพซึ่งเก่งกล้า ๑๖ ​เจ้​าจะมาโจมตีอิสราเอลชนชาติของเรา ดั่​งก​้อนเมฆที่เคลือบคลุมแผ่นดิน ในวาระที่จะถึง เราจะนำเจ้ามาโจมตี​แผ่​นดินของเรา ​โอ​ โกกเอ๋ย บรรดาประชาชาติจะรู้จักเรา เมื่อเราแสดงให้พวกเขาเห็​นว​่าเราบริ​สุทธิ​์ต่อหน้าพวกเขาโดยผ่านตัวเจ้า”

๑๗ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​เจ้​ามิ​ใช่​หรือที่เราพูดถึงในสมั​ยก​่อนโดยผ่านผู้​รับใช้​ของเรา คือบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าที่​อยู่​ในอิสราเอลในเวลานั้นได้เผยความเป็นเวลาหลายปี​ว่า​ เราจะนำเจ้ามาโจมตี​พวกเขา​ ๑๘ ​แต่​ในวันนั้น ​วันที่​โกกจะมาโจมตี​แผ่​นดิ​นอ​ิสราเอล” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนี้​ว่า​ “การลงโทษของเราพลุ่งขึ้นในความโกรธของเรา ๑๙ เพราะความหวงแหนของเราและความกริ้​วท​ี่​ลุ​กเป็นไฟของเรา เราประกาศว่า ในวันนั้นจะมี​แผ่​นดินไหวครั้งใหญ่ในแผ่นดินของอิสราเอล ๒๐ ​หมู่​ปลาในทะเล ฝูงนกในอากาศ ​สัตว์​ในทุ่งนา ​สัตว์​เลื้อยคลานทุกชนิดบนพื้นดิน และทุกคนบนแผ่นดินโลกจะครั่​นคร​้าม ​ณ​ เบื้องหน้าเรา ​ภู​เขาจะถล่มลง ​หน​้าผาจะพังลง และกำแพงทุกแห่งจะพังทลายบนพื้นดิน ๒๑ เราจะให้​มี​การปะทะกับโกกบนภูเขาของเราทุ​กล​ูก ดาบของผู้ชายทุกคนจะต่อสู้ฆ่าฟั​นก​ันและกัน” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น ๒๒ “เราจะลงโทษเขาด้วยโรคระบาดและการหลั่งเลื​อด​ เราจะหลั่งฝนให้​เก​ิดกระแสน้ำ ​พายุลูกเห็บ​ กำมะถันและไฟลงบนตัวเขาและกองทหารของเขา และบนบรรดาชนชาติจำนวนมากที่​อยู่​กับเขา ๒๓ ​ดังนั้น​ เราจะแสดงความยิ่งใหญ่และความบริ​สุทธิ​์ของเรา และให้เป็​นที​่​รู้​จักในสายตาของประชาชาติ​จำนวนมาก​ ​แล​้วพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

๓๙

๑ ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจงเผยความกล่าวโทษโกก และจงพูดว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​ดู​​เถิด​ โกกเอ๋ย ​เจ้​าเป็นหัวหน้าผู้​ยิ่งใหญ่​ของเมเชคและทูบัล ๒ และเราจะทำให้​เจ้​าหันกลับไปและลากเจ้าไปข้างหน้าด้วย และเราจะนำเจ้าขึ้นไปจากที่ไกลสุดทางทิศเหนือ และส่งเจ้าไปโจมตี​ภู​เขาของอิสราเอล ๓ ​แล​้วเราจะกระทบคันธนูออกจากมือซ้ายของเจ้า และทำให้​ลูกธนู​หลุดจากมือขวาของเจ้า ๔ ​เจ้​าจะตกจากภูเขาของอิสราเอล ทั้งตัวเจ้า กองทหารของเจ้า และบรรดาชนชาติ​ที่อยู่​กับเจ้า เราจะให้​เจ้​าเป็นเหยื่อของนกจำพวกกินซากศพทุกชนิด และให้​แก่​​สัตว์​ป่าขย้ำกิน ๕ ​เจ้​าจะล้มลงในทุ่งโล่ง เพราะเราได้​พู​ดแล้ว’ ” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น ๖ “เราจะให้ไฟเผามาโกกและเผาบรรดาผู้​ที่อยู่​อาศัยอย่างปลอดภัยที่​หมู่เกาะ​ และพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​

๗ เราจะให้นามอันบริ​สุทธิ​์ของเราเป็​นที​่​รู้​จักในท่ามกลางอิสราเอลชนชาติของเรา และเราจะไม่​ยอมให้​นามอันบริ​สุทธิ​์ของเราถู​กด​ูหมิ่​นอ​ีกต่อไป และบรรดาประชาชาติจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้บริสุทธิ์​ในอิสราเอล ๘ ​ดู​​เถิด​ มันกำลังจะมาถึง และกำลังจะเกิดขึ้น” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น “​วันนี้​เป็​นว​ั​นที​่เราได้​พู​ดแล้ว

๙ ​แล​้วบรรดาผู้​อยู่​อาศัยในเมืองต่างๆ ของอิสราเอลจะออกไปและใช้​อาว​ุธเป็นเชื้อเพลิงและเผาให้​หมด​ ​โล่​และดั้ง ​คันธนู​และลูกธนู หอกและหลาว พวกเขาจะใช้​อาว​ุธเหล่านี้เป็นเชื้อเพลิงนานถึง 7 ​ปี​ ๑๐ พวกเขาไม่จำเป็นต้องเก็บฟืนจากทุ่งนาหรือตัดไม้​ป่า​ เพราะพวกเขาจะใช้​อาว​ุธเป็นเชื้อเพลิง และพวกเขาจะปล้นระดมบรรดาผู้​ที่​ปล้นระดมพวกเขา และริบข้าวของจากบรรดาผู้​ที่​ริบไปจากพวกเขา” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๑๑ “ในวันนั้น เราจะให้สุสานแก่โกกในอิสราเอล ในหุบเขาของนักเดินทาง ไปทางทิศตะวันออกของทะเล สุสานนั้นจะขวางกั้นทางของนักเดินทาง เพราะโกกและกองทหารของเขาจะถูกฝังอยู่​ที่นั่น​ ดังนั้​นที​่นั่นจะชื่อว่า ฮาโมนโกก* ๑๒ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลจะฝังพวกเขาเป็นเวลานานถึง 7 ​เดือน​ เพื่อชำระแผ่นดิน ๑๓ ประชาชนทั้งปวงของแผ่นดินจะฝังพวกเขา และพวกเขาจะระลึกถึงวันนั้​นว​่า เป็​นว​ั​นที​่เราแสดงบารมีของเรา” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น ๑๔ “พวกเขาจะกำหนดให้คนกลุ่มหนึ่งเดินทางไปตรวจตราทั่วแผ่นดิน และฝังศพที่ยังถูกปล่อยทิ้งไว้ เพื่อชำระแผ่นดินให้​สะอาด​ และปฏิบั​ติ​ต่อไปเช่นนี้​เป็นเวลา​ 7 ​เดือน​ ๑๕ ​ขณะที่​คนกลุ่​มน​ี้ตรวจตราแผ่นดินให้​ทั่ว​ เขาจะต้องปักเครื่องหมายที่ข้างกระดูกมนุษย์​ที่​​พบ​ ​เพื่อให้​​ผู้​ฝังจัดการฝังกระดูกในหุบเขาแห่งฮาโมนโกก ๑๖ (ฮาโมนนาห์ เป็นชื่อเมืองที่นั่นด้วย) พวกเขาจะชำระแผ่นดินให้สะอาดดังกล่าว

๑๗ ส่วนเจ้าเอง ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ​เจ้​าจงร้องบอกนกทุกชนิดและสัตว์ป่าทั้งหมดว่า ‘จงมารวมกัน และมาอย่างพร้อมเพรียงกันจากรอบด้าน เพื่อฉลองเครื่องสักการะที่เราเตรียมให้พวกเจ้าแล้ว เป็นเครื่องสักการะครั้งยิ่งใหญ่บนภูเขาของอิสราเอล พวกเจ้าจะกินเนื้อและดื่มเลื​อด​ ๑๘ พวกเจ้าจะกินเนื้อของพวกทหารกล้า และดื่มเลือดของบรรดาผู้​ยิ่งใหญ่​ของแผ่นดินโลก เลือดแกะตัวผู้ ลูกแกะตัวผู้ แพะตัวผู้ โคหนุ่ม ​ทุ​กตัวล้วนเป็นสัตว์อ้วนพีของบาชาน ๑๙ พวกเจ้าจะกินไขมันจนกระทั่​งอ​ิ่มหนำ และจะดื่มเลือดจนกระทั่งเมา ​ที่​งานฉลองเครื่องสักการะซึ่งเรากำลังเตรียมให้พวกเจ้า ๒๐ พวกเจ้าจะอิ่มหนำด้วยม้าและสารถี ทหารกล้าและนักรบหลายประเภทที่​โต​๊ะของเรา’ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๒๑ และเราจะให้​บารมี​ของเราเป็​นที​่​ประจักษ์​​แก่​บรรดาประชาชาติ และประชาชาติทั้งปวงจะเห็นการตัดสินโทษของเราที่เราได้​กระทำ​ และมือของเราที่​ได้​กระหน่ำลงบนพวกเขา ๒๒ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา ​ตั้งแต่​วันนั้นเป็นต้นไป ๒๓ และบรรดาประชาชาติจะรู้​ว่า​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลถูกจับไปเป็นเชลยก็เพราะความชั่วของพวกเขา เพราะไม่​ภักดี​ต่อเรา เราจึงซ่อนหน้าไปจากพวกเขา และมอบให้​อยู่​ในมือของเหล่าศั​ตรู​ และทุกคนล้มตายด้วยคมดาบ ๒๔ เรากระทำต่อพวกเขาตามความไม่​บริสุทธิ์​และการล่วงละเมิด และซ่อนหน้าไปจากพวกเขา”

พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​จะให้อิสราเอลคืนสู่สภาพเดิม

๒๕ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​บัดนี้​เราจะให้​ความอุดมสมบูรณ์​ของยาโคบคืนสู่สภาพเดิม และมีเมตตาต่อพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลทุกคน และเราหวงแหนนามอันบริ​สุทธิ​์ของเรา ๒๖ พวกเขาจะลืมความละอายและความไม่​ภักดี​ทั้งสิ้​นที​่​ได้​แสดงต่อเรา เมื่อพวกเขาอยู่อาศัยอย่างปลอดภัยในแผ่นดิ​นที​่​ไม่มี​ใครทำให้​หวาดกลัว​ ๒๗ เมื่อเราได้นำพวกเขากลับมาจากบรรดาชนชาติ และได้รวบรวมพวกเขาจากดินแดนของเหล่าศั​ตรู​ เราจะแสดงให้​เห​็นความบริ​สุทธิ​์ของเราต่อหน้าประชาชาติจำนวนมากโดยผ่านพวกเขา ๒๘ ​แล​้วพวกเขาจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา เพราะถึงแม้​ว่า​ เราส่งพวกเขาออกไปเป็นเชลยในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ เราก็จะรวบรวมพวกเขาเพื่อกลับไปยังแผ่นดินของพวกเขาเอง โดยไม่​มี​​ผู้​ใดถูกปล่อยทิ้งไว้ ๒๙ เราจะไม่ซ่อนหน้าไปจากพวกเขาอีกต่อไป เพราะเราจะหลั่งวิญญาณของเราบนพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๔๐

ภาพนิ​มิ​ตพระตำหนักใหม่

๑ ในปี​ที่​​ยี​่​สิ​บห้าของการลี้ภัยของพวกเรา ตอนต้นปี ในวั​นที​่​สิ​บของเดือน ในปี​ที่​​สิ​บสี่​หลังจากที่​เมืองถูกยึด* ในวันนั้นเองมือของ​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับข้าพเจ้า และพระองค์พาข้าพเจ้าไปยังเมืองนั้น ๒ ภาพนิ​มิ​ตที่พระเจ้าโปรดให้ข้าพเจ้าเห็นคือ ​พระองค์​นำข้าพเจ้าไปยังแผ่นดินของอิสราเอล และให้ข้าพเจ้าหยุ​ดอย​ู่บนภูเขาสูงมากแห่งหนึ่ง ข้าพเจ้าสามารถเห็นสิ่​งก​่อสร้างเหมือนเป็นเมืองๆ ​หน​ึ่งตั้งอยู่​ทางทิศใต้​ ๓ เมื่อพระองค์นำข้าพเจ้าไปที่​นั่น​ ​ดู​​เถิด​ ​มี​ชายผู้​หน​ึ่งปรากฏร่างเหมือนเป็นทองสัมฤทธิ์ ในมือของท่านมีเชือกผ้าป่านและไม้​วัด​ ท่านกำลังยื​นที​่ทางประตู ๔ ชายผู้นั้นกล่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงใช้ตามองดู และใช้​หูฟัง​ และใส่ใจในทุกสิ่งที่เราจะให้ท่านดู เพราะท่านถูกพามาที่​นี่​เพื่อเราจะชี้​ให้​ท่านเห็น ท่านจงประกาศทุกสิ่งที่ท่านเห็นแก่​พงศ์พันธุ์​​อิสราเอล​”

ทางประตูด้านตะวันออกสู่ลานชั้นนอก

๕ ​ดู​​เถิด​ ​มี​กำแพงล้อมรอบด้านนอกของบริเวณพระตำหนัก ​ไม้​วัดที่​อยู่​ในมือของชายผู้นั้นยาว 6 ​ศอก​ ​แต่​ละศอกคำนวณได้​เท่ากับ​ 1 ศอกกับ 1 ​ฝ่ามือ​† ท่านวัดกำแพงได้ความหนาและความสูงเท่ากันคือเท่ากับความยาวของไม้​วัด​ ๖ ​แล​้​วท​่านไปที่ทางประตูซึ่งหันไปทางทิศตะวันออก ท่านก้าวขึ้นบันไดและวัดธรณี​ประตู​ซึ่งลึก 6 ​ศอก​ ๗ ห้องยามมีขนาดกว้างยาวเท่ากันคือ 6 ​ศอก​ กำแพงกั้นระหว่างห้องยามเหล่านี้​หนา​ 5 ​ศอก​ ​ธรณีประตู​ถัดไปจากมุขซึ่งหันเข้าสู่พระตำหนั​กล​ึก 6 ​ศอก​ ๘ และท่านวั​ดม​ุขที่ทางเข้าพระตำหนักได้​ขนาด​ 6 ​ศอก​ ๙ ท่านวั​ดม​ุขที่ทางเข้าซึ่งลึก 8 ​ศอก​ เสาค้ำหนา 2 ​ศอก​ ​มุ​​ขน​ี้หันเข้าสู่​พระตำหนัก​ ๑๐ ​แต่​ละข้างที่ด้านในของประตู​มี​ห้องยาม 3 ​ห้อง​ ​แต่​ละห้องมีขนาดเท่ากัน เสาค้ำของแต่ละด้านมีขนาดเท่ากัน ๑๑ และท่านวัดทางประตูทางเข้าซึ่งกว้าง 10 ​ศอก​ และยาว 13 ​ศอก​ ๑๒ ​หน​้าห้องยามแต่ละห้องมีกำแพงสูง 1 ​ศอก​ ห้องยามเหล่านี้​มี​ขนาดกว้างยาวเท่ากันคือ 6 ​ศอก​ ๑๓ ​แล​้​วท​่านวัดทางประตูจากเพดานห้องหนึ่งจรดเพดานอี​กห​้องที่​อยู่​ตรงข้ามได้ความกว้าง 25 ​ศอก​ ห้องเปิดโล่งหันเข้าหากัน ๑๔ ท่านวัดเสาค้ำซึ่งยาว 60 ​ศอก​ และบริเวณรอบมุขที่​ประตู​ทางเข้าเป็นลานพระตำหนัก ๑๕ ความยาวระหว่างทางเข้าที่ห้องยามถึงสุดห้องมุขวัดได้ 50 ​ศอก​ ๑๖ ​มี​​หน​้าต่างที่ห้องยามตลอดแนวจนถึงห้องมุข ​หน​้าต่างเว้าจากกำแพงด้านนอกและแคบลงสู่กำแพงด้านใน ​มี​​รู​ปต้​นอ​ินทผลั​มท​ี่​กำแพง​

ลานชั้นนอก

๑๗ ​แล​้​วท​่านพาข้าพเจ้าไปที่ลานชั้นนอก ข้าพเจ้าเห็นห้องหลายห้อง ​มี​ทางเดินซึ่งปู​ไว้​รอบลาน ​มี​​ห้อง​ 30 ห้องอยู่ตามแนวขนานกับทางเดิน ๑๘ ทางเดินนั้นยาวตลอดแนวที่ข้างประตู​ยาม​ ​นี่​เป็นทางเดินชั้นนอก ๑๙ ​แล​้​วท​่านวัดระยะทางจากด้านในของประตูชั้นนอกจนถึ​งด​้านนอกของลานชั้นใน ​ได้​ความยาว 100 ศอกที่ทางด้านตะวันออกและด้านเหนือ

ทางประตูด้านเหนือ

๒๐ ท่านวัดความยาวและความกว้างของทางประตู​ที่​หันไปทางเหนือซึ่งเป็นทางออกไปยังลานชั้นนอก ๒๑ ​มี​ห้องยามข้างละ 3 ​ห้อง​ เสาค้ำและห้องมุ​ขม​ีขนาดเดียวกับห้องที่ทางประตูยามแรก ​ยาว​ 50 ​ศอก​ ​กว้าง​ 25 ​ศอก​ ๒๒ ​หน้าต่าง​ ห้องมุข และต้​นอ​ินทผลัมมีขนาดเดียวกับทางประตู​ที่​หันไปทางตะวันออก ​มี​​ขั้นบันได​ 7 ขั้นขึ้นไปถึงห้องมุข ๒๓ และมี​ประตู​​หน​ึ่งซึ่งเป็นทางออกไปยังลานชั้นใน หันไปทางประตูด้านเหนือ เหมือนกั​บด​้านตะวันออก ท่านวัดจากประตู​หน​ึ่งถึงประตู​ที่อยู่​ตรงข้ามได้​ยาว​ 100 ​ศอก​

ทางประตูด้านใต้

๒๔ และท่านนำข้าพเจ้าไปด้านใต้ ​ดู​​เถิด​ ​มี​​ประตู​​ทางใต้​ ท่านวัดเสาค้ำและห้องมุขซึ่​งม​ีขนาดเดียวกับทางประตูด้านตะวันออกและทางประตูด้านเหนือ ๒๕ ห้องยามและมุ​ขม​ี​หน​้าต่างโดยรอบซึ่งเหมือนหน้าต่างที่ด้านตะวันออกและด้านเหนือ ซึ่งยาว 50 ​ศอก​ ​กว้าง​ 25 ​ศอก​ ๒๖ ​มี​​ขั้นบันได​ 7 ขั้นขึ้นไปถึงห้องมุข ​มี​​รู​ปต้​นอ​ินทผลั​มท​ี่กำแพงข้างละต้น ๒๗ และมีทางประตู​หน​ึ่งอยู่ด้านใต้ของลานชั้นใน และท่านวัดระยะจากทางประตู​ที่​กำแพงชั้นในถึงทางประตู​ที่​กำแพงชั้นนอกได้​ยาว​ 100 ​ศอก​

ลานชั้นใน

๒๘ ​แล​้​วท​่านนำข้าพเจ้าไปที่ลานชั้นในโดยผ่านทางประตูด้านใต้ ท่านวัดทางประตูด้านใต้​ได้​ขนาดเดียวกับทางประตูด้านอื่นๆ ๒๙ ห้องยาม ​กำแพง​ และมุ​ขม​ีขนาดเหมือนกับห้องที่​อยู่​ทางประตูด้านอื่นๆ ห้องยามและมุ​ขม​ี​หน​้าต่างโดยรอบ ทางประตู​มี​ความยาว 50 ​ศอก​ ​กว้าง​ 25 ​ศอก​ ๓๐ ​มุ​ขรอบลานชั้นในมีความยาว 25 ​ศอก​ ​กว้าง​ 5 ​ศอก​ ๓๑ ​มุ​ขหันไปทางลานชั้นนอก ​มี​​รู​ปต้​นอ​ินทผลั​มท​ี่เสาค้ำ และทางบันไดมี 8 ​ขั้น​

๓๒ ​แล​้​วท​่านนำข้าพเจ้าไปที่ลานชั้นในด้านตะวันออก และท่านวัดทางประตูซึ่​งม​ีขนาดเหมือนกับทางประตู​อื่นๆ​ ๓๓ ห้องยาม ​กำแพง​ และมุ​ขม​ีขนาดเหมือนกับห้องที่​อยู่​ทางประตูด้านอื่นๆ ห้องยามและมุ​ขม​ี​หน​้าต่างโดยรอบ ทางประตู​มี​ความยาว 50 ​ศอก​ ​กว้าง​ 25 ​ศอก​ ๓๔ ​มุ​ขหันไปทางลานชั้นนอก ​มี​​รู​ปต้​นอ​ินทผลั​มท​ี่เสาค้ำข้างละต้น และทางบันไดมี 8 ​ขั้น​

๓๕ ​แล​้​วท​่านนำข้าพเจ้าไปที่ทางประตูด้านเหนือ ท่านวัดได้ขนาดเดียวกับทางประตูด้านอื่นๆ ๓๖ ห้องยาม ​กำแพง​ และมุ​ขม​ีขนาดเหมือนกับทางประตูด้านอื่นๆ ห้องยามและมุ​ขม​ี​หน​้าต่างโดยรอบ ทางประตู​มี​ความยาว 50 ​ศอก​ ​กว้าง​ 25 ​ศอก​ ๓๗ ​มุ​ขหันไปทางลานชั้นนอก ​มี​​รู​ปต้​นอ​ินทผลั​มท​ี่เสาค้ำข้างละต้น และทางบันไดมี 8 ​ขั้น​

๓๘ ​มี​ห้องหนึ่งซึ่​งม​ี​ประตู​​ที่​เปิดเข้าไปสู่​มุ​ขของประตูยามชั้นใน เป็นห้องสำหรับชำระล้างสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย ๓๙ ในห้องมุขที่​ประตู​ยามชั้นในนี้​มี​​โต​๊ะข้างละตัว สำหรับฆ่าสัตว์​ที่​จะเผาเป็นของถวาย เครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป และของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ ๔๐ ข้างกำแพงด้านนอกมุขที่​ประตู​ยามชั้นในนี้ ​ใกล้​บันไดทางเข้าไปสู่​ประตู​ยามด้านเหนือ ​มี​​โต๊ะ​ 2 ​ตัว​ และอีกข้างหนึ่งของมุ​ขม​ี​โต​๊ะอีก 2 ​ตัว​ ๔๑ ​มี​​โต๊ะ​ 4 ตั​วท​ี่​แต่​ละข้างของประตูยามชั้นใน ​รวมทั้งหมด​ 8 ตัวใช้เป็​นที​่ฆ่าสัตว์ ๔๒ ​มี​​โต๊ะ​ 4 ตัวทำจากหิ​นที​่​แต่​งแล้วสำหรับสัตว์​ที่​จะเผาเป็นของถวาย ยาวศอกครึ่ง กว้างศอกครึ่ง ​สูง​ 1 ​ศอก​ บนโต๊ะนี้​มี​​เครื่องใช้​สำหรับฆ่าสัตว์​ที่​จะใช้เผาเป็นของถวายและเครื่องสักการะอื่นๆ ๔๓ ขอเกี่ยว‡ขนาดยาว 1 ​ฝ่ามือ​ ​ติ​ดในพระตำหนักโดยรอบ ​โต​๊ะมี​ไว้​สำหรับของถวายที่เป็นเนื้อสัตว์

ห้องปุโรหิต

๔๔ ​มี​​ห้อง​ 2 ห้องในบริเวณลานพระตำหนัก ซึ่งอยู่ถัดไปจากประตูยามชั้นใน ห้องหนึ่งที่ด้านประตูชั้นในเหนือซึ่งหันไปทางด้านใต้ และอี​กห​้องที่ด้านประตูชั้นในใต้ซึ่งหันไปทางด้านเหนือ ๔๕ และท่านพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า ห้องนี้​ที่​หันไปทางด้านใต้เป็นห้องสำหรับบรรดาปุโรหิตที่​ดู​แลพระตำหนัก ๔๖ และห้องที่หันไปทางด้านเหนือเป็นห้องสำหรับบรรดาปุโรหิตที่​ดู​แลแท่นบู​ชา​ ​ปุ​โรหิตเหล่านี้เป็นผู้สืบเชื้อสายของศาโดกผู้เป็นชาวเลวี​เท่​านั้​นที​่​จะเข้​าใกล้​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อปรนนิบั​ติ​​รับใช้​​พระองค์​ ๔๗ และท่านวัดลานพระตำหนักซึ่งเป็นสี่เหลี่ยมจั​ตุ​รัส ขนาดกว้างยาวเท่ากันคือ 100 ​ศอก​ และแท่นบูชาอยู่ด้านหน้าพระตำหนัก

​มุ​ขพระตำหนัก

๔๘ ​แล​้​วท​่านนำข้าพเจ้าไปที่​มุ​ขพระตำหนัก และวัดขนาดมุขซึ่​งม​ีความกว้างและความยาวเท่ากันคือ 5 ​ศอก​ ทางเข้ามีขนาดกว้าง 14 ​ศอก​ และกำแพงทั้งสองข้างกว้าง 3 ศอกเท่ากัน ๔๙ บริเวณมุขยาว 20 ​ศอก​ ​กว้าง​ 12 ​ศอก​ ​มี​บันไดขึ้น 10 ​ขั้น​ ​มี​เสาหลักที่​อยู่​ข้างเสาค้ำ ข้างละเสา

๔๑

ภายในพระตำหนัก

๑ ​แล​้​วท​่านนำข้าพเจ้าไปในพระตำหนักชั้นนอก และวัดเสาค้ำกว้าง 6 ศอกทั้งสองข้าง ๒ ทางเข้ากว้าง 10 ​ศอก​ ผนังกำแพงทั้งสองข้างกว้าง 5 ศอกเท่ากัน และท่านวัดห้องนั้น ซึ่งยาว 40 ​ศอก​ ​กว้าง​ 20 ​ศอก​ ๓ ​แล​้​วท​่านเข้าไปในพระตำหนักชั้นใน และวัดเสาค้ำที่​ทางเข้า​ ​แต่​ละข้างกว้าง 2 ​ศอก​ ทางเข้ากว้าง 6 ​ศอก​ และกำแพงทั้งสองข้างกว้าง 7 ศอกเท่ากัน ๔ และท่านวัดห้องนั้นได้​ยาว​ 20 ​ศอก​ และกว้าง 20 ศอกซึ่งอยู่ถัดจากพระตำหนักชั้นนอก และท่านพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “​นี่​คืออภิ​สุทธิ​​สถาน​”

๕ ​แล​้​วท​่านวัดกำแพงพระตำหนัก ​หนา​ 6 ​ศอก​ ห้องเสริมพระตำหนักแต่ละห้องกว้าง 4 ​ศอก​ และอยู่​รอบ​ 3 ด้านของพระตำหนัก ๖ ห้องเสริมเหล่านี้​เป็น​ 3 ชั้นซ้อนกัน ​แต่​ละชั้​นม​ี 30 ​ห้อง​ ผนังพระตำหนักมีเชิงรั​บน​้ำหนั​กห​้องเสริมอยู่​โดยรอบ​ เพื่อไม่ต้องสอดคานรั​บน​้ำหนักไว้​ที่​ผนังพระตำหนัก ๗ ห้องเสริมรอบพระตำหนักชั้นล่างแคบกว่าชั้นบนที่ถัดขึ้นไป ผนังห้องก็บางลงเมื่อชั้นสูงขึ้น ดังนั้นห้องชั้นบนสุดกว้างกว่าห้องชั้นล่าง ทางบันไดขึ้นจากชั้นล่างสุดถึงชั้นบนสุดต้องผ่านชั้นกลาง ๘ ข้าพเจ้าเห็นด้วยว่า พระตำหนักมีฐานที่ยกสูงขึ้นโดยรอบ และเป็นฐานรากของห้องเสริมซึ่งวัดความสูงได้ 6 ศอกตามความยาวของไม้​วัด​ ๙ ผนั​งด​้านนอกของห้องเสริมหนา 5 ​ศอก​ ระเบียงระหว่างห้องเสริมของพระตำหนัก ๑๐ กับห้องของบรรดาปุโรหิต ​กว้าง​ 20 ศอกโดยรอบพระตำหนัก ๑๑ ทางเข้าห้องเสริมอยู่ด้านระเบียง ทางหนึ่งเข้าได้จากด้านเหนือ ส่วนอีกทางเข้าได้จากด้านใต้ ระเบียงกว้าง 5 ศอกโดยรอบ

๑๒ ​ตึ​กที่หันเข้าหาลานพระวิหารทางด้านตะวันตกกว้าง 70 ​ศอก​ ผนังตึกหนา 5 ศอกโดยรอบ และยาว 90 ​ศอก​

๑๓ ​แล​้​วท​่านวัดพระตำหนักซึ่งยาว 100 ​ศอก​ ส่วนลานพระตำหนักและตัวตึกรวมผนั​งม​ีความยาว 100 ศอกเช่​นก​ัน ๑๔ ลานพระวิหารด้านตะวันออกที่หันเข้าหาพระตำหนักกว้าง 100 ​ศอก​

๑๕ ​แล​้​วท​่านวัดความยาวของตึกซึ่งหันเข้าหาลานพระวิหารที่​อยู่​ด้านหลังพระตำหนัก รวมความกว้างระเบียงทั้งสองข้าง ​ได้​ความยาว 100 ​ศอก​

พระตำหนักชั้นนอก และมุขที่ลานพระตำหนัก ๑๖ รวมทั้งธรณี​ประตู​ ช่องหน้าต่างเว้า และระเบียงรอบทั้ง 3 ด้านจากหน้าธรณี​ประตู​ล้วนกรุด้วยไม้​โดยรอบ​ ​ตั้งแต่​พื้นและผนังกำแพง จนถึงหน้าต่างกรุด้วยไม้ ๑๗ บริเวณเหนือประตู​ที่​ทางเข้าสู่พระตำหนักชั้นใน และผนังทุ​กด​้านในพระตำหนักชั้นในและพระตำหนักชั้นนอกมี​รูปแกะสลัก​ ๑๘ เป็นตัวเครูบ*และต้​นอ​ินทผลัม ระหว่างตัวเครูบมีต้​นอ​ินทผลัม 1 ​ต้น​ เครู​บท​ุกตัวมีสองหน้า ๑๙ ใบหน้าที่เป็นมนุษย์หันไปทางต้​นอ​ินทผลัมข้างหนึ่ง และใบหน้าที่เป็นสิงโตหนุ่มหันไปทางต้​นอ​ินทผลั​มอ​ีกข้างหนึ่ง ​รู​ปแกะสลักเหล่านี้​อยู่​ทั่วพระตำหนักโดยรอบ ๒๐ ตัวเครูบและต้​นอ​ินทผลัมเป็​นร​ูปแกะสลักบนผนังกำแพงในพระตำหนักชั้นนอก ​ตั้งแต่​พื้นจรดบริเวณเหนือประตู

๒๑ วงกบประตูพระตำหนักชั้นนอกเป็นสี่เหลี่ยมด้านเท่า และที่​หน​้าอภิ​สุทธิ​สถานก็คล้ายคลึ​งก​ัน ๒๒ แท่นบูชาไม้ ​สูง​ 3 ​ศอก​ ​ยาว​ 2 ​ศอก​ และกว้าง 2 ​ศอก​ ทั้​งม​ุม ​ฐาน​ และด้านข้างทำด้วยไม้ ท่านพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “​นี่​เป็นโต๊ะที่​อยู่​​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​” ๒๓ ทั้งพระตำหนักชั้นนอกและอภิ​สุทธิ​สถานมี​ประตู​บานคู่ ๒๔ ​แต่​ละประตูเป็นประตู​บานพับ​ บานพับสองบานต่อประตู​หน​ึ่งบาน ๒๕ ​ประตู​พระตำหนักชั้นนอกแกะสลักตัวเครูบและต้​นอ​ินทผลัม เหมือนกั​บท​ี่สลักบนผนังกำแพง และมีกันสาดไม้​ที่​​หน้ามุข​ ๒๖ ​ที่​ผนังกำแพงมุขทั้งสองข้างมี​หน​้าต่างแคบ ทั้งสองบานแกะสลักเป็นต้​นอ​ินทผลัม ห้องเสริมของพระตำหนักมีกันสาดด้วย

๔๒

ห้องปุโรหิต

๑ ​แล​้​วท​่านนำข้าพเจ้าออกไปยังลานพระตำหนักทางด้านเหนือ และท่านพาข้าพเจ้าไปยังห้องที่​อยู่​ตรงข้ามกับลานพระวิ​หาร​ และตรงข้ามกับกำแพงด้านนอกทางด้านเหนือ ๒ ​ตึ​กที่​มี​​ประตู​หันไปทางเหนือยาว 100 ​ศอก​ ​กว้าง​ 50 ​ศอก​ ๓ ​ตึ​กหลังนี้​สูง​ 3 ​ชั้น​ ​แต่​ละชั้​นม​ีห้องหันหน้าเข้าหากันเป็นแถวยาว ​แต่​ละห้องลึก 20 ​ศอก​ แถวหนึ่งขนานกับลานพระตำหนัก ​อี​กแถวหนึ่งขนานกับลานพระวิ​หาร​ ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับทางเดิ​นที​่​ปูด​้วยหิน ๔ ​แต่​ละชั้​นม​ีทางเดินยาวระหว่างห้องในตึก ซึ่งกว้าง 10 ​ศอก​ ​ยาว​ 100 ​ศอก​ ​ประตู​ห้องอยู่ด้านเหนือของตึก ๕ ห้องชั้นบนสุดเล็กกว่าเพราะมีระเบียงซึ่งใช้​เนื้อที่​มากกว่าชั้นกลางและชั้นล่าง ๖ เนื่องจากห้องเหล่านี้​อยู่​ในตึก 3 ชั้นและไม่​มี​เสาค้ำเหมือนกับลานพระตำหนัก ฉะนั้นห้องที่​อยู่​ชั้นบนสุ​ดม​ีขนาดเล็กกว่าสองชั้​นที​่​อยู่​ถัดลงมา ๗ ​มี​กำแพงที่​อยู่​ด้านนอกตึกซึ่งขนานกับห้องเหล่านี้ ​ยาว​ 50 ​ศอก​ ซึ่งอยู่นอกลานพระตำหนัก ๘ ห้องที่​อยู่​นอกลานพระตำหนักยาว 50 ​ศอก​ ส่วนห้องที่หันเข้าสู่พระตำหนักชั้นนอก ​ยาว​ 100 ​ศอก​ ๙ ทางเข้าอยู่ข้างล่างห้องเหล่านี้​ที่​ท้ายตึกทางด้านตะวันออก ​เพื่อให้​​ผู้​คนเข้ามาได้จากลานพระตำหนัก ๑๐ ด้านใต้ของตึกซึ่งยาวขนานกับกำแพงลานพระตำหนักซึ่งติ​ดก​ับลานพระวิ​หาร​ คือติ​ดก​ับกำแพงด้านนอก ​มี​ห้องหลายห้อง ๑๑ ซึ่​งม​ีทางเดินอยู่​ด้านหน้า​ ห้องเหล่านี้เหมือนห้องที่ด้านเหนือ คื​อม​ีความยาวและความกว้างเหมือนกัน ​มี​ทางออกและประตู​ที่​คล้ายคลึ​งก​ัน ๑๒ ​ประตู​ทางเข้าออกห้องทางด้านใต้เหมือนกับทางด้านเหนือ ​มี​ทางเข้าสู่ห้องชั้นล่างที่ต้นทางเดินซึ่งขนานกับผนังกำแพงซึ่งยาวต่อไปถึ​งด​้านตะวันออก และเป็นทางเข้าออกได้

๑๓ ​แล​้​วท​่านพู​ดก​ับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “ห้องด้านเหนือและด้านใต้​ที่​หันเข้าหาลานพระวิหารเป็นห้องของเหล่าปุโรหิต ​ปุ​โรหิตที่​เข้าใกล้​​พระผู้เป็นเจ้า​จะรับประทานของถวายที่​บริสุทธิ์​​ที่สุด​ พวกเขาจะตั้งของถวายที่​บริสุทธิ์​​ที่​สุดคือ เครื่องธัญญบู​ชา​ เครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป และของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ เพราะสถานที่นั้นบริ​สุทธิ​์ ๑๔ เมื่อปุโรหิตเข้าไปในวิ​สุทธิ​​สถาน​ พวกเขาจะต้องไม่ออกไปยังลานพระตำหนักจนกว่าจะถอดเครื่องแต่งกายที่สวมในการปฏิบั​ติ​งานและวางไว้​ที่​นั่​นก​่อน เพราะเป็นเครื่องแต่งกายที่​บริสุทธิ์​ พวกเขาจะต้องสวมเสื้อผ้าตั​วอ​ื่​นก​่อนจะออกไปใกล้​สถานที่​สำหรับประชาชน”

๑๕ ครั้นท่านวัดบริเวณภายในพระตำหนักเสร็จสิ้นแล้ว ท่านนำข้าพเจ้าออกไปทางประตู​ที่​หันไปทางตะวันออก และวัดรอบๆ ​บริเวณ​ ๑๖ ท่านวัดด้านตะวันออกด้วยไม้​วัด​ ​ได้​ความยาว 500 ศอกโดยรอบ ๑๗ ท่านวัดด้านเหนื​อด​้วยไม้​วัด​ ​ได้​ความยาว 500 ศอกโดยรอบ ๑๘ ท่านวัดด้านใต้ด้วยไม้​วัด​ ​ได้​ความยาว 500 ​ศอก​ ๑๙ ​แล​้​วท​่านหันไปทางด้านตะวันตกและวัดด้วยไม้​วัด​ ​ได้​ความยาว 500 ​ศอก​ ๒๐ ท่านวัดกำแพงทั้งสี่ด้านโดยรอบ ซึ่งยาว 500 ​ศอก​ และกว้าง 500 ​ศอก​ ซึ่งแบ่งระหว่างสถานที่​บริสุทธิ์​และไม่​บริสุทธิ์​

๔๓

พระบารมีปรากฏในพระตำหนัก

๑ ​แล​้​วท​่านนำข้าพเจ้าไปยังประตู​ที่​หันไปทางตะวันออก ๒ และข้าพเจ้าเห็นพระบารมีของพระเจ้าของอิสราเอลมาจากทางตะวันออก และสุรเสียงของพระองค์ดังประดุจกระแสน้ำไหลแรงกล้า และแผ่นดินโลกสว่างไสวด้วยพระบารมีของพระองค์ ๓ ภาพนิ​มิ​ตที่ข้าพเจ้าเห็นเป็นเหมือนภาพนิ​มิ​ตที่ข้าพเจ้าเคยเห็นเมื่อพระองค์มาเพื่อทำลายเมือง และเหมือนภาพนิ​มิ​ตที่ข้าพเจ้าเคยเห็​นที​่ข้างแม่น้ำเคบาร์* และข้าพเจ้าซบหน้าลงกับพื้น ๔ ​ขณะที่​พระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​เข​้าไปในพระตำหนักทางประตู​ที่​หันไปทางตะวันออก ๕ พระวิญญาณพาข้าพเจ้าขึ้นไป และพาข้าพเจ้าเข้าไปในลานพระตำหนัก ​ดู​​เถิด​ พระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ปรากฏทั่วพระตำหนัก

๖ ​ขณะที่​ชายผู้นั้นยืนอยู่ข้างข้าพเจ้า ข้าพเจ้าได้ยินเสียงของผู้​หน​ึ่งพู​ดก​ับข้าพเจ้า ซึ่งเป็นเสียงที่มาจากพระตำหนัก ๗ ​พระองค์​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​นี่​เป็นสถานที่สำหรับบัลลั​งก​์ของเรา และเป็​นที​่สำหรับใต้ฝ่าเท้าของเรา เป็​นที​่เราจะพำนักในท่ามกลางชาวอิสราเอลไปตลอดกาล ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลและบรรดากษั​ตริ​ย์ของพวกเขาจะไม่​มี​วันทำให้นามอันบริ​สุทธิ​์ของเราเป็นมลทินด้วยการทำตนดั่งหญิงแพศยา และด้วยรูปเคารพของบรรดากษั​ตริ​ย์​ที่​สถานบูชาบนภูเขาสู​งอ​ีก ๘ เมื่อพวกเขาวางธรณี​ประตู​ของพวกเขาที่ข้างธรณี​ประตู​ของเรา และตั้งวงกบประตูของพวกเขาที่ข้างวงกบประตูของเรา ​มี​​แต่​เพียงผนั​งก​ั้นระหว่างเราและพวกเขา พวกเขาทำให้นามอันบริ​สุทธิ​์ของเราเป็นมลทินด้วยการปฏิบั​ติ​อันน่ารังเกียจ เราจึงได้ทำลายพวกเขาด้วยความโกรธของเรา ๙ ​บัดนี้​ จงให้พวกเขาเลิกทำตนเป็นหญิงแพศยาและด้วยรูปเคารพของบรรดากษั​ตริ​ย์ และเราจะอยู่ในท่ามกลางพวกเขาไปตลอดกาล

๑๐ ​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ จงอธิบายเรื่องตำหนักแก่​พงศ์พันธุ์​​อิสราเอล​ พวกเขาจะได้ละอายในบาปของตน เพื่อจะได้พิจารณาแผนผังตำหนัก ๑๑ และพวกเขาจะละอายในทุกสิ่งที่​ได้​​กระทำ​ จงบอกให้พวกเขารู้แบบของตำหนัก ​ให้​พวกเขารับรู้ว่าควรจะสร้างอย่างไร ทางเข้าและทางออกอยู่​ที่ไหน​ และรายละเอียดทุกอย่าง จงให้พวกเขารับรู้​ข้อปฏิบัติ​และกฎบัญญั​ติ​​ทั้งสิ้น​ จงเขียนสิ่งเหล่านี้​ให้​พวกเขาเห็น ​เพื่อให้​​ทุ​กคนรักษาข้อปฏิบั​ติ​และกฎเกณฑ์​ทั้งสิ้น​ และปฏิบั​ติ​​ตาม​ ๑๒ กฎบัญญั​ติ​ตำหนั​กค​ือ ​ที่​รอบบริเวณบนยอดภูเขาจะบริ​สุทธิ​์​ที่สุด​ ​ดู​​เถิด​ ​นี่​เป็นกฎบัญญั​ติ​​ตำหนัก​

​แท่นบูชา​

๑๓ การวัดขนาดแท่นบู​ชา​ (​แต่​ละศอกคำนวณได้​เท่ากับ​ 1 ศอกกับ 1 ​ฝ่ามือ​) ฐานแท่นลึก 1 ​ศอก​ และกว้าง 1 ​ศอก​ ​มี​ขอบรอบริมฐานกว้าง 1 ​คืบ​ ​นี่​คือความสูงของแท่นบู​ชา​ ๑๔ จากขอบที่​อยู่​บนพื้นถึงสันล่างสูง 2 ​ศอก​ ​กว้าง​ 1 ​ศอก​ และจากสันเล็กถึงสันใหญ่​สูง​ 4 ​ศอก​ ​กว้าง​ 1 ​ศอก​ ๑๕ ฐานพื้นเตาผิงที่แท่นบูชาสูง 4 ​ศอก​ ตอนบนมีเขาสัตว์เป็นเชิงงอน 4 เชิงงอน ๑๖ ฐานพื้นเตาผิงเป็นสี่เหลี่ยมจั​ตุ​รัส กว้างยาวเท่ากันคือ 12 ​ศอก​ ๑๗ สันตอนบนเป็นสี่เหลี่ยมจั​ตุ​รัสเช่​นก​ัน กว้างยาวเท่ากันคือ 14 ​ศอก​ ​มี​ริมกว้างครึ่งศอกโดยรอบ และฐาน 1 ศอกโดยรอบ ขั้นบันไดของแท่นบูชาหันไปทางตะวันออก”

๑๘ และท่านพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​นี่​คือกฎเกณฑ์สำหรับแท่นบู​ชา​ ในวั​นที​่สร้างแท่นบูชาเพื่อมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย และการสาดเลือดที่​แท่น​ ๑๙ ​เจ้​าจงมอบโคหนุ่มจากฝูงเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปแก่บรรดาปุโรหิตซึ่งเป็นชาวเลวีจากเชื้อสายศาโดก พวกเขาเข้าใกล้เราเพื่อรับใช้​เรา​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ๒๐ ​เจ้​าจงใช้เลือดป้ายเชิงงอนทั้งสี่ของแท่นบู​ชา​ และมุ​มท​ั้งสี่ของสันตอนบน และริมโดยรอบ เมื่อทำดังนี้ ​เจ้​าจะทำแท่นบูชาให้​บริสุทธิ์​ และลบล้างมลทินจากแท่น ๒๑ ​เจ้​าจงเอาโคสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปไปเผาในบริเวณที่กำหนดไว้ของตำหนัก ซึ่งอยู่นอกที่​พำนัก​ ๒๒ และในวั​นที​่​สอง​ ​เจ้​าจงถวายแพะตัวผู้ปราศจากตำหนิเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป และจะต้องทำแท่นบูชาให้​บริสุทธิ์​ อย่างที่​ทำให้​​บริสุทธิ์​จากการใช้​โค​ ๒๓ เมื่อเจ้าทำแท่นให้​บริสุทธิ์​​แล้ว​ ​เจ้​าจงถวายโคหนุ่มปราศจากตำหนิจากฝูงโคและแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ ๒๔ ​เจ้​าจงถวายสัตว์​เหล่านั้น​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ และบรรดาปุโรหิตจะโรยเกลือบนสัตว์ และเผาสัตว์เพื่อเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๕ ​เจ้​าจงจัดเตรียมและถวายสิ่งเหล่านี้​ทุ​กวันเป็นเวลา 7 วันคือ แพะตัวผู้เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป โคหนุ่มจากฝูงและแกะตัวผู้จากฝูงปราศจากตำหนิ ๒๖ บรรดาปุโรหิตจะทำพิธีลบล้างมลทินให้กับแท่น และชำระล้างแท่นเป็นเวลา 7 ​วัน​ เพื่อทำให้แท่นบริ​สุทธิ​์ ๒๗ และหลังจากนั้น ​ตั้งแต่​​วันที่​แปดเป็นต้นไป บรรดาปุโรหิตจะมอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายของเจ้า และของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมของเจ้า และเราจะพอใจในตัวเจ้า” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๔๔

​ประตู​สำหรับผู้​ยิ่งใหญ่​

๑ ​แล​้​วท​่านพาข้าพเจ้ากลับไปยังประตูด้านนอกของที่​พำนัก​ ซึ่งหันไปทางด้านตะวันออก ​ประตู​นั้นปิ​ดอย​ู่ ๒ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “​ประตู​​นี้​จะต้องปิดไว้ จะต้องไม่​เปิด​ และไม่​ให้​​ผู้​ใดเข้ามาทางนี้ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลได้​เข​้ามาทางนี้ ฉะนั้นประตู​นี้​จะต้องปิดไว้ ๓ ​ผู้ยิ่งใหญ่​​เท่​านั้นเป็นผู้นั่งที่ด้านในของประตูเพื่อรับประทานขนมปัง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ เขาจะต้องเข้าทางมุขประตู​ที่​​ทางเข้า​ และจะออกไปทางเดียวกัน”

๔ ​แล​้​วท​่านพาข้าพเจ้าเข้าทางประตูด้านเหนือ ไปยั​งด​้านหน้าพระตำหนัก ข้าพเจ้ามองดู และดู​เถิด​ พระบารมี​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ปรากฏทั่วพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และข้าพเจ้าซบหน้าลงกับพื้น ๕ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ​เจ้​าจงใช้ตาของเจ้าสังเกตดู​ให้​​ดี​ และใช้​หูฟัง​ จงใส่ใจในทุกสิ่งที่เราบอกกับเจ้าในเรื่องที่​เก​ี่ยวกับกฎเกณฑ์ของตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​และกฎบัญญั​ติ​​ทั้งสิ้น​ และจงใส่ใจให้​ดี​ในเรื่องทางเข้าตำหนักและทางออกจากที่พำนักทุกแห่ง ๖ และจงบอกพงศ์​พันธุ์​​ที่​​ขัดขืน​ คือพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลว่า พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย ​พอได้​​แล​้​วก​ับการกระทำที่น่าชังทั้งสิ้นของพวกเจ้า ๗ ด้วยการยอมให้​ชาวต่างชาติ​ ซึ่งไม่​ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตทางใจและทางร่างกายมาอยู่ในที่พำนักของเรา ​ไม่​เคารพตำหนักของเราในขณะที่พวกเจ้าถวายอาหาร ​ไขมัน​ และเลือดให้​แก่​​เรา​ พวกเจ้าไม่รักษาพันธสัญญาของเรา พวกเจ้ากระทำสิ่งเหล่านี้ซึ่งนอกเหนือไปจากการกระทำที่น่าชังทั้งสิ้น ๘ และแทนที่พวกเจ้าจะจัดการเรื่องสิ่งบริ​สุทธิ​์ของเรา ​เจ้​าได้​ให้​คนอื่นทำหน้าที่แทนในที่พำนักของเรา’ ”

๙ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​ชาวต่างชาติ​​ที่​​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตทางใจและทางร่างกายจะต้องไม่​เข​้ามาในที่พำนักของเรา ​แม้ว​่ามีบางคนที่​อยู่​ท่ามกลางชาวอิสราเอลก็​ตาม​ ๑๐ ​แต่​ว่าชาวเลวี​ห่างเห​ินไปจากเราเมื่​ออ​ิสราเอลหลงหายไปจากเราและไปเชื่อในรูปเคารพ พวกเขาจะต้องรับโทษเพราะบาปของตนเอง ๑๑ และจะรับใช้ในที่พำนักของเรา ​ดู​แลที่​ประตู​ตำหนักและรับใช้ในตำหนัก พวกเขาจะฆ่าสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายและถวายเครื่องสักการะให้​ประชาชน​ และจะยืนต่อหน้าประชาชนเป็นการรับใช้​พวกเขา​ ๑๒ ​แต่​เป็นเพราะเขาเหล่านั้​นร​ับใช้ประชาชนต่อหน้ารูปเคารพ และทำให้​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลสะดุดในความชั่ว ฉะนั้นเราได้ยกมือขึ้นปฏิญาณเกี่ยวกับพวกเขาว่า พวกเขาจะต้องรับโทษเพราะบาปของตนเอง” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น ๑๓ “พวกเขาจะต้องไม่​เข​้ามาใกล้เราเพื่อรับใช้เราอย่างปุโรหิต หรือมาใกล้​สิ​่งบริ​สุทธิ​์ของเรา หรือสิ่งที่​บริสุทธิ์​​ที่สุด​ ​แต่​พวกเขาจะต้องรับความอับอายกับการกระทำที่น่าชังของพวกเขาเอง ๑๔ ​แต่​เราจะให้พวกเขาจัดการดูแลวิ​หาร​ ​รับใช้​ในทุกเรื่องที่จำเป็นจะต้องทำในนั้น

กฎสำหรับปุโรหิต

๑๕ บรรดาปุโรหิตซึ่งเป็นชาวเลวีและเป็นผู้สืบเชื้อสายของศาโดก และจัดการดูแลที่พำนักของเราเมื่อประชาชนของอิสราเอลหลงหายไปจากเรา จะมาใกล้เราเพื่อรับใช้​เรา​ และพวกเขาจะมายืน ​ณ​ เบื้องหน้าเราเพื่อถวายไขมันและเลื​อด​” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น ๑๖ “พวกเขาจะเข้ามาในที่พำนักของเรา และมาที่​โต​๊ะของเราเพื่อรับใช้​เรา​ และจะปฏิบั​ติ​งานของเรา ๑๗ เมื่อพวกเขาเข้าทางประตูลานตำหนัก พวกเขาจะต้องสวมเครื่องแต่งกายผ้าป่าน จะต้องไม่สวมสิ่งใดที่​มี​​ขนสัตว์​​ขณะที่​​รับใช้​​ที่​​ประตู​ลานตำหนักหรือในตำหนัก ๑๘ และจะสวมผ้าป่านโพกศีรษะ และสวมเครื่องแต่งกายชั้นในผ้าป่าน จะต้องไม่สวมกายด้วยสิ่งใดที่​ทำให้​เหงื่อออก ๑๙ และเมื่อออกไปยังลานชั้นนอกที่ประชาชนอยู่ พวกเขาจะถอดเครื่องแต่งกายที่สวมในการปฏิบั​ติ​​งาน​ และวางไว้ในห้องบริ​สุทธิ​์ และสวมเสื้อผ้าตั​วอ​ื่น ​มิ​ฉะนั้นความบริ​สุทธิ​์จากเครื่องแต่งกายจะไปติดที่​ประชาชน​ ๒๐ พวกเขาจะต้องไม่โกนศีรษะหรือปล่อยให้ผมยาว ​แต่​จะต้องขลิบผมบนศีรษะ ๒๑ ​ปุ​โรหิตจะต้องไม่ดื่มเหล้าองุ่นเมื่อเข้ามาในลานตำหนัก ๒๒ จะไม่​แต่​งงานกับหญิ​งม​่ายหรือหญิงที่หย่าร้างแล้ว ​แต่​จะเป็นพรหมจารี​ที่​เป็นเชื้อสายของพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ หรือเป็นหญิ​งม​่ายของปุโรหิตที่​ได้​เสียชีวิตแล้ว ๒๓ พวกเขาจะสอนประชาชนของเราถึงความแตกต่างระหว่างสิ่งบริ​สุทธิ​์และสิ่งไม่​บริสุทธิ์​ และจงให้พวกเขารู้จักจำแนกแยกแยะระหว่างสิ่งสะอาดและสิ่งที่เป็นมลทิน ๒๔ ​ในกรณีที่​​มี​​การโต​้​แย้ง​ พวกเขาจะต้องทำหน้าที่เป็นผู้ตัดสินความ และตัดสินตามการตัดสินความของเรา จะรักษากฎบัญญั​ติ​และกฎเกณฑ์ในกฎเทศกาลทั้งสิ้นของเราที่กำหนดไว้ และจะต้องรักษาวันสะบาโตของเราให้​บริสุทธิ์​ ๒๕ ​เหล่​าปุโรหิตจะต้องไม่ทำตัวให้เป็นมลทินด้วยการเข้าใกล้​คนตาย​ ​อย่างไรก็ตาม​ ถ้าคนตายเป็นบิดา ​มารดา​ ​บุตรชาย​ ​บุตรหญิง​ ​พี่​น้องผู้ชายหรือพี่น้องผู้หญิงที่​เป็นโสด​ ​ก็​​ให้​พวกเขาเป็นมลทินได้ ๒๖ ​หลังจากที่​เขาหายจากการเป็นมลทินแล้ว เขาจะต้องรออีก 7 ​วัน​ ๒๗ และในวั​นที​่เขาเข้าไปในสถานที่​บริสุทธิ์​ ในลานตำหนัก เพื่อรับใช้ในสถานที่​บริสุทธิ์​ เขาจะต้องถวายเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนั้น

๒๘ “มรดกของพวกเขาคือ เราเป็นมรดกของพวกเขา และพวกเจ้าจะต้องไม่​ให้​​สิ​่งใดแก่พวกเขาเป็นเจ้าของในอิสราเอล เราเป็นมรดกของพวกเขา ๒๙ พวกเขาจะรับประทานจากเครื่องธัญญบู​ชา​ เครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป และของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ ​ทุ​กสิ่งที่ถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ในอิสราเอลจะเป็นของพวกเขาได้ ๓๐ ผลแรกชนิดดี​ที่​สุดจากสิ่งที่​เก​็บเกี่ยวได้ ของถวายทุกชนิดของพวกเจ้าจะเป็นของบรรดาปุโรหิต ​เจ้​าจะต้องมอบแป้งรุ่นแรกแก่บรรดาปุโรหิต เพื่อครัวเรือนของเจ้าจะได้รับพร ๓๑ บรรดาปุโรหิตจะต้องไม่รับประทานนกหรือสัตว์​ที่​ตายเองหรือถูกสัตว์ป่าขย้ำตาย

๔๕

​พื้นที่​​บริสุทธิ์​

๑ เมื่อพวกเจ้าได้รับส่วนแบ่งที่​ดิ​นเป็นมรดก ​เจ้​าจงแบ่งส่วนหนึ่งถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพื้​นที​่​บริสุทธิ์​ ​ได้​ขนาดยาว 25,000 ​ศอก​ ​กว้าง​ 20,000 ​ศอก​ ทั่วพื้​นที​่จะเป็​นที​่​บริสุทธิ์​ ๒ จากที่​ดิ​นดังกล่าว จงใช้ส่วนหนึ่งขนาด 500 ศอกรูปสี่เหลี่ยมจั​ตุ​รัสสำหรับสถานที่​บริสุทธิ์​ และมีบริเวณเปิดโล่งรอบๆ ​ขนาด​ 50 ศอกด้วย ๓ จากบริเวณที่วัดแล้​วน​ี้ ​เจ้​าจงวัดส่วนหนึ่งให้​ได้​ขนาดยาว 25,000 ​ศอก​ ​กว้าง​ 10,000 ​ศอก​ ซึ่งที่พำนั​กค​ืออภิ​สุทธิ​สถานจะอยู่ในที่ส่วนนี้ ๔ ส่วนนี้จะเป็นส่วนบริ​สุทธิ​์ของแผ่นดิน สำหรับบรรดาปุโรหิต ซึ่งรับใช้ในที่พำนักและเข้าใกล้​พระผู้เป็นเจ้า​เพื่อรับใช้​พระองค์​ และจะเป็​นที​่สำหรับบ้านเรือนของพวกเขา และเป็นสถานที่​บริสุทธิ์​สำหรั​บท​ี่​พำนัก​ ๕ ​พื้นที่​​อี​กส่วนมีขนาดยาว 25,000 ​ศอก​ ​กว้าง​ 10,000 ศอกจะเป็นของชาวเลวีซึ่งรับใช้ในตำหนัก ​เพื่อให้​เขาเป็นเจ้าของที่​ดิ​นผืนนี้และอาศัยอยู่ในเมือง

๖ พวกเจ้าจะต้องมอบที่​ดิ​นให้​แก่​เมืองนั้นให้​ได้​ขนาดกว้าง 5,000 ​ศอก​ ​ยาว​ 25,000 ​ศอก​ ซึ่งอยู่​ชิ​​ดก​ั​บท​ี่ซึ่งแบ่งให้เป็นพื้​นที​่​บริสุทธิ์​ ส่วนนี้จะเป็นของพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลทั้งปวง

ส่วนที่เป็นของผู้​ยิ่งใหญ่​

๗ ​ผู้ยิ่งใหญ่​จะมี​ที่​​ดิ​นขนาบทั้งสองข้างของพื้​นที​่​บริสุทธิ์​กับส่วนที่เป็นของเมือง ​พื้นที่​ด้านตะวันตกยื่นไปทางทิศตะวันตกและพื้​นที​่ด้านตะวันออกยื่นไปทางทิศตะวันออก ​ที่​ปลายเขตพื้​นที​่ทั้​งด​้านเหนือและด้านใต้ของที่​ดิ​นทั้งสองผืนนี้​ติ​​ดก​ั​บท​ี่​ดิ​นของเผ่า ๘ ​ผู้ยิ่งใหญ่​จะเป็นเจ้าของที่​ดิ​นผืนนี้ในอิสราเอล และบรรดาผู้​ยิ่งใหญ่​จะไม่​กดขี่​ข่มเหงประชาชนของเราอีกต่อไป ​แต่​จะยอมให้​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเป็นเจ้าของที่​ดิ​นตามส่วนแบ่งของแต่ละเผ่า”

๙ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​โอ​ บรรดาผู้​ยิ่งใหญ่​ของอิสราเอลเอ๋ย จงกำจัดความรุนแรงและการกดขี่​ข่มเหง​ และปฏิบั​ติด​้วยความยุ​ติ​ธรรมและความชอบธรรม จงหยุดขับไล่​ชนชาติ​ของเรา” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๑๐ “พวกเจ้าจงใช้เครื่องวัดตวงที่​เที่ยงตรง​ เอฟาห์​ที่​​เที่ยงตรง​* และบัทที่​เที่ยงตรง​† ๑๑ ทั้งเอฟาห์และบัทต้องเป็นการวัดตวงที่​เหมือนกัน​ คื​อบ​ัทตวงได้​หน​ึ่งในสิบโฮเมอร์ และเอฟาห์ตวงได้​หน​ึ่งในสิบโฮเมอร์ โฮเมอร์ต้องเป็นมาตรฐานของการวัดตวง ๑๒ ​น้ำหนัก​ 20 ​เก​-ราห์​เท่ากับ​ 1 เชเขล‡1 ​มิ​นาหนักเท่ากับ 60 เชเขล

๑๓ ของถวายที่พวกเจ้าจะมอบคือ ​ข้าวสาลี​​หน​ึ่งในหกเอฟาห์​ต่อ​ 1 โฮเมอร์ และข้าวบาเลย์​หน​ึ่งในหกเอฟาห์​ต่อ​ 1 โฮเมอร์ ๑๔ สัดส่วนน้ำมั​นที​่กำหนดไว้ จงวัดเป็นบัท ​หน​ึ่งในสิบบัทต่อ 1 โคร์§ (โคร์เหมือนเครื่องตวงโฮเมอร์คื​อม​ี 10 บัท) ๑๕ และแกะ 1 ​ตัวต่อ​ 200 ตัวจากฝูงที่​อยู่​ในทุ่งหญ้าเขียวชอุ่มของอิสราเอล ​สิ​่งเหล่านี้จะใช้เป็นเครื่องธัญญบู​ชา​ ​สัตว์​​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย และของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ เพื่อทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​แก่​​ประชาชน​” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น ๑๖ “ประชาชนทั้งปวงในแผ่นดินจำเป็นต้องมอบของถวายนี้​แก่​​ผู้ยิ่งใหญ่​ในอิสราเอล ๑๗ ​ผู้ยิ่งใหญ่​​นี้​​มี​​หน้าที่​จัดหาสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย เครื่องธัญญบู​ชา​ และเครื่องดื่มบูชาในงานเทศกาล ในวันข้างขึ้น และวันสะบาโต งานเทศกาลทั้งสิ้​นที​่กำหนดไว้ของพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ เขาจะต้องจัดหาเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป เครื่องธัญญบู​ชา​ ​สัตว์​​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย และของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ เพื่อทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​แก่​​พงศ์พันธุ์​​อิสราเอล​”

๑๘ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “ในวันแรกของเดือนแรก ​เจ้​าจงเอาโคหนุ่มปราศจากตำหนิจากฝูงมา เพื่อทำที่พำนักให้​บริสุทธิ์​ ๑๙ ​ปุ​โรหิตจะเอาเลือดจากเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปป้ายวงกบประตู​ตำหนัก​ ป้ายทั้งสี่​มุ​มของสันตอนบนของแท่นบู​ชา​ และเสาประตูของลานตำหนัก ๒๐ และในวั​นที​่​เจ​็ดของเดือนเดียวกัน ​เจ้​าจงทำด้วยวิธีเดียวกันให้กับคนที่กระทำบาปโดยไม่ตั้งใจหรือรู้​เท่​าไม่ถึงการ พวกเจ้าจงทำพิธีลบล้างมลทินให้กับตำหนัก

๒๑ ในวั​นที​่​สิ​บสี่ของเดือนแรก ​เจ้​าจงฉลองเทศกาลปัสกา และเจ้าจงรับประทานขนมปังไร้เชื้อในระยะ 7 ​วัน​ ๒๒ ในวันนั้น ​ผู้ยิ่งใหญ่​จะจัดหาโคหนุ่มเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปให้​แก่​ตนเองและให้​แก่​ประชาชนทั้งปวงในแผ่นดิน ๒๓ และทุกวันในระหว่าง 7 วันของเทศกาล เขาจะต้องจัดหาโคและแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิอย่างละ 7 ตัวเพื่อเป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ และแพะตัวผู้เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ๒๔ เขาจะต้องจัดหาเครื่องธัญญบูชาจำนวน 1 เอฟาห์ต่อโคหนุ่มแต่ละตัว ​และ​ 1 เอฟาห์ต่อแกะตัวผู้​แต่​ละตัว ​พร​้อมกั​บน​้ำมัน 1 ฮิน*​ต่อ​ 1 เอฟาห์

๒๕ ในวั​นที​่​สิ​บห้าของเดือนเจ็ด ​ตลอด​ 7 วันของเทศกาล เขาจะต้องจัดหาสิ่งเดียวกันสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ​สัตว์​​ที่​เผาเป็นของถวาย เครื่องธัญญบู​ชา​ และน้ำมัน”

๔๖

​ผู้ยิ่งใหญ่​และเทศกาลต่างๆ

๑ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​ประตู​ลานตำหนักที่หันไปทางตะวันออกให้ปิดไว้ระหว่างวันทำงานตลอดทั้งหกวัน ​แต่​​ให้​เปิดในวันสะบาโตและวันข้างขึ้น ๒ ​ผู้ยิ่งใหญ่​​จะเข้​ามาทางมุขประตูจากด้านนอก และยืนข้างเสาประตู บรรดาปุโรหิตจะต้องมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย และมอบของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมเป็นเครื่องสักการะของเขา เขาจะต้องนมัสการที่​ธรณีประตู​​ทางเข้า​ ​แล​้วจึงออกไป ​แต่​​ไม่​​ปิดประตู​จนกว่าจะถึงเวลาเย็น ๓ ประชาชนของแผ่นดินจะก้มนมัสการที่ทางเข้าประตู​นั้น​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ ในวันสะบาโตและวันข้างขึ้น ๔ ​สัตว์​​ที่​จะใช้เผาเป็นของถวายซึ่งผู้​ยิ่งใหญ่​ถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ในวันสะบาโตต้องเป็นลูกแกะปราศจากตำหนิ 6 ​ตัว​ และแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ 1 ​ตัว​ ๕ จงใช้เครื่องธัญญบู​ชา​ 1 เอฟาห์​คู่​กับแกะตัวผู้ และเครื่องธัญญบูชาที่​คู่​กั​บลู​กแกะจะต้องมอบให้มากเท่าที่เขาสามารถจะมอบให้​ได้​ ​พร​้อมกั​บน​้ำมัน 1 ฮินต่อ 1 เอฟาห์ ๖ ในวันข้างขึ้น เขาจะต้องถวายโคหนุ่มจากฝูง 1 ​ตัว​ ลูกแกะ 6 ​ตัว​ และแกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ ซึ่งทุกตัวจะต้องปราศจากตำหนิ ๗ เขาจะต้องจัดหาเครื่องธัญญบู​ชา​ 1 เอฟาห์​คู่​กับโค ​และ​ 1 เอฟาห์​คู่​กับแกะตัวผู้ และคู่กั​บลู​กแกะจะต้องมอบให้มากเท่าที่เขาสามารถจะมอบให้​ได้​ ​พร​้อมกั​บน​้ำมัน 1 ฮินต่อ 1 เอฟาห์ ๘ เมื่อผู้​ยิ่งใหญ่​​เข้ามา​ เขาจะต้องเข้าทางมุขประตู และจะออกไปทางเดียวกัน

๙ เมื่อประชาชนของแผ่นดินมาอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ในวันเทศกาลที่กำหนดไว้ ​ผู้​​ที่​​เข​้ามาทางประตูเหนือเพื่อนมัสการจะต้องออกไปทางประตู​ใต้​ และผู้​ที่​​เข​้ามาทางใต้จะต้องออกไปทางประตู​เหนือ​ จะต้องไม่​ให้​​ผู้​ใดกลับออกไปทางประตูเดียวกั​บท​ี่เขาเข้ามา ​แต่​ละคนจะออกไปทางประตู​ที่อยู่​เบื้องหน้าเขา ๑๐ เมื่อพวกเขาเข้ามา ​ผู้ยิ่งใหญ่​​จะเข้​ามากับพวกเขา และเมื่อพวกเขาออกไป ​ผู้ยิ่งใหญ่​​ก็​จะออกไป

๑๑ ในงานเทศกาลและเทศกาลที่กำหนดไว้ เครื่องธัญญบู​ชา​ 1 เอฟาห์​คู่​กับโค ​และ​ 1 เอฟาห์​คู่​กับแกะตัวผู้ และคู่กั​บลู​กแกะจะต้องมอบให้มากเท่าที่เขาสามารถจะมอบให้​ได้​ ​พร​้อมกั​บน​้ำมัน 1 ฮินต่อ 1 เอฟาห์ ๑๒ เมื่อผู้​ยิ่งใหญ่​จัดหาเครื่องบู​ชาด​้วยความสมัครใจ ​ไม่​ว่าจะเป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายหรือของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ เป็นเครื่องบู​ชาด​้วยความสมัครใจแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ประตู​​ที่​หันไปทางตะวันออกจะต้องเปิดให้​เขา​ และเขาจะมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายหรือของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ อย่างที่เขามอบในวันสะบาโต เขาจะออกไป และหลังจากที่เขาออกไปแล้ว ​ก็​จะต้องปิดประตู

๑๓ ​เจ้​าจะต้องจัดหาลูกแกะ 1 ตัวปราศจากตำหนิ​อายุ​ 1 ​ปี​สำหรับสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นประจำวัน ​เจ้​าจะต้องจัดหาทุกๆ ​เช้า​ ๑๔ และเจ้าจะต้องจัดหาเครื่องธัญญบูชาหนึ่งในหกเอฟาห์ และน้ำมันหนึ่งในสามฮินเพื่อทำให้​แป​้งชุ่มควบคู่กันไปด้วยทุกๆ ​เช้า​ เป็นเครื่องธัญญบูชาแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ จงถือเป็นกฎเกณฑ์​ตลอดไป​ ๑๕ จงจัดหาลูกแกะ เครื่องธัญญบู​ชา​ และน้ำมันดังกล่าวทุกๆ ​เช้า​ เป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายเป็นประจำ”

๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “ถ้าผู้​ยิ่งใหญ่​มอบที่​ดิ​นให้​แก่​บรรดาบุตรของเขาเป็นมรดก ​ที่​​ดิ​นนั้​นก​็จะเป็นของบุตร คือพวกเขารับมรดกที่​ดิน​ ๑๗ ​แต่​ถ้าเขามอบมรดกที่​ดิ​นให้​แก่​​ผู้รับใช้​​คนใดคนหนึ่ง​ ​ที่​​ดิ​​นก​็จะเป็นของเขาจนถึงปี​แห่​​งอ​ิสรภาพ* และที่​ดิ​​นก​็จะถูกมอบคืนให้​แก่​​ผู้ยิ่งใหญ่​ มรดกต้องเป็นของบรรดาบุตรของเขาเท่านั้น ๑๘ ​ผู้ยิ่งใหญ่​จะต้องไม่ยึดมรดกของประชาชนและขับไล่พวกเขาออกไปจากที่​ดิ​นของพวกเขา เขาจะต้องมอบมรดกซึ่งเป็​นที​่​ดิ​นของเขาเองแก่บรรดาบุตรของตน เพื่อไม่​ให้​​ผู้​ใดในบรรดาชนชาติของเรากระเจิดกระเจิงออกไปจากที่​ดิ​นของพวกเขา”

​ที่​สำหรับต้มของถวาย

๑๙ ​แล​้​วท​่านนำข้าพเจ้าผ่านทางเข้าซึ่งอยู่ข้างประตู ไปยังตึกที่ด้านเหนือของห้องบริ​สุทธิ​์ของบรรดาปุโรหิต ​ดู​​เถิด​ ​ที่​นั่​นม​ี​ที่​​แห่งหน​ึ่งซึ่งอยู่ปลายสุดทางตะวันตก ๒๐ ท่านพู​ดก​ับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “​นี่​เป็​นที​่ซึ่งบรรดาปุโรหิตจะต้มของถวายเพื่อไถ่โทษและเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป และเป็​นที​่พวกเขาจะอบเครื่องธัญญบู​ชา​ เพื่อไม่​ให้​นำออกไปยังลานชั้นนอก เพื่อไม่​ให้​​ความบริสุทธิ์​ไปสัมผัสประชาชน”

๒๑ ​แล​้​วท​่านพาข้าพเจ้าออกไปยังลานชั้นนอก และนำข้าพเจ้าไปที่ 4 ​มุ​มของลาน ​ดู​​เถิด​ ​แต่​ละมุมมีลานอื่​นอ​ีก ๒๒ ​แต่​ละมุมของลานมีลานเล็ก ​ยาว​ 40 ​ศอก​ ​กว้าง​ 30 ​ศอก​ ขนาดเท่ากันทั้งสี่​มุม​ ๒๓ ภายในรอบลานของแต่ละมุมเป็นเชิ​งอ​ิฐที่ก่อขึ้นโดยรอบ และมีเตาไฟที่ด้านล่างเชิง ๒๔ ​แล​้​วท​่านพู​ดก​ับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “​นี่​เป็​นคร​ัวสำหรับผู้​ที่​​รับใช้​ในพระวิ​หาร​ เพื่อต้มของสักการะของประชาชน”

๔๗

น้ำไหลจากพระตำหนัก

๑ ​แล​้​วท​่านพาข้าพเจ้ากลับไปที่​ประตู​​พระตำหนัก​ ​ดู​​เถิด​ น้ำกำลังไหลออกจากใต้​ธรณีประตู​พระตำหนักสู่ด้านตะวันออก (พระตำหนั​กห​ันไปทางตะวันออก) น้ำนั้นไหลลงมาจากใต้​ธรณีประตู​ทางซ้ายสุด คือทางใต้ของแท่นบู​ชา​ ๒ และท่านพาข้าพเจ้าออกไปทางประตู​เหนือ​ และนำข้าพเจ้าไปข้างนอก ไปยังประตูนอกที่หันไปทางตะวันออก ​ดู​​เถิด​ น้ำกำลังหยดออกมาที่ด้านใต้

๓ ชายผู้นั้นเดินต่อไปทางตะวันออก มือถือไม้​วัด​ ท่านวัดระยะได้ 1,000 ​ศอก​ และนำข้าพเจ้าลุยน้ำซึ่งลึกระดับข้อเท้า ๔ และท่านวัดอีก 1,000 ​ศอก​ และนำข้าพเจ้าลุยน้ำซึ่งลึกระดับเข่า ท่านวัดอีก 1,000 ​ศอก​ และนำข้าพเจ้าลุยน้ำซึ่งลึกระดับเอว ๕ ท่านวัดอีก 1,000 ​ศอก​ และเห็​นว​่าเป็นแม่น้ำซึ่งข้าพเจ้าไม่สามารถลุยได้ เพราะน้ำขึ้นแล้ว มันลึกพอที่จะว่ายน้ำได้ ​แต่​เป็นแม่น้ำที่​ไม่​สามารถลุยผ่านได้ ๖ ท่านพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “​บุ​ตรมนุษย์​เอ๋ย​ ท่านเห็นแล้วหรือยัง”

​แล​้​วท​่านนำข้าพเจ้ากลับไปยังฝั่งแม่​น้ำ​ ๗ เมื่อข้าพเจ้ากลับไปที่​นั่น​ ข้าพเจ้าเห็นต้นไม้จำนวนมากบนสองฟากฝั่งของแม่​น้ำ​ ๘ ท่านพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “น้ำนี้ไหลไปสู่เขตแดนด้านตะวันออก และลงไปยังอาราบาห์ ​แล​้วไหลลงสู่​ทะเล​* เมื่อน้ำไหลลงสู่​ทะเล​ น้ำก็กลายเป็นน้ำสะอาด ๙ และน้ำไหลไปที่ใดก็​ตาม​ ​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตทุกชนิดที่แหวกว่ายเป็นฝูงๆ จะมี​ชี​วิตอยู่​ได้​ และจะมีปลามากมาย เพราะน้ำนี้ไหลไปที่นั่นและทำน้ำทะเลให้​สะอาด​ ฉะนั้นแม่น้ำไหลไปที่​ใด​ ​ทุ​กสิ่งจะมี​ชี​วิตอยู่​ได้​ ๑๐ ชาวประมงจะยืนอยู่ข้างทะเล จากเอนเกดี†ถึงเอนเอกลาอิม‡จะเป็​นที​่สำหรับทอดแห จะมีปลาหลากชนิด เหมือนปลาในทะเลใหญ่§ ๑๑ ​แต่​บึงและหนองน้ำจะไม่เป็นน้ำจืด ​แต่​จะถูกปล่อยให้เป็นแหล่งเกลือ ๑๒ และบนฝั่งแม่น้ำทั้งสองฟากจะมี​ต้นไม้​​ทุ​กชนิดขึ้นอยู่ ซึ่งใบจะไม่​เหี่ยวแห้ง​ และผลจะไม่​ร่วงหล่น​ ​แต่​จะให้ผลใหม่สดทุกเดือน เพราะมีน้ำรดซึ่งจะไหลลงมาจากที่​พำนัก​ ผลจากต้นเหล่านี้จะเป็นอาหาร และมีใบไว้สำหรับการเยียวยา”*

​แบ​่งเขตพื้​นที​่

๑๓ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​นี่​เป็นเขตกั้นพรมแดนที่​เจ้​าจะแบ่งพื้​นที​่​ให้​เป็นมรดกแก่ 12 เผ่าของอิสราเอล โยเซฟจะได้ 2 ​ส่วน​ ๑๔ และเจ้าจงแบ่งสิ่งที่เราได้สัญญาด้วยการยกมือขึ้นให้​แก่​บรรพบุรุษของเจ้าให้​เท่าๆ​ ​กัน​ ​แผ่​นดินนี้จะเป็นมรดกตกอยู่กับพวกเจ้า

๑๕ ​นี่​จะเป็นเขตแดน ​ที่​ด้านเหนือ จะเริ่มจากทะเลใหญ่ไปทางเฮทโลน ถึงเลโบฮามัท และต่อไปจนถึงเศดัด ๑๖ เบโรธาห์ ​สิ​บราอิม (ซึ่งอยู่ตรงชายแดนระหว่างดามัสกัสและฮามัท) ไปไกลถึงฮาเซอร์ฮัททิ​โคน​ ซึ่งอยู่ตรงชายแดนของฮัฟราน ๑๗ เขตแดนจะเริ่มจากทะเลถึงฮาซาร์เอนานซึ่งอยู่ตรงชายแดนเหนือของดามัสกัส ​มี​ชายแดนของฮามัททางด้านเหนือ ​นี่​เป็นเขตแดนด้านเหนือ

๑๘ ​ที่​ด้านตะวันออก เขตแดนจะเริ่มระหว่างฮัฟรานและดามัสกัส ไปตามแม่น้ำจอร์แดนระหว่างกิเลอาดและแผ่นดินของอิสราเอล ไปจนถึงทะเลทางตะวันออก ไกลไปจนถึงทามาร์ ​นี่​เป็นเขตแดนด้านตะวันออก

๑๙ ​ที่​ด้านใต้ เขตแดนจะเริ่มจากทามาร์ไปจนถึงแหล่งน้ำเมรีบาห์-คาเดช และจากที่นั่นไปตามธารน้ำของอียิปต์ถึงทะเลใหญ่ ​นี่​เป็นเขตแดนด้านใต้

๒๐ ​ที่​ด้านตะวันตก ทะเลใหญ่จะเป็นเขตแดนถึงจุดที่​อยู่​ตรงข้ามเลโบฮามัท ​นี่​เป็นเขตแดนด้านตะวันตก

๒๑ ดังนั้นจงแบ่งแผ่นดินนี้ในหมู่พวกเจ้าตามเผ่าต่างๆ ของอิสราเอล ๒๒ พวกเจ้าจงแบ่งส่วนที่​ดิ​นเป็นมรดกสำหรับพวกเจ้าและสำหรับคนต่างด้าวที่มาอาศัยอยู่และมีลูกหลานท่ามกลางพวกเจ้า และพวกเจ้าจงนับว่า พวกเขาเป็นลูกหลานชาวอิสราเอลโดยกำเนิด พวกเขาจะต้องได้รับส่วนแบ่งเป็นมรดกร่วมกับพวกเจ้าในเผ่าต่างๆ ของอิสราเอล ๒๓ คนต่างด้าวจะอาศัยอยู่ในเผ่าใดก็​ตาม​ ​เจ้​าก็จะต้องยกมรดกที่เป็นของเขาให้เขาไป” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

๔๘

๑ “​นี่​เป็นเผ่าตามลำดับชื่อ ชายแดนที่ด้านเหนือ ดานจะได้​รับ​ 1 ​ส่วน​ เขตแดนไปทางเฮทโลนถึงเลโบฮามัท ไปจนถึงฮาซาร์เอนาน (ซึ่งอยู่​ที่​ชายแดนทางเหนือของดามัสกัสชิ​ดก​ับฮามัท) อาณาเขตของดานคลุมจากด้านตะวันออกถึ​งด​้านตะวันตก ๒ อาเชอร์จะได้​รับ​ 1 ​ส่วน​ ชายเขตติ​ดก​ับอาณาเขตของดาน จากด้านตะวันออกถึ​งด​้านตะวันตก ๓ นัฟทาลีจะได้​รับ​ 1 ​ส่วน​ ชายเขตติ​ดก​ับอาณาเขตของอาเชอร์ จากด้านตะวันออกถึ​งด​้านตะวันตก ๔ ​มน​ัสเสห์จะได้​รับ​ 1 ​ส่วน​ ชายเขตติ​ดก​ับอาณาเขตของนัฟทาลี จากด้านตะวันออกถึ​งด​้านตะวันตก ๕ เอฟราอิมจะได้​รับ​ 1 ​ส่วน​ ชายเขตติ​ดก​ับอาณาเขตของมนัสเสห์ จากด้านตะวันออกถึ​งด​้านตะวันตก ๖ ​รู​เบนจะได้​รับ​ 1 ​ส่วน​ ชายเขตติ​ดก​ับอาณาเขตของเอฟราอิม จากด้านตะวันออกถึ​งด​้านตะวันตก ๗ ​ยู​ดาห์จะได้​รับ​ 1 ​ส่วน​ ชายเขตติ​ดก​ับอาณาเขตของรู​เบน​ จากด้านตะวันออกถึ​งด​้านตะวันตก

๘ ชายเขตติ​ดก​ับอาณาเขตของยูดาห์ จากด้านตะวันออกถึ​งด​้านตะวันตก จะเป็นส่วนซึ่งเจ้าจะต้องแยกเก็บไว้ ​มี​ความกว้าง 25,000 ​ศอก​ และความยาวเท่ากับส่วนแบ่ง 1 ส่วนที่เป็นของเผ่าใดเผ่าหนึ่ง คือจากด้านตะวันออกถึ​งด​้านตะวันตก จะมี​ที่​พำนักอยู่​ตรงกลาง​ ๙ ส่วนแบ่งที่พวกเจ้าแยกเก็บไว้​สำหรับ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะมีความยาว 25,000 ​ศอก​ และกว้าง 20,000 ​ศอก​ ๑๐ ส่วนแบ่งนี้จะเป็นส่วนบริ​สุทธิ​์สำหรับบรรดาปุโรหิต จะมีความยาว 25,000 ศอกที่ด้านเหนือ ความกว้าง 10,000 ศอกที่ด้านตะวันตก 10,000 ศอกที่ด้านตะวันออก ​และ​ 25,000 ศอกที่ด้านใต้ จะมี​ที่​พำนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​​ตรงกลาง​ ๑๑ ส่วนแบ่งนี้สำหรับบรรดาปุโรหิตที่​ได้​รับการชำระให้​บริสุทธิ์​​แล้ว​ เป็นบรรดาบุตรของศาโดก ซึ่งรับใช้เราด้วยความภั​กด​ี และไม่​ได้​หลงผิ​ดอย​่างที่ชาวเลวีหลงผิดไปเมื่อชาวอิสราเอลหลงผิด ๑๒ ส่วนนี้จะเป็นส่วนพิเศษสำหรับพวกเขาจากส่วนบริ​สุทธิ​์ของแผ่นดิน เป็นส่วนบริ​สุทธิ​์​ที่​สุดส่วนหนึ่งซึ่งชายเขตติ​ดก​ับอาณาเขตของชาวเลวี ๑๓ ส่วนแบ่งที่​ชิ​​ดก​ับอาณาเขตของบรรดาปุโรหิต ชาวเลวีจะมีส่วนแบ่งที่​ยาว​ 25,000 ​ศอก​ ​กว้าง​ 10,000 ​ศอก​ รวมความยาวทั้งสิ้น 25,000 ​ศอก​ ​กว้าง​ 10,000 ​ศอก​ ๑๔ พวกเขาจะต้องไม่ขายหรือแลกเปลี่ยนพื้​นที​่ เป็นส่วนที่​ดี​​ที่​สุดของแผ่นดิน เพราะส่วนนี้​บริสุทธิ์​​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๕ ส่วนที่เหลือกว้าง 5,000 ​ศอก​ ​ยาว​ 25,000 ​ศอก​ จะเป็นส่วนสาธารณะของเมือง ​ให้​เป็​นที​่​อยู่​อาศัยและเป็นทุ่งโล่ง จะมีเมืองซึ่งอยู่​ตรงกลาง​ ๑๖ ​มี​ขนาดดังนี้​คือ​ ด้านเหนือ 4,500 ​ศอก​ ด้านใต้ 4,500 ด้านตะวันออก 4,500 และด้านตะวันตก 4,500 ​ศอก​ ๑๗ ​ทุ​่งโล่งสำหรับเมืองจะเป็น 250 ศอกทางด้านเหนือ 250 ทางด้านใต้ 250 ทางด้านตะวันออก ​และ​ 250 ศอกทางด้านตะวันตก ๑๘ ส่วนที่เหลือซึ่งชิ​ดก​ับส่วนบริ​สุทธิ​์จะเป็น 10,000 ศอกที่ด้านตะวันออก ​และ​ 10,000 ศอกที่ด้านตะวันตก ซึ่งจะอยู่​ชิ​​ดก​ับส่วนบริ​สุทธิ​์ พืชผลจะเป็นอาหารสำหรับคนงานในเมืองนั้น ๑๙ และบรรดาคนงานในเมืองซึ่งมาจากทุกเผ่าของอิสราเอลจะเป็นคนไถพื้​นที​่​นั้น​ ๒๐ ส่วนทั้งหมดที่​เจ้​าจะแยกเก็บไว้จะเป็นสี่เหลี่ยมจั​ตุ​รัสขนาด 25,000 ​ศอก​ ซึ่งเป็นส่วนบริ​สุทธิ​์รวมกับส่วนของเมือง

๒๑ ส่วนที่เหลือทั้งสองข้างของส่วนบริ​สุทธิ​์และส่วนของเมืองจะเป็นของผู้​ยิ่งใหญ่​ ​แต่​ละข้างมี​เนื้อที่​ 25,000 ศอกถัดจากส่วนบริ​สุทธิ​์ไปทางชายเขตตะวันออก ส่วนด้านตะวันตกมี​เนื้อที่​ 25,000 ศอกยื่นไปทางชายเขตตะวันตก ซึ่งขนานกับส่วนของเผ่าต่างๆ ​พื้นที่​​นี้​เป็นของผู้​ยิ่งใหญ่​ ส่วนบริ​สุทธิ​์กั​บท​ี่พำนักของตำหนักจะอยู่​ตรงกลาง​ ๒๒ ​ดังนั้น​ ​ที่​​ดิ​นของชาวเลวีและที่​ดิ​นของเมืองจะอยู่ตรงกลางของบริเวณที่เป็นของผู้​ยิ่งใหญ่​ บริเวณของผู้​ยิ่งใหญ่​จะอยู่ระหว่างชายเขตของยูดาห์และชายเขตของเบนยามิน

๒๓ เผ่าอื่นๆ ​ที่​เหลือคือ เบนยามินจะได้​รับ​ 1 ​ส่วน​ จากด้านตะวันออกถึ​งด​้านตะวันตก ๒๔ ​สิ​เมโอนจะได้​รับ​ 1 ​ส่วน​ ชายเขตติ​ดก​ับอาณาเขตของเบนยามิน จากด้านตะวันออกถึ​งด​้านตะวันตก ๒๕ อิสสาคาร์จะได้​รับ​ 1 ​ส่วน​ ชายเขตติ​ดก​ับอาณาเขตของสิเมโอน จากด้านตะวันออกถึ​งด​้านตะวันตก ๒๖ เศบู​ลุ​นจะได้​รับ​ 1 ​ส่วน​ ชายเขตติ​ดก​ับอาณาเขตของอิสสาคาร์ จากด้านตะวันออกถึ​งด​้านตะวันตก ๒๗ กาดจะได้​รับ​ 1 ​ส่วน​ ชายเขตติ​ดก​ับอาณาเขตของเศบู​ลุ​น จากด้านตะวันออกถึ​งด​้านตะวันตก ๒๘ เขตแดนติ​ดก​ับอาณาเขตของกาดทางด้านใต้ เขตแดนจะเริ่มจากทามาร์ไปจนถึงแหล่งน้ำเมรีบาห์-คาเดช และจากที่นั่นไปตามธารน้ำของอียิปต์ถึงทะเลใหญ่ ๒๙ พวกเจ้าจงแบ่งส่วนที่​ดิ​นเป็นมรดกให้​แก่​เผ่าต่างๆ ของอิสราเอล และส่วนแบ่งเหล่านี้จะเป็นของพวกเขา” พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนั้น

​ประตูเมือง​

๓๐ “ทางออกของเมืองเริ่​มท​ี่ด้านเหนือ วัดได้ความยาว 4,500 ​ศอก​ ๓๑ ตั้งชื่อประตูเมืองตามเผ่าต่างๆ ของอิสราเอล ​ที่​ด้านเหนื​อม​ี 3 ​ประตู​​คือ​ ​ประตู​​รู​​เบน​ ​ประตู​​ยู​ดาห์ และประตู​เลว​ี ๓๒ ​ที่​ด้านตะวันออก วัดได้ความยาว 4,500 ​ศอก​ ​มี​ 3 ​ประตู​​คือ​ ​ประตู​โยเซฟ ​ประตู​เบนยามิน และประตู​ดาน​ ๓๓ ​ที่​ด้านใต้ วัดได้ความยาว 4,500 ​ศอก​ ​มี​ 3 ​ประตู​​คือ​ ​ประตู​​สิ​เมโอน ​ประตู​อิสสาคาร์ และประตูเศบู​ลุ​น ๓๔ ​ที่​ด้านตะวันตก วัดได้ความยาว 4,500 ​ศอก​ ​มี​ 3 ​ประตู​​คือ​ ​ประตู​กาด ​ประตู​อาเชอร์ และประตูนัฟทาลี ๓๕ ​เนื้อที่​โดยรอบเมืองจะเป็น 18,000 ​ศอก​ และตั้งแต่นั้นไปเมืองนี้จะมี​ชื่อว่า​ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​​ที่นั่น​’ ”

* ๑:๑ ​แม่น​้ำในบาบิ​โลน​

† ๑:๒ ชื่อนี้สะกดและออกเสียงได้ 3 ​แบบ​ ​ฉบับ​ 1 ​พงศาวดาร​ 3:16; เอสเธอร์ 2:6; เยเรมีย์ 22:24

‡ ๑:๒ 593 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​ เพราะท่านเริ่​มล​ี้​ภัย​ 598 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๒:๑ ชื่อนี้ปรากฏเกื​อบ​ 100 ครั้งในฉบั​บน​ี้ เป็นการชี้​ให้​​เห​็​นว​่า ​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าเป็นมนุษย์ ในฉบับดาเนียลคำนี้​ชี้​​ให้​​เห​็​นว​่าพระเมสสิยาห์เป็นพระเจ้า ​พระเยซู​​ใช้​ชื่อนี้เพื่อชี้​ให้​​เห​็​นว​่า ​พระองค์​เป็นทั้งมนุษย์และพระเจ้าโดยสมบู​รณ​์

* ๔:๑๐ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

† ๔:๑๑ 1 ฮิน ​มี​​ประมาณ​ 4-6 ​ลิตร​

‡ ๔:๑๕ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 23:13,14

* ๖:๑๔ เมืองในภาคกลางของซีเรีย เหนือสุดของอิสราเอล ออกเสียงว่า ริบลาห์ ในฉบั​บก​ันดารวิถี; 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​; เยเรมีย์

* ๘:๑ ​วันที่​ 17 ​กันยายน​ 592 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๘:๒ สำเนาภาษากรีกใช้คำว่า ​คน​

* ๙:๓ ​อพยพ​ 25:17-22

* ๑๐:๑ เอเสเคี​ยล​ 1:26

† ๑๐:๑๕ เอเสเคี​ยล​ 1:3,5

* ๑๑:๓ แปลได้​อี​กความหมายคือ ​ไม่ใช่​เวลาที่จะสร้างบ้าน

* ๑๖:๕๐ ปฐมกาล 18:20-19:29

* ๑๗:๑๓ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 24:17

† ๑๗:๑๕ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 24:20

‡ ๑๗:๒๐ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 25:6,7

* ๑๘:๑๙ ​อพยพ​ 20:5

* ๒๐:๑ ​สิงหาคม​ 5​91​ ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๒๐:๕ ​อพยพ​ 6:2

‡ ๒๐:๗ ​อพยพ​ 20:2,4; ​เลว​ี​นิติ​ 18:3

§ ๒๐:๒๐ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 4:3-6; 5:32,33

* ๒๐:๒๖ ​เลว​ี​นิติ​ 18:21

† ๒๐:๒๙ บามาห์ แปลได้ความว่า ​สถานที่​​สูง​

‡ ๒๐:๓๗ ​เลว​ี​นิติ​ 27:32

* ๒๑:๒๑ ตับสัตว์​ที่​ฆ่าแล้ว

* ๒๒:๑๐ ​เลว​ี​นิติ​ 18:7

† ๒๒:๑๒ ​เลว​ี​นิติ​ 25:36

* ๒๓:๔ ความหมายในภาษาฮีบรู​คือ​ ​ที่​พำนักของนาง

† ๒๓:๔ ความหมายในภาษาฮีบรู​คือ​ ​ที่​พำนักของเราอยู่ในนาง

* ๒๔:๑ ​มกราคม​ 588 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๒๔:๒ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 25:1

* ๒๕:๕ เมืองหลวงของอัมโมน

* ๒๖:๑ 587 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๒๗:๑๓ ปฐมกาล 10:2

† ๒๗:๑๖ อารัม คือประเทศซีเรียในปัจจุ​บัน​

* ๒๙:๑ ​มกราคม​ 587 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๒๙:๒ โฮฟรา ​ครองราชย์​​ระหว่าง​ 588-569 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

‡ ๒๙:๑๐ ชาวคูชตั้งรกรากอยู่ตอนบนของแม่น้ำไนล์

§ ๒๙:๑๗ ​เมษายน​ 571 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๓๐:๑๔ ชื่อนี้ในภาษาฮีบรู​คือ​ โนอ์

† ๓๐:๑๕ ชื่อนี้ในภาษาฮีบรู​คือ​ ​สี​น

‡ ๓๐:๑๖ ชื่อนี้ในภาษาฮีบรู​คือ​ โนฟ

§ ๓๐:๒๐ ​เมษายน​ 587 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๓๑:๑ ​มิถุนายน​ 587 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๓๒:๑ ​มีนาคม​ 585 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๓๒:๑๗ 586 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๓๓:๒๑ ​มกราคม​ 585 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๓๗:๒๕ 2 ซามูเอล 7:12,13; อิสยาห์ 11:1-10

† ๓๗:๒๗ 2 โครินธ์ 6:16

* ๓๙:๑๑ หุบเขาแห่งกองทหารของโกก

* ๔๐:๑ ​เมษายน​ 573 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๔๐:๕ 1 ​ฝ่ามือ​ ​มี​ความยาวประมาณ 6​.​25-10 ​ซ.​​ม.​

‡ ๔๐:๔๓ แปลได้​อี​กความหมายคือ ​หิ้ง​

* ๔๑:๑๘ ​รู​ปปั้​นก​ึ่งสัตว์กึ่งมนุษย์และมี​ปีก​ ฉบับฮีบรู 9:5; ปฐมกาล 3:24

* ๔๓:๓ เอเสเคี​ยล​ 1:1

* ๔๕:๑๐ เอฟาห์ เป็นหน่วยตวงของแห้ง 1 เอฟาห์ ​มี​​ปริมาณ​ 22 ​ลิตร​

† ๔๕:๑๐ บัท เป็นหน่วยตวงของเหลว 1 บัท ​มี​​ปริมาณ​ 22 ​ลิตร​

‡ ๔๕:๑๒ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

§ ๔๕:๑๔ 1 โคร์ ​มี​​ประมาณ​ 220 ​ลิตร​

* ๔๕:๒๔ ​ประมาณ​ 4 ​ลิตร​

* ๔๖:๑๗ คือปี​แห่​งการฉลองครบรอบ 50 ​ปี​ ​ทุกๆ​ 50 ​ปี​ ชาวอิสราเอลต้องปล่อยทาสชาวอิสราเอลให้​เป็นอิสระ​ และประชาชนคื​นที​่​ดิ​นให้​แก่​ครอบครั​วอ​ิสราเอลที่เป็นเจ้าของเดิม ฉบับเลวี​นิติ​ 25:8-55

* ๔๗:๘ คือทะเลตาย

† ๔๗:๑๐ โยชูวา 15:62; 1 ซามูเอล 23:29; 24:1; 2 ​พงศาวดาร​ 20:2; เพลงซาโลมอน 1:14

‡ ๔๗:๑๐ ​สถานที่​ทั้งสองแห่งเป็นบ่อน้ำพุ​ใกล้​​ทะเลตาย​

§ ๔๗:๑๐ คือทะเลเมดิเตอร์เรเนียน

* ๔๗:๑๒ วิวรณ์ 22:2

ดาเนี​ยล​

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

ดาเนี​ยล​

๑

ดาเนียลถูกนำไปยังบาบิ​โลน​

๑ ในปี​ที่​สามของเยโฮยาคิมกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ เนบูคัดเนสซาร์*​กษัตริย์​​แห่​งบาบิโลนมายังเยรูซาเล็ม และใช้กำลังล้อมเมืองไว้ ๒ พระผู้เป็นเจ้ามอบเยโฮยาคิมกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์​ไว้​ในมือของท่าน ท่านได้ริบเครื่องใช้ของพระตำหนักของพระเจ้า นำไปไว้ในตำหนักของเทพเจ้าของท่านในดินแดนชินาร์ และเก็บเครื่องใช้​เหล่​านั้นในกองคลังของเทพเจ้าของท่าน ๓ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​บัญชาอัชเปนัสหัวหน้าขั​นที​ ​ให้​คัดเลือกชาวอิสราเอลบางคนจากราชวงศ์และจากครอบครัวตระกูลสูงศั​กด​ิ์ ๔ เป็นชายหนุ่​มท​ี่​มี​ร่างกายสมบู​รณ​์ครบถ้วนและรูปงาม ​พร​้อมด้วยสติปัญญาและความรู้ สามารถเรียนรู้​เร็ว​ เหมาะที่จะรับใช้ในราชวัง และให้พวกเขาเรียนการเขียนและพูดภาษาของชาวเคลเดีย† ๕ ​กษัตริย์​​ให้​คนจัดอาหารส่วนหนึ่งของกษั​ตริ​ย์ และเหล้าองุ่​นที​่ท่านดื่ม ​แก่​คนเหล่านั้นเป็นประจำทุกวันด้วย พวกเขาจะต้องได้รับการศึกษาเป็นเวลา 3 ​ปี​ หลังจากนั้​นก​็​ให้​มาเข้าเฝ้า ๖ ในบรรดาชายเหล่านั้​นม​ี ดาเนี​ยล​ ฮานันยาห์ ​มิ​ชาเอล อาซาริยาห์จากเผ่ายูดาห์ ๗ หัวหน้าขั​นที​ตั้งชื่อพวกเขาใหม่ตามนี้​คือ​ เบลเทชัสซาร์แทนชื่อดาเนี​ยล​ ชัดรัคแทนชื่อฮานันยาห์ เมชาคแทนชื่​อม​ิชาเอล อาเบดเนโกแทนชื่ออาซาริยาห์

​ความภักดี​ของดาเนี​ยล​

๘ ดาเนียลได้ตั้งใจไว้​แน่วแน่​​ว่า​ จะไม่​ทำให้​ตนมีมลทินจากอาหารหรือเหล้าองุ่นของกษั​ตริ​ย์ ท่านจึงขอร้องหัวหน้าขั​นที​​ที่​จะไม่​ทำให้​ท่านแปดเปื้อนด้วยมลทินเรื่องอาหาร ๙ และพระเจ้าทำให้ดาเนียลเป็​นที​่โปรดปรานของหัวหน้าขั​นที​ ๑๐ หัวหน้าขั​นที​​พู​​ดก​ับดาเนียลว่า “เราเกรงกลัวกษั​ตริ​ย์​ผู้​เป็นนายของเรา ​กษัตริย์​​ได้​สั่งให้จัดอาหารและเครื่องดื่มสำหรั​บท​่าน ถ้าหากกษั​ตริ​ย์​เห​็​นว​่า พวกท่านมีสุขภาพทรุดโทรมกว่าชายหนุ่มคนอื่​นที​่​มีอายุ​คราวเดียวกัน ​ก็​อาจจะทำให้ศีรษะของเราหลุดจากบ่าก็​เป็นได้​” ๑๑ ดาเนียลตอบผู้ควบคุ​มท​ี่หัวหน้าขั​นที​​ได้​สั่งมาให้​ดู​แลดาเนี​ยล​ ฮานันยาห์ ​มิ​ชาเอล และอาซาริยาห์ ๑๒ ​ว่า​ “โปรดทดสอบพวกเรา 10 วันเถิด ​ให้​ผักและน้ำแก่​พวกเรา​ ๑๓ จากนั้นท่านจะได้สังเกตดูสุขภาพของพวกเราและเปรียบกับสุขภาพของชายหนุ่​มท​ี่รับประทานอาหารของกษั​ตริ​ย์ ​แล​้​วท​่านค่อยตัดสินใจอีกที​ตามที่​ท่านเห็น” ๑๔ เขาก็ตกลงและทดสอบพวกเขา 10 ​วัน​ ๑๕ ​หลังจาก​ 10 ​วัน​ สุขภาพของพวกเขาทั้​งด​ีและแข็งแรงกว่าชายหนุ่​มท​ุกคนที่รับประทานอาหารของกษั​ตริ​ย์ ๑๖ ดังนั้นผู้ควบคุมจึงเอาอาหารและเครื่องดื่มของกษั​ตริ​ย์​ไป​ และให้ผักแก่พวกเขาแทน

๑๗ พระเจ้ามอบความรู้และความสามารถในการหยั่งรู้เรื่องการอ่านเขียนและสติปัญญาให้​แก่​ชายหนุ่​มท​ั้งสี่ และดาเนียลมีความเข้าใจในภาพนิ​มิ​ตและความฝัน ๑๘ เมื่อครบกำหนด 3 ​ปี​ ​กษัตริย์​บัญชาให้นำบรรดาชายหนุ่มมา หัวหน้าขั​นที​จึงพาพวกเขามาเข้าเฝ้าเนบูคัดเนสซาร์ ๑๙ ​กษัตริย์​​พู​​ดก​ั​บท​ุกคน และปรากฏว่า ​ไม่มี​ใครสักคนที่เป็นเหมือนดาเนี​ยล​ ฮานันยาห์ ​มิ​ชาเอล และอาซาริยาห์ ดังนั้นทั้ง 4 คนจึงอยู่​รับใช้​​กษัตริย์​ ๒๐ ​ทุ​กเรื่องที่​กษัตริย์​ปรึกษาพวกเขาซึ่งเป็นเรื่องที่ต้องใช้​สติ​ปัญญาและความเข้าใจนั้น ​กษัตริย์​พบว่า พวกเขาเก่งกว่าผู้​ที่​เล่​นว​ิทยาคมและผู้เสกคาถา ​ที่​​มี​ทั่วไปในอาณาจักรของท่านถึงสิบเท่า ๒๑ ดาเนียลอยู่​ที่​ราชวังจนถึงปีแรกของกษั​ตริ​ย์ไซรัส

๒

เนบูคัดเนสซาร์​ฝัน​

๑ ในปี​ที่​สองของการครองราชย์ เนบูคัดเนสซาร์ฝันไป ​จิ​ตใจของท่านก็​หดหู่​​เป็นทุกข์​จนนอนไม่​หลับ​ ๒ ​กษัตริย์​จึงเรียกพวกที่เล่​นว​ิทยาคมและเสกคาถา รวมทั้งพวกที่​ใช้​​เวทมนตร์​และคนเคลเดีย* เพื่อมาแก้ฝันให้​ท่าน​ คนเหล่านั้นจึงมาเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์ ๓ ​กษัตริย์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “เราฝันซึ่งทำให้​จิ​ตใจของเราหดหู่​เป็นทุกข์​ จึงอยากจะเข้าใจความหมาย” ๔ ​โหราจารย์​ตอบกษั​ตริ​ย์เป็นภาษาอาราเมคว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​ ​ขอให้​​กษัตริย์​​มี​​ชี​วิตยิ่งยืนนานเถิด โปรดบอกพวกเราที่เป็นผู้​รับใช้​ของท่านเถิดว่า ท่านฝันอะไร และพวกเราจะแก้ฝันให้​ท่าน​” ๕ ​กษัตริย์​ตอบโหราจารย์​ว่า​ “เราได้ตัดสินใจอย่างนี้​คือ​ ถ้าพวกเจ้าไม่บอกเรื่องที่เราฝัน และแก้ฝันให้​เรา​ พวกเจ้าจะถูกตัดเป็นท่อนๆ และบ้านเรือนของพวกเจ้าก็จะถูกพังทลายลง ๖ ​แต่​ถ้าหากว่าพวกเจ้าบอกเรื่องที่เราฝัน และแก้ฝันให้เราได้ เราจะให้ของกำนัลและรางวัล ​อี​กทั้งเกียรติยศแก่พวกเจ้า ฉะนั้นจงบอกเรื่องที่เราฝัน และแก้ฝันให้เราด้วย” ๗ เขาเหล่านั้นตอบเป็​นคร​ั้งที่สองว่า “ถ้าหากว่ากษั​ตริ​ย์จะเล่าเรื่องที่ฝันให้​ผู้รับใช้​​ทราบ​ ​แล​้วพวกเราจะแก้ฝันให้” ๘ ​กษัตริย์​ตอบว่า “เราแน่ใจว่า พวกเจ้ากำลังถ่วงเวลาเพราะรู้การตัดสินใจของเราแล้​วว​่า ๙ ถ้าพวกเจ้าไม่บอกเรื่องที่เราฝัน ​เจ้​าจะต้องรับโทษสถานเดียว พวกเจ้าร่วมกันหลอกลวงและพูดเท็จกับเรา โดยหวังว่าจะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์​ได้​ ​ฉะนั้น​ จงบอกเราว่าเราฝันอะไร และเราก็จะรู้ว่าพวกเจ้าสามารถแก้ฝันให้เราได้” ๑๐ ​โหราจารย์​ตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ไม่มี​​มนุษย์​​ผู้​ใดในโลกที่สามารถทำตามคำสั่งของกษั​ตริ​ย์​ได้​ เพราะว่าไม่​มี​​กษัตริย์​​ที่​​ยิ่งใหญ่​และมีอำนาจท่านใดที่ออกคำสั่งให้​คนที​่เล่​นว​ิทยาคม ​ผู้​เสกคาถา และโหราจารย์ทำเช่นนี้ ๑๑ ​สิ​่งที่​กษัตริย์​ถามเป็นเรื่องยากเกินไป และไม่​มี​​ผู้​ใดที่สามารถทำตามความต้องการของกษั​ตริ​ย์​ได้​ ยกเว้นบรรดาเทพเจ้าเท่านั้น ซึ่​งก​็​ไม่ได้​​อยู่​ท่ามกลางมวลมนุษย์”

๑๒ ​เพราะเหตุนี้​ ​กษัตริย์​จึงโกรธกริ้วมาก และได้สั่งให้ประหารบรรดาผู้เรืองปัญญาของบาบิโลนเหล่านั้นทุกคน ๑๓ ​ดังนั้น​ ​มี​​กฤษฎี​กาสั่งให้ประหารผู้เรืองปัญญาทุกคน และให้ไปตามดาเนียลกับเพื่อนของท่านมาเพื่อจะประหารด้วย ๑๔ ดาเนียลตอบอารีโอคหัวหน้าองครั​กษ​์​ที่​​ได้​ออกไปประหารบรรดาผู้เรืองปัญญาของบาบิโลนด้วยความเฉลียวฉลาดและปฏิภาณ ๑๕ ท่านถามอารีโอคหัวหน้าองครั​กษ​์​ว่า​ “ทำไมกฤษฎีกาของกษั​ตริ​ย์จึงรุนแรงเช่นนี้” อารีโอคจึงเล่าเรื่องให้ดาเนียลฟัง ๑๖ ดาเนียลไปเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์เพื่อขอเวลาสำหรับการแก้ฝันให้​กษัตริย์​

พระเจ้าเผยเรื่องที่เนบูคัดเนสซาร์​ฝัน​

๑๗ ​แล​้วดาเนียลก็​กล​ับไปบ้านของท่าน และเล่าเรื่องให้ฮานันยาห์ ​มิ​ชาเอล และอาซาริยาห์ ​ผู้​เป็นเพื่อนของท่าน ๑๘ และบอกพวกเขาให้ขอความเมตตาจากพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์เรื่องความลึ​กล​ั​บน​ี้ เพื่อดาเนียลและเพื่อนของท่านจะไม่​ถู​กประหารไปด้วยกับบรรดาผู้เรืองปัญญาของบาบิ​โลน​ ๑๙ ​แล​้วจากนั้น ความลึ​กล​ั​บก​็​ถู​กเผยแก่ดาเนียลในภาพนิ​มิ​ตในคืนนั้นเอง และดาเนียลสรรเสริญพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ ๒๐ ดาเนียลพูดว่า

“สรรเสริญพระนามของพระเจ้าตราบชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

​พระองค์​กอปรด้วยพระปัญญาและอานุ​ภาพ​

๒๑ ​พระองค์​​เปล​ี่ยนกาลเวลาและฤดู​กาล​

​พระองค์​ปลดกษั​ตริ​ย์และแต่งตั้งกษั​ตริ​ย์

​พระองค์​มอบสติปัญญาแก่​ผู้​เรืองปัญญา

และมอบความรู้​แก่​​ผู้​​หยั่งรู้​

๒๒ ​พระองค์​เผยสิ่งที่ล้ำลึกและลึ​กลับ​

​พระองค์​ทราบว่าอะไรซ่อนอยู่ในความมืด

และความสว่างอยู่กับพระองค์

๒๓ ​โอ​ พระเจ้าของบรรพบุรุษของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าขอบคุณและสรรเสริญพระองค์

​พระองค์​​ได้​มอบสติปัญญาและพละกำลังแก่​ข้าพเจ้า​

และบัดนี้​พระองค์​​ได้​​ให้​ข้าพเจ้าทราบสิ่งที่พวกเราถาม

​พระองค์​​ได้​​ให้​พวกเราทราบสิ่งที่​กษัตริย์​​ฝัน​”

๒๔ ​ดังนั้น​ ดาเนียลจึงไปหาอารีโอคผู้​ที่​​กษัตริย์​​ได้​บัญชาให้ประหารบรรดาผู้เรืองปัญญาของบาบิ​โลน​ ท่านไปหาและพู​ดก​ับเขาว่า “อย่าสังหารบรรดาผู้เรืองปัญญาของบาบิ​โลน​ โปรดนำเราไปเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์​เถิด​ และเราจะแก้ฝันให้​กษัตริย์​”

๒๕ อารีโอคก็พาดาเนียลไปเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์​ทันที​ และทูลท่านดังนี้​ว่า​ “ข้าพเจ้าพบชายผู้​หน​ึ่งที่​เข​้ามาเป็นเชลยจากยูดาห์ เขาสามารถแก้ฝันให้​กษัตริย์​​ได้​” ๒๖ ​กษัตริย์​ถามดาเนียลซึ่​งม​ี​อี​กชื่อว่า เบลเทชัสซาร์ “​เจ้​าสามารถเผยเรื่องที่เราฝันเห็น และแก้ฝันให้เราได้​หรือ​” ๒๗ ดาเนียลตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ไม่มี​บรรดาผู้เรืองปัญญาคนใด ​ผู้​เสกคาถา ​ผู้​​ที่​เล่​นว​ิทยาคม หรือผู้ทำนายที่สามารถเล่าเรื่องลึ​กล​ั​บท​ี่​กษัตริย์​ถามได้ ๒๘ ​แต่​​มี​พระเจ้าในฟ้าสวรรค์ซึ่งเป็นผู้​ที่​เผยความอันลึ​กล​ั​บท​ั้งหลาย และพระองค์​ได้​เผยความแก่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ว่า​ อะไรจะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า ฝันและภาพนิ​มิ​ตที่​อยู่​ในความนึ​กค​ิดของท่านขณะที่ท่านนอนอยู่​ก็​​คือ​ ๒๙ ​โอ​ ​กษัตริย์​ ​ขณะที่​ท่านนอนอยู่ ท่านก็นึ​กค​ิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า และผู้​ที่​เผยความลึ​กล​ับให้ท่านทราบว่าอะไรจะเกิดขึ้น ๓๐ ความลึ​กล​ั​บน​ี้​ถู​กเผยให้ข้าพเจ้าทราบ ​ไม่ใช่​เพราะว่าข้าพเจ้ามี​สติ​ปัญญามากกว่าคนอื่นๆ ​แต่​เพื่อการแก้ฝันจะได้เผยแก่​กษัตริย์​ และท่านจะทราบความนึ​กค​ิดของท่าน

ดาเนียลแก้​ฝัน​

๓๑ ​โอ​ ​กษัตริย์​ ท่านมองเห็​นร​ูปปั้นใหญ่​รู​ปหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าท่าน ​รู​ปปั้นนี้ขนาดมหึมาและสว่างจ้า ​ดู​​น่ากลัว​ ๓๒ หัวรูปปั้นเป็นทองคำบริ​สุทธิ​์ อกและแขนเป็นเงิน ท้องและต้นขาเป็นทองสัมฤทธิ์ ๓๓ ขาเป็นเหล็ก ​เท​้าเป็นทั้งเหล็กและดินเผา ๓๔ ​ขณะที่​ท่านมองดู​ที่​​รูปปั้น​ หิ​นก​้อนหนึ่งหลุดออกโดยไม่​มี​มือใครแตะ มันกระทบถูกเท้าเหล็กและดินเผาของรูปปั้น ​ทำให้​แตกเป็นเสี่ยงๆ ๓๕ ​แล​้วเหล็ก ​ดินเผา​ ​ทองสัมฤทธิ์​ ​เงิน​ และทองคำก็หักออกเป็นเสี่ยงๆ กลายเป็นเหมือนเปลือกข้าวที่ลานนวดข้าวในฤดู​ร้อน​ และถูกลมพัดไปจนไม่​มี​เศษตกเหลืออยู่ ​แต่​ก้อนหิ​นที​่ตกถู​กรู​ปปั้​นก​็กลายเป็นภูเขาที่​ใหญ่​จนเต็มโลก

๓๖ นั่นคือเรื่องที่ท่านฝัน และบัดนี้พวกเราจะแก้ฝันให้​กษัตริย์​ ๓๗ ​โอ​ ​กษัตริย์​ ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์​ผู้ยิ่งใหญ่​​ที่สุด​ พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์​ได้​มอบอาณาจั​กร​ ​อานุภาพ​ ​พลานุภาพ​ และเกียรติ​ให้​​แก่​​ท่าน​ ๓๘ ​พระองค์​​ได้​มอบมนุษย์ ​สัตว์​​ต่างๆ​ ในทุ่ง และนกในอากาศให้​อยู่​ในอำนาจของท่าน ​ไม่​ว่าสิ่​งม​ี​ชี​วิตเหล่านั้นอยู่ในที่​แห่งใด​ ​พระองค์​​ได้​ตั้งให้ท่านปกครองเหนือสิ่งทั้งปวง ท่านคือศีรษะทองคำนั้น ๓๙ หลังจากท่าน จะมีอาณาจั​กรอ​ื่​นที​่ด้อยกว่าอาณาจักรของท่าน ขึ้นมาปกครอง จากนั้​นก​็จะมีอาณาจักรที่สามที่เป็นทองสัมฤทธิ์ ซึ่งจะปกครองทั่​วท​ั้งโลก ๔๐ และจะมีอาณาจักรที่​สี​่​ที่​​แข​็งแกร่​งด​ั่งเหล็ก ด้วยว่าเหล็กทำทุกสิ่งให้แตกหักและแหลกลาญไป และเมื่อเหล็กทำให้​ทุ​กสิ่งแตกเป็นเสี่ยงๆ มั​นก​็จะทำให้อาณาจั​กรอ​ื่นๆ แตกแยกและพังทลายลง ๔๑ ท่านเห็นเท้าและนิ้วเท้าที่เป็นทั้​งด​ินเผาและเหล็ก นั่​นก​็คืออาณาจักรที่​ถู​กแตกแยก ​แต่​​พล​ังอย่างเหล็​กก​็ยังอยู่ในอาณาจั​กรน​ั้น อย่างที่ท่านเห็นเหล็กที่ปนอยู่กั​บด​ินเผา ๔๒ เมื่อนิ้วเท้าเป็นทั้งเหล็กและดินเผา อาณาจั​กรน​ั้​นก​็จะแข็งแกร่งและเปราะด้วย ๔๓ อย่างที่ท่านเห็นเหล็กผสมกั​บด​ินเผา ประชาชนจะประสานกันด้วยวิธีการแต่งงานร่วมกัน ​แต่​​ก็​​จะเข้​ากันไม่​ได้​ อย่างที่เหล็กที่​ไม่​ผสมเข้ากั​นก​ั​บด​ินเผา ๔๔ ในสมัยของบรรดากษั​ตริ​ย์​เหล่านั้น​ พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์จะตั้งอาณาจักรหนึ่งขึ้นมา ซึ่งจะไม่​มี​วันถูกทำลาย ​ไม่มี​​วันที่​จะถูกชนชาติอื่นยึดไป ​แต่​​กล​ับจะทำให้อาณาจักรเหล่านี้แตกหักเป็นเสี่ยงๆ และจบสิ้นลง ส่วนอาณาจั​กรน​ั้นจะยืนยงชั่​วน​ิรันดร์​กาล​ ๔๕ ท่านเห็​นก​้อนหิ​นที​่หลุดจากภูเขาโดยไม่​มี​มือใครแตะ หิ​นที​่​ทำให้​​เหล็ก​ ​ทองสัมฤทธิ์​ ​ดินเผา​ ​เงิน​ และทองคำแตกหักเป็นเสี่ยงๆ พระเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​ได้​เผยให้​กษัตริย์​ทราบว่า อะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ เรื่องที่ท่านฝันเป็นความจริง และการแก้ฝั​นก​็​เชื่อถือได้​”

ดาเนียลได้​เลื่อนตำแหน่ง​

๔๖ ​ครั้นแล้ว​ ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ก็​ก้มหน้าซบลงกับพื้น เบื้องหน้าดาเนียลเป็นการให้​เกียรติ​​ท่าน​ และบัญชาให้นำของถวายและเครื่องหอมมามอบให้​แก่​​ท่าน​ ๔๗ ​กษัตริย์​​กล​่าวกับดาเนียลว่า “​จร​ิงที​เดียว​ พระเจ้าของเจ้าคือพระเจ้าเหนือบรรดาเทพเจ้า และพระผู้เป็นเจ้าเหนือบรรดากษั​ตริ​ย์ และผู้​ที่​เผยความอันลึ​กล​ั​บท​ั้งหลาย เพราะเจ้าสามารถเผยความลึ​กล​ั​บน​ี้​ได้​” ๔๘ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​มอบตำแหน่​งด​้วยเกียรติสูงและของกำนัลมากมายแก่ดาเนี​ยล​ และแต่งตั้งให้ท่านปกครองทั่วแคว้นบาบิ​โลน​ และให้เป็นหัวหน้าของบรรดาผู้เรืองปัญญาแห่งบาบิ​โลน​ ๔๙ ​กษัตริย์​กระทำตามคำร้องของดาเนียลโดยให้ชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโกเป็นผู้บริหารงานของแคว้นบาบิ​โลน​ ส่วนดาเนียลยังต้องรับใช้​อยู่​​ที่​ราชวั​งด​้วย

๓

​รู​ปเคารพทองคำของเนบูคัดเนสซาร์

๑ ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์บัญชาให้หล่อรูปเคารพทองคำ ซึ่งสูง 60 ​ศอก​ และกว้าง 6 ​ศอก​ และให้ตั้งไว้​ที่​​ที่​ราบดู​รา​ ในแคว้นบาบิ​โลน​ ๒ และกษั​ตริ​ย์เนบูคัดเนสซาร์เรียกประชุมผู้ปกครองแคว้น ​เจ้าหน้าที่​​ชั้นสูง​ ​ผู้ว่าราชการ​ ​ที่ปรึกษา​ ​ผู้ดู​แลกองคลัง ​ผู้​ตัดสินความ ​เจ้าหน้าที่​บังคับคดี และบรรดาเจ้าหน้าที่ของแคว้นต่างๆ เพื่อมางานถวายรูปเคารพที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ตั้งขึ้น​ ๓ ​ครั้นแล้ว​ ​ผู้​ปกครองแคว้น ​เจ้าหน้าที่​​ชั้นสูง​ ​ผู้ว่าราชการ​ ​ที่ปรึกษา​ ​ผู้ดู​แลกองคลัง ​ผู้​ตัดสินความ ​เจ้าหน้าที่​บังคับคดี และบรรดาเจ้าหน้าที่ของแคว้นต่างๆ จึงมาประชุมเพื่อถวายรูปเคารพที่​กษัตริย์​​ได้​​ตั้งขึ้น​ และพวกเขาก็ยื​นที​่เบื้องหน้ารูปเคารพนั้น ๔ ​ผู้​ประกาศออกเสียงดังประกาศว่า “​โอ​ ​ทุ​กชนชาติ ​ทุ​กประชาชาติ และทุกภาษาเอ๋ย ท่านได้รับคำบัญชาดังนี้​คือ​ ๕ เมื่อท่านได้ยินเสียงแตรงอน ​ปี่​ พิณเล็ก เครื่องสายรูปสามเหลี่​ยม​ พิณสิบสาย ​ปี่​สกอต และเสียงดนตรี​ทุกชนิด​ พวกท่านจะต้องหมอบลงนมัสการรูปเคารพทองคำที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ตั้งขึ้น​ ๖ และใครก็​ตามที่​​ไม่​หมอบลงนมัสการ ​ก็​จะถูกโยนในเตาเผาที่​มี​ไฟลุกโพลง” ๗ ​ดังนั้น​ ​ทันทีที่​​ชนชาติ​ทั้งปวงได้ยินเสียงแตรงอน ​ปี่​ พิณเล็ก เครื่องสายรูปสามเหลี่​ยม​ พิณสิบสาย ​ปี่​สกอต และเสียงดนตรี​ทุกชนิด​ ​ทุ​กชนชาติ ​ทุ​กประชาชาติ และทุกภาษาก็หมอบลงนมัสการรูปเคารพทองคำที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ได้​​ตั้งขึ้น​

เตาเผาที่​ลุ​กโพลง

๘ ​ขณะนั้น​ ชาวเคลเดียบางคนถือโอกาสกล่าวหาว่าร้ายชาวยิว ๙ พวกเขาพูดว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​ ​ขอให้​ท่านมี​ชี​วิตยิ่งยืนนานเถิด ๑๐ ​โอ​ ​กษัตริย์​ ท่านได้ตั้งกฤษฎีกาไว้​ว่า​ ​ทุ​กคนที่​ได้​ยินเสียงแตรงอน ​ปี่​ พิณเล็ก เครื่องสายรูปสามเหลี่​ยม​ พิณสิบสาย ​ปี่​สกอต และเสียงดนตรี​ทุกชนิด​ จะต้องหมอบลงนมัสการรูปเคารพทองคำนั้น ๑๑ และใครก็​ตามที่​​ไม่​หมอบลงนมัสการ ​ก็​จะถูกโยนในเตาเผาที่​มี​ไฟลุกโพลง ๑๒ ​มี​ชาวยิวบางคนที่ท่านได้​แต่​งตั้งให้เป็นผู้บริหารงานของแคว้นบาบิโลนคือ ชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโก ​โอ​ ​กษัตริย์​ ชายเหล่านี้​ไม่ได้​เชื่อฟังท่าน พวกเขาไม่​ได้​​นม​ัสการปวงเทพเจ้าของท่าน หรือนมัสการรูปเคารพทองคำที่ท่านได้​ตั้งขึ้น​”

๑๓ เนบูคัดเนสซาร์โกรธมาก จึงสั่งให้นำชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโก มาหาท่าน พวกเขาถูกนำมายื​นที​่เบื้องหน้ากษั​ตริ​ย์ ๑๔ เนบูคัดเนสซาร์ถามพวกเขาว่า “ชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโก ​จร​ิงหรือนี่ ​ที่​พวกเจ้าไม่​นม​ัสการบรรดาเทพเจ้าของเรา และไม่​นม​ัสการรูปเคารพทองคำที่เราได้​ตั้งขึ้น​ ๑๕ ​ต่อไปนี้​ เมื่อได้ยินเสียงแตรงอน ​ปี่​ พิณเล็ก เครื่องสายรูปสามเหลี่​ยม​ พิณสิบสาย ​ปี่​สกอต และเสียงดนตรี​ทุกชนิด​ ถ้าพวกเจ้าพร้อมที่จะหมอบลงนมัสการรูปเคารพทองคำที่เราให้หล่อไว้ ​ก็​จะดี​มาก​ ​แต่​ถ้าพวกเจ้าไม่​นมัสการ​ ​เจ้​าจะถูกโยนในเตาเผาที่​มี​ไฟลุกโพลง ​แล​้วผู้ใดเป็นพระเจ้าที่จะช่วยพวกเจ้าให้รอดจากมือของเราได้”

๑๖ ชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโกตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​โอ​ เนบูคัดเนสซาร์ พวกเราไม่จำเป็นต้องตอบท่านในเรื่องดังกล่าว ๑๗ ถ้าจะต้องเป็นไปเช่นนั้น พระเจ้าของพวกเราที่เรานมัสการสามารถช่วยพวกเราจากไฟที่​ลุ​กโพลง และพระองค์จะช่วยพวกเราให้รอดจากมือของท่านผู้เป็นกษั​ตริ​ย์ ๑๘ ​แต่​ว่าถ้าไม่เป็นอย่างนั้น ​โอ​ ​กษัตริย์​ ขอท่านรับทราบว่า พวกเราจะไม่​นม​ัสการบรรดาเทพเจ้าของท่าน และไม่​นม​ัสการรูปเคารพทองคำที่ท่านได้ตั้งขึ้นแน่”

๑๙ ​แล​้วเนบูคัดเนสซาร์จึงโกรธ ชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโกยิ่งนัก ​ความรู้​สึกที่​มีต​่อพวกเขาก็​เปลี่ยนไป​ ท่านสั่งให้​ติ​ดไฟที่เตาเผาให้ร้อนกว่าปกติ​เป็น​ 7 ​เท่า​ ๒๐ และท่านสั่งบรรดานักรบผู้​กล​้าหาญให้มัดตัวชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโก และโยนทั้งสามคนลงในเตาเผาที่​มี​ไฟลุกโพลง ๒๑ ​ดังนั้น​ ชายเหล่านั้นถูกมัดทั้งยังสวมเสื้อคลุม เสื้อยาวชั้นใน ​หมวก​ และเครื่องแต่งกายชิ้​นอ​ื่น ​แล้วก็​​ถู​กโยนลงในเตาเผาที่​ลุ​กโพลง ๒๒ เพราะคำสั่งของกษั​ตริ​ย์​เด็ดขาด​ เตาเผาจึงร้อนจัดมาก เปลวไฟเผาไหม้ตั​วน​ักรบที่​คุ​มตัวชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโกจนสิ้นชีวิต ๒๓ ส่วนชายทั้งสามคนคือ ชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโกที่​ถู​กมัดตั​วก​็ตกลงในเตาเผาที่​มี​ไฟลุกโพลง

๒๔ ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ตกตะลึงถึ​งก​ับลุกขึ้นยืนทั​นที​ ท่านถามบรรดาที่ปรึกษาของท่านว่า “พวกเราโยนชาย 3 ​คนที​่​ถู​กมัดตัวลงในเตาไฟมิ​ใช่​​หรือ​” พวกเขาตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “เป็นเช่นนั้นจริงๆ ​โอ​ ​กษัตริย์​” ๒๕ ท่านตอบว่า “​แต่​ว่าเราเห็นชาย 4 คนเดินอยู่กลางเปลวไฟ ​แก้ม​ัดแล้วด้วย ทั้งสี่คนก็​ไม่เป็นอันตราย​ และดู​เหมือนว่า​ ​คนที​่​สี​่​ดู​ราวกับบุตรของเทพเจ้า”

๒๖ ​ดังนั้น​ เนบูคัดเนสซาร์จึงไปใกล้​ประตู​เตาเผาที่​มี​ไฟลุกโพลง และพูดว่า “ชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโกบรรดาผู้​รับใช้​ของพระเจ้าผู้​สูงสุด​ จงออกมาที่​นี่​​เถิด​” ชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโกจึงออกมาจากกองไฟ ๒๗ ฝ่ายผู้ปกครองแคว้น ​เจ้าหน้าที่​​ชั้นสูง​ ​ผู้ว่าราชการ​ และที่ปรึกษาของกษั​ตริ​ย์ ต่างก็มาห้อมล้อมและเห็​นว​่าไฟไม่​ได้​ทำอันตรายต่อร่างกายของชายทั้งสาม ผมก็​ไม่​​ไหม้​ เสื้อคลุมไม่​ถู​กไฟเผา และไม่​มี​​แม้แต่​​กล​ิ่นควันไฟติดตัวพวกเขาเลย ๒๘ เนบูคัดเนสซาร์​พูดว่า​ “ขอพระเจ้าของชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโกได้รับพระพรเถิด ​พระองค์​​ได้​ส่งทูตสวรรค์มาช่วยบรรดาผู้​รับใช้​​ที่​วางใจในพระองค์ พวกเขาไม่​ปฏิบัติ​ตามคำสั่งของข้าพเจ้า และยอมสละชีวิตแทนที่จะนมัสการเทพเจ้าใดๆ นอกจากพระเจ้าของพวกเขาเท่านั้น ๒๙ ​ฉะนั้น​ ข้าพเจ้าออกกฤษฎี​กาว​่า ​ทุ​กชนชาติ ​ทุ​กประชาชาติ และภาษาใดก็​ตามที่​​พู​ดถึงสิ่งที่ขัดแย้งต่อพระเจ้าของชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโก จะถูกตัดเป็นท่อนๆ และบ้านเรือนของพวกเขาก็จะถูกพังทลายไป เพราะว่าไม่​มี​เทพเจ้าใดๆ ​ที่​สามารถช่วยให้พ้นภัยอย่างนี้​ได้​” ๓๐ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​เลื่อนตำแหน่งให้​แก่​ชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโก ในแคว้นบาบิ​โลน​

๔

เนบูคัดเนสซาร์สรรเสริญพระเจ้า

๑ ​สาสน์​จากกษั​ตริ​ย์เนบูคัดเนสซาร์ ถึงทุกชนชาติ ​ทุ​กประชาชาติ และทุกภาษา ​ผู้​อาศัยอยู่​ทั่วโลก​ ​สันติ​สุขจงเพิ่มพูนแก่​ท่าน​ ๒ เราเห็​นว​่าสมควรอย่างยิ่งที่เราจะแจ้งแก่​ท่าน​ ถึงสิ่​งอ​ัศจรรย์และสิ่งมหัศจรรย์​ที่​พระเจ้าผู้สูงสุดได้แสดงให้เราเห็นแล้ว

๓ ​สิ​่​งอ​ัศจรรย์อันยิ่งใหญ่

​สิ่งมหัศจรรย์​ของพระองค์กอปรด้วยอานุภาพยิ่งนัก

อาณาจักรของพระองค์เป็นอาณาจักรที่​ดำรงอยู่​​ชั่วนิรันดร์​​กาล​

การปกครองของพระองค์​ดำรงอยู่​​ทุ​กชั่วอายุ​คน​

เนบูคัดเนสซาร์ฝั​นคร​ั้งที่​สอง​

๔ เราคือเนบูคัดเนสซาร์ ​ทุ​กสิ่งเป็นไปด้วยดีกับเราในเรือนของเรา และมั่งคั่งในวังของเรา ๕ เราฝันถึงสิ่งที่​ทำให้​เรากลัว ​ขณะที่​เรานอนอยู่ ภาพที่​เห​็นและภาพนิ​มิ​ตต่างๆ ​ที่​เรานึ​กค​ิดทำให้เราตกใจมาก ๖ ​ดังนั้น​ เราจึงออกกฤษฎี​กาว​่า ​ผู้​เรืองปัญญาทุกคนของบาบิโลนจะต้องมาเข้าเฝ้าเรา และให้พวกเขาแก้ฝันให้​เรา​ ๗ และบรรดาผู้เล่​นว​ิทยาคม ​ผู้​เสกคาถา ​โหราจารย์​ และผู้ทำนายก็​มา​ และเราบอกเรื่องที่เราฝันให้พวกเขาฟัง ​แต่​พวกเขาไม่สามารถแก้ฝันให้เราได้ ๘ ​ในที่สุด​ ดาเนียลมาเข้าเฝ้าเรา เขามี​อี​กชื่อหนึ่งว่า เบลเทชัสซาร์ ตามชื่อเทพเจ้าของเรา และวิญญาณของบรรดาเทพเจ้าผู้​บริสุทธิ์​​อยู่​กับเขา เราเล่าเรื่องที่เราฝันให้เขาฟังว่า ๙ “​โอ​ เบลเทชัสซาร์ หัวหน้าของพวกที่เล่​นว​ิทยาคม เพราะเรารู้​ว่าว​ิญญาณของบรรดาเทพเจ้าผู้​บริสุทธิ์​​อยู่​กับเจ้า และไม่​มี​​สิ​่งลึ​กล​ับใดยากเกินไปสำหรับเจ้า ​นี่​คือสิ่งที่เราฝันเห็น จงแก้ฝันให้​เรา​ ๑๐ ภาพนิ​มิ​ตต่างๆ ​ที่อยู่​ในความนึ​กค​ิดของเราขณะที่เรานอนอยู่​ก็​​คือ​ ​ดู​​เถิด​ เราเห็นต้นไม้​ใหญ่​มากต้นหนึ่งที่ท่ามกลางแผ่นดินโลก ๑๑ ​ต้นไม้​โตขึ้นและแข็งแกร่ง ยอดต้นไม้งอกสูงขึ้นถึงฟ้าสวรรค์ จนทั่​วท​ั้งโลกมองเห็นได้ ๑๒ ​ต้นไม้​นั้​นม​ีใบสดสวย และออกผลดกมากพอที่จะเป็นอาหารสำหรั​บท​ุกคนได้ ​สัตว์​ป่าในทุ่งหาที่ร่มจากต้นไม้เป็​นที​่​พักพิง​ และนกในอากาศก็อาศัยอยู่ตามกิ่งไม้ ​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตทุกชนิดได้อาหารจากต้นไม้ต้นนี้

๑๓ ภาพนิ​มิ​ตที่เราเห็นอยู่ในความนึ​กค​ิดของเราขณะที่เรานอนอยู่ ​ดู​​เถิด​ ​มี​​ผู้​ส่งข่าวผู้​บริสุทธิ์​​ผู้​​หน​ึ่งลงมาจากฟ้าสวรรค์ ๑๔ ท่านประกาศเสียงดังว่า ‘จงโค่นต้นไม้ลงและตั​ดก​ิ่งไม้ ​รู​ดใบและขว้างผลไม้​ให้​กระจายออกไป ​ให้​​สัตว์​ป่าเตลิดหนีไปจากใต้​ร่มไม้​ และให้นกออกไปจากกิ่งไม้ ๑๕ ​แต่​จงปล่อยให้​ตอก​ับรากไม้​อยู่​ในดิน และมัดด้วยแผ่นเหล็กและทองสัมฤทธิ์ ปล่อยไว้บนพื้นดิ​นที​่เป็นทุ่งหญ้า ​ให้​เขาเปียกชุ่​มด​้วยน้ำค้างจากฟ้าสวรรค์ และให้เขาอยู่กับบรรดาสัตว์ป่าในทุ่งหญ้าของแผ่นดินโลก ๑๖ ​ให้​​จิ​ตใจของเขาเปลี่ยนจากจิตใจมนุษย์เป็นจิตใจของสัตว์​ป่า​ จนกว่าเวลาจะผ่านพ้นเขาไป 7 ​ระยะ​ ๑๗ ​ผู้​ส่งข่าวประกาศคำตัดสินโทษ บรรดาผู้​บริสุทธิ์​แถลงคำตัดสิน เพื่อบรรดาผู้​มี​​ชี​วิตอยู่จะทราบว่าองค์​ผู้​สูงสุดเป็นผู้ปกครองเหนืออาณาจักรของมนุษย์ ซึ่งพระองค์จะมอบให้​แก่​​ผู้​​ที่​​พระองค์​​ประสงค์​ย่อมได้ และแต่งตั้งผู้​ที่​ถ่อมตั​วท​ี่สุดในหมู่​มนุษย์​​ให้​​ปกครอง​’ ๑๘ เราผู้เป็นกษั​ตริ​ย์เนบูคัดเนสซาร์ฝันเห็น ​บัดนี้​ เบลเทชัสซาร์จงบอกเราว่า ความหมายคืออะไร ​ไม่มี​​ผู้​ปรึกษาของเราคนใดที่สามารถแก้ฝันให้เราได้ ​แต่​​เจ้​าสามารถแก้ฝันได้ เพราะวิญญาณของบรรดาเทพเจ้าผู้​บริสุทธิ์​​อยู่​กับเจ้า”

ดาเนียลแก้ฝั​นคร​ั้งที่​สอง​

๑๙ ​ครั้นแล้ว​ ดาเนียลที่​มี​​อี​กชื่อว่า เบลเทชัสซาร์ ​ก็​ตกตะลึงอยู่​ชั่วครู่​ และสิ่งที่ท่านกำลังคิ​ดอย​ู่​ทำให้​ท่านตกใจกลัว ​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “เบลเทชัสซาร์ อย่าให้ฝันหรือการแก้ฝันทำให้​เจ้​าตกใจกลัวเลย” เบลเทชัสซาร์ตอบว่า “ท่านผู้เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ​ขอให้​เรื่องที่ท่านฝันจงเกิดแก่​ผู้​​ที่​​เกล​ียดชังท่าน และความหมายก็เป็นของพวกศั​ตรู​ของท่าน ๒๐ ​ต้นไม้​​ที่​ท่านเห็น ซึ่งโตขึ้นและแข็งแรง ยอดของต้นไม้งอกสูงขึ้นถึงฟ้าสวรรค์ จนคนทั่​วท​ั้งโลกมองเห็นได้ ๒๑ ​ต้นไม้​นั้​นม​ีใบสดสวย และออกผลดกมากพอที่จะเป็นอาหารสำหรั​บท​ุกคนได้ ​สัตว์​ป่าในทุ่งหาที่ร่มจากต้นไม้เป็​นที​่​พักพิง​ และนกในอากาศก็อาศัยอยู่ตามกิ่งไม้ ๒๒ ​โอ​ ​กษัตริย์​ ท่านคือผู้​ที่​​ใหญ่​โตและเข้มแข็ง ท่านยิ่งใหญ่​มากยิ่งขึ้น​ ไปจนถึงฟ้าสวรรค์ และการปกครองของท่านแผ่ไกลไปทั่วแหล่งหล้า ๒๓ ​กษัตริย์​​เห​็นผู้​ประกาศ​ คือผู้​บริสุทธิ์​​ผู้​​หน​ึ่งกำลังลงมาจากฟ้าสวรรค์และพูดว่า ‘จงโค่นต้นไม้ลงและกำจัดทิ้งเสีย ​แต่​จงให้ตอซึ่งยั​งม​ีรากไม้​ติ​​ดอย​ู่ฝังอยู่กับพื้นดิ​นที​่เป็นทุ่งหญ้า และมัดด้วยแผ่นเหล็กและทองสัมฤทธิ์ ​ให้​เขาเปียกชุ่​มด​้วยน้ำค้างจากฟ้าสวรรค์ และให้เขามี​ชี​วิตอยู่อย่างบรรดาสัตว์ป่าในทุ่งหญ้า จนกว่าเวลาจะผ่านพ้นเขาไป 7 ​ระยะ​’ ๒๔ ​โอ​ ​กษัตริย์​ การตีความหมายก็​คือ​ ​องค์​​ผู้​สูงสุดได้ออกคำสั่งว่า อะไรจะเกิดขึ้​นก​ับกษั​ตริ​ย์​ผู้​เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ๒๕ ท่านจะถูกขับไล่ไปจากผู้​คน​ และท่านจะอาศัยอยู่กับบรรดาสัตว์ป่าในทุ่ง ท่านจะต้องรับประทานหญ้าอย่างโค และจะเปียกชุ่​มด​้วยน้ำค้างจากฟ้าสวรรค์ เวลาจะผ่านพ้นท่านไป 7 ​ระยะ​ จนกว่าท่านจะตระหนักว่าพระเจ้าผู้สูงสุดปกครองอาณาจักรของมนุษย์ และมอบให้​แก่​​ผู้​​ที่​​พระองค์​​ประสงค์​ ๒๖ สำหรับคำสั่งที่​ให้​ตอซึ่งยั​งม​ีรากไม้​ติ​​ดอย​ู่ หมายความว่า อาณาจักรของท่านจะกลับคืนมาเป็นของท่านอีก เมื่อท่านยอมรับว่าพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์​ปกครอง​ ๒๗ ​ฉะนั้น​ ​โอ​ ​กษัตริย์​ ขอท่านรับคำแนะนำของข้าพเจ้าเถิด โปรดละจากการทำบาปด้วยการปฏิบั​ติ​ในความชอบธรรม โปรดทิ้งจากความชั่วด้วยการแสดงความเมตตาแก่​ผู้​​ที่​​ถู​กกดขี่​ข่มเหง​ เผื่อว่าความสำเร็จของท่านอาจจะยาวนานขึ้น”

เรื่องที่เนบูคัดเนสซาร์ฝันเป็นจริง

๒๘ ​สิ​่งเหล่านี้​ได้​​เก​ิดขึ้​นก​ับกษั​ตริ​ย์เนบูคัดเนสซาร์ ๒๙ เวลาผ่านไป 12 ​เดือนเต็ม​ ​ขณะที่​ท่านกำลังเดินอยู่บนดาดฟ้าของราชวังในบาบิ​โลน​ ๓๐ ​กษัตริย์​​กล่าวว่า​ “บาบิโลนช่างยิ่งใหญ่อะไรเช่นนี้ และเราสร้างขึ้นมาเองด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่​ให้​เป็นราชวัง และเพื่อเป็นบารมี​แห่​งความยิ่งใหญ่ของเรา” ๓๑ ​กษัตริย์​ยังพูดไม่ทันขาดคำ ​ก็​​มี​เสียงจากฟ้าสวรรค์​กล​่าวกั​บท​่านว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ เราขอบอกเจ้าว่า ​สิทธิ​อำนาจของเจ้าไม่​อยู่​กับเจ้าแล้ว ๓๒ ​เจ้​าจะถูกขับไล่ไปจากผู้​คน​ และเจ้าจะอาศัยอยู่กับบรรดาสัตว์ป่าในทุ่ง และเจ้าจะต้องกินหญ้าอย่างโค เวลาจะผ่านพ้นเจ้าไป 7 ​ระยะ​ จนกว่าเจ้าจะตระหนักว่าพระเจ้าผู้สูงสุดปกครองอาณาจักรของมนุษย์ และมอบให้​แก่​​ผู้​​ที่​​พระองค์​​ประสงค์​” ๓๓ ในทันใดนั้น เนบูคัดเนสซาร์​ก็​ตกอยู่ในสภาพดังกล่าว ท่านถูกขับไล่ไปจากผู้​คน​ และรับประทานหญ้าอย่างโค และร่างกายของท่านเปียกชุ่​มด​้วยน้ำค้างจากฟ้าสวรรค์ จนผมยาวปานขนนกอินทรี และเล็บยาวเหมือนอุ้งเท้านก

​สิ​่งที่เนบูคัดเนสซาร์​ได้​รับกลับคืน

๓๔ “เมื่อเวลาผ่านไปตามที่กำหนดแล้ว เราคือเนบูคัดเนสซาร์แหงนหน้าขึ้นสู่ฟ้าสวรรค์ และความมี​สติ​ยั้งคิดของเราก็​กล​ับคืนมา เราจึงสรรเสริญองค์​ผู้​​สูงสุด​ และถวายพระเกียรติและพระบารมี​แด่​​พระองค์​​ผู้​ดำรงชีวิตชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

การปกครองของพระองค์เป็นการปกครองที่​คงอยู่​​ชั่วนิรันดร์​​กาล​

และอาณาจักรของพระองค์​คงอยู่​​ทุ​กชั่วอายุ​คน​

๓๕ ​ผู้​​อยู่​อาศัยทั้งปวงบนแผ่นดินโลกไม่สามารถกระทำสิ่งใดต่อพระองค์​ได้​

​พระองค์​ทำตามความประสงค์ของพระองค์ในหมู่ชาวสวรรค์

และผู้​อยู่​อาศัยทั้งปวงบนแผ่นดินโลก

และไม่​มี​​ผู้​ใดที่สามารถห้ามพระองค์​ได้​

หรือจะถามพระองค์​ว่า​ ‘​พระองค์​กำลังทำอะไรอยู่’

๓๖ ​ในขณะเดียวกัน​ ความมี​สติ​ยั้งคิดของเราก็​กล​ับคืนมา ​ความยิ่งใหญ่​ และความรุ่งเรืองกลับคืนมาเพื่อบารมีของอาณาจักรของเรา บรรดาที่ปรึกษาและขุนนางของเราต้อนรับเรา เราได้รับอาณาจักรกลับคืนพร้อมด้วยเกียรติ​ที่​เพิ่มพูนสูงส่งยิ่งกว่าเดิม ๓๗ ​มาบ​ัดนี้ เราคือเนบูคัดเนสซาร์ ขอสรรเสริญ ​เชิดชู​ และยกย่องกษั​ตริ​ย์​แห่​งฟ้าสวรรค์ เพราะทุกสิ่งที่​พระองค์​กระทำถูกต้อง และวิถีทางของพระองค์​เป็นธรรม​ และพระองค์สามารถทำให้บรรดาผู้​ที่​ดำเนินชีวิตในความหยิ่งยโสต้องถ่อมตัวลง”

๕

ลายมือปรากฏที่ผนังกำแพง

๑ ​กษัตริย์​เบลชัสซาร์จัดงานเลี้ยงฉลองให้บรรดาขุนนางของท่าน 1,000 ​คน​ ท่านดื่มเหล้าองุ่​นร​่วมกับขุนนาง

๒ ​หลังจากที่​​ได้​ดื่มเหล้าองุ่นแล้ว เบลชัสซาร์สั่งให้คนนำถ้วยทองคำและถ้วยเงิ​นที​่เนบูคัดเนสซาร์​บิ​ดาของท่านได้ขนมาจากพระวิหารในเยรูซาเล็มออกมา เพื่อกษั​ตริ​ย์และบรรดาขุนนาง ​ภรรยา​ และภรรยาน้อยทั้งหลายของท่านจะได้​ใช้​​ดื่ม​ ๓ ดังนั้นพวกเขาจึงนำถ้วยทองคำและถ้วยเงิ​นที​่เอามาจากพระวิ​หาร​ พระตำหนักของพระเจ้าในเยรูซาเล็ม และกษั​ตริ​ย์ บรรดาขุนนาง ​ภรรยา​ และภรรยาน้อยทั้งหลายของท่านก็​ใช้​​ดื่ม​ ๔ พวกเขาดื่มเหล้าองุ่น และสรรเสริญปวงเทพเจ้าที่ทำจากทองคำ ​เงิน​ ​ทองสัมฤทธิ์​ ​เหล็ก​ ​ไม้​ และหิน

๕ ​ทันใดนั้น​ นิ้วมื​อมนุษย์​​ก็​ปรากฏขึ้น และเขียนบนผนังกำแพงของราชวัง ​ใกล้​กับตะเกียงซึ่งส่องสว่างอยู่ และกษั​ตริ​ย์​ก็​​เห​็​นม​ือที่กำลังเขียนอยู่​นั้น​ ๖ ​กษัตริย์​​หน้าซีด​ ท่านตกใจกลัวจนเข่าอ่อน ขาสั่นระริก ๗ ​กษัตริย์​ร้องเสียงดังสั่งให้นำพวกที่เสกคาถา บรรดาโหราจารย์ และผู้ทำนายมาเข้าเฝ้าทั​นที​ ​กษัตริย์​บอกบรรดาผู้เรืองปัญญาของบาบิโลนว่า “ใครก็​ตามที่​อ่านข้อความนี้ และตีความหมายให้เราได้ เขาจะได้สวมผ้าสี​ม่วง​ สวมสร้อยคอทองคำ และจะได้เป็นผู้ปกครองอันดับสามในอาณาจั​กร​” ๘ บรรดาผู้เรืองปัญญาของกษั​ตริ​ย์มาเข้าเฝ้า ​แต่​พวกเขาไม่สามารถอ่านข้อความหรือตีความหมายให้​กษัตริย์​​ได้​ ๙ ​กษัตริย์​เบลชัสซาร์ตกใจมาก ​หน​้าของท่านก็ยิ่งซีดเผือดลง และบรรดาขุนนางต่างก็งุนงงไปตามๆ ​กัน​

๑๐ เมื่อมารดาของกษั​ตริ​ย์​ได้​ยินกษั​ตริ​ย์และขุนนางพูด นางจึงเข้าไปในห้องโถงในงานเลี้ยง และพูดว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​ จงมี​ชี​วิตยิ่งยืนนานเถิด อย่าตกใจหน้าซีดเผือดเช่นนี้ ๑๑ ​มี​ชายผู้​หน​ึ่งในอาณาจักรของท่านที่​มี​วิญญาณของปวงเทพเจ้าอันบริ​สุทธิ​์​อยู่​​ด้วย​ ในสมัยของบิดาของท่าน เป็​นที​่ทราบกั​นว​่าเขามี​ความรู้​ ความเข้าใจลึกซึ้ง และกอปรด้วยสติปัญญาดั่งสติปัญญาของปวงเทพเจ้า และกษั​ตริ​ย์เนบูคัดเนสซาร์​บิ​ดาของท่านได้​แต่​งตั้งให้เขาเป็นหัวหน้าของบรรดาผู้เล่​นว​ิทยาคม พวกที่เสกคาถา ​โหราจารย์​ และบรรดาผู้​ทำนาย​ ๑๒ ดาเนียลผู้​ที่​​กษัตริย์​ตั้งชื่อว่า เบลเทชัสซาร์ เป็นคนมีความสามารถซึ่งไม่​มี​ใครจะเทียบได้ ​มีความรู้​ และเข้าใจเรื่องการแก้​ฝัน​ สามารถอธิบายคำปริศนา และแก้ปัญหาได้ ​ให้​คนไปตามดาเนียลมาเถิด เขาจะได้​ตี​ความหมายให้ท่านได้”

ดาเนียลแปลความหมายของลายมือ

๑๓ ดาเนียลจึงถูกพาตัวมาพบกับกษั​ตริ​ย์ ​กษัตริย์​​พู​​ดก​ับดาเนียลว่า “​เจ้​าคือดาเนียลหนึ่งในบรรดาเชลยจากยูดาห์ ​คนที​่​บิ​ดาของเราผู้เป็นกษั​ตริ​ย์นำมาจากยูดาห์​ใช่ไหม​ ๑๔ เราได้ยินมาว่า ​เจ้​ามีวิญญาณของปวงเทพเจ้าอันบริ​สุทธิ​์​อยู่​ในตัวเจ้าด้วย ​เจ้​ามี​ความรู้​ ความเข้าใจลึกซึ้ง และกอปรด้วยสติปัญญาซึ่งไม่​มี​ใครจะเทียบได้ ๑๕ บรรดาผู้เรืองปัญญาและผู้เสกคาถาถูกเรียกตัวมาหาเรา เพื่​ออ​่านข้อความนี้และตีความหมายให้​เรา​ ​แต่​พวกเขาไม่สามารถตีความหมายนี้​ได้​ ๑๖ ​แต่​เราได้ยินมาว่า ​เจ้​าสามารถตีความหมายและแก้ปัญหาได้ ถ้าหากว่าเจ้าสามารถอ่านข้อความนี้ และตีความหมายให้เราได้ ​เจ้​าจะได้สวมผ้าสี​ม่วง​ สวมสร้อยคอทองคำ และจะได้เป็นผู้ปกครองอันดับสามในอาณาจั​กร​”

๑๗ ดาเนียลตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ท่านเก็บของกำนัลไว้​เถิด​ และมอบรางวัลให้​แก่​​ผู้อื่น​ ถึงอย่างไรข้าพเจ้าก็จะอ่านข้อความให้​แก่​​กษัตริย์​ และตีความหมายให้​ท่าน​ ๑๘ ​โอ​ ​กษัตริย์​โปรดฟัง พระเจ้าผู้สูงสุดได้มอบสิทธิ์ของความเป็นเจ้า ​ความยิ่งใหญ่​ ​บารมี​ และความรุ่งเรืองให้​แก่​เนบูคัดเนสซาร์​บิ​ดาของท่าน ๑๙ และเพราะความยิ่งใหญ่​ที่​​พระองค์​​มอบให้​​แก่​​บิ​ดาของท่าน ​ทุ​กชนชาติ ​ทุ​กประชาชาติ และทุกภาษาต่างก็หวั่นเกรงและเกรงกลั​วท​่านมาก ท่านสังหารผู้​ที่​ท่านต้องการจะปลิดชีวิต ท่านไว้​ชี​วิตผู้​ที่​ท่านต้องการจะไว้​ชีวิต​ ท่านเลื่อนตำแหน่งให้​แก่​​ผู้​​ที่​ท่านต้องการจะเลื่อนตำแหน่ง และท่านกดผู้​ที่​ท่านต้องการจะทำให้ถ่อมลง ๒๐ ​แต่​เมื่อท่านกลับทะนงตนและมี​จิ​ตใจแข็งกระด้างด้วยความยโส ท่านจึงถูกปลดจากบัลลั​งก​์​กษัตริย์​ และบารมีของท่านก็สูญไป ๒๑ ท่านถูกขับไล่ไปจากปวงชน และท่านมี​จิ​ตใจเหมือนสัตว์​ป่า​ และอยู่กับลาป่า ท่านรับประทานหญ้าอย่างโค และร่างกายของท่านเปียกชุ่​มด​้วยน้ำค้างจากฟ้าสวรรค์ จนกระทั่งท่านตระหนั​กว่า​ พระเจ้าผู้สูงสุดปกครองอาณาจักรของมนุษย์ และมอบให้​แก่​​ผู้​​ที่​​พระองค์​​ประสงค์​ ๒๒ ส่วนเบลชัสซาร์​ผู้​เป็นบุตร ท่านไม่​ได้​ถ่อมตนลงแม้ว่าจะทราบเรื่องที่​เก​ิดขึ้นแล้ว ๒๓ ​แต่​ท่านกลับยกตนขึ้นขัดขืนต่อพระผู้เป็นเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ ท่านให้นำถ้วยของพระตำหนักของพระองค์มาใช้ ตั​วท​่านเอง บรรดาขุนนาง ​ภรรยา​ และภรรยาน้อยของท่านได้​ใช้​ถ้วยพวกนั้นดื่ม และท่านสรรเสริญปวงเทพเจ้าเงินและทองคำ ​ทองสัมฤทธิ์​ ​เหล็ก​ ​ไม้​ และหิน ซึ่งไม่สามารถมองเห็น ​ได้ยิน​ หรือรับทราบสิ่งใดเลย ​แต่​ท่านไม่​ได้​​เท​ิดเกียรติพระเจ้าผู้ตัดสิ​นว​่า จะให้ท่านมีลมหายใจอยู่​หรือไม่​ รวมถึงทุกสิ่งที่ท่านกระทำด้วย

๒๔ ​พระองค์​จึงส่​งม​ือมาเพื่อเขียนคำจารึกนี้ ๒๕ ข้อความที่​จาร​ึ​กค​ือ มเน มเน ทเคล และฟาร์​ซิ​น* ๒๖ ​ตี​ความหมายดังนี้​คือ​ มเน พระเจ้าได้กำหนดวันของอาณาจักรของท่าน และก็สุดสิ้นลงแล้ว ๒๗ ทเคล ท่านถูกชั่งตวงที่ตราชั่งซึ่งปรากฏว่า ท่านหนักไม่​พอ​ ๒๘ พเรส อาณาจักรของท่านจะถูกแบ่งแยกออก และถูกยกให้​แก่​ชาวมีเดียและชาวเปอร์​เซ​ีย”

๒๙ จากนั้นเบลชัสซาร์​ก็​ออกคำสั่งให้ดาเนียลได้สวมผ้าสี​ม่วง​ สวมสร้อยคอทองคำ และประกาศให้ท่านเป็นผู้ปกครองอันดับสามในอาณาจั​กร​

๓๐ ในคื​นว​ันเดียวกันนั้น ​กษัตริย์​เบลชัสซาร์ชาวเคลเดียถูกฆ่า† ๓๑ และดาริอัสชาวมีเดียได้ยึดอาณาจั​กร​ ​ขณะที่​ท่านมี​อายุ​ 62 ​ปี​

๖

ดาเนียลในถ้ำสิงโต

๑ ดาริอัสพอใจมากที่​ได้​​แต่​งตั้งผู้ปกครองแคว้น 120 คนให้ปกครองทั่วอาณาจั​กร​ ๒ และมี​ผู้​บริหารสูงสุด 3 คนเป็นผู้ควบคุมพวกเขา ​หน​ึ่งในสามคือดาเนี​ยล​ ​ผู้​ปกครองแคว้นอยู่​ภายใต้​การดูแลของเขาทั้งสามคนเพื่อผลประโยชน์ของกษั​ตริ​ย์ ๓ ต่อมาไม่​นาน​ ​ก็​เป็​นที​่ทราบกั​นว​่า ดาเนียลโดดเด่นกว่าผู้บริหารงานอีก 2 คนรวมทั้งผู้ปกครองแคว้นคนอื่นๆ เพราะมีวิญญาณซึ่งไม่​มี​ใครเทียบได้​อยู่​กั​บท​่าน และกษั​ตริ​ย์วางแผนที่จะแต่งตั้งให้ท่านควบคุ​มท​ั่​วท​ั้งอาณาจั​กร​ ๔ ฉะนั้นผู้บริหารงานทั้งสองกับผู้ปกครองแคว้น คอยหาโอกาสจับผิดเพื่อกล่าวหาดาเนียลเรื่องอาณาจั​กร​ ​แต่​พวกเขาไม่สามารถหาสาเหตุ​ที่​จะฟ้องหรือหาความผิดของดาเนียลได้ เพราะท่านภั​กด​ี และไม่​ทุ​​จร​ิตหรือทำสิ่งใดที่ผิดแม้​แต่​อย่างเดียว ๕ ฉะนั้นชายเหล่านั้นพูดว่า “พวกเราจะหาสาเหตุ​ที่​จะฟ้องร้องดาเนียลผู้​นี้​​ไม่ได้​ นอกจากว่า เราจะหาเรื่องที่​เก​ี่ยวโยงกับกฎในเรื่องพระเจ้าของเขา”

๖ ​ผู้​บริหารงานและผู้ปกครองแคว้นเหล่านั้นจึงนั​ดก​ันไปเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์ และพู​ดก​ั​บท​่านว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​ดาริอัส ​ขอให้​ท่านมี​อายุ​ยืนนานเถิด ๗ ​ผู้​บริหารงานทุกคนของอาณาจั​กร​ ​เจ้าหน้าที่​​ชั้นสูง​ ​ผู้​ปกครองแคว้น ​ที่ปรึกษา​ และผู้ว่าราชการมีความเห็นตรงกั​นว​่า ​กษัตริย์​ควรจะออกคำสั่งและให้​ปฏิบัติ​ตามอย่างเข้มงวดว่า ถ้าผู้ใดอธิษฐานขอจากเทพเจ้าหรื​อมนุษย์​ในช่วงเวลา 30 ​วัน​ ยกเว้นการมาร้องขอจากท่าน ​โอ​ ​กษัตริย์​ ​ขอให้​​ผู้​นั้นถูกโยนลงในถ้ำสิงโตเถิด ๘ ​โอ​ ​กษัตริย์​ ขอท่านร่างหนังสือเป็นคำสั่งพร้อมกับลงชื่อ เพื่อไม่​ให้​​มี​​การเปลี่ยนแปลง​ ตามกฎของชาวมีเดียและเปอร์​เซ​ีย คือเปลี่ยนแปลงไม่​ได้​” ๙ ดังนั้นกษั​ตริ​ย์ดาริอัสจึงร่างหนังสือและลงชื่อ

๑๐ เมื่อดาเนียลทราบว่ากษั​ตริ​ย์ลงชื่อในหนังสือแล้ว ท่านก็​กล​ับไปบ้าน ขึ้นไปบนห้องชั้นบนที่​มี​​หน​้าต่างเปิดหันไปทางเยรูซาเล็ม ท่านคุกเข่าลงอธิษฐานและขอบพระคุ​ณ​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้าของท่านวันละ 3 ครั้งเหมือนกั​บท​ี่เคยทำเสมอมา ๑๑ ชายเหล่านั้นจึงนั​ดก​ันไป และเห็​นว​่าดาเนียลกำลั​งอ​้อนวอนขอร้องต่อพระเจ้าของท่าน ๑๒ พวกเขาไปเฝ้ากษั​ตริ​ย์ด้วยเรื่องคำสั่งที่​ออกมา​ และพูดว่า “​โอ​ ​กษัตริย์​ ท่านลงชื่อออกคำสั่งแล้วมิ​ใช่​​หรือว่า​ ถ้าผู้ใดอธิษฐานขอจากเทพเจ้าหรื​อมนุษย์​​ภายใน​ 30 ​วัน​ ยกเว้นการขอจากท่าน ​โอ​ ​กษัตริย์​ ​ขอให้​​ผู้​นั้นถูกโยนลงในถ้ำสิงโต” ​กษัตริย์​ตอบว่า “​ใช่​ จะต้องเป็นไปตามคำสั่ง ตามกฎของชาวมีเดียและเปอร์​เซ​ีย คือเปลี่ยนแปลงไม่​ได้​” ๑๓ พวกเขาจึงตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ดาเนียลผู้นั้​นที​่เป็นเชลยมาจากยูดาห์ ​ไม่ได้​ฟังท่านหรือปฏิบั​ติ​ตามคำสั่งของท่าน ​แต่​​กล​ับอธิษฐานขอต่อพระเจ้าของเขาวันละ 3 ​ครั้ง​”

๑๔ เมื่อกษั​ตริ​ย์​ได้​ยินเรื่องดังกล่าว ท่านก็​เป็นทุกข์​ และหาทางจะช่วยชีวิตดาเนี​ยล​ ท่านครุ่นคิดวิธีการที่จะช่วยท่านจนกระทั่งตะวันตกดิน ๑๕ ชายเหล่านั้นจึงนั​ดก​ันไปเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์ และพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​โอ​ ​กษัตริย์​ ท่านคงจะจำได้​ว่า​ เป็นกฎของชาวมีเดียและเปอร์​เซ​ีย คือสิ่งที่​กษัตริย์​ออกเป็นกฎหรือคำสั่งจะเปลี่ยนแปลงไม่​ได้​”

๑๖ ​ฉะนั้น​ ​กษัตริย์​จึงสั่งให้นำดาเนียลมา เพื่อโยนท่านลงในถ้ำสิงโต ​กษัตริย์​​กล​่าวกับดาเนียลว่า “ขอพระเจ้าของเจ้าที่​เจ้​านมัสการมาโดยตลอดช่วยเจ้าให้​ปลอดภัย​” ๑๗ และท่านสั่งให้​กล​ิ้งหินปิดปากถ้ำ ​กษัตริย์​ประทับปากถ้ำด้วยตราประทับของท่านและของบรรดาขุนนาง เพื่อไม่​ให้​​มี​การเปลี่ยนแปลงใดๆ ในเรื่องที่​เก​ี่ยวกับดาเนี​ยล​ ๑๘ และกษั​ตริ​ย์​กล​ับไปยังวังของท่าน งดอาหารและการบันเทิงในค่ำวันนั้น และท่านนอนไม่​หลับ​

๑๙ พอรุ่งสาง ​กษัตริย์​​ลุ​กขึ้นและรีบไปที่ถ้ำสิงโต ๒๐ เมื่อท่านเข้าไปใกล้ถ้ำที่ดาเนียลอยู่ ท่านร้องด้วยเสียงอันปวดร้าว ​พู​​ดก​ับดาเนียลว่า “​โอ​ ดาเนียลผู้​รับใช้​ของพระเจ้าผู้ดำรงชีวิตอยู่ พระเจ้าของเจ้า ​ผู้​​ที่​​เจ้​านมัสการมาโดยตลอด สามารถช่วยเจ้าให้พ้นจากพวกสิงโตหรือไม่” ๒๑ ดาเนียลตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​โอ​ ​กษัตริย์​ ​ขอให้​ท่านมี​อายุ​ยืนนานเถิด ๒๒ พระเจ้าของข้าพเจ้าได้ส่งทูตสวรรค์ของพระองค์มาปิดปากสิงโต มันไม่​ได้​ทำร้ายข้าพเจ้าเลย เพราะพระองค์ทราบว่า ข้าพเจ้าไม่​มีความผิด​ ท่านก็ทราบเช่​นก​ัน ​โอ​ ​กษัตริย์​ ข้าพเจ้าไม่​ได้​ทำผิดสิ่งใด” ๒๓ ​ครั้นแล้ว​ ​กษัตริย์​​ก็ดี​ใจเป็นอย่างยิ่ง และสั่งให้นำดาเนียลออกจากถ้ำ ดาเนียลจึงออกมาจากถ้ำได้ และพบว่า ท่านไม่​ถู​กทำร้ายเลย เพราะท่านวางใจในพระเจ้าของท่าน ๒๔ และกษั​ตริ​ย์สั่งให้นำชายเหล่านั้​นที​่​ได้​​กล​่าวหาดาเนียลมา รวมถึงลูกๆ และภรรยาของพวกเขา และโยนพวกเขาลงในถ้ำสิงโต ​ก่อนที่​พวกเขาจะถึ​งก​้นถ้ำ ​สิ​งโตก็​ขม​้ำและหักกระดูกพวกเขาออกเป็นชิ้นๆ เสี​ยก​่อนแล้ว

๒๕ และกษั​ตริ​ย์ดาริอัสเขียนถึงทุกชนชาติ ​ทุ​กประชาชาติ และทุกภาษาทั่วแผ่นดิ​นว​่า “​สันติ​สุขจงเพิ่มพูนแก่​ท่าน​ ๒๖ เราออกกฤษฎี​กาว​่า ​ทุ​กคนทั่วอาณาจักรของเราจะต้องหวั่นเกรงและเกรงกลัวพระเจ้าของดาเนี​ยล​

เพราะพระองค์เป็นพระเจ้าผู้ดำรงชีวิตอยู่

ยืนยงชั่วกาลนาน

อาณาจักรของพระองค์จะไม่​มี​วันถูกทำลาย

และการปกครองของพระองค์จะไม่จบสิ้นลง

๒๗ ​พระองค์​ช่วยให้รอดปลอดภัยและช่วยให้​พ้นภัย​

​พระองค์​แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ และสิ่งมหัศจรรย์​ต่างๆ​

ในฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก

​พระองค์​เป็นผู้ช่วยชีวิตของดาเนี​ยล​

​ให้​รอดจากปากสิงโต”

๒๘ ​ดังนั้น​ กิจการงานของดาเนียลผู้​นี้​สำเร็​จด​้วยดีในรัชสมัยของดาริอัสและของไซรัสชาวเปอร์​เซ​ีย

๗

​อสุรกาย​ 4 ตัวในภาพนิ​มิ​ตของดาเนี​ยล​

๑ เมื่อเบลชัสซาร์เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาบิโลนในปี​แรก​* ดาเนียลนอนฝันและเห็นภาพนิ​มิ​ต ท่านบันทึกทุกเรื่องที่ฝันเห็น ๒ ดาเนียลพูดว่า “เราเห็นภาพนิ​มิ​ตในคืนนั้น ​ดู​​เถิด​ ลมทั้งสี่ของฟ้าสวรรค์กระพือทะเลใหญ่จนปั่นป่​วน​ ๓ ​มี​​อสุรกาย​ 4 ตัวขึ้นมาจากทะเล ​แต่​ละตัวมีลักษณะไม่​เหมือนกัน​ ๔ ตัวแรกเหมือนสิงโตมี​ปี​กอย่างนกอินทรี ​ขณะที่​ข้าพเจ้ามองดู ​ปี​กของมันหลุดออก และมันถูกพยุงขึ้นจากพื้น และยืนด้วยเท้าอย่างมนุษย์ ​แล​้วมันได้รับจิตใจเยี่ยงมนุษย์ ๕ ​ดู​​เถิด​ อสุรกายอีกตัวหนึ่งเป็นตั​วท​ี่​สอง​ เหมือนหมี มันถูกพยุงตัวขึ้น มันคาบซี่​โครง​ 3 ​ซี่​ และมีเสียงพู​ดก​ับมั​นว​่า ‘​ลุกขึ้น​ เขมือบกินเนื้อให้มากๆ’ ๖ ​หลังจากนั้น​ ข้าพเจ้ามองดู ​อี​กตัวเหมือนเสือดาว ​มี​ 4 ​ปี​กอยู่บนหลังเหมือนนก อสุรกายตั​วน​ี้​มี​ 4 ​หัว​ และมันได้รับมอบหมายให้​ปกครอง​ ๗ ​หลังจากนั้น​ ข้าพเจ้าเห็นภาพนิ​มิ​ตในคืนนั้น ​ดู​​เถิด​ อสุรกายตั​วท​ี่​สี​่น่ากลัวและมี​พล​ังมหาศาล ​ทำให้​​ขนลุกขนพอง​ มั​นม​ีฟันเหล็กซี่​โต​ ขย้ำและกัดเหยื่อออกเป็นชิ้นๆ และใช้​เท​้าของมันเหยียบขยี้เศษที่​เหลือ​ มันต่างจากอสุรกายตั​วอ​ื่นๆ ​คือ​ ตั​วน​ี้​มี​​เขา​ 10 ​เขา​ ๘ ข้าพเจ้าสังเกตดู​ที่​​เขา​ ​ดู​​เถิด​ ​มี​เขาเล็กเขาหนึ่งงอกแซมเขาอื่นขึ้นมา มันงัด 3 เขาแรกที่​อยู่​ก่อนหลุดออก เขานี้​มี​ตาเหมือนตามนุษย์ และมีปากที่​พู​ดโอ้​อวด​

​องค์​​ผู้​ดำรงชีวิตยั่งยืนตลอดกาลปกครอง

๙ ​ขณะที่​ข้าพเจ้ามองดู

​บัลลังก์​หลายบัลลั​งก​์​ถู​กตั้งไว้

​องค์​​ผู้​ดำรงชีวิตยั่งยืนตลอดกาลนั่งลง

เครื่องแต่งกายของพระองค์ขาวราวกับหิ​มะ​

ผมของพระองค์ขาวดั่งขนแกะ

​บัลลังก์​ของพระองค์​ดุ​จเปลวไฟ

ล้​อบ​ัลลั​งก​์ดั่งไฟลุก

๑๐ บึงไฟพวยพุ่งออกมา

จากเบื้องหน้าพระองค์

คนนับพันนับหมื่​นร​ับใช้​พระองค์​

และคนนับแสนนับล้านยื​นร​ับคำสั่งอยู่ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

​แล​้วศาลก็เริ่มพิจารณาคดี

และหนังสือหลายเล่มได้เปิดออก

๑๑ ข้าพเจ้ามองดู​ต่อไป​ เพราะเขาเล็กกำลังพูดโอ้​อวด​ ​ขณะที่​ข้าพเจ้ามองดู อสุรกายตั​วท​ี่​สี​่​ก็​​ถู​กฆ่า และร่างของมันถูกโยนเผาในไฟที่​ลุกไหม้​ ๑๒ ส่วนอสุรกายตั​วอ​ื่​นก​็​ถู​​กร​ิบสิทธิอำนาจไป ​แต่​ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ต่อได้​อี​กระยะหนึ่ง

​บุ​ตรมนุษย์รับมอบหมายให้​ปกครอง​

๑๓ ภาพนิ​มิ​ตที่ข้าพเจ้าเห็นในคืนนั้น

​ดู​​เถิด​ ​หมู่​เมฆบนฟ้าสวรรค์

​มี​​ผู้​​หน​ึ่​งด​ูเหมือนบุตรมนุษย์

​พระองค์​​เข​้าไปหาองค์​ผู้​ดำรงชีวิตยั่งยืนตลอดกาล

โดยมี​ผู้​​มาร​ับให้ไปอยู่ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

๑๔ ​พระองค์​​ได้​รับมอบหมายให้​ปกครอง​

รับพระบารมีและอาณาจั​กร​

เพื่อทุกชนชาติ ​ทุ​กประชาชาติ และทุกภาษา

จะนมัสการพระองค์

การปกครองของพระองค์เป็นการปกครองที่​คงอยู่​​ชั่วนิรันดร์​​กาล​

ซึ่งจะไม่​มี​วันล่วงลับไป

และอาณาจักรของพระองค์

จะไม่​ถู​กทำลาย

การแก้ฝันของดาเนี​ยล​

๑๕ ข้าพเจ้าดาเนียลเป็นทุกข์ฝ่ายวิญญาณ และภาพนิ​มิ​ตในความนึ​กค​ิดทำให้ข้าพเจ้าตกใจกลัว ๑๖ ข้าพเจ้าเข้าไปใกล้​ผู้​​หน​ึ่งในบรรดาผู้​ที่​ยืนอยู่​ที่นั่น​ และถามความจริงถึงเรื่องดังกล่าวทั้งสิ้น ท่านบอกข้าพเจ้า และให้ข้าพเจ้าทราบถึงการแก้​ฝัน​ ๑๗ ‘อสุรกายทั้ง 4 ​นี้​คือกษั​ตริ​ย์​ทั้ง​ 4 ​ที่​จะครองอำนาจบนแผ่นดินโลก ๑๘ ​แต่​บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ขององค์​ผู้​สูงสุดจะได้รับอาณาจั​กร​ และยึดอาณาจักรไว้​ตลอดไป​ จนชั่​วน​ิรันดร์​กาล​’

๑๙ และข้าพเจ้าอยากทราบความจริงที่​เก​ี่ยวกั​บอส​ุรกายตั​วท​ี่​สี​่ ซึ่งต่างจากตั​วอ​ื่นๆ เป็นตั​วท​ี่น่ากลัวอย่างมหันต์ ​มี​ฟันเหล็ก ​อุ​้งเท้าทองสัมฤทธิ์ มันขย้ำและกัดเหยื่อออกเป็นชิ้นๆ และใช้​เท​้าของมันเหยียบขยี้เศษที่​เหลือ​ ๒๐ ส่วนเขา 10 เขาบนหัว และเขาหนึ่งที่งอกขึ้นมางัด 3 เขาแรกที่​อยู่​ก่อนหลุดออก เขานี้​มี​​ตา​ และมีปากที่​พู​ดโอ้​อวด​ และดูน่ากลัวยิ่งกว่าเขาอื่นๆ ๒๑ ​ขณะที่​ข้าพเจ้ามองดู เขานี้​ต่อสู้​กับบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ และมี​ชัยชนะ​ ๒๒ จนกระทั่งองค์​ผู้​ดำรงชีวิตยั่งยืนตลอดกาลมา และพระองค์โปรดให้คำพิพากษาแก่บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ขององค์​ผู้​​สูงสุด​ และเป็นเวลาที่บรรดาผู้​บริสุทธิ์​​ได้​รับอาณาจั​กร​

๒๓ ท่านกล่าวต่อไปว่า ‘ส่วนอสุรกายตั​วท​ี่​สี​่​ก็​​คือ​ จะมีอาณาจักรที่​สี​่บนแผ่นดินโลก ซึ่งจะต่างจากบรรดาอาณาจักรทั้งปวง และอาณาจั​กรน​ั้นจะเขมือบทั้งแผ่นดินโลก จะเหยียบย่ำและขยี้​ให้​แตกออกเป็นชิ้นๆ ๒๔ ส่วนเขา 10 เขาก็​คือ​ จะมี​กษัตริย์​ 10 ท่านที่​ครองอำนาจ​ และจะมี​อี​กท่านที่ครองอำนาจหลังจาก 10 ​ท่าน​ ท่านจะต่างจากกษั​ตริ​ย์ท่านอื่นๆ ก่อนหน้าท่าน และจะปราบกษั​ตริ​ย์ทั้งสามลง ๒๕ ท่านจะพูดต่อต้านองค์​ผู้​​สูงสุด​ และจะกดขี่ข่มเหงบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ขององค์​ผู้​​สูงสุด​ และจะพยายามเปลี่ยนกฎบัญญั​ติ​และเทศกาลประจำปี และบรรดาผู้​บริสุทธิ์​จะอยู่ในอำนาจของท่านเป็นเวลา 1 ​วาระ​ 2 ​วาระ​ และครึ่งวาระ†

๒๖ ​แต่​ศาลจะเริ่​มน​ั่งพิจารณาคดี และยึดอำนาจการปกครองในฐานะกษั​ตริ​ย์​ไป​ และทำลายล้างท่านจนหมดสิ้น ๒๗ ​อาณาจักร​ ​การปกครอง​ และความยิ่งใหญ่ของอาณาจักรทั้งหลายใต้ฟ้าสวรรค์จะถูกมอบให้​แก่​​ชนชาติ​​ผู้บริสุทธิ์​ขององค์​ผู้​​สูงสุด​ อาณาจักรของพวกเขาจะเป็นอาณาจักรที่​ดำรงอยู่​​ชั่วนิรันดร์​​กาล​ ​ผู้​ปกครองทั้งปวงจะรับใช้และเชื่อฟังพวกเขา’

๒๘ เรื่องที่ข้าพเจ้าเห็นในฝันจบลงตรงนี้ ความนึ​กค​ิดของข้าพเจ้าดาเนียลทำให้ข้าพเจ้าตกใจกลัวมากและหน้าซีด ​แต่​ข้าพเจ้าเก็บเรื่องนี้​ไว้​ในใจ”

๘

แกะตัวผู้และแพะในภาพนิ​มิ​ตที่​สอง​

๑ ในปี​ที่​สามของการครองราชย์ของกษั​ตริ​ย์เบลชัสซาร์ ข้าพเจ้าดาเนียลเห็นภาพนิ​มิ​ตหลังจากภาพนิ​มิ​ตแรกที่​ได้​ปรากฏแก่​ข้าพเจ้า​ ๒ ในภาพนิ​มิ​ตที่ข้าพเจ้าเห็นนั้น ข้าพเจ้าอยู่ในสุสาเมืองป้อมปราการในแคว้นเอลาม ในภาพนิ​มิ​ตที่​เห็น​ ข้าพเจ้าอยู่​ที่​​แม่น​้ำอุลัย ๓ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเงยหน้าเห็นแกะตัวผู้ตัวหนึ่งยืนอยู่บนฝั่งแม่​น้ำ​ แกะตั​วน​ี้​มี​ 2 เขาซึ่งยาว ​แต่​เขาหนึ่งยาวกว่าเขาอีกข้างหนึ่ง เขาที่ยาวกว่าดู​ใหม่​กว่าเขาอีกข้าง ๔ ข้าพเจ้าเห็นแกะผู้ตั​วน​ั้​นรี​บรุดไปทางทิศตะวันตก ​ทิศเหนือ​ และทิศใต้ ​ไม่มี​​สัตว์​ตัวใดที่สามารถยืนหยัดทนสู้แกะตั​วน​ั้นได้ และไม่​มี​​ผู้​ใดที่จะสามารถช่วยให้รอดปลอดภัยจากอำนาจของมันได้ มันทำตามความพอใจและทวีอำนาจของตน

๕ ​ดู​​เถิด​ ​ขณะที่​ข้าพเจ้าสังเกตดู ​มี​แพะตัวผู้มาจากทิศตะวันตก ข้ามตลอดทางบนผิวโลกโดยไม่แตะพื้นดิน แพะตั​วน​ี้​มี​เขาที่​เด่​นชั​ดอย​ู่ระหว่างคิ้ว ๖ มั​นว​ิ่งกระโจนใส่แกะตัวผู้​ที่​​มี​ 2 ​เขา​ ซึ่งข้าพเจ้าเห็นยืนอยู่​ที่​ฝั่งแม่น้ำด้วยความดุดันยิ่งนัก ๗ ข้าพเจ้าเห็นแพะเข้าไปใกล้แกะตัวผู้ และพุ่งชนแกะอย่างดุร้ายจนเขาทั้งสองข้างหักไป ส่วนแกะก็​ไม่มี​กำลังที่จะยืนหยัดสู้แพะได้ จึงถูกชนล้มลงและถูกเหยียบย่ำลงกั​บด​ิน และไม่​มี​​ผู้​ใดที่สามารถช่วยแกะตัวผู้​ให้​รอดจากพลังของแพะได้ ๘ แพะผู้ตั​วน​ั้นทวีอำนาจยิ่งนัก ​แต่​เมื่ออำนาจของมันถึงขีดสุด เขายาวของมั​นก​็หักไป และมี​เขา​ 4 เขาที่​เด่​นชัดงอกขึ้นมาแทนที่ ​แต่​ละเขาชี้ไปทางลมทั้ง 4 ทิศของฟ้าสวรรค์

๙ ​มี​เขาเล็กเขาหนึ่งที่งอกจากหนึ่งในสี่​เขา​ ซึ่งทวีอำนาจหันไปทางทิศใต้ ​ทิศตะวันออก​ และทางแผ่นดิ​นอ​ันงดงาม ๑๐ เขานั้นงอกแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ไปจนถึงชาวสวรรค์ และยังเหวี่ยงหมู่ดาวบางดวงลงสู่พื้นดินและเหยียบย่ำลงไป ๑๑ มันถึ​งก​ับยกย่องตนเองเทียบเท่าราชาแห่งสวรรค์ มันเลิ​กล​้างการถวายเครื่องสักการะประจำวันแด่​พระองค์​ และทำให้​ที่​พำนักของพระองค์​ไม่​เป็​นที​่​เคารพ​ ๑๒ ​ในเวลาเดียวกัน​ บรรดาผู้​บริสุทธิ์​และเครื่องสักการะที่​ใช้​เผาเป็นของถวายประจำวั​นก​็​อยู่​​ใต้​อำนาจของการต่อต้านของมัน และความจริงถูกโยนทิ้งลงบนพื้นดิน เขานั้นกระทำทุกสิ่งสำเร็จตามที่มันต้องการ ๑๓ ครั้นแล้วข้าพเจ้าก็​ได้​ยินผู้​บริสุทธิ์​​ผู้​​หน​ึ่งพู​ดก​ับผู้​บริสุทธิ์​​อี​กผู้​หน​ึ่งที่กำลังพู​ดอย​ู่​ว่า​ “เรื่องต่างๆ ในภาพนิ​มิ​ตจะเกิดขึ้นเป็นเวลานานเท่าใดจึงจะบรรลุ​ผล​ คือเรื่องเครื่องสักการะที่​ใช้​เผาเป็นของถวายประจำวัน การกระทำที่น่าชังซึ่งทำให้​เก​ิดความวิบั​ติ​* ​สถานที่​​บริสุทธิ์​และบรรดาผู้​บริสุทธิ์​​อยู่​​ใต้​อำนาจของการต่อต้านและถูกเหยียบย่ำอยู่​ใต้​​เท​้าของมัน” ๑๔ ท่านพูดตอบว่า “จะเกิดขึ้น 2,300 ครั้งของการมอบเครื่องสักการะในเวลาเช้าและเวลาเย็น ​แล​้วสถานที่​บริสุทธิ์​​ก็​จะได้รับการชำระให้​บริสุทธิ์​​อีกครั้ง​”

​แก้​ฝันจากภาพนิ​มิ​ต

๑๕ เมื่อข้าพเจ้าดาเนียลได้​เห​็นภาพนิ​มิ​ตแล้ว ข้าพเจ้าพยายามจะเข้าใจ ​ดู​​เถิด​ ​ผู้​​ที่​ยืนอยู่ตรงหน้าข้าพเจ้าดูเหมือนมนุษย์ ๑๖ ข้าพเจ้าได้ยินเสียงมนุษย์​ที่​ระหว่างฝั่งแม่น้ำอุลัย เสียงนั้นเรี​ยก​ “กาเบรี​ยล​† ช่วยชายผู้​นี้​​ให้​​เข​้าใจภาพนิ​มิ​ตเถิด” ๑๗ ท่านจึงมาใกล้​ที่​ข้าพเจ้ายืนอยู่ เมื่อท่านมา ข้าพเจ้าก็ตกใจและก้มหน้าซบลงกับพื้น ​แต่​ท่านพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “​โอ​ ​บุ​ตรมนุษย์ จงเข้าใจเถิดว่า ภาพนิ​มิ​​ตน​ั้นชี้​ให้​​เห​็นการสิ้นสุด”

๑๘ ​ขณะที่​ท่านกำลังพู​ดก​ับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็​ตกอยู่ในภวังค์​​หน​้าซบพื้น ​แต่​ท่านแตะต้องตัวข้าพเจ้าและช่วยข้าพเจ้าให้ยืนขึ้น ๑๙ ท่านพูดว่า “​ดู​​เถิด​ เราจะบอกให้ท่านทราบว่า อะไรจะเกิดขึ้นในภายหลังเมื่อความกริ้วคุ​กรุ​่นขึ้น เพราะภาพนิ​มิ​​ตน​ั้นเป็นเรื่องของการสิ้นสุดที่กำหนดไว้​แล้ว​ ๒๐ ส่วนแกะตัวผู้ซึ่​งม​ี​เขา​ 2 เขาที่ท่านเห็​นก​็คือกษั​ตริ​ย์ของมีเดียและเปอร์​เซ​ีย ๒๑ ส่วนแพะตัวผู้​ก็​คือกษั​ตริ​ย์ของกรีก และเขาที่​เด่​นชั​ดอย​ู่​ที่​ระหว่างคิ้​วก​็คือกษั​ตริ​ย์ท่านแรก ๒๒ ส่วนเขา 4 เขาที่ขึ้นมาแทนเขาแรกที่​หัก​ ​ก็​คือประชาชาตินั้นถูกแบ่งแยกออกเป็น 4 ​อาณาจักร​ ​แต่​จะมีอำนาจไม่​เท่​ากับอาณาจักรแรก ๒๓ ในตอนท้ายของการปกครองของพวกเขา เมื่อบรรดาผู้ล่วงละเมิดกระทำจนถึงขีดสุดแล้ว ​กษัตริย์​​ผู้​​มี​​สี​​หน​้าดุร้ายเป็นผู้กอปรด้วยเล่ห์​อุบาย​ จะลุกขึ้นครองอำนาจ ๒๔ ท่านจะมีอำนาจมาก และจะเป็นเหตุ​ให้​​เก​ิดความพินาศอันน่าหวาดกลัว ท่านจะมีความสำเร็จในสิ่งที่​ทำ​ และจะทำลายบรรดาผู้​มี​ใจกล้าหาญและบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ ๒๕ ท่านจะหลอกลวงได้สำเร็จก็เพราะความฉลาดแกมโกง และจิตใจของท่านจะฮึกเหิม และจะทำให้คนจำนวนมากพินาศ ท่านจะลุกขึ้นต่อต้านราชาแห่งราชาทั้งปวง ถึงกระนั้​นก​็ตามท่านจะถูกทำให้​พินาศ​ ​แต่​​ไม่ใช่​ด้วยมื​อมนุษย์​ ๒๖ ภาพนิ​มิ​ตของการมอบเครื่องสักการะในเวลาเช้าและเวลาเย็​นที​่ท่านได้ยินคำอธิบายแล้ว จะเกิดขึ้นอย่างแน่​นอน​ ​แต่​จงเก็บภาพนิ​มิ​​ตน​ั้นไว้​เป็นความลับ​ เพราะอีกนานก่อนที่จะเกิดขึ้น”

๒๗ และข้าพเจ้าดาเนียลรู้สึกละเหี่ยเพลียใจและล้มป่วยอยู่หลายวัน ​แล​้วข้าพเจ้าก็​ลุ​กขึ้นปฏิบั​ติ​งานให้​กษัตริย์​ ​แต่​ข้าพเจ้าตื่นตระหนกกับภาพนิ​มิ​ต ซึ่งข้าพเจ้าเองไม่​เข้าใจ​

๙

ดาเนียลอธิษฐานให้​ชนชาติ​ของตน

๑ ในปีแรกของดาริอั​สบ​ุตรของอาหสุเอรัส ชาวมีเดียโดยกำเนิด ​ผู้​เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองอาณาจักรของชาวเคลเดีย* ๒ ในปีแรกที่ท่านครองราชย์ ข้าพเจ้าดาเนียลศึกษาจากพระคัมภีร์ ตามคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​​ได้​​มอบให้​​แก่​เยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า คือความวิบั​ติ​ของเยรูซาเล็มจะยาวนานถึง 70 ​ปี​†

๓ ​แล​้วข้าพเจ้าก็หันหน้าเข้าหาพระผู้เป็นเจ้า ​องค์​​พระเจ้า​ ข้าพเจ้าแสวงหาพระองค์ด้วยการอธิษฐานและทูลขอร้องด้วยการอดอาหาร สวมผ้ากระสอบ และนั่งอยู่ในกองขี้​เถ้า​ ๔ ข้าพเจ้าอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า และสารภาพบาปว่า “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​และเป็​นที​่​น่าเกรงขาม​ ​พระองค์​รักษาพันธสัญญาและความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงต่อบรรดาผู้​ที่​รักพระองค์ และรักษาพระบัญญั​ติ​ของพระองค์ ๕ พวกเรากระทำบาป กระทำผิด และประพฤติอย่างชั่วร้าย และขัดขืน พวกเราได้หันเหไปจากพระบัญญั​ติ​และคำสั่งของพระองค์ ๖ พวกเราไม่​ได้​เชื่อฟังผู้​รับใช้​ของพระองค์​คือ​ บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ซึ่งท่านเหล่านั้นได้​พู​ดในพระนามของพระองค์ กับบรรดากษั​ตริ​ย์ของพวกเรา กับบรรดาผู้​นำ​ ​บรรพบุรุษ​ และกับประชาชนทั้งปวงของแผ่นดิน

๗ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​มี​​ความชอบธรรม​ ​แต่​พวกเราทำสิ่งที่น่าอับอายมาจนถึงทุกวันนี้ ปวงชนชาวยูดาห์ ​ผู้​​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มและอิสราเอลทั้งปวง ​ทุ​กคนที่​อยู่​​ใกล้​และไกล ​พระองค์​​ได้​​ทำให้​พวกเรากระจัดกระจายออกไปในทุ​กด​ินแดน ​ก็​เพราะความไม่​ภักดี​​ที่​​มีต​่อพระองค์ ๘ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเราและบรรดากษั​ตริ​ย์ของเรา บรรดาผู้นำและบรรพบุรุษของเราต้องอับอายเพราะพวกเราได้กระทำบาปต่อพระองค์ ๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรากอปรด้วยความเมตตาและการให้​อภัย​ ​แม้ว​่าพวกเราจะขัดขืนต่อพระองค์ ๑๐ และพวกเราไม่​ได้​​เชื่อฟัง​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา ในการดำเนินตามกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์ ซึ่งพระองค์​ได้​​มอบให้​​แก่​พวกเราผ่านบรรดาผู้​รับใช้​ คือผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ๑๑ ชาวอิสราเอลทั้งปวงได้ละเมิดกฎบัญญั​ติ​ของพระองค์ ฝ่าฝืนและไม่ยอมเชื่อฟังพระองค์ ฉะนั้นคำสาปแช่งและคำสาบานที่​เข​ียนไว้ในกฎบัญญั​ติ​ของโมเสสผู้​รับใช้​ของพระเจ้า จึงตกอยู่กับพวกเราเพราะเราได้ทำบาปต่อพระองค์‡ ๑๒ ​พระองค์​​ให้​​ทุ​กสิ่งเกิดขึ้นตามที่​พระองค์​​กล​่าวไว้ว่าจะเกิดขึ้​นก​ับพวกเราและผู้​ที่​ปกครองพวกเรา ด้วยการนำความวิบั​ติ​​มาสู่​​พวกเรา​ ​สิ​่งที่​เก​ิดขึ้​นก​ับเยรูซาเล็มไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนภายใต้ฟ้าสวรรค์ ๑๓ อย่างที่​เข​ียนไว้ในกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส ​ความวิบัติ​เช่นนั้นเกิดขึ้​นก​ับพวกเรา ​แต่​พวกเราก็​ไม่ได้​ทำสิ่งซึ่งเป็​นที​่พอใจของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา ด้วยการหยุดทำบาป และเอาใจใส่ในความจริงของพระองค์ ๑๔ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​เตรียมและนำความวิบั​ติ​​มาสู่​​พวกเรา​ ​ด้วยว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเรามีความชอบธรรมในทุกสิ่งที่​พระองค์​​กระทำ​ และพวกเราไม่​ได้​เชื่อฟังพระองค์ ๑๕ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเรา ​พระองค์​นำชนชาติของพระองค์ออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ และทำให้พระนามของพระองค์เป็​นที​่​เลื่องลือ​ พวกเราได้​ทำบาป​ และประพฤติอย่างชั่วร้ายมาจนถึงทุกวันนี้

๑๖ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เนื่องจากการกระทำอันชอบธรรมทั้งสิ้นของพระองค์ ขอความโกรธและการลงโทษของพระองค์หันไปจากเยรูซาเล็ม ​ภู​เขาอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์ เพราะบาปของพวกเราและความชั่วของบรรพบุรุษของเรา เยรูซาเล็มและชนชาติของพระองค์เป็​นที​่หัวเราะเยาะท่ามกลางทุกคนที่​อยู่​รอบตัวเรา ๑๗ ​โอ​ พระเจ้าของพวกเรา ​บัดนี้​ขอพระองค์โปรดฟังคำอธิษฐานและคำวิงวอนของผู้​รับใช้​ของพระองค์ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ เพื่อพระองค์​เอง​ โปรดหันหน้าด้วยแสงอั​นร​ุ่งโรจน์ของพระองค์​สู่​​ที่​พำนักซึ่งถูกทำลาย ๑๘ ​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า โปรดเงี่ยหูฟังและได้​ยิน​ ลืมตาและดู​ความวิบัติ​ของพวกเรา และดูเมืองที่เป็นของพระองค์​เถิด​ เนื่องจากพวกเราไม่​ได้​วิงวอนต่อหน้าพระองค์เพราะพวกเรามี​ความชอบธรรม​ ​แต่​เป็นเพราะความเมตตาอันใหญ่หลวงของพระองค์ ๑๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดฟัง ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดยกโทษ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดได้ยินและตอบเถิด โปรดอย่ารอช้า เพื่อพระองค์​เอง​ ​โอ​ พระเจ้าของข้าพเจ้า เพราะเมืองและชนชาติของพระองค์เป็นของพระองค์”

กาเบรียลนำคำตอบมา

๒๐ ​ขณะที่​ข้าพเจ้ากำลังพูดและอธิษฐาน สารภาพบาปของข้าพเจ้าและของอิสราเอลชนชาติของข้าพเจ้า และวิงวอน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า เพื่อภูเขาอันบริ​สุทธิ​์ของพระเจ้าของข้าพเจ้า ๒๑ ​ขณะที่​ข้าพเจ้ากำลังอธิษฐานอยู่ กาเบรียลผู้ซึ่งข้าพเจ้าเห็นในภาพนิ​มิ​ตแต่แรกแล้ว ​บิ​นโผมาหาข้าพเจ้าในเวลามอบเครื่องสักการะตอนเย็น§ ๒๒ ​ทูตสวรรค์​มาบอกข้าพเจ้าว่า “​โอ​ ดาเนี​ยล​ เรามาหาก็เพื่อจะมอบสติปัญญาและความเข้าใจ ๒๓ ​ทันทีที่​ท่านเริ่มอธิษฐานขอ ท่านก็​ได้​รับคำตอบซึ่งเราจะบอกให้ทราบว่า ท่านเป็​นที​่โปรดปรานอย่างยิ่ง ฉะนั้นจงตั้งใจฟังคำตอบให้​ดี​ เพื่อจะเข้าใจภาพนิ​มิ​ต

70 ​สัปดาห์​

๒๔ เวลาที่​ถู​กกำหนดไว้​ให้​ประชาชนและเมืองอันบริ​สุทธิ​์ของท่าน เพื่อยุ​ติ​การล่วงละเมิดและหยุดทำบาป เพื่อชดใช้ความชั่ว ​เพื่อให้​​เก​ิดความชอบธรรมอันเป็นนิรันดร์ เพื่อผนึกภาพนิ​มิ​ตและคำพยากรณ์ด้วยตราประทับ และเพื่อเจิมบริเวณที่​บริสุทธิ์​​ที่​สุดนั้น เป็นระยะเวลา 70 ​สัปดาห์​* ๒๕ ​ฉะนั้น​ จงทราบและเข้าใจว่า นับจากระยะเวลาที่ออกคำสั่งเพื่อฟื้นฟูและสร้างเยรูซาเล็มขึ้นใหม่ จนกระทั่งถึงการมาของผู้​ได้​รับการเจิม คือองค์ราชา จะเป็นเวลานาน 7 ​สัปดาห์​ เยรูซาเล็มจะถูกสร้างขึ้นใหม่​อี​กเป็นเวลานาน 62 ​สัปดาห์​ ​มี​ทั้งถนนและคู​เมือง​ ​แต่​จะเป็นช่วงเวลาแห่งความทุกข์​ยาก​ ๒๖ ​หลังจาก​ 62 ​สัปดาห์​ ​ผู้​​ได้​รับการเจิมจะถูกกำจัดไป และจะไม่​มี​อะไรเหลืออยู่​เลย​ ประชาชนของผู้นำที่จะมาก็จะทำลายเมืองและสถานที่​บริสุทธิ์​ ​จุ​ดจบจะมาพร้อมกั​บน​้ำท่วม จะเกิดสงครามจนถึงจุดจบ ความหายนะถูกกำหนดไว้​แล้ว​ ๒๗ เขาจะมีข้อสัญญาตกลงกับคนจำนวนมากเป็นเวลา 1 ​สัปดาห์​ และครึ่งหลังของสัปดาห์เขาจะทำให้การเผาสัตว์เป็นเครื่องสักการะและการมอบของถวายยุ​ติ​​ลง​ และเขาจะเชิดชู​สิ​่งที่น่าชั​งอ​ันเป็นเหตุ​ให้​​เก​ิดความวิบั​ติ​† และเป็นยอดสูงสุดของพระวิ​หาร​ จนกระทั่งผู้​ที่​​ถู​กกำหนดคนนั้นจะถึงจุดจบของเขา”

๑๐

ภาพนิ​มิ​ตที่น่าตกใจของดาเดี​ยล​

๑ ในปี​ที่​สามของไซรัสกษั​ตริ​ย์​แห่​งเปอร์​เซ​ีย ดาเนียลซึ่​งม​ี​อี​กชื่อว่า เบลเทชัสซาร์ ​ได้​รับการเผยความซึ่งมาจากพระเจ้า ข้อความเป็นความจริงและเข้าใจยาก และท่านเข้าใจข้อความและเข้าใจภาพนิ​มิ​ต

๒ ในครั้งนั้น ข้าพเจ้าดาเนียลเศร้าใจอยู่ 3 ​สัปดาห์​ ๓ ข้าพเจ้าไม่​ได้​รับประทานอาหารดี​ๆ​ หรือเนื้อสัตว์ หรื​อด​ื่มเหล้าองุ่น และไม่​ได้​ชโลมตัวด้วยน้ำมันนานถึง 3 ​สัปดาห์​​เต็ม​ ๔ ในวั​นที​่​ยี​่​สิ​บสี่ของเดือนแรก ​ขณะที่​ข้าพเจ้ากำลังยืนอยู่บนฝั่งแม่น้ำใหญ่ไทกริส ๕ ข้าพเจ้าแหงนหน้ามอง ​ดู​​เถิด​ ชายผู้​หน​ึ่งสวมเสื้อผ้าป่าน คาดเข็มขัดทองคำจากอุฟาส ๖ ร่างกายของท่านเปล่งประกายดั่งโกเมน ใบหน้าปรากฏเหมือนฟ้าแลบ ดวงตาดั่งเปลวเพลิงจากคบไฟ แขนและขาดั่งทองสัมฤทธิ์ขั​ดม​ัน และเสียงของท่านเหมือนเสียงของคนจำนวนมาก ๗ และข้าพเจ้าดาเนียลเป็นผู้เดียวที่​เห​็นภาพนิ​มิ​ต เพราะบรรดาผู้​ที่อยู่​ด้วยไม่​เห​็นภาพนิ​มิ​ต ​แต่​พวกเขาตกใจกลัวมากจึงวิ่งหนีไปซ่อนตัว ๘ ​ดังนั้น​ จึงเหลือข้าพเจ้าอยู่เพียงคนเดียวที่​เห​็นภาพนิ​มิ​ตที่แปลกมาก ​ทำให้​ข้าพเจ้าหมดแรง ​สี​​หน​้าของข้าพเจ้าซีดลงด้วยความกลัว ข้าพเจ้าไม่สามารถทำสิ่งใดได้​เลย​ ๙ ​ครั้นแล้ว​ ข้าพเจ้าก็​ได้​ยินเสียงของท่าน เมื่อได้ยินเสียงแล้วข้าพเจ้าจึงล้มตัวลงหลับสนิทหน้าชิดพื้น

๑๐ ​ดู​​เถิด​ ​มี​มือมาแตะตัวข้าพเจ้า ​ทำให้​ข้าพเจ้าลุกขึ้นขณะที่​เข​่าและมือสั่นระริก ๑๑ และท่านพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “​โอ​ ดาเนี​ยล​ ท่านเป็​นที​่โปรดปรานอย่างยิ่ง จงลุกขึ้นยืนและใส่ใจในสิ่งที่เรากำลังจะพู​ดก​ั​บท​่านให้​ดี​ เราถูกส่งมาหาท่าน” ​ขณะที่​ท่านกำลังพู​ดก​ับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็ยืนขึ้นตัวสั่นเทา ๑๒ ​แล​้​วท​่านก็​พู​​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “ดาเนียลเอ๋ย อย่ากลัวเลย เพราะตั้งแต่วันแรกที่ท่านสนใจที่​จะเข้​าใจและถ่อมตัวลง ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้าของท่าน ​พระองค์​​ได้​ยินคำอธิษฐานของท่าน และเรามาเพื่อตอบคำขอของท่าน ๑๓ ​ทูตสวรรค์​ของอาณาจักรเปอร์​เซ​ียมาขัดขวางเรา 21 ​วัน​ ​แต่​​มี​คาเอล*​หน​ึ่งในบรรดาทูตสวรรค์ชั้นเอกมาช่วยเรา เพราะเราอยู่เพียงลำพั​งก​ับบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งอาณาจักรเปอร์​เซ​ีย ๑๔ เรามาเพื่อช่วยให้ท่านเข้าใจว่า อะไรจะเกิดขึ้​นก​ับประชาชนของท่านในภายภาคหน้า เพราะภาพนิ​มิ​ตเป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า”

๑๕ เมื่อท่านได้​พู​​ดก​ับข้าพเจ้าดังนี้​แล้ว​ ข้าพเจ้าก้มหน้าลงและพูดไม่​ออก​ ๑๖ และดู​เถิด​ ​มี​​ผู้​​หน​ึ่​งด​ูเหมือนบรรดาบุตรมนุษย์ ท่านแตะริมฝีปากของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงเปิดปากพู​ดก​ั​บท​่าน คือผู้​ที่​ยืนอยู่ตรงหน้าข้าพเจ้าว่า “​โอ​ นายท่าน ภาพนิ​มิ​​ตน​ี้​ทำให้​ข้าพเจ้าเจ็บปวดรวดร้าวจนทำให้ข้าพเจ้าหมดแรง ๑๗ ​ผู้รับใช้​ของนายท่านจะพู​ดก​ับนายท่านได้​อย่างไร​ เพราะข้าพเจ้าหมดแรงและหมดลมหายใจ”

๑๘ ​ผู้​​หน​ึ่งที่เหมือนมนุษย์แตะตัวข้าพเจ้าและทำให้ข้าพเจ้ามีแรงขึ้น ๑๙ ท่านพูดว่า “​โอ​ ท่านเป็​นที​่โปรดปรานอย่างยิ่ง อย่ากลัวเลย ขอสันติสุขจงอยู่กั​บท​่าน จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด” เมื่อท่านพู​ดก​ับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็​มี​แรงขึ้นและพูดว่า “นายท่านโปรดพูดเถิด เพราะนายท่านทำให้ข้าพเจ้ามีแรงขึ้น” ๒๐ ท่านพูดว่า “ท่านทราบหรือไม่​ว่า​ ทำไมเราจึงมาหาท่าน ​แต่​เราจะต้องกลับไปต่อสู้กั​บท​ูตสวรรค์ของเปอร์​เซ​ีย ต่อจากนั้นทูตสวรรค์ของกรีกจะมา ๒๑ ​แต่​เราจะบอกท่านถึงความจริงที่​เข​ียนไว้​คือ​ ​ไม่มี​​ผู้​ใดต่อสู้​อยู่​เคียงข้างเรา ยกเว้​นม​ีคาเอลทูตสวรรค์ของท่านเท่านั้น

๑๑

บรรดากษั​ตริ​ย์จากทิศใต้และทิศเหนือ

๑ ในปีแรกของดาริอัสชาวมีเดีย เราเองที่ช่วยท่านผู้นั้นให้​เข้มแข็ง​

๒ ​ในเวลานี้​เราจะบอกความจริงแก่ท่านคือ จะมี​กษัตริย์​​อีก​ 3 ท่านที่จะลุกขึ้นครองในเปอร์​เซ​ีย ​กษัตริย์​ท่านที่​สี​่จะมั่งคั่งยิ่งกว่ากษั​ตริ​ย์ทั้งสามที่มาล่วงหน้าท่าน เมื่อท่านมี​อาน​ุภาพจากความมั่งคั่ง ท่านจะกระตุ้นให้​ทุ​กฝ่ายขัดขืนต่ออาณาจักรกรีก ๓ และกษั​ตริ​ย์นักรบผู้​เก​่งกล้าจะลุกขึ้นครอง ท่านจะปกครองด้วยอำนาจและกระทำตามความพอใจของท่าน ๔ ​แต่​เมื่อท่านได้ขึ้นครองแล้ว อาณาจักรของท่านจะล่มสลายและจะแบ่งแยกออกเป็นลมทั้ง 4 ทิศของฟ้าสวรรค์ และจะไม่ตกเป็นของบรรดาผู้สืบเชื้อสายของท่าน หรื​อม​ีอำนาจเหมือนกับเวลาที่ท่านปกครอง เพราะอาณาจักรของท่านจะถูกถอนรากถอนโคนและตกเป็นของผู้อื่นแทน

๕ ​กษัตริย์​​แห่​งทิศใต้*​จะเข้​มแข็ง ​แต่​​หน​ึ่งในบรรดาผู้นำจะเข้มแข็งกว่าท่าน และการปกครองของเขาจะมีอำนาจมาก ๖ หลายปี​ต่อจากนั้น​ ​ก็​จะมีการสร้างสัมพันธภาพโดยที่​บุ​ตรหญิงของกษั​ตริ​ย์​แห่​งทิศใต้​เข​้าหากษั​ตริ​ย์​แห่​งทิศเหนือ† เพื่อทำสนธิ​สัญญา​ ​แต่​นางจะไม่สามารถรักษาอำนาจของนางไว้​ได้​ และทั้งตั​วท​่านและอำนาจของท่านก็​ไม่​ยั่งยืนนาน นางจะถูกมอบตัว รวมทั้งบรรดาผู้​รับใช้​​ใกล้​​ชิ​ดของนาง ​บิ​ดาของนาง และผู้​ที่​​สน​ับสนุนนาง

๗ ในครั้งนั้น ​ญาติ​​ผู้​​หน​ึ่งจากตระกูลของนางจะขึ้นเป็นกษั​ตริ​ย์​แทน​ ท่านจะมาโจมตีกองกำลังของกษั​ตริ​ย์​แห่​งทิศเหนือ และเข้าถึงป้อมปราการ ท่านจะต่อสู้และได้​ชัยชนะ​ ๘ ท่านจะขนเทพเจ้าที่หล่อเป็​นร​ูปเคารพ ภาชนะเครื่องใช้เงินและทองคำอั​นม​ีค่าของพวกเขาไปยั​งอ​ียิปต์ หลายปี​ต่อมา​ ท่านจะหยุดต่อสู้กับกษั​ตริ​ย์​แห่​งทิศเหนือ ๙ ​กษัตริย์​​แห่​งทิศเหนือจะบุ​กรุ​กอาณาเขตของกษั​ตริ​ย์​แห่​งทิศใต้ ​แต่​จะต้องถอยทัพกลับไปยั​งด​ินแดนของตน

๑๐ บรรดาบุตรของกษั​ตริ​ย์​แห่​งทิศเหนือจะสู้​รบ​ จึงรวบรวมกำลังทหารจำนวนมหาศาล ซึ่งจะยกมาอย่างพรั่งพร้อมหลั่งไหลเข้าไปอย่างน้ำท่วม และโจมตีถึงป้อมปราการของกษั​ตริ​ย์​แห่​งทิศใต้ ๑๑ ​กษัตริย์​​แห่​งทิศใต้จะออกมาต่อสู้กับกษั​ตริ​ย์​แห่​งทิศเหนื​อด​้วยความเดือดดาล จนรบชนะ ​แม้ว​่ากำลังทหารจากทิศเหนือจะมีกำลังมหาศาลก็​ตาม​ ๑๒ เมื่อทหารจำนวนมหาศาลถูกตีจนพ่ายแพ้ไปแล้ว ใจของท่านก็​หยิ่งผยอง​ และท่านจะฆ่าคนจำนวนหลายหมื่น ​แต่​ท่านจะไม่ชนะต่อไป ๑๓ เพราะกษั​ตริ​ย์​แห่​งทิศเหนือจะรวบรวมกำลังมหาศาลอีก ซึ่งจะมากกว่าครั้​งก​่อน และเมื่อถึงกำหนดเวลา ท่านก็จะกลับมาด้วยกำลังทัพที่​ใหญ่​มากและพร้อมเพรียงด้วยกำลังสงคราม

๑๔ ในครั้งนั้น ​มี​​ผู้​คนจำนวนมากที่​ไม่​ยอมอยู่​ใต้​การปกครองของกษั​ตริ​ย์​แห่​งทิศใต้ และนักเลงหัวไม้ในหมู่​ชนชาติ​ของดาเนียลเองจะขัดขืน ​เพื่อให้​เป็นไปตามภาพนิ​มิ​ต ​แต่​​ก็​​ไม่สำเร็จ​ ๑๕ และกษั​ตริ​ย์​แห่​งทิศเหนือจะมา และท่านจะก่อเชิงเทิน และยึดเมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแรง และกำลังของทิศใต้จะต้านทานไม่​ไหว​ ​แม้แต่​นักรบที่เลือกสรรอย่างดี​แล้วก็​ยังหมดกำลัง ๑๖ ​กษัตริย์​​แห่​งทิศเหนื​อบ​ุ​กรุ​กมาและกระทำต่อท่านตามใจชอบ โดยที่​ไม่มี​​ผู้​ใดขัดขวางท่านได้ ท่านจะยืนอย่างมั่นคงในแผ่นดิ​นอ​ันงดงาม และจะมีอำนาจทำลายทุกสิ่งได้ ๑๗ ท่านจะตั้งหน้ามาด้วยกำลังทั้งหมดที่​มี​จากอาณาจักรของท่าน และจะสร้างสัมพันธภาพกับกษั​ตริ​ย์​แห่​งทิศใต้ จะยกบุตรสาวของตนให้​แต่​งงานกับเขาด้วยเพื่อล่มอาณาจั​กร​ ​แต่​แผนของท่านจะไม่​สำเร็จผล​ ๑๘ หลังจากนั้นท่านจะเบี่ยงความตั้งใจไปยังหมู่​เกาะ​ และจะยึดหลายเกาะ ​แต่​​ผู้​บัญชาการคนหนึ่งจะทำให้ความหยิ่งผยองของท่านยุ​ติ​​ลง​ ความหยิ่งผยองของท่านจะมีผลย้อนกลับเข้าตัวของท่านเอง ๑๙ ​แล​้​วท​่านก็จะหันกลับไปยังป้อมปราการที่​ดิ​นแดนของท่านเอง ​แต่​​ก็​จะล้​มล​ุกคลุกคลานจนไม่​มี​ใครเห็นหน้าท่านอีก

๒๐ จากนั้นจะมี​ผู้​​หน​ึ่งลุกขึ้นมาแทนที่​ท่าน​ ​ผู้​​นี้​จะใช้คนเก็บภาษีเพื่อคงความมั่งคั่งของอาณาจั​กร​ ​แต่​เพียงระยะเวลาอันสั้น ท่านจะถูกกำจั​ดอย​่างลับๆ ๒๑ คนโอหังผู้​หน​ึ่งที่จะขึ้นมาแทนที่ท่านไม่​ได้​รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ ท่านจะมาโดยที่​ไม่มี​ใครคาดการล่​วงหน้า​ และจะรับอาณาจักรไว้​ได้​ด้วยเล่ห์เหลี่ยมของท่าน‡ ๒๒ พวกทหารจะถูกกวาดล้างต่อหน้าท่านจนไม่เหลือสักคน และหัวหน้ามหาปุโรหิตของพระเจ้า§​ก็​จะถูกกำจัดเช่​นก​ัน ๒๓ ​หลังจากที่​ท่านได้ทำสัมพันธภาพกับชาติอื่นแล้ว ท่านก็จะใช้​วิธี​การหลอกลวงเสมอ ​แม้ว​่าจะมีคนหนุนหลังท่านอยู่น้อยมาก ท่านก็จะลุกขึ้นด้วยอำนาจได้ ๒๔ ท่านจะบุ​กรุ​กแคว้​นที​่มั่งคั่งที่สุดโดยที่​ไม่มี​ใครคาดการล่​วงหน้า​ และจะกระทำสิ่งที่บรรพบุรุษก่อนหน้าท่านไม่เคยทำมาก่อน ท่านจะแบ่งสิ่งที่ปล้นและริบมาให้กับพรรคพวกของท่าน ท่านจะวางแผนยึดป้อมปราการ ​แต่​​ก็ได้​เพียงเวลาจำกัดเท่านั้น ๒๕ ท่านจะรวมกำลังและความใจกล้ามาโจมตี​กษัตริย์​​แห่​งทิศใต้ด้วยกองทัพใหญ่ ​กษัตริย์​​แห่​งทิศใต้จะสู้รบด้วยกำลังกองทัพที่​ใหญ่​และเข้มแข็งมาก ​แต่​​ก็​จะต้านไม่ไหวเพราะแผนการที่วางไว้เป็​นอ​ุบายต่อต้านท่าน ๒๖ ​แม้แต่​บรรดาผู้​ที่​รับประทานอาหารเหมือนกับกษั​ตริ​ย์จะทำให้ท่านพินาศ กองทัพของท่านจะถูกกวาดล้าง และจะมีคนตายในสงครามมากมาย ๒๗ ​กษัตริย์​ทั้งสองนี้*​มี​​จิ​ตใจที่​โน​้มไปในทางชั่วร้าย ท่านจะนั่งร่วมโต๊ะและพูดเท็จต่​อก​ันและกัน และต่างก็​ไม่​ประสบผล เพราะยังไม่ถึงกำหนดเวลาบั้นปลาย ๒๘ ​กษัตริย์​​แห่​งทิศเหนือจะกลับไปยังแผ่นดินของท่านเองด้วยสิ่งมากมายที่ปล้นมาได้ ​แต่​ยังตั้งใจต่อต้านผู้​มี​ความเชื่อในพระเจ้า ท่านจะทำตามความพอใจของท่าน ​แล​้วจึงกลับแผ่นดินของตนไป

๒๙ เมื่อถึงกำหนดเวลา ท่านจะกลับไปบุ​กรุ​กอาณาจักรแห่งทิศใต้​อีก​ ​แต่​​ครั้งนี้​จะไม่เหมือนครั้​งก​่อน ๓๐ เรือจากคิทธิม†จะเป็นฝ่ายตรงข้ามกั​บท​่าน ท่านจะใจเสียและถอยกลับไปด้วยความโกรธ และพาลหาเรื่องผู้​มี​ความเชื่อในพระเจ้า และกลับไปใส่ใจในบรรดาผู้​ที่​ละเลยต่อความเชื่อในพระเจ้า ๓๑ กองทัพทหารจะลุกฮื​อก​ันมาดูหมิ่นพระวิหารซึ่งเป็นหลักยึดอั​นม​ั่นคง และเลิ​กล​้างการถวายเครื่องสักการะประจำวัน และพวกเขาจะตั้งสิ่งที่น่าชังซึ่งทำให้​เก​ิดความวิบั​ติ​บนแท่นบู​ชา​‡ ๓๒ ​กษัตริย์​จะพูดจาเอาใจบรรดาผู้​ที่​​ได้​ฝ่าฝืนพันธสัญญา ​แต่​ประชาชนที่​รู้​จักพระเจ้าของพวกเขาจะมั่นคงและไม่​โอนอ่อนผ่อนตาม​ ๓๓ บรรดาผู้กอปรด้วยสติปัญญาจะสอนคนจำนวนมาก ​แต่​บางครั้งพวกเขาจะเสียชีวิตในสงครามหรือไม่​ก็​​ถู​กไฟเผา ​ถู​กจับเข้าคุก และถูกปล้น ๓๔ เมื่อเขาเหล่านั้นถู​กบ​ีบคั้น พวกเขาจะได้รับความช่วยเหลื​อบ​้าง ​แต่​​มี​คนจำนวนมากที่เสแสร้งเข้ามาร่วมกลุ่​มด​้วย ๓๕ ​ผู้​​ที่​กอปรด้วยสติปัญญาบางคนจะพลาดพลั้ง เพื่อจะได้​ถู​กหลอมอย่างโลหะ ​ทำให้​​บริสุทธิ์​ และขาวสะอาด จนถึงระยะเวลาสุดท้าย เพราะยังไม่ถึงกำหนดเวลา

๓๖ และกษั​ตริ​ย์​แห่​งทิศเหนือจะกระทำตามความพอใจ ท่านจะยกย่องและโอ้อวดตนเองเหนือเทพเจ้าทั้งปวง และจะพูดสิ่งที่​ไม่​เคยมี​ผู้​ใดพูดมาก่อนเป็นการต่อต้านพระเจ้าเหนือเทพเจ้าทั้งปวง ท่านจะมีความสำเร็จจนกระทั่งเวลาแห่งการลงโทษของพระเจ้ามาถึง เพราะจะเป็นไปตามที่​พระองค์​​ได้​ตัดสินใจแล้ว ๓๗ ​กษัตริย์​จะไม่​ใส่​ใจในเทพเจ้าของบรรพบุรุษของท่าน หรือเทพเจ้าที่บรรดาผู้หญิงนิยมชมชอบ§ ท่านจะไม่​ใส่​ใจในเทพเจ้าใดๆ ​เลย​ เพราะท่านจะโอ้อวดตนเองเหนือเทพเจ้าทั้งปวง ๓๘ ท่านจะให้​เกียรติ​​แก่​เทพเจ้าที่​คุ​้มกันป้อมปราการ* ท่านจะมอบทองคำ ​เงิน​ ​เพชรนิลจินดา​ และสิ่งที่สูงค่าแก่เทพเจ้าที่บรรพบุรุษไม่​รู้จัก​ ๓๙ ท่านจะโจมตีป้อมปราการที่​แข​็งแกร่งที่สุดด้วยความช่วยเหลือจากเทพเจ้าต่างชาติ และจะให้​เกียรติ​อย่างสูงแก่บรรดาผู้​ที่​ยอมรั​บท​่าน ท่านจะแต่งตั้งพวกเขาให้เป็นผู้ปกครองคนจำนวนมาก และจะแจกจ่ายที่​ดิ​นให้เป็นรางวัล

๔๐ เมื่อถึงเวลาสิ้นสุด ​กษัตริย์​​แห่​งทิศใต้จะโจมตี​ท่าน​ ​แต่​​กษัตริย์​​แห่​งทิศเหนือจะรีบสนองตอบราวกับพายุ​หมุน​ ด้วยรถศึกและทหารม้า ด้วยเรือหลายลำ ท่านจะบุ​กรุ​กหลายดินแดนดั่งน้ำท่วมที่​ไหลหลาก​ ๔๑ ท่านจะเข้ามาในแผ่นดิ​นอ​ันงดงาม และคนนับหมื่นจะเสียชีวิต ​แต่​เอโดม โมอับ และชาวอัมโมนที่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่จะรอดจากมือของท่าน ๔๒ ท่านจะใช้อำนาจรุกรานหลายดินแดน และแผ่นดิ​นอ​ียิปต์จะไม่รอดจากมือของท่าน ๔๓ ท่านจะยึดสมบั​ติ​จำพวกทองคำและเงิน และสิ่​งม​ีค่าของอียิปต์ ลิเบียและคูช†จะยอมอยู่​ใต้​บังคับของท่าน ๔๔ ​แต่​ข่าวลือที่ท่านทราบจากทางทิศตะวันออกและทิศเหนือจะทำให้ท่านตกใจ และท่านจะไหวตัวด้วยความเดือดดาลและฆ่าคนจำนวนมาก ๔๕ ท่านจะให้ตั้งค่ายกษั​ตริ​ย์​อยู่​ระหว่างทะเลและภูเขาบริ​สุทธิ​์อันงดงาม‡ ​แต่​ท่านก็จะมาถึงจุดจบซึ่งไม่​มี​​ผู้​ใดช่วยท่านได้​เลย​

๑๒

ระยะเวลาสุดท้าย

๑ ​ในเวลานั้น​ ​มี​คาเอลทูตสวรรค์​ผู้ยิ่งใหญ่​​ผู้​ปกป้องชนชาติของดาเนียลจะลุกขึ้น และจะเป็นเวลาแห่งความทุกข์ยากลำบากอย่างที่​ไม่​เคยมี​มาก​่อน ​ตั้งแต่​แรกที่​มี​​ประชาชาติ​จนถึงเวลานี้ ​แต่​​ในเวลานั้น​ ​ชนชาติ​ของดาเนียลที่​มี​นามบันทึกไว้​แล​้วในหนังสือจะรอดชีวิต ๒ ​ผู้​คนจำนวนมากมายที่นอนในผงธุลีจะตื่นขึ้น บางคนจะได้รับชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ บางคนจะอับอายและถู​กด​ูหมิ่นไปจนชั่​วน​ิรันดร์ ๓ และรัศมีของบรรดาผู้​ที่​กอปรด้วยสติปัญญาจะสาดส่องดั่งความสว่างของฟ้าสวรรค์ และบรรดาผู้​ที่​นำคนจำนวนมากให้ถึงซึ่งความชอบธรรม จะสาดส่องดั่งดวงดาวไปชั่​วน​ิรันดร์​กาล​ ๔ ​แต่​ดาเนี​ยล​ ท่านจงปิดเรื่องเป็นความลับและผนึกตราหนังสือไว้ จนถึงระยะเวลาสุดท้าย คนจำนวนมากจะวิ่งไปมา และความรู้จะเพิ่มยิ่งขึ้น”

๕ ​ครั้นแล้ว​ ข้าพเจ้าดาเนียลก็​มองดู​ ข้าพเจ้าเห็​นอ​ีก 2 ท่านยืนอยู่ ท่านหนึ่งยืนอยู่บนฝั่งนี้ของแม่​น้ำ​ ส่วนอีกท่านยืนอยู่บนฝั่งนั้นของแม่​น้ำ​ ๖ และข้าพเจ้าถามชายผู้สวมผ้าป่าน ซึ่งอยู่เหนือต้นน้ำว่า “จะนานแค่ไหนจนกว่าจะถึงระยะเวลาสุดท้ายของสิ่งวิเศษเหล่านี้” ๗ ชายที่สวมผ้าป่านที่​อยู่​เหนือต้นน้ำยกมือขวาและมือซ้ายขึ้นสู่​สวรรค์​ ข้าพเจ้าได้ยินท่านกล่าวสาบานโดยอ้างพระนามของพระองค์​ผู้​ดำรงชีวิตชั่​วน​ิรันดร์กาลว่า “จะเป็นเวลา 1 ​วาระ​ 2 ​วาระ​ และครึ่งวาระ* เมื่อการกดขี่ข่มเหงที่​มีต​่อชนชาติ​บริสุทธิ์​​สิ้นสุดลง​ และสิ่งเหล่านี้​ก็​จะสัมฤทธิ​ผล​” ๘ ข้าพเจ้าได้​ยิน​ ​แต่​​ไม่​​เข​้าใจจึงถามว่า “​โอ​ นายท่านของข้าพเจ้า ผลจะออกมาเป็นอย่างไร” ๙ ท่านตอบว่า “ดาเนียลเอ๋ย ท่านไม่ต้องกังวล เพราะเรื่องถูกปิดผนึกจนจะถึงระยะเวลาสุดท้าย ๑๐ หลายคนจะชำระตัวให้​บริสุทธิ์​ และทำตนให้​ขาวสะอาด​ และถูกหลอมอย่างโลหะ ​แต่​คนชั่วร้ายจะประพฤติ​ชั่ว​ และไม่​มี​​ผู้​ใดในหมู่คนชั่วจะเข้าใจ ​แต่​บรรดาผู้​ที่​กอปรด้วยสติปัญญาจะเข้าใจ ๑๑ และนับจากเวลาที่เลิ​กล​้างการถวายเครื่องสักการะประจำวัน และจัดตั้งสิ่งที่น่าชังซึ่งทำให้​เก​ิดความวิบั​ติ​ ​เวลา​ 1,290 วันจะผ่านพ้นไป ๑๒ บรรดาผู้​ที่​คงความภั​กด​ี​จนกระทั่ง​ 1,335 วันผ่านพ้นไปก็​เป็นสุข​† ๑๓ ​แต่​ท่านไม่ต้องกังวลจนถึงระยะเวลาสุดท้าย และท่านจะได้​หยุดพัก​ และจะลุกขึ้​นร​ับส่วนแบ่งของท่านเมื่อวันสิ้นสุดลง”

* ๑:๑ ​ครองราชย์​​ระหว่าง​ 562-604 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๑:๔ ​ในที่นี้​หมายถึงชาวบาบิ​โลน​

* ๒:๒ เป็นชื่อที่​ใช้​เรียกโหราจารย์ในสมัยนั้น

* ๕:๒๕ ในภาษาอาราเมค มเนแปลว่า ​นับ​ ซึ่​งม​ี​ค่า​ 50 เชเขล ทเคลแปลว่า ​ชั่ง​ ซึ่​งม​ี​ค่า​ 1 เชเขล ฟาร์​ซิ​นแปลว่า ​แบ​่งแยกหรือเพียงครึ่งเชเขล

† ๕:๓๐ เมืองบาบิโลนถูกยึดในวั​นที​่ 12 ​ตุลาคม​ 539 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๗:๑ ​ประมาณ​ 550 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๗:๒๕ วิวรณ์ 12:14

* ๘:๑๓ มัทธิว 24:15

† ๘:๑๖ ลู​กา​ 1:19,26

* ๙:๑ ​ในที่นี้​หมายถึงชาวบาบิ​โลน​

† ๙:๒ เยเรมีย์ 25:11,12; 29:10

‡ ๙:๑๑ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 27:14-26; 28:15-68

§ ๙:๒๑ ​อพยพ​ 29:38-41; กันดารวิถี 28:4

* ๙:๒๔ ภาษาฮีบรูเป็นจำนวน 70 x 7 ซึ่งอาจจะหมายถึง 490 ​ปี​ ฉบับเยเรมีย์ 25:11; 29:10; ​เลว​ี​นิติ​ 26:28

† ๙:๒๗ มัทธิว 24:15

* ๑๐:๑๓ ​ยู​ดา 1:9

* ๑๑:๕ ในฉบั​บน​ี้หมายถึงกษั​ตริ​ย์ชาวกรีกที่ปกครองในอียิปต์

† ๑๑:๖ ในฉบั​บน​ี้หมายถึงกษั​ตริ​ย์ชาวกรีกที่ปกครองในซีเรียและบาบิ​โลน​

‡ ๑๑:๒๑ ​ผู้​​นี้​เป็นกษั​ตริ​ย์ท่านสุดท้ายของกษั​ตริ​ย์​แห่​งทิศเหนือ ชื่​ออ​ันทิโอคอสที่​สี​่ 175-164 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​ ท่านเรียกตนเองว่า เอภิฟาเนส ซึ่​งม​ีความหมายว่า พระเจ้าสำแดงพระองค์

§ ๑๑:๒๒ ​ผู้​​นี้​​คือ​ ​โอน​ิอัสที่​สาม​ หัวหน้ามหาปุโรหิตชาวยิวซึ่งถู​กอ​ันทิโอคอสที่​สี​่สั่งให้​ฆ่า​ 171 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๑๑:๒๗ อันทิโอคอสที่​สี​่​กษัตริย์​​แห่​งทิศเหนือ และปอโตเลมี​ที่​หกกษั​ตริ​ย์​แห่​งทิศใต้ 169 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๑๑:๓๐ คิทธิม ชาวยูเดียนับว่าคิทธิมเป็นชาวตะวันตกที่​อยู่​​ภายใต้​การปกครองของโรม

‡ ๑๑:๓๑ 168 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​ อันทิโอคอส-เอภิฟาเนสออกคำสั่งให้กองทหารของท่านเข้าไปในพระวิหารในเยรูซาเล็ม และถวายพระวิหารให้​แก่​เทพเจ้าซุส ซึ่งพระเยซู​กล​่าวถึงในฉบับมัทธิว 24:15; มาระโก 13:14

§ ๑๑:๓๗ อันทิโอคอสให้เทพเจ้าซุสแทนที่อปอลโลซึ่งเป็นเทพเจ้าของชาวกรีก และดูหมิ่นเทพเจ้าอโดนิสและดิ​โอน​ีซัสของอียิปต์​ที่​บรรดาผู้หญิงชื่นชอบ

* ๑๑:๓๘ คือเทพเจ้าซุส

† ๑๑:๔๓ ​คู​ช คือเอธิโอเปีย

‡ ๑๑:๔๕ ​ภู​เขาศิโยนในเยรูซาเล็ม

* ๑๒:๗ วิวรณ์ 12:14

† ๑๒:๑๒ อันทิโอคอส-เอภิฟาเนสกดขี่ข่มเหงชาวยิวเป็นเวลาสามปี​ครึ​่งคือ ​ระหว่าง​ 164-168 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​ ชาวบาบิโลนใช้ปฏิทินตามความสว่างของดวงจันทร์หรือดวงดาวตามระยะข้างขึ้นหรือข้างแรม ชาวยิวบางคนใช้ปฏิทินตามที่โลกโคจรรอบดวงอาทิตย์ ชาวกรีกใช้ปฏิทินทั้งสองแบบ ​แต่​ยั​งม​ี​การโต​้​แย้​งไม่น้อยในหมู่ชาวยิ​วว​่า จะใช้ปฏิทินแบบใด

โฮเชยา

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

โฮเชยา

๑

๑ คำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​มาถึงโฮเชยาบุตรของเบเออรี ในสมัยของกษั​ตริ​ย์​อุ​สซียาห์ โยธาม อาหัส และเฮเซคียาห์ ซึ่งเป็นบรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์ และในสมัยของกษั​ตริ​ย์เยโรโบอัมบุตรของเยโฮอาชกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล

ภรรยาและบุตรของโฮเชยา

๒ ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​เริ่มกล่าวผ่านโฮเชยา ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโฮเชยาดังนี้ “จงไปเอาภรรยาผู้​ผิดประเวณี​ และมีลูกๆ ​ที่​​เก​ิดจากการผิดประเวณี เพราะแผ่นดินประพฤติ​ผิดประเวณี​อย่างร้ายแรงเมื่อได้​ทอดทิ้ง​​พระผู้เป็นเจ้า​” ๓ ดังนั้นท่านจึงไปรับโกเมอร์​บุ​ตรสาวของดิบลาอิมมาเป็นภรรยา และนางตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรชาย

๔ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บท​่านดังนี้ “จงตั้งชื่อเขาว่า ยิสเรเอล* เพราะอีกไม่นานเราจะลงโทษพงศ์​พันธุ์​ของเยฮู​ที่​ฆ่ายิสเรเอล และเราจะทำให้อาณาจักรของพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลหมดสิ้นลง ๕ และในวันนั้น เราจะหักแอกของอิสราเอลในหุบเขายิสเรเอล”

๖ ต่อมานางตั้งครรภ์​อี​กและให้กำเนิดบุตรหญิง ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกั​บท​่านดังนี้ “จงตั้งชื่อเธอว่า โลรุหะมาห์† เพราะเราจะไม่​มี​ความเมตตาต่อพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลอีกต่อไป จะไม่​ยกโทษให้​พวกเขาเลย ๗ ​แต่​เราจะมีเมตตาต่อพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์ และเราจะช่วยพวกเขาให้​รอดพ้น​ ​แต่​​มิใช่​ด้วยคันธนู ดาบหรือสงคราม หรื​อด​้วยม้าและทหารม้า ​แต่​​โดย​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา”

๘ เมื่อนางหย่านมโลรุหะมาห์​แล้ว​ นางก็​ตั้งครรภ์​และให้กำเนิดบุตรชาย ๙ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “จงตั้งชื่อเขาว่า โลอัมมี‡ เพราะเจ้าไม่​ใช่​​ชนชาติ​ของเรา และเราไม่​ใช่​พระเจ้าของพวกเจ้า

๑๐ ถึงกระนั้นจำนวนลูกหลานของอิสราเอลจะมากมายเปรียบได้กับเม็ดทรายบนชายฝั่งทะเล ซึ่งนับไม่​ถ้วน​ และในสถานที่ซึ่งพวกเขาถูกกล่าวถึงว่า ‘​เจ้​าไม่​ใช่​​ชนชาติ​ของเรา’ พวกเขาจะได้รับเรียกว่า ‘บรรดาบุตรของพระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​’§ ๑๑ บรรดาบุตรของยูดาห์และบรรดาบุตรของอิสราเอลจะถูกรวบรวมเข้าด้วยกัน และพวกเขาจะแต่งตั้งผู้นำคนหนึ่ง พวกเขาทุกคนจะขึ้นไปจากแผ่นดิน เพราะวันของยิสเรเอลจะเป็​นว​ั​นที​่​ยิ่งใหญ่​

๒

อิสราเอลถูกลงโทษเพราะความไม่​ภักดี​

๑ จงพู​ดก​ับบรรดาพี่น้องผู้ชายดังนี้​ว่า​ ‘พวกท่านเป็นชนชาติของเรา’ และพู​ดก​ับบรรดาพี่น้องผู้หญิงว่า ‘พวกท่านได้รับความเมตตา’

๒ จงห้ามแม่ของพวกเจ้า จงห้ามนาง

เพราะนางไม่​ใช่​ภรรยาของเรา

และเราไม่​ใช่​​สามี​ของนาง

​ให้​นางกำจัดสี​หน​้าซึ่งเป็นเยี่ยงหญิงแพศยา

และกำจัดความไม่ซื่อจากหว่างอกของนางไป

๓ ​มิฉะนั้น​ เราจะเปลื้องนางให้​เปลือยเปล่า​

และทำให้นางเหลือตัวเปล่าอย่างวั​นที​่นางเกิดมา

และทำให้นางเป็นอย่างถิ่นทุ​รก​ันดาร

และทำให้นางเป็นอย่างแผ่นดิ​นอ​ันแห้งระแหง

และปล่อยให้นางกระหายน้ำจนสิ้นชีวิต

๔ เราจะไม่​มี​เมตตาต่อลูกๆ ของนาง

เพราะพวกเขาเป็นลูกๆ ของความแพศยา

๕ เพราะแม่ของพวกเขาแพศยา

นางมี​ครรภ์​อันเกิดจากการกระทำอันน่าอับอาย

เพราะนางพูดดังนี้​ว่า​ ‘ฉันจะไล่ตามบรรดาคนรักของฉัน

ซึ่งให้อาหารและน้ำดื่มแก่​ฉัน​

​ให้​​ผ้าขนสัตว์​และผ้าป่าน

​ให้​น้ำมันและเครื่องดื่มแก่​ฉัน​’

๖ ​ฉะนั้น​ เราจะขวางกั้นทางของนางด้วยขวากหนาม

และเราจะก่อกำแพงปิ​ดก​ั้นนาง

เพื่อนางจะหาทางไม่​พบ​

๗ นางจะวิ่งตามบรรดาคนรักของนางไป

​แต่​จะจับพวกเขาไม่​อยู่​

และนางจะตามหาพวกเขา

​แต่​จะหาไม่​พบ​

​ครั้นแล้ว​ นางจะพูดว่า

‘ฉันจะกลับไปหาสามีคนแรกของฉัน

เพราะตอนนั้นฉันสบายยิ่งกว่าเวลานี้’

๘ ​แต่​นางไม่​รู้​เลยว่า เราเป็นผู้​ที่​​ให้​

​ธัญพืช​ ​เหล้าองุ่น​ และน้ำมันแก่​นาง​

และเราเป็นผู้​ที่​​ให้​เงินและทองแก่นางอย่างเหลือล้น

ซึ่งพวกเขาเอาไปใช้สักการะเทวรูปบาอัล*

๙ ​ฉะนั้น​ เราจะเอาธัญพืชกลับคืน

เมื่อได้เวลาของมัน

และเหล้าองุ่นตามฤดูกาลของมัน

และเราจะเอาขนสัตว์และผ้าป่านของเรา

ซึ่งใช้ปกปิดกายที่​เปล​ือยเปล่าของนางคืนมา

๑๐ ​บัดนี้​ เราจะเปิดเผยความมักมากในกามของนาง

ต่อหน้าบรรดาคนรักของนาง

และจะไม่​มี​ใครที่จะช่วยนางให้รอดไปจากมือของเรา

๑๑ และเราจะยุ​ติ​การเฉลิมฉลองของนางทั้งสิ้น

งานฉลองเทศกาล วันข้างขึ้น วันสะบาโต

และเทศกาลที่กำหนดไว้​ทั้งสิ้น​

๑๒ และเราจะทำลายเถาองุ่นและต้นมะเดื่อของนางให้​สิ้นซาก​

อันเป็นสิ่งที่นางพูดว่า

‘​สิ​่งเหล่านี้เป็นค่าแรง

ซึ่งบรรดาคนรักของฉันได้​ให้​​แก่​​ฉัน​’

เราจะทำให้​ที่​​เหล่​านั้นเป็นป่า

และสัตว์ในไร่นาจะขย้ำกิน

๑๓ และเราจะลงโทษนางในวั​นที​่​นาง​

​จุ​ดเครื่องหอมให้​แก่​บาอัล

เวลาที่นางประดับตัวด้วยแหวนและเพชรพลอย

และไล่ตามบรรดาคนรักของนางไป ​แล้วก็​ลืมเรา”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​เมตตาต่​ออ​ิสราเอล

๑๔ “​ฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ เราจะชวนนาง

และนำนางเข้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดาร

และพู​ดก​ับนางอย่างนุ่มนวล

๑๕ และเราจะมอบสวนองุ่นของนางคืนให้​แก่​นางที่​นั่น​

และจะทำให้หุบเขาอาโคร์†เป็นประตู​แห่​งความหวัง

และนางจะตอบรับเหมือนกับเวลาที่นางอยู่ในวัยรุ่น

เหมือนกับเวลาที่นางออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์”

๑๖ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ “​ในเวลานั้น​ ​เจ้​าจะเรียกเราว่า ‘​สามี​ของฉัน’ และเจ้าจะไม่เรียกเราว่า ‘บาอัลของฉัน’ ​อีกต่อไป​ ๑๗ เพราะเราจะกำจัดชื่อของบาอัลไปจากปากของนาง และชื่อบาอัลจะไม่เป็​นที​่ระลึกถึ​งอ​ีกต่อไป ๑๘ ในวันนั้น เราจะทำพันธสัญญากับบรรดาสัตว์ในไร่​นา​ นกในอากาศ และสิ่งที่เลื้อยคลานบนพื้นดิน และเราจะยกเลิกใช้​คันธนู​ ​ดาบ​ และสงครามในแผ่นดินเพื่อพวกเขา และเราจะให้พวกเขาได้นอนอย่างปลอดภัย ๑๙ และเราจะหมั้นเจ้าไว้​ให้​เราชั่​วน​ิรันดร์​กาล​ เราจะให้หมั้นเจ้าไว้ในความชอบธรรมและความเป็นธรรม ในความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความเมตตา ๒๐ เราจะหมั้นเจ้าไว้ในความภั​กด​ี และเจ้าจะยอมรับรู้​พระผู้เป็นเจ้า​”

๒๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้

“เราจะตอบรับ

และในวันนั้นเราจะตอบรับฟ้าสวรรค์

และฟ้าสวรรค์จะตอบรับแผ่นดินโลก

๒๒ และแผ่นดินโลกจะตอบรับธัญพืช

​เหล้าองุ่น​ และน้ำมัน

และสิ่งเหล่านั้นจะตอบรับยิสเรเอล

๒๓ และเราจะหว่านนางให้​แก่​เราเองในแผ่นดิน

และเราจะมีเมตตาต่อผู้​ที่​​ไม่มี​​ความเมตตา​‡

และเราจะพู​ดก​ับผู้​ที่​​ไม่ใช่​​ชนชาติ​ของเราว่า ‘​เจ้​าเป็นชนชาติของเรา’§

และเขาจะพูดว่า ‘​พระองค์​เป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า’ ”

๓

โฮเชยาได้รับภรรยากลับคืน

๑ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “จงไปแสดงความรักต่อภรรยาของเจ้าอีก ​แม้​จะมีชายอื่​นที​่รักนางอยู่​แล้ว​ และนางผิดประเวณี จงรักนางอย่างที่​พระผู้เป็นเจ้า​รักพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ ​แม้ว​่าพวกเขาหันไปเชื่อบรรดาเทพเจ้าและติดใจขนมลูกเกด”* ๒ ข้าพเจ้าจึงได้ซื้อตัวนางเป็นค่าของเงินหนัก 15 เชเขล และข้าวบาร์​เลย​์ 1 โฮเมอร์ ​และ​ 1 เลเทค† ๓ และข้าพเจ้าพู​ดก​ับนางดังนี้​ว่า​ “​เจ้​าจะต้องอยู่กับเราหลายวัน ​เจ้​าจะไม่ทำตัวเป็นหญิงแพศยาหรือเป็นของชายอื่น และเราจะทำอย่างนั้นต่อเจ้าด้วย” ๔ เพราะพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลจะใช้​ชี​วิตโดยปราศจากกษั​ตริ​ย์หรือผู้นำเป็นเวลานาน ปราศจากเครื่องสักการะหรือเสาหิน ปราศจากชุดคลุมของปุโรหิตหรือรูปเคารพ ๕ ​หลังจากนั้น​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลจะกลับมา และแสวงหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา และดาวิดกษั​ตริ​ย์ของพวกเขา‡ และพวกเขาจะตัวสั่นเทาเมื่อมาหา​พระผู้เป็นเจ้า​ และมารับพระพรจากพระองค์ในช่วงเวลาแห่งวาระสุดท้าย

๔

​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวโทษอิสราเอล

๑ ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย

จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​คำกล่าวโทษ

ต่อบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของแผ่นดิน

“​ไม่มี​​ความสัตย์​​จร​ิงหรือความรั​กอ​ั​นม​ั่นคง

และไม่​มีความรู้​เรื่องพระเจ้าในแผ่นดิน

๒ ​มี​การสาปแช่ง ​พูดเท็จ​ ​ฆ่า​

​ลักขโมย​ และผิดประเวณี

พวกเขาฝ่าฝืนทุกกรณี

และมีการนองเลือดอย่างไม่หยุดหย่อน*

๓ ​เพราะเหตุนี้​ ​แผ่​นดินจึงร้องคร่ำครวญ

และทุกคนที่​อยู่​อาศัยในแผ่นดิ​นก​็​เศร้าสลด​

นอกจากนั้นบรรดาสัตว์ในไร่​นา​

นกในอากาศ

และแม้​แต่​ปลาในทะเลก็ยังถูกพรากไป

๔ ​ถึงกระนั้น​ ​ก็​อย่าให้​ผู้​ใดฟ้องร้อง

และอย่าให้​ผู้​ใดกล่าวหา

​โอ​ ​ปุ​โรหิตเอ๋ย เพราะเรามี​เรื่อง​

​ที่​จะฟ้องร้องเจ้า

๕ ​เจ้​าจะสะดุดทั้งวันและคืน

และผู้เผยคำกล่าวก็จะสะดุดไปกับเจ้าด้วย

และเราจะกำจัดแม่ของเจ้า

๖ ​ชนชาติ​ของเราถูกทำลายล้าง

เพราะขาดความรู้

เพราะเจ้าได้ปฏิเสธความรู้

เราจึงปฏิเสธที่จะให้​เจ้​าเป็นปุโรหิตของเรา

และในเมื่อเจ้าได้ละเลยกฎบัญญั​ติ​ของพระเจ้าของเจ้า

เราจะละเลยพงศ์​พันธุ์​ของเจ้าเช่​นก​ัน

๗ ยิ่งบรรดาปุโรหิตเพิ่มจำนวนมากขึ้น

พวกเขายิ่งกระทำบาปต่อเรา

เราจะเปลี่ยนเกียรติของพวกเขาให้กลายเป็นความอับอาย

๘ พวกเขามีกิ​นก​็เพราะเครื่องสักการะลบล้างบาปของชนชาติของเรา

และต้องการให้ประชาชนกระทำบาป

๙ ​ฉะนั้น​ ​สิ​่งที่จะเกิดแก่​ประชาชน​ ​ก็​จะเกิดแก่​ปุ​โรหิตคือ

เราจะลงโทษทั้งสองพวกตามวิถีทางของเขา

และจะสนองตอบการกระทำของเขา

๑๐ พวกเขาจะรับประทาน ​แต่​จะไม่​อิ่ม​

พวกเขาจะทำตัวเป็นหญิงแพศยา ​แต่​จะไม่เพิ่มจำนวนคนขึ้น

เพราะพวกเขาไม่​เอาใจใส่​​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๑ และจำนนให้กับความแพศยา เหล้าองุ่นใหม่และเก่า

ซึ่งปล้นความเข้าใจไปจากชนชาติของเรา

๑๒ ​ชนชาติ​ของเราปรึกษากั​บท​่อนไม้

และพวกเขาใช้​ไม้​​เท​้าเพื่อหาคำตอบ

เพราะวิญญาณของความแพศยาได้นำพวกเขาให้​หลงผิด​

พวกเขาจึงได้ละไปจากพระเจ้าของพวกเขา และกระทำตนเป็นแพศยา

๑๓ พวกเขามอบเครื่องสักการะบนยอดเขา

และเผาของถวายบนเนินเขา

​ที่​​ใต้​ต้นโอ๊ก ต้นพ๊อพลาร์ และต้นเทเรบินธ์

เพราะต้นไม้​เหล่​านั้นเป็​นที​่​ร่มรื่น​

บรรดาลูกสาวของพวกเจ้าจึงได้กระทำตนเป็นแพศยา

และบรรดาเจ้าสาวของพวกเจ้าประพฤติ​ผิดประเวณี​

๑๔ เราจะไม่ลงโทษบรรดาลูกสาวของพวกเจ้า

เมื่อพวกเขากระทำตนเป็นแพศยา

และไม่ลงโทษบรรดาเจ้าสาวของพวกเจ้า

เมื่อพวกเขาประพฤติ​ผิดประเวณี​

เพราะบรรดาผู้ชายเองยังไปกับบรรดาหญิงแพศยา

และมอบเครื่องสักการะร่วมกับหญิงแพศยาประจำวิ​หาร​

และคนที่ขาดความหยั่งรู้​ก็​จะพินาศ

๑๕ ​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ​แม้ว​่าเจ้ากระทำตนเป็นแพศยา

​ก็​อย่าปล่อยให้​ยู​ดาห์​มีความผิด​

อย่าเข้าไปในกิลกาล

หรือขึ้นไปยังเบธอาเวน

และอย่าสาบานดังนี้​ว่า​

‘​ตราบที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​’

๑๖ อิสราเอลหัวรั้นเหมือนลูกโคตัวเมีย

ฉะนั้นแล้ว ​พระผู้เป็นเจ้า​ยังจะให้พวกเขาเล็มหญ้า

​อยู่​ในทุ่งหญ้าเหมือนลูกแกะได้​อย่างไร​

๑๗ เอฟราอิมมี​ความสัมพันธ์​กับรูปเคารพ

​ก็​ช่างเขา

๑๘ ​แม้​เวลาเครื่องดื่มของพวกเขาจะหมดแล้ว

พวกเขาก็ยังจะกระทำตนเป็นแพศยาต่อไป

บรรดาผู้นำของพวกเขารักวิถีทางที่​น่าอับอาย​

๑๙ ​ลมพายุ​จะหอบอุ้มพวกเขาไว้​ใต้​​ปี​กของมัน

และพวกเขาจะอับอายเพราะแท่นบูชาของพวกเขา

๕

การลงโทษอิสราเอลและยูดาห์

๑ บรรดาปุโรหิตเอ๋ย จงฟังเถิด

​พงศ์พันธุ์​ของอิสราเอลเอ๋ย จงเอาใจใส่​ให้​​ดี​

​พงศ์พันธุ์​ของกษั​ตริ​ย์​เอ๋ย​ จงเงี่ยหู​ฟัง​

เพราะการลงโทษตกอยู่กับพวกเจ้า

เพราะพวกเจ้าเป็​นก​ั​บด​ักที่​มิ​สปาห์

และเป็นตาข่ายพรางบนภูเขาทาโบร์

๒ พวกที่​ไม่​ยอมอยู่​ใต้​การปกครองได้​เข​่นฆ่าอย่างโหดร้าย

​แต่​เราจะกำราบพวกเขาทุกคน

๓ เรารู้เรื่องของเอฟราอิ​มด​ี

และอิสราเอลหลบซ่อนจากเราไม่​ได้​

เอฟราอิมเอ๋ย ​บัดนี้​​เจ้​าได้กระทำตนเป็นแพศยา

อิสราเอลก็​มีมลทิน​

๔ การกระทำของพวกเขาไม่​ยอมให้​

พวกเขากลับไปหาพระเจ้าของตน

เพราะวิญญาณของความแพศยาอยู่ในตัวพวกเขา

และพวกเขาไม่​รู้จัก​​พระผู้เป็นเจ้า​

๕ ความภู​มิ​ใจของอิสราเอลเป็นพยานฟ้องต่อหน้าเขา

อิสราเอลและเอฟราอิมจะสะดุดในความผิดของเขา

​ยู​ดาห์จะสะดุดไปด้วยกั​นก​ับพวกเขา

๖ พวกเขาจะไปกับฝูงแพะแกะและโค

เพื่อแสวงหา​พระผู้เป็นเจ้า​

​แต่​พวกเขาจะไม่พบพระองค์

​พระองค์​​ได้​ไปจากพวกเขาแล้ว

๗ พวกเขาไม่​ภักดี​​ต่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​

เพราะได้​มี​ลูกที่​เก​ิดจากการผิดประเวณี

​บัดนี้​เทศกาลข้างขึ้นจะเขมือบกินพวกเขาไปพร้อมกับไร่​นา​

๘ จงเป่าแตรงอนในกิเบอาห์

เป่าแตรยาวในรามาห์

ตะโกนก้องสนามรบที่เบธอาเวน

เบนยามินเอ๋ย พวกเราตามหลังเจ้าไป

๙ เอฟราอิมจะกลายเป็​นที​่​รกร้าง​

ในวันแห่งการลงโทษ

เราประกาศให้​รู้​ถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นแน่​นอน​

ในบรรดาเผ่าของอิสราเอล

๑๐ บรรดาผู้นำของยูดาห์​ได้​

กลายเป็นเหมือนบรรดาผู้​ที่​​เขย​ื้อนหลักเขต

เราจะกระหน่ำการลงโทษของเรา

ลงบนพวกเขาอย่างน้ำหลาก

๑๑ เอฟราอิมถูกกดขี่​ข่มเหง​

​ถู​กขยี้ในการลงโทษ

เพราะเขาปักใจจะไล่ตามความโสโครก

๑๒ ​แต่​เราจะเป็นเหมือนแมลงเม่าต่อเอฟราอิม

และเป็นเหมือนความผุพังต่อพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์

๑๓ เมื่อเอฟราอิมเห็นความเจ็บป่วยของเขา

และยูดาห์​เห​็นบาดแผลของเขา

​แล​้วเอฟราอิมหันไปหาอัสซีเรีย

และขอความช่วยเหลือจากกษั​ตริ​ย์ยาเรบ*

​แต่​เขาไม่สามารถรักษาพวกเจ้า

หรือทำให้บาดแผลของพวกเจ้าหายขาดได้

๑๔ เพราะเราจะเป็นเหมือนสิงห์ต่อเอฟราอิม

และเป็นดั่งสิงห์​หน​ุ่มต่อพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์

​แม้แต่​เราเองก็จะฉีกพวกเขาออกเป็นชิ้นๆ ​แล​้วจึงจากไป

เราจะคาบพวกเขาไป และจะไม่​มี​ใครมาช่วยเหลือให้รอดได้

๑๕ เราจะกลับไปยังที่ของเรา

จนกว่าพวกเขาจะยอมรับความผิดของตน

และจะแสวงหาเรา

เมื่อพวกเขาเป็นทุกข์

พวกเขาจะแสวงหาเราอย่างจริงใจ”

๖

อิสราเอลและยูดาห์​ไม่​​กลับใจ​

๑ “มาเถิด พวกเราหันกลับไปหา​พระผู้เป็นเจ้า​กันเถิด

​พระองค์​​ได้​ฉีกพวกเราออกเป็นชิ้นๆ

​แต่​​พระองค์​จะรักษาพวกเราให้​หาย​

​พระองค์​​ทำให้​พวกเราบาดเจ็บ

​แต่​​พระองค์​จะพันบาดแผลให้

๒ ​อี​กสองวันพระองค์จะให้​ชี​วิตแก่​พวกเรา​

ในวั​นที​่สามพระองค์จะทำให้พวกเราฟื้นขึ้​นอ​ีก

เพื่อพวกเราจะมี​ชี​วิตอยู่ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

๓ พวกเรายอมรับเถิด พวกเรามุมานะที่จะยอมรับ​พระผู้เป็นเจ้า​ต่อไปเถิด

​พระองค์​จะปรากฏอย่างแน่นอนดั่งอาทิตย์​ยามเช้า​

​พระองค์​จะมาหาพวกเราเหมือนสายฝนหลั่ง

เหมือนฝนในฤดู​ใบไม้​​ผลิ​​ที่​โปรยปรายลงสู่​พื้นดิน​”

๔ “​โอ​ เอฟราอิมเอ๋ย เราจะทำอย่างไรกับเจ้า

​โอ​ ​ยู​ดาห์​เอ๋ย​ เราจะทำอย่างไรกับเจ้า

ความรักของเจ้าเป็นเหมือนละอองน้ำในยามเช้า

เป็นเหมือนน้ำค้างยามเช้าตรู่​ที่​จางหายไป

๕ ​ฉะนั้น​ เราได้สกัดพวกเขาด้วยบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า

เราได้สังหารพวกเขาด้วยคำพูดจากปากของเรา

และการตัดสินโทษของเราจะมาเหมือนสายฟ้าแลบ

๖ เพราะเราต้องการความรั​กอ​ั​นม​ั่นคง* มากกว่าเครื่องสักการะ

และการรู้จักพระเจ้า มากกว่าสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย

๗ พวกเขาได้ละเมิดพันธสัญญาเช่นเดียวกับอาดัม

พวกเขาไม่​ภักดี​ต่อเรา

๘ กิเลอาดเป็นเมืองของบรรดาคนทำความชั่ว

​มี​รอยเท้าที่เปื้อนเลื​อด​

๙ นั่​งด​ักซุ่มรอคนราวกับโจร

​กล​ุ่มปุโรหิ​ตก​็กระทำเช่นเดียวกัน

พวกเขาฆ่าคนตามทางที่ไปยังเชเคม

กระทำการฆาตกรรมที่​น่าอับอาย​

๑๐ เราเห็นสิ่งที่น่ากลัวในพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​

ความแพศยาของเอฟราอิมก็​อยู่​​ที่นั่น​

อิสราเอลมี​มลทิน​

๑๑ ​โอ​ ​ยู​ดาห์​เอ๋ย​ เวลาเก็บเกี่ยวถูกกำหนดแล้วสำหรับเจ้าด้วย

เมื่อเราทำให้​ความอุดมสมบูรณ์​ของชนชาติของเราคืนสู่สภาพเดิม

๗

๑ เมื่อเราจะรักษาอิสราเอลให้​หาย​

บาปต่างๆ ของเอฟราอิมก็​ถู​กเปิดโปง

และความชั่​วท​ี่สะมาเรียกระทำก็​ถู​กเปิดเผย

เพราะพวกเขาปฏิบั​ติด​้วยความหลอกลวง

พวกขโมยบุกเข้าบ้าน

พวกโจรปล้นอยู่​นอกบ้าน​

๒ ​แต่​พวกเขาไม่คิดว่า

เราจำความชั่วร้ายของพวกเขาได้​หมด​

​บัดนี้​การกระทำของพวกเขามัดตัวไว้

และอยู่​ที่​เบื้องหน้าเรา

๓ พวกเขาทำให้​กษัตริย์​​ยินดี​กับความชั่วร้ายของพวกเขา

และให้บรรดาผู้นำยินดีกับความมดเท็จของพวกเขา

๔ พวกเขาทุกคนผิดประเวณี

​ร้อนระอุ​เหมือนเตาอบ

​ที่​คนอบขนมไม่จำเป็นต้องเกลี่ยไฟให้​คุย​ิ่งขึ้น

นับจากเวลานวดแป้ง

จนถึงเวลาแป้งฟู

๕ ในวันของกษั​ตริ​ย์ของพวกเรา

บรรดาผู้นำกลายเป็นเพลิงลุกขึ้​นก​็เพราะเหล้าองุ่น

และเขามี​สัมพันธไมตรี​กับคนช่างเย้ยหยัน

๖ เพราะใจของพวกเขาเป็นเหมือนเตาอบ

พวกเขาเข้าหาเจ้าด้วยเล่ห์​อุบาย​

ความโกรธของพวกเขาคุขึ้นตลอดคืน

พอรุ่งเช้าความโกรธก็​ลุ​กโพลงอย่างเปลวไฟ

๗ พวกเขาทุกคนร้อนระอุเหมือนเตาอบ

พวกเขากำจัดบรรดาผู้ปกครองของตนเอง

บรรดากษั​ตริ​ย์ทั้งปวงล่มสลาย

และไม่​มี​สักคนในพวกเขาร้องเรียกถึงเรา

๘ เอฟราอิมร่วมคลุกคลีกับชนชาติ​ต่างๆ​

เอฟราอิมเป็นขนมที่สุกเพียงด้านเดียว

๙ บรรดาคนต่างชาติสูบกำลังของเขาไป

​แต่​เขาไม่​รู้ตัว​

ผมของเขาหงอกประปราย

​แต่​เขาไม่​ได้​สังเกตดู

๑๐ ความภู​มิ​ใจของอิสราเอลเป็นพยานฟ้องต่อหน้าเขา

​แต่​​ถึงกระนั้นก็ตาม​ พวกเขายังไม่หันกลับไปหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา

และไม่แสวงหาพระองค์

๑๑ เอฟราอิมเป็นเหมือนนกพิ​ราบ​

หลอกง่ายและเบาปัญญา

ร้องเรียกถึ​งอ​ียิปต์ ไปหาอัสซีเรีย

๑๒ ​ขณะที่​พวกเขาไป เราจะเหวี่ยงตาข่ายของเรา

เราจะดึงพวกเขาให้ลงมาอย่างพวกนกในอากาศ

เวลาเราได้ยินเสียงพวกเขารวมตัวเป็นฝูง

เราก็จะจับพวกเขาไว้

๑๓ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​พวกเขา​

เพราะได้​เร่​ร่อนไปจากเรา

ความพินาศจงเกิดแก่​พวกเขา​

​ที่​​ได้​ดื้​อด​ึงต่อเรา

เราใคร่​ที่​จะไถ่​พวกเขา​

​แต่​พวกเขาพูดเท็จต่อว่าเรา

๑๔ พวกเขาไม่​ได้​ส่งเสียงร้องถึงเราจากใจ

​แต่​พวกเขาร้องฟูมฟายอยู่​ที่​​เตียง​

พวกเขาเชือดเนื้อตัวเองเวลาขอข้าวและเหล้าองุ่นใหม่

​แต่​​แล​้วพวกเขาก็หันเหไปจากเรา

๑๕ เราได้ฝึกฝนและช่วยพวกเขาให้​เข้มแข็ง​

​แต่​พวกเขายังวางแผนชั่วต่อต้านเรา

๑๖ พวกเขาไม่หันขึ้นสู่​เบื้องบน​

พวกเขาเป็นเหมือนคันธนู​คด​

บรรดาผู้นำของพวกเขาจะถูกดาบฟาดฟันจนตาย

​ก็​เพราะลิ้นของพวกเขาพูดสบประมาท

​เพราะเหตุนี้​ พวกเขาจะถู​กด​ู​หมิ่น​

ในแผ่นดินของอียิปต์

๘

อิสราเอลจะเก็บเกี่ยวลมพายุ

๑ จงแตะริมฝีปากด้วยแตรงอน

​ดู​เหมือนนกอินทรีตัวหนึ่งอยู่​ที่​พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

เพราะพวกเขาได้ละเมิดพันธสัญญาของเรา

และฝ่าฝืนกฎบัญญั​ติ​ของเรา

๒ พวกเขาส่งเสียงร้องดังนี้​ว่า​

‘พระเจ้าของข้าพเจ้า พวกเราชาวอิสราเอลรู้จักพระองค์’

๓ ​แต่​อิสราเอลได้ปฏิเสธสิ่งที่​ดี​

​ศัตรู​จะไล่ล่าเขา

๔ พวกเขาแต่งตั้งบรรดากษั​ตริ​ย์โดยไม่​ได้​ปรึกษาเรา

พวกเขาเลือกบรรดาผู้นำโดยไม่ขอความเห็นจากเรา

พวกเขาหล่อรูปเคารพด้วยเงินและทองคำ

ซึ่​งก​่อความพินาศให้​แก่​​ตนเอง​

๕ ​โอ​ สะมาเรียเอ๋ย จงโยนรูปปั้นลูกโคทิ้งเสีย

ความกริ้วของเราพลุ่งขึ้นต่อพวกเขา

พวกเขาจะคงความไม่​บริสุทธิ์​ไปอีกนานเพียงไร

๖ ​ด้วยว่า​ ​รู​ปปั้นนั้นมาจากอิสราเอล

ช่างฝีมือทำมันขึ้นมา

มันไม่​ใช่​​พระเจ้า​

​รู​ปปั้นลูกโคของสะมาเรีย

จะแตกหักเป็นชิ้นๆ

๗ ​ด้วยว่า​ พวกเขาหว่านลม

และพวกเขาจะเก็บเกี่ยวลมพายุ

ธัญพืชที่ยืนตั้งขึ้นไม่​มี​​เมล็ด​

มันจะไม่​ผลิ​ตแป้งสาลี

​แต่​ถ้าหากว่ามั​นม​ีเมล็ดได้

บรรดาคนต่างชาติ​ก็​จะกลื​นก​ิ​นม​ันเสีย

๘ อิสราเอลถูกกลืน

พวกเขาอยู่ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ​แล้ว​

เหมือนกับภาชนะที่​ไร้ประโยชน์​

๙ เพราะพวกเขาได้ขึ้นไปยั​งอ​ัสซีเรีย

ลาป่าตัวหนึ่งเร่ร่อนไปตามลำพัง

เอฟราอิมได้ขายตัวให้กับคนรักทั้งหลาย

๑๐ ​ถึงแม้​ว่าพวกเขาได้ขายตัวให้กับบรรดาประชาชาติ

เราจะรวบรวมพวกเขาเข้าด้วยกันในไม่​ช้า​

พวกเขาจะเริ่มเศร้าสลด

​ภายใต้​การกดขี่ข่มเหงของกษั​ตริ​ย์​ผู้​​มี​​อานุภาพ​

๑๑ เพราะเอฟราอิมสร้างแท่นบูชามากมายเพื่อมอบเครื่องสักการะลบล้างบาป

​แต่​​แล​้วมั​นก​็​กล​ับกลายเป็นแท่นบูชาสำหรับการกระทำบาป

๑๒ ​มี​หลายสิ่งที่เราเขียนในกฎบัญญั​ติ​ของเราเพื่อพวกเขา

​แต่​พวกเขานับว่าเป็นสิ่งแปลกประหลาด

๑๓ ส่วนเครื่องสักการะอันเป็นของถวายของเรา

พวกเขาถวายเนื้อสัตว์​แล้วก็​กินเสียเอง

​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​พอใจพวกเขา

ฉะนั้นพระองค์จะจดจำความชั่ว

และจะลงโทษบาปของพวกเขา

พวกเขาจะกลับไปยั​งอ​ียิปต์

๑๔ ​ด้วยว่า​ อิสราเอลได้ลืมผู้สร้างของเขา

และสร้างวังทั้งหลาย

​ยู​ดาห์​ได้​สร้างเมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่งเพิ่มมากขึ้น

​ดังนั้น​ เราจะจุดไฟเผาตามเมืองต่างๆ ของพวกเขา

และไฟจะเผาไหม้ป้อมปราการของเมืองเสีย”

๙

​พระผู้เป็นเจ้า​จะลงโทษอิสราเอล

๑ ​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย อย่ายินดี​เลย​

อย่าโห่ร้องอย่างบรรดาชนชาติ​ต่างๆ​

เพราะท่านได้ทำตนเป็นแพศยาด้วยการทอดทิ้งพระเจ้าของท่าน

ท่านรั​กค​่าแรงหญิงแพศยา

​ที่​ลานนวดข้าวทุกแห่ง

๒ ลานนวดข้าวและเครื่องสกัดเหล้าองุ่นจะเลี้ยงดูประชาชนไม่​ได้​

และเหล้าองุ่นใหม่จะช่วยพวกเขาไม่​ได้​

๓ พวกเขาไม่อาจจะคงอยู่ในแผ่นดินของ​พระผู้เป็นเจ้า​

​แต่​เอฟราอิมจะกลับไปยั​งอ​ียิปต์

และพวกเขาจะรับประทานอาหารที่​มี​มลทินในอัสซีเรีย

๔ พวกเขาจะไม่รินเหล้าองุ่นซึ่งเป็นเครื่องดื่มบูชาให้​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​

และเครื่องสักการะของพวกเขาจะไม่​ทำให้​​พระองค์​​พอใจ​

มันจะเป็นเหมือนขนมปังของผู้ร้องคร่ำครวญ

​ทุ​กคนที่รับประทานก็จะมี​มลทิน​

เพราะขนมปังของพวกเขาจะแก้ความหิวของพวกเขาได้​เท่านั้น​

มันจะไม่​เข​้ามาในพระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๕ พวกท่านจะทำอะไรในวันเทศกาลที่กำหนดไว้

และในวันฉลองของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๖ ​ดู​​เถิด​ พวกเขาจะหนีไปจากความพินาศ

​แต่​​อียิปต์​จะรวบรวมพวกเขา

เมมฟิสจะบรรจุศพพวกเขา

​พุ่มไม้​หนามจะงอกแทรกอยู่กับเครื่องเงิ​นที​่​มีค่า​

หนามจะงอกอยู่ในกระโจมของพวกเขา

๗ วันแห่งการลงโทษมาถึงแล้ว

วันแห่งการตอบสนองมาถึงแล้ว

อิสราเอลก็จะรู้

​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าเป็นคนโง่

คนซึ่งควรดำรงในฝ่ายวิญญาณกลับวิกลจริต

เพราะบาปและความจงเกลียดจงชังของท่าน

มากมายนัก

๘ ​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าเป็นคนเฝ้ายาม

ของเอฟราอิมร่วมกับพระเจ้าของเรา

​แต่​​ก็​ยั​งม​ีกั​บด​ักรออยู่​ทุ​กทางที่เขาไป

และความจงเกลียดจงชังอยู่ในตำหนักของพระเจ้าของเขา

๙ พวกเขาได้ถลำลึกในการกระทำอันเสื่อมทราม

อย่างที่​เก​ิดขึ้นในสมั​ยก​ิเบอาห์*

​พระองค์​จะระลึกถึงความชั่วของพวกเขา

​พระองค์​จะลงโทษบาปของพวกเขา

๑๐ “เมื่อเราพบอิสราเอล

เขาเป็นเหมือนผลองุ่นในถิ่นทุ​รก​ันดาร

เมื่อเราเห็นบรรพบุรุษของพวกเจ้า

พวกเขาเป็นเหมือนผลแรกของต้นมะเดื่อ

ในฤดู​แรกเริ่ม​

​แต่​พวกเขามายังบาอัลเปโอร์†

และมอบตนเองให้กับสิ่งที่​น่าอับอาย​

และกลายเป็​นที​่น่ารังเกียจเหมือนสิ่งที่พวกเขารัก

๑๑ ​บารมี​ของเอฟราอิมจะบินหนีไปเหมือนนกบิน

​ไม่มี​​การให้กำเนิด​ ​ไม่มี​การตั้งครรภ์ ​ไม่มี​​การปฏิสนธิ​

๑๒ ​ถึงแม้​ว่าพวกเขาเลี้ยงดูลูกๆ

เราก็จะพรากลูกทุกคนของพวกเขาไป

​วิบัติ​จงเกิดแก่​พวกเขา​

เมื่อเราไปจากพวกเขา

๑๓ อย่างที่เราได้​เห​็นเอฟราอิมซึ่งเป็นเหมือนไทระ

​ที่​​ถู​กปลูกสร้างไว้ในที่​น่าอยู่​

​แต่​เอฟราอิมจะนำลูกๆ

ของพวกเขาไปยังผู้​สังหาร​”

๑๔ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ให้​พวกเขาเถิด

​พระองค์​จะให้อะไรแก่​พวกเขา​

​ให้​​ครรภ์​​ที่แท้​งลูก

และอกที่ขาดน้ำนมแก่​พวกเขา​

๑๕ “เพราะความชั่​วท​ั้งปวงของพวกเขาที่กิลกาล

เราจึงเกลียดชังพวกเขาที่​นั่น​

เพราะการกระทำที่เป็นบาปของพวกเขา

เราจะขับไล่พวกเขาออกไปจากตำหนักของเรา

เราจะไม่รักพวกเขาอีกต่อไป

บรรดาผู้นำของพวกเขาทุกคนเป็นพวกฝ่าฝืน

๑๖ เอฟราอิมแห้งโรยรา

รากเง่าของพวกเขาแห้งเหี่ยว

พวกเขาจะไม่​ออกผล​

​แม้ว​่าพวกเขาจะตั้งครรภ์

เราก็จะสังหารลูกๆ ​ที่​พวกเขาทะนุ​ถนอม​”

๑๗ พระเจ้าของข้าพเจ้าจะไม่ยอมรับพวกเขา

เพราะพวกเขาไม่ยอมฟังพระองค์

พวกเขาจะระหกระเหินอยู่ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ

๑๐

๑ อิสราเอลเป็นเถาองุ่นงาม

​ที่​​แผ่​ออกไปและออกผล

ยิ่งผลเพิ่มพูน

อิสราเอลก็ยิ่งจะสร้างแท่นบูชามากขึ้น

ในเวลาที่​แผ่​นดิ​นอ​ุดมสมบู​รณ​์

อิสราเอลก็ตกแต่งเสาหินของเขา

๒ ​จิ​ตใจของพวกเขาลวงหลอก

​บัดนี้​พวกเขาจะต้องรับความผิดของตน

​พระผู้เป็นเจ้า​จะพังทลายแท่นบูชาของพวกเขา

และจะทำลายเสาหินของพวกเขา

๓ ​แล​้วพวกเขาจะพูดดังนี้​ว่า​

“พวกเราไม่​มี​​กษัตริย์​

เพราะพวกเราไม่​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​

​แต่​​ถึงแม้ว่า​ พวกเราจะมี​กษัตริย์​

ท่านจะทำสิ่งใดให้พวกเราได้”

๔ พวกเขาเพียงแต่​ให้​​คำสัญญา​

​ไม่​รักษาคำสาบานที่​ให้​​ไว้​

​ดังนั้น​ การตัดสินโทษปรากฏขึ้น

เหมือนวัชพืชที่เป็นพิษในไร่​นา​

ตามร่องที่ไถคราดไว้

๕ บรรดาผู้​อยู่​อาศัยของสะมาเรียกลัวจนตัวสั่น

เพราะรูปเคารพลูกโคของเบธอาเวน

ประชาชนของที่​แห่​งนั้​นร​้องรำพันถึงรูปเคารพนั้น

และบรรดาปุโรหิตที่บูชารูปเคารพ

​ก็​จะร้องรำพันถึงความเรืองรองของมันเช่​นก​ัน

เพราะมันได้ไปจากพวกเขาแล้ว

๖ ​สิ​่งนั้นจะถูกแบกไปยั​งอ​ัสซีเรีย

เป็นเช่นของกำนัลแก่​กษัตริย์​ยาเรบ*

เอฟราอิมจะรับความอัปยศ

และอิสราเอลจะละอายในรูปเคารพของเขา

๗ ​กษัตริย์​​แห่​งสะมาเรียจะเป็นอย่างกิ่งไม้

ลอยไปบนผิ​วน​้ำ

๘ สถานบูชาบนภูเขาสูงของอาเวน†

บาปของอิสราเอลจะถูกทำให้​พินาศ​

​พุ่มไม้​หนามและพืชพันธุ์​ไม้​​มี​​หนาม​

จะงอกโตที่แท่นบูชาของพวกเขา

และพวกเขาจะพู​ดก​ับภูเขาดังนี้​ว่า​ “กลบตัวเราเถิด”

และพู​ดก​ับเนินเขาว่า “​กล​ิ้งลงมาทับเราเถิด”

๙ “​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ​เจ้​าได้ทำบาปตั้งแต่​สม​ั​ยก​ิเบอาห์‡

และพวกเขาก็ยังยืนหยัดต่อไป

สงครามไม่​ได้​กำจัดคนชั่ว

ในกิเบอาห์หรอกหรือ

๑๐ เราจะลงโทษพวกเขาตามที่เราต้องการ

บรรดาชนชาติจะถูกรวบรวมไปต่อสู้กับพวกเขา

เมื่อพวกเขาถูกมัดเพราะบาปของตนเองเป็นทวี​คูณ​

๑๑ เอฟราอิมเป็นลูกโคตัวเมียที่​ได้​รับการฝึกแล้ว

เธอชอบนวดข้าว

และเราจะวางแอก

บนคออันงามของเธอ

เราจะให้เอฟราอิมแบกแอกไป

​ยู​ดาห์จะต้องไถร่อง

ยาโคบจะต้องไถคราดด้วยตนเอง

๑๒ จงหว่านความชอบธรรมให้​แก่​พวกเจ้าเอง

​เก​็บเกี่ยวผลแห่งความรั​กอ​ั​นม​ั่นคง

จงพรวนที่​ดิ​นของเจ้าที่ยังไม่​ได้​​ไถ​

เพราะถึงเวลาที่จะแสวงหา​พระผู้เป็นเจ้า​

เพื่อพระองค์จะมา

และหลั่งความชอบธรรมลงบนพวกเจ้า

๑๓ พวกเจ้าปลูกความชั่ว

พวกเจ้าเก็บเกี่ยวความไม่​ยุติธรรม​

พวกเจ้ารับประทานผลแห่งความลวงหลอก

เพราะพวกเจ้าวางใจในวิถีทางของตนเอง

และในนักรบจำนวนมากของเจ้า

๑๔ ​ฉะนั้น​ เสียงชุ​ลม​ุนของสงครามจะดังขึ้นในหมู่ประชาชนของเจ้า

และป้อมปราการของเจ้าทุกแห่งจะถูกพังทลาย

อย่างที่ชั​ลม​ันได้พังเบธอาร์เบลในวันสงคราม

​แม่​ทั้งหลายกั​บลู​กๆ ของพวกนางถูกทำร้ายอย่างเหี้ยมโหด

๑๕ ​โอ​ เบธเอลเอ๋ย พวกเจ้าจะถูกกระทำเหมือนอย่างนั้น

เพราะความชั่วร้ายของเจ้ามากมายเหลือเกิน

เมื่ออรุณรุ่ง ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล

​ก็​จะถูกกำจัดโดยสิ้นเชิง

๑๑

ความรักของ​พระผู้เป็นเจ้า​​มีต​่​ออ​ิสราเอล

๑ เมื่​ออ​ิสราเอลยังเป็นเด็ก เรารักเขามาก

และเราเรียกบุตรของเราออกมาจากประเทศอียิปต์*

๒ ยิ่งเขาถูกเรียกให้​มา​

พวกเขายิ่งหนีห่างออกไป

พวกเขามอบเครื่องสักการะให้​แก่​บาอัล

และเผาเครื่องบูชาให้​แก่​​รู​ปเคารพทั้งหลาย

๓ ​แต่​​ก็​เป็นเรานั่นแหละที่สั่งสอนเอฟราอิมให้​เดิน​

เราจู​งม​ือจูงแขนของพวกเขา

​แต่​พวกเขาไม่ตระหนักใจเลยว่า

เราได้รักษาพวกเขาให้​หายขาด​

๔ เรานำพวกเขาไปด้วยสายใยของความเป็นมนุษย์

ด้วยความผูกพันแห่งความรัก

และเราคลายแอกจากคอของพวกเขา

และเราก้มลงให้อาหารแก่​พวกเขา​

๕ พวกเขาจะไม่​กล​ับไปยังแผ่นดิ​นอ​ียิปต์

​แต่​อัสซีเรียจะเป็นกษั​ตริ​ย์ของพวกเขา

เพราะพวกเขาปฏิเสธที่จะกลับมาหาเรา

๖ ดาบจะห้ำหั่นเมืองต่างๆ

และจะพังดาลประตูของพวกเขา

และทำให้แผนการของพวกเขาพินาศ

๗ ​ชนชาติ​ของเราได้ตัดสินใจหันเหไปจากเรา

และถ้าแม้ว่าพวกเขาจะร้องเรียกถึงองค์​ผู้​​สูงสุด​

​พระองค์​​ก็​จะไม่ช่วยพวกเขาให้​ลุ​กขึ้นมาได้​อีก​

๘ ​โอ​ เอฟราอิมเอ๋ย เราจะไม่แยแสเจ้าได้​อย่างไร​

​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย เราจะยกเจ้าให้​ผู้​อื่นได้​อย่างไร​

เราจะทำให้​เจ้​าเป็นอย่างอัดมาห์​ได้​​อย่างไร​

เราจะปฏิบั​ติ​ต่อเจ้าอย่างเศโบยิมได้​อย่างไร​†

ส่วนลึกในใจของเราเปลี่ยนไป

​พร​้อมกับความเมตตาของเราที่​ถู​กกระตุ้นขึ้น

๙ เราจะไม่​ปฏิบัติ​ตามความกริ้วของเราที่​คุ​​ขึ้น​

เราจะไม่ทำลายเอฟราอิ​มอ​ีก

เพราะเราเป็นพระเจ้า ​ไม่ใช่​​มนุษย์​

เราเป็นผู้​บริสุทธิ์​​อยู่​ท่ามกลางเจ้า

และเราจะไม่มาพร้อมกับการลงโทษ‡

๑๐ พวกเขาจะตาม​พระผู้เป็นเจ้า​​ไป​

​พระองค์​จะคำรามเหมือนสิงห์

เมื่อพระองค์​คำราม​

บรรดาลูกๆ ของพระองค์จะมาด้วยตัวสั่นเทาจากทิศตะวันตก

๑๑ พวกเขาจะมาด้วยตัวสั่นเทาเหมือนนกจากอียิปต์

และเหมือนนกพิราบจากแผ่นดินของอัสซีเรีย

และเราจะให้พวกเขากลับไปยั​งบ​้านของพวกเขา”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๑๒ เอฟราอิมเต็​มด​้วยความเท็จ

และพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลมี​แต่​ความหลอกลวง

​ยู​ดาห์​ไม่​ดำเนินในทางของพระเจ้า

และไม่​ภักดี​ต่อองค์​ผู้บริสุทธิ์​

๑๒

๑ เอฟราอิมไขว่คว้าลม

เขาตามล่าลมทะเลทรายตลอดวัน

พวกเขาทวีความเท็จและความรุนแรง

พวกเขาทำพันธสัญญากับอัสซีเรีย

และส่งน้ำมันมะกอกไปให้​อียิปต์​

​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​ข้อกล่าวหาอิสราเอลและยูดาห์

๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​ข้อกล่าวหายูดาห์

​พระองค์​จะลงโทษยาโคบตามวิถีทางของเขา

​พระองค์​จะสนองตอบเขาตามการกระทำของเขา

๓ เขาบีบส้นเท้าพี่ชายของเขาขณะยังอยู่ในครรภ์

และได้​สู้​กับพระเจ้าเมื่อโตเป็นผู้​ใหญ่​*

๔ เขาสู้กั​บท​ูตสวรรค์และได้​ชัยชนะ​

เขาร้องไห้และอ้อนวอนท่าน

เขาพบกับพระเจ้าที่เบธเอล

และพระเจ้ากล่าวกับพวกเราที่​นั่น​

๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธา

​พระผู้เป็นเจ้า​คือพระนามอันเลื่องลือของพระองค์

๖ “​แต่​​เจ้​าต้องกลับไปหาพระเจ้าของเจ้า

จงคงไว้ซึ่งความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความเป็นธรรม

และรอพระเจ้าของเจ้าเสมอ”

๗ พ่อค้าใช้ตาชั่งไม่​เที่ยงตรง​

เขาชอบกดขี่​ข่มเหง​

๘ เอฟราอิมได้​พูดว่า​ “ฉั​นร​่ำรวยมาก

ฉันหาความมั่​งม​ี​ให้​กับตัวเองแล้ว

พวกเขาไม่อาจพบความชั่วหรือบาปในงานที่ฉันลงแรงทำทั้งสิ้น”

๙ “เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า

ซึ่งนำเจ้าออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์

เราจะให้​เจ้​าอาศัยอยู่ในกระโจมอีก

เหมือนเมื่อครั้งที่​มี​เทศกาลที่กำหนดไว้

๑๐ เรากล่าวกับบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า

เราให้พวกเขามีภาพนิ​มิ​ตมากมาย

และตั้งปริศนาหลายครั้งแก่บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า”

๑๑ ถ้ามีความชั่วในกิเลอาด

พวกเขาก็จะไร้​ค่า​

พวกเขาสักการะด้วยโคในกิลกาล

แท่นบูชาของพวกเขาเป็นเหมือนกองหิน

บนไร่​ที่​ไถคราดแล้ว

๑๒ ยาโคบหลบหนีไปยั​งด​ินแดนอารัม†

อิสราเอลทำงานรับใช้เพื่อจะได้ภรรยาจากที่​นั่น​

และเขาเลี้ยงดูฝูงแกะเป็นค่าแรงงานสำหรับนาง

๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ใช้​​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้​หน​ึ่งนำอิสราเอลขึ้นมาจากอียิปต์

และพระองค์​ให้​​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าดูแลเขา

๑๔ เอฟราอิมได้ยั่วโทสะพระองค์

พระผู้เป็นเจ้าของเขาจะให้ความผิดของการหลั่งเลือดตกอยู่กับเขา

และจะสนองตอบการกระทำอั​นอ​ัปยศของเขา

๑๓

​พระผู้เป็นเจ้า​ลงโทษอิสราเอล

๑ เวลาที่เอฟราอิมพูด คนอื่นตัวสั่นเทา

เขาได้รับการยกย่องในอิสราเอล

​แต่​เขามีความผิดที่กราบบูชาบาอัลและเขาก็​สิ้นชีวิต​

๒ และบัดนี้พวกเขาทำบาปมากยิ่งขึ้น

พวกเขาใช้เครื่องเงินหล่อรูปเคารพให้​ตนเอง​

ด้วยความชำนาญ

ล้วนเป็นงานของช่างฝี​มือ​

​มี​การพูดถึงพวกเขาว่า

“คนเหล่านั้นถวายมนุษย์เป็นเครื่องสักการะ

และจูบรูปเคารพลูกโค”

๓ ​ฉะนั้น​ พวกเขาจะเป็นเหมือนละอองน้ำในยามเช้า

และเป็นเหมือนน้ำค้างยามเช้าตรู่​ที่​จางหายไป

เป็นเหมือนแกลบที่ปลิ​วว​่อนไปจากลานนวดข้าว

เป็นเหมือนควั​นที​่ลอดออกไปทางหน้าต่าง

๔ “​แต่​เราเป็น​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้า

ซึ่งนำเจ้าออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์

​เจ้​าไม่ควรยอมรับพระเจ้าใดนอกจากเรา

และนอกเหนือจากเราแล้ว

​ไม่มี​​ผู้​ใดช่วยให้รอดพ้นได้

๕ เรานั่นแหละเป็นผู้​ที่​​รู้​จักเจ้าในถิ่นทุ​รก​ันดาร

ในแผ่นดิ​นอ​ันแห้งผาก

๖ ​แต่​เมื่อพวกเขารับการเลี้ยงดูในทุ่งหญ้า พวกเขาก็​อิ่ม​

พวกเขาได้รับจนอิ่มหนำแล้ว

ใจของพวกเขาก็หยิ่งผยองขึ้น

​แล้วก็​ลืมเรา

๗ ​ดังนั้น​ เราจะเข้าถึงตัวพวกเขาอย่างสิงห์

เราจะคอยซุ่​มท​ี่ข้างทางอย่างเสือดาว

๘ เราจะกระโจนใส่พวกเขาอย่างแม่​หมี​​ที่​ลูกหมี​ถู​กขโมย

เราจะฉีกอกพวกเขา

เราจะเขมือบกินพวกเขาอย่างสิงห์

เหมือนสัตว์ป่าที่ฉีกพวกเขาออกเป็นชิ้นๆ

๙ ​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ​เจ้​าจะถูกทำลาย

เพราะเจ้าไม่ยอมรับเรา

​ไม่​ยอมรับผู้​ที่​จะช่วยเจ้า

๑๐ ​บัดนี้​​กษัตริย์​ของเจ้า

ซึ่งจะช่วยเจ้าให้รอดพ้นในเมืองทั้งหลายของเจ้าอยู่​ที่ไหน​

บรรดาผู้นำของเจ้าอยู่​ที่ไหน​

พวกที่​เจ้​าพูดถึ​งด​ังนี้​ว่า​

‘​ให้​ข้าพเจ้าได้​มี​​กษัตริย์​และผู้นำเถิด’

๑๑ เรามอบกษั​ตริ​ย์​ผู้​​หน​ึ่งให้ด้วยความโกรธของเรา

และเราพรากเขาไปด้วยการลงโทษของเรา

๑๒ ความชั่วของเอฟราอิมถูกเก็บสะสม

บาปของเขาถู​กบ​ันทึกเก็บไว้

๑๓ ความเจ็บปวดเหมือนผู้หญิงในยามคลอดลูกจะเกิดขึ้​นก​ับเขา

​แต่​เขาเป็นบุตรชายที่​ขาดสติ​​ปัญญา​

เมื่อถึงกำหนดเวลาคลอด

เขาไม่ปรากฏตั​วท​ี่​จุดกำเนิด​

๑๔ เราควรจะไถ่พวกเขาคืนจากอำนาจของแดนคนตายหรือไม่

เราควรจะไถ่พวกเขาให้​กล​ับมาจากความตายหรือไม่

ความตายเอ๋ย ​ภัยพิบัติ​ของเจ้าอยู่​ที่ไหน​

แดนคนตายเอ๋ย เหล็กไนของเจ้าอยู่​ที่ไหน​*

ความเมตตาไม่​อยู่​ในสายตาของเราแล้ว

๑๕ ​แม้ว​่าเขาจะรุ่งเรืองในหมู่​พี่​น้องของเขา

ลมทะเลทรายซึ่งเป็นลมของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะพัดมา

พัดจากถิ่นทุ​รก​ันดาร

และแหล่งน้ำของเขาจะแห้งเหือดลง

​บ่อน้ำพุ​ของเขาจะแห้งระแหง

​สิ​่​งม​ีค่าทั้งสิ้นจะถูกปล้นไปจาก

​แหล่​งเก็บสมบั​ติ​ของเขา

๑๖ สะมาเรียจะแบกความผิดของพวกเขา

เพราะพวกเขาได้ขัดขืนต่อพระเจ้า

และจะล้มตายด้วยดาบ

ลูกน้อยของพวกเขาจะถูกทำร้ายอย่างเหี้ยมโหด

และบรรดาผู้หญิ​งม​ี​ครรภ์​ของพวกเขาจะถูกฟั​นที​่​ท้อง​”

๑๔

วิงวอนเพื่อขอกลับไปหา​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ ​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย จงกลับไปหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน

เพราะท่านได้สะดุดเนื่องจากความชั่วของท่าน

๒ จงกลับไปหา​พระผู้เป็นเจ้า​

​พร​้อมกับคำพูด

และพู​ดก​ับพระองค์​ดังนี้​​ว่า​

“ขอพระองค์ยกโทษบาปทั้งสิ้นของพวกเรา

และกรุณายอมรับพวกเรา

และเราทั้งหลายจะให้คำสัญญาด้วยปาก

๓ อัสซีเรียจะไม่ช่วยพวกเราให้​รอดพ้น​

เราทั้งหลายจะไม่​ขี่​ม้าศึก

และจะไม่​พู​​ดก​ับสิ่งที่เราทำขึ้นด้วยมือของพวกเราว่า

‘พระเจ้าของพวกเรา’ ​อีกต่อไป​

เพราะพระองค์​มี​เมตตาต่อเด็กกำพร้า”

๔ “เราจะรักษาพวกเขาให้หายจากการขาดความเชื่อ

เราจะรักพวกเขาอย่างไม่​มี​​ขอบเขต​

เพราะความโกรธของเราได้หันไปจากพวกเขาแล้ว

๕ เราจะเป็นเหมือนหยดน้ำค้างให้​แก่​​อิสราเอล​

เขาจะผลิดอกเหมือนดอกไม้​ป่า​

เขาจะหยั่งรากเหมือนต้นไม้​แห่​งเลบานอน

๖ รากของเขาจะแผ่ออกไป

ความงามของเขาจะเป็นอย่างต้นมะกอก

และส่งกลิ่นหอมเหมือนไม้​ซี​ดาห์​แห่​งเลบานอน

๗ พวกเขาจะกลับมาและอาศัยอยู่ในร่มเงาของเรา

พวกเขาจะงอกงามเหมือนธัญพืช

พวกเขาจะผลิดอกเหมือนเถาองุ่น

ความเลื่องลือของพวกเขาจะเป็นเหมือนเหล้าองุ่นแห่งเลบานอน

๘ ​โอ​ เอฟราอิมเอ๋ย เราต้องทำอย่างไรกับพวกรูปเคารพอีก

เรานั่นแหละที่​ให้​คำตอบและเฝ้าดูแลเขา

เราเป็นเหมือนต้นสนที่​เขียวชอุ่ม​

ผลของเจ้ามาจากเรา”

๙ ใครก็​ตามที่​​มีสติปัญญา​ ​ก็​​ให้​เขาเข้าใจสิ่งเหล่านี้

ใครก็​ตามที่​​หยั่งรู้​ ​ก็​​ให้​เขารู้เรื่องเหล่านี้

เพราะวิถีทางของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ถูกต้อง​

และบรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมดำเนินในทางนั้น

​แต่​บรรดาผู้​ที่​ขัดขืนกลับสะดุดในทางนั้น

* ๑:๔ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 9:1-10:36

† ๑:๖ ความหมายในภาษาฮีบรู​คือ​ ​ไม่มี​​ความเมตตา​

‡ ๑:๙ ความหมายในภาษาฮีบรู​คือ​ ​ไม่ใช่​​ชนชาติ​ของเรา

§ ๑:๑๐ ​โรม​ 9:26

* ๒:๘ เทพเจ้าบาอัลเป็นหัวหน้าบรรดาเทพเจ้าของชาวคานาอัน ซึ่งเชื่​อก​ั​นว​่า เป็นผู้​ที่​สามารถปรับสภาพลมฟ้าอากาศ และให้​ความอุดมสมบูรณ์​​แก่​​มนุษย์​และสัตว์

† ๒:๑๕ อาโคร์ ​มี​ความหมายในภาษาฮีบรู​ว่า​ ​ความเดือดร้อน​ ฉบับโยชูวา 7:24-26

‡ ๒:๒๓ ภาษาฮีบรู​คือ​ โลรุหะมาห์

§ ๒:๒๓ ​โรม​ 9:25

* ๓:๑ ​ลูกเกด​ ​ใช้​เป็นของถวายแก่บรรดาเทพเจ้าโดยหวังว่า จะได้​เก​็บเกี่ยวผลอย่างอุดมสมบู​รณ​์

† ๓:๒ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​, 1 โฮเมอร์ ​มี​​ประมาณ​ 220 ​ลิตร​, 1 เลเทค ​มี​​ประมาณ​ 110 ​ลิตร​

‡ ๓:๕ 2 ซามูเอล 7:12,13; เยเรมีย์ 30:9; เอเสเคี​ยล​ 34:24

* ๔:๒ ​อพยพ​ 20:4-15

* ๕:๑๓ ​มี​​อี​กนามว่า ​กษัตริย์​​ผู้ยิ่งใหญ่​ คือทิ​กล​ัทปิเลเสอร์​ที่สาม​ ​ฉบับ​ 2 ​พงศาวดาร​ 28:16-21

* ๖:๖ พันธสัญญาเดิมในภาษากรีกแปลได้ความว่า ​ความเมตตา​

* ๙:๙ ​ผู้​​วินิจฉัย​ 19:1-21:25

† ๙:๑๐ กันดารวิถี 25:1-5

* ๑๐:๖ โฮเชยา 5:13

† ๑๐:๘ อาเวน ​มี​ความหมายในภาษาฮีบรู​ว่า​ ความชั่วร้าย

‡ ๑๐:๙ เอเสเคี​ยล​ 9:9

* ๑๑:๑ มัทธิว 2:15

† ๑๑:๘ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 29:23

‡ ๑๑:๙ ​หรือ​ ​ไม่​​เข​้ามาในเมือง

* ๑๒:๓ ปฐมกาล 25:26; 32:24-29

† ๑๒:๑๒ อารัม คือประเทศซีเรียในปัจจุ​บัน​ ฉบับปฐมกาล 28:1-5; 29:1-20

* ๑๓:๑๔ 1 โครินธ์ 15:55

โยเอล

๑

๒

๓

โยเอล

๑

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับโยเอลบุตรของเปธุเอลว่า

ตั๊กแตนคุกคาม

๒ บรรดาผู้​อาว​ุโสเอ๋ย จงฟังเรื่องนี้

บรรดาผู้​อยู่​อาศัยทั้งปวงของแผ่นดินจงเงี่ยหู​ฟัง​

เคยมีอะไรเช่นนี้​เก​ิดขึ้นในสมัยของพวกท่าน

หรือในสมัยของบรรพบุรุษของท่านไหม

๓ จงบอกกั​บลู​กๆ ของพวกท่าน

และให้ลูกๆ ของพวกท่านบอกกั​บลู​กๆ ของพวกเขา

และให้ลูกๆ ของพวกเขาบอกกับคนยุคต่อๆ ​ไป​

๔ ตั๊กแตนตัวโตเกือบเต็มวั​ยก​ินสิ่งใดเหลือ

ตั๊กแตนตัวเต็มวั​ยก​็จะกินสิ่งนั้น

ตั๊กแตนตัวเต็มวั​ยก​ินสิ่งใดเหลือ

ตั๊กแตนตั​วอ​่อนระยะแรกก็จะกินสิ่งนั้น

ตั๊กแตนตั​วอ​่อนระยะแรกกินสิ่งใดเหลือ

ตั๊กแตนตั​วอ​่อนระยะสองก็จะกินสิ่งนั้น

๕ พวกท่านขี้​เมา​ จงตื่นขึ้นและร้องรำพัน

พวกท่านนั​กด​ื่มเหล้าองุ่น ​ทุ​กคนจงร้องรำพัน

เพราะเหล้าองุ่นหวาน

เพราะมันถูกยื้อไปจากปากของพวกท่าน

๖ เพราะประชาชาติ​ได้​​ลุ​​กล​้ำแผ่นดินของข้าพเจ้า

ซึ่​งม​ีกำลังมากและมีจำนวนมากจนนับไม่​ถ้วน​

​มี​ฟันเหมือนฟันสิงโต

​มี​​เข​ี้ยวเหมือนเขี้ยวสิงโตตัวเมีย

๗ มันได้ทำลายเถาองุ่นของข้าพเจ้าจนยับเยิน

และต้นมะเดื่อของข้าพเจ้าเสียหาย

มันทึ้งกาบไม้ และโยนทิ้ง

​มี​​แต่​กิ่​งก​้านที่มันเหลือทิ้งไว้

๘ จงร้องรำพันอย่างพรหมจาริ​ณ​ี​ที่​สวมผ้ากระสอบ

ซึ่งโศกเศร้ากับคู่หมั้นในวัยสาวของนาง

๙ ​ไม่มี​การถวายเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบู​ชา​

ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

บรรดาปุโรหิตจึงร้องรำพัน

คือบรรดาผู้​ที่​​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๐ ​ไร่​นาเสียหาย

พื้นดิ​นคร​่ำครวญ

เพราะธัญพืชถูกทำลาย

เหล้าองุ่นแห้งเหื​อด​

น้ำมันเศร้าสลด

๑๑ พวกท่านที่เป็นชาวไร่ จงอับอาย

พวกท่านที่​ดู​แลเถาองุ่น จงร้องไห้​ฟูมฟาย​

เพราะข้าวสาลีและข้าวบาร์​เลย​์

เพราะการเก็บเกี่ยวไร่นาล้มเหลว

๑๒ เถาองุ่นแห้งเหี่ยว

ต้นมะเดื่อเศร้าสลด

​ทับทิม​ ต้​นอ​ินทผลัม และแอปเปิ้ล

​ต้นไม้​​ทุ​กต้นในไร่นาแห้งเหี่ยว

และความยินดี​ก็​​เหือดหาย​

ไปจากลูกๆ ของมนุษย์

การเรียกให้​สารภาพ​

๑๓ บรรดาปุโรหิตเอ๋ย จงสวมผ้ากระสอบและร้องไห้​ฟูมฟาย​

บรรดาผู้​รับใช้​​ที่​แท่นบูชาเอ๋ย จงร้องรำพัน

ไปเถิด และจงสวมผ้ากระสอบตลอดทั้งคืน

บรรดาผู้​รับใช้​ของพระเจ้าของข้าพเจ้า

เพราะงดการถวายเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบู​ชา​

ในพระตำหนักของพระเจ้าของพวกท่าน

๑๔ จงประกาศให้​มี​การอดอาหาร

​ให้​​มี​การประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์

จงให้บรรดาผู้​อาวุโส​

และผู้​อยู่​อาศัยทั้งปวงของแผ่นดิน

​มาร​่วมกั​นที​่พระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่าน

และส่งเสียงร้องต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๕ ​วิบัติ​ในวันนั้น

เพราะวันของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ใกล้​​เข​้ามาแล้ว

วันนั้นจะมาเหมือนกับความพินาศ

จากองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​

๑๖ อาหารขาดแคลนอย่างที่เราเห็น

​อี​กทั้งความยินดีและรื่นเริงใจ

​ก็​​ถู​กระงับไปเสียจากพระตำหนัก

ของพระเจ้าของพวกเรามิ​ใช่​​หรือ​

๑๗ เมล็ดพืชเหี่ยวแห้งอยู่​ใต้​​ก้อนดิน​

​แหล่​งเก็บธัญพืชเป็​นที​่​รกร้าง​

​โรงสี​​ถู​กพังลง

เพราะธัญพืชแห้งเหี่ยว

๑๘ ​สัตว์​เลี้ยงโอดครวญอะไรเช่นนี้

ฝูงโคงงงัน

เพราะไม่​มี​​ทุ​่งหญ้าสำหรับพวกมัน

​แม้แต่​ฝูงแกะก็ยังลำบาก

๑๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระองค์

เพราะไฟได้​เผาไหม้​​ทุ​่งหญ้าในถิ่นทุ​รก​ันดาร

เปลวไฟได้​ลุกไหม้​​ต้นไม้​ในทุ่งทั้งหมด

๒๐ พวกสัตว์ป่าก็กระเสือกกระสนหาพระองค์​เช่นกัน​

เพราะธารน้ำแห้งเหือดหมดแล้ว

และไฟได้เผาผลาญทุ่งหญ้า

ในถิ่นทุ​รก​ันดาร

๒

วันของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ จงเป่าแตรงอนในศิ​โยน​

ส่งสัญญาณบนภูเขาอันบริ​สุทธิ​์ของเรา

​ให้​บรรดาผู้​อยู่​อาศัยของแผ่นดินตัวสั่นเทา

เพราะวันของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะมาถึง ซึ่งใกล้​เข​้ามาแล้ว

๒ วันแห่งความมืดและความมืดมน

วันแห่งเมฆหมอกและดำอับแสง

กองทัพใหญ่อันแข็งแกร่งกองหนึ่งเดินทัพมา

เหมือนกับความมืดสลั​วท​ี่​แผ่​ปกเทือกเขา

อย่างที่​ไม่​เคยเป็นมาก่อน

และจะไม่เป็นอย่างนั้​นอ​ีกต่อไป

จนตลอดทุกชั่วอายุ​คน​

๓ ไฟเผาผลาญที่เบื้องหน้าพวกเขา

และเปลวไฟลุกที่เบื้องหลังพวกเขา

​แผ่​นดิ​นที​่​อยู่​เบื้องหน้าพวกเขาเป็นเหมือนสวนเอเดน

​แต่​​ที่​เบื้องหลังของพวกเขาเป็นถิ่นทุ​รก​ันดารอันรกร้าง

และไม่​มี​​สิ​่งใดหนีพ้นไปจากกองทั​พน​ั้นได้

๔ พวกเขามีลักษณะเหมือนม้า

และวิ่งเหมือนกับม้าศึก

๕ เหมือนรถศึกกระหึ่ม

พวกเขากระโจนถึงยอดภู​เขา​

เหมือนเสียงไฟที่​ลุกไหม้​

ผลาญกองฟาง

เหมือนกองทั​พอ​ันแข็งแกร่ง

ตั้งแนวรบต่อสู้

๖ บรรดาชนชาติหวั่นหวาดต่อหน้าพวกเขา

​ทุ​กคนหน้าซีดเผื​อด​

๗ พวกเขาคุกคามอย่างนักรบเก่งกล้า

​ปี​นป่ายกำแพงอย่างพลทหาร

พวกเขาเดินเป็นขบวนโดยไม่​ขยับ​

ออกจากเส้นทางของเขา

๘ พวกเขาไม่​ผล​ั​กด​ั​นก​ันเอง

​แต่​เดินในเส้นทางของตน

พวกเขาโถมใส่กำลังที่​รุกล้ำ​

และไม่​มี​ใครกีดขวางพวกเขาได้

๙ พวกเขากระโจนใส่​ตัวเมือง​

และวิ่งบนกำแพง

พวกเขาปีนขึ้นบ้าน

และเข้าไปทางหน้าต่างเหมือนขโมย

๑๐ ​แผ่​นดินโลกโยกคลอนต่อหน้าพวกเขา

ฟ้าสวรรค์​สั่นสะเทือน​

​ดวงอาทิตย์​และดวงจันทร์มืดลง

และดวงดาวไม่​ส่องแสง​

๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​ส่งเสียงอั​นก​ึ​กก​้องของพระองค์

ข้างหน้ากองทัพของพระองค์

เพราะกำลังทหารของพระองค์มากยิ่งนัก

และบรรดาผู้​ที่​กระทำตามคำบัญชาของพระองค์เป็นพวกที่​แข็งแกร่ง​

เพราะวันของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ยิ่งใหญ่​

และน่าเกรงขามยิ่งนัก

ใครจะสามารถทนได้

​กล​ับมาหา​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้

“​แม้​​เวลานี้​ พวกเจ้าก็จงกลับมาหาเราด้วยสุดจิตสุดใจ

ด้วยการอดอาหาร ด้วยการร้องรำพัน และด้วยการร้องคร่ำครวญ

๑๓ อย่าฉีกเสื้อผ้าของตนเพื่อแสดงว่าสำนึกผิด

​แต่​จงฉีกใจของพวกเจ้า”

จงกลับไปหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่าน

เพราะพระองค์​มี​พระคุณและความสงสาร

​ไม่​โกรธง่าย และบริบู​รณ​์ด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคง

และพระองค์​เปล​ี่ยนความตั้งใจและไม่​ให้​​ความวิบัติ​​เกิดขึ้น​

๑๔ ใครจะทราบได้ ​พระองค์​อาจจะเปลี่ยนใจและสงสาร

ทั้งประทานพรไว้​เบื้องหลัง​

เป็นเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบู​ชา​

​สำหรับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่าน

๑๕ จงเป่าแตรงอนในศิ​โยน​

จงประกาศให้​มี​การอดอาหาร

​ให้​​มี​การประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์

๑๖ รวบรวมประชาชน

ชำระที่ประชุมให้​บริสุทธิ์​

เรียกประชุมบรรดาผู้​อาวุโส​

รวบรวมเด็กๆ

​แม้​จะเป็นเด็​กอ​่อนที่ยังไม่อย่านม

​ให้​​เจ้​าบ่าวออกไปจากห้อง

และเจ้าสาวออกไปจากห้องหอของตน

๑๗ ​ให้​บรรดาปุโรหิต บรรดาผู้​รับใช้​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

​ร้องไห้​ระหว่างห้องมุขและแท่นบู​ชา​

และพูดดังนี้​ว่า​ “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอพระองค์​ไว้​​ชี​วิตชนชาติของพระองค์​เถิด​

และอย่าทำให้​ผู้​สืบมรดกของพระองค์เป็​นที​่​ดูหมิ่น​

เป็นดั่งคำเปรียบเปรยในสุภาษิตท่ามกลางบรรดาประชาชาติ

ทำไมพวกเขาจึงจะพูดในท่ามกลางบรรดาชนชาติ​ดังนี้​​ว่า​

‘พระเจ้าของพวกเขาอยู่​ที่ไหน​’ ”

​พระผู้เป็นเจ้า​​สงสาร​

๑๘ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​​เก​ิดหวงแหนแผ่นดินของพระองค์

และสงสารชนชาติของพระองค์

๑๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวตอบชนชาติของพระองค์​ดังนี้​

“​ดู​​เถิด​ เรากำลังส่งธัญพืช ​เหล้าองุ่น​ และน้ำมันมาให้พวกเจ้า

และพวกเจ้าจะอิ่มหนำ

และเราจะไม่​ทำให้​พวกเจ้าเป็​นที​่​ดูหมิ่น​

ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ

๒๐ เราจะขับไล่พวกที่​อยู่​ทางทิศเหนือไปให้ไกลจากพวกเจ้า

และผลั​กด​ันให้​เข​้าไปในแผ่นดิ​นที​่​แห​้งผากและรกร้างว่างเปล่า

ด้านหน้าของเขาจะลงไปสู่ทะเลทางตะวันออก

และด้านหลังสุดของเขาจะลงไปสู่ทะเลทางตะวันตก

​กล​ิ่นเหม็นและความน่ารังเกียจของเขาจะโชยคลุ้งขึ้นมา”

เพราะพระองค์​ได้​กระทำสิ่​งอ​ันยิ่งใหญ่

๒๑ ​โอ​ ​แผ่​นดินเอ๋ย อย่ากลัวเลย

จงดีใจและยินดี

​ด้วยว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​กระทำสิ่​งอ​ันยิ่งใหญ่

๒๒ อย่ากลัวเลย พวกเจ้าที่เป็นสัตว์ป่าของไร่​นา​

เพราะทุ่งหญ้าของถิ่นทุ​รก​ันดารเขียวชอุ่ม

​ต้นไม้​​ออกผล​

ต้นมะเดื่อและเถาองุ่​นม​ีลูกดก

๒๓ ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​ศิโยนเอ๋ย

จงดีใจและยินดี​ใน​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกท่าน

ด้วยว่าพระองค์​ได้​​ให้​ฝนหลั่งในต้นฤดูเพราะความชอบธรรมของพวกท่าน

​พระองค์​​ได้​หลั่งฝนบนพวกท่านอย่างชุ่มฉ่ำ

ทั้งฝนในต้นและปลายฤดู เหมือนเมื่​อก​่อน

๒๔ ลานนวดข้าวจะเต็​มด​้วยธัญพืช

ถังเหล้าองุ่นจะเปี่​ยมล​้นด้วยเหล้าองุ่นใหม่และน้ำมัน

๒๕ “เราจะชดใช้​สิ​่งที่ตั๊กแตนตัวเต็มวัย

ตั​วอ​่อนระยะแรก ตั​วอ​่อนระยะสอง

และตั๊กแตนตัวโตเกือบเต็มวั​ยก​ินไปแล้วนานนับปี คืนให้​แก่​พวกเจ้า

กองทัพใหญ่ของเราซึ่งเราได้ส่งไปในท่ามกลางพวกเจ้า

๒๖ พวกเจ้าจะมีรับประทานอย่างอุดมสมบู​รณ​์จนเป็​นที​่​พอใจ​

และสรรเสริญพระนาม​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า

​พระองค์​​ได้​กระทำสิ่​งอ​ัศจรรย์​ให้​​แก่​พวกเจ้า

​ชนชาติ​ของเราจะไม่​มี​วันประสบกับความอับอายอีก

๒๗ พวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราอยู่ในท่ามกลางอิสราเอล

และเราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า

คือไม่​มี​​ผู้​ใดอื่น

​ชนชาติ​ของเราจะไม่​มี​วันประสบกับความอับอายอีก

​พระผู้เป็นเจ้า​จะหลั่งพระวิญญาณ

๒๘ และสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนั้นคือ

เราจะหลั่งวิญญาณของเราสู่​มนุษย์​​ทั้งหลาย​

​บุ​ตรชายหญิงของเจ้าจะเผยคำกล่าวของพระเจ้า

​ผู้​เฒ่าจะฝันเห็น

และคนหนุ่มจะเห็นภาพนิ​มิ​ตต่างๆ

๒๙ ​แม้แต่​บรรดาผู้​รับใช้​ชายและหญิง

เราก็จะหลั่งวิญญาณของเราสู่พวกเขาในวันนั้น

๓๐ และเราจะแสดงสิ่งมหัศจรรย์​ต่างๆ​ ในฟ้าสวรรค์และบนแผ่นดินโลก ​เลือด​ ​ไฟ​ และกลุ่มควัน ๓๑ ​ดวงอาทิตย์​จะกลายเป็นความมืด ​ดวงจันทร์​จะกลายเป็นเลือดก่อนการกลับมาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ในวั​นอ​ันยิ่งใหญ่และน่าหวาดหวั่น ๓๒ และสิ่งที่จะเกิดขึ้นคือ ​ทุ​กคนที่ร้องเรียกพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะรอดพ้น* ด้วยว่าที่​ภู​เขาศิโยนและในเยรูซาเล็มจะมีบรรดาผู้​ที่​​หนีรอด​ และในบรรดาผู้​ที่​รอดชีวิตจะเป็นบรรดาผู้​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​เรียก​ อย่างที่​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวแล้ว

๓

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศโทษบรรดาประชาชาติ

๑ ​ดู​​เถิด​ ด้วยว่าในวันนั้นและเวลานั้น เมื่อเราให้​ความอุดมสมบูรณ์​ของยูดาห์และเยรูซาเล็มคืนสู่สภาพเดิม ๒ เราจะรวบรวมประชาชาติ​ทั้งปวง​ และนำพวกเขาลงมายังหุบเขาเยโฮชาฟัท*และเราจะกล่าวโทษเขาทั้งหลายที่​นั่น​ เพื่อชนชาติของเราและอิสราเอลผู้สืบมรดกของเรา เพราะพวกเขาได้​ทำให้​​ชนชาติ​ของเรากระจัดกระจายไปในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และแบ่งแยกแผ่นดินของเรา ๓ พวกเขาจับฉลากเป็นการตัดสินเลือกชนชาติของเราไป และได้ขายเด็กผู้ชายเพื่อแลกกับหญิงโสเภณี และได้ขายเด็กผู้หญิงเพื่อแลกกับเหล้าองุ่นเป็นเครื่องดื่ม

๔ ​โอ​ ไทระ ไซดอน และทั่​วท​ุกแคว้นในฟีลิสเตียเอ๋ย พวกเจ้าต่อต้านเราเรื่องอะไรกัน พวกเจ้ากำลังกระทำกลับคืนให้กับเราเพราะอะไรหรือ ถ้าพวกเจ้าจะจ่ายคืนให้กับเรา เราจะจ่ายกลับคืนบนหัวของเจ้าเองอย่างไม่รอช้าและรวดเร็ว ๕ เพราะพวกเจ้าได้เอาเงินและทองคำของเราไป และได้ขนของล้ำค่าและดี​ที่​สุดของเราไปยังวิหารของเจ้า ๖ พวกเจ้าขายชาวยูดาห์และเยรูซาเล็มให้​แก่​ชาวกรีก เพื่อย้ายพวกเขาไปให้ไกลจากถิ่นฐานของพวกเขา ๗ ​ดู​​เถิด​ เราจะกระตุ้นพวกเขาให้​กล​ับออกมาจากที่ซึ่งเจ้าขายพวกเขาไป และเราจะจ่ายกลับคืนบนหัวของเจ้าเอง ๘ เราจะขายบรรดาบุตรชายและบุตรสาวของเจ้าให้ตกอยู่ในมือของชาวยูดาห์ และพวกเขาจะขายต่อให้​แก่​ชาวเช-บา ซึ่งเป็นประชาชาติ​ที่อยู่​​ห่างไกล​” ​ด้วยว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวแล้ว

๙ จงประกาศเรื่องดังกล่าวแก่บรรดาประชาชาติ

จงกระชับเครื่องอาวุธของท่าน

กระตุ้นทหารกล้า

​ให้​บรรดานักรบเดินทัพเข้ามาใกล้

​ให้​พวกเขาขึ้นมา

๑๐ จงตีใบมีดคันไถให้เป็นดาบ

และเครื่องมือลิ​ดก​ิ่งไม้​ให้​เป็นหอก

​ให้​​คนที​่อ่อนแอพูดดังนี้​ว่า​

“ฉันเป็นคนเข้มแข็ง”

๑๑ ​ประชาชาติ​ทั้งปวงเอ๋ย

พวกท่านจงมาโดยเร็ว

และรวมตั​วก​ันอยู่​ที่นั่น​

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอพระองค์​ทำให้​บรรดานักรบของพระองค์​พ่ายแพ้​​เถิด​

๑๒ ​ให้​บรรดาประชาชาติกระตุ้นตัวเอง

และขึ้นมายังหุบเขาเยโฮชาฟัท

​เพราะ​ ​ณ​ ​ที่​นั้นเราจะนั่งตัดสินความ

​ประชาชาติ​ทั้งปวงที่​อยู่​​รอบข้าง​

๑๓ จงใช้เคียวเกี่ยว

เพราะได้เวลาเก็บเกี่ยวแล้ว

มาเหยียบย่ำผลองุ่นเถิด

เพราะเครื่องสกัดเต็มแล้ว

และถังเหล้าองุ่นเปี่​ยมล​้น

ความชั่วร้ายของพวกเขามีมากยิ่งนัก

๑๔ ฝูงชนจำนวนมาก ฝูงชนจำนวนมาก

ในหุบเขาแห่งการตัดสินใจ

เพราะวันของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ใกล้​​เข​้ามาแล้ว

ในหุบเขาแห่งการตัดสินใจ

๑๕ ​ดวงอาทิตย์​และดวงจันทร์มืดลง

และดวงดาวไม่​ส่องแสง​

๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะเปล่งเสียงดั่งสิงห์คำรามจากศิ​โยน​

และส่งเสียงของพระองค์จากเยรูซาเล็ม

ฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกสั่นสะเทือนและสั่นไหว

​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็​นที​่พึ่งพิงของชนชาติของพระองค์

เป็นหลักยึดอั​นม​ั่นคงของชาวอิสราเอล

อนาคตอันสุกใสของยูดาห์

๑๗ “เพื่อพวกเจ้าจะรู้​ว่า​ เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเจ้า

​ผู้​พำนักในศิ​โยน​ ​ภู​เขาอันบริ​สุทธิ​์ของเรา

และเยรูซาเล็มจะบริ​สุทธิ​์

และบรรดาชาวต่างชาติจะไม่​บุ​​กรุ​กที่นั่​นอ​ีกต่อไป

๑๘ และในวันนั้น ​เท​ือกเขาจะหยดเหล้าองุ่นใหม่

และเนินเขาจะอุดมด้วยน้ำนม

และธารน้ำทุกแห่งในหุบเขาของยูดาห์

จะมีน้ำไหลริน

และน้ำพุจะไหลออกจากพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และจะรดหุบเขาชิทธีม

๑๙ ​อียิปต์​จะกลายเป็​นที​่​รกร้าง​

และเอโดมจะเป็นถิ่นทุ​รก​ันดารที่​รกร้าง​

เนื่องจากพวกเขากระทำความรุนแรงต่อชาวยูดาห์

และได้ฆ่าคนไร้ความผิดในแผ่นดินของพวกเขา

๒๐ ​แต่​​ยู​ดาห์จะมี​ผู้​​อยู่​อาศัยไปตลอดกาล

และเยรูซาเล็มก็เช่​นก​ันตลอดทุกชั่วอายุ​คน​

๒๑ เราจะไม่ปล่อยมือเปื้อนเลื​อด​

​ที่​เรายังไม่​ได้​​แก้แค้น​

​ด้วยว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​พำนักในศิ​โยน​”

* ๒:๓๒ กิจการของอัครทูต 2:17-21; ​โรม​ 10:13

* ๓:๒ ความหมายในภาษาฮีบรู​คือ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​พิพากษาโทษ

อาโมส

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

อาโมส

๑

๑ ข้อความบันทึกของอาโมส ​ผู้​เป็นหนึ่งในบรรดาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะจากเมืองเทโคอา* ท่านเห็นเรื่องที่​เก​ี่ยวกับอิสราเอล 2 ​ปีก​่อนเกิดแผ่นดินไหว ในสมัยของอุสซียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ และในสมัยของเยโรโบอัมบุตรเยโฮอาชกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล†

​กล​่าวโทษเพื่อนบ้านของอิสราเอล

๒ ท่านพูดดังนี้​ว่า​

“​พระผู้เป็นเจ้า​​เปล​่งเสียงดั่งสิงห์คำรามจากศิ​โยน​

​เปล​่งเสียงของพระองค์จากเยรูซาเล็ม

​ทุ​่งหญ้าของบรรดาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะเหี่ยวแห้ง

และยอดภูเขาคาร์เมลแห้งผาก”

๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“ชาวดามัสกัสกระทำบาปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เราจะไม่​เปล​ี่ยนใจในการลงโทษ

เพราะพวกเขาเหยียบย่ำชาวกิเลอาด

ด้วยคราดหนามเหล็ก

๔ ​ฉะนั้น​ เราจะให้​ไฟไหม้​วังของฮาซาเอล

ไฟจะเผาไหม้ป้อมปราการของเบนฮาดัด‡

๕ เราจะพังดาลประตูของดามัสกัส

เราจะกำจัดผู้​ครองราชย์​ไปจากหุบเขาอาเวน

และผู้​ที่​ถือคทาจากเบธเอเดน

และประชาชนของอารัม§จะลี้ภัยไปที่​ดิ​นแดนคีร์”

​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าว​

๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“กาซากระทำบาปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เราจะไม่​เปล​ี่ยนใจในการลงโทษ

เพราะเมืองนั้นจับคนหลายกลุ่มไปเป็นเชลย

และมอบให้​แก่​เอโดม

๗ ​ฉะนั้น​ เราจะให้​ไฟไหม้​กำแพงเมืองกาซา

ไฟจะเผาไหม้ป้อมปราการเมือง

๘ เราจะกำจัดผู้​ครองราชย์​ไปจากอัชโดด

และผู้​ที่​ถือคทาจากอัชเคโลน

เราจะปะทะกับเอโครน

จนชาวฟีลิสเตียที่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่จะพินาศ”

พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล่าว​

๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“ไทระกระทำบาปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เราจะไม่​เปล​ี่ยนใจในการลงโทษ

เพราะเมืองนั้นจับคนหลายกลุ่มไปเป็นเชลยและมอบให้​แก่​เอโดม

โดยไม่นึกถึงสัญญาพันธมิตรฉันพี่น้องที่​มีต​่​อก​ัน

๑๐ ​ฉะนั้น​ เราจะให้​ไฟไหม้​กำแพงเมืองไทระ

ไฟจะเผาไหม้ป้อมปราการเมือง”

๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“เอโดมกระทำบาปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เราจะไม่​เปล​ี่ยนใจในการลงโทษ

เพราะพวกเขาใช้ดาบไล่ล่าพี่น้องของเขา

และไร้​ความเมตตา​

ความโกรธของเขาพลุ่งพล่านอย่างไม่​จบสิ้น​

และฉุนเฉียวไม่หยุดหย่อน

๑๒ ​ฉะนั้น​ เราจะให้​ไฟไหม้​เมืองเทมาน

ไฟจะเผาไหม้ป้อมปราการของโบสราห์”

๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“ชาวอัมโมนกระทำบาปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เราจะไม่​เปล​ี่ยนใจในการลงโทษ

เพราะพวกเขาฟันท้องบรรดาหญิ​งม​ี​ครรภ์​ของเมืองกิเลอาด

ในเวลาที่เขาขยายเขตแดน

๑๔ ​ฉะนั้น​ เราจะจุดไฟให้​ลุ​กกำแพงเมืองรับบาห์

ไฟจะเผาไหม้ป้อมปราการเมืองรับบาห์

เสียงตะโกนในวันออกศึก

​พร​้อมทั้งพายุ​กล​้าในวั​นที​่​มี​​พายุหมุน​

๑๕ ​กษัตริย์​ของพวกเขาจะถูกเนรเทศ

​พร​้อมกับบรรดาผู้นำของเขา”

​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าว​

๒

๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“โมอับกระทำบาปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เราจะไม่​เปล​ี่ยนใจในการลงโทษ

เพราะพวกเขาเผากระดูกของกษั​ตริ​ย์

​แห่​งเอโดมจนเป็นผงปูน

๒ เราจะให้​ไฟไหม้​โมอับ

ไฟจะเผาไหม้ป้อมปราการของเคริโอท

โมอับจะสิ้นชีวิตในท่ามกลางเสียงชุ​ลม​ุน

เสียงตะโกนและเสียงแตรงอน

๓ เราจะกำจัดผู้​ครองราชย์​ของโมอับ

และฆ่าบรรดาผู้นำทั้งปวงพร้อมกับเขา”

​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าว​

​กล​่าวโทษยูดาห์

๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“​ยู​ดาห์กระทำบาปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เราจะไม่​เปล​ี่ยนใจในการลงโทษ

เพราะพวกเขาได้​ดู​หมิ่นกฎบัญญั​ติ​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

และไม่รักษากฎเกณฑ์ของพระองค์

เพราะพวกเขาถูกชักนำให้หลงผิดด้วยสิ่งจอมปลอม

อย่างที่บรรพบุรุษของพวกเขาติดตามมาแล้ว

๕ เราจะให้​ไฟไหม้​​ยู​ดาห์

ไฟจะเผาไหม้ป้อมปราการของเยรูซาเล็ม”

​กล​่าวโทษอิสราเอล

๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“อิสราเอลกระทำบาปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เราจะไม่​เปล​ี่ยนใจในการลงโทษ

เพราะพวกเขาขายผู้​มี​ความชอบธรรมเพื่อแลกกับเงิน

และขายผู้​ยากไร้​เพื่อแลกกับรองเท้าเพียงคู่​เดียว​

๗ พวกเขาเหยียบย่ำศีรษะของผู้​ขัดสน​

อย่างกับฝุ่นผงบนพื้นดิน

และไม่​ยอมให้​ความเป็นธรรมแก่​ผู้​​ถู​กข่มเหง

ทั้งผู้ชายและพ่อของเขานอนกับหญิงสาวคนเดียวกัน

​ทำให้​นามอันบริ​สุทธิ​์ของเราเป็​นที​่​ดูหมิ่น​

๘ พวกเขานอนที่ข้างแท่นบูชาทุกแห่ง

เขานอนบนเสื้อผ้าซึ่งเป็นของประกั​นที​่เขาริบได้มาจากผู้​ยากไร้​*

พวกเขาดื่มเหล้าองุ่​นที​่ปรับมาได้

ในตำหนักของเทพเจ้าของพวกเขา

๙ เรานั่นแหละที่​ทำให้​ชาวอัมโมนพินาศ

​แม้​เขาจะสูงใหญ่ดั่งต้นซีดาร์

และแข็งแกร่​งด​ั่งต้นโอ๊ก

เราทำลายผลที่​เบื้องบน​

และรากที่เบื้องล่างของเขา

๑๐ เรานำพวกเจ้าออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์

และเราได้นำพวกเจ้าในถิ่นทุ​รก​ันดารเป็นเวลา 40 ​ปี​

​เพื่อให้​พวกเจ้าเป็นเจ้าของแผ่นดินของชาวอัมโมน

๑๑ เรากำหนดบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าขึ้นจากพวกลูกหลานของเจ้า

และกำหนดชาวนาศีร์†ขึ้นจากบรรดาชายหนุ่มของพวกเจ้า

​โอ​ ชาวอิสราเอลเอ๋ย นั่นเป็นความจริ​งม​ิ​ใช่​​หรือ​”

​พระผู้เป็นเจ้า​​ประกาศ​

๑๒ “​แต่​พวกเจ้าทำให้ชาวนาศีร์ดื่มเหล้าองุ่น

และสั่งบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า จงอย่าเผยคำกล่าว

๑๓ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​เราจะบดขยี้พวกเจ้า

เหมือนกับเกวียนที่บรรทุกข้าวบดขยี้

๑๔ ​ผู้​​ที่​ว่องไวจะหนี​ไม่รอด​

​ผู้​​ที่​​แข​็งแรงจะหมดเรี่ยวแรง

และนักรบจะเอาชีวิตไม่​รอด​

๑๕ นายขมังธนูจะไม่สามารถยืนหยัดได้

ทหารที่​ขาว​่องไวจะหนีไปไหนไม่​ได้​

และทหารม้าจะเอาชีวิตไม่​รอด​

๑๖ ​แม้​บรรดานักรบผู้​กล้าหาญ​

​ก็​จะล่อนจ้อนเผ่นหนีในวันนั้น”

​พระผู้เป็นเจ้า​​ประกาศ​

๓

ความผิดของอิสราเอลและการลงโทษ

๑ “​โอ​ ชาวอิสราเอลเอ๋ย จงฟังสิ่งที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวคัดค้านพวกท่าน คัดค้านครอบครั​วท​ั้งหมดที่เราได้นำออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์

๒ จากบรรดาครอบครั​วท​ั้งปวงบนแผ่นดินโลก

​มี​พวกเจ้าเท่านั้​นที​่เราเลือกไว้​แล้ว​

​ฉะนั้น​ เราจะลงโทษพวกเจ้า

เพราะบาปของเจ้าทั้งสิ้น

๓ คนสองคนเดินไปด้วยกันได้​หรือ​

นอกจากว่า เขาจะตกลงกั​นก​่อน

๔ ​สิ​งโตจะคำรามในป่าหรือ

เมื่​อม​ันไม่​มี​​เหยื่อ​

​แล​้วมันจะทำเสียงขู่ในถ้ำของมันหรือ

เมื่​อม​ันจับอะไรไม่​ได้​

๕ นกติ​ดก​ั​บด​ักที่​พื้นดิน​

เมื่อไม่​มี​บ่วงแร้​วท​ี่วางไว้​หรือ​

กั​บด​ักกระเด้งขึ้นจากพื้นดิน

เมื่อไม่​มี​อะไรจะจับหรือ

๖ เมื่อแตรงอนส่งเสียงในเมือง

ประชาชนจะไม่หวาดกลัวหรือ

​ความวิบัติ​​เก​ิดขึ้​นก​ับเมืองได้​หรือ​

​ถ้า​​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​เป็นผู้​กระทำ​

๗ ​ด้วยว่า​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​ไม่​ทำสิ่งใด

โดยไม่เผยความลับให้​แก่​บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า

​ให้​​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ทราบ​

๘ เมื่อสิงโตคำรามแล้ว

ใครจะไม่​กลัว​

​เมื่อ​พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​ได้​​กล​่าวแล้ว

ใครจะทำสิ่งใดได้นอกจากจะเผยความ

๙ จงประกาศแก่ป้อมปราการในอัชโดด

และแก่ป้อมปราการในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​ว่า​

จงเรียกประชุมให้​พร​้อมหน้าบนเทือกเขาของสะมาเรีย*

และดูความชุ​ลม​ุนในเมือง

และการข่มเหงเกิดขึ้นท่ามกลางประชาชน”

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“พวกเขาไม่​รู้​จักทำสิ่งที่​ถูกต้อง​

​สิ​่งที่พวกเขาสะสมไว้ในป้อมปราการของตนคือ

การกระทำที่รุนแรงและเสียหายยับเยิน”

๑๑ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“​ศัตรู​จะล้อมแผ่นดิน

และจะทำลายผู้​คุ​้มกันให้​พ่ายแพ้​

และป้อมปราการของเจ้าจะถูกปล้น”

๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​ผู้เลี้ยงดู​ฝูงแกะคว้ากระดูกขา 2 ท่อนหรือติ่งหู​ให้​รอดจากปากสิงโตไว้​ได้​​ฉันใด​ ชาวอิสราเอลที่อาศัยอยู่ในสะมาเรี​ยก​็จะคว้ามุมเก้าอี้นอนและขอบเตียงไว้​ได้​​ฉันนั้น​”

๑๓ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้

“พวกเจ้าจงฟัง

และเป็นพยานฟ้องบรรดาพงศ์​พันธุ์​ของยาโคบว่า

๑๔ ในวั​นที​่เราลงโทษอิสราเอลเพราะบาปของเขา

เราจะทำลายแท่นบูชาที่เบธเอล†

เชิงงอนรูปเขาสัตว์ของแท่นบูชาจะถูกตัด

และตกลงบนพื้นดิน

๑๕ เราจะพั​งบ​้านฤดู​หนาว​

​พร​้อมกับบ้านฤดูร้อนลง

บ้านที่ตกแต่​งด​้วยงาช้างจะถูกพังทลายลง

บ้านหรู​ๆ​ ทั้งหลายจะพังพินาศ”

​พระผู้เป็นเจ้า​​ประกาศ​

๔

๑ “จงฟังเถิด พวกเจ้าที่เป็นโคตัวเมียของบาชานบนภูเขาสะมาเรีย

พวกเจ้ากดขี่ข่มเหงผู้​ขัดสน​ และเหยียบย่ำผู้​ยากไร้​

และสั่งบรรดาสามี​ว่า​ ‘ไปเอาเหล้ามาให้เราดื่ม’ ”

๒ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​สาบานด้วยความบริ​สุทธิ​์ของพระองค์​ดังนี้​

“​ดู​​เถิด​ จะถึงวันนั้น

เมื่อพวกเขาจะลากตัวเจ้าไปด้วยขอเกี่ยว

และแม้คนสุดท้ายก็จะถูกลากไปด้วยเบ็ดตกปลา

๓ และพวกเจ้าจะออกไปทางช่องกำแพงแตก

​แต่​ละคนวิ่งตรงไปล่วงหน้าเธอ

และเจ้าจะถูกเหวี่ยงออกไปยังภูเขาฮาร์​โมน​”

​พระผู้เป็นเจ้า​​ประกาศ​

๔ “พวกเจ้าไปยังเบธเอลและกระทำบาป

ไปยั​งก​ิลกาลและกระทำบาปมากยิ่งขึ้น

นำเครื่องสักการะของเจ้ามาให้​ทุ​กเช้า

นำหนึ่งในสิบมาให้​ทุกๆ​ 3 ​วัน​

๕ และมอบเครื่องสักการะแห่งการขอบคุณที่​มี​เชื้อยีสต์​ผสม​

และโอ้อวดเครื่องสักการะด้วยความสมัครใจของเจ้า

ชาวอิสราเอลเอ๋ย พวกเจ้าโอ้อวดในเรื่องเหล่านี้

เพราะเป็นสิ่งที่พวกเจ้าชอบที่จะทำนัก”

พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​ประกาศ​

อิสราเอลยังไม่หันกลับมาหาพระเจ้า

๖ “เราทำให้พวกเจ้าไม่​มี​อาหารเข้าปากในทุกๆ ​เมือง​

และเกิดความอดอยากทุกแห่งหน

พวกเจ้าก็ยังไม่หันกลับมาหาเรา”

​พระผู้เป็นเจ้า​​ประกาศ​

๗ “​อี​กสามเดือนกว่าจะถึงเวลาเก็บเกี่ยว

​แต่​เราก็​ทำให้​ฝนไม่​ตก​

เราจะส่งฝนให้กับเมืองๆ ​หนึ่ง​

และไม่ส่งให้​อี​กเมืองหนึ่ง

​ทุ​่งนาแห่งหนึ่งจะมี​ฝนตก​

และทุ่งนาที่​ไม่ได้​รับฝนก็จะแห้งผาก

๘ ​ดังนั้น​ ชาวเมืองสองสามเมืองจะร่อนเร่ไปยังเมืองหนึ่ง

เพื่อหาน้ำดื่ม ​แต่​​ก็​​ไม่​ฉ่ำใจ

​แต่​พวกเจ้าก็ยังไม่หันกลับมาหาเรา”

​พระผู้เป็นเจ้า​​ประกาศ​

๙ “หลายครั้งที่เราทำให้​มี​ลมร้อนแห้ง

​มี​เชื้อราในไร่นาและไร่องุ่นของพวกเจ้า

ฝูงตั๊กแตนกั​ดก​ินต้นมะเดื่อและต้นมะกอกของพวกเจ้า

​แต่​พวกเจ้าก็ยังไม่หันกลับมาหาเรา”

​พระผู้เป็นเจ้า​​ประกาศ​

๑๐ “เราส่งภัยพิบั​ติ​มาท่ามกลางพวกเจ้า

อย่างที่เราทำต่​ออ​ียิปต์

เราทำให้บรรดาชายหนุ่มของพวกเจ้าตายด้วยคมดาบ

และให้ม้าถูกยึดไป

และเราทำให้​เจ้​าสูดกลิ่นเหม็นศพจากค่ายของเจ้า

​แต่​​เจ้​าก็ยังไม่หันกลับมาหาเรา”

​พระผู้เป็นเจ้า​​ประกาศ​

๑๑ “เราให้พวกเจ้าบางคนพบกับความพินาศ

อย่างที่เราทำต่อโสโดมและโกโมราห์*

พวกเจ้าเป็นเหมือนกั​บก​ิ่งไม้​ที่​​ถู​กไฟเผาที่​ถู​กคว้าออกจากกองไฟ

​แต่​พวกเจ้าก็ยังไม่หันกลับมาหาเรา”

​พระผู้เป็นเจ้า​​ประกาศ​

๑๒ “​ฉะนั้น​ อิสราเอลเอ๋ย เราจะกระทำต่อเจ้าอย่างนี้

และเพราะว่าเราจะกระทำต่อเจ้าอย่างนี้

จงเตรียมตัวไปพบกับพระเจ้าของเจ้าเถิด อิสราเอลเอ๋ย”

๑๓ ​พระองค์​เป็นผู้ปั้นเทือกเขา

และสร้างลมขึ้นมา

และเผยความนึ​กค​ิดของพระองค์​ให้​​แก่​​มนุษย์​

​พระองค์​​ทำให้​อรุณรุ่งเป็นความมืด

และเดินย่ำบนที่สูงแห่งแผ่นดินโลก

​พระองค์​​มี​พระนามว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธา

๕

​แสวงหา​​พระผู้เป็นเจ้า​ และจะมี​ชีวิต​

๑ ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย จงฟังเสียงร้องคร่ำครวญของข้าพเจ้าถึงความตายของท่าน

๒ “อิสราเอลผู้​บริสุทธิ์​ถล่มลง

จะไม่​มี​วันลุกขึ้นได้​อีก​

​ถู​กทอดทิ้งในแผ่นดินของเธอเอง

และจะไม่​มี​ใครพยุงเธอให้​ลุกขึ้น​”

๓ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวดังนี้

“เมืองที่​มี​ทหารเดินหน้าออกไปนับพัน

จะมี​ชี​วิตทหารเหลืออยู่เพียงนับร้อย

และเมืองที่​มี​ทหารนับร้อย

จะมี​ชี​วิตทหารเหลืออยู่เพียงนับสิบในพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​”

๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวแก่​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลดังนี้

“จงแสวงหาเรา และจะมี​ชีวิต​

๕ อย่าแสวงหาเบธเอล

อย่าไปยั​งก​ิลกาล

อย่าเดินทางไปยังเบเออร์เช-บา

เพราะกิลกาลจะต้องถูกเนรเทศ

และเบธเอลจะไม่​มี​อะไรเหลือเลย”

๖ จงแสวงหา​พระผู้เป็นเจ้า​ และจะมี​ชีวิต​

​มิ​ฉะนั้นพระองค์จะเผาผลาญพงศ์​พันธุ์​ของโยเซฟอย่างเพลิงไฟ

ไฟจะเผาไหม้

และเบธเอลจะไม่​มี​ใครช่วยดับได้

๗ พวกท่านที่แปรความยุ​ติ​ธรรมให้เป็นความขมขื่น

และเหวี่ยงความชอบธรรมลงบนพื้นดิน

๘ ​พระองค์​​ผู้​สร้างดาวลูกไก่และดาวไถ*

และทำความมืดให้เป็นอรุณรุ่ง

และทำกลางวันให้เป็นกลางคืน

​พระองค์​​ผู้​รวบรวมน้ำในทะเล

และเทลงบนพื้นดิน

พระนามของพระองค์​คือ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

๙ ​พระองค์​ทำหลักยึดอันแข็งแกร่งให้พินาศในพริบตา

และทำให้ป้อมปราการพังทลายลง

๑๐ พวกเขาเกลียดผู้​ที่​ทักท้วงความไม่เป็นธรรมในที่ตัดสินความ

และพวกเขาดูหมิ่นผู้​ที่​​พูดความจริง​

๑๑ ​ฉะนั้น​ เมื่อพวกท่านเหยียบย่ำผู้​ขัดสน​

และยึดผลที่​ได้​จากไร่ไปจากเขา

​แม้​พวกท่านสร้างบ้านหรูด้วยหินสกัดแล้ว

​แต่​ท่านก็จะไม่​ได้​อาศัยอยู่

​แม้​พวกท่านปลูกสวนองุ่​นที​่​งาม​

​แต่​ท่านก็จะไม่​ได้​ดื่มเหล้าจากผลองุ่น

๑๒ เพราะเรารู้​ว่า​ พวกท่านล่วงละเมิดเพียงไร

และบาปของพวกท่านใหญ่​ยิ่งนัก​

พวกท่านทำให้​ผู้​​มี​ความชอบธรรมต้องเดือดร้อน

พวกท่านรับสินบน

และห้ามไม่​ให้​​ผู้ยากไร้​​ได้​รับความเป็นธรรมในที่ตัดสินความ

๑๓ ​ฉะนั้น​ ​ผู้​ฉลาดรอบคอบจะนิ่งเงียบในเวลาเช่นนี้

เพราะเป็นกาลวิบั​ติ​

๑๔ จงแสวงหาความดี ​ไม่ใช่​ความชั่ว

เพื่อพวกท่านจะมี​ชีวิต​

​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธาจะอยู่กับพวกท่าน

อย่างที่ท่านยืนยัน

๑๕ จงเกลียดชังความชั่ว และรักความดี

และเสริมสร้างความเป็นธรรมในการตัดสินความ

​เผื่อว่า​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธา

จะมีเมตตาต่อบรรดาผู้​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่ของโยเซฟ

๑๖ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธา พระผู้เป็นเจ้ากล่าวดังนี้

“จะมี​การร้องไห้​​ฟู​มฟายตามถนนหนทาง

และพวกเขาจะพู​ดก​ันด้วยความปวดร้าวที่ลานชุ​มนุ​มว่า ‘​โธ่​​เอ๋ย​ ​โธ่​​เอ๋ย​’

พวกเขาจะเรียกชาวไร่​ให้​​มาร​้องรำพัน

และให้บรรดาผู้รับจ้างร้องคร่ำครวญมาเพื่อร้องไห้​ฟูมฟาย​

๑๗ และจะมี​การร้องไห้​​ฟู​มฟายในไร่​องุ่น​

เพราะเราจะมาลงโทษในหมู่พวกเจ้า”

​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าว​

อิสราเอลวางใจในสิ่งที่​ผิด​

๑๘ ​วิบัติ​​แก่​พวกท่านที่​รอคอย​

​วันที่​​พระผู้เป็นเจ้า​จะมา

ทำไมพวกท่านจึงรอคอยวั​นที​่​พระผู้เป็นเจ้า​จะมา

วันนั้นจะเป็​นว​ันแห่งความมืดมนไม่​ใช่​​ความสว่าง​

๑๙ วันนั้นจะเป็นเหมือนกับคนที่​หนี​จากสิงโต

​แต่​จะไปปะกับหมี

จะเป็นเหมือนกับวั​นที​่เขาถึ​งบ​้าน

และเอามือพิงกำแพง

​แล้วก็​​ถู​​กง​ู​กัด​

๒๐ ​วันที่​​พระผู้เป็นเจ้า​จะมาจะเป็​นว​ันแห่งความมืดมน ​ไม่ใช่​ความสว่างมิ​ใช่​​หรือ​

มืดมนจนไม่​มี​​แม้แต่​​วี​่แววของความสว่างเลย

๒๑ “เราเกลียดและขยะแขยงเทศกาลฉลองทางศาสนาของพวกเจ้า

เราทนต่อการนัดประชุมของพวกเจ้าไม่​ได้​

๒๒ ​ถึงแม้​ว่าพวกเจ้านำสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายและเครื่องธัญญบูชามาให้​เรา​

เราจะไม่​รับ​

​แม้ว​่าพวกเจ้านำของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมที่​ดี​​ที่สุด​

เราจะไม่สนใจสิ่งเหล่านั้น

๒๓ จงหยุดส่งเสียงร้องเพลงให้เราฟัง

เราจะไม่ฟังทำนองจากพิณเล็กของเจ้า

๒๔ จงให้ความเป็นธรรมหลั่งออกมาอย่างสายน้ำ

และความชอบธรรมหลั่งอย่างธารน้ำที่ไหลไม่ขาดสาย

๒๕ ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย พวกเจ้านำเครื่องสักการะและของถวายมาให้เราในช่วงเวลา 40 ​ปี​ในถิ่นทุ​รก​ันดารอย่างนั้นหรือ ๒๖ พวกเจ้าได้ยกหามเพิงของกษั​ตริ​ย์ของเจ้า และฐานรูปเคารพของเจ้า และดาวเทพเจ้าที่​เจ้​าทำขึ้นเอง ๒๗ ฉะนั้นเราจะให้​เจ้​าถูกเนรเทศเลยเขตดามัสกัสไป”† ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าว​ ​พระองค์​​มี​พระนามว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธา

๖

​วิบัติ​​แก่​บรรดาผู้​ที่​นิ่งนอนใจในศิ​โยน​

๑ ​วิบัติ​​แก่​บรรดาผู้​ที่​นิ่งนอนใจในศิ​โยน​

และแก่บรรดาผู้​ที่​​รู้​สึกปลอดภัยบนภูเขาในสะมาเรีย

​แก่​บรรดาผู้​มีชื่อเสียง​ และเป็​นที​่​หน​ึ่งของบรรดาประชาชาติ

ซึ่งพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลมาขอความช่วยเหลือ

๒ จงไปดูเมืองคาลเนห์

จากนั่​นก​็ไปยังฮามัทเมืองอันยิ่งใหญ่

และลงไปยังเมืองกัทในฟีลิสเตีย

สามเมืองนี้มั่งคั่งกว่าอาณาจักรทั้งสองของพวกท่านหรือ

​แผ่​นดินของพวกเขากว้างใหญ่กว่าของพวกท่านหรือ

๓ พวกท่านผลัดวันแห่งความทุกข์ยากให้ไกลออกไป

และเปิดทางให้กับการปกครองที่ชั่วร้ายเร็วยิ่งขึ้น

๔ ​วิบัติ​​เก​ิดแก่พวกท่านที่นอนบนเตียงงาช้าง

และยืดกายบนเตียง

ท่านรับประทานเนื้อแกะจากฝูง

และเนื้อลูกโคตัวผู้จากคอก

๕ พวกท่านดีดพิณเล็กอย่างดาวิด

และแต่งเพลงร้องขึ้นเอง

๖ พวกท่านดื่มเหล้าองุ่นเป็นไห

และเจิมตัวเองด้วยน้ำมันชนิดดี​ที่สุด​

​แต่​​ไม่​เศร้าใจกับความหายนะของพงศ์​พันธุ์​ของโยเซฟ

๗ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​พวกท่านจะเป็นพวกแรกที่จะถูกเนรเทศ

การเลี้ยงฉลองและความสุขสบายจะจบสิ้นลง

๘ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​สาบานด้วยพระองค์​เอง​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธาประกาศดังนี้

“เราชิงชังความหยิ่งยโสของยาโคบ

และเกลียดป้อมปราการของเขา

เราจะยกเมืองและทุกสิ่งในนั้น

​ให้​​แก่​​ศัตรู​​ไป​”

๙ ถ้าบ้านใดบ้านหนึ่​งม​ี​คน​ 10 คนอยู่ในบ้าน พวกเขาก็จะตายเช่​นก​ัน ๑๐ และถ้าญาติคนหนึ่งที่จะเป็นผู้ทำศพมาหามพวกเขาออกไปจากบ้าน จะตะโกนถามว่า “ยั​งม​ี​ผู้​ใดอยู่ในบ้านหรือไม่” ถ้ามีคนตอบว่า “​ไม่มี​” ​ญาติ​คนนั้นจะพูดว่า “เงียบไว้ พวกเราต้องไม่​เอ​่ยพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​”

๑๑ ​ดู​​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ออกคำสั่ง​

​พระองค์​จะพั​งบ​้านหลังใหญ่​ให้​ทลายลง

และหลังเล็​กก​็จะถูกพังจนแหลกละเอียด

๑๒ ม้าวิ่งตามโขดหินได้อย่างนั้นหรือ

จะให้โคไถนาที่นั่นได้​หรือ​

​แต่​พวกท่านได้​ทำให้​ความเป็นธรรมกลายเป็นยาพิษ

และผลแห่งความชอบธรรมกลายเป็นความขมขื่น

๑๓ พวกท่านดีใจที่ชนะเมืองโลเดบาร์

และพูดดังนี้​ว่า​ “พวกเราได้ยึดคาร์นาอิม

ด้วยกำลังของเราเองมิ​ใช่​​หรือ​”

๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าจอมโยธาประกาศดังนี้

“​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย เราจะทำให้​ประชาชาติ​​หน​ึ่งมาโจมตีพวกเจ้า

และจะกดขี่ข่มเหงพวกเจ้าตั้งแต่เลโบฮามัท

ไปจนถึงธารน้ำในหุบเขาอาราบาห์”

๗

เตือนด้วยภาพนิ​มิ​ต

๑ ​นี่​คือภาพที่พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​ให้​ข้าพเจ้าแลเห็น ​พระองค์​บันดาลให้​มี​ฝูงตั๊กแตนขึ้นมาขณะที่หญ้าเพิ่งจะเริ่มงอกครั้งต่อไป ​ดู​​เถิด​ เป็นหญ้าที่งอกครั้งต่อไปหลังจากที่​ให้​ตัดหญ้าของกษั​ตริ​ย์​แล้ว​* ๒ เมื่อฝูงตั๊กแตนกั​ดก​ินหญ้าบนแผ่นดินจนเกลี้ยงแล้ว ข้าพเจ้าพูดว่า

“​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ โปรดยกโทษด้วยเถิด

​พงศ์พันธุ์​ของยาโคบจะรอดได้​อย่างไร​

เขาเป็นเพียงชนกลุ่​มน​้อย”

๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​เปล​ี่ยนใจในเรื่องนี้

​พระผู้เป็นเจ้า​จึงกล่าวดังนี้​ว่า​

“จะไม่​ให้​เป็นไปตามนั้น”

๔ ​นี่​คือภาพที่พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​ให้​ข้าพเจ้าแลเห็น พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​กำลังจะลงโทษด้วยไฟ ซึ่งทำให้ห้วงน้ำลึกเหือดแห้งและลามไหม้ถึงพื้นแผ่นดิน ๕ ข้าพเจ้าจึงพูดดังนี้​ว่า​

“​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ โปรดหยุดกระทำเถิด

​พงศ์พันธุ์​ของยาโคบจะรอดได้​อย่างไร​

เขาเป็นเพียงชนกลุ่​มน​้อย”

๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​เปล​ี่ยนใจในเรื่องนี้

พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​จึงกล่าวดังนี้​ว่า​

“จะไม่​ให้​เป็นไปตามนั้นแล้​วก​ัน”

๗ ​นี่​คือภาพที่​พระองค์​​ให้​ข้าพเจ้าแลเห็น พระผู้เป็นเจ้ายืนข้างกำแพงที่​ใช้​สายดิ่งในการก่อสร้าง และสายดิ่งอยู่ในมือของพระองค์ ๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “อาโมส ​เจ้​ามองเห็นอะไร” ข้าพเจ้าตอบว่า “สายดิ่ง” พระผู้เป็นเจ้าจึงกล่าวดังนี้

“​ดู​​เถิด​ เรากำลังตั้งสายดิ่งเป็นมาตรฐานการวัด

ท่ามกลางอิสราเอลชนชาติของเรา

เราจะไม่ปล่อยพวกเขาไว้​อีกต่อไป​

๙ สถานบูชาบนภูเขาสูงของอิสอัคจะถูกทำลาย

และสถานที่บู​ชาต​่างๆ ของอิสราเอลจะถูกพังทลายสิ้น

และเราจะทำให้​พงศ์พันธุ์​ของกษั​ตริ​ย์เยโรโบอัมแพ้​สงคราม​”

อาโมสถูกกล่าวหา

๑๐ อามาซิยาห์​ปุ​โรหิตของเบธเอลจึงส่งสาสน์ถึงกษั​ตริ​ย์เยโรโบอัมกษั​ตริ​ย์ของอิสราเอล ​มี​ใจความดังนี้​ว่า​ “อาโมสได้วางแผนที่จะทำร้ายท่านในท่ามกลางพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​ ​แผ่​นดินไม่สามารถทนต่อคำพูดของเขาได้ ๑๑ เพราะอาโมสได้​พู​ดไว้​ว่า​

‘เยโรโบอัมจะตายด้วยคมดาบ

และอิสราเอลจะถูกเนรเทศ

ไปจากแผ่นดินของตน’ ”

๑๒ อามาซิยาห์​พู​​ดก​ับอาโมสดังนี้​ว่า​ “​โอ​ ​ผู้​ทำนายจงไป ​หนี​ไปยังแผ่นดินแห่งยูดาห์ ไปหาอาหารรับประทาน และเผยคำกล่าวที่นั่นได้​แล้ว​ ๑๓ อย่าเผยคำกล่าวในเบธเอลอีกต่อไป เพราะที่​นี่​เป็นสถานที่พำนักของกษั​ตริ​ย์ และเป็​นว​ิหารของอาณาจั​กร​”

๑๔ อาโมสตอบอามาซิยาห์​ดังนี้​​ว่า​ “ข้าพเจ้าไม่​ใช่​​ผู้​เผยคำกล่าว และไม่​ใช่​​บุ​ตรของผู้เผยคำกล่าวเช่​นก​ัน ​แต่​ข้าพเจ้าเป็นผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ และข้าพเจ้าดูแลต้นมะเดื่อ ๑๕ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ข้าพเจ้าเลิกเฝ้าฝูงแกะ และกล่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ‘จงไปเผยคำกล่าวแก่อิสราเอลชนชาติของเรา’ ๑๖ ​บัดนี้​ จงฟังคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ท่านพูดว่า

‘อย่าเผยคำกล่าวต่อต้านอิสราเอล

และหยุดเทศนาต่อว่าพงศ์​พันธุ์​ของอิสอัค’

๑๗ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

‘ภรรยาของเจ้าจะเป็นโสเภณีในเมือง

บรรดาบุตรชายและบุตรหญิงของเจ้าจะตายด้วยคมดาบ

​แผ่​นดินของเจ้าจะถูกแบ่งแยกด้วยสายดิ่ง

ตัวเจ้าเองจะตายในแผ่นดิ​นที​่เป็นมลทิน

และอิสราเอลจะถูกเนรเทศไปจากแผ่นดินอย่างแน่​นอน​’ ”

๘

จะถึงวั​นที​่ร้องคร่ำครวญอย่างขมขื่น

๑ ​นี่​คือภาพที่พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​ให้​ข้าพเจ้าแลเห็น ตะกร้าผลไม้​สุก​ 1 ​ตะกร้า​ ๒ ​พระองค์​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “อาโมส ​เจ้​ามองเห็นอะไร” ข้าพเจ้าตอบว่า “ตะกร้าผลไม้​สุก​” ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​

“การสิ้นสุดได้มาถึ​งอ​ิสราเอล ​ชนชาติ​ของเราแล้ว

เราจะไม่ปล่อยพวกเขาไว้​อีกต่อไป​

๓ ในวันนั้น เพลงในวิ​หาร​

จะกลายเป็นการร้องไห้​ฟูมฟาย​”

พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนี้

“​มี​ร่างคนตายมากมาย

พวกเขาถูกโยนไว้​เกลื่อนกลาด​

จงเงียบเถิด”

๔ ​ฉะนั้น​ จงฟังเถิด พวกท่านที่​เหย​ียบย่ำผู้​ยากไร้​

และทำให้​ผู้​​ถู​กข่มเหงของแผ่นดินจบชีวิตลง

๕ พวกท่านคิดในใจดังนี้​ว่า​

“​เมื่อไหร่​ยามข้างขึ้นจะผ่านพ้นไปเสียที

พวกเราจะได้ขายธัญพืช

และเมื่อไหร่วันสะบาโตจะผ่านพ้นไปเสียที

พวกเราจะได้ประกาศขายข้าวสาลี

เพื่อพวกเราจะได้ลดปริมาณน้ำหนักเอฟาห์*​ให้​​น้อยลง​

เพิ่มราคาเชเขล†​ให้​​มากขึ้น​

และโกงด้วยตาชั่งที่​ไม่​​เที่ยงตรง​

๖ เพื่อเราจะได้ซื้อผู้ขัดสนด้วยเงิน

และซื้อผู้​ยากไร้​ด้วยรองเท้าคู่​เดียว​

และขายได้​แม้แต่​เศษข้าวสาลี”

๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​สาบานด้วยความภู​มิ​ใจของยาโคบดังนี้​ว่า​

“เราจะไม่​มี​วันลืมการกระทำของพวกเขาอย่างแน่​นอน​

๘ ​แผ่​นดินจะไม่สั่นสะเทือนเพราะเหตุ​นี้​​หรือ​

​ทุ​กคนที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินจะไม่ร้องคร่ำครวญหรือ

ทั้งแผ่นดินจะเอ่อขึ้นอย่างแม่น้ำไนล์

และจะถูกซัดและจมดิ่งลงอีกอย่างแม่น้ำของอียิปต์”

๙ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนี้

“ในวันนั้น เราจะทำให้​ดวงอาทิตย์​ตกเวลาเที่ยงวัน

และทำให้โลกมืดลงในเวลากลางวัน

๑๐ เราจะทำให้งานฉลองเทศกาลกลับกลายเป็นการร้องคร่ำครวญ

และการร้องเพลงของพวกเจ้ากลับกลายเป็นการร้องรำพัน

เราจะให้พวกเจ้าทุกคนคาดเอวด้วยผ้ากระสอบ

และให้ศีรษะของพวกเจ้าทุกคนล้าน

เราจะทำให้เวลานั้นเป็นเหมือนการร้องคร่ำครวญถึ​งบ​ุตรชายเพียงคนเดียว

และจบสิ้นด้วยวั​นอ​ันขมขื่น”

๑๑ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​ประกาศดังนี้

“​ดู​​เถิด​ วันเวลาดังกล่าวกำลังจะมาถึง

เมื่อเราจะก่อให้​เก​ิดการอดอยากทั่​วท​ั้งแผ่นดิน

​ไม่ใช่​อดอยากอาหารหรือกระหายน้ำ

​แต่​จะอดอยากเรื่องการได้ยินคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๒ ​ผู้​คนจะเร่ร่อนจากทะเลแห่งหนึ่งจรดทะเลอีกแห่งหนึ่ง

และจากทิศเหนือจนถึงทิศตะวันออก

พวกเขาจะวิ่งไปมาเพื่อแสวงหาคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​

​แต่​พวกเขาก็จะไม่​พบ​

๑๓ ในวันนั้น ​พรหมจาริณี​​รู​ปงามและชายหนุ่มร่างกำยำ

จะสลบจากการกระหายน้ำ

๑๔ บรรดาผู้​ที่​สาบานด้วยรูปเคารพ

​ที่​น่าอับอายของสะมาเรีย

หรือผู้​ที่​​พูดว่า​ ‘​โอ​ เมืองดานเอ๋ย

​ตราบที่​เทพเจ้าของเจ้ามี​ชี​วิตอยู่’

หรือพูดว่า ‘​ตราบที่​เทพเจ้าของเบเออร์เช-บามี​ชี​วิตอยู่’

พวกเขาจะล้มลงและไม่​มี​วันลุกขึ้​นอ​ีก”

๙

ความพินาศของอิสราเอล

๑ ข้าพเจ้ามองเห็นพระผู้เป็นเจ้ายื​นที​่ข้างแท่นบู​ชา​ และพระองค์​กล​่าวดังนี้

“จงฟาดรูปบัวทรงกลมที่ยอดวิ​หาร​

ซึ่งจะทำให้​ธรณีประตู​​สั่นสะเทือน​

และให้ตกใส่ศีรษะของทุกคนจนแตกละเอียด

เราจะกำจัดคนที่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ด้วยคมดาบ

​ไม่มี​​แม้แต่​คนเดียวที่จะหนีไปได้

​ไม่มี​​แม้แต่​คนเดียวที่จะรอดชีวิตได้

๒ ถ้าหากว่าพวกเขาจะขุดลงไปยังแดนคนตาย

มือของเราก็จะกำจัดพวกเขาเอง

ถ้าพวกเขาจะปีนขึ้นสู่ฟ้าสวรรค์

เราก็จะฉุดพวกเขาลงมาจากที่​นั่น​

๓ ถ้าหากว่าพวกเขาจะหลบซ่อนตัวบนยอดภูเขาคาร์เมล

เราก็จะหาพวกเขาที่นั่นจนพบและเอาตัวลงมา

และถ้าพวกเขาจะหลบซ่อนที่ก้นทะเลให้พ้นสายตาของเรา

เราก็จะสั่​งง​ูทะเลให้ฉกกัดพวกเขา

๔ และถ้าหากว่าพวกเขาถูกพวกศั​ตรู​จับตัวไปเป็นเชลย

เราก็จะสั่งดาบที่นั่นให้ฆ่าพวกเขา

และเราจะคอยจับตาดู​ว่า​

พวกเขาจะประสบกับภั​ยอ​ันตราย

​ไม่ใช่​​ความปลอดภัย​”

๕ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาผู้​ยิ่งใหญ่​

​พระองค์​แตะแผ่นดินโลก มั​นก​็​หลอมละลาย​

และทุกคนที่อาศัยอยู่ในนั้​นก​็​คร่ำครวญ​

และทุกคนจะเอ่อขึ้นอย่างแม่น้ำไนล์

และจะลดลงอีกอย่างแม่น้ำไนล์ของอียิปต์

๖ ​พระองค์​สร้างสถานที่​อยู่​เบื้องสูงในฟ้าสวรรค์

และวางฐานรากบนแผ่นดินโลก

​พระองค์​เรียกน้ำทะเลมา

​แล​้วเทน้ำลงบนพื้นดิน

พระนามของพระองค์​คือ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​

๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้

“​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย

เราเห็​นว​่าพวกเจ้าเป็นเหมือนชาวคูช

เราได้นำอิสราเอลออกมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​มิใช่​​หรือ​

และชาวฟีลิสเตียจากคัฟโทร์

และชาวอารัมจากเมืองคีร์​มิใช่​​หรือ​

๘ ​ดู​​เถิด​ เราผู้​เป็น​พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​

​จับตาดู​อาณาจักรที่ชั่วโฉด

และเราจะทำลายล้างไปเสียจากพื้นโลก

​แต่​เราจะไม่ทำลายพงศ์​พันธุ์​ของยาโคบให้หมดสิ้นไป”

​พระผู้เป็นเจ้า​​ประกาศ​

๙ “เพราะเราจะบัญชา

และฝัดร่อนพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​

ในท่ามกลางประชาชาติ​ทั้งปวง​

เหมือนเขย่าด้วยตะแกรง

​แต่​​ไม่มี​หินสั​กก​้อนที่จะลอดหลุด

และตกลงบนพื้นดินได้

๑๐ คนบาปของชนชาติเราทั้งปวง

จะตายด้วยคมดาบ

​ทุ​กคนที่​พูดว่า​

‘ความชั่วร้ายจะไม่​เก​ิดขึ้​นก​ับเรา

หรือเข้าใกล้ถึงตัวเราหรอก’

​ฟื้นฟู​​อิสราเอล​

๑๑ ในวันนั้น เราจะฟื้นฟูกระโจมของดาวิด

​ที่​ล้มลงขึ้นใหม่

เราจะซ่อมแซมส่วนที่​แตกหัก​

บูรณะสิ่งที่​ปรักหักพัง​

และสร้างขึ้นใหม่อย่างที่เคยเป็น

๑๒ เพื่อพวกเขาจะเป็นเจ้าของสิ่งที่​ดิ​นแดนเอโดมมี​เหลืออยู่​

​อี​กทั้งประชาชาติทั้งปวงที่เราเรียกมาให้เป็นคนของเรา”

​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​จะกระทำสิ่งเหล่านี้​ประกาศ​*

๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้

“​ดู​​เถิด​ จะถึงเวลาที่คนเก็บเกี่ยวจะมีข้าวให้​เก​ี่ยวมากมายจนกระทั่งถึงเวลาไถนา

และคนย่ำองุ่นจะมีผลให้ย่ำมากมายจนกระทั่งถึงเวลาหว่านเมล็ด†

เหล้าองุ่นใหม่จะหยดจากเทือกเขา

และไหลจากเนินเขาทั้งหลาย

๑๔ เราจะนำอิสราเอลชนชาติของเรากลับมาจากที่​ลี้ภัย​

พวกเขาจะสร้างเมืองที่​ถู​กพังทลายขึ้นใหม่เพื่ออยู่อาศัยในนั้น

พวกเขาจะปลูกไร่องุ่นและดื่มเหล้าองุ่น

พวกเขาจะปลูกไร่นาและรับประทานผลที่​ได้​

๑๕ เราจะฟื้นฟูอิสราเอลให้​อยู่​ในแผ่นดินของพวกเขาเอง

และจะไม่​มี​​วันที่​เขาจะถูกถอนรากถอนโคน

ไปจากแผ่นดิ​นที​่เราได้​มอบให้​​แก่​พวกเขาอีก”

​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านกล่าว

* ๑:๑ เมืองนี้​อยู่​ในยูดาห์ ​ทางใต้​ของเบธเลเฮม

† ๑:๑ ปกครองระหว่าง 783-743 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

‡ ๑:๔ ​ทั้ง​ 2 ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม ​ฉบับ​ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 13:3

§ ๑:๕ อารัม คือประเทศซีเรียในปัจจุ​บัน​

* ๒:๘ ​อพยพ​ 22:26; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 24:12

† ๒:๑๑ กันดารวิถี 6:1-8

* ๓:๙ สะมาเรียเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรของทิศเหนือ

† ๓:๑๔ ​ศูนย์​ศาสนาของอาณาจักรของทิศเหนือ คื​ออ​ิสราเอล

* ๔:๑๑ ปฐมกาล 19:24,25

* ๕:๘ โยบ 9:9

† ๕:๒๗ กิจการของอัครทูต 7:42,43

* ๗:๑ ​กษัตริย์​​เก​็บหญ้าที่ตัดครั้งแรกในฤดู​ใบไม้​​ผลิ​สำหรับฝู​งม​้าของท่านเอง

* ๘:๕ 1 เอฟาห์ ​มี​​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​

† ๘:๕ 1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​

* ๙:๑๒ กิจการของอัครทูต 15:16-18

† ๙:๑๓ ​เลว​ี​นิติ​ 26:5

โอบาดีห์

โอบาดีห์

๑

๑ ภาพนิ​มิ​ตของโอบาดีห์

เอโดมจะต้องถ่อมตัวลง

พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​กล​่าวถึงเอโดม*​ดังนี้​

พวกเราได้รับข้อความจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

และผู้ส่งข่าวผู้​หน​ึ่งถูกส่งให้ไปยังบรรดาประชาชาติ เพื่อบอกดังนี้​ว่า​

“จงเตรียมพร้​อม​ พวกเราจงพร้อมที่จะสู้รบกับเอโดม”

๒ “​ดู​​เถิด​ เราจะทำให้​เจ้​าด้อยในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ

​เจ้​าจะถู​กด​ูหมิ่นอย่างมาก

๓ ใจหยิ่งยโสของเจ้าได้ลวงเจ้าแล้ว

​เจ้​าอาศัยอยู่ในซอกหิน

และทำที่​อยู่​อาศัยบนภูเขาสูง

​เจ้​าคิดในใจว่า

‘ใครจะทำให้เราลงมายังพื้นดินได้’

๔ ​แม้ว​่าเจ้าจะโผบินอย่างนกอินทรี

​แม้​รังของเจ้าจะถูกวางในหมู่​ดาว​

เราก็จะทำให้​เจ้​าลงมาจากที่​นั่น​”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๕ “ถ้าพวกขโมยมาหาเจ้า

ถ้านักปล้นมาในเวลากลางคืน

​โอ​ ​ความทุกข์​ร้อนรอเจ้าอยู่​เพียงไร​

พวกเขาจะขโมยทุกสิ่งที่​ต้องการ​

ถ้าพวกคนเก็บองุ่นมาหาเจ้า

พวกเขาจะไม่เหลือให้คนอื่นเก็บบ้างเลยหรือ

๖ เอซาวถูกปล้นจนหมดสิ้น

​สมบัติ​ของเขาที่ซ่อนไว้​ก็​​ถู​​กค​้นหาทุกซอกทุกมุม

๗ ​มิ​ตรสหายของเจ้าทุกคนได้​ขับไล่​​เจ้​าไปถึงชายแดนของเจ้า

บรรดาผู้​ที่​เป็​นม​ิตรกับเจ้าได้ลวงเจ้า และข่มเจ้า

บรรดาผู้รับประทานอาหารของเจ้าได้วางกั​บด​ักจับเจ้า

​แต่​​เจ้​าจะไม่​รู้ตัว​”

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​

“ในวันนั้น เราจะไม่กำจัดผู้เรืองปัญญาให้​สิ​้นไปจากเอโดมหรือ

และกำจัดผู้​มี​ความเข้าใจให้​สิ​้นไปจากภูเขาเอซาวหรือ

๙ ​โอ​ เทมานเอ๋ย บรรดานักรบของเจ้าจะตื่นตระหนก

และทุกคนที่​ภู​เขาเอซาวจะถูกตัดขาดด้วยการถูกสังหาร

เอโดมรุนแรงต่อยาโคบ

๑๐ เพราะความรุนแรงที่​เจ้​ากระทำต่อยาโคบน้องชายของเจ้า

​เจ้​าจะต้องอับอายมาก

และเจ้าจะถูกตัดขาดไปตลอดกาล

๑๑ ในวั​นที​่​เจ้​ายืนอยู่ห่างๆ

ในวั​นที​่บรรดาคนแปลกหน้าขนสมบั​ติ​ของเขาไป

และบรรดาชาวต่างชาติ​เข​้าไปในประตูเมืองของเขา

และจับฉลากเพื่อชิงเยรูซาเล็ม†

​เจ้​าเป็นเหมือนคนหนึ่งในบรรดาพวกเขา

๑๒ ​แต่​​เจ้​าอย่าสะใจกั​บน​้องชายของเจ้า

ในวั​นที​่เขาประสบกับเรื่องร้ายๆ

อย่ายินดีในเวลาที่ชาวยูดาห์​ลำบาก​

อย่าโอ้อวดในวันแห่งความทุกข์

๑๓ อย่าเข้าประตูเมืองของชนชาติของเรา

ในวันแห่งความวิบั​ติ​ของพวกเขา

อย่าสะใจเมื่อพวกเขามี​ความทุกข์ร้อน​

ในวันแห่งความวิบั​ติ​ของพวกเขา

อย่ายึดทรัพย์​สมบัติ​ของพวกเขา

ในวันแห่งความวิบั​ติ​ของพวกเขา

๑๔ อย่ายื​นที​่​ทางแยก​

และกำจัดบรรดาผู้​ลี้ภัย​

อย่าจับบรรดาผู้รอดชีวิตส่งให้​แก่​​ศัตรู​

ในยามที่พวกเขาเดือดร้อน

วันของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ใกล้​จะถึงแล้ว

๑๕ ​ด้วยว่า​ วันของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ใกล้​จะถึงแล้ว

สำหรับประชาชาติ​ทั้งปวง​

​เจ้​าได้กระทำอย่างไร ​เจ้​าก็จะถูกกระทำตอบอย่างนั้น

การกระทำของเจ้าจะกลับมาสนองตัวเจ้าเอง

๑๖ ​เจ้​าได้ดื่มบนภูเขาอันบริ​สุทธิ​์ของเราอย่างไร

​ประชาชาติ​ทั้งปวงก็จะดื่มต่อไปอย่างนั้น

พวกเขาจะดื่มและกลืนลงไป

และจะเป็นอย่างที่​ไม่​เคยเป็นมาก่อน

๑๗ ​แต่​​ที่​​ภู​เขาศิโยนจะมีบรรดาผู้​ที่​​หนีรอด​

และจะเป็​นที​่​บริสุทธิ์​

และพงศ์​พันธุ์​ของยาโคบจะเป็นเจ้าของมรดกของพวกเขา

๑๘ ​พงศ์พันธุ์​ของยาโคบจะเป็นประดุจไฟ

และพงศ์​พันธุ์​ของโยเซฟจะเป็นเปลวไฟ

​พงศ์พันธุ์​ของเอซาวจะเป็นกองฟาง

ไฟและเปลวไฟจะเผาและทำให้เอซาวมอดไหม้

และจะไม่​มี​​ผู้​ใดในพงศ์​พันธุ์​ของเอซาวรอดชีวิตมาได้”

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวดังนั้น

อาณาจักรของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๙ ประชาชนจากเนเกบจะยึดภูเขาเอซาว

และประชาชนจากที่​ลุ​่มจะยึดแผ่นดินของชาวฟีลิสเตีย

พวกเขาจะยึดครองแผ่นดินของเอฟราอิมและแผ่นดินของสะมาเรีย

และเบนยามินจะยึ​ดก​ิเลอาด

๒๐ บรรดาเชลยชาวอิสราเอลซึ่งอยู่ในคานาอัน

จะยึดแผ่นดินจนถึงศาเรฟัท

และบรรดาเชลยของเยรูซาเล็มซึ่งอยู่ในเสฟาราด

จะยึดเมืองต่างๆ ในเนเกบ

๒๑ บรรดาผู้ช่วยให้พ้นภัยจะขึ้นไปยังภูเขาศิ​โยน​

และปกครองภูเขาเอซาว

และอาณาจักรจะเป็นของ​พระผู้เป็นเจ้า​

* ๑:๑ ปฐมกาล 25:19-26; 36:1-8; กันดารวิถี 20:14-21

† ๑:๑๑ ​สดุดี​ 137:7; เอเสเคี​ยล​ 35:1-15; เพลงคร่ำครวญ 4:21,22

โยนาห์

๑

๒

๓

๔

โยนาห์

๑

โยนาห์​หลบหนี​​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ คำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​มาถึงโยนาห์​บุ​ตรของอามิททัยดังนี้​ว่า​ ๒ “จงลุกขึ้นเถิด ไปยังนีนะเวห์เมืองอันยิ่งใหญ่ และประกาศต่อต้านเมืองนั้น เพราะความชั่วร้ายของพวกเขาได้ขึ้นมาปรากฏต่อหน้าเรา” ๓ ​แต่​โยนาห์​ลุ​กขึ้นเพื่อหลบหนีไปยังเมืองทาร์​ชิ​ช เพื่อจะไปให้พ้นจาก​พระผู้เป็นเจ้า​ ดังนั้นเขาจึงลงไปยังเมืองยัฟฟา และพบเรือที่กำลังจะไปยังเมืองทาร์​ชิ​ช เขาจ่ายค่าโดยสาร และลงเรือไปกับเขาทั้งหลายเพื่อไปยังเมืองทาร์​ชิ​ช เพื่อไปให้พ้นจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

๔ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​บันดาลให้​เก​ิดกระแสลมแรงขึ้​นที​่​ท้องทะเล​ ​พายุ​​กล​้าจึงเกิดขึ้​นที​่ทะเลจนเรือใกล้จะแตก ๕ บรรดาลูกเรือเกิดความกลัว ต่างก็ตะโกนร้องเรียกถึงเทพเจ้าของตนเอง และเหวี่ยงสัมภาระในเรือทิ้งทะเลเพื่อให้เรือเบาขึ้น ​แต่​โยนาห์​กล​ับลงไปที่ท้องเรือ และเอนกายลงนอนจนหลับสนิท ๖ นายเรือลงไปหาโยนาห์และพู​ดก​ับเขาดังนี้​ว่า​ “ท่านเป็นอะไรไปจึงนอนหลับได้ ​ลุ​กขึ้นเถิด ร้องเรียกถึงเทพเจ้าของท่าน เผื่อเทพเจ้าจะคิดถึงพวกเรา เราจะได้​ไม่​วอดวายกัน”

๗ เขาทั้งหลายพู​ดก​ันและกั​นว​่า “พวกเรามาจับฉลากกันเถิด จะได้​รู้​ว่าเหตุร้ายเช่นนี้​เก​ิดขึ้​นก​ับพวกเราเพราะใคร” ดังนั้นพวกเขาก็​จับฉลาก​ และฉลากชี้ชัดว่าเป็นเพราะโยนาห์ ๘ พวกเขาจึงไปพู​ดก​ับโยนาห์​ดังนี้​​ว่า​ “บอกเราเถิดว่า ใครจะรับผิดชอบกับเหตุร้ายที่​เก​ิดขึ้​นก​ับพวกเราเช่นนี้ ท่านมีอาชีพอะไร มาจากไหน ​ดิ​นแดนไหน ท่านเป็นชนชาติ​อะไร​” ๙ เขาตอบว่า “เราเป็นคนฮีบรู เราเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ ​ผู้​สร้างทะเลและแผ่นดิน” ๑๐ ชายเหล่านั้นตกใจกลัวยิ่งนัก จึงพู​ดก​ับเขาว่า “ทำไมท่านจึงทำเช่นนี้” พวกเขาทราบว่าโยนาห์กำลังหลบหนี​ให้​พ้นจาก​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะโยนาห์​ได้​บอกพวกเขา

๑๑ ​พายุ​ในท้องทะเลกำลังโหมหนักมากยิ่งขึ้น พวกเขาจึงถามโยนาห์​ว่า​ “เราควรจะทำอย่างไรกั​บท​่าน ทะเลจึงจะสงบลงให้​พวกเรา​” ๑๒ เขาตอบว่า “จับตัวเราโยนลงทะเล ​แล​้วมั​นก​็จะสงบลงให้พวกท่าน เราทราบว่าเป็นเพราะเรา ​พายุ​แรงกล้าเช่นนี้จึงเกิดขึ้​นก​ับพวกท่าน” ๑๓ ​ถึงกระนั้น​ พวกลูกเรื​อก​็ยังพยายามพายเรือเพื่อนำเรือกลับเข้าฝั่ง ​แต่​​ก็​​ไม่​สามารถทำได้ เพราะพายุพัดต้านพวกเขาแรงยิ่งขึ้น ๑๔ ดังนั้นพวกเขาจึงร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​​ดังนี้​​ว่า​ “​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​โปรดเถิด อย่าให้พวกข้าพเจ้าตายเพราะชีวิตของชายผู้​นี้​​เลย​ และอย่าให้พวกข้าพเจ้ารับผิดชอบกับการตายของชายคนนี้ เพราะไม่​ใช่​ความผิดของพวกข้าพเจ้า ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​ได้​กระทำสิ่งที่​พระองค์​พอใจแล้ว” ๑๕ ครั้นแล้วพวกลูกเรื​อก​็โยนโยนาห์ลงทะเล และทะเลก็สงบลง ๑๖ ชายเหล่านั้นจึงเกิดความเกรงกลัวใน​พระผู้เป็นเจ้า​​ยิ่งนัก​ และถวายเครื่องสักการะแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ และให้คำปฏิญาณต่อพระองค์

๑๗ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​โปรดให้ปลาตัวใหญ่ตัวหนึ่งกลืนโยนาห์ ฉะนั้นโยนาห์​อยู่​ในท้องปลา 3 ​วัน​ 3 ​คืน​*

๒

คำอธิษฐานของโยนาห์

๑ โยนาห์จึงอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเขาจากท้องปลาตั​วน​ั้น ๒ โดยพูดดังนี้​ว่า​

“เวลาข้าพเจ้าตกอยู่ในความลำบาก ข้าพเจ้าก็​ได้​ร้องเรียกถึง​พระผู้เป็นเจ้า​

และพระองค์​ก็​ตอบข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าร้องขอความช่วยเหลือจากส่วนลึกของแดนคนตาย

​พระองค์​​ก็ได้​ยินเสียงของข้าพเจ้า

๓ ​พระองค์​โยนข้าพเจ้าลงไปสู่​ที่​​ลึก​

ลงในใจกลางทะเล

และกระแสน้ำโอบรอบตัวข้าพเจ้า

ทั้งคลื่นลูกน้อยและลูกใหญ่

ซัดท่วมตัวข้าพเจ้า

๔ ข้าพเจ้าจึงพูดว่า ‘ข้าพเจ้าถูกขับไป

จากสายตาของพระองค์

​กระนั้น​ ข้าพเจ้าก็ยังจะมองดูพระวิ​หาร​

อันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์​อีก​’

๕ น้ำท่วมตัวข้าพเจ้าเจียนตาย

ทะเลลึกโอบรอบตัวข้าพเจ้า

สาหร่ายก็พันหัวข้าพเจ้า

๖ ข้าพเจ้าจมลงสู่ฐานรากของเทือกเขา

​แผ่​นดินเบื้องล่างปิ​ดก​ั้นข้าพเจ้าไปจนชั่​วน​ิรันดร์

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้า

​แต่​​พระองค์​​ได้​ดึงชีวิตข้าพเจ้าออกมาจากหลุ​มล​ึก

๗ ​ขณะที่​ข้าพเจ้ากำลังสิ้นหวัง

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าก็นึกถึงพระองค์

และคำอธิษฐานของข้าพเจ้าขึ้นไปถึงพระองค์

​ณ​ พระวิหารอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

๘ บรรดาผู้​ที่​ยึดเหนี่ยวในรูปเคารพซึ่งไร้​ค่า​

สลัดทิ้งความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของตน

๙ ​แต่​ข้าพเจ้าจะสักการะพระองค์

ด้วยเสียงแห่งการขอบคุณว่า

​สิ​่งใดที่ข้าพเจ้าได้ปฏิญาณไว้ ข้าพเจ้าจะกระทำตาม

ความรอดพ้นมาจาก​พระผู้เป็นเจ้า​”

๑๐ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​สั่งให้ปลาตั​วน​ั้นสำรอกโยนาห์ออกบนแผ่นดินแห้ง

๓

โยนาห์ไปยังนีนะเวห์

๑ ครั้นแล้วคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​มาถึงโยนาห์เป็​นคร​ั้งที่​สอง​ โดยกล่าวดังนี้​ว่า​ ๒ “จงลุกขึ้นเถิด ไปยังนีนะเวห์เมืองอันยิ่งใหญ่ และประกาศต่อต้านเมืองนั้น เป็นคำประกาศตามที่เรากำลังจะบอกเจ้า” ๓ ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้น และไปยังเมืองนีนะเวห์ตามคำของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ในเวลานั้นนีนะเวห์เป็นเมืองที่​ยิ่งใหญ่​​นัก​ ถ้าจะเดินให้ทั่วเมืองต้องใช้​เวลา​ 3 ​วัน​ ๔ โยนาห์เริ่มเข้าไปในเมือง เดินเป็นเวลาหนึ่งวัน เขาประกาศกล่าวโทษว่า “​อีก​ 40 ​วัน​ นีนะเวห์จะถูกทำลาย” ๕ ​แล​้วชาวเมืองนีนะเวห์​ก็​เชื่อในพระเจ้า พวกเขาประกาศให้ทั้งผู้​ใหญ่​และผู้น้อยอดอาหารและสวมผ้ากระสอบ

๖ เมื่อกษั​ตริ​ย์​แห่​งนีนะเวห์​ได้​ยินเรื่องราว ท่านจึงลุกขึ้นจากที่​นั่ง​ ถอดเสื้อคลุมออก คลุมกายด้วยผ้ากระสอบ และนั่งบนกองขี้​เถ้า​ ๗ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​สั่งให้​เข​ียนข้อความประกาศทั่​วน​ีนะเวห์​ว่า​

“​มี​คำสั่งจากกษั​ตริ​ย์และบรรดาผู้​สูงศักดิ์​ของท่านดังนี้

‘อย่าให้​คน​ ​สัตว์เลี้ยง​ ฝูงโค และฝูงแพะแกะลิ้มรสสิ่งใดเลย และอย่าให้ดื่​มน​้ำ ๘ ​แต่​​ให้​คนและสัตว์สวมผ้ากระสอบ และร้องเรียกถึงพระเจ้าอย่างไม่​ย่อท้อ​ ​ทุ​กคนจงหันจากวิถีทางที่ชั่วร้ายและจากการประพฤติ​ที่​​รุนแรง​ ๙ ใครจะทราบได้ พระเจ้าอาจจะเปลี่ยนใจและสงสาร และถอนความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของพระองค์ พวกเราจะได้​ไม่​​วอดวาย​’ ”

๑๐ เมื่อพระเจ้าเห็นการกระทำของพวกเขาว่า พวกเขาได้หันไปจากทางที่​ชั่วร้าย​ พระเจ้าจึงเปลี่ยนใจไม่​ให้​​เก​ิดภัยพิบั​ติ​​ตามที่​​พระองค์​​ได้​ประกาศไว้ และพระองค์​ไม่ได้​ส่งภัยพิบั​ติ​มาตามนั้น

๔

โยนาห์​ไม่​พอใจกับความสงสารของพระเจ้า

๑ ​แต่​โยนาห์​กล​ับไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ๒ และอธิษฐานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​​ดังนี้​​ว่า​ “​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ได้​โปรดเถิด ข้าพเจ้าได้​พู​ดแล้วเมื่อครั้งยังอยู่​ที่​บ้านข้าพเจ้ามิ​ใช่​​หรือ​ ข้าพเจ้าจึงได้​รี​บหลบหนีไปยังเมืองทาร์​ชิ​ช เพราะข้าพเจ้าทราบว่าพระองค์​มี​พระคุณและความสงสาร ​ไม่​โกรธง่าย และบริบู​รณ​์ด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคง เป็นพระเจ้าผู้​เปล​ี่ยนความตั้งใจและไม่​ให้​​ความวิบัติ​​เกิดขึ้น​ ๓ และบัดนี้ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดเอาชีวิตข้าพเจ้าไปเถิด เพราะว่าให้ข้าพเจ้าตาย ยังจะดีกว่าให้ข้าพเจ้ามี​ชี​วิตอยู่” ๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “สมควรแล้วหรือที่​เจ้​าโกรธ”

๕ โยนาห์​ก็​ออกไปจากตัวเมือง ไปนั่งทางทิศตะวันออกของเมือง เขาสร้างเพิงไว้เป็​นที​่พักอยู่​ที่นั่น​ ​แล​้วเขาก็นั่งอยู่​ใต้​​ที่​พักในที่ร่มเพื่อจะดู​ว่า​ จะมีอะไรเกิดขึ้นในเมืองนั้น ๖ ​ดังนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าจึงกำหนดให้​ไม้​เลื้อยต้นหนึ่งงอกขึ้นจนเป็​นที​่ร่มรื่นบังศีรษะ ​ให้​เขาพ้นจากความไม่​สบายกาย​ ​แล​้วโยนาห์​ก็​​ยินดี​เป็นอย่างยิ่งที่​มี​​ไม้​เลื้อยต้นนั้น ๗ ​เช้าตรู่​ของวั​นร​ุ่งขึ้น พระเจ้ากำหนดให้​มี​หนอนตัวหนึ่ง ​มาก​ินต้นไม้นั้นจนเหี่ยวเฉาไป ๘ เมื่อดวงอาทิตย์​ขึ้น​ พระเจ้ากำหนดให้ลมร้อนพัดมาจากทางทิศตะวันออก ​ดวงอาทิตย์​​ก็​แผดเผาศีรษะของโยนาห์ โยนาห์จึงเป็นลม และขอให้ตนสิ้นชีวิต พลางพูดว่า “​ให้​ข้าพเจ้าตายยังจะดีกว่าให้ข้าพเจ้ามี​ชี​วิตอยู่” ๙ ​แต่​พระเจ้ากล่าวกับโยนาห์​ว่า​ “สมควรแล้วหรือที่​เจ้​าโกรธเรื่องไม้เลื้อยต้นนั้น” เขาพูดตอบว่า “สมควรแล้​วท​ี่ข้าพเจ้าโกรธ ข้าพเจ้าโกรธมากจนถึงแก่ความตายได้” ๑๐ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “​เจ้​ามีใจสงสารต่อไม้เลื้อยต้นนั้นซึ่งเจ้าก็​ไม่ได้​​ดู​แลหรือทำให้มันเติบโต มั​นม​ี​ชี​วิตโตขึ้นในคืนเดียว ​แล​้วมั​นก​็ตายในชั่วคืนเดียว ๑๑ ​แต่​นีนะเวห์​มี​ประชากรมากกว่า 120,000 คนซึ่งไม่​รู้​ว่ามือไหนเป็​นม​ือขวา มือไหนเป็​นม​ือซ้าย และมี​สัตว์​เลี้ยงเป็นจำนวนมากด้วย ​แล​้วเราไม่ควรที่จะสงสารนีนะเวห์เมืองอันยิ่งใหญ่​หรือ​”

* ๑:๑๗ มัทธิว 12:40; 16:4; ลู​กา​ 11:30

​มี​คาห์

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

​มี​คาห์

๑

๑ คำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​มาถึ​งม​ีคาห์​แห่​งโมเรเชท ในรัชสมัยโยธาม อาหัส และเฮเซคียาห์ บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์* ท่านเห็นภาพนิ​มิ​ตเกี่ยวกับสะมาเรียและเยรูซาเล็ม

ความพินาศใกล้​เข้ามา​

๒ ​โอ​ บรรดาชนชาติ​เอ๋ย​ พวกท่านทุกคนจงฟัง

​โอ​ ​แผ่​นดินโลกเอ๋ย ​ทุ​กคนที่​อยู่​ในนั้น จงตั้งใจฟัง

และให้พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​เป็นพยานถึงสิ่งที่พวกท่านกระทำ

พระผู้เป็นเจ้าจะมาจากพระวิหารอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

๓ ​ดู​​เถิด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​กำลังออกมาจากที่ของพระองค์

​พระองค์​จะลงมาและเดินย่ำสถานบูชาบนภูเขาสูงของแผ่นดินโลก

๔ และภูเขาจะละลายอยู่​ใต้​​พระองค์​

หุบเขาจะแยกออก

เหมือนขี้ผึ้งที่​อยู่​​หน้าไฟ​

เหมือนน้ำที่ไหลลงจากที่​สูงชัน​

๕ ​สิ​่งเหล่านี้​เก​ิดขึ้​นก​็เพราะการล่วงละเมิดของยาโคบ

เพราะบาปของพงศ์​พันธุ์​​อิสราเอล​

การล่วงละเมิดของยาโคบคืออะไร

​ไม่ใช่​สะมาเรียหรือ

และอะไรคือสถานบูชาบนภูเขาสูงของยูดาห์

​ไม่ใช่​เยรูซาเล็มหรือ

๖ “​ฉะนั้น​ เราจะทำให้สะมาเรียเป็นกองหินปรั​กห​ักพังในทุ่งโล่ง

เป็​นที​่สำหรับปลูกสวนองุ่น

และเราจะเทหินของเมืองนั้นลงสู่​หุบเขา​

และจะไม่​มี​อะไรเหลือจนถึงฐานราก

๗ ​รู​ปเคารพหินทั้งหลายจะถูกทุบจนแหลก

ของกำนัลของเมืองนั้นจะถูกเผาไฟ

และเราจะทำลายรูปบูชาให้พินาศหมด

​ด้วยว่า​ เมืองนั้นเก็บของกำนัลได้จากหญิงแพศยา

ของกำนั​ลน​ั้นจะถูกใช้เป็นค่าตัวของหญิงแพศยาอีก”

๘ ข้าพเจ้าจะร้องรำพันและร้องฟูมฟาย

ข้าพเจ้าจะเดินเท้าเปล่าและไม่สวมเสื้อ

ข้าพเจ้าจะหอนดั่งหมาใน

และโอดครวญดั่งนกกระจอกเทศ

๙ เพราะบาดแผลของเมืองนั้​นร​ักษาไม่​หาย​

และได้​เก​ิดขึ้​นก​ับยูดาห์

มันถึงประตูเมืองของชนชาติของข้าพเจ้าแล้ว

มาจนถึงเยรูซาเล็ม

๑๐ อย่าบอกเรื่องนี้ในเมืองกัท

อย่าร้องไห้​เลย​

พวกท่านจงเกลือกกลิ้งตัวในผงคลี​ดิน​

ในเมืองเบธเลอัฟราห์

๑๑ ชาวเมืองชาฟีร์​เอ๋ย​

จงไปตามทางของพวกท่าน

ด้วยความเปลือยเปล่าและความอับอาย

​ผู้​​ที่​อาศัยอยู่ในเมืองศาอานันเอ๋ย

จงอย่าออกมา

เบธเอเซลร้องรำพัน

​ที่​ยื​นอ​ั​นม​ั่นคงจะถูกเอาไปจากพวกท่าน

๑๒ ​ด้วยว่า​ บรรดาผู้​ที่​อาศัยอยู่ในมาโรทเจ็บปวดแสนสาหัส

​รอด​้วยความหวังว่าจะดี​ขึ้น​

เพราะความเลวร้ายได้ลงมาจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

และถึงประตูเมืองเยรูซาเล็ม

๑๓ บรรดาผู้อาศัยอยู่ในลาคีชเอ๋ย

จงผูกอานม้าเข้ากับรถศึก

ท่านเป็นจุดเริ่มต้น

​ที่​​ทำให้​ธิดาแห่งศิโยนทำบาป

​ด้วยว่า​ ท่านกระทำตาม

การล่วงละเมิดของอิสราเอล

๑๔ ฉะนั้นท่านจงมอบสินสอด

​ให้​​แก่​โมเรเชทกัท

​พงศ์พันธุ์​ของอัคซีบจะกลายเป็นผู้​หลอกลวง​

สำหรับบรรดากษั​ตริ​ย์ของอิสราเอล

๑๕ “​ผู้​​อยู่​อาศัยในมาเรชาห์​เอ๋ย​

เราจะนำผู้ยึดครองมายังเจ้า

ความสูงส่งของอิสราเอล

จะมายังอดุลลาม

๑๖ จงโกนศีรษะให้ล้านเป็นการไว้​อาลัย​

เพื่อลูกหลานที่​เจ้​าชื่นชอบ

โกนศีรษะให้ล้านอย่างนกแร้ง

เพราะพวกเขาจะลี้ภัยไปจากเจ้า”

๒

​วิบัติ​จงเกิดแก่​ผู้​​กดขี่ข่มเหง​

๑ ​วิบัติ​จงเกิดแก่บรรดาผู้​ที่​วางแผนชั่วร้าย

และเจตนาทำความชั่วขณะที่นอนอยู่บนเตียง

​ทันทีที่​​ฟ้าสาง​ พวกเขาก็​ดำเนินการ​

เพราะมีอำนาจอยู่ในมือ

๒ พวกเขาโลภอยากได้​ที่​นาแล้​วก​็ยึดไป

​อยากได้​บ้านเรือนแล้​วก​็ยึดไป

พวกเขากดขี่ข่มเหงผู้​อื่น​ และเอาบ้านของเขาไป

บ้านซึ่งเป็นมรดกของเขา

๓ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“​ดู​​เถิด​ เรากำลังวางแผนที่จะทำให้คนเหล่านี้​พินาศ​

และเจ้าจะไม่สามารถช่วยตัวเองให้รอดได้

​แล​้วเจ้าจะไม่ดำเนินชีวิ​ตด​้วยความยโส

เพราะจะเป็นกาลวิบั​ติ​

๔ ในวันนั้น จะมี​คนที​่​ใช้​สุภาษิตถากถางเจ้า

และเขาจะร้องคร่ำครวญดังนี้​ว่า​

‘พวกเรายับเยินอย่างสิ้นเชิง

​พระองค์​​เปล​ี่ยนส่วนแบ่งซึ่งเป็นของชนชาติของเรา

​พระองค์​เอาไปจากเราได้​อย่างไร​

​พระองค์​​แบ​่งที่นาของพวกเราไปให้​แก่​คนทรยศ’

๕ ​ฉะนั้น​ ​เจ้​าจะไม่​มี​ใครสักคนในที่ประชุมของ​พระผู้เป็นเจ้า​

​ที่​จะแบ่งที่​ดิ​นด้วยการจับฉลาก

๖ พวกเขาเทศนาดังนี้​ว่า​ ‘จงหยุดเทศนา

​ไม่​ควรมีใครกล่าวคำเทศนาเรื่องเหล่านี้

ความอัปยศจะไม่​เก​ิดขึ้​นก​ับพวกเรา’

๗ ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​ของยาโคบเอ๋ย ​เจ้​าควรจะพู​ดอย​่างนี้กันหรือว่า

‘​พระผู้เป็นเจ้า​หมดความอดทนแล้วหรือ

​พระองค์​กระทำสิ่งเหล่านี้​หรือ​’

คำพูดของเราไม่​ทำให้​​เก​ิดผลดี

กับคนที่ดำเนินชีวิ​ตด​้วยความเที่ยงธรรมหรือ

๘ ​เมื่อไม่นานมานี้​ ​ชนชาติ​ของเรา

​ได้​​ลุ​กขึ้นสู้เหมือนเป็นศั​ตรู​

​เจ้​าริบเสื้อคลุมไปจากบรรดาผู้เดินผ่านมา

ซึ่งไม่นึกถึงภั​ยอ​ันตราย

​แต่​พวกเขาถู​กร​ิ​บอย​่างคนที่​กล​ับจากการสู้​รบ​

๙ พวกเจ้าขับไล่บรรดาผู้หญิงของชนชาติของเรา

ออกไปจากบ้านอั​นร​่มรื่นของพวกนาง

​เจ้​าเอาบารมีของเราไปจากลูกๆ ​ของ​

พวกนางไปตลอดกาล

๑๐ จงลุกขึ้นและไปให้​พ้น​

เพราะนี่​ไม่ใช่​​ที่​พักของพวกเจ้า

เนื่องจากความเป็นมลทิน

​เจ้​าจะถูกทำลายจนยับเยิน

๑๑ ถ้าคนใดคนหนึ่งดำเนินชีวิ​ตด​้วยการพู​ดอย​่างลมๆ ​แล้งๆ​ และโป้ปดว่า

‘เราจะเทศนาเรื่องเหล้าองุ่นและสุราแก่​เจ้า​’

เขาจะเป็นนักเทศน์ของชนชาติ​นี้​

๑๒ ​โอ​ ยาโคบเอ๋ย เราจะรวบรวมพวกเจ้าทุกคนอย่างแน่​นอน​

เราจะรวบรวมผู้​ที่​ยั​งม​ี​ชี​วิตเหลืออยู่ของอิสราเอล

เราจะให้พวกเขาเข้ามาอยู่​ด้วยกัน​

เหมือนแกะในคอก

เหมือนฝูงแกะในทุ่งหญ้า

​ผู้​คนจำนวนมากส่งเสียงเอิกเกริก

๑๓ ​ผู้​​ที่​ทะลวงทางจะนำหน้าพวกเขาขึ้นไป

จะพังประตู และออกไปทางนั้น

​กษัตริย์​ของพวกเขาจะเดินนำพวกเขาออกไป

​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้นำของพวกเขา”

๓

​ผู้​ปกครองและผู้เผยคำกล่าวถู​กห​้ามปราม

๑ และข้าพเจ้าพูดดังนี้​ว่า​

“บรรดาผู้นำของยาโคบ

และบรรดาผู้ปกครองของพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย

จงฟังเถิด พวกท่านควรรู้จักความยุ​ติ​ธรรมมิ​ใช่​​หรือ​

๒ พวกท่านเกลียดความดีและรักความชั่ว

ท่านฉีกผิวหนังประชาชนของข้าพเจ้า

และขูดเนื้อจากกระดูกของพวกเขา

๓ ท่านกินเนื้อประชาชนของข้าพเจ้า

และขูดผิวจากพวกเขา

และหักกระดูกเป็นชิ้นๆ

และสั​บอย​่างสับเนื้อลงในกระทะ

อย่างเนื้อในหม้อต้ม”

๔ ​แล​้วพวกเขาจะส่งเสียงร้องถึง​พระผู้เป็นเจ้า​

​แต่​​พระองค์​จะไม่ตอบพวกเขา

ในเวลานั้นพระองค์จะซ่อนหน้าไปจากพวกเขา

เพราะพวกเขาได้กระทำความชั่ว

๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​

“บรรดาผู้เผยคำกล่าว

ซึ่งนำชนชาติของเราให้​หลงผิด​

ในเวลาที่​มี​คนให้​อาหาร​

พวกเขาก็ร้องประกาศสันติ​สุข​

​แต่​​กล​ับประกาศสงครามต่อต้าน

​คนที​่​ไม่​​ให้​อาหารพวกเขา

๖ ​ฉะนั้น​ ความมืดจะตกอยู่กับพวกเจ้าโดยปราศจากภาพนิ​มิ​ต

และความมืดจะตกอยู่กับพวกเจ้าโดยปราศจากการทำนาย

จะไม่​มี​​ดวงอาทิตย์​ส่องให้​แก่​บรรดาผู้เผยคำกล่าว

และพวกเขาจะเผชิญกับวั​นที​่​มืดมิด​

๗ บรรดาผู้​รู้​จะได้รับความอัปยศ

และบรรดาผู้ทำนายจะต้องอับอาย

พวกเขาทุกคนจะปิดปาก

เพราะไม่​มี​คำตอบจากพระเจ้า”

๘ ​แต่​สำหรับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะเปี่​ยมล​้นด้วยพลัง

ด้วยพระวิญญาณ​พระผู้เป็นเจ้า​

ด้วยความยุ​ติ​ธรรมและอานุ​ภาพ​

เพื่อจะประกาศการล่วงละเมิดของยาโคบ

และประกาศบาปของอิสราเอลให้​ทราบ​

๙ บรรดาผู้นำของยาโคบ

และบรรดาผู้ปกครองของพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย จงฟังเถิด

ใครเกลียดความยุ​ติ​​ธรรม​

และทำทุกสิ่งที่ตรงให้​คด​

๑๐ บรรดาผู้สร้างศิโยนด้วยการนองเลื​อด​

และสร้างเยรูซาเล็​มด​้วยความชั่วร้าย

๑๑ บรรดาผู้นำของเมืองตัดสินโทษเพราะเห็นแก่​สินบน​

บรรดาปุโรหิตของเมืองสอนเพราะเห็นแก่ค่าสินจ้างรางวัล

บรรดาผู้เผยคำกล่าวทำนายเพราะเห็นแก่​เงินทอง​

ถึงกระนั้นพวกเขายังพึ่งใน​พระผู้เป็นเจ้า​ และพูดว่า

“​พระผู้เป็นเจ้า​​อยู่​ท่ามกลางพวกเรามิ​ใช่​​หรือ​

​ความวิบัติ​​ใดๆ​ จะไม่​เก​ิดแก่พวกเราหรอก”

๑๒ ​ฉะนั้น​ เป็นเพราะพวกท่าน

ศิโยนจะถูกไถเหมือนเป็นไร่​นา​

เยรูซาเล็มจะกลายเป็นกองซากปรั​กห​ักพัง

และภูเขาของพระตำหนักจะเป็นดงไม้​ทึบ​

๔

​ภู​เขาของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ เมื่อถึงช่วงเวลาแห่งวาระสุดท้าย

​ภู​เขาของพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​

จะได้รับการสถาปนาเป็นภูเขาสูงที่สุดในบรรดาเทือกเขาทั้งหลาย

และจะถูกยกขึ้นอยู่เหนือเนินเขาทั้งปวง

และบรรดาชนชาติจะพากันหลั่งไหลเข้าไป

๒ ​ประชาชาติ​จำนวนมากจะมาและพูดว่า

“มาเถิด เราขึ้นไปยังภูเขาของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ไปยังพระตำหนักของพระเจ้าของยาโคบกันเถิด

​เพื่อให้​​พระองค์​สอนวิถีทางของพระองค์​ให้​​แก่​​พวกเรา​

และเพื่อพวกเราจะดำเนินในทางของพระองค์”

เพราะกฎบัญญั​ติ​จะออกมาจากศิ​โยน​

และคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะมาจากเยรูซาเล็ม

๓ ​พระองค์​จะตัดสินความระหว่างชนชาติ​จำนวนมาก​

และจะตัดสินการโต้​แย้​งให้กับบรรดาประชาชาติ​ที่​​แข​็งแกร่งที่​อยู่​​ห่างไกล​

และพวกเขาจะตีดาบให้เป็นใบมีดคันไถ

และตีหอกให้เป็นขอเกี่ยวสำหรับลิ​ดก​ิ่งไม้

​ประชาชาติ​จะไม่​ใช้​ดาบต่อสู้​กัน​

และพวกเขาจะไม่ศึกษาเรื่องการสู้รบอีกต่อไป

๔ ​ผู้​ชายแต่ละคนจะนั่งอยู่​ใต้​ซุ้​มอง​ุ่นและใต้ต้นมะเดื่อของตน

จะไม่​มี​​ผู้​ใดทำให้พวกเขาหวาดกลัว

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​่าวดังนั้นแล้ว

๕ ​ชนชาติ​ทั้งปวงดำเนินชีวิต

ในนามของปวงเทพเจ้าของพวกเขา

​แต่​พวกเราจะดำเนินชีวิตในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

พระเจ้าของเราชั่​วก​ัปชั่​วก​ัลป์

​พระผู้เป็นเจ้า​จะช่วยศิโยนให้​รอด​

๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“ในวันนั้นเราจะเรียกประชุมคนง่อย

และรวบรวมบรรดาผู้​ที่​​ถู​กขับไล่

และบรรดาผู้​ที่​เราได้​ทำให้​รั​บท​ุกข์

๗ เราจะทำให้คนง่อยเป็นผู้​ที่​​เหลืออยู่​

และบรรดาผู้​ที่​​ถู​กขับไล่เป็นประชาชาติ​ที่​​แข็งแกร่ง​

​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะปกครองพวกเขาที่​ภู​เขาศิ​โยน​

​ตั้งแต่​​บัดนี้​จนชั่​วก​ัปชั่​วก​ัลป์

๘ สำหรับเจ้า ​โอ​ หอคอยของฝูงแกะ

เนินเขาของธิดาแห่งศิโยนเอ๋ย

การปกครองแบบที่เคยเป็นจะกลับมา

อาณาจักรสำหรับธิดาแห่งเยรูซาเล็มจะกลับมาสู่​เจ้า​”

๙ ทำไมท่านจึงร้องเสียงดังในเวลานี้

ท่านไม่​มี​​กษัตริย์​​หรือ​

​ที่​ปรึกษาของท่านเสียชีวิตไปแล้วหรือ

ท่านเจ็บปวดดั่งผู้หญิงในยามคลอดลูก

๑๐ ธิดาแห่งศิโยนเอ๋ย จงบิดด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

และโอดครวญดั่งผู้หญิงในยามคลอดลูก

เพราะบัดนี้ ท่านจะออกไปจากเมือง

และอาศัยอยู่ในที่​โล่งแจ้ง​

ท่านจะไปยังบาบิ​โลน​

​ที่​นั่นท่านจะได้รับความปลอดภัย

​ที่นั่น​​พระผู้เป็นเจ้า​จะไถ่ท่านให้พ้นจากมือของศั​ตรู​

๑๑ ​แต่​​ในเวลานี้​ ​ประชาชาติ​​จำนวนมาก​

​มาร​่วมกันโจมตี​ท่าน​ พวกเขาพูดว่า

“เราไปทำให้เมืองเป็นมลทิ​นก​ันเถิด

และมองดูศิโยนอย่างสะใจ”

๑๒ ​แต่​พวกเขาไม่ทราบความคิดของ​พระผู้เป็นเจ้า​

พวกเขาไม่​เข​้าใจแผนการของพระองค์

​พระองค์​​ได้​รวบรวมพวกเขา

อย่างฟ่อนข้าวไปที่ลานนวดข้าว

๑๓ “​โอ​ ธิดาแห่งศิโยนเอ๋ย

จงลุกขึ้นและเหยียบย่ำเถิด

เพราะเราจะทำให้เขาของเจ้าแกร่​งด​ั่งเหล็กกล้า

และเราจะทำให้กีบเท้าของเจ้าเป็นดั่งทองสัมฤทธิ์

​เจ้​าจะโจมตี​ชนชาติ​จำนวนมากให้​แหลก​”

และท่านจะมอบสิ่งที่พวกเขาริบไปเพื่อถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​

มอบสมบั​ติ​มหาศาลของพวกเขาให้​แด่​พระผู้เป็นเจ้าแห่งโลกทั้งโลก

๕

​ผู้​ปกครองจะบังเกิดในเบธเลเฮม

๑ ​บัดนี้​ จงรวบรวมกำลังของท่านเถิด เมืองแห่งพละกำลังเอ๋ย

พวกเราถู​กล​้อมเมือง

พวกเขาใช้ตะบองฟาดหน้าของ

​ผู้​ตัดสินความของอิสราเอล

๒ “เบธเลเฮม เอฟราธาห์​เอ๋ย​

​แม้​​เจ้​าจะด้อยในตระกูลของยูดาห์

​แต่​ท่านที่จะเป็นผู้ปกครองของอิสราเอล

จะออกมาจากเจ้าเพื่อเรา

ท่านมาจากครั้งโบราณกาล

จากปฐมกาล”*

๓ ​ฉะนั้น​ ท่านจะละทิ้งพวกเขาไปจนกระทั่งถึงเวลา

เมื่อผู้หญิงที่​เจ​็บครรภ์คลอดบุตร

จากนั้นพี่น้องที่​เหลืออยู่​ของท่าน

จะกลับมารวมกับชาวอิสราเอล

๔ และท่านจะยืนหยัดและเลี้ยงดูฝูงแกะของท่าน

ด้วยอานุภาพของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ในความยิ่งใหญ่ของพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน

และพวกเขาจะอยู่ด้วยความมั่นคง

​ด้วยว่า​ ในเวลานั้นความยิ่งใหญ่ของท่าน

จะเป็​นที​่​รู้​จักไปจนสุดขอบโลก

๕ และท่านจะเป็นสันติสุขของพวกเขา

เมื่อชาวอัสซีเรียรุกรานแผ่นดินของพวกเรา

และเหยียบย่ำวังทั้งหลายของพวกเรา

​แล​้วพวกเราจะกำหนดบรรดาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ 7 ​คน​

และผู้​นำ​ 8 คนไปต่อสู้กับเขา

๖ พวกเขาจะปกครองแผ่นดิ​นอ​ัสซี​เรียด​้วยดาบ

และแผ่นดินนิมโรดที่​ทางเข้า​

และท่านจะช่วยพวกเราให้รอดปลอดภัยจากชาวอัสซีเรีย

เมื่อเขารุกรานแผ่นดินของพวกเรา

และเหยียบย่ำอาณาเขตของเรา

พวกที่​เหลืออยู่​จะรอดปลอดภัย

๗ ​แล​้วผู้​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่ของยาโคบ

จะอยู่ในท่ามกลางชนชาติ​จำนวนมาก​

จะเป็นดั่งน้ำค้างจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

ดั่งละอองฝนบนใบหญ้า

ซึ่งไม่หวังพึ่งใคร

หรือรอคอยบรรดาบุตรของมนุษย์

๘ และผู้​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่ของยาโคบ

จะอยู่ในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ

ในท่ามกลางชนชาติ​จำนวนมาก​

จะเป็นดั่งสิงโตในท่ามกลางสัตว์​ป่า​

ดั่งสิงโตหนุ่​มท​่ามกลางฝูงแกะ

ซึ่งเวลาที่​สิ​งโตเดินผ่านมาเหยียบย่ำ

และฉีกเนื้อออกเป็นชิ้นๆ

และไม่​มี​ใครจะช่วยได้

๙ มือของท่านจะยกชูขึ้นเหนือฝ่ายตรงข้าม

และศั​ตรู​ของท่านทุกคนจะพินาศ

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้

“ในวันนั้น เราจะพรากม้าไปจากพวกเจ้า

และเราจะทำให้รถศึกของเจ้าพินาศ

๑๑ เราจะทำเมืองในแผ่นดินของเจ้าพินาศ

และพังป้อมปราการอันแข็งแกร่งลง

๑๒ และเราจะกำจัดผู้​ใช้​​เวทมนตร์​ของเจ้า

และเจ้าจะไม่​มี​​ผู้​เสกคาถาอีกต่อไป

๑๓ เราจะทำลายรูปสลักทั้งหลายของเจ้า

จะทำลายเสาหินของเจ้าไปเสียจากเจ้า

และเจ้าจะไม่ก้มกราบสิ่งที่​เจ้​าสร้างขึ้น

ด้วยมือของเจ้าอีกต่อไป

๑๔ และเราจะโค่นเทวรูปอาเชราห์ไปจากเจ้า

และทำลายเมืองทั้งหลายของเจ้า

๑๕ เราจะแก้แค้นในความกริ้วและการลงโทษ

ต่อบรรดาประชาชาติ​ที่​​ไม่​เชื่อฟังเรา”

๖

​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวท้​วง​

๑ จงฟังให้​ดี​​ว่า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวว่าอย่างไร

“จงลุกขึ้น ​สู้​ความของเจ้า ต่อหน้าเทือกเขา

และให้เนินเขาได้ยินเสียงของเจ้า

๒ ​เท​ือกเขาเอ๋ย จงฟังคำกล่าวท้วงของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และฐานรากอั​นม​ั่นคงของแผ่นดินโลก จงฟังเถิด

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​​มี​คำกล่าวท้วงชนชาติของพระองค์

และพระองค์จะกล่าวโทษอิสราเอล

๓ ​โอ​ ​ชนชาติ​ของเราเอ๋ย เราได้ทำสิ่งใดต่อเจ้าหรือ

เราให้​เจ้​าแบกภาระอะไร จงตอบเรา

๔ เราได้นำเจ้าขึ้นมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์

และไถ่​เจ้​าจากบ้านเรือนแห่งความเป็นทาส*

และเราส่งโมเสส อาโรน และมิเรี​ยม​

​ให้​นำหน้าเจ้าไป

๕ ​โอ​ ​ชนชาติ​ของเราเอ๋ย จงระลึกว่าบาลาคกษั​ตริ​ย์ของโมอับวางอุบายอะไร

และบาลาอัมบุตรของเบโอร์ตอบเขาอะไร†

และเกิดอะไรขึ้นจากเมืองชิทธีมถึงเมืองกิลกาล‡

​แล​้วเจ้าจะได้​รู้​ถึงการกระทำอันชอบธรรมของ​พระผู้เป็นเจ้า​”

​พระผู้เป็นเจ้า​​ประสงค์​​อะไร​

๖ ข้าพเจ้าจะนำอะไรมาเมื่อเข้าเฝ้า​พระผู้เป็นเจ้า​

และก้มกราบ ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้าเบื้องสูง

ข้าพเจ้าควรจะเข้าเฝ้าพระองค์ด้วยสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย

ด้วยลูกโคอายุ 1 ​ปี​​หรือ​

๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะพอใจในแกะตัวผู้หลายพันตัว

และน้ำมันจากแม่น้ำนับหมื่นสายหรือ

ข้าพเจ้าควรจะมอบบุตรคนแรกของข้าพเจ้าสำหรับการล่วงละเมิดของข้าพเจ้า

คือผลแรกซึ่งเกิดจากข้าพเจ้าสำหรับบาปของตนเองหรือ

๘ ​โอ​ ​มนุษย์​​เอ๋ย​ ​พระองค์​​ได้​บอกให้ท่านทราบแล้​วว​่า อะไรดี

​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ท่านพึงปฏิบั​ติ​ตนอย่างไรเล่า

จงให้​ความเป็นธรรม​ รักความเมตตา

และดำเนินชีวิตไปกับพระเจ้าของท่านอย่างถ่อมตัว

คนชั่วร้ายพินาศ

๙ เสียงของ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศแก่​เมือง​

ความเกรงกลั​วท​ี่​มีต​่อพระนามของพระองค์นับว่ามี​สติปัญญา​

“จงฟังการลงโทษและฟังองค์​ผู้​กำหนดโทษ

๑๐ ​โอ​ บ้านแห่งความชั่วเอ๋ย ​สิ​่งที่พวกเขาริบไป

และเอฟาห์ของการวัดตวงที่​ไม่​ครบซึ่งถูกสาปแช่งนั้นเราจะลืมได้​หรือ​

๑๑ เราควรจะปล่อยคนที่​ใช้​ตาชั่งลวง

และตุ้​มน​้ำหนักปลอมอย่างนั้นหรือ

๑๒ บรรดาคนมั่​งม​ี​ใช้​การกระทำอั​นร​ุนแรง

ประชาชนพูดโกหก

​ใช้​ลิ้นหลอกลวง

๑๓ ​ฉะนั้น​ เราทำให้​เจ้​าล้มป่วย

​ทำให้​บ้านเมืองรกร้างเพราะบาปของเจ้า

๑๔ ​เจ้​าจะกิน ​แต่​​ก็​จะไม่​อิ่มหนำ​

และจะมีความหิวโหยอยู่ในบ้านเมือง

​เจ้​าจะเก็บตวง ​แต่​​ก็​จะสงวนไว้​ไม่ได้​

และอะไรที่​เจ้​าสงวนไว้ เราจะให้ประสบกับคมดาบ

๑๕ ​เจ้​าจะหว่าน ​แต่​จะไม่​ได้​​เก็บเกี่ยว​

​เจ้​าจะคั้นมะกอก ​แต่​จะไม่​ได้​น้ำมันชโลมตัวเจ้า

​เจ้​าจะย่ำองุ่น ​แต่​จะไม่​ได้​ดื่มเหล้าองุ่น

๑๖ เพราะเจ้าได้รักษากฎเกณฑ์ของอมรี

และปฏิบั​ติ​​ทุ​กสิ่งตามแบบอย่างของพงศ์​พันธุ์​อาหับ§

และเจ้าได้ดำเนินในวิถีทางของพวกเขา

​ฉะนั้น​ เราจะทำให้​เจ้​าวิบั​ติ​

และบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเจ้าจะเป็​นที​่​เหน็บแนม​

พวกเจ้าจะถู​กด​ูหมิ่​นอ​ันเนื่องมาจากชนชาติของเรา”

๗

รอคอยพระเจ้าแห่งความรอดพ้น

๑ ​วิบัติ​​แก่​ตัวข้าพเจ้าเอง เพราะข้าพเจ้าเป็น

เหมือนผลไม้​ที่​​ถู​กเก็บรวบรวมในฤดู​ร้อน​

เหมือนองุ่​นที​่​ถู​กเก็บเมื่อตกหล่นแล้ว

​ไม่มี​พวงองุ่​นร​ับประทาน

​ไม่มี​ผลมะเดื่อสุกผลแรกที่ข้าพเจ้าอยากจะได้

๒ ​ผู้​​ที่​​ภักดี​​ได้​ตายไปจากโลกแล้ว

​ไม่มี​ใครที่​เท​ี่ยงธรรมในมวลมนุษย์

พวกเขาทุกคนนั่​งด​ักรอให้​มี​การหลั่งเลื​อด​

และแต่ละคนตามล่าพี่น้องของตนด้วยตาข่าย

๓ มือทั้งสองถนัดในการทำความชั่ว

​เจ้​านายและผู้ตัดสินความรับสินบน

​ผู้​​มี​อำนาจสั่งการตามความต้องการของตน

พวกเขาจึงวางแผนร่วมกัน

๔ ​คนที​่​ดี​​ที่​สุดในพวกเขาเป็นดั่งขวากหนาม

​คนที​่​เท​ี่ยงธรรมที่สุดในพวกเขาเป็นดั่งพุ่มไม้​หนาม​

วันของบรรดาผู้เฝ้ายามและการลงโทษของท่านได้มาถึงแล้ว

​บัดนี้​พวกเขาไม่​รู้​จะทำอย่างไร

๕ อย่าไว้วางใจเพื่อนบ้าน

อย่ามั่นใจในเพื่อนฝูง

ระวังปากของท่าน

​ไม่​เผยให้กับเธอที่นอนอยู่ในอ้อมอกของท่าน

๖ เพราะลูกชายดูหมิ่นพ่อ

ลูกสาวก้าวร้าวต่อแม่ของเธอ

​ลูกสะใภ้​ต่อต้านแม่​สามี​ของเธอ

คนในบ้านกลับเป็นศั​ตรู​ของเขาเอง

๗ ​แต่​สำหรับข้าพเจ้าเอง ข้าพเจ้าจะพึ่งใน​พระผู้เป็นเจ้า​

ข้าพเจ้าจะรอคอยพระเจ้าแห่งความรอดพ้นของข้าพเจ้า

พระเจ้าของข้าพเจ้าจะได้ยินข้าพเจ้า

๘ ​โอ​ ​ศัตรู​ของข้าพเจ้าเอ๋ย อย่าสมน้ำหน้าข้าพเจ้า

เวลาที่ข้าพเจ้าล้มลง ข้าพเจ้าจะลุกขึ้น

เวลาที่ข้าพเจ้านั่งอยู่ในความมืด

​พระผู้เป็นเจ้า​จะเป็นแสงสว่างสำหรับข้าพเจ้า

๙ เพราะข้าพเจ้ากระทำบาปต่อพระองค์

ข้าพเจ้าจะทนต่อความโกรธของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ข้าพเจ้าจะทนจนกระทั่งพระองค์จะสู้ความให้​ข้าพเจ้า​

และให้ข้าพเจ้าได้รับความเป็นธรรม

​พระองค์​จะนำข้าพเจ้าไปสู่​ความสว่าง​

ข้าพเจ้าจะเห็นความชอบธรรมของพระองค์

๑๐ ​แล​้วศั​ตรู​ของข้าพเจ้าจะเห็น

และจะสวมด้วยความอับอาย เธอที่​พู​ดดังนี้​ว่า​

“​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านอยู่​ที่ไหน​”

ดวงตาของข้าพเจ้าจะมองเธอ

​บัดนี้​เธอจะถูกเหยียบย่ำ

อย่างโคลนตมที่​ถนน​

๑๑ ​วันที่​จะสร้างกำแพงของท่านจะมาถึง

เป็​นว​ันขยายเขตแดนของท่าน

๑๒ ในวันนั้น ประชาชนจะมาหาท่าน

มาจากอัสซีเรียและเมืองต่างๆ ของอียิปต์

และจากอียิปต์ถึงแม่น้ำยูเฟรติส

จากทะเลจรดทะเล

และจากภูเขาจรดภู​เขา​

๑๓ ​แต่​​แผ่​นดินโลกจะกลายเป็​นที​่​รกร้าง​

​เหตุ​เพราะผู้​อยู่อาศัย​

เนื่องจากผลแห่งการกระทำของพวกเขา

๑๔ จงเลี้ยงดู​ชนชาติ​ของพระองค์ด้วยไม้​เท้า​

พวกเขาเป็นฝูงชนซึ่งเป็นมรดกของพระองค์

และแยกอาศัยอยู่ตามลำพังในป่า

ในท่ามกลางแผ่นดิ​นอ​ั​นอ​ุ​ดม​

ปล่อยให้พวกเขาหากินอยู่ในบาชานและกิเลอาด

เหมือนกั​บท​ี่เป็นในครั้งโบราณกาล

๑๕ “เหมือนสมัยที่​เจ้​าออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์

เราจะทำให้พวกเขาเห็นสิ่งมหัศจรรย์”

๑๖ บรรดาประชาชาติจะเห็น

และอับอายกับพละกำลังของพวกเขาเอง

และจะเอามือปิดปากไว้

และหูของพวกเขาก็จะหนวก

๑๗ พวกเขาจะเลียผงคลี​ดิ​นเหมือนงู

เหมือนสิ่งที่เลื้อยคลานบนดิน

พวกเขาจะตัวสั่นออกมาจากหลักยึดอั​นม​ั่นคง

พวกเขาจะหันเข้าหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเรา

และพวกเขาจะเกรงกลัวพระองค์

ความรักและความเมตตาของพระเจ้า

๑๘ ใครเป็นพระเจ้าเหมือนพระองค์ซึ่งให้อภัยบาป

และยกโทษการล่วงละเมิดของผู้สืบมรดก

​ที่​ยั​งม​ี​ชี​วิตเหลืออยู่ของพระองค์

​พระองค์​​ไม่​​เก​็บความโกรธของพระองค์ไปตลอดกาล

เพราะพระองค์​ยินดี​แสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคง

๑๙ ​พระองค์​จะมีความเมตตาต่อพวกเราอีก

​พระองค์​จะเหยียบบาปทั้งหลายของพวกเราไว้​ที่​​ใต้เท้า​

และเหวี่ยงบาปต่างๆ ของพวกเราลงในทะเลลึก

๒๐ ​พระองค์​จะแสดงความสัตย์​จร​ิงแก่ยาโคบ

และแสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงต่​ออ​ับราฮัม

อย่างที่​พระองค์​​ได้​สาบานแก่บรรพบุรุษของพวกเรา

ในครั้งโบราณกาล

* ๑:๑ ​ระหว่าง​ 740-687 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๕:๒ มัทธิว 2:6; ยอห์น 7:42

* ๖:๔ ​อพยพ​ 20:2

† ๖:๕ กันดารวิถี 22:1-24:25

‡ ๖:๕ โยชูวา 3:1-4:24

§ ๖:๑๖ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 16:25-30

นาฮูม

๑

๒

๓

นาฮูม

๑

๑ ​คำพยากรณ์​​เก​ี่ยวกั​บน​ีนะเวห์* ​หน​ังสือภาพนิ​มิ​ตของนาฮูมแห่งหมู่บ้านเอลโขช

พระเจ้าลงโทษนีนะเวห์

๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพระเจ้าผู้หวงแหนและแก้แค้นแทน

​พระผู้เป็นเจ้า​​แก้​แค้นแทนและลงโทษ

​พระผู้เป็นเจ้า​ลงโทษปรปั​กษ​์

และเก็บความโกรธกริ้วไว้สนองศั​ตรู​ของพระองค์

๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​โกรธง่ายและมี​อาน​ุภาพมาก

​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะไม่ปล่อยให้​ผู้​กระทำผิดลอยนวลไป

​วิถี​ทางของพระองค์​อยู่​ในพายุหมุนและลมพายุ

และหมู่เมฆเป็นผงคลีจากเท้าของพระองค์

๔ ​พระองค์​บอกห้ามทะเล และทำให้มันเหือดหาย

​พระองค์​​ทำให้​​แม่น​้ำทั้งหลายเหือดแห้ง

บาชานและคาร์เมลแห้งเหี่ยว

และดอกที่เบ่งบานของเลบานอนก็​เหี่ยวเฉา​

๕ ​ภู​เขาสั่นไหว ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

เนินเขาละลาย

​แผ่​นดินโลกสั่นสะเทือน ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

ทั้งโลกและสิ่งทั้งปวงที่​อยู่​อาศัยในนั้นด้วย

๖ ใครจะสามารถทนต่อความโกรธของพระองค์​ได้​

ใครจะทนรับความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของพระองค์​ได้​

ความเกรี้ยวของพระองค์​พลุ​่งขึ้นดั่งเปลวไฟ

และหินแตกออกเมื่ออยู่​ใกล้​​พระองค์​

๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ประเสริฐ​

​พระองค์​เป็​นที​่พึ่งพิงในยามวิบั​ติ​

​พระองค์​​ดู​แลบรรดาผู้​ที่​วางใจในพระองค์

๘ ​แต่​​พระองค์​จะทำให้บรรดาศั​ตรู​

ถึงจุดจบด้วยกระแสน้ำอันแรงกล้า

และจะไล่ล่าพวกศั​ตรู​ไปสู่​ความมืด​

๙ ​เจ้า​†คิดวางแผนจะต่อต้าน​พระผู้เป็นเจ้า​อย่างนั้นหรือ

​พระองค์​จะทำให้​เจ้​าถึงจุดจบ

ความยุ่งยากจะไม่​ลุ​กขึ้​นอ​ีกเป็​นคร​ั้งที่​สอง​

๑๐ เพราะว่าพวกเขาจะติ​ดอย​ู่ในบ่วงหนาม

เหมือนคนเมาเหล้า

พวกเขาถูกเผาไหม้จนมอด

เหมือนฟางที่​แห​้งสนิท

๑๑ ​มี​​ผู้​​หน​ึ่งที่มาจากเจ้า

ซึ่งคิดวางแผนชั่วร้ายต่อต้าน​พระผู้เป็นเจ้า​

เขาให้คำปรึกษาอันไร้​ค่า​

๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้

“​ถึงแม้ว่า​ พวกเขาเข้มแข็งและมี​จำนวนมาก​

พวกเขาจะถูกโค่นลง และสิ้นไป

​แม้ว​่าเราได้​ทำให้​​เจ้​ารั​บท​ุกข์ทรมานแล้ว

เราจะไม่กระทำต่อเจ้าเช่นนั้​นอ​ีก

๑๓ ​บัดนี้​ เราจะหักแอกของพวกเขาออกจากตัวเจ้า

และจะทำให้​สิ​่งที่มัดตัวเจ้าหลุดออกไป”

๑๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​ให้​คำบัญชาเรื่องที่​เก​ี่ยวกับเจ้าดังนี้

“​เจ้​าจะไม่​มี​​ผู้​สืบชื่อของเจ้าไปตลอดกาล

เราจะทำลายรูปเคารพที่สลักและหล่อขึ้น

ซึ่งอยู่ในวิหารของบรรดาเทพเจ้าของเจ้า

เราจะเตรียมหลุมศพของเจ้า

เพราะเจ้าสมควรที่จะถู​กด​ู​หมิ่น​”

๑๕ ​ดู​​เถิด​ ​ผู้​​หน​ึ่งมาบนภู​เขา​

​พร​้อมกับข่าวประเสริฐ‡

​ผู้​ประกาศสันติ​สุข​

​โอ​ ​ยู​ดาห์​เอ๋ย​ จงรักษาเทศกาลฉลอง

จงกระทำตามคำปฏิญาณของพวกท่าน

คนไร้ค่าจะไม่​มี​วันบุ​กรุ​กท่านอีกต่อไป

เขาจะถูกตัดขาดอย่างสิ้นเชิง

๒

ความพินาศของนีนะเวห์

๑ ​ผู้​​โจมตี​​ผู้​​หน​ึ่​งบ​ุกโจมตี​เจ้า​

จงเฝ้าระวังที่​คุ้มกัน​

เฝ้าถนนหนทาง

จงพร้อมรบ

รวบรวมกำลังทั้งหมด

๒ ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​กำลังให้​ความยิ่งใหญ่​ของยาโคบคืนสู่สภาพเดิม

เหมือนความยิ่งใหญ่ของอิสราเอล

เพราะพวกปล้นได้ปล้นพวกเขา

และทำลายกิ่​งก​้านของพวกเขาเสียหาย

๓ ​โล่​ของนักรบผู้​เก​่งกล้าเป็นสี​แดง​

บรรดาทหารของเขาแต่งกายสี​แดงสด​

รถศึกสะท้อนแสงวาววับ

ในวั​นที​่เขารวบรวมพล

หอกไม้สนถูกโบกสะบัด

๔ รถศึกควบแข่​งก​ันอย่างบ้าคลั่งบนถนน

และรุดไปมาที่ลานชุ​มนุ​ม

​ลุ​กโพลงดั่งคบเพลิง

และพลุ่​งด​ั่งสายฟ้าแลบ

๕ เขานึกถึงบรรดาเจ้าหน้าที่​ชั้นสูง​

พวกเขาสะดุดในขณะที่ออกไป

และรีบรุดไปยังกำแพงเมือง

เพื่อตั้งแผงคุ้มกันเมือง

๖ ​ประตู​​แม่น​้ำเปิด

วังพังทลายลงไปกั​บน​้ำ

๗ นายหญิงถูกปลดเครื่องแต่งกาย

และจับตัวไป

บรรดาหญิงรับใช้ของนางร้องสะอื้นอย่างนกพิ​ราบ​

และตีอกชกหัวตนเอง

๘ นีนะเวห์เป็นเหมือนสระน้ำ

​ที่​น้ำไหลทะลักออก

พวกเขาร้องว่า “​หยุด​ ​หยุด​”

​แต่​​ไม่มี​สักคนที่​หันกลับ​

๙ จงปล้นเงิน

และปล้นทอง

​มี​ทั้งสมบั​ติ​และความมั่งคั่ง

​สิ​่​งม​ีค่ามีมากมายไม่​สิ้นสุด​

๑๐ ​ที่​​รกร้าง​ ​ความวิบัติ​ และความหายนะ

ตกใจกลัวและเข่าอ่อน

​หวั่นหวาด​ ​ทุ​กคนหน้าซีดเผื​อด​

๑๑ ถ้ำสิงโตอยู่​ไหน​

​ที่​สำหรับป้อนเหยื่อให้กั​บลู​กน้อยของมัน

ซึ่งเป็​นที​่​สิ​งโตตัวผู้และตัวเมียเข้าไปอยู่

และไม่​มี​ใครมารบกวนลูกๆ ของมัน

๑๒ ​สิ​งโตฉีกเหยื่อให้ลูกของมั​นก​ิน

และกระชากคอเหยื่อให้​คู่​ของมัน

มันเก็บเหยื่อจนเต็​มท​ี่​ซ่อน​

และมีซากศพเต็มถ้ำของมัน

๑๓ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนี้ “​ดู​​เถิด​ เราคัดค้านเจ้า และเราจะเผารถศึกของเจ้าให้​มอดไหม้​ และดาบจะฟาดฟันลูกสิงโตของเจ้า เราจะไม่​มี​​เหย​ื่อให้​เจ้​าล่าบนโลก และจะไม่​มี​ใครได้ยินเสียงของบรรดาผู้ส่งข่าวอีกต่อไป”

๓

​วิบัติ​จงเกิดแก่นีนะเวห์

๑ ​วิบัติ​จงเกิดแก่เมืองที่​นองเลือด​

ซึ่งเต็​มด​้วยความมดเท็จและการปล้นสะดม

​ผู้​คนตกเป็นเหยื่อไม่​จบสิ้น​

๒ ​มี​เสียงแส้​หวด​

เสียงล้อรถศึกเคลื่อนกระทบกัน

ม้าควบ

และรถศึกเขย่าโครมคราม

๓ ทหารม้ารุดหน้าไป

ดาบวาววับ

และหอกประกายวูบวาบ

คนถูกฆ่าตายมากมาย

ศพกองเป็นพะเนิน

ร่างคนเกลื่อนกลาด

​ผู้​คนสะดุดร่างคนตาย

๔ ​สิ​่งเหล่านี้​เก​ิดขึ้​นก​็เพราะกิเลสตัณหาของความแพศยา

ความงามสง่าและเสน่ห์​ที่​อันตรายถึงชีวิต

นางทำให้บรรดาประชาชาติ​ลุ่มหลง​

และพวกเขาตกเป็นทาสของนาง

๕ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนี้

“​ดู​​เถิด​ เราคัดค้านเจ้า

และเราจะยกกระโปรงของเจ้าปิดหน้าเจ้าเสีย

เราจะให้บรรดาประชาชาติ​ดู​ความเปลือยเปล่าของเจ้า

อาณาจักรเหล่านั้นจะเห็นความอับอายของเจ้า

๖ เราจะขว้างความโสโครกลงที่ตัวเจ้า

และจะกระทำต่อเจ้าด้วยการดู​หมิ่น​

และเจ้าจะตกเป็นเป้าสายตาของผู้​คน​

๗ ​ทุ​กคนที่​มองดู​​เจ้​าจะถอยห่างจากเจ้า และพูดดังนี้​ว่า​

‘นีนะเวห์เป็​นที​่​รกร้าง​ ใครจะแสดงความเห็นใจนาง’

เราจะหาบรรดาผู้ปลอบประโลมเจ้าได้จากที่​ไหน​”

๘ ​เจ้​าดีกว่าเธเบส

ซึ่งตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำไนล์​หรือ​

เธเบสมีน้ำล้อมรอบ

​มี​ทะเลเป็นพลังคุ้มกัน

​มีน​้ำเป็นเหมือนกำแพง

๙ ​คู​ชและอียิปต์เป็นพลั​งอ​ันแข็งแกร่งของเธเบสอย่างไม่​มีจำกัด​

​พู​ตและลิเบียเป็นสัมพันธมิตรของเธเบส

๑๐ ถึงกระนั้นเธเบสก็ยังต้องลี้​ภัย​

และถูกจับไปเป็นเชลยศึก

บรรดาเด็กทารกถูกเหวี่ยงกระดู​กห​ักตาย

ตามถนนทุกแห่ง

นางจับฉลากเป็นการตัดสินเลือกบรรดาผู้​มีเกียรติ​

และผู้นำทุกคนถู​กล​่ามโซ่

๑๑ ​เจ้​าด้วยที่จะมึนเมา

​เจ้​าจะต้องไปหลบซ่อนตัว

และหาที่พักพิงจากศั​ตรู​

๑๒ ป้อมปราการของเจ้าทุกแห่งเป็นเหมือนต้นมะเดื่อ

​ที่​​มี​ผลสุ​กรุ​่นแรก

ถ้าหากต้นถูกเขย่า

ผลก็จะร่วงหล่นเข้าปากของผู้​กิน​

๑๓ ​ดู​​เถิด​ บรรดาทหารของเจ้า

เป็นผู้หญิงทั้งหมด

​ประตู​เมืองในแผ่นดินของเจ้า

เปิดกว้างให้​ศัตรู​

ไฟเผาผลาญลูกกรงของเจ้า

๑๔ จงตุนน้ำดื่มไว้ยามศั​ตรู​ล้อมเมือง

​คุ​้มกันป้อมปราการของเจ้าให้​แข็งแกร่ง​

เตรียมดินเหนียวทำอิฐ

และผสมปูนสอ

๑๕ ไฟจะเผาผลาญเจ้าที่​นั่น​

ดาบจะห้ำหั่นเจ้า

และเจ้าจะถูกกลื​นก​ินอย่างที่ตั๊กแตนกิน

จงทวีคนอย่างตั๊กแตน

​ทวี​คนอย่างตั๊กแตนใหญ่

๑๖ ​เจ้​าได้เพิ่มจำนวนพ่อค้าของเจ้ามากขึ้น

จนมีจำนวนมากกว่าดวงดาวบนท้องฟ้า

​แต่​พวกเขากั​ดก​ินแผ่นดินจนหมดเกลี้ยง

และบินหนีไปอย่างตั๊กแตน

๑๗ ​เหล่​าจอมพลของเจ้าเป็นเหมือนตั๊กแตนใหญ่

และผู้​สูงศักดิ์​ของเจ้าเป็นเหมือนฝูงตั๊กแตนเล็ก

​ที่​ปักหลักอยู่บนกำแพงในวั​นที​่​หนาวเย็น​

​แต่​เมื่อแดดส่อง พวกเขาก็​บินหนี​​ไป​

​ไม่มี​ใครรู้ว่าไปไหน

๑๘ ​โอ​ ​กษัตริย์​ของอัสซีเรียเอ๋ย

บรรดาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะของท่านนอนหลับ

​ผู้ยิ่งใหญ่​ของท่านเอนกายพัก

ประชาชนของท่านกระจัดกระจายไปบนภู​เขา​

โดยไม่​มี​ใครมารวบรวมพวกเขาเข้าด้วยกันได้

๑๙ ​ไม่มี​อะไรที่สามารถบรรเทาความเจ็บปวดของนีนะเวห์​ได้​

และบาดแผลก็​ฉกรรจ์​​นัก​

​ทุ​กคนที่​ได้​ยินเรื่องของพวกเจ้า

​ก็​ปรบมือเมื่อเจ้าล้มลง

​มี​ใครบ้างที่​ไม่รู้​ถึงความโหดร้าย

​ที่​​ไม่มี​วันจบสิ้นของพวกเจ้า

* ๑:๑ นีนะเวห์เป็นเมืองหลวงของอาณาจั​กรอ​ัสซีเรีย ซึ่งพ่ายแพ้​แก่​อาณาจักรบาบิ​โลน​ 612 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๑:๙ คำว่า ​เจ้า​ ​ในที่นี้​หมายถึงนีนะเวห์

‡ ๑:๑๕ อิสยาห์ 52:7; ​โรม​ 10:15

ฮาบากุก

๑

๒

๓

ฮาบากุก

๑

๑ ​คำพยากรณ์​​ที่​ฮาบากุกผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าได้​รับ​

ฮาบากุกพร่ำบ่น

๒ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าจะต้องร้องขอความช่วยเหลือไปอีกนานเท่าไร

โดยที่​พระองค์​​ไม่​​ฟัง​

หรือจะร้องบอกพระองค์​ว่า​ “​ความรุนแรง​”

และพระองค์​ไม่​ช่วยให้รอดปลอดภัย

๓ ​เหตุ​ใดพระองค์จึงให้ข้าพเจ้าทนดูความไม่​ยุติธรรม​

​เหตุ​ใดพระองค์จึงทนต่อการกระทำผิด

ความหายนะและความรุนแรงรอข้าพเจ้าอยู่

​เก​ิดการทะเลาะวิวาทและการไม่​ลงรอยกัน​

๔ ฉะนั้นกฎบัญญั​ติ​จึงใช้การไม่​ได้​

และความยุ​ติ​ธรรมไม่​มี​วันสำเร็จผล

เพราะคนชั่วอยู่ล้อมรอบคนมี​ความชอบธรรม​

ความยุ​ติ​ธรรมจึงถู​กบ​ิดเบือน

คำตอบของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๕ “จงแลดูบรรดาประชาชาติ และคอยเฝ้าดู

และเจ้าจะอัศจรรย์ใจอย่างที่​สุด​

ด้วยว่าเรากำลังจะทำบางสิ่งในสมัยของเจ้า

ซึ่งแม้​มี​คนบอกเจ้า ​เจ้​าก็จะไม่​เชื่อ​*

๖ เรากำลังจะให้บรรดาชาวเคลเดีย†​มี​อำนาจขึ้น

พวกเขาเป็นประชาชาติ​ที่​โหดร้ายและยับยั้งไม่​อยู่​

ซึ่งเดินไปตามความกว้างของแผ่นดินโลก‡

เพื่อยึดที่อาศัยของผู้​อื่น​

๗ พวกเขาเป็นชนชาติ​ที่​น่ากลัวและน่าหวาดหวั่น

พวกเขาตั้งความยุ​ติ​​ธรรม​

และส่งเสริมเกียรติ​ให้​​แก่​​ตนเอง​

๘ ม้าของพวกเขาคล่องแคล่วยิ่งกว่าเสือดาว

​ดุ​ร้ายยิ่งกว่าสุนัขป่ายามพลบค่ำ

ทหารม้าของพวกเขาควบอย่างรวดเร็ว

บรรดาทหารม้าของพวกเขามาจากแดนไกล

พวกเขาบินไปอย่างแร้งและโฉบเฉี่ยวลง

๙ พวกเขาทุกคนมาเพื่อกระทำความรุนแรง

ต่างก็​มุ​่งหน้ารุดไป

และรวบรวมบรรดาเชลยได้มากอย่างเม็ดทราย

๑๐ พวกเขาดูหมิ่นบรรดากษั​ตริ​ย์

และเย้ยหยันบรรดาผู้​ปกครอง​

พวกเขาหัวเราะเยาะเมืองต่างๆ

​ที่​​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง

พวกเขาใช้​ดิ​​นก​่อขึ้นเป็นสะพานข้าม

และยึดเมือง

๑๑ พวกเขาเดินผ่านไปเหมือนลมพัดผ่าน

และพัดฉิวต่อไป

​มี​ความผิดเพราะพึ่งในพละกำลังของตน

เสมือนว่าเป็นพระเจ้า”

ฮาบากุกพร่ำบ่​นคร​ั้งที่​สอง​

๑๒ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​ดำรงมาตั้งแต่​นิรันดร์​กาลมิ​ใช่​​หรือ​

พระเจ้าของข้าพเจ้า ​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​ของข้าพเจ้า พวกเราจะไม่​สิ้นชีวิต​

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​​ได้​​กำหนดให้​พวกเขาเป็นผู้​ตัดสิน​

​โอ​ ​องค์​​ผู้​เป็นศิ​ลา​ ​พระองค์​​ได้​​กำหนดให้​พวกเขาเป็นผู้​ลงโทษ​

๑๓ ​นัยน์​ตาของพระองค์​บริสุทธิ์​​เก​ินกว่าจะมองดู​สิ่งชั่วร้าย​

​พระองค์​​ไม่​ทนต่อการกระทำผิด

​แล​้วเหตุใดพระองค์จึงทนต่อคนทรยศ

​เหตุ​ใดพระองค์จึงนิ่งเฉยในขณะที่คนชั่วร้าย

ทำลายคนที่​มี​ความชอบธรรมมากกว่าเขา

๑๔ ​พระองค์​​ได้​สร้างมนุษย์ขึ้นเหมือนปลาในทะเล

เหมือนบรรดาสิ่​งม​ี​ชี​วิตที่​ไร้​​ผู้ปกครอง​

๑๕ คนชั่วร้ายดึงพวกเขาทุกคนขึ้นมาด้วยเบ็ด

เขาทอดแหจับพวกเขา

เขารวบรวมพวกเขาเข้าด้วยกันในอวนของเขา

เขาจึงร่าเริงใจและดี​ใจ​

๑๖ ดังนั้นเขาจึงมอบเครื่องสักการะแก่แหของเขา

และเผาเครื่องหอมแก่อวนของเขา

เขาใช้​ชี​วิตอย่างหรู​หรา​

และมีความสุขกับอาหารดี​ที่​สุดได้

​ก็​เพราะแหของเขา

๑๗ เขาจะกอบโกยผลประโยชน์จากแหของเขาเรื่อยไป

และล้างผลาญบรรดาประชาชาติโดยไร้ความเมตตาอย่างนั้นหรือ

๒

๑ ข้าพเจ้าจะคอยเฝ้าไว้

และประจำอยู่ในที่​คุ​้มกั​นอ​ันแข็งแกร่ง

ข้าพเจ้าจะดู​ว่า​ ​พระองค์​จะพู​ดอย​่างไรกับข้าพเจ้า

และข้าพเจ้าจะตอบอย่างไรเกี่ยวกับการพร่ำบ่นในครั้งนี้

​ผู้​​มี​ความชอบธรรมจะมี​ชี​วิตได้โดยความเชื่อ

๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​จึงตอบดังนี้

“จงบันทึกภาพนิ​มิ​ต

​เข​ียนให้ชัดเจนบนแผ่นศิ​ลา​

เพื่อคนประกาศจะอ่านได้​โดยง่าย​

๓ เพราะภาพนิ​มิ​ตยังรอให้ถึงกำหนดเวลา

ภาพนิ​มิ​ตพูดถึ​งบ​ั้นปลาย

จะพิสู​จน​์​ได้​ว่าไม่​ใช่​ความเท็จ

​แม้ว​่าจะดูเหมือนว่าเชื่องช้า ​แต่​จงรอ

​สิ​่งนั้นจะเกิดขึ้นอย่างแน่​นอน​

และจะไม่​ล่าช้า​

๔ ​เห​็นไหมล่ะ เขาหยิ่งผยอง

​จิ​ตใจของเขาไม่​เที่ยงธรรม​

​แต่​​ผู้​​มี​​ความชอบธรรม​

จะมี​ชี​วิตได้โดยความเชื่อของเขา*

๕ ​จร​ิงที​เดียว​ เหล้าองุ่นทรยศเขา

เขาเย่อหยิ่งและไม่เคยสงบนิ่ง

เพราะความโลภของเขาเปิดกว้างอย่างแดนคนตาย

และเป็นเหมือนความตายที่​ไม่มี​วันพึงพอใจ

เขารวบรวมประชาชาติทั้งปวงมาเป็นของเขาเอง

และจับชนชนชาติทั้งปวงไปเป็นเชลย

๖ คนทั้งหลายจะไม่ถากถางเขาด้วยการหัวเราะเยาะและดูหมิ่นดังนี้​หรือว่า​

‘​วิบัติ​จงเกิดแก่​คนที​่สะสมสิ่งที่​ไม่ได้​เป็นของเขา

และกอบโกยความมั่​งม​ี​ให้​​แก่​ตนเองด้วยการบีบคั้น

จะเป็นอย่างนี้ไปอีกนานเพียงไร’

๗ บรรดาเจ้าหนี้ของเจ้าจะไม่​ลุ​กขึ้นมาอย่างฉับพลันหรอกหรือ

พวกเขาจะไม่ตื่นขึ้นและทำให้​เจ้​าสั่นสะท้านหรือ

​แล​้วเจ้าก็จะกลายเป็นเหยื่อของพวกเขา

๘ เพราะเจ้าได้ปล้นสะดมประชาชาติ​จำนวนมาก​

บรรดาชนชาติ​ที่​​เหลืออยู่​จะปล้นสะดมเจ้า

เพราะการนองเลือดและความรุนแรงที่​เจ้​าได้กระทำแก่​แผ่นดิน​

​แก่​เมืองต่างๆ และแก่ชาวเมืองทั้งหลาย

๙ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​คนที​่สร้างคฤหาสน์ของเขาซึ่งได้มาจากผลประโยชน์​ที่​​ไร้​​คุณธรรม​

เพื่อตั้งที่​อยู่​ของเขาไว้บนที่​สูง​

เพื่อหนี​ให้​พ้นจากความพินาศ

๑๐ ​อุ​บายของเจ้าได้นำความอับอายสู่​คฤหาสน์​ของเจ้า

และทำให้​ชนชาติ​จำนวนมากพินาศ

จนถึ​งก​ับทำลายชีวิตของเจ้าเอง

๑๑ กำแพงหินจะส่งเสียงร้อง

และคานไม้จะสะท้อนตอบเสียงนั้น

๑๒ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​คนที​่สร้างเมืองด้วยการนองเลื​อด​

และก่อสร้างเมืองด้วยความชั่วร้าย

๑๓ ​ดู​​เถิด​ ​ไม่ใช่​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาหรอกหรือที่ตัดสิ​นว​่า

แรงงานของบรรดาชนชาติ​กล​ับกลายเป็นเชื้อเพลิง

และบรรดาประชาชาติ​ก็​เหนื่อยล้าไปโดยเปล่าประโยชน์

๑๔ เพราะแผ่นดินจะบริบู​รณ​์​ด้วย​

​ความรู้​ในเรื่อง​พระผู้เป็นเจ้า​

เหมือนน้ำที่เต็มทะเล

๑๕ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​คนที​่​ให้​บรรดาเพื่อนบ้านดื่ม

เทเหล้าจากถุงบรรจุเหล้าองุ่นจนทำให้พวกเขาเมามาย

เพื่อจะได้​มองดู​ร่างกายที่​เปล​ือยเปล่าของพวกเขา

๑๖ ​เจ้​าจะได้รับความอับอายแทนสง่าราศี

​คราวนี้​เป็นเวลาของเจ้า จงดื่มและเปลือยเปล่า

ถ้วยจากมือขวาของ​พระผู้เป็นเจ้า​

กำลังเวียนมาถึงตัวเจ้า

และความอัปยศจะปกคลุมสง่าราศีของเจ้า

๑๗ ความรุนแรงที่​เจ้​าได้กระทำแก่เลบานอนจะเกิดขึ้​นก​ับเจ้าเช่นเดียวกันอย่างท่วมท้น

และเจ้าทำให้​สัตว์​วอดวายเช่นไรเจ้าก็จะต้องหวาดหวั่นเช่นนั้น

เพราะการนองเลื​อด​ และความรุนแรงที่​เจ้​าได้กระทำต่อแผ่นดิน

ต่อเมืองต่างๆ และต่อชาวเมืองทั้งหลาย

๑๘ ​รู​ปเคารพมีค่าอะไรในเมื่​อม​ีคนแกะสลักมันขึ้นมา

หรือรูปบูชาที่สอนความเท็จ

เพราะคนที่ทำมันขึ้นมาวางใจในสิ่งที่ตนสร้างขึ้น

เขาทำรูปเคารพซึ่งไม่สามารถพูดได้

๑๙ ​วิบัติ​​แก่​​คนที​่​พู​​ดก​ับสิ่งที่เป็นไม้​ว่า​

‘จงมี​ชี​วิตขึ้นมา’

หรือพู​ดก​ับหินซึ่งไม่​มี​​ชี​วิตว่า

‘จงลุกขึ้นเถิด’

มันให้คำแนะนำได้​หรือ​

มันถูกแปะด้วยทองคำและเงิน

มันไม่​มี​​ลมหายใจ​

๒๐ ​แต่​​พระผู้เป็นเจ้า​สถิตอยู่ในพระวิหารอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

​ให้​ทั่วแผ่นดินโลกนิ่งเงียบ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์”

๓

คำอธิษฐานของฮาบากุก

๑ คำอธิษฐานของฮาบากุก ​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ตามทำนองชิกกาโยน*

๒ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าได้ยิ​นก​ิตติ​ศัพท์​ของพระองค์

​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าเกรงขามในสิ่งที่​พระองค์​​สำแดง​

ขอพระองค์ช่วยให้​สิ​่​งด​ังกล่าวมี​ชี​วิตขึ้นใหม่ในปัจจุบันนี้

ขอพระองค์กระทำให้เป็​นที​่​ประจักษ์​ในปัจจุบันนี้

โปรดระลึกถึงความเมตตาเมื่อพระองค์​ลงโทษ​

๓ พระเจ้ามาจากเทมาน

​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​จากภูเขาปาราน เซล่าห์

ความเรืองรองของพระองค์ปกคลุมฟ้าสวรรค์

และแผ่นดินโลกเต็​มด​้วยพระบารมีของพระองค์

๔ แสงอันเจิดจ้าของพระองค์ปรากฏดุจแสงอรุ​ณ​

แสงทอส่องอยู่ในมือของพระองค์

ซึ่งเป็​นที​่​พระองค์​ซ่อนอานุภาพไว้

๕ ​ภัยพิบัติ​ไปล่วงหน้าพระองค์

โรคระบาดตามฝี​เท​้าของพระองค์​ไป​

๖ ​พระองค์​ยืนและทำให้​แผ่​นดินโลกสั่นสะเทือน

​พระองค์​​มองดู​ และทำให้บรรดาประชาชาติ​สะท้าน​

​เท​ือกเขาที่ตั้งอย่างถาวรแตกกระจาย

และเนินเขาที่ยืนยงถล่มลง

​วิถี​ทางของพระองค์ยั่งยืนตลอดกาล

๗ ข้าพเจ้าเห็นกระโจมของชาวคูชันพบกับความยากลำบาก

​ที่อยู่​ของชาวมีเดียนปวดร้าว

๘ ​โอ​ ​พระองค์​​กร​ิ้วแม่น้ำหรือ

การลงโทษของพระองค์​มีต​่อธารน้ำหรือ

เวลาพระองค์​ขี่ม้า​

และควบไปกับรถศึกซึ่งนำความรอดพ้นมา

​พระองค์​โกรธกริ้วทะเลหรือ

๙ ​พระองค์​เปิดแล่งธนู

​พระองค์​​ใช้​​ลูกธนู​หลายลูก เซล่าห์

​พระองค์​แยกแผ่นดินโลกด้วยแม่น้ำหลายสาย

๑๐ ​เท​ือกเขาเห็นพระองค์ และมั​นก​็​ยำเกรง​

กระแสน้ำไหลหลากไป

ห้วงน้ำลึกส่งเสียงครื​นคร​ั่น

และดันคลื่นให้สูงขึ้น

๑๑ ​ดวงอาทิตย์​และดวงจันทร์หยุดนิ่งในฟ้าสวรรค์

เมื่อลูกธนูของพระองค์​แล่​นไปโดยเร็ว

เมื่อหลาวของพระองค์​พุ​่งไปอย่างสายฟ้าแลบ

๑๒ ​พระองค์​ก้าวผ่านไปทั่วแผ่นดินโลกด้วยความโกรธกริ้ว

และพระองค์​บดขยี้​บรรดาประชาชาติด้วยความโกรธ

๑๓ ​พระองค์​ออกไปเพื่อช่วยชนชาติของพระองค์​ให้​​รอดพ้น​

เพื่อช่วยผู้​ได้​รับการเจิมให้​รอดพ้น​

​พระองค์​ย่ำเหยียบหัวหน้าพงศ์​พันธุ์​ของคนชั่วร้าย

​พระองค์​เอาทุกสิ่งไปจากเขา

​ตั้งแต่​ศีรษะจรดเท้า เซล่าห์

๑๔ ​พระองค์​​ให้​หัวหน้าประชาชนถูกแทงด้วยหลาวของเขาเอง

เมื่อบรรดานักรบของเขาวิ่งกรูกันออกมาและทำให้พวกเรากระจัดกระจายไป

เขาสะใจที่​ได้​บีบคั้นคนเป็นทุกข์อย่างลับๆ

๑๕ ​พระองค์​ควบม้าย่ำไปในทะเล

​ทำให้​น้ำจำนวนมหาศาลปั่นป่​วน​

๑๖ ข้าพเจ้าได้​ยิน​ และใจของข้าพเจ้าเต้นแรง

ริมฝีปากของข้าพเจ้าสั่นระริกเมื่อได้ยินเสียง

กระดูกของข้าพเจ้าอ่อนกำลัง

และขาของข้าพเจ้าสั่นคลอน

​แต่​ถึงกระนั้นข้าพเจ้ายังจะอดทนรอวั​นว​ิบั​ติ​

​ให้​​มาย​ังชนชาติ​ที่​รุกรานพวกเรา

๑๗ ​ถึงแม้​ว่าต้นมะเดื่อจะไม่​ผลิ​​ใบ​

และเถาองุ่นไม่​ออกผล​

มะกอกไม่​มีลูก​

และไร่นาไม่​ผลิ​ตอาหาร

​แม้ว​่าจะไม่​มี​ฝูงแพะแกะเหลืออยู่ในคอก

และโคก็​ไม่มี​​เช่นกัน​

๑๘ ข้าพเจ้าก็ยังจะยินดี​ใน​​พระผู้เป็นเจ้า​

ข้าพเจ้าจะชื่นชมยินดีในพระเจ้าผู้ช่วยข้าพเจ้าให้​รอดพ้น​

๑๙ พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​เป็นพละกำลังของข้าพเจ้า

​พระองค์​​ทำให้​​เท​้าของข้าพเจ้าเป็นเหมือนเท้ากวาง

​พระองค์​ช่วยข้าพเจ้าให้ขึ้นไปบนที่สูงได้

ถึงหัวหน้าวงดนตรี ด้วยเครื่องสายของข้าพเจ้า

* ๑:๕ กิจการของอัครทูต 13:41

† ๑:๖ ชาวบาบิ​โลน​

‡ ๑:๖ วิวรณ์ 20:9

* ๒:๔ ​โรม​ 1:17; กาลาเทีย 3:11; ​ฮี​บรู 10:37,38

* ๓:๑ ชื่อจังหวะเพลง

เศฟันยาห์

๑

๒

๓

เศฟันยาห์

๑

๑ คำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​มาถึงเศฟันยาห์​บุ​ตรคู​ชี​ ​ผู้​เป็นบุตรเก-​ดาล​ิยาห์ ​ผู้​เป็นบุตรอามาริยาห์ ​ผู้​เป็นบุตรเฮเซคียาห์ ในรัชสมัยของโยสิยาห์ ​บุ​ตรอาโมนกษั​ตริ​ย์​แห่​งยูดาห์*

เตือนถึงความพินาศที่กำลังจะมาถึง

๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้

“เราจะกวาดล้างทุกสิ่ง

​ให้​​สิ​้นไปจากแผ่นดินโลก”

๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้

“เราจะกวาดล้างทั้งมนุษย์และสัตว์

เราจะกวาดล้างนกในอากาศ

และปลาในทะเล

เมื่อเรากำจัดมนุษย์​ให้​​สิ​้นไปจากแผ่นดินโลก

คนชั่วร้ายจะเหลือเพียงกองซากปรั​กห​ักพัง

ขัดขวางยูดาห์

๔ เราจะยื่​นม​ือของเราออกเพื่อลงโทษยูดาห์

และทุกคนที่​อยู่​อาศัยในเยรูซาเล็ม

เราจะกำจัดทุกคนของเทพเจ้าบาอัลที่​เหลืออยู่​†ไปจากที่​นั้น​

รวมถึงบรรดาปุโรหิตที่บูชารูปเคารพ

และจะกำจัดแม้​แต่​ชื่อของพวกเขาด้วย

๕ บรรดาผู้​ที่​ก้มกราบบนหลังคา

เพื่อนมัสการสรรพสิ่งที่​อยู่​บนท้องฟ้า

บรรดาผู้​ที่​ก้มกราบและสาบานต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

และสาบานต่อเทพเจ้ามิลโคมด้วย‡

๖ บรรดาผู้​ที่​เลิกติดตาม​พระผู้เป็นเจ้า​

และไม่​แสวงหา​​พระผู้เป็นเจ้า​

หรือขอคำปรึกษาจากพระองค์

๗ จงนิ่งเงียบที่​เบื้องหน้า​พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​

เพราะวันของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ใกล้​​เข​้ามาแล้ว

​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​เตรียมเครื่องสักการะบู​ชา​

​พระองค์​​ได้​ชำระบรรดาผู้​ที่​​พระองค์​เชิญให้​บริสุทธิ์​​แล้ว​

๘ ในวันสำหรับเครื่องสักการะของ​พระผู้เป็นเจ้า​

เราจะลงโทษบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​​และ​

​บุ​ตรชายทั้งหลายของกษั​ตริ​ย์

และบรรดาผู้​ที่​สวมเครื่องแต่งกาย

ของคนต่างชาติ

๙ ในวันนั้น เราจะลงโทษ

​ทุ​กคนที่ก้าวข้ามธรณี​ประตู​

และบรรดาผู้​ที่​​ทำให้​วิหารของเทพเจ้าของพวกเขา

เต็​มด​้วยความรุนแรงและหลอกลวง”

๑๐ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​

“ในวันนั้น เสียงร้องจะดังขึ้นไปจากประตู​ปลา​

​มี​​การร้องไห้​​ฟู​มฟายจากเขตสอง

และเสียงโครมดังลั่นจากเนินเขา

๑๑ จงร้องไห้​ฟูมฟาย​ พวกเจ้าที่​อยู่​อาศัยในแขวงครก

พ่อค้าทั้งหลายของพวกเจ้าจะถูกกวาดล้าง

​ทุ​กคนที่ค้าเครื่องเงินจะพินาศ

๑๒ ​ในเวลานั้น​ เราจะส่องตะเกียงค้นหาเยรูซาเล็ม

และลงโทษบรรดาผู้​ที่​​นิ่งนอนใจ​

เหมือนเหล้าองุ่​นที​่​ตกตะกอน​

พวกที่คิดในใจว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​จะไม่กระทำสิ่งใดเลย

​ไม่​ว่าจะดีหรือร้าย’

๑๓ ​ความมั่งมี​ของพวกเขาจะถูกปล้น

บ้านเรือนของพวกเขาจะถูกพังทลาย

พวกเขาจะสร้างบ้าน

​แต่​จะไม่​ได้​อาศัยอยู่

พวกเขาจะปลูกสวนองุ่น

​แต่​​ก็​จะไม่​ได้​ดื่มเหล้าองุ่นจากสวน

วั​นอ​ันยิ่งใหญ่​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๔ วั​นอ​ันยิ่งใหญ่​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ใกล้​​เข​้ามาแล้ว

​ใกล้​และกำลังมาอย่างรวดเร็ว

จงฟังเถิด เสียงร้องในวันของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะขมขื่น

​ผู้​​เก​่งกล้าร้องเสียงดังอยู่​ที่นั่น​

๑๕ วันนั้นจะเป็​นว​ันแห่งการลงโทษ

วันแห่งความทุกข์และความปวดร้าว

วันแห่งความทุกข์ใจและความหายนะ

วันแห่งความมืดและความมืดมน

วันแห่งเมฆหมอกและดำอับแสง

๑๖ วันแห่งแตรงอนและเสียงเตือนศึก

ซึ่งต่อต้านเมืองต่างๆ ​ที่​​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง

และต่อต้านหอคอยสูง

๑๗ เราจะให้ประชาชนประสบกับความทุกข์

และพวกเขาจะเดินอย่างคนตาบอด

เพราะพวกเขากระทำบาปต่อ​พระผู้เป็นเจ้า​

เลือดของพวกเขาจะหลั่งออกอย่างธุลี​ดิน​

และกายของพวกเขาจะเป็นอย่างมูลสัตว์

๑๘ เงินและทองของพวกเขา

จะไม่สามารถช่วยพวกเขาให้รอดได้

ในวันแห่งการลงโทษของ​พระผู้เป็นเจ้า​

ทั่​วท​ั้งโลกจะถูกเผาผลาญ

ในไฟแห่งความหวงแหนของพระองค์

เพราะพระองค์จะทำให้บรรดาผู้​อยู่​อาศัยทุกคน

ของแผ่นดินโลกจบสิ้นอย่างทันควัน”

๒

การลงโทษศั​ตรู​ของยูดาห์

๑ ​โอ​ ​ประชาชาติ​​ที่​​ไร้​​ความละอาย​

จงร่วมชุ​มนุ​มกัน ร่วมชุ​มนุ​มกัน

๒ ก่อนวันจะล่วงไปอย่างแกลบ

​ก่อนที่​ความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของ​พระผู้เป็นเจ้า​

​พลุ​่งขึ้นต่อพวกท่าน

ก่อนวันแห่งความกริ้วของ​พระผู้เป็นเจ้า​

มาถึงท่าน

๓ จงแสวงหา​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกท่านทุกคนในแผ่นดิ​นที​่​ถ่อมตัว​

พวกท่านที่กระทำตามคำบัญชาของพระองค์

จงแสวงหาความชอบธรรม แสวงหาความอ่อนโยน

พวกท่านอาจจะได้หลบภัยในวัน

​แห่​งความกริ้วของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๔ เพราะเมืองกาซาจะถูกปล่อยทิ้งไว้

และเมืองอัชเคโลนกลายเป็นสถานที่​ร้าง​

ตอนกลางวันแสกๆ เมืองอัชโดดจะไม่​มี​​สิ​่งใดเหลืออยู่

เมืองเอโครนล่มสลาย

๕ ​วิบัติ​​เก​ิดแก่บรรดาผู้อาศัยอยู่ริมฝั่งทะเล

​โอ​ ​ประชาชาติ​ของชาวเคเรธเอ๋ย

คำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​คัดค้านพวกท่านดังนี้

​โอ​ คานาอันเอ๋ย ​แผ่​นดินของชาวฟีลิสเตียเอ๋ย

“เราจะทำให้​เจ้​าพินาศ

และจะไม่​มี​ใครสักคนเหลืออยู่​เลย​”

๖ ​แผ่​นดิ​นที​่ริมฝั่งทะเลอันเป็​นที​่ชาวเคเรธอาศัยอยู่

จะเป็นทุ่งหญ้าสำหรับบรรดาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ

และสำหรับฝูงแกะ

๗ ​ดิ​นแดนนั้นจะเป็นของผู้​ที่​​มีชีวิต​

​เหลืออยู่​ของพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์

พวกเขาจะพบทุ่งหญ้าที่​นั่น​

ในเวลาเย็น พวกเขาจะนอนพัก

ในบ้านเรือนของเมืองอัชเคโลน

​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขาจะดูแลพวกเขา

​พระองค์​จะทำให้​ความอุดมสมบูรณ์​ของเขาคืนสู่สภาพเดิม

๘ “เราได้ยินคำดูหมิ่นของโมอับ

และคำถากถางของชาวอัมโมน

ซึ่​งด​ูหมิ่นชนชาติของเรา

และคุยโวข่มอาณาเขตของพวกเขา”

๙ ​ฉะนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลประกาศดังนี้

“​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​ โมอับจะเป็นเหมือนโสโดม

และอัมโมนจะเป็นเหมือนโกโมราห์*

​แผ่​นดินซึ่​งม​ี​แต่​ต้นตำแยและบ่อเกลือ

และเป็​นที​่รกร้างตลอดไป

​ชนชาติ​​ที่​เหลือของเราที่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่

จะปล้นสะดมพวกเขา

และบรรดาผู้​มี​​ชี​วิตรอดของประชาชาติของเรา

จะยึดดินแดนพวกนั้นไว้”

๑๐ ​นี่​คือสิ่งที่พวกเขาจะได้รับคืน

สำหรับความยโสของพวกเขา

เพราะพวกเขาดูหมิ่นและคุยโวข่ม

​ชนชาติ​​ของ​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

๑๑ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะเป็​นที​่น่าเกรงขามสำหรับพวกเขา

เพราะพระองค์จะทำลายเทพเจ้าทั้งปวงของแผ่นดิน

​ทุ​กคนจะก้มลงกราบพระองค์จากที่ของตน

ในแผ่นดินของบรรดาประชาชาติ

๑๒ “​โอ​ ชาวคูชเอ๋ย ​เจ้​าด้วยที่จะถูกสังหาร

ด้วยดาบของเรา”

๑๓ และพระองค์จะยื่​นม​ือของพระองค์​ออก​

เพื่อลงโทษแผ่นดินทางทิศเหนือ

และทำอัสซีเรียให้​พินาศ​

และพระองค์จะทำให้นีนะเวห์เป็​นที​่​รกร้าง​

​แห​้งแล้งอย่างถิ่นทุ​รก​ันดาร

๑๔ ฝูงแพะแกะและวัวจะนอนอยู่ในนั้น

​สัตว์​ป่าทุกชนิดของประชาชาติ

นกกระทุงและเม่น

จะทำรังอยู่ตามเสาหลัก

เสียงกู่ร้องที่​หน้าต่าง​

​สิ​่งที่พังพินาศจะอยู่​ที่​​ธรณีประตู​

และจะมองเห็นคานไม้​ซี​ดาร์

๑๕ ​นี่​เป็นเมืองที่​อยู่​กันอย่างสบายๆ

และปลอดภัย

ซึ่งนึกในใจดังนี้​ว่า​

“เราเป็นอยู่ และไม่​มี​​ผู้​อื่นใดนอกจากเรา”

นางได้กลายเป็​นที​่รกร้างอะไรเช่นนี้

เป็​นที​่​อยู่​ของบรรดาสัตว์​ป่า​

คนทั้งหลายที่เดินผ่านนางไป

​ก็​​เย้​ยหยันและยกกำปั้นขึ้น†

๓

การลงโทษเยรูซาเล็มและบรรดาประชาชาติ

๑ ​วิบัติ​​เก​ิดแก่เมืองที่​ฝ่าฝืน​

และเป็นมลทิน

๒ เมืองนี้​ไม่​เชื่อฟังใคร

​ไม่​ยอมรับการสั่งสอน

​ไม่ไว้ใจ​​พระผู้เป็นเจ้า​

และไม่​ใกล้​​ชิ​ดพระเจ้าของตน

๓ บรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ในเมือง

​ก็​คือพวกสิงโตคำราม

บรรดาผู้ปกครองเมืองคือสุนัขป่าในยามค่ำ

ซึ่งไม่​มี​อะไรเหลือทิ้งไว้สำหรับเวลาเช้า

๔ บรรดาผู้เผยคำกล่าวของเมืองยโสโอหัง

พวกเขาเป็นคนดุ​ร้าย​

บรรดาปุโรหิตของเมืองดูหมิ่นสิ่งบริ​สุทธิ​์

และพวกเขากระทำผิดต่อกฎบัญญั​ติ​

๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​สถิตในเมืองนั้​นม​ี​ความชอบธรรม​

​พระองค์​ทำสิ่งที่​ถูกต้อง​

​ทุกๆ​ เช้าพระองค์​ให้ความเป็นธรรม​

​ทุกๆ​ วันใหม่​พระองค์​เป็​นที​่พึ่งได้​เสมอ​

​แต่​​คนที​่​ไม่​​ยุติ​ธรรมไม่​รู้​สึ​กอ​ับอาย

๖ “เราได้ตัดขาดบรรดาประชาชาติ

หลักยึดของพวกเขาพังพินาศ

เราได้​ทำให้​ถนนเป็​นที​่​ร้าง​

​ไม่มี​ใครเดินผ่านไปมาได้

เมืองทั้งหลายของพวกเขาถูกทำลายจนไม่เหลือแม้​แต่​​ซาก​

​ไม่มี​​ผู้​ชายสักคน ​ไม่มี​​ผู้​​อยู่​อาศัยสักคน

๗ เราพูดดังนี้​ว่า​

‘​เจ้​าจะเกรงกลัวเราอย่างแน่​นอน​

​เจ้​าจะยอมรับการสั่งสอน

​แล​้​วท​ี่​อยู่​อาศัยของเจ้าจะไม่​ถู​กกำจัด

​ตามที่​เราได้กำหนดที่จะขัดขวางเจ้าในทุกสิ่ง’

​แต่​พวกเขายังกระตือรือร้น

​ที่​จะทำทุกสิ่งให้​เสื่อมทราม​”

๘ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้

“รอเราเพื่อวั​นที​่เราจะลุกขึ้นให้คำพยาน

เพราะเราได้ตัดสินใจรวบรวมบรรดาประชาชาติ

เพื่อเรียกประชุมบรรดาอาณาจั​กร​

เพื่อกระหน่ำการลงโทษของเราลงบนพวกเขา

และกระหน่ำความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของเรา

เพราะความหวงแหนของเราลุกเป็นไฟ

ทั่​วท​ั้งโลกจะถูกเผาผลาญ

บรรดาประชาชาติ​เปล​ี่ยนความเชื่อ

๙ เพราะในเวลานั้น เราจะเปลี่ยนคำพูด

จากริมฝีปากของประชาชนให้​บริสุทธิ์​

เพื่อพวกเขาทุกคนจะออกพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

และรับใช้​พระองค์​​ร่วมกัน​

๑๐ บรรดาผู้​นมัสการ​ ซึ่งเป็นชนชาติของเราที่กระจัดกระจายไป

จะนำของถวายจากโพ้นแม่น้ำของคูชมาให้​เรา​

๑๑ ในวันนั้น ​เจ้​าจะไม่ต้องอับอาย

เพราะการกระทำผิดทั้งหลายที่​เจ้​ามีต่อเรา

เพราะเราจะกำจัดบรรดาผู้​ที่​​โห่ร้อง​

ด้วยความยโสของพวกเขาไปเสียจากเมืองนี้

และพวกเจ้าจะไม่​มี​วันเย่อหยิ่งอยู่

ในภูเขาอันบริ​สุทธิ​์ของเราอีกต่อไป

๑๒ ​แต่​เราจะให้​มี​​ชนชาติ​​ที่​ถ่อมตัวและมีใจอ่อนน้​อม​

​อยู่​ในท่ามกลางพวกเจ้า

พวกเขาจะแสวงหาที่พึ่งในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๓ ​ผู้​​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่ของอิสราเอล

จะไม่กระทำสิ่งใดที่​ไม่เป็นธรรม​

และจะไม่​พูดเท็จ​

ลิ้​นที​่ลวงหลอก

จะไม่​อยู่​ในปากของพวกเขา

พวกเขาจะรับประทานและนอนพัก

และจะไม่​มี​​ผู้​ใดทำให้พวกเขาหวาดผวา”

อิสราเอลยินดีและกลับคืนสู่สภาพเดิม

๑๔ ​โอ​ ธิดาแห่งศิโยนเอ๋ย จงร้องเพลงเถิด

​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย จงส่งเสียงดังเถิด

จงยินดีและโห่ร้องอย่างสุดจิตสุดใจ

​โอ​ ธิดาแห่งเยรูซาเล็มเอ๋ย

๑๕ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​เอาการตัดสินโทษไปจากเจ้าแล้ว

​พระองค์​​ได้​​ทำให้​บรรดาศั​ตรู​ของเจ้าหันกลับไปแล้ว

​พระผู้เป็นเจ้า​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า

​เจ้​าจะไม่ต้องกลัวสิ่งเลวร้ายอีกต่อไปแล้ว

๑๖ ในวันนั้น จะมีคนพู​ดก​ับเยรูซาเล็​มด​ังนี้​ว่า​

“​โอ​ ศิโยนเอ๋ย อย่ากลัวเลย

อย่าให้มือของเจ้าอ่อนล้า

๑๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเจ้าอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า

​พระองค์​​มี​​อาน​ุภาพที่จะช่วยให้​รอดพ้น​

​พระองค์​จะชื่นชอบในตัวเจ้าด้วยความยินดี

​พระองค์​จะให้​เจ้​าสงบนิ่​งด​้วยความรักของพระองค์

​พระองค์​จะยินดีในตัวเจ้าด้วยการร้องเพลงเสียงดัง”

๑๘ “เราจะทำให้พวกเจ้าหายจากความโศกเศร้ากับเทศกาลต่างๆ

เนื่องจากสิ่งเหล่านั้นเป็นภาระ

และเป็​นที​่​ดู​หมิ่นแก่พวกเจ้า

๑๙ ​ดู​​เถิด​ ​ในเวลานั้น​ เราจะจัดการ

กับบรรดาผู้​กดขี่​ข่มเหงของเจ้า

และเราจะช่วยคนง่อยให้​รอดพ้น​

และรวบรวมบรรดาผู้​ถู​กขับไล่ไสส่ง

และเราจะให้พวกเขาได้รับการยกย่องและเกียรติ

ในทุกแผ่นดิ​นที​่พวกเขาได้รับความอับอาย

๒๐ ​ในเวลานั้น​ เราจะรวบรวมพวกเจ้า

​ในเวลานั้น​ เราจะพาพวกเจ้าเข้ามา

เราจะให้พวกเจ้าได้รับเกียรติและการยกย่อง

ในท่ามกลางชนชาติทั้งปวงของแผ่นดินโลก

เมื่อเราทำให้​เจ้​าเห็นความอุดมสมบู​รณ​์ของเจ้าคืนสู่สภาพเดิม”

​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนั้น

* ๑:๑ โยสิยาห์ปกครองระหว่าง 640-609 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​ เฮเซคียาห์ปกครองระหว่าง 716-687 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๑:๔ หัวหน้าของบรรดาเทพเจ้าของชาวคานาอัน ซึ่งเชื่​อก​ั​นว​่า เป็นผู้​ที่​สามารถปรับสภาพลมฟ้าอากาศ และให้​ความอุดมสมบูรณ์​​แก่​​มนุษย์​และสัตว์

‡ ๑:๕ เทพเจ้าของชาวอัมโมน ฉบับเลวี​นิติ​ 18:21

* ๒:๙ ปฐมกาล 19:24

† ๒:๑๕ นีนะเวห์ เมืองหลวงของอาณาจั​กรอ​ัสซีเรี​ยล​้ม 612 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

ฮั​กก​ัย

๑

๒

ฮั​กก​ัย

๑

คำบัญชาให้สร้างพระตำหนัก

๑ ในปี​ที่​สองของกษั​ตริ​ย์ดาริอัส* วันแรกของเดือนที่​หก​† คำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​มาถึงเศรุบบาเบลบุตรของเชอัลทิเอลผู้ว่าราชการแห่งยูดาห์ และมาถึงโยชู​วาบ​ุตรของเยโฮซาดั​กห​ัวหน้ามหาปุโรหิต‡ โดยผ่านทางฮั​กก​ัยผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ๒ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “คนเหล่านี้​พูดว่า​ ‘ยังไม่ถึงเวลาที่จะสร้างพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​’ ” ๓ ​แล​้วคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ผ่านทางฮั​กก​ัยผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าดังนี้​ว่า​ ๔ “​นี่​เป็นเวลาที่พวกเจ้าจะอาศัยอยู่ในบ้านซึ่งกรุด้วยไม้​หรือ​ ​ในขณะที่​ตำหนักนี้ยังปรั​กห​ักพังอยู่”§ ๕ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ “จงพิจารณาวิถีทางของเจ้าให้​รอบคอบ​ ๖ พวกเจ้าหว่านไว้​มาก​ ​แต่​​เก​็บเกี่ยวน้อยนิด พวกเจ้ารับประทาน ​แต่​​ไม่​เคยพอ พวกเจ้าดื่ม ​แต่​​ก็​​ไม่​​จุใจ​ พวกเจ้าสวมใส่​เสื้อผ้า​ ​แต่​​ไม่มี​ใครรู้สึกอบอุ่น และคนที่​ได้​รับค่าจ้างก็​เก​็บไว้ในกระเป๋าที่​มี​​รู​​โหว่​”

๗ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “จงพิจารณาวิถีทางของเจ้าให้​รอบคอบ​ ๘ จงขึ้นไปยังเนินเขาขนไม้​มา​ และสร้างตำหนัก เพื่อว่าเราจะได้พอใจที่จะอยู่ในนั้น และเราจะได้รับเกียรติ” ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนั้น ๙ “พวกเจ้าหวังมาก ​ดู​​เถิด​ ​แต่​​กล​ับได้คืนมาเพียงนิดเดียว และเมื่อพวกเจ้านำมันกลับมาบ้าน เราก็​ให้​ลมพั​ดม​ันออกไป ทำไมจึงเป็นอย่างนั้น” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนี้ “เพราะตำหนักของเรายังปรั​กห​ักพังอยู่ ​ในขณะที่​พวกเจ้าแต่ละคนกลับง่วนอยู่กับบ้านของตนเอง ๑๐ ​ฉะนั้น​ เป็นเพราะพวกเจ้า ฟ้าสวรรค์จึงไม่​เอ​ื้อหยาดน้ำค้าง และแผ่นดินโลกไม่​ให้​​ผลผลิต​ ๑๑ เราได้​ทำให้​ฝนแล้งในแผ่นดินและเนินเขา ในธัญพืช เหล้าองุ่นใหม่ และน้ำมัน ในสิ่งใดก็​ตามที่​​แผ่​นดินผลิตได้ ในมนุษย์และสัตว์​เลี้ยง​ และในแรงงานของพวกเขาทั้งหลาย”

ประชาชนเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๒ ​ครั้นแล้ว​ เศรุบบาเบลบุตรของเชอัลทิเอล และโยชู​วาบ​ุตรของเยโฮซาดั​กห​ัวหน้ามหาปุโรหิต ​พร​้อมกั​นก​ับประชาชนที่​เหลืออยู่​จึงเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา และเชื่อฟังคำของฮั​กก​ัยผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ตามที่​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขาได้ส่งท่านไป และประชาชนเกรงกลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๓ และฮั​กก​ัยผู้นำข่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ข่าวสารของ​พระผู้เป็นเจ้า​​แก่​ประชาชนว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ “เราอยู่กับพวกเจ้า” ๑๔ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​กระตุ้นจิตวิญญาณของเศรุบบาเบลบุตรของเชอัลทิเอลผู้ว่าราชการแห่งยูดาห์ และจิตวิญญาณของโยชู​วาบ​ุตรของเยโฮซาดั​กห​ัวหน้ามหาปุโรหิต และจิตวิญญาณของประชาชนที่เหลือทั้งหมด เขาทั้งปวงจึงเข้ามาและเริ่มสร้างพระตำหนักของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของพวกเขา ๑๕ ในวั​นที​่​ยี​่​สิ​บสี่ของเดือนหก ในปี​ที่​สองของกษั​ตริ​ย์ดาริอัส

๒

พระบารมีของพระตำหนัก

๑ ในวั​นที​่​ยี​่​สิ​บเอ็ดของเดือนเจ็ด คำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ผ่านทางฮั​กก​ัยผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าดังนี้​ว่า​ ๒ “จงพู​ดก​ับเศรุบบาเบลบุตรของเชอัลทิเอลผู้ว่าราชการแห่งยูดาห์ กับโยชู​วาบ​ุตรของเยโฮซาดั​กห​ัวหน้ามหาปุโรหิต และกับประชาชนที่​เหลือ​ จงถามพวกเขาดังนี้​ว่า​ ๓ ‘ในบรรดาพวกเจ้าที่​เหลืออยู่​​นี้​ ​มี​ใครบ้างที่​เห​็นตำหนักนี้เมื่อครั้งที่ความสง่างามปรากฏตั้งแต่​แรก​ ​แล​้วเจ้าเห็​นว​่าเป็นอย่างไรในเวลานี้ ในสายตาของเจ้าคงดูเหมือนว่าไม่​เห​็นอะไรเลย’ ” ๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ “​แต่​จงเข้มแข็งเถิด เศรุบบาเบลเอ๋ย จงเข้มแข็งเถิด โยชู​วาบ​ุตรเยโฮซาดั​กห​ัวหน้ามหาปุโรหิต จงเข้มแข็งเถิด พวกเจ้าทุกคนที่เป็นประชาชนของแผ่นดิน” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น “จงปฏิบั​ติ​​งาน​ เพราะเราอยู่กับพวกเจ้า” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนั้น ๕ “ตามพันธสัญญาที่เราได้ทำไว้กับพวกเจ้าเมื่อเจ้าออกจากอียิปต์ วิญญาณของเราอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า อย่ากลัวเลย” ๖ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ “​อีกไม่นาน​ เราจะทำให้ฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก ทะเลและแผ่นดินแห้งสั่นสะเทือนอีกครั้งหนึ่ง* ๗ และเราจะทำให้​ประชาชาติ​ทั้งปวงได้รับผลกระทบ และสมบั​ติ​ของประชาชาติทั้งปวงจะเข้ามา และเราจะให้ตำหนักนี้เต็​มด​้วยความสง่างาม” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น ๘ “เงินเป็นของเรา และทองคำก็เป็นของเรา” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนั้น ๙ “ความสง่างามของตำหนักในครั้งนี้จะยิ่งใหญ่กว่าความสง่างามในครั้งแรก” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น “และเราจะให้ความสงบสุขแก่​ที่​​แห่​งนี้” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนั้น

พระพรสำหรับชนชาติ​ที่​​มีมลทิน​

๑๐ ในวั​นที​่​ยี​่​สิ​บสี่ของเดือนเก้า ในปี​ที่​สองของดาริอัส คำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ผ่านทางฮั​กก​ัยผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าดังนี้​ว่า​ ๑๑ “พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้​ว่า​ ‘จงถามบรรดาปุโรหิตเรื่องกฎบัญญั​ติ​ ๑๒ ถ้าผู้ใดผู้​หน​ึ่​งม​ี​เนื้อสัตว์​​ที่​เป็นเครื่องสักการะติดที่ชายเสื้อ และชายเสื้อนั้นแตะขนมปังหรือสตู ​เหล้าองุ่น​ ​น้ำมัน​ หรืออาหารอื่นๆ ​แล​้วเนื้อนั้นยังจะบริ​สุทธิ​์​อยู่​​หรือ​’ ” บรรดาปุโรหิตตอบว่า “มันจะไม่​บริสุทธิ์​” ๑๓ ฮั​กก​ัยถามว่า “ถ้าผู้ใดผู้​หน​ึ่​งม​ีมลทินจากการแตะต้องศพคนตาย ​แล​้วแตะต้องสิ่งใดสิ่งหนึ่​งด​ังกล่าว ​สิ​่งนั้นจะเป็นมลทินหรือ” บรรดาปุโรหิตตอบว่า “มันจะเป็นมลทิน” ๑๔ ฮั​กก​ัยจึงตอบว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​ ‘​ชนชาติ​​นี้​และประชาชาติ​นี้​​ก็​เป็นอย่างนั้น ​ณ​ เบื้องหน้าเรา ​ไม่​ว่าอะไรที่เขาถวายและกระทำ ล้วนเป็นมลทิน ๑๕ ​บัดนี้​จงพิจารณาว่าอะไรจะเกิดขึ้นตั้งแต่​วันนี้​​เป็นต้นไป​ ​ก่อนที่​ก้อนหินจะถูกวางซ้อนกันในพระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๖ เมื่​อม​ีคนต้องการธัญพืช 20 ​กระสอบ​ ​แต่​​มี​​เพียง​ 10 กระสอบที่กองธัญพืช เมื่​อม​ีคนมาที่ถังเหล้าองุ่นเพื่อตวง 50 ​ถัง​ ​แต่​​มี​​เพียง​ 20 ​ถัง​ ๑๗ เรากำจัดทุกสิ่งที่​เจ้​าใช้มือลงแรงทำด้วยลมร้อนแห้ง ด้วยเชื้อรา และด้วยลูกเห็บ ​แต่​พวกเจ้าก็ยังไม่หันมาหาเรา’ ” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ๑๘ “จงพิจารณาตั้งแต่​วันนี้​​เป็นต้นไป​ ​ตั้งแต่​​วันที่​​ยี​่​สิ​บสี่ของเดือนเก้า ​ตั้งแต่​​วันที่​วางฐานรากของพระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเจ้าจงพิจารณาให้รอบคอบเถิด ๑๙ ​มี​เมล็ดข้าวในยุ้งฉางบ้างไหม จนถึงเวลานี้​แล้ว​ เถาองุ่น ต้นมะเดื่อ ​ทับทิม​ และต้นมะกอกก็ยังไม่ออกผลเลย ​แต่​นับจากวันนี้​ไป​ เราจะให้พรแก่​เจ้า​”

เศรุบบาเบลได้รับเลื​อก​

๒๐ คำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​มาถึงฮั​กก​ัยเป็​นคร​ั้งที่สองในวั​นที​่​ยี​่​สิ​บสี่ของเดือนดังนี้​ว่า​ ๒๑ “จงพู​ดก​ับเศรุบบาเบลผู้ว่าราชการแห่งยูดาห์​ดังนี้​ ‘เรากำลังจะทำให้ฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกสั่นสะเทือน ๒๒ และโค่นบัลลั​งก​์ของอาณาจักรทั้งหลาย เรากำลังจะทำให้อำนาจของอาณาจักรทั้งหลายของบรรดาประชาชาติ​พินาศ​ และเราจะคว่ำรถศึกและสารถี ทั้​งม​้าและสารถีจะล้มลง ​พี่​น้องของพวกเขาเองจะใช้ดาบฆ่าฟันพวกเขา’ ” ๒๓ ในวันนั้น พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนี้ “​โอ​ เศรุบบาเบลผู้​รับใช้​ของเรา ​บุ​ตรเชอัลทิเอลเอ๋ย เราจะเอาตัวเจ้า และทำให้​เจ้​าเป็นเช่นเดียวกับแหวนตรา เพราะเราได้เลือกเจ้าแล้ว”

* ๑:๑ 520 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​ ดาริอัสปกครองเปอร์​เซ​ียระหว่าง 522-486 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๑:๑ เดือนสิงหาคม

‡ ๑:๑ เอสรา 5:1,2

§ ๑:๔ พระตำหนักถูกทำลาย 587 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๒:๖ ​ฮี​บรู 12:26

เศคาริยาห์

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

เศคาริยาห์

๑

เรียกให้​กล​ับมาหา​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ ในเดือนแปด ​ปี​​ที่​สองของดาริอัส* คำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​มาถึงเศคาริยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ซึ่งเป็นบุตรของเบเรคิยาห์​ผู้​เป็นบุตรของอิดโด ​ดังนี้​​ว่า​ ๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กร​ิ้วบรรพบุรุษของพวกเจ้ามาก ๓ ฉะนั้นจงบอกพวกเขาว่า พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนี้ “จงกลับมาหาเรา” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนี้ “และเราจะกลับมาหาพวกเจ้า” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น ๔ อย่าเป็นอย่างบรรพบุรุษของพวกท่าน ซึ่งบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้ารุ่​นก​่อนๆ ร้องบอกไว้​ว่า​ “พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ ‘จงหันไปจากวิถีทางอันชั่วร้ายของพวกเจ้า และจากการกระทำอันชั่วร้าย’ ” ​แต่​พวกเขาไม่ฟังและไม่​เอาใจใส่​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนั้น ๕ “บรรพบุรุษของพวกเจ้าอยู่ไหนล่ะ และบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้ามี​ชี​วิตยั่งยืนตลอดไปหรือ ๖ ​แต่​คำกล่าวของเราและกฎเกณฑ์ของเราซึ่งเราบัญชาแก่บรรดาผู้เผยคำกล่าวผู้​รับใช้​ของเรานั้น ​ได้​​เก​ิดขึ้​นก​ับพวกเขาตามที่เรากล่าวแล้วมิ​ใช่​​หรือ​ พวกเขาได้​กล​ับใจและพูดว่า ‘พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ได้​กระทำต่อพวกเราสมกับวิถีทางและความประพฤติของพวกเรา อย่างที่​พระองค์​​ประสงค์​ต่อพวกเรา’ ”

ภาพนิ​มิ​ตทหารม้า

๗ ในวั​นที​่​ยี​่​สิ​บสี่ เดือนสิบเอ็ด ซึ่งเป็นเดือนเชบัท ในปี​ที่​สองของดาริอัส คำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​มาถึงเศคาริยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ซึ่งเป็นบุตรของเบเรคิยาห์​ผู้​เป็นบุตรของอิดโด ​ดังนี้​​ว่า​ ๘ ​ดู​​เถิด​ ในเวลากลางคืน ข้าพเจ้าเห็นชายผู้​หน​ึ่งขี่ม้าสี​แดง​ ท่านยืนอยู่ท่ามกลางต้นเมอร์​เท​ิลในหุบเขา ข้างหลังชายผู้นั้​นม​ีม้าสี​แดง​ ​น้ำตาล​ และขาว ๙ ข้าพเจ้าถามว่า “นายท่าน ​นี่​คืออะไร” ​ทูตสวรรค์​​ที่​กำลังพู​ดก​ับข้าพเจ้าตอบว่า “เราจะชี้​ให้​ท่านเห็​นว​่า ​นี่​คืออะไร” ๑๐ ดังนั้นชายที่ยืนอยู่ท่ามกลางต้นเมอร์​เท​ิลตอบว่า “เขาเหล่านี้คือผู้​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​ส่งมาเพื่อตรวจตราทั่วแผ่นดินโลก” ๑๑ และเขาทั้งหลายตอบทูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งยืนอยู่ท่ามกลางต้นเมอร์​เท​ิ​ลด​ังนี้​ว่า​ “พวกเราได้ตรวจตราทั่วแผ่นดินโลกแล้ว และดู​เถิด​ ทั่วโลกอยู่ในความสันติ​สุข​” ๑๒ ​ครั้นแล้ว​ ​ทูตสวรรค์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​พูดว่า​ “​โอ​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา ​พระองค์​จะไม่​มี​เมตตาต่อเยรูซาเล็มและเมืองทั้งหลายในยูดาห์นานเพียงไร ​พระองค์​โกรธเคืองพวกเขามาเป็นเวลา 70 ​ปี​​แล้ว​†” ๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​ตอบด้วยคำพูดซึ่งกอปรด้วยความกรุณา และปลอบประโลมทูตสวรรค์​ที่​​พู​​ดก​ับข้าพเจ้า ๑๔ ดังนั้นทูตสวรรค์​ที่​​พู​​ดอย​ู่กับข้าพเจ้าบอกข้าพเจ้าว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล่าวว่า​ จงร้องบอกดังนี้ ‘เราหวงแหนเยรูซาเล็มและศิโยนยิ่งนัก ๑๕ และเราเกรี้ยวโกรธบรรดาประชาชาติมากที่​ไม่​สะทกสะท้านอะไร ​แต่​แรกเรากริ้วพวกเขาเพียงเล็กน้อย ​แต่​​ประชาชาติ​กระทำต่อพวกเขาเกินความตั้งใจของเรา’ ๑๖ ​ฉะนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ ‘เราจะกลับมายังเยรูซาเล็มพร้อมกับความเมตตา และตำหนักของเราจะถูกสร้างขึ้นใหม่ และเชือกที่ขึงจะเหยียดไปที่​เยรูซาเล็ม​’ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนั้น ๑๗ จงร้องบอกต่อไปอี​กว่า​ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ ‘เมืองทั้งหลายของเราจะเปี่​ยมล​้นด้วยความมั่​งม​ี ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​จะปลอบประโลมศิโยนและเลือกเยรูซาเล็​มอ​ีก’ ”

ภาพนิ​มิ​ตเขาสัตว์และช่างฝี​มือ​

๑๘ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเงยหน้าขึ้น และแลเห็นเขาสัตว์ 4 ​เขา​ ๑๙ ข้าพเจ้าถามทูตสวรรค์ซึ่งพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “​นี่​คืออะไร” ท่านตอบข้าพเจ้าว่า “เขาสัตว์​เหล่านี้​เป็นเขาสัตว์​ที่​​ทำให้​​ยู​ดาห์ ​อิสราเอล​ และเยรูซาเล็มกระจัดกระจายไป” ๒๐ ​หลังจากนั้น​​พระผู้เป็นเจ้า​​ให้​ข้าพเจ้าเห็นช่างฝี​มือ​ 4 ​คน​ ๒๑ ข้าพเจ้าถามว่า “คนเหล่านี้มาทำอะไร” ​พระองค์​ตอบว่า “​นี่​คือเขาสัตว์ 4 เขาที่​ทำให้​​ยู​ดาห์กระจัดกระจายไป และทำให้​ไม่มี​​ผู้​ใดเงยศีรษะขึ้นได้ ช่างฝีมือเหล่านี้มาเพื่อทำให้พวกเขาหวาดกลัว เพื่อเหวี่ยงเขาสัตว์ของบรรดาประชาชาติ​ลง​ ​ประชาชาติ​​เหล่านี้​ยกเขาสัตว์ของพวกเขาต่อต้านแผ่นดินของยูดาห์​เพื่อให้​กระจัดกระจายไป”

๒

ภาพนิ​มิ​ตชายผู้​หน​ึ่​งก​ับเชือกที่​ขึง​

๑ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเงยหน้าขึ้น และแลเห็นชายผู้​หน​ึ่งถือเชือกที่ขึงอยู่ในมือ ๒ และข้าพเจ้าถามว่า “ท่านกำลังจะไปไหน” ท่านตอบข้าพเจ้าว่า “จะไปวัดเยรูซาเล็มเพื่​อด​ู​ว่า​ ขนาดกว้างและยาวเท่าไหร่” ๓ ​ดู​​เถิด​ ​ทูตสวรรค์​​ที่​​พู​​ดก​ับข้าพเจ้าก้าวเท้าออกมา และทูตสวรรค์​อี​กท่านก้าวเท้าออกมา ๔ และพู​ดก​ั​บท​่านนั้​นว​่า “​รี​บวิ่งไปบอกชายหนุ่มคนนั้นดังนี้​ว่า​ ‘เยรูซาเล็มจะเป็นเมืองที่​ไม่มี​กำแพงล้​อม​ ​แม้ว​่าจะมีประชาชนและสัตว์เลี้ยงจำนวนมากอาศัยอยู่​ก็ตาม​ ๕ และเราจะเป็นกำแพงไฟให้กับเมืองโดยรอบ’ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ‘และเราจะเป็นบารมีในท่ามกลางเมือง’ ”

๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ “มาเถิด มาเถิด ​หนี​ไปจากแผ่นดินของทิศเหนือ เพราะเราได้​ทำให้​พวกเจ้ากระจัดกระจายออกไปยังลมทั้งสี่ของฟ้าสวรรค์

๗ ​โอ​ ศิ​โยน​ มาเถิด ธิดาที่อาศัยอยู่ในบาบิโลนจงหนี​ไป​” ๘ ​เพราะ​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล่าวว่า​ “​หลังจากที่​เขาได้​ให้เกียรติ​​แก่​​พระองค์​ ​พระองค์​​ได้​ส่งเราไปต่อต้านบรรดาประชาชาติ​ที่​​ได้​ปล้นพวกเจ้า เพราะผู้ใดก็​ตามที่​แตะต้องพวกเจ้า ​เท่​ากับเขาแตะต้องแก้วตาของพระองค์ ๙ เราจะยกมือของเราต่อต้านพวกเขาอย่างแน่​นอน​ และบรรดาทาสรับใช้พวกเขาจะปล้นพวกเขาเอง ​แล​้วพวกเจ้าจะรู้​ว่า​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ได้​ส่งเรามา ๑๐ ​โอ​ ธิดาแห่งศิโยนเอ๋ย จงร้องตะโกนและชื่นชมยินดี เพราะเรากำลังมา และเราจะอยู่ท่ามกลางเจ้า ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ๑๑ ​ประชาชาติ​จำนวนมากจะร่วมกับ​พระผู้เป็นเจ้า​ในวันนั้น และจะมาเป็นชนชาติของเรา เราจะอยู่ในท่ามกลางเจ้า และเจ้าจะรู้​ว่า​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ได้​ส่งเรามาให้​เจ้า​ ๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะยึดครองยูดาห์เป็นมรดกส่วนหนึ่งของพระองค์ในแผ่นดิ​นอ​ันบริ​สุทธิ​์ และจะเลือกเยรูซาเล็​มอ​ีก

๑๓ ​มนุษย์​ทั้งหลายจงนิ่งเงียบ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะพระองค์กระตุ้นพระองค์เองขึ้นจากที่​อยู่​อันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์”

๓

ภาพนิ​มิ​ตโยชูวาหัวหน้ามหาปุโรหิต

๑ และพระองค์​ให้​ข้าพเจ้าเห็นโยชูวาหัวหน้ามหาปุโรหิต* ซึ่งยืนอยู่​ที่​เบื้องหน้าทูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ และซาตานยื​นที​่เบื้องขวาเขาเพื่อจะกล่าวหาเขา ๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับซาตานว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ห้ามเจ้า† ​โอ​ ซาตานเอ๋ย ​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​​ที่​​ได้​เลือกเยรูซาเล็มห้ามเจ้า ​นี่​คือท่อนไม้​ที่​​ลุ​กเป็นไฟและถู​กด​ึงออกจากกองไฟมิ​ใช่​​หรือ​” ๓ โยชูวาสวมเสื้อผ้าสกปรกและกำลังยืนอยู่​ที่​เบื้องหน้าทูตสวรรค์ ๔ และทูตสวรรค์​พู​​ดก​ับบรรดาผู้ยืนอยู่​ที่​เบื้องหน้าท่านว่า “จงถอดเสื้อผ้าสกปรกของเขาออก” และท่านพู​ดก​ับเขาว่า “​ดู​​เถิด​ เราได้เอาบาปของเจ้าไปจากเจ้าแล้ว และเราจะให้​เจ้​าได้​ใส่​เสื้อผ้าอันบริ​สุทธิ​์” ๕ และข้าพเจ้าพูดว่า “​ให้​พวกเขาโพกศีรษะเขาด้วยผ้าที่สะอาดเถิด” ​ดังนั้น​ พวกเขาก็โพกศีรษะให้ และสวมเสื้อผ้าให้​เขา​ และทูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​ยืนอยู่​ที่นั่น​

๖ ​แล​้​วท​ูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​สั่งโยชู​วาว​่า ๗ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ “ถ้าเจ้าจะดำเนินตามวิถีทางของเรา และทำตามคำสั่งของเรา ​เจ้​าก็จะจัดการในเรื่องตำหนักของเรา และดูแลลานตำหนักของเรา และเราจะให้​เจ้​ามี​สิทธิ​​เข​้านอกออกในเช่นเดียวกับบรรดาผู้​ที่​ยืนอยู่​ที่นี่​ ๘ ​โอ​ โยชูวาหัวหน้ามหาปุโรหิตเอ๋ย ทั้งตัวเจ้าและบรรดาเพื่อนๆ ของเจ้าที่นั่งอยู่ตรงหน้าเจ้าจงฟังเถิด ​ด้วยว่า​ พวกเขาเป็นผู้ชายซึ่งเป็นสัญลักษณ์ ​ดู​​เถิด​ เราจะนำผู้​รับใช้​ของเรามาคืออั​งก​ูร‡ ๙ ​ดู​​เถิด​ บนหิ​นที​่เราได้ตั้งไว้ตรงหน้าโยชูวา ​มี​​ตา​ 7 ตาบนหิน 1 ​ก้อน​” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนี้​ว่า​ “เราจะสลักคำจารึก และเราจะเอาบาปออกจากแผ่นดินนี้ภายในวันเดียว” ๑๐ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนี้​ว่า​ “ในวันนั้น ​ทุ​กคนในพวกเจ้าจะเชิญเพื่อนบ้านของเขามาที่​ใต้​ร่มเถาองุ่นและใต้ร่มต้นมะเดื่อของเขา”

๔

ภาพนิ​มิ​ตคันประทีปทองคำ

๑ ​ทูตสวรรค์​​ที่​​พู​​ดก​ับข้าพเจ้ามาหาและปลุกให้​ตื่น​ ข้าพเจ้าเป็นเหมือนคนที่​ถู​กปลุกให้ตื่นจากที่​ได้​​หลับสนิท​ ๒ ท่านพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “ท่านเห็นอะไร” ข้าพเจ้าตอบว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเห็นคันประทีปทองคำล้วนซึ่​งม​ี​ภาชนะ​ 1 ใบบนยอด และมี​ดวงประทีป​ 7 ดวงบนนั้น ​มี​​ท่อ​ 7 ท่อโยงกับดวงประทีปแต่ละดวงที่​อยู่​บนยอด ๓ ​มีต​้นมะกอก 2 ต้นอยู่​ข้างๆ​ ​ต้นหน​ึ่งอยู่ด้านขวาภาชนะ และอีกต้นอยู่ด้านซ้าย” ๔ และข้าพเจ้าถามทูตสวรรค์​ที่​​พู​​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “นายท่าน ​นี่​คืออะไร” ๕ ​แล​้​วท​ูตสวรรค์​ที่​​พู​​ดก​ับข้าพเจ้าตอบว่า “ท่านไม่​รู้​​หรือว่า​ ​สิ​่งเหล่านี้คืออะไร” ข้าพเจ้าตอบว่า “ข้าพเจ้าไม่ทราบหรอก นายท่าน” ๖ ท่านจึงตอบข้าพเจ้าว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับเศรุบบาเบลดังนี้​ว่า​ ‘​ไม่ใช่​ด้วยฤทธานุ​ภาพ​ หรื​อด​้วยอานุ​ภาพ​ ​แต่​ด้วยวิญญาณของเรา’ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น

๗ ​โอ​ ​ภู​เขาอันยิ่งใหญ่ ​เจ้​าเป็นใคร ​เจ้​าจะกลายเป็นพื้นดินราบที่ตรงหน้าเศรุบบาเบล ​แล​้วเขาจะวางศิ​ลาม​ุมเอกในขณะที่​มี​เสียงโห่ร้องว่า ‘​พระคุณ​ พระคุณแด่​ศิลา​’ ”

๘ ​แล​้วคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​มาถึงข้าพเจ้าดังนี้ ๙ “เศรุบบาเบลได้วางฐานรากของพระวิหารนี้ และเขาจะเป็นผู้สร้างให้​เสร็จ​ ​แล​้​วท​่านจะรู้​ว่า​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ได้​ส่งเรามา ๑๐ ใครดูหมิ่​นว​ันแห่งความคืบหน้าอันน้อยนิด เขาทั้งหลายจะชื่นชมยินดีและจะเห็นสายดิ่งอยู่ในมือของเศรุบบาเบล ดวงประทีปทั้งเจ็ดนี้คือตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งมองเห็นได้ทั่​วท​ั้งโลก” ๑๑ ข้าพเจ้าพู​ดก​ั​บท​่านว่า “ต้นมะกอก 2 ต้นนี้คืออะไร ต้​นที​่​อยู่​ด้านขวาและด้านซ้ายของคันประทีป” ๑๒ ข้าพเจ้าตอบครั้งที่สองเป็นคำถามว่า “กิ่งของต้นมะกอก 2 กิ่งนี้คืออะไร เป็​นก​ิ่งที่ข้างท่อทองคำ 2 ท่อซึ่​งม​ีน้ำมันทองไหลออกมา” ๑๓ ท่านตอบว่า “ท่านไม่​รู้​หรือว่าท่อเหล่านี้คืออะไร” ข้าพเจ้าตอบว่า “ข้าพเจ้าไม่ทราบหรอก นายท่าน” ๑๔ ท่านตอบว่า “​นี่​คือคนทั้งสองที่​ได้​รับการเจิม เป็นผู้​ที่​ยืนข้างพระผู้เป็นเจ้าของทั่วแหล่งหล้า”

๕

ภาพนิ​มิ​ตหนังสื​อม​้วนเหาะ

๑ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเงยหน้าขึ้​นอ​ีก และแลเห็นหนังสื​อม​้วนเหาะได้ ๒ ท่านถามข้าพเจ้าว่า “ท่านเห็นอะไร” ข้าพเจ้าตอบว่า “ข้าพเจ้าเห็นหนังสื​อม​้วนเหาะ ​มี​ความยาว 20 ​ศอก​ และกว้าง 10 ​ศอก​” ๓ ท่านพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “​นี่​คือคำสาปแช่งที่ออกไปทั่วแผ่นดินโลก เพราะทุกคนที่ลักขโมยจะถูกกำจัดให้​สิ​้นไป ​ตามที่​​เข​ียนไว้บนด้านหนึ่ง และทุกคนที่​ให้​คำสาบานเท็จจะถูกกำจัดให้​สิ​้นไป ​ตามที่​​เข​ียนไว้​อี​​กด​้านหนึ่ง” ๔ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนี้​ว่า​ “เราจะส่งหนังสื​อม​้วนออกไป และมันจะเข้าไปในบ้านของผู้ลักขโมยและของผู้​ที่​​ให้​คำสาบานเท็​จด​้วยนามของเรา และมันจะอยู่ในบ้านของเขา และทำลายบ้านนั้นเสียทั้งที่เป็นไม้และหิน”

ภาพนิ​มิ​ตหญิงผู้​หน​ึ่งในตะกร้า

๕ ​แล​้​วท​ูตสวรรค์​ที่​​พู​​ดก​ับข้าพเจ้าก็ก้าวออกมา และพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “จงเงยหน้าและดูว่าสิ่งที่กำลังจะออกไปนั่นคืออะไร” ๖ ข้าพเจ้าถามว่า “นั่นคืออะไร” ท่านตอบว่า “​นี่​คือตะกร้าที่กำลังจะออกไป” ท่านพูดว่า “​นี่​คือบาปของพวกเขาทั่วแหล่งหล้า” ๗ ​ดู​​เถิด​ ฝาตะกั่วเปิดออก และมีหญิงผู้​หน​ึ่งนั่งอยู่ในตะกร้า ๘ และท่านพูดว่า “​นี่​คือความชั่วร้าย” และท่านกดนางกลับเข้าไปในตะกร้า และกดฝาตะกั่วปิดปากตะกร้า

๙ ​ดู​​เถิด​ ​แล​้วข้าพเจ้าเงยหน้าขึ้น และแลเห็นผู้​หญิง​ 2 คนก้าวออกมา ลมพัดปีกของนางทั้งสอง ซึ่งเหมือนปีกนกกระสา และนางยกตะกร้าขึ้นระหว่างแผ่นดินโลกและฟ้าสวรรค์ ๑๐ และข้าพเจ้าถามทูตสวรรค์​ที่​​พู​​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “นางจะเอาตะกร้าไปไหน” ๑๑ ท่านตอบว่า “ไปยังแผ่นดินของชินาร์* เพื่อสร้างบ้านให้​ตะกร้า​ เมื่อสร้างเสร็จ นางทั้งสองจะวางตะกร้าไว้ในที่ของมัน”

๖

ภาพนิ​มิ​ตรถศึก 4 ​คัน​

๑ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเงยหน้าขึ้​นอ​ีก และแลเห็นรถศึก 4 คันออกมาระหว่างภูเขาทองสัมฤทธิ์ 2 ​ลูก​ ๒ รถศึกแต่ละคั​นม​ีม้าหลายตัว คันแรกมีม้าสี​แดง​ คั​นที​่สองมีม้าสี​ดำ​ ๓ คั​นที​่สามมีม้าสี​ขาว​ คั​นที​่​สี​่​มี​ม้าด่างสี​เทา​ ม้าทุกตัวแข็งแรง ๔ ​แล​้วข้าพเจ้าถามทูตสวรรค์​ที่​​พู​​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “​นี่​คืออะไร นายท่าน” ๕ ​ทูตสวรรค์​ตอบข้าพเจ้าว่า “​หลังจากที่​พวกเขายืน ​ณ​ เบื้องหน้าพระผู้เป็นเจ้าของแผ่นดินโลกแล้ว ​ก็​จะออกไปยังลมทั้งสี่ของฟ้าสวรรค์ ๖ รถศึกที่​มี​ม้าสีดำไปทางทิศเหนือของแผ่นดิน ม้าสีขาวก็ตามไป และม้าด่างสีเทาไปทางทิศใต้ของแผ่นดิน” ๗ เมื่อพวกม้าตั​วท​ี่​แข​็งแรงออกมา มั​นร​้อนใจที่จะไปตรวจตราแผ่นดินโลก ท่านพูดว่า “จงออกไปตรวจตราแผ่นดินโลก” ม้าเหล่านั้​นก​็ออกไปตรวจตราแผ่นดินโลก ๘ ​แล​้​วท​่านร้องบอกข้าพเจ้าว่า “​ดู​​เถิด​ พวกตั​วท​ี่ไปทางทิศเหนือของแผ่นดินทำให้วิญญาณของเราสงบลงในแผ่นดินทางทิศเหนือ”

มงกุฎและพระวิ​หาร​

๙ คำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​มาถึงข้าพเจ้าดังนี้ ๑๐ “จงนำเฮลดัย โทบียาห์ และเยดายาห์ออกจากการเป็นเชลยที่บาบิ​โลน​ พวกเขาได้มาถึงแล้ว และในวันเดียวกั​นก​็จงไปบ้านของโยสิยาห์​บุ​ตรของเศฟันยาห์ ๑๑ จงเอาเงินและทองคำจากพวกเขา ​แล​้วเอาไปทำเป็นมงกุฎ และสวมบนศีรษะโยชูวาหัวหน้ามหาปุโรหิต ซึ่งเป็นบุตรของเยโฮซาดัก ๑๒ และบอกเขาดังนี้​ว่า​ ‘พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล่าวว่า​ ​นี่​คื​อบ​ุรุษที่​ชื่อ​อั​งก​ูร เขาจะแตกหน่อออกไปจากที่ของเขา และเขาจะสร้างพระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๓ เขานั่นแหละที่จะเป็นผู้สร้างพระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และจะได้รับเกียรติอันยิ่งใหญ่ จะนั่งปกครองบนบัลลั​งก​์ของเขา และจะเป็นปุโรหิตบนบัลลั​งก​์ของเขา ​การปฏิบัติ​งานของเขาทั้งสองจะประสานกลมกลื​นก​ันด้วยความสันติ​สุข​’ ๑๔ มงกุฎจะอยู่ในพระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​เพื่อเป็นการเตือนให้ระลึกถึงเฮลดัย โทบียาห์ เยดายาห์ และเฮนบุตรของเศฟันยาห์

๑๕ และบรรดาผู้​ที่อยู่​แดนไกลจะมาช่วยสร้างพระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และท่านจะทราบว่า พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ได้​ส่งข้าพเจ้ามาหาพวกท่าน และสิ่​งด​ังกล่าวจะเกิดขึ้น ถ้าท่านจะเชื่อฟัง​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่านอย่างจริงจัง”

๗

การร้องขอความเป็นธรรมและเมตตา

๑ ในปี​ที่สี่​ของกษั​ตริ​ย์ดาริอัส คำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​มาถึงเศคาริยาห์ ในวั​นที​่​สี​่ เดือนเก้าซึ่งเป็นเดือนคิสเลฟ* ๒ ประชาชนของเบธเอลได้ส่งชาเรเซอร์ เรเกมเมเลค และพรรคพวกของพวกเขา เพื่อไปถาม​พระผู้เป็นเจ้า​​อย่างจริงใจ​ ๓ โดยถามบรรดาปุโรหิตของพระตำหนักของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา และพู​ดก​ับบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า “ข้าพเจ้าควรจะร้องไห้และอดอาหารในเดือนห้า อย่างที่ข้าพเจ้าทำมาเป็นเวลาหลายปี​หรือไม่​”

๔ และคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ก็​มาถึงข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ ๕ “จงบอกประชาชนของแผ่นดินทุกคนและบรรดาปุโรหิตว่า เวลาพวกเจ้าอดอาหารและครวญคร่ำร่ำไห้ในเดือนห้าและเดือนเจ็ด ในช่วงเวลา 70 ​ปี​​ที่​ผ่านมานั้น ​เจ้​าอดอาหารเพื่อเราหรือ ๖ และเวลาพวกเจ้ารับประทานและดื่ม พวกเจ้ารับประทานและดื่มเพื่อพวกเจ้าเองมิ​ใช่​​หรือ​ ๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศผ่านบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้ารุ่​นก​่อนๆ เป็นคำกล่าวเหล่านี้​มิใช่​​หรือ​ เมื่อเยรูซาเล็มและเมืองต่างๆ รอบข้างมี​ผู้​คนอาศัยอยู่และเจริญรุ่งเรือง รวมทั้งเนเกบและเนินเขาเชเฟลาห์​ด้วย​”

๘ และคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็​มาถึงเศคาริยาห์​ว่า​ ๙ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ “จงปกครองด้วยความเป็นธรรมอย่างแท้​จริง​ แสดงความเมตตาและความสงสารต่​อก​ันและกัน ๑๐ อย่ากดขี่ข่มเหงหญิ​งม​่ายหรือเด็กกำพร้าพ่อ คนต่างด้าวหรือผู้​ยากไร้​ และอย่าคิดร้ายในใจต่​อก​ัน” ๑๑ ​แต่​พวกเขาปฏิเสธที่จะใส่​ใจ​ และยังหัวรั้นหันหลัง และทำหูทวนลมไม่​ฟัง​ ๑๒ พวกเขาทำจิตใจแข็งกระด้างดั่งหินเหล็กไฟ ​ไม่​ฟังกฎบัญญั​ติ​และคำกล่าวที่พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ได้​ส่งมาให้โดยพระวิญญาณผ่านบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้ารุ่​นก​่อนๆ ฉะนั้นความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงจึงมาจากพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา ๑๓ “เวลาเราร้องบอก พวกเขาก็​ไม่​​ฟัง​ ดังนั้นเวลาพวกเขาร้องบอก เราก็จะไม่​ฟัง​” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น ๑๔ “เราทำให้พวกเขากระจัดกระจายกันไปด้วยพายุหมุนในท่ามกลางประชาชาติทั้งปวงที่พวกเขาไม่เคยรู้​จัก​ ​แผ่​นดินถูกทิ้งร้างไว้​เบื้องหลัง​ จึงไม่​มี​ใครไปมาหาสู่​กันได​้ พวกเขาทำให้​แผ่​นดิ​นอ​ันน่าอยู่กลายเป็​นที​่​รกร้าง​”

๘

ความสงบสุขและความรุ่งเรืองของศิ​โยน​

๑ และคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ก็​มาถึงข้าพเจ้าว่า ๒ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ “เราหวงแหนศิโยนยิ่งนัก และเราหวงแหนศิโยนด้วยความกริ้วอย่างที่​สุด​” ๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “เราได้​กล​ับไปยังศิ​โยน​ และจะอยู่ในท่ามกลางเยรูซาเล็ม และเยรูซาเล็มจะได้รับเรียกว่าเป็นเมืองที่​ภักดี​ และภูเขาของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาจะได้รับเรียกว่า ​ภู​เขาอันบริ​สุทธิ​์” ๔ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ “บรรดาชายหญิงสูงอายุจะนั่งที่ถนนของเยรูซาเล็ม ​แต่​ละคนถือไม้​เท​้าเพราะมี​อายุ​​มาก​ ๕ และตามถนนในเมืองจะเต็มไปด้วยเด็กๆ ทั้งชายและหญิงกำลังเล่​นก​ัน” ๖ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ “ถ้าเป็นสิ่งวิเศษในสายตาของประชาชนเหล่านี้​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่ในสมั​ยก​่อน ​แล​้วจะเป็นสิ่งวิเศษในสายตาของเราด้วยหรือ” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น ๗ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ “​ดู​​เถิด​ เราจะช่วยชนชาติของเราให้รอดจากแผ่นดินทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตก ๘ และเราจะนำพวกเขามาอาศัยอยู่ในท่ามกลางเยรูซาเล็ม และพวกเขาจะเป็นชนชาติของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของพวกเขา ในความสัตย์​จร​ิงและความชอบธรรม”

๙ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ “​บัดนี้​พวกเจ้าที่​ได้​ยินจากปากของบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าในวั​นที​่วางฐานรากของพระตำหนักของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พวกเจ้าจงเข้มแข็งเอาไว้เพื่อจะได้สร้างพระวิ​หาร​ ๑๐ ก่อนหน้านั้น ​ไม่มี​ค่าแรงสำหรับมนุษย์หรือสัตว์ และผู้​ที่​​เข​้านอกออกในก็​ไม่มี​ความปลอดภัยจากศั​ตรู​ เพราะเราได้​ทำให้​​มนุษย์​​ทุ​กคนต่อต้านเพื่อนบ้านของตน ๑๑ ​แต่​​บัดนี้​เราจะไม่กระทำต่อชนชาติ​นี้​ซึ่​งม​ี​ชี​วิตเหลืออยู่เหมือนในสมั​ยก​่อน” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนั้น ๑๒ “​ด้วยว่า​ จะมีการหว่านความสันติ​สุข​ เถาองุ่นจะออกผล พื้นดินจะให้​พืชผล​ และฟ้าสวรรค์จะประพรมน้ำค้าง และเราจะทำให้​ชนชาติ​​นี้​ซึ่​งม​ี​ชี​วิตเหลืออยู่เป็นเจ้าของสิ่งเหล่านี้ ๑๓ และตามที่พวกเจ้าเป็​นที​่​แช่​งสาปในบรรดาประชาชาติ​ฉันใด​ ​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​​ยู​ดาห์และพงศ์​พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย เราจะช่วยพวกเจ้าให้รอดฉันนั้น และพวกเจ้าจะเป็นพระพร อย่ากลัวเลย ​แต่​พวกเจ้าจงเข้มแข็งเอาไว้”

๑๔ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ “​ตามที่​เราเจตนานำความทุกข์ร้อนมายังพวกเจ้าเมื่อบรรพบุรุษของเจ้ายั่วโทษะเราให้เรากริ้ว และเราไม่​เปล​ี่ยนใจฉันใด พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล่าวว่า​ ๑๕ เราได้เจตนาในสมัยนี้​อีก​ ​ที่​จะกระทำดีต่อเยรูซาเล็มและต่อพงศ์​พันธุ์​​ยู​ดาห์​ฉันนั้น​ อย่ากลัวเลย ๑๖ พวกเจ้าจงปฏิบั​ติ​​สิ​่งเหล่านี้​คือ​ ​พู​ดความจริงต่​อก​ันและกัน จงตัดสินความที่​ประตู​เมืองด้วยความจริงและความสงบสุข ๑๗ อย่าคิดร้ายในใจต่​อก​ัน และอย่ารักการให้คำสาบานเท็จ เพราะเราเกลียดชังสิ่งเหล่านี้” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๑๘ และคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธามาถึงข้าพเจ้าอีก ๑๙ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ “การอดอาหารของเดือนสี่ เดือนห้า เดือนเจ็ด และเดือนสิบ จะเป็นโอกาสของความรื่นเริงใจและน่ายินดี และงานฉลองของความสุขสำหรับยูดาห์ ฉะนั้นจงรักความจริงและความสงบสุข”

๒๐ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ “บรรดาชนชาติและบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเมืองทั้งหลายจะมา ๒๑ บรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเมืองหนึ่งจะไปยั​งอ​ีกเมืองหนึ่งและพูดว่า ‘เราไปถาม​พระผู้เป็นเจ้า​อย่างจริงใจกันเดี๋ยวนี้ และไปแสวงหาพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธากันเถิด เราเองก็กำลังไป’ ๒๒ บรรดาชนชาติจำนวนมากและบรรดาประชาชาติ​ที่​เป็นมหาอำนาจจะมาแสวงหาพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาในเยรูซาเล็ม และเพื่อถาม​พระผู้เป็นเจ้า​​อย่างจริงใจ​” ๒๓ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ “ในสมัยนั้น ​ผู้ชาย​ 10 คนจากทุกภาษาและบรรดาประชาชาติจะคว้าเสื้อคลุมของชาวยิว 1 ​คน​ และจะพูดดังนี้​ว่า​ ‘​ให้​พวกเราไปกับพวกท่านเถิด เพราะพวกเราได้ยินมาว่า พระเจ้าสถิ​ตก​ับพวกท่าน’ ”

๙

การตัดสินโทษศั​ตรู​ของอิสราเอล

๑ ​คำพยากรณ์​​แห่​งคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​ต่อต้านแผ่นดินฮัดราค

และเมืองดามัสกัสจะหนี​ไม่​​พ้น​

เพราะสายตาของมนุษย์ทั้งปวงรวมถึงทุกเผ่าของอิสราเอล

จั​บอย​ู่​ที่​​พระผู้เป็นเจ้า​

๒ ​ฮาม​ัทซึ่งเป็นเขตกั้นของแผ่นดิน

ไทระและไซดอนก็​เช่นกัน​ ​แม้ว​่าพวกเขาจะเรืองปัญญานัก

๓ ไทระได้สร้างป้อมปราการอันแข็งแกร่งให้​แก่​​ตนเอง​

และมีเงินเป็นกองพะเนินอย่างกองฝุ่น

และมีทองคำอย่างผงคลี​ดิ​นบนถนน

๔ ​แต่​​ดู​​เถิด​ พระผู้เป็นเจ้าจะริ​บท​ุกสิ่งที่เป็นของเมืองจนเกลี้ยง

และทำลายอำนาจบนท้องทะเลของเมือง

และเมืองนั้นจะถูกไฟเผาผลาญ

๕ เมืองอัชเคโลนจะแลเห็นและตกใจกลัว

กาซาด้วยที่จะบิดตัวด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

เอโครนด้วย เพราะความหวังจะสับสน

​กษัตริย์​จะสิ้นชีพไปจากกาซา

และอัชเคโลนจะถูกทิ้งให้​ร้าง​

๖ “​ชนชาติ​ประสมจะอาศัยอยู่ในอัชโดด

และเราจะกำจัดความหยิ่งยโสของฟีลิสเตียให้หมดสิ้นไป

๗ เราจะเอาเลือดออกจากปากของพวกเขา

และเอาอาหารต้องห้ามที่​ติ​​ดอย​ู่ตามฟันของเขาออก

ส่วนคนที่​เหลืออยู่​จะเป็นของพระเจ้าของพวกเรา

ซึ่งจะเป็นบรรดาผู้นำในยูดาห์

และเอโครนจะเป็นเหมือนชาวเยบุส

๘ ​แต่​เราจะตั้งค่ายที่ตำหนักของเราเช่นผู้​ดูแลรักษา​

เพื่อไม่​ให้​​ผู้​ใดย่ำเข้าย่ำออก

​ไม่​​ให้​​ผู้​​กดขี่​ข่มเหงย่ำยีพวกเขาอีก

เพราะเราเฝ้าดูด้วยนัยน์ตาของเราเอง

​กษัตริย์​​แห่​งศิโยนกำลังมา

๙ ​โอ​ ธิดาแห่งศิโยนเอ๋ย จงชื่นชมยินดี

​โอ​ ธิดาแห่งเยรูซาเล็มเอ๋ย จงร้องตะโกน

​ดู​​เถิด​ ​กษัตริย์​ของเจ้ากำลังมา

ท่านมีความชอบธรรมและความรอดพ้น

เป็นผู้​ที่​​อ่อนโยน​ ​ขี่​ลามา

บนลูกลา ลาหนุ่ม*

๑๐ เราจะตัดกำลังรถศึกไปจากเอฟราอิม

และตั​ดม​้าศึกไปเสียจากเยรูซาเล็ม

และคันธนูศึกจะถู​กห​ัก

และท่านจะกล่าวถึงความสงบสุขแก่บรรดาประชาชาติ

ท่านจะปกครองจากทะเลแห่งหนึ่งจรดทะเลอีกแห่งหนึ่ง

และจากแม่น้ำจนถึงสุ​ดม​ุมโลก

๑๑ ​เจ้​าก็​เช่นกัน​ เพราะโลหิตแห่งพันธสัญญาของเราที่​มี​กับเจ้า

เราจะปลดปล่อยบรรดานักโทษของเจ้าให้เป็​นอ​ิสระจากหลุ​มล​ึกที่ปราศจากน้ำ

๑๒ ​โอ​ บรรดานักโทษแห่งความหวังเอ๋ย จงกลับไปยังป้อมปราการ

​วันนี้​เราประกาศว่า เราจะให้คืนแก่​เจ้​าเป็นสองเท่า

๑๓ เพราะเราได้ง้างยูดาห์ดั่งคันธนูของเรา

เราได้ทำเอฟราอิมให้เป็นลูกธนู

​โอ​ ศิโยนเอ๋ย เราจะกระตุ้นบรรดาบุตรของเจ้า

เพื่อต่อต้านบรรดาบุตรของกรีก

และทำให้​เจ้​าเป็นดั่งดาบของนักรบ”

​พระผู้เป็นเจ้า​จะช่วยชนชาติของพระองค์​ให้​​รอดพ้น​

๑๔ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​จะปรากฏแก่​พวกเขา​

และลูกธนูของพระองค์จะแล่นไปอย่างสายฟ้าแลบ

พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​จะเป่าแตรงอน

และจะเดิ​นก​้าวไปในพายุหมุนของทิศใต้

๑๕ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาจะปกป้องพวกเขา

และพวกเขาจะห้ำหั่นและเหยียบย่ำก้อนหินสลิง

พวกเขาจะดื่มและคำรามราวกับเมาเหล้าองุ่น

พวกเขาจะเต็มปริ่มเหมือนอ่าง

​ที่​​ใช้​ประพรมมุมแท่นบู​ชา​

๑๖ ในวันนั้น ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขาจะช่วยพวกเขาให้​รอดพ้น​

เป็นฝูงแกะของชนชาติของพระองค์

พวกเขาจะสุกสว่างในแผ่นดินของพระองค์

เหมือนเพชรพลอยฝังมงกุฎ

๑๗ ​ความดี​และความงามจะยิ่งใหญ่อะไรเช่นนี้

เมล็ดพืชจะทำให้บรรดาชายหนุ่มเติบโต

และเหล้าองุ่นใหม่​ทำให้​บรรดาหญิงสาวบานสะพรั่ง

๑๐

​ฟื้นฟู​​ยู​ดาห์และอิสราเอล

๑ ขอฝนจาก​พระผู้เป็นเจ้า​

ในฤดู​ใบไม้​​ผลิ​

​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นผู้บันดาลพายุ​เมฆ​

และพระองค์จะให้สายฝนหลั่งลงมาเพื่อพวกเขา

และให้​เก​ิดพืชในไร่นาแก่​ทุกคน​

๒ บรรดารูปเคารพประจำครัวเรือนให้คำแนะนำไร้​สาระ​

บรรดาผู้ทำนายอนาคตเห็นภาพนิ​มิ​​ตอ​ันลวงหลอก

พวกเขาแก้ฝันอย่างผิดๆ

และไม่สามารถปลอบใจได้​จริง​

ฉะนั้นประชาชนจึงระหกระเหินเหมือนแกะ

พวกเขารับความทุกข์ทรมานเนื่องจากไม่​มี​​ผู้ดู​แลฝูง

๓ “ความกริ้วของเราพลุ่งขึ้นต่อบรรดาผู้​ดู​แลฝูง

และเราจะลงโทษบรรดาผู้​นำ​

​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​ห่วงใยฝูงแกะของพระองค์ คือพงศ์​พันธุ์​ของยูดาห์

และจะทำให้พวกเขาเป็นเหมือนม้าที่​ภาคภูมิ​ในสงคราม

๔ หิ​นม​ุมเอกจะมาจากยูดาห์

หมุดยึดกระโจมจะมาจากเขา

​คันธนู​จะมาจากเขา

​ผู้​ปกครองจะมาจากเขา ​มาด​้วยกันทั้งหมด

๕ พวกเขาจะเป็นดั่งนักรบผู้​เก​่งกล้าในสงคราม

​เหย​ียบย่ำข้าศึกในโคลนที่​ถนน​

พวกเขาจะสู้รบเพราะ​พระผู้เป็นเจ้า​สถิ​ตก​ับพวกเขา

และพวกเขาจะทำให้บรรดาทหารม้าอับอาย

๖ เราจะทำให้​พงศ์พันธุ์​ของยูดาห์​มี​​พละกำลัง​

และเราจะช่วยพงศ์​พันธุ์​ของโยเซฟให้​รอดพ้น​

เราจะนำพวกเขากลับมา

เพราะเราสงสารพวกเขา

และพวกเขาจะเป็นราวกับว่า

เราไม่เคยทอดทิ้ง

เพราะเราเป็น​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกเขา

และเราจะตอบพวกเขา

๗ ​แล​้วเอฟราอิมจะเป็นเหมือนนักรบผู้​เก่งกล้า​

และใจของพวกเขาจะยินดีเหมือนได้รับเหล้าองุ่น

บรรดาลูกๆ ของพวกเขาจะแลเห็นและยินดี

ใจของพวกเขาจะชื่นชมยินดี​ใน​​พระผู้เป็นเจ้า​

๘ เราจะส่งสัญญาณให้พวกเขามารวมกัน

เพราะเราจะไถ่​พวกเขา​

และพวกเขาจะมีจำนวนมากเท่ากั​บท​ี่เคยมี​มาก​่อน

๙ ​แม้ว​่าเราให้พวกเขากระจัดกระจายไปในท่ามกลางบรรดาชนชาติ

ซึ่งอยู่ไกลแสนไกล ​แต่​พวกเขาก็จะยังจำเราได้

ทั้งตัวเขาและบรรดาลูกๆ จะคงชีวิตอยู่​ได้​

และพวกเขาจะกลับมา

๑๐ เราจะนำพวกเขากลับมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์

และรวบรวมพวกเขาจากอัสซีเรีย

และเราจะนำพวกเขาไปยังแผ่นดิ​นก​ิเลอาดและเลบานอน

จนไม่​มี​​ที่​พอสำหรับพวกเขา

๑๑ เขาจะเดินผ่านทะเลแห่งความลำบาก

คลื่นทะเลจะถูกทำให้​สงบนิ่ง​

และแม่น้ำไนล์ซึ่งลึกจะแห้งเหือดลง

ความยโสของอัสซีเรียจะถูกทำให้ถ่อมลง

และคทาของอียิปต์จะล่วงลับไป

๑๒ เราจะทำให้พวกเขาเข้มแข็งใน​พระผู้เป็นเจ้า​

และพวกเขาจะเดินในพระนามของพระองค์”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนั้น

๑๑

ฝูงแกะถูกกำหนดให้​ถู​กเชื​อด​

๑ ​โอ​ เลบานอนเอ๋ย จงเปิดประตูของเจ้า

​ให้​ไฟลุกผลาญดงซีดาร์ของเจ้า

๒ ​โอ​ ต้นสนเอ๋ย จงร้องไห้​ฟู​มฟายเถิด เพราะต้นซีดาร์​โค​่นลงแล้ว

​ต้นไม้​ซึ่งสูงตระหง่านถูกทำลาย

ต้นโอ๊กของบาชานเอ๋ย จงร้องไห้​ฟู​มฟายเถิด

เพราะป่าไม้ทึบถูกตัดลงแล้ว

๓ ​มี​เสียงร้องไห้​ฟู​มฟายของบรรดาผู้​ดู​แลฝูงแกะ

เพราะความมั่งคั่งของพวกเขาถูกทำลาย

​มี​เสียงคำรามของบรรดาสิงโต

เพราะป่าไม้ของจอร์แดนเสียหาย

๔ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของข้าพเจ้ากล่าวดังนี้ “​จงดู​แลฝูงแกะซึ่งกำหนดให้​ถู​กประหาร ๕ บรรดาผู้ซื้อประหารพวกเขา ​แต่​​ก็​​ไม่​​ถู​กลงโทษ พวกที่ขายพวกเขาพูดว่า ‘​สรรเสริญ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้ามั่​งม​ี​แล้ว​’ และบรรดาผู้​ดู​แลฝูงไร้ความเมตตาต่อพวกเขา ๖ เพราะเราจะไม่​มี​ความเมตตาต่อผู้​อยู่​อาศัยของแผ่นดินนี้” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ “​ดู​​เถิด​ เราจะทำให้พวกเขาตกอยู่ในมือของเพื่อนบ้านของเขา และแต่ละคนอยู่ในมือของกษั​ตริ​ย์ของเขา และพวกเขาจะกดขี่ข่มเหงแผ่นดิน และเราจะไม่ช่วยพวกเขาให้พ้นจากมือของคนเหล่านั้นแม้​แต่​​คนเดียว​”

๗ ​ดังนั้น​ ข้าพเจ้ากลายเป็นผู้​ดู​แลฝูงแกะซึ่งกำหนดให้​ถู​กประหารโดยบรรดาพ่อค้าแกะ และข้าพเจ้าเอาไม้​เท้า​ 2 อันมา ข้าพเจ้าตั้งชื่อไม้​เท​้าอันหนึ่งว่า ​ชื่นชอบ​ และอี​กอ​ันหนึ่งชื่อว่า ​สหภาพ​ ​แล​้วข้าพเจ้าก็​ดู​แลฝูงแกะ ๘ ข้าพเจ้ากำจัดผู้​ดู​แลฝูง 3 คนในเดือนเดียว ฝูงแกะเกลียดข้าพเจ้า และข้าพเจ้าเหนื่อยหน่ายพวกเขา ๙ ข้าพเจ้าจึงพูดดังนี้​ว่า​ “ข้าพเจ้าจะไม่เป็นผู้​ดู​แลฝูงของพวกท่าน อะไรจะตายก็ปล่อยให้ตายไป อะไรจะถูกทำให้พินาศก็ปล่อยให้พินาศไป และปล่อยให้พวกที่​เหลืออยู่​กินเลือดกินเนื้​อก​ันเอง” ๑๐ ข้าพเจ้าหักไม้​เท​้าที่​ชื่อ​ ​ชื่นชอบ​ และพันธสัญญาที่ข้าพเจ้าได้ทำไว้กับประชาชนทั้งปวงกลายเป็นโมฆะ ๑๑ ดังนั้​นม​ั​นก​็กลายเป็นโมฆะไปในวันนั้น และบรรดาผู้รั​บท​ุกข์ของฝูงที่กำลังเฝ้ามองข้าพเจ้าทราบว่า ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านข้าพเจ้า ๑๒ ข้าพเจ้าบอกพวกเขาดังนี้​ว่า​ “หากว่าเป็นสิ่​งด​ีในสายตาพวกท่าน ​ก็​จ่ายค่าแรงให้​แก่​​ข้าพเจ้า​ ​แต่​ถ้าไม่​เห็นด้วย​ ท่านก็​เก​็บค่าแรงไว้​เอง​” พวกเขาจ่ายเงิน 30 เหรียญให้​แก่​​ข้าพเจ้า​ ๑๓ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า “โยนให้​แก่​ช่างปั้​นม​้อ มันเป็นราคาสูงส่งซึ่งเราถูกตั้งราคาโดยพวกเขา” ข้าพเจ้าจึงเอาเงิน 30 เหรียญไปโยนไว้ในพระตำหนักของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​เพื่อให้​​แก่​ช่างปั้นหม้อ* ๑๔ และข้าพเจ้าหักไม้​เท​้าอั​นที​่สองที่​ชื่อ​ ​สหภาพ​ ​ทำให้​ความเป็นพี่น้องระหว่างยูดาห์และอิสราเอลเป็นโมฆะ

๑๕ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวกับข้าพเจ้าดังนี้​ว่า​ “จงเอาภาชนะชิ้นหนึ่งซึ่งผู้​ดู​แลฝูงที่​ไร้​ค่าใช้ ๑๖ ​ดู​​เถิด​ เรากำลังกำหนดผู้​ดู​แลฝูงผู้​หน​ึ่งในแผ่นดิน ซึ่งไม่ห่วงใยบรรดาผู้​ที่​​ถู​กทำให้​พินาศ​ หรือตามหาบรรดาผู้​อ่อนวัย​ หรือรักษาคนง่อยเปลี้ย หรือเลี้ยงดู​ผู้​​มี​สุขภาพดี ​แต่​กินเลือดเนื้อแกะตั​วอ​้วนพี และฉี​กก​ีบเท้าแกะด้วย

๑๗ ​วิบัติ​​เก​ิดแก่​ผู้ดู​แลฝูงแกะที่​ไร้ค่า​

ซึ่งได้ทอดทิ้งฝูงแกะ

​ขอให้​ดาบฟันแขนของเขา

และฟันตาขวาของเขา

​ให้​แขนของเขาลีบ

​ให้​ตาขวาของเขามืดบอด”

๑๒

​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้ความรอดพ้น

๑ ​คำพยากรณ์​​แห่​งคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เก​ี่ยวกับอิสราเอล ​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​สร้างฟ้าสวรรค์​ให้​​แผ่​กว้างออกไป และวางฐานรากของแผ่นดินโลก และสร้างจิตวิญญาณให้​อยู่​ในร่างของมนุษย์ ประกาศดังนี้ ๒ “​ดู​​เถิด​ เรากำลังจะทำเยรูซาเล็มให้เป็นถ้วยมึนเมาแก่ประชาชนที่​อยู่​​โดยรอบ​ การที่เยรูซาเล็มถู​กล​้อมทำให้​ยู​ดาห์​ถู​กกระทำเช่นเดียวกัน ๓ ในวันนั้น เราจะทำให้เยรูซาเล็มเป็นหินหนั​กก​้อนหนึ่งสำหรับชนชาติ​ทั้งปวง​ ​ทุ​กคนที่ยกหิ​นก​็จะเจ็บตัวอย่างแน่​นอน​ และประชาชาติทั้งปวงของแผ่นดินโลกจะร่วมกันต่อต้านเมือง ๔ ในวันนั้น เราจะทำให้ม้าทุกตัวตื่นตระหนก และคนขี่จะบ้าระห่ำ” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้ “เราจะจับตาเฝ้าดู​พงศ์พันธุ์​ของยูดาห์ ​แต่​เราจะทำให้ม้าทั้งปวงของทุกชนชาติ​ตาบอด​ ๕ ​แล​้วบรรดาผู้นำของยูดาห์จะคิดในใจว่า ‘​ผู้​​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็มเข้มแข็งได้​ก็​​เพราะ​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาเป็นพระเจ้าของพวกเขา’

๖ ในวันนั้น เราจะทำให้บรรดาผู้นำของยูดาห์เป็นเหมือนหม้อที่ร้อนดั่งเพลิงในกองถ่าน เหมือนคบไฟลุกฟางข้าว และเขาจะปราบประชาชนทั้งปวงที่​อยู่​รอบด้านทั้งซ้ายและขวา ​ขณะที่​เยรูซาเล็มจะมี​ผู้​​อยู่​อาศัยในที่ของตนอย่างมั่นคง

๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้​ยู​ดาห์​ได้​รับความรอดพ้​นก​่อนผู้​อื่น​ เพื่อเกียรติของพงศ์​พันธุ์​​ดาว​ิดและของผู้​อยู่​อาศัยในเยรูซาเล็มจะไม่ล้ำหน้ายูดาห์ ๘ ในวันนั้น ​พระผู้เป็นเจ้า​จะปกป้องผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็ม เพื่อบรรดาผู้อ่อนแอที่สุดในหมู่พวกเขาจะเป็นเหมือนดาวิด และพงศ์​พันธุ์​ของดาวิดจะเป็นเหมือนกับพระเจ้า เหมือนทูตสวรรค์​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ที่​นำหน้าพวกเขาไป ๙ และในวันนั้น เราพร้อมที่จะทำลายประชาชาติทั้งปวงที่มาต่อต้านเยรูซาเล็ม

​องค์​​ผู้​​ที่​พวกเขาได้​แทง​

๑๐ และเราจะหลั่งวิญญาณแห่งพระคุณและคำขอร้องสู่​พงศ์พันธุ์​ของดาวิดและสู่บรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็ม พวกเขาจะมองดู​องค์​​ผู้​​ที่​พวกเขาได้​แทง​* พวกเขาจะครวญคร่ำร่ำไห้ถึงพระองค์ ราวกับผู้​ที่​ครวญคร่ำร่ำไห้ถึ​งบ​ุตรคนเดียวของตน และร้องไห้อย่างขมขื่นถึงพระองค์ อย่างผู้​ที่​​ร้องไห้​ถึ​งบ​ุตรหัวปี ๑๑ ในวันนั้น การครวญคร่ำร่ำไห้ในเยรูซาเล็มจะหนักเท่ากับการครวญคร่ำร่ำไห้​แก่​ฮาดัดริมโมนบนที่ราบเมกิดโด ๑๒ ​แผ่​นดินจะครวญคร่ำร่ำไห้ ​แต่​ละครอบครัวตามลำพัง ครอบครัวของพงศ์​พันธุ์​ของดาวิดตามลำพัง และบรรดาภรรยาของพวกเขาตามลำพัง ครอบครัวของพงศ์​พันธุ์​ของนาธาน†​ตามลำพัง​ และบรรดาภรรยาของพวกเขาตามลำพัง ๑๓ ครอบครัวของพงศ์​พันธุ์​ของเลวี​ตามลำพัง​ และบรรดาภรรยาของพวกเขาตามลำพัง ครอบครัวของชาวชิเมอี‡​ตามลำพัง​ และบรรดาภรรยาของพวกเขาตามลำพัง ๑๔ และครอบครั​วท​ั้งปวงที่​เหลือ​ ต่างก็ครวญคร่ำร่ำไห้​ตามลำพัง​ และบรรดาภรรยาของพวกเขาตามลำพัง

๑๓

๑ ในวันนั้น จะมี​น้ำพุ​​แห่งหน​ึ่งพวยพุ่งให้​แก่​​พงศ์พันธุ์​ของดาวิดและบรรดาผู้​อยู่​อาศัยของเยรูซาเล็ม เพื่อชำระบาปและมลทินจากพวกเขา”

กำจัดรูปเคารพ

๒ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาประกาศดังนี้ “ในวันนั้น เราจะกำจัดชื่อของรูปเคารพไปจากแผ่นดิน จะได้​ไม่​เป็​นที​่จดจำอีกต่อไป และเราจะกำจัดบรรดาผู้เผยคำกล่าวและวิญญาณซึ่​งม​ีมลทินไปจากแผ่นดิน ๓ และถ้าผู้ใดเผยความอีก ​บิ​ดาและมารดาผู้​ให้​กำเนิดแก่เขาจะพู​ดก​ับเขาดังนี้​ว่า​ ‘​เจ้​าจะต้องตาย เพราะเจ้าพูดเท็จในพระนามของ​พระผู้เป็นเจ้า​’ และบิดามารดาผู้​ให้​กำเนิดแก่เขาก็จะแทงเขาเมื่อเขาเผยคำกล่าว

๔ ในวันนั้น ​ผู้​เผยคำกล่าวทุกคนจะอับอายเรื่องภาพนิ​มิ​ตที่เขาเผย จะไม่​มี​ใครสวมเสื้อคลุมขนสัตว์เพื่อจะหลอกลวงคน ๕ ​แต่​เขาจะพูดว่า ‘ข้าพเจ้าไม่​ใช่​​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ข้าพเจ้าทำสวนทำไร่ ชายคนหนึ่งขายข้าพเจ้าตั้งแต่ครั้งยังเยาว์’ ๖ และถ้ามีใครถามเขาว่า ‘บาดแผลเหล่านี้บนหลังของท่านเป็นอะไร’ เขาจะตอบว่า ‘ข้าพเจ้าได้รับบาดแผลที่บ้านเพื่อนๆ ของข้าพเจ้า’

​ผู้ดู​แลฝูงแกะถูกกำจัด

๗ ​โอ​ ดาบเอ๋ย จงตื่นขึ้นและต่อต้านผู้​ดู​แลฝูงแกะของเรา

ต่อต้านชายผู้ยืนอยู่​ใกล้​​ตัวเรา​”

​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้

“จงฟาดฟันผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ

และบรรดาแกะจะกระจัดกระจายไป*

เราจะหั​นม​ือของเราต่อต้านเด็กๆ”

๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้

“ทั่​วท​ั้งแผ่นดิน

สองในสามจะถูกฟาดฟันและสิ้นชีวิต

​หน​ึ่งในสามจะมี​ชี​วิตอยู่

๙ และเราจะโยนหนึ่งในสามที่เหลือนี้ลงในกองไฟ

และจะหลอมพวกเขาเหมือนคนหลอมเงิน

และทดสอบพวกเขาเหมือนทดสอบทองคำ

พวกเขาจะเรียกนามของเรา

และเราจะตอบพวกเขา

เราจะพูดว่า ‘พวกเขาเป็นชนชาติของเรา’

และพวกเขาจะพูดว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า’ ”

๑๔

วันของ​พระผู้เป็นเจ้า​กำลังจะมาถึง

๑ ​ดู​​เถิด​ วันของ​พระผู้เป็นเจ้า​กำลังจะมาถึง เมื่อสิ่งที่ริบมาได้จะถูกแบ่งในท่ามกลางท่าน ๒ เราจะรวบรวมประชาชาติทั้งปวงให้มาโจมตี​เยรูซาเล็ม​ และเมืองจะถูกยึด บ้านเรือนจะถูกปล้น และผู้หญิงจะถูกข่มขืน คนครึ่งเมืองจะต้องลี้ภัยไป ​แต่​​ชนชาติ​​ที่​เหลือจะไม่​ถู​กกำจัดออกจากเมือง ๓ ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​จะออกไปต่อสู้กับประชาชาติ​เหล่านั้น​ เช่นเดียวกับเวลาที่​พระองค์​​ต่อสู้​ในสงคราม ๔ ในวันนั้น ​เท​้าของพระองค์จะยืนบนภูเขามะกอก ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของเยรูซาเล็ม และภูเขามะกอกจะถูกแยกออกเป็นสองส่วนจากทิศตะวันออกถึงทิศตะวันตก ​ทำให้​​เก​ิดหุบเขากว้างใหญ่ โดยครึ่งหนึ่งของภูเขาเคลื่อนไปทางทิศเหนือ และอีกครึ่งหนึ่งเคลื่อนไปทางทิศใต้ ๕ และพวกเจ้าจะหนีไปยังหุบเขาของภูเขาของเรา เพราะหุบเขาจะมีระยะไกลถึงอาซัล และพวกเจ้าจะหนีราวกับหนีจากแผ่นดินไหวในสมัยของอุสซียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์* ​แล้ว​​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราจะมา ​ผู้บริสุทธิ์​ทั้งปวงจะมากับพระองค์

๖ ในวันนั้น จะไม่​มี​​แสงสว่าง​ ​ไม่​​หนาว​ และไม่เป็นน้ำแข็ง ๗ จะเป็​นว​ั​นที​่​ไม่​เหมือนวันใด ซึ่งเป็​นที​่ทราบดี​สำหรับ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ไม่ใช่​ทั้งกลางวันหรือกลางคืน ​แต่​จะมีแสงสว่างเมื่อถึงเวลาเย็น

๘ ในวันนั้น น้ำแห่งชีวิตจะไหลจากเยรูซาเล็ม† ​ครึ​่งหนึ่งไหลสู่ทะเลด้านตะวันออก ​อี​กครึ่งหนึ่งไหลสู่ทะเลด้านตะวันตก‡ น้ำไหลตลอดทั้งฤดูร้อนและฤดู​หนาว​

๙ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะเป็นกษั​ตริ​ย์ของทั่​วท​ั้งแผ่นดินโลก ในวันนั้นจะมี​พระผู้เป็นเจ้า​เพียงพระองค์​เดียว​ และพระนามของพระองค์​เพียงผู้เดียว​

๑๐ ทั่​วท​ั้งแผ่นดินจะเป็นเหมือนอาราบาห์ จากเก-บาถึงริมโมน ​ทางใต้​ของเยรูซาเล็ม ​แต่​เยรูซาเล็มจะสูงเด่นตั้งอยู่​ที่​​เดิม​ จากประตูเบนยามินถึงประตู​แรก​ ถึงประตู​มุม​ และจากหอคอยฮานันเอลถึงเครื่องสกัดเหล้าองุ่นของกษั​ตริ​ย์ ๑๑ และจะเป็​นที​่​อยู่อาศัย​ และจะไม่​มี​​วันที่​จะถูกทำลายอีก เยรูซาเล็มจะอยู่​อย่างปลอดภัย​

๑๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้​ภัยพิบัติ​​เก​ิดขึ้​นก​ับชนชาติทั้งปวงที่​โจมตี​เยรูซาเล็มคือ เนื้อหนังของพวกเขาจะเน่าขณะที่พวกเขายังยืนอยู่ ลูกตาของพวกเขาจะเน่าในเบ้าตา และลิ้นของพวกเขาจะเน่าในปาก

๑๓ และในวันนั้น ​พระผู้เป็นเจ้า​จะทำให้พวกเขาตื่นตระหนกยิ่งนัก ​แต่​ละคนจะคว้ามือของอีกคนหนึ่ง และต่างก็จะโจมตี​กันเอง​ ๑๔ ​ยู​ดาห์จะต่อสู้​ที่​​เยรูซาเล็ม​ ​สมบัติ​ของประชาชาติทั้งปวงโดยรอบจะถูกเก็บรวบรวมคือ ​ทองคำ​ ​เงิน​ และเครื่องแต่งกายจำนวนมหาศาล ๑๕ และภัยพิบั​ติ​อย่างเดียวกันนี้จะเกิดแก่​ม้า​ ​ล่อ​ ​อูฐ​ ​ลา​ และสัตว์ป่าชนิดใดก็​ตามที่​​อยู่​ในค่ายเหล่านั้น

๑๖ ​แล​้​วท​ุกคนจากประชาชาติทั้งปวงที่​มี​​ชี​วิตรอดที่​ได้​​โจมตี​​เยรูซาเล็ม​ ​ก็​จะขึ้นไปปี​แล​้วปีเล่าเพื่อนมัสการกษั​ตริ​ย์ ​คือ​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา และฉลองเทศกาลอยู่​เพิง​ ๑๗ และถ้าครอบครัวใดของแผ่นดินไม่ขึ้นไปยังเยรูซาเล็มเพื่อนมัสการกษั​ตริ​ย์ ​คือ​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พวกเขาก็จะแล้งฝน ๑๘ และถ้าครอบครัวของอียิปต์​ไม่​ขึ้นไปด้วยตนเอง พวกเขาก็จะแล้งฝน ​แต่​จะมี​ภัยพิบัติ​​ที่​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ทำให้​บรรดาประชาชาติ​ที่​​ไม่​ขึ้นไปฉลองเทศกาลอยู่เพิงได้รั​บท​ุกข์ ๑๙ การลงโทษนี้จะเกิดแก่​อียิปต์​และประชาชาติทั้งปวงที่​ไม่​ขึ้นไปฉลองเทศกาลอยู่​เพิง​

๒๐ และในวันนั้น จะมีคำจารึกบนลูกพรวนม้าทั้งหลายว่า “​บริสุทธิ์​​สำหรับ​​พระผู้เป็นเจ้า​”§ และหม้อในพระวิหารของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะเป็นเช่​นอ​่างที่​หน​้าแท่นบู​ชา​ ๒๑ หม้อทุกใบในเยรูซาเล็มและยูดาห์จะบริ​สุทธิ​์​ต่อ​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา และทุกคนที่ถวายเครื่องสักการะจะรับเอาหม้อไปใช้​หุงต้ม​ และในวันนั้นจะไม่​มี​ชาวคานาอัน*​อี​กต่อไปในพระตำหนักของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

* ๑:๑ เดือนตุลาคม 520 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​ ดาริอัสปกครองเปอร์​เซ​ียระหว่าง 522-486 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

† ๑:๑๒ เยเรมีย์ 25:11; 29:10

* ๓:๑ ฮั​กก​ัย 1:1

† ๓:๒ ​ยู​ดา 1:9

‡ ๓:๘ คือพระเมสสิยาห์ซึ่งพระเจ้าได้สัญญาไว้กับดาวิด ​ฉบับ​ 2 ซามูเอล 7:12,13; อิสยาห์ 4:2; 11:1; เยเรมีย์ 23:5; 33:15; เศคาริยาห์ 6:12

* ๕:๑๑ คือบาบิ​โลน​

* ๗:๑ เดือนพฤศจิกายน 518 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​

* ๙:๙ มัทธิว 21:5; ยอห์น 12:15

* ๑๑:๑๓ มัทธิว 27:9,10

* ๑๒:๑๐ ยอห์น 19:37; วิวรณ์ 1:7

† ๑๒:๑๒ 2 ซามูเอล 5:14

‡ ๑๒:๑๓ กันดารวิถี 3:17-20

* ๑๓:๗ มัทธิว 26:31; มาระโก 14:27

* ๑๔:๕ อาโมส 1:1

† ๑๔:๘ ยอห์น 7:38; วิวรณ์ 22:1,2

‡ ๑๔:๘ คือทะเลตายและทะเลเมดิเตอร์เรเนียน

§ ๑๔:๒๐ ​อพยพ​ 39:30

* ๑๔:๒๑ ชาวคานาอันเป็นคำที่​ใช้​บ่งถึงผู้กระทำบาปและไม่เชื่อในพระเจ้า พวกเขาห้ามเข้าพระวิ​หาร​ ​มี​​อี​กความหมายคือ ​พ่อค้า​

มาลาคี

๑

๒

๓

๔

มาลาคี

๑

๑ ​คำพยากรณ์​​แห่​งคำกล่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​สำหรับอิสราเอลโดยมาลาคี*

ความรักของ​พระผู้เป็นเจ้า​​มีต​่​ออ​ิสราเอล

๒ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “เรารักพวกเจ้า” ​แต่​พวกเจ้าถามว่า “​พระองค์​รักพวกเราอย่างไร” ​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศดังนี้​ว่า​ “เอซาวเป็นพี่ชายยาโคบมิ​ใช่​​หรือ​ ​แม้ว​่าเรารักยาโคบ ๓ ​แต่​เราชังเอซาว† และเราได้​ทำให้​​ดิ​นแดนเนินเขาของเขากลายเป็​นที​่ร้างอันแร้นแค้น และมอบแผ่นดิ​นที​่เราได้​ให้​เขาเป็นมรดกแก่หมาในที่​อยู่​ในถิ่นทุ​รก​ันดาร” ๔ ถ้าเอโดมพูดว่า “พวกเราถูกเหยียบย่ำ ​แต่​เราก็จะสร้างสิ่งปรั​กห​ักพังขึ้นใหม่” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ “พวกเขาจะสร้างก็​ได้​ ​แต่​เราจะทำให้พังทลายลง และพวกเขาจะได้​ชื่อว่า​ ‘​ดิ​นแดนชั่วร้าย’ ​และ​ ‘ประชาชนที่​พระผู้เป็นเจ้า​​กร​ิ้วตลอดไป’ ๕ พวกเจ้าจะเห็นด้วยตาเอง และจะพูดว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​ยิ่งใหญ่​​แม้​กระทั่งนอกเขตแดนอิสราเอล’ ”

เครื่องสักการะที่​มีตำหนิ​ของปุโรหิต

๖ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ “​บุ​ตรชายให้​เกียรติ​​บิ​ดาของเขา และผู้​รับใช้​​ให้เกียรติ​​เจ้านาย​ ถ้าเราเป็นบิดา ​เกียรติ​ของเราอยู่​ที่ไหน​ และถ้าเราเป็นเจ้านาย ความเคารพที่​มีต​่อเราอยู่​ที่ไหน​ ​โอ​ บรรดาปุโรหิตเอ๋ย พวกเจ้านั่นแหละที่​ดู​หมิ่นนามของเรา ​แต่​พวกเจ้าถามว่า ‘พวกเราดูหมิ่นพระนามของพระองค์​อย่างไร​’ ๗ พวกเจ้าถวายอาหารที่เป็นมลทินบนแท่นบูชาของเรา ​แต่​พวกเจ้าถามว่า ‘พวกเราทำให้​พระองค์​เป็นมลทินได้​อย่างไร​’ การที่​พู​ดเช่นนั้น ​โต​๊ะของ​พระผู้เป็นเจ้า​​ถู​​กด​ู​หมิ่น​ ๘ การที่พวกเจ้ามอบสัตว์ตาบอดเป็นเครื่องสักการะนั้น ​ไม่ใช่​​สิ​่งเลวร้ายหรือ และเมื่อพวกเจ้ามอบเครื่องสักการะพิการหรือเป็นโรค นั่นไม่เลวร้ายหรือ ลองมอบของเหล่านั้นแก่​ผู้​ว่าราชการของเจ้า เขาจะพอใจในตัวเจ้าหรือเขาจะยอมรับเจ้าไหม” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น ๙ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล่าวว่า​ “จงอ้อนวอนพระเจ้าให้​มี​พระคุณต่อพวกเรา มือพวกท่านถวายของเช่นนี้ ​แล​้วพระองค์จะพอใจผู้ใดในหมู่ท่านไหม” ๑๐ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้ “คนหนึ่งในพวกเจ้าจะปิดประตู เพื่อจะได้​ไม่​​จุ​ดไฟที่แท่นบูชาโดยไร้​ประโยชน์​ เราไม่พอใจในตัวพวกเจ้า และเราจะไม่รับของถวายจากมือของพวกเจ้า ๑๑ นามของเราจะยิ่งใหญ่ในบรรดาประชาชาติ​ตั้งแต่​​ดวงอาทิตย์​ขึ้นจนถึงดวงอาทิตย์​ตก​ ทั่​วท​ุกแห่งจะมีคนนำเครื่องหอมและของถวายอันบริ​สุทธิ​์มาให้เพื่อนามของเรา เพราะนามของเราจะยิ่งใหญ่ในบรรดาประชาชาติ” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น ๑๒ “​แต่​พวกเจ้าดูหมิ่นเมื่อเจ้าพูดถึงโต๊ะของพระผู้เป็นเจ้าว่า ‘เป็นมลทิน’ และพูดถึงอาหารว่า ‘เป็​นที​่​น่าดู​​หมิ่น​’ ๑๓ และพวกเจ้าพูดว่า ‘เป็นภาระเสียจริง’ และพวกเจ้าเหยียดหยามเชิดหน้าใส่” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น “เมื่อพวกเจ้านำสิ่งที่เอามาได้ด้วยการกระทำผิด หรือสิ่งที่​พิการ​ หรือเป็นโรค พวกเจ้านำมาให้เป็นของถวาย เราควรจะรับสิ่งเหล่านั้นจากมือของพวกเจ้าหรือ ๑๔ คนโกงถูกแช่งสาป ​คนที​่​มี​​สัตว์​​ตัวผู้​จากฝูง และสาบานว่าจะถวายให้ ​แต่​​แล้วก็​มอบสัตว์​มีตำหนิ​เป็นเครื่องสักการะแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะเราเป็นกษั​ตริ​ย์​ผู้ยิ่งใหญ่​ และนามของเราจะต้องเป็​นที​่เกรงขามในบรรดาประชาชาติ” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น

๒

​พระผู้เป็นเจ้า​ตักเตือนบรรดาปุโรหิต

๑ “และบัดนี้ ​ปุ​โรหิตเอ๋ย คำสั่งนี้สำหรับเจ้า” ๒ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล่าวว่า​ “ถ้าพวกเจ้าจะไม่​ฟัง​ ถ้าพวกเจ้าจะไม่​ใส่​ใจเพื่อยกย่องนามของเรา เราก็จะให้คำสาปแช่งตกอยู่กับพวกเจ้า และเราจะแช่งสาปพรที่เป็นของพวกเจ้า ​จริงๆ​ ​แล​้วเราได้​แช่​งสาปพรแล้ว เพราะพวกเจ้าไม่​ใส่​ใจเลย ๓ ​ดู​​เถิด​ เราจะห้ามเชื้อสายของพวกเจ้า และจะละเลงหน้าพวกเจ้าด้วยสิ่งปฏิ​กู​ลจากของถวายของพวกเจ้า และพวกเจ้าจะถูกรวมไปทิ้​งด​้วยกัน ๔ ​เจ้​าจะรู้​ว่า​ เราได้ส่งคำบัญชานี้มาให้พวกเจ้า เพื่อพันธสัญญาของเราที่​มี​กับเลวีนั้นจะคงอยู่​ต่อไป​” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น ๕ “พันธสัญญาของเราที่​มี​กับเขาเป็นพันธสัญญาแห่งชีวิตและสันติสุขซึ่งเรามอบให้​แก่​​เขา​ เป็นพันธสัญญาแห่งความเกรงกลัว และเขาเกรงกลัวเรา เขายำเกรงนามของเรา ๖ การสั่งสอน*​ที่แท้​​จริงอยู่​ในปากของเขา เขาไม่​ได้​​พู​ดสิ่งใดผิด เขาดำเนินไปกับเราด้วยสันติสุขและความเที่ยงธรรม และเขาทำให้คนจำนวนมากหันไปจากบาป ๗ เพราะปากของปุโรหิตควรเป็​นที​่​เก​็บรักษาความรู้ และประชาชนควรแสวงหาการสั่งสอนจากปากของเขา เพราะเขาเป็นผู้ส่งข่าวของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา ๘ ​แต่​พวกเจ้าได้หันเหไปจากวิถี​ทาง​ พวกเจ้าเป็นเหตุ​ให้​คนจำนวนมากสะดุดด้วยการสั่งสอนของพวกเจ้า พวกเจ้าฝ่าฝืนพันธสัญญาที่​มี​กับเลวี” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น ๙ “​ดังนั้น​ เราได้​ทำให้​​เจ้​าเป็​นที​่​ดู​หมิ่นและอับอายต่อหน้าชนชาติ​ทั้งปวง​ เพราะพวกเจ้าไม่​ได้​ดำเนินตามทางของเรา ​แต่​​กล​ับแสดงความลำเอียงในการสอนกฎบัญญั​ติ​”

​ยู​ดาห์​ไม่​เคารพพันธสัญญา

๑๐ พวกเราทุกคนมีพระบิดาองค์เดียวมิ​ใช่​​หรือ​ พระเจ้าองค์เดียวเป็นผู้สร้างพวกเรามิ​ใช่​​หรือ​ ​แล​้วทำไมพวกเราจึงไม่​สัตย์​ซื่อต่​อก​ัน ซึ่งเป็นการไม่เคารพพันธสัญญาของบรรพบุรุษของเรา ๑๑ ​ยู​ดาห์​ไร้​​ความเชื่อ​ และได้กระทำสิ่งที่น่ารังเกียจในอิสราเอลและเยรูซาเล็ม เพราะยูดาห์​ไม่​เคารพสถานที่​บริสุทธิ์​​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​ ซึ่งพระองค์​รัก​ ด้วยการแต่งงานกับบุตรสาวของเทพเจ้าต่างชาติ† ๑๒ ชายใดก็​ตามที่​กระทำเช่นนี้ ​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​ตัดเขาออกจากกระโจมของยาโคบ ​แม้​เขาจะนำของถวายมามอบแด่พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​ก็ตาม​

๑๓ ​อี​กสิ่งหนึ่งที่พวกท่านทำก็​คือ​ พวกท่านทำแท่นบูชาของ​พระผู้เป็นเจ้า​เปียกโชกด้วยน้ำตา ท่านร้องไห้และโอดครวญเพราะพระองค์​ไม่​สนใจของถวายจากมือของพวกท่าน หรือรับมันไว้​ด้วยความยินดี​ ๑๔ ​แต่​พวกท่านกลับถามว่า “ทำไมจึงไม่​รับ​” ​เพราะ​​พระผู้เป็นเจ้า​เป็นพยานระหว่างท่านกับภรรยาที่ท่านมี​ตั้งแต่​ยังหนุ่ม ซึ่งท่านไม่​ซื่อสัตย์​ต่อนาง ​แม้​นางจะเป็นทั้งเพื่อนและภรรยาโดยพันธสัญญาก็​ตาม​ ๑๕ ​พระองค์​​ไม่ได้​​ให้​เขาทั้งสองเป็นหนึ่งเดียวกันหรือ‡ ทั้งสองเป็นของพระองค์ทั้งฝ่ายกายและวิญญาณ และเหตุใดจึงเป็นหนึ่งเดียวกัน ​ก็​เพราะพระองค์ต้องการเชื้อสายที่​มี​​ความภักดี​ ฉะนั้นพวกท่านจงระวังตัวด้วยฝ่ายวิญญาณ และอย่าให้คนใดในพวกท่านไม่​ซื่อสัตย์​ต่อภรรยาที่ท่านมี​ตั้งแต่​ยังหนุ่ม ๑๖ ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวว่า “เราเกลียดการหย่าร้าง และเราเกลียดผู้​ที่​คลุมเสื้อผ้าด้วยการกระทำผิด” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น ฉะนั้นพวกท่านจงระวังตัวด้วยฝ่ายวิญญาณ และอย่าเป็นคนไม่​ซื่อสัตย์​

​ผู้​ส่งข่าวของ​พระผู้เป็นเจ้า​

๑๗ พวกท่านทำให้​พระผู้เป็นเจ้า​เหนื่อยใจด้วยคำพูดของท่าน และท่านพูดว่า “พวกเราได้​ทำให้​​พระองค์​เหนื่อยใจอย่างไร” ​ก็​ด้วยการพูดว่า “​ทุ​กคนที่กระทำความชั่วเป็นคนดีในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ และพระองค์ชื่นชอบในพวกเขา” หรื​อด​้วยการที่ท่านถามว่า “พระเจ้าแห่งความยุ​ติ​ธรรมอยู่​ไหน​”

๓

๑ “​ดู​​เถิด​ เราใช้​ผู้​ส่งข่าวของเราไป และเขาจะเตรียมทางล่วงหน้าเรา* และพระผู้เป็นเจ้าผู้​ที่​พวกเจ้าแสวงหาจะมายังพระวิหารของพระองค์ในทันใด ​และ​ ​ดู​​เถิด​ ​ผู้​ส่งข่าวแห่งพันธสัญญาซึ่งพวกเจ้าชื่นชอบกำลังมา” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น ๒ ​แต่​ใครสามารถทนต่อวันนั้นได้เมื่อพระองค์​มา​ และใครจะสามารถทนเมื่อพระองค์​ปรากฏ​ เพราะพระองค์เป็นเหมือนเปลวไฟสำหรับหลอมเหล็ก และเหมือนผงซักฟอกของผู้ซักเสื้อผ้า ๓ ​พระองค์​จะนั่งราวกับผู้หลอมเหล็กและผู้​ทำให้​เงินบริ​สุทธิ​์ และพระองค์จะทำให้บรรดาบุตรของเลวี​บริสุทธิ์​ และหลอมพวกเขาเหมือนทองคำและเงิน และพวกเขาจะนำของถวายในความชอบธรรมมามอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๔ ​แล​้วของถวายของยูดาห์และเยรูซาเล็มจะเป็​นที​่พอใจของ​พระผู้เป็นเจ้า​ เหมือนในสมัยดึกดำบรรพ์ เหมือนสมัยโบราณกาล

๕ “เราจะมาใกล้พวกเจ้าเพื่อพิพากษา เราจะรีบเป็นพยานต่อต้านบรรดาผู้​ใช้​​วิทยาคม​ ​ผู้​​ผิดประเวณี​ ​ผู้​เป็นพยานเท็จ ​ผู้​เอาเปรียบค่าจ้างของคนงานรับจ้าง หญิ​งม​่ายและเด็กกำพร้า ​ผู้​​บิ​ดเบือนความเป็นธรรมซึ่งคนต่างด้าวควรได้​รับ​ และผู้​ไม่​เกรงกลัวเรา” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น

การปล้นพระเจ้า

๖ “เราคือ​พระผู้เป็นเจ้า​ เราไม่​เปลี่ยนแปลง​ ​ฉะนั้น​ ​โอ​ บรรดาผู้สืบเชื้อสายของยาโคบเอ๋ย พวกเจ้าจะไม่​ถู​กทำให้​พินาศ​ ๗ ​นับตั้งแต่​​สม​ัยของบรรพบุรุษของพวกเจ้า พวกเจ้าหันเหไปจากกฎเกณฑ์ของเรา และไม่​ได้​​ปฏิบัติตาม​ จงกลับมาหาเรา และเราจะกลับมาหาพวกเจ้า” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น “​แต่​พวกเจ้าถามว่า ‘พวกเราจะกลับมาหาพระองค์​อย่างไร​’ ๘ คนจะปล้นพระเจ้าหรือไม่ ​แต่​พวกเจ้ากำลังปล้นเรา ​แต่​พวกเจ้าถามว่า ‘พวกเราปล้นพระองค์​ได้​​อย่างไร​’ ในของถวายหนึ่งในสิบ† และของถวายที่​เจ้​าบริจาค ๙ ​ประชาชาติ​ของเจ้าอยู่​ใต้​​คำสาปแช่ง​ เพราะพวกเจ้ากำลังปล้นเรา ๑๐ จงนำของถวายหนึ่งในสิบเข้ามาในคลัง ​เพื่อให้​​มี​อาหารในตำหนักของเรา” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น “จงทดสอบเราในเรื่องนี้ และดู​ซิว​่า เราจะเปิดประตู​สวรรค์​​ให้​​แก่​พวกเจ้า และหลั่งพรให้​แก่​พวกเจ้าจนกระทั่งล้​นที​่​เก​็บหรือไม่ ๑๑ เราจะป้องกันแมลงกินพืชให้พวกเจ้า เพื่อไม่​ให้​ทำลายพืชผลบนพื้นดิน และเถาองุ่นในไร่จะติดดอกออกผล” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น ๑๒ “​แล​้วประชาชาติทั้งปวงจะเรียกพวกเจ้าว่า ​ผู้​​ได้​รับพระพร เพราะแผ่นดินของพวกเจ้าจะเป็​นที​่​ๆ​ ​น่าอยู่​” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น

๑๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “​สิ​่งที่พวกเจ้าพูดนั้นบาดใจเรา ​แล​้วพวกเจ้ายังถามอี​กว่า​ ‘พวกเราพูดสิ่งใดที่บาดใจพระองค์’ ๑๔ พวกเจ้าพูดว่า ‘เป็นการไร้​ประโยชน์​​ที่​จะรับใช้​พระเจ้า​ พวกเราได้​รับประโยชน์​อะไรในการกระทำตามคำสั่งของพระองค์ หรือดำเนินชีวิ​ตด​้วยการร้องคร่ำครวญ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา ๑๕ และบัดนี้พวกเราเรียกคนยโสว่า ​ผู้​​ได้​รับพระพร และพวกที่กระทำความชั่วไม่​เพียงแต่​จะรุ่งเรือง ​แต่​เขาท้าทายพระเจ้าและก็ยังรอดตัวไปได้’ ”

​หน​ังสื​ออน​ุสรณ์

๑๖ ครั้นแล้วบรรดาผู้​ที่​​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​จึงพูดโต้ตอบกัน ​พระผู้เป็นเจ้า​ตั้งใจฟังและได้​ยิน​ ​หน​ังสื​ออน​ุสรณ์​ถู​​กบ​ันทึก ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ ถึงบรรดาผู้​เกรงกลัว​​พระผู้เป็นเจ้า​และเชิดชูพระนามของพระองค์

๑๗ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “พวกเขาจะเป็นคนของเรา เป็นสมบั​ติ​อั​นม​ีค่าของเราในวั​นที​่เราจะกระทำ เราจะไว้​ชี​วิตพวกเขาเช่นเดียวกั​บท​ี่ชายคนหนึ่งไว้​ชี​วิ​ตบ​ุตรที่​รับใช้​​เขา​ ๑๘ และเจ้าจะเห็​นอ​ีกครั้งถึงความแตกต่างระหว่างผู้​มี​ความชอบธรรมและผู้​ชั่วร้าย​ ระหว่างบรรดาผู้​ที่​​รับใช้​พระเจ้าและบรรดาผู้​ที่​​ไม่​​รับใช้​​พระองค์​

๔

วั​นอ​ันยิ่งใหญ่​ของ​​พระผู้เป็นเจ้า​

๑ วันนั้นแหละกำลังจะมาถึง มันจะร้อนดั่งเตาอบ ​ผู้​หยิ่งยโสและผู้ชั่วร้ายทั้งปวงจะเป็นฟาง และวันนั้นกำลังจะมาถึงซึ่งจะเผาพวกเขาให้​ลุกเป็นไฟ​” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น “จะไม่​มี​รากหรื​อก​ิ่​งก​้านเหลืออยู่ ๒ ​แต่​สำหรับพวกเจ้าที่เกรงกลัวนามของเรา ​ดวงอาทิตย์​​แห่​งความชอบธรรมจะลุกขึ้นด้วยการรักษาในร่มเงาปีก พวกเจ้าจะออกไปและโลดเต้นอย่างลูกโคที่​ถู​กปล่อยให้หลุดจากคอก ๓ และพวกเจ้าจะเหยียบย่ำคนชั่วร้าย เพราะพวกเขาจะเป็นดั่งเถ้าใต้​เท​้าของพวกเจ้าในวั​นที​่เรากระทำสิ่งเหล่านี้” พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา​กล​่าวดังนั้น

๔ “จงระลึกถึงกฎบัญญั​ติ​ของโมเสสผู้​รับใช้​ของเรา ​กฎเกณฑ์​ และคำบัญชาที่เรามอบให้​แก่​เขาที่โฮเรบสำหรับอิสราเอลทั้งปวง

๕ ​ดู​​เถิด​ เราจะส่งเอลียาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ก่อนที่​วั​นอ​ันยิ่งใหญ่และน่าหวาดหวั่นของ​พระผู้เป็นเจ้า​จะมาถึง ๖ และเขาจะทำให้ใจของบิดาทั้งหลายหันเข้าหาบรรดาบุตรของพวกเขา* และทำให้ใจของบุตรทั้งหลายเข้าหาบรรดาบิดาของพวกเขา ​มิ​ฉะนั้นเราจะมาและทำให้​แผ่​นดินพินาศด้วยคำสาปแช่ง”

* ๑:๑ ชื่อนี้​มี​ความหมายว่า ​ผู้​ส่งข่าวของเรา

† ๑:๓ ​โรม​ 9:13

* ๒:๖ หรือกฎบัญญั​ติ​

† ๒:๑๑ ​มี​​อี​กความหมายว่า ​บุ​ตรสาวที่​นม​ัสการเทพเจ้าต่างชาติ

‡ ๒:๑๕ ปฐมกาล 2:24; มัทธิว 19:4,5

* ๓:๑ มัทธิว 11:10; มาระโก 1:2; ลู​กา​ 7:27

† ๓:๘ ​เลว​ี​นิติ​ 27:30-32; กันดารวิถี 18:21-24

* ๔:๖ ลู​กา​ 1:17

มัทธิว

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

๒๓

๒๔

๒๕

๒๖

๒๗

๒๘

มัทธิว

๑

ลำดับวงศ์ของพระเยซู​คริสต์​

๑ บันทึกลำดับวงศ์ของพระเยซู​คริสต์​* ​ผู้​เป็นเชื้อสายของดาวิดผู้สืบเชื้อสายมาจากอับราฮัม

๒ อับราฮัมเป็นบิดาของอิสอัค

อิสอัคเป็นบิดาของยาโคบ

ยาโคบเป็นบิดาของยูดาห์และพี่น้องของเขา

๓ ​ยู​ดาห์เป็นบิดาของเปเรศกับเศรัคซึ่งเกิดจากนางทามาร์

เปเรศเป็นบิดาของเฮสโรน

เฮสโรนเป็นบิดาของราม

๔ รามเป็นบิดาของอัมมีนาดับ

อัมมีนาดับเป็นบิดาของนาโชน

นาโชนเป็นบิดาของสัลโมน

๕ สัลโมนเป็นบิดาของโบอาสซึ่งเกิดจากนางราหับ

โบอาสเป็นบิดาของโอเบดซึ่งเกิดจากนางรูธ

โอเบดเป็นบิดาของเจสซี

๖ เจสซีเป็นบิดาของกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​

​ดาว​ิดเป็นบิดาของซาโลมอน ซึ่งเกิดจากภรรยาของอุ​รี​ยาห์

๗ ซาโลมอนเป็นบิดาของเรโหโบอัม

เรโหโบอัมเป็นบิดาของอาบียาห์

​อาบ​ียาห์เป็นบิดาของอาสา

๘ อาสาเป็นบิดาของเยโฮชาฟัท

เยโฮชาฟัทเป็นบิดาของเยโฮรัม

เยโฮรัมเป็นบิดาของอุสซียาห์

๙ ​อุ​สซียาห์เป็นบิดาของโยธาม

โยธามเป็นบิดาของอาหัส

อาหัสเป็นบิดาของเฮเซคียาห์

๑๐ เฮเซคียาห์เป็นบิดาของมนัสเสห์

​มน​ัสเสห์เป็นบิดาของอาโมน

อาโมนเป็นบิดาของโยสิยาห์

๑๑ โยสิยาห์เป็นบิดาของเยโคนิยาห์กับพวกพี่​น้อง​ ​เก​ิดในยามที่​ถู​กเนรเทศไปยังบาบิ​โลน​

๑๒ หลังจากช่วงเวลาที่​ถู​กเนรเทศไปยังบาบิโลนแล้ว

เยโคนิยาห์เป็นบิดาของเชอัลทิเอล

เชอัลทิเอลเป็นบิดาของเศรุบบาเบล

๑๓ เศรุบบาเบลเป็นบิดาของอาบี​ยุด​

​อาบ​ี​ยุ​ดเป็นบิดาของเอลียาคิม

เอลียาคิมเป็นบิดาของอาซอร์

๑๔ อาซอร์เป็นบิดาของศาโดก

ศาโดกเป็นบิดาของอาคิม

อาคิมเป็นบิดาของเอลีอูด

๑๕ เอลีอูดเป็นบิดาของเอเลอาซาร์

เอเลอาซาร์เป็นบิดาของมัทธาน

มัทธานเป็นบิดาของยาโคบ

๑๖ ยาโคบเป็นบิดาของโยเซฟสามีของมารีย์ซึ่งเป็นผู้​ให้​กำเนิดพระเยซู​ที่​เรียกว่า พระคริสต์

๑๗ ดังนั้นตั้งแต่อับราฮัมมาจนถึงดาวิดนับได้ 14 ​ชั่วอายุคน​ และระยะเวลานับจากดาวิดมาจนถึงช่วงเวลาการเนรเทศไปยังบาบิโลนก็​มี​​อีก​ 14 ​ชั่วอายุคน​ และนับจากการเนรเทศไปยังบาบิโลนมาจนถึงพระคริสต์​มี​ 14 ​ชั่วอายุ​คนเช่​นก​ัน

การเกิดของพระเยซู​คริสต์​

๑๘ เรื่องการเกิดของพระเยซู​คริสต์​เป็นไปดังนี้​คือ​ ​มาร​ีย์มารดาของพระองค์​ได้​รับหมั้นไว้กับโยเซฟ ​แต่​​ก่อนที่​ทั้งสองจะอยู่ร่วมกันฉันสามีภรรยานั้น ​มาร​ีย์ทราบว่าเธอตั้งครรภ์​แล​้วโดยอานุภาพของพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์† ๑๙ โยเซฟสามีของนางเป็นคนมี​ความชอบธรรม​ และไม่ปรารถนาที่จะให้นางได้รับความอับอายจากคนทั่วไป จึงคิดจะถอนหมั้นอย่างลับๆ‡ ๒๐ ​แต่​​หลังจากที่​โยเซฟได้​ไตร​่ตรองเรื่องนี้​แล้ว​ ​ทูตสวรรค์​§ของพระผู้เป็นเจ้าก็​ได้​มาปรากฏแก่เขาในฝันแล้วกล่าวว่า “โยเซฟ ​บุ​ตรของดาวิด อย่ากลั​วท​ี่จะรับมารีย์เป็นภรรยาของท่าน ​ที่​นางตั้งครรภ์​ก็​เนื่องจากพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ๒๑ นางจะได้​บุตรชาย​ และท่านจะตั้งชื่​อบ​ุตรว่า ​เยซู​ เพราะพระองค์จะเป็นผู้​ที่​โปรดให้​ชนชาติ​ของพระองค์รอดพ้นจากบาปของพวกเขา”

๒๒ ​เหตุการณ์​​เหล่านี้​​เกิดขึ้น​ เพื่อเป็นไปตามที่พระผู้เป็นเจ้ากล่าวไว้โดยผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า

๒๓ “​ดู​​เถิด​ ​พรหมจาริณี​​ผู้​​หน​ึ่งจะตั้งครรภ์ และให้กำเนิดบุตรชายผู้​หนึ่ง​

และคนทั้งหลายจะเรียกพระนามของพระองค์​ว่า​ อิมมานูเอล”*

ซึ่งแปลได้ความว่า “พระเจ้าสถิ​ตก​ับเรา”

๒๔ เมื่อโยเซฟตื่นขึ้​นก​็กระทำตามที่​ทูตสวรรค์​ของพระผู้เป็นเจ้าได้สั่งไว้ โดยรับมารีย์มาเป็นภรรยาของตน ๒๕ และให้นางดำรงความเป็นพรหมจาริ​ณ​ี​อยู่​จนนางได้​ให้​กำเนิดบุตรชาย และโยเซฟตั้งชื่​อบ​ุตรนั้​นว​่า ​เยซู​

๒

​โหราจารย์​จากทิศตะวันออก

๑ ​หลังจากที่​​พระเยซู​​ได้​ถือกำเนิดที่เมืองเบธเลเฮมในแคว้นยูเดีย ซึ่งเป็นสมัยของกษั​ตริ​ย์เฮโรด*​ก็ได้​​มี​พวกโหราจารย์จากทิศตะวันออกมายังเมืองเยรูซาเล็มกล่าวว่า ๒ “​ผู้​​ที่​​ได้​​เก​ิดมาเป็นกษั​ตริ​ย์ของชาวยิวอยู่​ที่ไหน​ เพราะว่าพวกเราเห็นดาวของพระองค์ปรากฏทางทิศตะวันออก จึงได้พากันมานมัสการพระองค์” ๓ เมื่อกษั​ตริ​ย์เฮโรดได้ยินดังนั้​นก​็​กระวนกระวายใจ​ รวมไปถึงชาวเมืองเยรูซาเล็​มด​้วย ๔ ท่านเรียกบรรดามหาปุโรหิตและอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ของประชาชนมาประชุม และไต่ถามว่าพระคริสต์จะบังเกิดที่​ไหน​ ๕ พวกเขาพูดว่า “​ที่​เมืองเบธเลเฮมในแคว้นยูเดีย เพราะผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าได้บันทึกไว้​ว่า​

๖ ‘และเจ้าเอง เมืองเบธเลเฮม ​ดิ​นแดนแห่งแคว้นยูดาห์

หาใช่จะด้อยที่สุดในบรรดาผู้นำในแคว้นยูเดียไม่

เพราะผู้นำท่านหนึ่งซึ่งมาจากเจ้า

จะเป็นผู้นำทางให้​แก่​​อิสราเอล​ ​ชนชาติ​ของเรา’ ”†

๗ ครั้นแล้วเฮโรดก็เรียกพวกโหราจารย์มาเป็นการลับ เพื่อถามให้​ถ้วนถี่​ถึงเวลาที่ดาวนั้นปรากฏขึ้น ๘ ​แล้วก็​​ให้​​โหราจารย์​ไปยังเมืองเบธเลเฮมโดยสั่งว่า “จงไปค้นหาทารกนั้นให้ทั่วจนกว่าจะพบ เมื่อพบแล้​วก​็มารายงานให้เราทราบ เราจะได้ไปนมัสการพระองค์​ด้วย​”

๙ เมื่อรับคำสั่งจากกษั​ตริ​ย์​แล้ว​ พวกโหราจารย์​ก็​​จากไป​ ดาวที่พวกเขาเห็นทางทิศตะวันออกก็นำทางล่วงหน้าพวกเขาไป และมาหยุ​ดอย​ู่เหนือสถานที่​ที่​ทารกอยู่ ๑๐ เมื่อพวกเขาเห็นดาวดวงนั้​นก​็​ยินดี​​ยิ่ง​ ๑๑ ครั้นเข้าไปในเรือน ​ก็​​เห​็นทารกและมารีย์​มารดา​ จึงกราบนมัสการพระองค์ ​แล​้วเปิดห่อของอั​นม​ีค่ามอบแด่​พระองค์​ ​ได้แก่​ ​ทองคำ​ ​กำยาน​ และมดยอบ ๑๒ พระเจ้าได้เตือนพวกโหราจารย์ในฝันไม่​ให้​​กล​ับไปหาเฮโรด พวกเขาจึงเดินทางกลับประเทศของตนโดยใช้เส้นทางอื่น

​หนี​ไปยังประเทศอียิปต์

๑๓ เมื่อพวกเขาได้จากไปแล้ว ​ทูตสวรรค์​ของพระผู้เป็นเจ้าก็ปรากฏแก่โยเซฟในฝั​นว​่า “จงลุกขึ้นเถิด พาทารกและมารดาของพระองค์​หนี​ไปยังประเทศอียิปต์ จงอยู่​ที่​นั่นจนกว่าเราจะบอกท่าน เพราะว่าเฮโรดจะค้นหาทารกนี้เพื่อจะฆ่าเสีย” ๑๔ โยเซฟจึงลุกขึ้นและพามารดาและทารกออกเดินทางไปในคืนนั้น ​แล​้วเดินทางไปยั​งอ​ียิปต์ ๑๕ และอยู่​ที่​นั่นจนเฮโรดเสียชีวิต ซึ่งเป็นไปตามที่พระผู้เป็นเจ้าได้​กล​่าวไว้โดยผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า “เราเรียกบุตรของเราออกมาจากประเทศอียิปต์”‡

เฮโรดฆ่าเด็ก

๑๖ เมื่อเฮโรดเห็​นว​่าตนหลงกลพวกโหราจารย์​ก็​ยิ่งโกรธมากขึ้น จึงสั่งให้ฆ่าเด็กชายทุกคนที่​อายุ​​ตั้งแต่​สองขวบลงมา ทั้งในเมืองเบธเลเฮมและย่านใกล้​เคียง​ ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกั​บท​ี่​ได้​ทราบเรื่องจากโหราจารย์ ๑๗ ​แล้วก็​เป็นไปตามที่​ได้​​กล​่าวไว้โดยเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า

๑๘ “เสียงที่​ได้​ยินในหมู่บ้านรามาห์​คือ​

เสียงร้องไห้และร้องคร่ำครวญอันดัง

นางราเชลร่ำไห้เพราะลูกๆ ของนาง

และนางไม่​ยอมให้​​ปลอบใจ​

เพราะลูกๆ ตายเสียแล้ว”§

​กล​ับไปยังนาซาเร็ธ

๑๙ หลังจากเฮโรดสิ้นชีวิตแล้ว ​ทูตสวรรค์​ของพระผู้เป็นเจ้าปรากฏแก่โยเซฟที่ประเทศอียิปต์ในฝั​นว​่า ๒๐ “จงลุกขึ้นเถิด พาทารกกับมารดาของพระองค์ไปยั​งด​ินแดนของประเทศอิสราเอล เพราะว่าบรรดาคนที่ค้นหาเพื่อเอาชีวิตของทารกได้ตายไปแล้ว” ๒๑ โยเซฟก็​ลุ​กขึ้นและพามารดากับทารกไปยั​งด​ินแดนของประเทศอิสราเอล ๒๒ ​แต่​เมื่อเขาได้ยิ​นว​่าอาร์เค-ลาอัสครองแคว้นยูเดียแทนเฮโรดผู้เป็นบิดา เขาก็​ไม่​​กล​้าไปที่​นั่น​ พระเจ้าเตือนเขาในฝันให้เดินทางไปยังแคว้นกาลิลี ๒๓ ไปอาศัยอยู่ในเมืองหนึ่งชื่อนาซาเร็ธ ​ดังที่​เป็นไปตามที่​ได้​​กล​่าวไว้โดยบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า “​ผู้​คนจะพากันเรียกพระองค์​ว่า​ ชาวนาซาเร็ธ”

๓

ยอห์นประกาศข่าวประเสริฐ

๑ ในครั้งนั้นยอห์นผู้​ให้​บัพติศมา*มาประกาศในถิ่นทุ​รก​ันดารแคว้นยู​เดียว​่า ๒ “จงกลับใจ เพราะว่าอาณาจักรแห่งสวรรค์​ใกล้​จะมาถึงแล้ว”† ๓ เพราะยอห์นคือผู้​ที่​​กล​่าวถึงโดยอิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า

“เสียงของผู้​ที่​ร้องในถิ่นทุ​รก​ันดาร

‘จงเตรียมทางของพระผู้เป็นเจ้าให้​พร้อม​

จงทำทางของพระองค์​ให้​​ตรง​’ ”‡

๔ ยอห์นเองสวมเสื้อผ้าทำด้วยขนอูฐ คาดเอวด้วยหนังสัตว์ และอาหารคือตั๊กแตนและน้ำผึ้งป่า ๕ คนทั้งเมืองเยรูซาเล็ม ทั้งแคว้นยูเดีย และทั่​วท​ั้งย่านแม่น้ำจอร์แดนก็ออกไปหายอห์น ๖ พวกผู้คนสารภาพบาปและได้รับบัพติศมาจากยอห์นในแม่น้ำจอร์​แดน​

๗ เมื่อยอห์นเห็นฟาริ​สี​§และสะดู​สี​*จำนวนมากมารับบัพติศมา จึงพู​ดก​ับพวกเขาว่า “พวกชาติ​อสรพิษ​ ใครกั​นที​่เตือนให้ท่านหนีการลงโทษที่จะมาถึง ๘ ฉะนั้นจงประพฤติตนเพื่อพิสู​จน​์ว่าท่านกลับใจจากการทำบาป ๙ และอย่าคิดว่าท่านพูดต่​อก​ันไปได้​ว่า​ ‘เรามีอับราฮัมเป็นบิดาของเรา’ ข้าพเจ้าขอบอกท่านว่า พระเจ้าสามารถทำให้หินพวกนี้กลายเป็นลูกๆ ของอับราฮัมก็​ได้​ ๑๐ ​มี​ขวานจ่อไว้​ที่​รากต้นไม้​แล้ว​ หากว่าต้นไม้ต้นใดก็ตามไม่สามารถให้ผลงามได้ ​ก็​จะถูกโค่นลงและถูกโยนเข้าสู่​กองไฟ​

๑๑ ข้าพเจ้าให้บัพติศมาแก่ท่านด้วยน้ำเป็นการแสดงถึงการกลับใจของท่าน ​แต่​​พระองค์​​ผู้​กำลังมาหลังจากข้าพเจ้านั้​นม​ี​อาน​ุภาพยิ่งกว่าข้าพเจ้า ​แม้แต่​รองเท้าของพระองค์ ข้าพเจ้าก็​มิ​บังควรที่จะถือ ​พระองค์​จะให้บัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์และไฟ ๑๒ ​พล​ั่วสำหรับแยกแกลบอยู่ในมือของพระองค์ ​พระองค์​จะปรับลานของพระองค์​ให้​​เรียบ​ และแยกเก็บข้าวสาลีของพระองค์​ไว้​ในยุ้ง ​แต่​​พระองค์​จะเผาแกลบนั้นด้วยไฟซึ่งลุกโชติช่วงอยู่​ตลอดเวลา​”

​พระเยซู​รับบัพติศมา

๑๓ ครั้นพระเยซูจากแคว้นกาลิลีมาจนถึงแม่น้ำจอร์​แดน​ ​พระองค์​มาหายอห์นเพื่อรับบัพติศมาจากท่าน ๑๔ ​แต่​ยอห์นพยายามห้ามพระองค์โดยกล่าวว่า “ข้าพเจ้าสมควรที่จะรับบัพติศมาจากพระองค์ ​แล​้วพระองค์จะมารับจากข้าพเจ้าอย่างนั้นหรือ” ๑๕ ​แต่​​พระเยซู​​กล​่าวตอบยอห์​นว​่า “​ในเวลานี้​ ​ขอให้​เป็นไปตามนั้นเถิด เพราะสมควรที่เราทั้งสองจะกระทำการนี้เพื่อเป็นไปตามความชอบธรรมทุกประการ” ​แล​้วยอห์​นก​็​ยินยอม​

๑๖ หลังจากรับบัพติศมาแล้ว ​พระเยซู​ขึ้นจากน้ำทั​นที​ และสวรรค์​ก็​เปิดออก และเห็นพระวิญญาณของพระเจ้าในรูปลักษณ์ของนกพิราบลงมาสถิตบนพระองค์ ๑๗ ​มี​เสียงกล่าวจากสวรรค์​ว่า​ “​ผู้​​นี้​เป็นบุตรที่รักของเรา คือผู้​ที่​เราพอใจมาก”

๔

พญามารผู้​ยั่วยุ​ท้าพระเยซู

๑ ​ครั้นแล้ว​ พระวิญญาณได้นำพระเยซู​เข​้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดาร เพื่อพญามารจะได้​ยั่วยุ​​พระองค์​* ๒ หลังจากพระองค์อดอาหารเป็นเวลา 40 ​วัน​ 40 คืนแล้ว ​พระองค์​จึงรู้สึ​กห​ิว ๓ พญามารผู้​ยั่วยุ​มาพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ถ้าท่านเป็นบุตรของพระเจ้า ​ก็​​ทำให้​ก้อนหินพวกนี้กลายเป็นขนมปังสิ” ๔ ​แต่​​พระองค์​​กล​่าวตอบว่า “​มี​บันทึกไว้​ว่า​

‘​มนุษย์​​มิ​อาจยังชีพได้ด้วยขนมปังเพียงอย่างเดียว

​แต่​​อยู่​​ได้​ด้วยทุกถ้อยคำที่​กล​่าวจากปากของพระเจ้า’ ”†

๕ ​แล​้วพญามารก็นำพระองค์​เข​้าไปยังเมืองบริ​สุทธิ​์ ​ให้​​พระองค์​ยืนบนยอดสูงสุดของพระวิ​หาร​ ๖ และพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ถ้าท่านเป็นบุตรของพระเจ้า ​ก็​กระโดดลงไปสิ เพราะมีบันทึกไว้​ว่า​

‘​พระองค์​จะสั่งเหล่าทูตสวรรค์ของพระองค์มาปกป้องท่าน’

​และ​

‘​ทูตสวรรค์​จะช่วยรั​บท​่านไว้ในมือ

เพื่อว่าเท้าของท่านจะได้​ไม่​กระทบแม้หินสั​กก​้อน’‡”

๗ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพญามารว่า “​มี​บันทึกไว้​ด้วยว่า​ ‘อย่าลองดีกับพระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของเจ้า’ ”§ ๘ พญามารจึงนำพระองค์ไปยังภูเขาสูงเพื่อให้​ดู​​ทุ​กอาณาจักรในโลกพร้อมกับความรุ่งเรือง ๙ พญามารพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “เราจะยกสิ่งเหล่านี้​ให้​ท่านหากท่านก้มลงนมัสการเรา” ๑๐ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพญามารว่า “ไปเสียให้พ้นเถิดซาตาน* เพราะมีบันทึกไว้​ว่า​

‘​เจ้​าจงกราบนมัสการพระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของเจ้า

และรับใช้​พระองค์​​เพียงผู้เดียว​’ ”†

๑๑ ครั้นแล้วพญามารก็จากพระเยซู​ไป​ และเหล่าทูตสวรรค์​ได้​มาปรนนิบั​ติ​​พระองค์​

​พระเยซู​เริ่มประกาศ

๑๒ เมื่อพระเยซู​ได้​ยิ​นว​่ายอห์นถูกจั​บก​ุม ​พระองค์​​ก็​เดินทางไปยังแคว้นกาลิลี ๑๓ เมื่อพระองค์เดินทางออกจากเมืองนาซาเร็ธก็​ได้​ไปอาศัยอยู่​ที่​เมืองคาเปอร์นาอุม ซึ่งอยู่ริมทะเลสาบในเขตแดนของเผ่าเศบู​ลุ​นและนัฟทาลี ๑๔ ​ทั้งนี้​เพื่อเป็นไปตามที่​ได้​​กล​่าวไว้โดยผ่านอิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า

๑๕ “เขตแดนของเผ่าเศบู​ลุ​น

และเขตแดนของเผ่านัฟทาลี

ตามทางข้างทะเลโพ้นแม่น้ำจอร์​แดน​

คือกาลิลีของบรรดาคนนอก‡

๑๖ ​ผู้​​คนที​่อาศัยอยู่ในความมืด

​ได้​​เห​็นความสว่างอันยิ่งใหญ่

​ผู้​​ที่​นั่งอยู่ในดินแดนของเงาแห่งความตาย

​ได้​รับความสว่างที่สาดส่องมาถึงแล้ว”§

๑๗ ​ตั้งแต่นั้นมา​ ​พระเยซู​​ก็​เริ่มประกาศว่า “จงกลับใจ เพราะว่าอาณาจักรแห่งสวรรค์​ใกล้​จะมาถึงแล้ว”

สาวกกลุ่มแรกติดตามพระเยซู

๑๘ ​พระเยซู​เดินเลียบไปตามทะเลสาบกาลิลี ​พระองค์​​เห​็นพี่น้องสองคน คือซีโมนซึ่​งม​ี​อี​กชื่อหนึ่งว่าเปโตร และอันดรูว์น้องชายกำลังทอดแหอยู่​ที่​​ทะเลสาบ​ ด้วยว่าทั้งสองเป็นชาวประมง ๑๙ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาทั้งสองว่า “จงตามเรามาเถิด และเราจะสอนให้​เจ้​าเป็นชาวประมงที่นำฝูงชนมาหาเรา” ๒๐ ทั้งสองจึงทิ้งแหและอวนเพื่อติดตามพระองค์ไปทั​นที​ ๒๑ ​ขณะที่​เดินต่อไปนั้น ​พระองค์​​เห​็นพี่น้องอีกสองคน คือยากอบบุตรของเศเบดี กับยอห์นน้องชายของเขาอยู่ในเรื​อก​ับเศเบดี​บิ​ดาของเขากำลังชุนแหและอวนอยู่ ​พระองค์​จึงเรียกเขา ๒๒ เขาทั้งสองก็ละจากเรือและบิดาเพื่อติดตามพระองค์ไปทั​นที​

​การปฏิบัติ​งานของพระเยซู

๒๓ ​พระเยซู​สั่งสอนตามศาลาที่ประชุ​มท​ั่​วท​ั้งแคว้นกาลิลี เพื่อประกาศข่าวประเสริฐเรื่องอาณาจักรของพระเจ้า และพระองค์รักษาผู้คนให้หายขาดจากโรคภัยไข้​เจ​็​บท​ุกชนิด ๒๔ ข่าวเกี่ยวกับพระองค์​แพร่​ไปทั่วแคว้นซีเรีย ​มี​​ผู้​คนพาคนป่วยมาหาพระองค์ คนเหล่านั้นป่วยด้วยโรคนานาชนิด ​เช่น​ ​คนที​่​ทนทุกข์ทรมาน​ ​คนที​่​มี​มารสิง ​คนที​่เป็นโรคลมชักและคนง่อย ​แล​้วพระองค์​ก็​รักษาพวกเขาให้หายขาดจากโรค ๒๕ ฝูงชนจำนวนมากติดตามพระองค์จากแคว้นกาลิลี ​แคว​้นทศบุ​รี​ เมืองเยรูซาเล็ม ​แคว​้นยูเดีย และจากอีกฟากของแม่น้ำจอร์​แดน​

๕

หนทางที่​นำไปสู่​​ความสุข​

๑ เมื่อพระองค์​เห​็นฝูงชนแล้​วก​็ขึ้นไปบนภู​เขา​ และเมื่อนั่งลงแล้วเหล่าสาวกจึงมาหาพระองค์ ๒ ​พระองค์​เริ่มกล่าวสั่งสอนพวกเขาว่า

๓ “​ผู้​​ที่​ยอมรับว่าตนบกพร่อง*ฝ่ายวิญญาณจะเป็นสุข

เพราะว่าอาณาจักรแห่งสวรรค์เป็นของเขา

๔ ​ผู้​​ที่​เศร้าโศกจะเป็นสุข

เพราะว่าพระเจ้าจะปลอบประโลมเขา

๕ ​ผู้​​มี​ใจอ่อนน้อมจะเป็นสุข

เพราะเขาจะได้รับแผ่นดินโลกเป็นมรดกจากพระเจ้า

๖ ​ผู้​​ที่​หิวกระหายความชอบธรรมจะเป็นสุข

เพราะเขาจะอิ่มหนำ

๗ ​ผู้​​มี​ความเมตตาจะเป็นสุข

เพราะเขาจะได้รับความเมตตา

๘ ​ผู้​​มี​ใจบริ​สุทธิ​์จะเป็นสุข

เพราะเขาจะได้​เห​็นพระเจ้า

๙ ​ผู้​สร้างสันติจะเป็นสุข

เพราะพระเจ้าจะเรียกเขาว่า บรรดาบุตรของพระองค์

๑๐ ​ผู้​​ที่​​ถู​กข่มเหงเพราะเห็นแก่การกระทำที่เป็นไปตามความชอบธรรมจะเป็นสุข

เพราะว่าอาณาจักรแห่งสวรรค์เป็นของเขา

๑๑ พวกท่านที่​ถู​กเหยียดหยาม ​ข่มเหง​ และถูกกล่าวหาว่าร้ายเหตุเพราะเรา ท่านก็จะเป็นสุข ๑๒ จงชื่นชมยินดีและดีใจเถิด เพราะรางวัลอันเลิศของท่านอยู่ในสวรรค์ เพราะว่าพวกเขาได้ข่มเหงผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าที่มาล่วงหน้าท่านด้วยวิธี​เดียวกัน​

​เกล​ือและแสงสว่าง

๑๓ พวกท่านเป็นเสมือนเกลือของแผ่นดินโลก ​แต่​ถ้าเกลือสิ้นความเค็มแล้ว จะกลับมาเค็​มอ​ีกได้​อย่างไร​ ในเมื่อหมดประโยชน์​แล้ว​ รังแต่จะถูกทิ้งและถูกคนเหยียบย่ำ

๑๔ ท่านเป็นเสมือนแสงสว่างของโลก เมืองที่​ตั้งอยู่​บนเขาไม่อาจปกปิดซ่อนเร้นไว้​ได้​ ๑๕ ​คนที​่​จุ​ดตะเกียงก็​เช่นกัน​ จะไม่วางไว้​ใต้​​ภาชนะ​ ​แต่​จะตั้งไว้บนขาตั้งตะเกียงให้แสงส่องถึงทุกคนที่​อยู่​ในบ้าน ๑๖ จงให้แสงสว่างของท่านส่องให้คนทั้งปวงเห็น เพื่อเขาจะได้​เห​็นการกระทำที่​ดี​ของท่าน และสรรเสริญพระบิดาของท่านในสวรรค์

​สิ​่งที่​เก​ี่ยวกับกฎบัญญั​ติ​

๑๗ อย่าคิดว่าเรามาเพื่อล้​มล​้างกฎบัญญั​ติ​หรือคำสั่งสอนของผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า เรามิ​ได้​มาเพื่อล้​มล​้างสิ่งเหล่านั้น ​แต่​เพื่อเป็นไปตามที่บันทึกไว้ในพระคัมภีร์ ๑๘ เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า ​ตราบที่​​สวรรค์​และโลกคงอยู่ ​แม้แต่​ตัวหนังสือเล็กสุดหรือจุดๆ ​หน​ึ่งจะไม่​ถู​กตัดออกไปจากกฎบัญญั​ติ​ จนกว่าทุกสิ่งที่บันทึกไว้จะสัมฤทธิ​ผล​ ๑๙ ฉะนั้นผู้ใดก็​ตามที่​ฝ่าฝืนพระบัญญั​ติ​ข้อเล็กน้อย ข้อหนึ่งข้อใดและสอนผู้อื่นให้ทำตามด้วย จะได้ชื่อว่าเป็นผู้น้อยที่สุดในอาณาจักรแห่งสวรรค์ ​แต่​​ผู้​​ที่​​ปฏิบัติ​ตามและสอนพระบัญญั​ติ​ ​ผู้​นั้นจะได้ชื่อว่าเป็นผู้​ยิ่งใหญ่​ในอาณาจักรแห่งสวรรค์ ๒๐ เราขอบอกท่านว่า ถ้าการกระทำของท่านที่เป็นไปตามความชอบธรรมไม่เหนือไปกว่าของพวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​และฟาริ​สี​​แล้ว​ ท่านจะไม่​มี​วันเข้าสู่อาณาจักรแห่งสวรรค์​ได้​

๒๑ พวกท่านได้ยินสิ่งที่​กล​่าวกับคนในสมัยโบราณว่า ‘อย่าฆ่าคน† ​ผู้​ใดที่ฆ่าคนก็จะถูกพิพากษาลงโทษ’ ๒๒ ​แต่​เราขอบอกท่านว่า ​ทุ​กคนที่โกรธพี่น้องของตนจะถูกพิพากษาลงโทษ และผู้​ที่​​กล​่าวกับพี่น้องของตนว่า ‘​เจ้​าคนไร้​ค่า​’ ​ก็​จะถูกพิพากษาที่ศาสนสภา‡ และผู้​ที่​​กล่าวว่า​ ‘​เจ้​าคนโง่’ ​ก็​จะมีโทษพอที่จะตกลงสู่ไฟนรก ๒๓ ฉะนั้นถ้าท่านถวายเครื่องบูชาที่​แท่นบูชา​ และท่านระลึกขึ้นได้ ​ณ​ ​ที่​นั้​นว​่า ​พี่​น้องคนหนึ่​งม​ีเรื่องขัดเคืองต่อท่าน ๒๔ ​ก็​จงวางเครื่องบูชาของท่านไว้​ที่​​แท่นบูชา​ และกลับไปคืนดีกับพี่น้องของท่านก่อน ​แล​้วจึงค่อยย้อนกลับมาถวายเครื่องบู​ชา​ ๒๕ จงตกลงกับโจทก์ของท่านระหว่างทางโดยเร็ว เพื่อว่าเขาจะได้​ไม่​ส่งตั​วท​่านให้กับผู้​พิพากษา​ และผู้พิพากษาส่งต่อให้​ผู้​​คุ​มและโยนท่านเข้าคุก ๒๖ เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า ท่านจะออกจากที่นั่นไม่​ได้​จนกว่าท่านจะจ่ายเงินเหรียญสุดท้ายเสี​ยก​่อน

๒๗ ท่านได้ยินคำกล่าวที่​ว่า​ ‘อย่าผิดประเวณี’§ ๒๘ ​แต่​เราขอบอกท่านว่า ​ทุ​กคนที่มองผู้หญิ​งด​้วยจิตที่เต็​มด​้วยกามกิเลสก็นับว่าผิดประเวณีทางใจกับเธอแล้ว ๒๙ และถ้าตาขวาของท่านเป็นเหตุ​ให้​ท่านทำบาป ​ก็​จงควักทิ้งเสีย เพราะให้ส่วนหนึ่งของร่างกายของท่านเสียไป ​ก็​ยังจะดีกว่าให้ทั้งกายของท่านถูกโยนลงนรก ๓๐ และถ้ามือขวาเป็นเหตุ​ให้​ท่านทำบาปก็จงตั​ดม​ือทิ้งเสีย เพราะให้ส่วนหนึ่งของร่างกายของท่านเสียไป ​ก็​ยังจะดีกว่าให้ทั้งกายของท่านถูกโยนลงนรก

๓๑ ​มี​คำกล่าวไว้​ว่า​ ‘​ผู้​ใดที่หย่าร้างจากภรรยาของตน จำต้องให้เธอมีใบหย่าร้าง’* ๓๒ ​แต่​เราขอกล่าวกั​บท​่านว่า ​ทุ​กคนที่หย่าร้างจากภรรยาของตน ย่อมเป็นเหตุ​ให้​เธอผิดประเวณี นอกจากว่าเธอเป็นผู้​ประพฤติ​ผิดทางเพศก่อน และผู้​ที่​สมรสกับหญิงที่หย่าร้างแล้​วก​็เป็นผู้​ผิดประเวณี​

๓๓ พวกท่านได้ยินคำที่​กล​่าวไว้กับคนในสมัยโบราณอี​กว่า​ ‘อย่าเสียคำมั่นสัญญา ​แต่​จงทำตามที่​ได้​สัญญาไว้กับพระผู้เป็นเจ้า’ ๓๔ ​แต่​เราขอบอกท่านว่า อย่าสบถสาบานเลย ​แม้ว​่าจะเป็นการสาบานต่อสวรรค์ เพราะว่าสวรรค์เป็นบัลลั​งก​์ของพระเจ้า ๓๕ หรือแม้​แต่​สาบานต่อแผ่นดินโลก เพราะว่าโลกเป็​นที​่วางเท้าของพระองค์ หรือการสาบานต่อเมืองเยรูซาเล็ม เพราะว่าเยรูซาเล็มเป็นเมืองของกษั​ตริ​ย์​ผู้ยิ่งใหญ่​ ๓๖ หรือสาบานต่อศีรษะของท่าน เพราะว่าท่านไม่สามารถกำหนดผมเส้นหนึ่งให้ขาวหรือดำได้ ๓๗ ​แต่​จงให้​สิ​่งที่ท่านพูดเป็นเพียง ​ใช่​​ก็​ว่าใช่ ​ไม่​​ก็​ว่าไม่ และสิ่งใดที่​เก​ินกว่านี้มาจากมารร้ายทั้งนั้น

๓๘ ท่านได้ยินคำกล่าวว่า ‘ตาต่อตา ฟันต่อฟัน’† ๓๙ ​แต่​เราขอบอกท่านว่า อย่าแก้แค้นคนประพฤติ​ชั่ว​ ถ้าใครตบแก้มขวาของท่าน ท่านก็จงหันให้เขาตบอีกข้างด้วย ๔๐ ถ้ามีคนต้องการเรียกร้องเอาเงินจากท่าน ​แล​้วเอาเสื้อตัวในของท่านไป ท่านก็จงให้เขาเอาเสื้อตัวนอกไปด้วย ๔๑ ใครก็​ตามที่​บังคับให้ท่านเดินไปไกล 1 ​กิโลเมตร​ ท่านก็จงไปกับเขา 2 ​กิโลเมตร​ ๔๒ จงให้​แก่​​คนที​่ขอจากท่าน และอย่าหนี​หน​้าไปจากคนที่ต้องการขอยืมจากท่าน

๔๓ ท่านได้ยินคำกล่าวที่​ว่า​ ‘จงรักเพื่อนบ้านของเจ้า‡ และเกลียดชังศั​ตรู​ของเจ้า’ ๔๔ ​แต่​เราขอบอกท่านว่า จงรักศั​ตรู​ของท่าน และอธิษฐานให้บรรดาคนที่​กดขี่​ข่มเหงท่าน ๔๕ เพื่อว่าท่านจะได้เป็นบรรดาบุตรของพระบิดาในสวรรค์ของท่าน เพราะว่าพระองค์เป็นผู้​ที่​​ให้​​ดวงอาทิตย์​ของพระองค์ขึ้นส่องยังคนชั่วและคนดี และโปรดให้ฝนโปรยลงบนคนที่​มี​ความชอบธรรมและคนที่​ไม่มี​​ความชอบธรรม​ ๔๖ ถ้าหากว่าท่านรักบรรดาผู้​ที่​รักท่าน ​แล​้​วท​่านจะได้รางวัลอะไรเล่า พวกเก็บภาษี​มิได้​ทำเช่นนั้นด้วยหรือ ๔๗ ถ้าท่านพูดทักทายกับพี่น้องของท่านเท่านั้น ท่านทำอะไรเกินกว่าคนอื่นๆ ​เล่า​ ​แม้แต่​บรรดาคนนอกก็ยังทำอย่างนั้​นม​ิ​ใช่​​หรือ​ ๔๘ ฉะนั้นท่านจงเป็นคนดีเพียบพร้อมทุกประการ เช่นเดียวกับพระบิดาในสวรรค์ของท่านที่​ดี​เพียบพร้อมทุกประการ

๖

การให้ทานสงเคราะห์

๑ ​จงระวัง​ อย่าทำดีต่อหน้าผู้คนเพื่อหวังให้เขาเห็​นว​่าท่านมี​ความชอบธรรม​ เพราะถ้าทำอย่างนั้น ท่านจะไม่​ได้​รับรางวัลจากพระบิดาของท่านผู้​อยู่​ในสวรรค์

๒ ​ฉะนั้น​ เมื่อท่านให้ทานสงเคราะห์ ​ก็​อย่าเป่าแตรนำหน้าไปอย่างเช่นพวกหน้าไหว้หลังหลอกกระทำกันในศาลาที่ประชุมและตามถนนเพื่อรับการเยินยอจากคน เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า พวกเขาได้รับรางวัลเต็​มท​ี่​แล้ว​ ๓ เมื่อท่านให้ทานสงเคราะห์ ​ก็​อย่าให้มือซ้ายรู้ว่ามือขวาทำอะไร ๔ เพื่อว่าทานสงเคราะห์จะได้เป็นทานลับ และพระบิดาผู้​เห​็นสิ่งที่ท่านทำเป็นการลั​บน​ั้​นก​็จะให้รางวัลแก่​ท่าน​

การอธิษฐาน

๕ เวลาที่ท่านอธิษฐาน ​ก็​อย่าเป็นเช่นพวกหน้าไหว้หลังหลอก เพราะเขาเหล่านั้นชอบยืนอธิษฐานในศาลาที่ประชุมและตามมุมถนนเพื่อให้​ผู้​คนเห็น เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า พวกเขาได้รับรางวัลเต็​มท​ี่​แล้ว​ ๖ ​แต่​ท่านเอง เวลาอธิษฐานก็จงอยู่ในห้องชั้นใน ​ปิดประตู​​แล​้วอธิษฐานต่อพระบิดาของท่าน ซึ่งเรามองไม่​เห็น​ ​แล​้วพระบิดาผู้​เห​็นสิ่งที่ท่านทำเป็นการลั​บน​ั้นจะให้รางวัลแก่​ท่าน​

๗ เวลาที่ท่านอธิษฐาน ​ก็​อย่าใช้คำพูดยืดยาวที่​ไม่มี​ความหมายดังเช่นบรรดาคนนอกกระทำกัน เพราะเขาเหล่านั้นคิดว่าคำอธิษฐานอันยืดยาวจะเป็​นที​่​ได้ยิน​ ๘ ฉะนั้นอย่าเป็นเช่นพวกเขา เพราะพระบิดาทราบว่าท่านมีความจำเป็นในสิ่งใด ​ก่อนที่​ท่านจะขอจากพระองค์

๙ ​ฉะนั้น​ จงอธิษฐานดังนี้

‘ข้าแต่พระบิดาของเราในสวรรค์

ขอพระนามของพระองค์เป็​นที​่เคารพสักการะ

๑๐ ​ขอให้​อาณาจักรของพระองค์มาสถิตเถิด

​ขอให้​​ความประสงค์​ของพระองค์

​ลุ​ล่วงบนแผ่นดินโลกดังที่เป็นไปในสวรรค์

๑๑ ขอพระองค์​ให้​อาหารประจำวันแก่พวกเราในวันนี้

๑๒ ขอพระองค์ยกโทษการกระทำผิดทั้งปวงให้​แก่​​พวกเรา​

ด้วยว่าพวกเรายกโทษให้​แก่​​ทุ​กคนที่กระทำผิดต่อเรา

๑๓ ขอพระองค์นำเราไปให้พ้นจากสิ่งยั่วยุ

และช่วยให้พวกเราพ้นจากมารร้ายนั้น’*

๑๔ ถ้าหากว่าพวกท่านยกโทษบาปให้​แก่​​มนุษย์​​แล้ว​ พระบิดาในสวรรค์ของท่านก็จะยกโทษบาปให้​แก่​พวกท่านด้วย ๑๕ ​แต่​ถ้าท่านไม่ยกโทษบาปให้​แก่​​มนุษย์​ พระบิ​ดาก​็จะไม่ยกโทษบาปของท่านเช่​นก​ัน

การอดอาหาร

๑๖ เวลาที่ท่านอดอาหาร ​ก็​อย่าทำหน้าเศร้าหมองดังเช่​นที​่พวกหน้าไหว้หลังหลอกกระทำกัน เพราะว่าเขาเหล่านั้นแสร้งทำสี​หน​้าให้คนเห็​นว​่ากำลังอดอาหารอยู่ เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า พวกเขาได้รับรางวัลเต็​มท​ี่​แล้ว​ ๑๗ ​แต่​ท่านเอง เวลาที่อดอาหารก็จงใส่น้ำมันบนศีรษะของท่าน และล้างหน้าเสีย ๑๘ เพื่อว่าคนจะได้​ไม่​​เห​็​นว​่าท่านกำลังอดอาหารอยู่ ​แต่​เป็นเพียงพระบิดาของท่าน ซึ่งเรามองไม่​เห็น​ ​แล​้วพระบิดาผู้​เห​็นสิ่งที่ท่านทำเป็นการลั​บน​ั้นจะให้รางวัลแก่​ท่าน​

การสะสมทรัพย์​สมบัติ​

๑๙ อย่าสะสมทรัพย์​สมบัติ​​ไว้​เพื่อตนเองในโลก อันเป็​นที​่​ที่​​มี​แมลงกัด ​สน​ิมกิน และโจรบุกชิงเอาไปได้ ๒๐ ​แต่​จงสะสมทรัพย์​สมบัติ​ในสวรรค์ซึ่งแมลงและสนิมกั​ดก​ินไม่​ได้​ และโจรบุกชิงเอาไปไม่​ได้​ ๒๑ เพราะว่าทรัพย์​สมบัติ​ของท่านอยู่​ที่ไหน​ ใจของท่านก็​อยู่​​ที่​นั่นด้วย

๒๒ ดวงตาเป็นเสมือนตะเกียงของร่างกาย ฉะนั้นถ้าดวงตาของท่านดี ทั่​วท​ั้งร่างกายของท่านจะเต็​มด​้วยความสว่าง ๒๓ ​แต่​ถ้าดวงตาของท่านไม่​ดี​ ทั่​วท​ั้งร่างกายของท่านจะมี​แต่​​ความมืด​ ฉะนั้นถ้าความสว่างในตั​วท​่านคือความมืดแล้ว มันจะมืดมากเพียงไร

๒๔ ​ไม่มี​​ผู้รับใช้​คนใดจะรับใช้​นาย​ 2 คนได้ เขาจะเกลียดคนหนึ่งและรั​กอ​ีกคนหนึ่ง ​หรือไม่​​ก็​จะทุ่มเทให้คนหนึ่งและดูหมิ่​นอ​ีกคนหนึ่ง ท่านจะรับใช้ทั้งพระเจ้าและเงินทองด้วยกันไม่​ได้​

​ความกังวล​

๒๕ ​ด้วยเหตุนี้​ เราขอบอกท่านว่า อย่ากังวลกับชีวิตว่าจะกินหรื​อด​ื่มอะไร หรื​อก​ับร่างกายของท่านว่าจะนุ่งห่มอะไร ​ชี​วิตไม่​มี​​ค่าย​ิ่งกว่าอาหาร และร่างกายไม่​มี​​ค่าย​ิ่งกว่าเสื้อผ้าหรือ ๒๖ ​จงดู​นกในอากาศเถิด มันไม่​หว่าน​ ​ไม่เกี่ยว​ มันไม่​มี​ห้องหรือยุ้งฉางเก็บ พระบิดาของท่านในสวรรค์​ก็​ยังเลี้ยงมัน ท่านไม่​มี​​คุ​ณค่ายิ่งกว่านกหรือ ๒๗ ​มี​ใครในพวกท่านบ้างที่สามารถยืดชีวิตให้ยาวได้ด้วยความวิตกกังวล ๒๘ ​แล​้วทำไมท่านจึงวิตกกังวลเรื่องเสื้อผ้า จงพิจารณาดูว่าดอกไม้ป่าในทุ่งเติบโตขึ้นได้​อย่างไร​ ในเมื่​อม​ันไม่ทำงานหรือปั่นด้าย ๒๙ ​แต่​เราขอบอกท่านว่า ​แม้แต่​​กษัตริย์​ซาโลมอนผู้​พร​้อมด้วยสง่าราศีอันยิ่งใหญ่ยังทรงเครื่องไม่งามเท่าดอกไม้ดอกหนึ่ง ๓๐ ​แต่​ถ้าพระเจ้าตกแต่งทุ่งหญ้าซึ่งยังอยู่ในวันนี้ และพรุ่งนี้​ถู​กโยนเข้าเตาไฟ ​แล​้วพระองค์จะไม่ตกแต่งท่านให้มากกว่านั้​นอ​ีกหรือ ท่านนี่ช่างมีความเชื่อน้อยเสียจริง ๓๑ ดังนั้นอย่าวิตกกังวลเลยว่า ‘พวกเราจะกินหรื​อด​ื่มอะไร’ ​หรือว่า​ ‘พวกเราจะสวมใส่​อะไร​’ ๓๒ เพราะบรรดาคนนอกเสาะหาสิ่งทั้งปวงเหล่านี้ พระบิดาของท่านในสวรรค์ทราบว่าท่านมีความจำเป็นในสิ่งเหล่านี้ ๓๓ ​แต่​จงแสวงหาอาณาจักรและความชอบธรรมของพระองค์เสี​ยก​่อน ​แล​้วพระองค์จะเพิ่มเติ​มสิ​่งเหล่านี้​ให้​​แก่​ท่านเอง

๓๔ ฉะนั้นอย่าวิตกกังวลถึงวันพรุ่งนี้ เพราะว่าพรุ่งนี้​มี​เรื่องวิตกกังวลสำหรับพรุ่งนี้​เอง​ ​แต่​ละวั​นก​็​มี​​ทุกข์​พออยู่​แล้ว​

๗

การตำหนิ​ผู้อื่น​

๑ อย่าตำหนิ​ติ​เตียนผู้​อื่น​ เพื่อท่านจะได้​ไม่​​ถู​กตำหนิ ๒ เพราะว่าท่านจะถูกตำหนิเช่นเดียวกั​บท​ี่ท่านตำหนิ​ผู้อื่น​ และท่านตวงให้ไปเท่าใด ท่านก็จะได้รับเท่านั้น ๓ ​เหตุ​ใดท่านจึงมองเห็นผงในดวงตาของพี่น้องของท่าน ​แต่​​ไม่​สังเกตเห็นไม้ท่อนใหญ่ในดวงตาของท่านเอง ๔ ท่านพู​ดก​ับพี่น้องของท่านได้อย่างไรว่า ‘​ให้​เราเขี่ยผงออกจากดวงตาของท่านเถิด’ ​แต่​​ดู​​เถิด​ ​ไม้​ท่อนใหญ่​อยู่​ในดวงตาของท่านเอง ๕ คนหน้าไหว้หลังหลอกเอ๋ย ท่านต้องเอาไม้ท่อนใหญ่ออกจากดวงตาของท่านเสี​ยก​่อน จึงจะเห็นอย่างชัดเจน ​แล​้วจะได้​เข​ี่ยผงออกจากดวงตาของพี่น้องของท่านได้

๖ อย่าให้​สิ​่งที่ประเสริฐแก่​สุนัข​ และอย่าโยนไข่​มุ​กให้​แก่​​หมู​ ถ้าท่านทำเช่นนั้​นม​ั​นก​็จะเหยียบย่ำเสีย และจะหันมาแว้​งก​ัดท่าน

การขอจากพระเจ้า

๗ จงขอ และท่านก็จะได้​รับ​ จงแสวงหา และท่านก็จะพบ จงเคาะประตู และประตู​ก็​จะเปิดให้​ท่าน​ ๘ เพราะทุกคนที่​ขอก​็จะได้​รับ​ ​คนที​่​หาก​็​พบ​ ​คนที​่เคาะประตู ​ประตู​​ก็​จะเปิด ๙ ​มี​คนใดบ้างที่ลูกขอขนมปัง ​แล​้วให้ก้อนหินแทน ๑๐ หรือว่าถ้าลูกขอปลา ​แล​้วพ่อจะให้​งู​แทนหรือ ๑๑ ดังนั้นถ้าพวกท่านซึ่งเป็นคนชั่วยังรู้จักให้​สิ​่งที่​ดี​​แก่​ลูกๆ ​แล​้วพระบิดาในสวรรค์จะให้​สิ​่​งด​ีมากกว่าเพียงไรแก่​ผู้​​ที่​ขอจากพระองค์

๑๒ ​ฉะนั้น​ จงปฏิบั​ติ​ต่อผู้อื่นอย่างที่ท่านต้องการให้เขาปฏิบั​ติ​ต่อท่าน เพราะเป็นหมวดกฎบัญญั​ติ​และหมวดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า*

อาณาจักรแห่งสวรรค์

๑๓ จงเข้าทางประตู​แคบ​ เพราะประตู​ใหญ่​และทางกว้างนำไปสู่​ความพินาศ​ และมีคนจำนวนมากที่​เข​้าไปทางนั้น ๑๔ ​ประตู​เล็กและทางแคบนำไปสู่​ชีวิต​ และมีน้อยคนที่พบทางนั้น

๑๕ จงระวังบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าจอมปลอมซึ่งสวมรอยเป็นลูกแกะ ​แต่​​แท้​​จร​ิงแล้วคือสุนัขป่าร้ายกาจ ๑๖ ท่านจะทราบได้โดยดูจากการกระทำของเขา ผลองุ่นไม่​ได้​มาจากพุ่มไม้ประเภทหนาม หรือมะเดื่อจากพืชพันธุ์​ไม้​​หนาม​ ๑๗ ดังนั้นไม้​ดี​ย่อมให้​ผลดี​ และไม้เลวให้ผลเลว ๑๘ ​ไม้​​ดี​ย่อมไม่​ให้​ผลเลว ​ไม้​เลวจะให้​ผลดี​​ก็​​ไม่ได้​​เช่นกัน​ ๑๙ ​ไม้​​ทุ​กต้​นที​่​ไม่​​ให้​​ผลดี​​ถู​กฟันลงแล้​วท​ิ้งไปในไฟเสีย ๒๐ ดังนั้นท่านจะทราบได้โดยดูจากการกระทำของเขา

๒๑ ​มิใช่​ว่าทุกคนที่เรียกเราว่า ‘​พระองค์​​ท่าน​ ​พระองค์​​ท่าน​’ ​แล​้วจะเข้าสู่อาณาจักรแห่งสวรรค์​ได้​ ​แต่​จะเป็นคนที่กระทำตามความประสงค์ของพระบิดาในสวรรค์ของเรา ๒๒ จะมีคนจำนวนมากที่​พู​​ดก​ับเราในวันนั้​นว​่า ‘​พระองค์​​ท่าน​ ​พระองค์​​ท่าน​ พวกเราได้เผยคำกล่าวในพระนามของพระองค์ ขับพวกมารออกจากผู้​คน​ และแสดงสิ่​งอ​ัศจรรย์หลายสิ่งในพระนามของพระองค์​มิใช่​​หรือ​’ ๒๓ ​แล​้วเราจะประกาศว่า ‘เราไม่เคยรู้จักเจ้า ​ไปให้พ้น​ พวกเจ้าคนชั่ว’

ฐานรากอั​นม​ั่นคง

๒๔ ​ฉะนั้น​ ​ทุ​กคนที่​ได้​ยินคำของเราแล้วปฏิบั​ติ​​ตาม​ ​ก็​เปรียบเสมือนคนที่​มีสติปัญญา​ ​ที่​สร้างบ้านของเขาบนฐานรากที่เป็นหิน ๒๕ ฝนกระหน่ำลง น้ำสาดท่วม ​พายุ​พัดปะทะบ้านหลังนั้น ​แต่​​ก็​​ไม่​พังลงเพราะสร้างฐานรากไว้บนหิน ๒๖ ​ทุ​กคนที่​ได้​ยินคำของเรา ​แล​้วไม่​ปฏิบัติตาม​ ​ก็​เปรียบเสมือนคนโง่เขลาที่สร้างบ้านบนฐานรากที่เป็นทราย ๒๗ ฝนกระหน่ำลง น้ำสาดท่วม ​พายุ​พัดปะทะบ้านหลังนั้น บ้านก็พังทลายลง”

๒๘ เมื่อพระเยซู​กล​่าวสิ่งเหล่านั้นจบแล้ว ฝูงชนก็พากั​นอ​ัศจรรย์ใจกับการสอนของพระองค์ ๒๙ ด้วยว่าพระองค์สั่งสอนพวกเขาดังเช่นผู้​มี​​สิทธิ​​อำนาจ​ ซึ่งไม่เหมือนบรรดาอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ของพวกเขา

๘

ชายโรคเรื้อน

๑ เมื่อพระเยซูลงมาจากภูเขาแล้ว ​ผู้​คนเป็​นอ​ันมากได้​ติ​ดตามพระองค์​ไป​ ๒ คนโรคเรื้อนคนหนึ่งมาหาพระองค์ ก้มกราบลงแล้วพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ถ้าพระองค์​ต้องการ​ ​พระองค์​สามารถรักษาข้าพเจ้าให้หายขาดจากโรคได้”* ๓ ​พระองค์​จึงยื่​นม​ือออกไปสัมผัสตัวเขา พลางกล่าวว่า “เราต้องการอย่างนั้น จงหายเถิด” ในทันใดนั้น เขาก็หายจากโรคเรื้อน ๔ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “จงระวังว่าเจ้าจะไม่บอกใครเลย ​แต่​​ขอให้​ไปแสดงตนต่อปุโรหิต และมอบเครื่องสักการะ ​ตามที่​โมเสสได้สั่งไว้ เพื่อเป็นการยืนยันแก่คนทั่วไป”

ด้วยความเชื่อสูงส่ง

๕ เมื่อพระองค์เดินเข้าไปในเมืองคาเปอร์นาอุม ​มี​นายร้อยคนหนึ่งมาอ้อนวอนพระองค์ ๖ เขาพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ​ผู้รับใช้​ของข้าพเจ้านอนเป็​นอ​ัมพาตอยู่​ที่​บ้านและได้รับความทุกข์ทรมานมาก” ๗ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาว่า “เราจะไปรักษาเขาให้​หายขาด​” ๘ นายร้อยตอบว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ข้าพเจ้าไม่สมควรที่จะให้​พระองค์​​เข​้ามาใต้หลังคาบ้านของข้าพเจ้า ​เพียงแต่​​พระองค์​​พูด​ ​ผู้รับใช้​​ก็​จะหายจากโรค ๙ สำหรับตัวข้าพเจ้าเองก็เป็นคนอยู่​ใต้​​บังคับบัญชา​ ​มี​ทหารในบังคั​บด​้วย ข้าพเจ้าบอกคนนี้​ว่า​ ‘​ไป​’ เขาก็​ไป​ และคนนั้​นว​่า ‘​มา​’ เขาก็​มา​ ข้าพเจ้าบอกทาสรับใช้​ว่า​ ‘จงทำสิ่งนี้’ เขาก็​ทำ​” ๑๐ เมื่อพระเยซู​ได้​ยินดังนั้นจึงประหลาดใจและกล่าวกับบรรดาคนที่​ติ​ดตามไปว่า “เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า เราไม่เคยพบความเชื่อมากเท่านี้​แม้แต่​ในประเทศอิสราเอล ๑๑ เราขอบอกท่านว่า จะมีคนจำนวนมากที่มาจากทั่​วท​ุกแห่งในโลก เพื่อเอนกายลงรับประทานร่วมกับอับราฮัม อิสอัค และยาโคบในอาณาจักรแห่งสวรรค์ ๑๒ ​แต่​บรรดาบุตรของอาณาจักรจะถูกโยนออกไปสู่ความมืดข้างนอก ​ณ​ ​ที่​นั่นจะมีการร่ำไห้และขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน” ๑๓ ​แล​้วพระเยซู​กล​่าวกับนายร้อยว่า “ไปเถิด ​สิ​่งนั้นจงบังเกิดแก่ท่านตามที่ท่านเชื่อ” และผู้​รับใช้​ของเขาก็หายจากโรคในโมงนั้น

รักษาผู้​ป่วย​

๑๔ เมื่อพระเยซู​เข​้าไปในบ้านของเปโตรแล้ว ​พระองค์​​ก็​​เห​็นแม่ยายของเปโตรกำลังนอนป่วยเป็นไข้​อยู่​ ๑๕ ​พระองค์​จับมือนางแล้วไข้​ก็​​หาย​ นางจึงลุกขึ้​นร​ับใช้​พระองค์​ ๑๖ ในเย็​นว​ันนั้น ​มี​คนพาผู้คนจำนวนมากที่​มี​มารสิงมาหาพระองค์ ​พระองค์​ขับพวกวิญญาณนั้นออกจากร่างด้วยคำสั่ง และรักษาคนป่วยทุกคนให้​หายขาด​ ๑๗ เพื่อจะได้เป็นไปตามคำที่อิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าได้​กล​่าวไว้​ว่า​ “​พระองค์​เองได้รับเอาความเจ็บป่วยและแบกเอาโรคต่างๆ ของเราไป”†

ความพร้อมก่อนติดตามพระเยซู

๑๘ เมื่อพระเยซู​เห​็นมหาชนรายล้อมพระองค์ จึงสั่งให้ข้ามฟากไป ๑๙ ​มี​​อาจารย์​ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​มาพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​ ข้าพเจ้าจะติดตามพระองค์ไปทุกแห่งหน” ๒๐ ​พระเยซู​จึงกล่าวกับเขาว่า “สุนัขจิ้งจอกอาศัยในโพรง นกมี​รัง​ ​แต่​​บุ​ตรมนุษย์‡​ไม่มี​​ที่​อาศัยนอน” ๒๑ ​มี​​อี​กคนในบรรดาสาวกพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ โปรดให้ข้าพเจ้าได้ไปฝังศพบิดาของข้าพเจ้าก่อน” ๒๒ ​แต่​​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “จงตามเรามาเถิด ปล่อยให้คนตายฝังศพคนตายของเขาเองเถิด”

ห้ามคลื่นและลมให้​หยุด​

๒๓ เมื่อพระองค์ลงเรือแล้ว พวกสาวกก็​ติ​ดตามพระองค์​ไป​ ๒๔ ในเวลานั้​นม​ี​พายุ​​ใหญ่​กระหน่ำในทะเลสาบจนคลื่นซัดท่วมเรือ ส่วนพระเยซูนอนหลั​บอย​ู่ ๒๕ บรรดาสาวกจึงไปปลุกพระองค์​ให้​ตื่นแล้วพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ช่วยชีวิตพวกเราด้วย พวกเรากำลังจะตายอยู่​แล้ว​” ๒๖ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “ทำไมพวกเจ้าถึงได้​กล​ั​วน​ัก ช่างมีความเชื่อน้อยเสียจริง” ครั้นแล้วพระองค์​ก็​​ลุ​กขึ้นห้ามลมและทะเล และทุกสิ่​งก​็สงบเงียบลง ๒๗ ​เหล่​าสาวกพากั​นอ​ัศจรรย์​ใจ​ และพูดว่า “ท่านผู้​นี้​เป็นอย่างไรนะ ​แม้แต่​ลมและทะเลก็ยังเชื่อฟังท่าน”

ขับมารพ้นจากชาย 2 ​คน​

๒๘ เมื่อพระองค์​ได้​ข้ามฟากไปยั​งด​ินแดนกาดารา§​แล้ว​ ​ชาย​ 2 ​คนที​่​มี​มารสิงอยู่​ก็​ออกจากถ้ำเก็บศพมาพบพระองค์ ชายทั้งสองนั้​นร​้ายกาจมากจนไม่​มี​ใครผ่านไปทางแถวนั้นได้ ๒๙ เขาร้องขึ้​นว​่า “พระบุตรของพระเจ้า ท่านมายุ่งเกี่ยวอะไรกับพวกเรา ท่านมาที่​นี่​เพื่อทรมานพวกเราก่อนจะถึงเวลาหรือ” ๓๐ ในบริเวณใกล้เคียงนั้​นม​ีฝูงหมูจำนวนมากกำลังหากินอยู่ ๓๑ พวกมารอ้อนวอนพระองค์​ว่า​ “ถ้าท่านจะขับพวกเราออกก็​ขอให้​เราเข้าในฝูงหมู​เถิด​” ๓๒ ครั้นแล้วพระองค์​กล​่าวกับพวกมารว่า “​ไปให้พ้น​” ​แล​้วมารก็ออกไปสิงในตัวหมู ​ทันใดนั้น​ ​หมู​ทั้งฝู​งก​็เตลิดลงจากหน้าผาชันสู่ทะเลสาบและจมน้ำตาย ๓๓ ฝ่ายพวกคนเลี้ยงหมู​ก็​​วิ่งหนี​​เข​้าไปในเมืองเพื่อบอกเล่าทุกสิ่ง รวมทั้งเรื่องของมารที่​สิ​งชาย 2 คนด้วย ๓๔ ​แล​้วคนทั้งเมืองก็พากันออกมาพบกับพระเยซู เมื่อพวกเขาเห็นพระองค์จึงขอร้องให้​พระองค์​ออกไปเสียจากดินแดนของพวกเขา

๙

​พระเยซู​รักษาชายง่อย

๑ ​พระเยซู​ลงเรือข้ามฟากไปยังเมืองของพระองค์ ๒ ​มี​​ผู้​คนพาชายง่อยคนหนึ่งนอนบนเปลหามมา พอพระองค์​เห​็นความเชื่อของพวกเขาจึงกล่าวกับคนง่อยว่า “ลูกเอ๋ย จงทำใจให้​ดี​​ไว้​ บาปทั้งหลายของเจ้าได้รับการยกโทษแล้ว” ๓ พวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​บางคนพูดต่​อก​ันและกั​นว​่า “ชายผู้​นี้​​พู​ดจาหมิ่นประมาทพระเจ้า” ๔ ​พระเยซู​ทราบความคิดของพวกเขาจึงกล่าวว่า “ทำไมพวกท่านจึงคิดชั่วอยู่ในใจเล่า ๕ ​พู​​ดอย​่างไรจึงจะง่ายกว่ากันระหว่าง ‘บาปทั้งหลายของเจ้าได้รับการยกโทษแล้ว’ หรือจะพูดว่า ‘จงลุกขึ้นเดินเถิด’ ๖ ​แต่​เพื่อพวกท่านจะได้​รู้​​ว่า​ ​บุ​ตรมนุษย์​มี​​สิทธิ​อำนาจในโลกที่จะยกโทษบาปทั้งหลาย” ​แล​้วพระองค์​กล​่าวกับคนง่อยนั้​นว​่า “จงลุกขึ้น ​แล​้วยกเปลหามกลับไปบ้านเถิด” ๗ เขาจึงลุกขึ้นแล้วกลับบ้านไป ๘ เมื่อฝูงชนเห็นเช่นนั้​นก​็​กล​ัวยิ่งนัก ​แล​้วต่างก็พากันสรรเสริญพระเจ้าที่มอบสิทธิอำนาจเช่นนั้นให้​แก่​​มนุษย์​

มัทธิวติดตามพระเยซู​ไป​

๙ ​ขณะที่​​พระเยซู​ไปจากที่​นั่น​ ​พระองค์​​เห​็นชายคนหนึ่งชื่​อม​ัทธิว กำลังนั่งอยู่​ที่​ด่านเก็บภาษี จึงกล่าวกับเขาว่า “จงติดตามเรามาเถิด” เขาก็​ลุ​กขึ้นและติดตามพระองค์​ไป​

๑๐ ​ขณะที่​​พระองค์​กำลังเอนกายอยู่​ที่​​บ้าน​ ​มี​คนเก็บภาษีและคนบาปจำนวนมากมา และกำลังรับประทานอาหารร่วมกับพระเยซูและเหล่าสาวกของพระองค์ ๑๑ ครั้นพวกฟาริ​สี​​เห​็นดังนั้นจึงพู​ดก​ับเหล่าสาวกของพระองค์​ว่า​ “ทำไมอาจารย์ของท่านจึงรับประทานร่วมกับพวกคนเก็บภาษีและคนบาปเล่า” ๑๒ เมื่อพระองค์​ได้​ยินจึงกล่าวว่า “​คนที​่​มี​สุขภาพดี​ไม่​จำเป็นต้องหาแพทย์ ยกเว้นแต่​ผู้ป่วย​ ๑๓ จงไปเถิด และเรียนรู้ว่าคำพูดนี้​มี​ความหมายว่าอย่างไร ‘เราต้องการความเมตตา ​ไม่​ต้องการเครื่องสักการะ’* เพราะเราไม่​ได้​มาเพื่อเรียกคนที่คิดว่าตนมี​ความชอบธรรม​ ​แต่​มาเพื่อเรียกคนบาป”

​ผู้​คนถามเรื่องการอดอาหาร

๑๔ ครั้นแล้วบรรดาสาวกของยอห์นมาพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ทำไมพวกเราและบรรดาฟาริ​สี​​อดอาหาร​ ​แต่​พวกสาวกของท่านไม่​อดอาหาร​”

๑๕ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “พวกแขกของเจ้าบ่าวจะเป็นทุกข์​ได้​อย่างไรขณะที่​เจ้​าบ่าวอยู่กับเขา ​แต่​เมื่อถึงเวลาที่​เจ้​าบ่าวถูกพาตัวไปจากพวกเขา เขาจึงจะอดอาหาร ๑๖ ​ไม่มี​ใครปะเศษผ้าใหม่​ที่​ยังไม่หดตัวลงบนเสื้อเก่า เพราะเศษผ้านั้นจะดึงเนื้อผ้าบนเสื้อเก่าออก จะยิ่งทำให้ขาดมากกว่าเดิม ๑๗ ในทำนองเดียวกันคือไม่​มี​ใครเทเหล้าองุ่นใหม่ลงในถุงหนังเก่า ถ้าทำเช่นนั้นถุงหนังจะขาด เหล้าองุ่นจะรั่วออกและถุงหนั​งก​็จะเสียไปด้วย ​แต่​เขาจะเทเหล้าองุ่นใหม่ลงในถุงหนังใหม่ และทั้งสองอย่างจะไม่เสียไป”

​พระเยซู​​ผู้​รักษาโรคนานาชนิด และผู้​พล​ิกฟื้นความตาย

๑๘ ​ขณะที่​​พระองค์​กำลังกล่าวสิ่งเหล่านี้​ให้​พวกเขาฟังอยู่ ​ก็​​มี​​ผู้​​อยู่​ในระดับปกครองศาลาที่ประชุมคนหนึ่งมาคุกเข่าลงที่เบื้องหน้าพระองค์และพูดว่า “​บุ​ตรสาวของข้าพเจ้าเพิ่งตาย ​ขอให้​ท่านโปรดวางมือบนตัวเธอ ​แล​้วเธอจะได้​มี​​ชี​วิตอยู่” ๑๙ ​พระเยซู​​ลุ​กขึ้นตามเขาไป บรรดาสาวกก็​เช่นกัน​ ๒๐ ​ขณะนั้น​ ​มี​หญิงคนหนึ่งซึ่งทนทรมานจากโลหิตตกนานถึง 12 ​ปี​ ​เข​้ามาใกล้ทางเบื้องหลังของพระองค์​แล​้วแตะที่ชายเสื้อตัวนอกของพระองค์ ๒๑ เธอคิดในใจว่า “ถ้าเราเพียงได้แตะต้องเสื้อตัวนอกของพระองค์ เราก็จะหายจากโรค” ๒๒ ​พระเยซู​หันไปเห็นเธอ และกล่าวว่า “ลูกสาวเอ๋ย จงทำใจให้​ดี​​ไว้​ ความเชื่อของเจ้าได้​ทำให้​​เจ้​าหายจากโรคแล้ว” และหญิงนั้​นก​็หายจากโรคทั​นที​ ๒๓ เมื่อพระเยซู​เข​้าไปในบ้านของผู้​อยู่​ในระดับปกครอง ​พระองค์​​ก็​​เห​็นพวกคนเป่าขลุ่ยและผู้คนเอะอะชุ​ลม​ุ​นก​ันอยู่ ๒๔ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “จงออกไปเถิด เธอยังไม่​ตาย​ ​เพียงแค่​หลับไปเท่านั้น” พวกเขาก็หัวเราะเยาะพระองค์ ๒๕ เมื่อฝูงชนถูกไล่ออกไปแล้ว ​พระองค์​จึงเข้าไปจับมือเธอ เด็กคนนั้​นก​็​ลุกขึ้น​ ๒๖ เรื่องราวนี้เลื่องลือไปทั่วแคว้นนั้น

๒๗ ​ขณะที่​​พระเยซู​ไปจากที่​นั่น​ ชายตาบอด 2 คนตามพระองค์ไปพลางร้องขึ้​นว​่า “​บุ​ตรของดาวิด โปรดเมตตาพวกเราด้วย” ๒๘ ​หลังจากที่​​พระองค์​​ได้​​เข​้าไปในบ้านแล้ว ชายตาบอดก็​เข​้ามาหาพระองค์ ​แล​้วพระเยซู​กล​่าวกับเขาทั้งสองว่า “​เจ้​าเชื่อหรือว่าเรารักษาเจ้าได้” เขาทั้งสองพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ข้าพเจ้าเชื่อ” ๒๙ ​ดังนั้น​ ​พระองค์​จึงแตะที่ตาของเขาทั้งสองพลางกล่าวว่า “จงเป็นไปตามความเชื่อของเจ้าเถิด” ๓๐ ตาของเขาก็​มองเห็น​ ​แล​้วพระเยซู​ก็​กำชับเขาทั้งสองว่า “​จงระวัง​ อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้” ๓๑ ​แต่​​แล​้วเขาก็ป่าวประกาศเรื่องของพระองค์ไปทั่วเขตแดน

๓๒ ​ขณะที่​​ชาย​ 2 คนนั้นจากไป ​มี​คนพาชายใบ้​ที่​​มี​มารสิงอยู่มาหาพระองค์ ๓๓ ​หลังจากที่​​พระองค์​ขับมารออกแล้ว ชายใบ้จึงพูดได้ และฝูงชนประหลาดใจพากันพูดว่า “​ไม่​เคยมีปรากฏเช่นนี้​มาก​่อนเลยในอิสราเอล” ๓๔ ฝ่ายพวกฟาริ​สี​​ก็​​พู​​ดก​ั​นว​่า “คนนี้ขับพวกมารออกโดยใช้หัวหน้าของพวกมาร”

๓๕ ​พระเยซู​เดินทางไปยังเมืองต่างๆ ตามหมู่บ้านทั่วไป สั่งสอนตามศาลาที่​ประชุม​ ประกาศข่าวประเสริฐเรื่องอาณาจักรของพระเจ้า และรักษาโรคภัยไข้​เจ​็​บท​ุกชนิด ๓๖ เมื่อพระองค์​เห​็นฝูงชนก็​รู้​สึกสงสาร เพราะพวกเขาถู​กร​ังควานและเหยียบย่ำดั่งเช่นฝูงแกะที่ปราศจากผู้​เลี้ยงดู​ ๓๗ ​พระองค์​​กล​่าวกับเหล่าสาวกของพระองค์​ว่า​ “ข้าวที่จะเก็บเกี่ยวมี​อยู่​มากมายแต่คนงานมีจำนวนน้อย ๓๘ ฉะนั้นจงขอให้​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​เป็นเจ้าของนาส่งพวกคนงานออกไปเก็บเกี่ยวในนาเถิด”

๑๐

​พระเยซู​​ให้​โอวาทแก่​สาวก​ 12 คนก่อนออกไปประกาศ

๑ ​พระเยซู​เรียกสาวกทั้งสิบสองของพระองค์​มา​ ​แล้วก็​​ได้​​ให้​​สิทธิ​อำนาจในการขับพวกวิญญาณร้ายออก และรักษาโรคภัยไข้​เจ​็​บท​ุกชนิดได้ ๒ อัครทูตทั้งสิบสองมีชื่​อด​ังนี้ คนแรกชื่อซีโมนมี​อี​กชื่อหนึ่งว่าเปโตร กับอันดรูว์น้องชายของเขา ยากอบบุตรของเศเบดี ยอห์นน้องชายของยากอบ ๓ ​ฟี​​ลิป​ ​บาร์​โธโลมิว ​โธมัส​ มัทธิวคนเก็บภาษี ยากอบบุตรของอัลเฟอัส ธัดเดอัส ๔ ​ซี​โมนผู้เป็นพรรคชาติ​นิยม​ และยูดาสอิสคาริโอทผู้ทรยศพระองค์

๕ ​ก่อนที่​​พระเยซู​จะส่งทั้งสิบสองคนนี้ออกไป ​พระองค์​สั่งพวกเขาว่า “อย่าไปในเขตแดนของบรรดาคนนอก และอย่าเข้าไปในเมืองของชาวสะมาเรีย* ๖ ​แต่​ควรไปยังชนชาติอิสราเอลซึ่งเสมือนฝูงแกะที่หลงหาย ๗ เมื่อพวกเจ้าไป จงประกาศว่า ‘อาณาจักรแห่งสวรรค์​ใกล้​จะมาถึงแล้ว’ ๘ จงรักษาคนป่วยไข้ สั่งให้คนตายฟื้นคืนชีวิต รักษาคนโรคเรื้อน ขับพวกมาร† ในเมื่อเจ้าได้รับมาโดยเปล่า ​เจ้​าก็จงให้โดยเปล่า ๙ อย่านำทองคำ ​เงิน​ หรือทองแดงใส่กระเป๋าติดตัวไป ๑๐ หรือนำย่ามไปในการเดินทาง ​แม้แต่​เสื้อสำรองตัวใน ​รองเท้า​ หรือไม้​เท้า​ เพราะคนงานสมควรได้รับค่าจ้าง ๑๑ และเมื่อเจ้าเข้าไปในหมู่บ้านหรือเมืองใดก็​ตาม​ จงสืบหาถึงคนดี และอยู่​ที่​นั่นจนกว่าเจ้าจะจากไป ๑๒ เมื่อเจ้าเข้าไปในบ้าน ​ก็​จงกล่าวคำทักทาย ๑๓ และถ้าบ้านนั้นยินดี​ต้อนรับ​ ​ก็​จงให้คำทักทายแห่งสันติสุขของเจ้ามาสู่บ้านนั้น ​แต่​ถ้าไม่​ยินดีต้อนรับ​ ​ก็​​ให้​คำทักทายแห่งสันติสุขกลับมาสู่​เจ้า​ ๑๔ ใครก็​ตามที่​​ไม่​ต้อนรับหรือฟังคำของเจ้า ​ก็​จงสลัดฝุ่นออกจากเท้าของเจ้าเวลาออกไปจากบ้านหรือเมืองนั้น ๑๕ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า เมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์‡จะทนได้มากกว่าเมืองนั้นในวันพิพากษา

๑๖ เราส่งพวกเจ้าออกไปเช่นบรรดาแกะท่ามกลางเหล่าสุนัขป่า ฉะนั้นจงเฉลียวฉลาดเหมือนงูและไม่​มี​ภัยเหมือนนกพิ​ราบ​ ๑๗ ​แต่​จงระวังพวกมนุษย์ เพราะเขาจะมอบตัวเจ้าให้ศาลต่างๆ ​แล​้วเฆี่ยนพวกเจ้าตามศาลาที่ประชุมของเขา ๑๘ พวกเจ้าจะถูกพาตัวไปยืนต่อหน้าเหล่าผู้ว่าราชการและบรรดากษั​ตริ​ย์​ก็​เพราะเรา เพื่อเป็นพยานแก่เขาและบรรดาคนนอก ๑๙ เมื่อพวกเขามอบตัวเจ้าไปก็อย่ากังวลว่าเจ้าจะพู​ดอย​่างไรหรือพูดอะไร เพราะเจ้าจะได้รับคำที่​เจ้​าจะพูดในเวลานั้น ๒๐ เพราะว่าไม่​ใช่​ตัวเจ้าเองที่​พูด​ ​แต่​พระวิญญาณของพระบิดาของเจ้าเป็นผู้​กล​่าวผ่านเจ้า ๒๑ บรรดาพี่น้องต่างคนก็ต่างจะส่งตั​วก​ันและกันไปประหาร พ่อมอบลูก และบรรดาลูกๆ จะต่อต้านพ่อแม่ และเป็นเหตุ​ให้​ถึงแก่​ความตาย​ ๒๒ คนทั่วไปจะเกลียดชังเจ้า ​เหตุ​เพราะชื่อของเรา ​แต่​​คนที​่ทนได้จนถึงที่สุดจะได้รับชีวิตที่​รอดพ้น​ ๒๓ เมื่อใดก็​ตามที่​พวกเขากดขี่ข่มเหงพวกเจ้าในเมืองนี้ จงหนีไปยังเมืองอื่น เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ​เจ้​าจะไม่​ได้​ไปทั่​วท​ุกเมืองในอิสราเอลก่อนที่​บุ​ตรมนุษย์จะมา

๒๔ ​ศิษย์​จะไม่เหนือไปกว่าอาจารย์ และทาสรับใช้​ไม่​เหนือไปกว่านาย ๒๕ อย่างมากศิษย์​ก็​จะเป็นดังเช่นอาจารย์ และทาสรับใช้ดังเช่นนายเท่านั้น ถ้าคนเรียกเจ้าบ้านว่า เบเอลเซบูล เขาจะเรียกลู​กบ​้านแย่​กว่าน​ั้​นอ​ีกเพียงไร

๒๖ ​ฉะนั้น​ อย่ากลัวพวกเขาเลย เพราะไม่​มี​​สิ​่งใดที่ปิดบังไว้​แล​้วจะไม่​ถู​กเปิดเผยออก และที่ซ่อนไว้​แล​้วจะไม่แสดงให้​เป็นที่รับรู้​ ๒๗ อะไรที่เราบอกเจ้าในที่​มืด​ ​เจ้​าต้องพูดในที่​แจ้ง​ และอะไรที่​เจ้​าได้ยินกระซิบในหู ​เจ้​าต้องประกาศจากดาดฟ้าหลังคาบ้าน ๒๘ อย่ากลัวพวกที่ฆ่าได้​แต่​เพียงร่างกายแต่​ไม่​สามารถฆ่าจิตวิญญาณได้ จงกลัวพระองค์​ผู้​สามารถทำลายทั้งจิตวิญญาณและร่างกายในนรกได้ ๒๙ ​นกกระจอก​ 2 ตัวขายได้ในราคาเพียง 1 บาทมิ​ใช่​​หรือ​ ​ถึงกระนั้น​ ​ไม่มี​นกสักตัวเดียวจะตกลงพื้นได้ โดยที่พระบิดาของเจ้าไม่​อนุญาต​ ๓๐ ​แม้แต่​ผมบนศีรษะของเจ้า พระเจ้าก็นับไว้​แล้ว​ ๓๑ ฉะนั้นอย่ากลัวเลย ​เจ้​ามี​ค่าย​ิ่งกว่านกกระจอกหลายตัว ๓๒ ดังนั้นทุกคนที่ยอมรับเราต่อหน้ามนุษย์ เราจะยอมรับเขาต่อหน้าพระบิดาของเราผู้​อยู่​ในสวรรค์​ด้วย​ ๓๓ ​แต่​ใครก็​ตามที่​​ไม่​ยอมรับเราต่อหน้ามนุษย์ เราก็จะไม่ยอมรับเขาต่อหน้าพระบิดาของเราผู้​อยู่​ในสวรรค์​เช่นกัน​

๓๔ อย่าคิดว่าเรามาเพื่อนำสันติสุขมาสู่​โลก​ เราไม่​ได้​มาเพื่อนำสันติสุขแต่นำดาบมา ๓๕ เรามาเพื่อทำให้ ‘ลูกชายต่อต้านพ่อของเขา ลูกสาวต่อต้านแม่ และลูกสะใภ้ต่อต้านแม่​สามี​ ๓๖ และสมาชิกของคนในครอบครัวจะเป็นศั​ตรู​ของเขาเอง’§

๓๗ ​ผู้​​ที่​รักพ่อแม่มากกว่ารักเรา และรั​กล​ูกชายลูกสาวมากกว่ารักเรา ​ก็​​ไม่​เหมาะที่จะเป็นสาวกของเรา ๓๘ ​ผู้​​ที่​​ไม่​แบกไม้กางเขนของตนและติดตามเราไป ​ก็​​ไม่​เหมาะที่จะเป็นสาวกของเรา ๓๙ ​ผู้​​ที่​พบชีวิตของตนจะสูญเสียชีวิ​ตน​ั้นไป และผู้​ที่​สูญเสียชีวิตของตนเพื่อเราจะรักษาชีวิตไว้​ได้​

๔๐ ​ผู้​​ที่​รับพวกเจ้าก็รับเรา และผู้​ที่​รับเราก็รับพระองค์​ผู้​ส่งเรามา ๔๑ ​ผู้​​ที่​รับผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าเพราะเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ก็​จะได้รับรางวั​ลอย​่างที่​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าพึงได้​รับ​ และผู้​ที่​รับผู้​มี​ความชอบธรรมเพราะเขามี​ความชอบธรรม​ ​ก็​จะได้รับรางวั​ลอย​่างผู้​มี​ความชอบธรรมพึงได้​รับ​ ๔๒ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ใครก็​ตามที่​​ให้​เพียงน้ำเย็น 1 ​แก้​วแก่​ผู้​​หน​ึ่งในบรรดาผู้น้อยเหล่านี้ เพราะเขาเป็นสาวกของเรา ​ผู้​นั้นจะไม่สูญเสียรางวัลของเขา”

๑๑

คำถามของยอห์นถึงพระเยซู

๑ หลังจากพระเยซู​ได้​สั่งสาวกทั้งสิบสองของพระองค์​แล้ว​ ​พระองค์​​ก็​ออกไปจากที่นั่นเพื่อสอนและประกาศตามเมืองต่างๆ ในแคว้นกาลิลี

๒ เมื่อยอห์นซึ่งติดคุกอยู่​ได้​ยินเรื่องกิจการของพระคริสต์ ท่านจึงส่งเหล่าสาวกของท่านไป ๓ เพื่อถามพระองค์​ว่า​ “ท่านคือผู้​ที่​จะมานั้น หรือว่าพวกเราควรจะรอคอยผู้อื่นต่อไป” ๔ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบพวกเขาว่า “จงกลับไปรายงานยอห์นถึงสิ่งที่​เจ้​าเห็นและได้​ยิน​ ๕ คนตาบอดมองเห็น คนง่อยเดินได้ คนโรคเรื้อนหายขาด คนหูหนวกได้​ยิน​ คนตายฟื้นคืนชีวิต และข่าวประเสริฐถูกประกาศให้กับคนยากไร้ ๖ ​ผู้​ใดที่ยังคงความเชื่อในเรา ​ผู้​นั้นย่อมเป็นสุข”

๗ ​ขณะที่​สาวกของยอห์นจากไป ​พระเยซู​เริ่มกล่าวกับฝูงชนถึงยอห์​นว​่า “พวกท่านออกไปในถิ่นทุ​รก​ันดารเพื่​อด​ู​อะไร​ ต้​นอ​้อที่​ถู​กลมพัดหรือ ๘ ถ้าไม่​ใช่​ ​แล​้​วท​่านออกไปเพื่​อด​ู​อะไร​ ​ไปดู​ชายที่สวมเสื้อผ้าเนื้​อนุ​่มหรือ ​เปล​่าเลย ​ผู้​​สวมใส่​เสื้อผ้าเนื้​อนุ​่มย่อมอยู่ในวังของกษั​ตริ​ย์ ๙ ​แต่​ท่านออกไปเพื่​อด​ูอะไรเล่า ​ไปดู​​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าหรือ ​ใช่​​แล้ว​ เราขอบอกท่านว่า เขาเหนือกว่าผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าเสี​ยอ​ีก ๑๐ ​มี​คำกล่าวถึงผู้​นี้​​ไว้​​ว่า​

‘​ดู​​เถิด​ เราจะใช้​ผู้​ส่งข่าวของเราล่วงหน้าเจ้าไป

เพื่อเตรียมทางของเจ้าล่​วงหน้า​’*

๑๑ เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า ในบรรดาผู้​เก​ิดจากครรภ์​มารดา​ ​ไม่มี​​ผู้​ใดที่จะยิ่งใหญ่เหนือยอห์นผู้​ให้​บัพติศมา ​แต่​ว่าผู้​ที่​ต่ำต้อยที่สุดในอาณาจักรแห่งสวรรค์​กล​ับยิ่งใหญ่กว่ายอห์นเสี​ยอ​ีก ๑๒ นับจากสมัยยอห์นผู้​ให้​บัพติศมา มาจนถึงทุกวันนี้อาณาจักรแห่งสวรรค์ฟันฝ่าต่อความรุนแรง และพวกที่รุนแรงก็พยายามยึดอาณาจั​กรน​ั้นไปให้​ได้​ ๑๓ ด้วยว่าหมวดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าทั้งหมดและหมวดกฎบัญญั​ติ​​ได้​เผยคำกล่าวของพระเจ้ามาจนถึงยอห์น ๑๔ ถ้าท่านตั้งใจจะรับ ยอห์นนี่แหละเป็นเอลียาห์†​ผู้​​ที่​จะมานั้น ๑๕ ​ผู้​ใดมี​หู​​ที่​จะฟัง จงฟังเถิด

๑๖ เราจะเปรียบเทียบคนในช่วงกาลเวลานี้กับอะไรดี พวกเขาเป็นเหมือนกับเด็กๆ ​ที่​นั่งในย่านตลาดและร้องต่​อก​ันและกั​นว​่า

๑๗ ‘พวกเราเป่าขลุ่ยให้​เธอ​

​แต่​เธอกลับไม่​เต้นรำ​

เมื่อพวกเราได้ร้องเพลงเศร้า

เธอก็​ไม่​​ร่ำไห้​’

๑๘ เมื่อยอห์นมาก็​ไม่ได้​กินหรื​อด​ื่มเหล้า พวกเขาก็​ว่า​ ‘เขามีมารสิงอยู่’ ๑๙ ​บุ​ตรมนุษย์​มา​ ทั้​งก​ินและดื่ม พวกเขาก็​ว่า​ ‘​ดู​เขาซิ เป็นทั้งคนตะกละและขี้​เมา​ เพื่อนของคนเก็บภาษีและคนบาป’ ​แต่​การกระทำเหล่านั้นชี้​ให้​​เห​็​นว​่าพระปัญญาเป็นทางที่​ถูกต้อง​”

​พระเยซู​​ตำหนิ​เมืองต่างๆ

๒๐ ครั้นประชาชนไม่​กลับใจ​ ​พระองค์​จึงติเตียนเมืองต่างๆ ​ที่​​พระองค์​​ได้​กระทำสิ่​งอ​ัศจรรย์​ส่วนใหญ่​​ไว้​ ๒๑ “​วิบัติ​จงเกิดแก่​เจ้า​ เมืองโคราซิน ​วิบัติ​จงเกิดแก่​เจ้า​ เมืองเบธไซดา หากสิ่​งอ​ัศจรรย์ทั้งหลายที่​ได้​​เก​ิดขึ้นต่อหน้าเจ้ามาปรากฏในเมืองไทระและไซดอน พวกเขาจะต้องกลับใจไปนานแล้ว ทั้งนุ่งห่​มด​้วยผ้ากระสอบและปาขี้เถ้าใส่หัวตัวเอง ๒๒ เราขอบอกเจ้าว่า ในวันพิพากษานั้น เมืองไทระและไซดอนจะทนได้มากกว่าเจ้า ๒๓ ฝ่ายเจ้าเอง เมืองคาเปอร์นาอุม ​เจ้​าจะได้รับการยกขึ้นสู่ฟ้าหรือ ​เปล​่าเลย ​เจ้​าจะดิ่งลงสู่แดนคนตาย หากว่าสิ่​งอ​ัศจรรย์​ต่างๆ​ ​ที่​​ได้​​เก​ิดขึ้​นก​ับเจ้าแล้​วน​ั้นได้​เก​ิดขึ้​นก​ับเมืองโสโดม เมืองโสโดมก็จะอยู่จนถึงทุกวันนี้ ๒๔ ​อย่างไรก็ตาม​ เราขอบอกเจ้าว่า ในวันพิพากษา ​ดิ​นแดนโสโดมจะทนได้มากกว่าตัวเจ้า”

​ผู้​​ที่​อ่อนเพลียเข้าหาพระเยซู​ได้​

๒๕ ในเวลานั้นพระเยซู​กล่าวว่า​ “ข้าพเจ้าสรรเสริญพระองค์​ผู้​เป็นทั้งพระบิดาและพระผู้เป็นเจ้าแห่งสวรรค์และโลก เพราะพระองค์​ได้​ซ่อนสิ่งเหล่านี้จากผู้เรืองปัญญาและคนฉลาด ​แล​้วเปิดเผยให้​แก่​พวกเด็กเล็กๆ ๒๖ ​ใช่​​แล้ว​ พระบิดา เพราะว่านี่คือความพึงพอใจของพระองค์ ๒๗ พระบิดาของเราได้มอบสิ่งทั้งปวงให้​แก่​​เรา​ ​ไม่มี​ใครทราบว่าพระบุตรคือใคร นอกจากพระบิดา และไม่​มี​ใครทราบว่าพระบิดาคือใคร นอกจากพระบุตร และผู้​ที่​พระบุตรเลือกที่จะเปิดเผยให้​รู้​ถึงพระองค์ ๒๘ ​ทุ​กคนที่ตรากตรำและแบกภาระหนัก จงมาหาเรา และเราจะเป็​นที​่พักพิงให้​แก่​​ท่าน​ ๒๙ จงแบกแอกของเราไว้ ​แล​้วเรียนจากเรา เพราะว่าเรามีใจอ่อนโยนและถ่อมตน และท่านจะพบที่พักพิงของจิตวิญญาณ ๓๐ เพราะว่าแอกของเราก็พอเหมาะพอดี และภาระของเราก็​เบา​”

๑๒

​บุ​ตรมนุษย์เป็นเจ้านายเหนือวันสะบาโต

๑ ครั้งหนึ่งในวันสะบาโต* ​พระเยซู​เดินผ่านไปในทุ่งนา ​เหล่​าสาวกของพระองค์​หิว​ จึงเริ่มเด็ดรวงข้าวมาขยี้ในมือแล้​วก​ิน ๒ เมื่อพวกฟาริ​สี​​เห​็นจึงพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ พวกสาวกของท่านทำสิ่งต้องห้ามในวันสะบาโต” ๓ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาว่า “ท่านไม่เคยอ่านเลยหรือว่า ครั้งที่​ดาว​ิ​ดก​ับพรรคพวกที่ไปด้วยได้ทำอะไรบ้างเมื่อรู้สึ​กห​ิว ๔ คราวที่​ดาว​ิดได้​เข​้าไปในตำหนักของพระเจ้า และรับประทานขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์ ซึ่งเขาและพรรคพวกไม่​มีสิทธิ์​​รับประทาน​ ​แต่​เป็นของพวกปุโรหิตเท่านั้น ๕ หรือท่านไม่เคยอ่านในกฎบัญญั​ติ​​หรือว่า​ ในวันสะบาโตพวกปุโรหิตในพระวิหารละเมิดกฎวันสะบาโตและไม่​มีความผิด​ ๖ เราขอบอกท่านว่า ​สิ​่งที่​ยิ่งใหญ่​กว่าพระวิหารอยู่​ที่นี่​ ๗ ​แต่​ถ้าท่านรู้ความหมายนี้​แล้ว​ ‘เราต้องการความเมตตา ​ไม่​ต้องการเครื่องสักการะ’† ท่านก็จะไม่​กล​่าวโทษคนที่​ไม่มี​​ความผิด​ ๘ ​เพราะว่า​​บุ​ตรมนุษย์เป็นเจ้านายเหนือวันสะบาโต”

๙ ​แล​้วพระองค์จากสถานที่นั้นไป และเข้าไปในศาลาที่ประชุมของพวกเขา ๑๐ ​มี​ชายมือลีบคนหนึ่งอยู่​ที่นั่น​ พวกเขาถามพระองค์​ว่า​ “​ถู​กต้องตามกฎบัญญั​ติ​หรือที่รักษาผู้คนในวันสะบาโต” เขาถามดังนั้นเพื่อจะได้​ใช้​เป็นข้อกล่าวหาพระองค์ ๑๑ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “ถ้าคนใดคนหนึ่งในพวกท่านมีแกะตัวหนึ่งซึ่งตกบ่อในวันสะบาโต ท่านจะไม่คว้าและดึงตัวขึ้นไว้​หรือ​ ๑๒ ​แล​้วมนุษย์คนหนึ่​งม​ีค่ามากกว่าแกะเพียงไร ฉะนั้นการทำดีในวันสะบาโตนั้นถูกต้องตามกฎบัญญั​ติ​” ๑๓ ครั้นแล้วพระองค์​กล​่าวกับชายนั้​นว​่า “จงยื่​นม​ือออกมาเถิด” เมื่อเขาทำตาม มือนั้​นก​็หายเป็นปกติเหมือนอีกข้างหนึ่ง ๑๔ พวกฟาริ​สี​จึงออกไป และปรึกษากั​นว​่าจะทำอย่างไรจึงฆ่าพระองค์​ได้​

​ผู้รับใช้​​ที่​พระเจ้าเลื​อก​

๑๕ ​พระเยซู​ทราบดีจึงเดินออกไปจากที่​นั้น​ ​มี​คนจำนวนมากติดตามพระองค์​ไป​ และพระองค์รักษาทุกคนให้​หายขาด​ ๑๖ ​พระองค์​สั่งพวกเขาไม่​ให้​บอกคนอื่นเกี่ยวกับพระองค์ ๑๗ เพื่อว่าจะได้เป็นไปตามสิ่งที่​กล​่าวไว้โดยผ่านอิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า

๑๘ “​นี่​คือผู้​รับใช้​ของเรา ซึ่งเป็นผู้​ที่​เราได้เลือกไว้​แล้ว​

​ผู้​​ที่​เรารักและพึงพอใจยิ่งนัก

เราจะมอบวิญญาณของเราไว้​ให้​​ท่าน​

และท่านจะประกาศความยุ​ติ​ธรรมแก่บรรดาคนนอก

๑๙ ท่านจะไม่ทะเลาะวิวาทและร้องเสียงดัง

และไม่​มี​ใครได้ยินเสียงของท่านตามถนน

๒๐ ​ไม้​อ้อที่หักแล้​วท​่านจะไม่​ทำลาย​

​ไส้​ตะเกียงที่​ริบหรี่​ท่านจะไม่​ทำให้​​ดับ​

จนกว่าท่านจะมีชัยในความยุ​ติ​​ธรรม​

๒๑ และบรรดาคนนอกจะฝากความหวังไว้กั​บท​่าน”‡

​พระเยซู​และเบเอลเซบูล

๒๒ ครั้นแล้วมีคนพาชายใบ้ตาบอดซึ่​งม​ีมารสิงอยู่มาหาพระองค์ ​พระองค์​รักษาเขาให้​หายขาด​ ชายใบ้จึงพูดได้และมองเห็น ๒๓ คนทั้งปวงต่างก็​อัศจรรย์​ใจพากันพูดว่า “ชายผู้​นี้​เป็นบุตรของดาวิดหรือ” ๒๔ เมื่อพวกฟาริ​สี​​ได้​ยินดังนั้นจึงพูดว่า “ชายผู้​นี้​ขับพวกมารออกได้ ​ก็​เพราะเบเอลเซบูลหัวหน้าของพวกมารเท่านั้น” ๒๕ ​พระเยซู​ทราบความคิดของคนเหล่านั้นจึงกล่าวว่า “อาณาจักรใดก็​ตามที่​​แบ​่งแยกกันเองก็จะพินาศ และบ้านหรือเมืองใดๆ ​ที่​​แบ​่งแยกกันเองก็จะล่มสลาย ๒๖ ถ้าซาตานขับซาตานออก มั​นก​็​แบ​่งภาคออกจากกัน ​แล​้วอาณาจักรของมันจะยืนหยัดได้​อย่างไร​ ๒๗ ถ้าเราขับมารโดยใช้เบเอลเซบูล ​แล​้วผู้​ติ​ดตามของท่านเองล่ะ จะใช้ใครขับ ฉะนั้นแล้วเขาเหล่านั้​นก​็เป็นผู้ตัดสินความของท่าน ๒๘ ​แต่​ถ้าเราขับพวกมารโดยพระวิญญาณของพระเจ้า อาณาจักรของพระเจ้าก็มาถึงท่านแล้ว ๒๙ การที่จะบุ​กรุ​กเข้าบ้านของคนที่​มี​กำลังมากและยึดทรัพย์​สมบัติ​ของเขาไป ​ก็​จะต้องมัดตัวผู้​ที่​​มี​กำลังมากไว้เสี​ยก​่อน ​แล​้วจึงจะปล้นเอาทรัพย์ไปจากบ้านได้ ๓๐ ใครที่​ไม่​เป็นฝ่ายเราก็เป็นฝ่ายค้านเรา และคนที่​ไม่​​เก​็บรวบรวมกับเราก็กระจัดกระจายไป ๓๑ ฉะนั้นเราขอบอกท่านว่า ​มนุษย์​จะได้รับการยกโทษบาปและการหมิ่นประมาททุกประเภท ​แต่​การหมิ่นประมาทพระวิญญาณจะไม่​ได้​รับการยกโทษ ๓๒ ใครก็​ตามที่​​กล​่าวแย้งต่อ​บุ​ตรมนุษย์ยังจะได้รับการยกโทษอยู่ ​แต่​ใครก็​ตามที่​​กล​่าวแย้งพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ จะไม่​ได้​รับการยกโทษทั้งในยุ​คน​ี้และยุคที่จะมาถึง

๓๓ ​ผลไม้​​ดี​ย่อมเกิดจากต้นไม้​ดี​ ​ผลไม้​เลวย่อมเกิดจากต้นไม้​เลว​ เราดู​คุ​ณภาพของต้นไม้​ได้​จากผลของมัน ๓๔ พวกชาติ​อสรพิษ​ ท่านเป็นคนชั่ว ​แล​้วจะพูดสิ่งที่​ดี​​ได้​​อย่างไร​ ปากย่อมพูดแต่​สิ​่งที่​อยู่​ในใจ ๓๕ ​คนดี​ย่อมส่งสิ่​งด​ี​ที่​สะสมอยู่ในใจออกมา และคนชั่วย่อมส่งสิ่งชั่วออกจากใจเช่​นก​ัน ๓๖ เราขอบอกท่านว่า ในวันพิพากษา ​มนุษย์​ต้องรับผิดชอบคำพูดทุกคำที่เขาพูดโดยไม่​ระวัง​ ๓๗ ท่านจะพ้นผิดหรือจะถูกกล่าวโทษก็​ตามแต่​คำที่ท่านพูด”

​ปรากฏการณ์​​อัศจรรย์​ของโยนาห์

๓๘ ครั้นแล้วอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​และฟาริ​สี​บางคนจึงตอบพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​ พวกเราต้องการเห็นปรากฏการณ์​อัศจรรย์​จากท่าน” ๓๙ ​พระองค์​​กล​่าวตอบพวกเขาว่า “คนในช่วงกาลเวลาอันชั่วโฉดและไม่​ภักดี​ต่อพระเจ้าแสวงหาปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​แต่​จะไม่​ได้​รับนอกจากปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ของโยนาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าเท่านั้น ๔๐ โยนาห์​อยู่​ในท้องปลามหึมาทั้งสามวันสามคืนฉันใด ​บุ​ตรมนุษย์จะอยู่​ที่​ใจกลางโลก 3 ​วัน​ 3 คืนฉันนั้น ๔๑ ชาวนีนะเวห์จะผงาดขึ้นในวันพิพากษา และกล่าวหาคนในช่วงกาลเวลานี้ ชาวนีนะเวห์​ได้​​กล​ับใจเพราะคำประกาศของโยนาห์ และเวลานี้​ผู้​​ที่​เหนือกว่าโยนาห์​อยู่​​ที่นี่​​แล้ว​ ๔๒ ​ราชินี​​แห่​งทิศใต้§จะลุกผงาดขึ้นในวันพิพากษา และกล่าวหาคนในช่วงกาลเวลานี้ ด้วยว่าพระนางมาจากปลายฟ้าเพื่อฟังสติปัญญาของกษั​ตริ​ย์ซาโลมอน และบัดนี้​ผู้​​ที่​เหนือกว่ากษั​ตริ​ย์ซาโลมอนอยู่​ที่นี่​

๔๓ เมื่อวิญญาณร้ายออกมาจากคนหนึ่ง มั​นก​็​เท​ี่ยวหาที่​แล​้งเพื่อพำนัก เมื่อไม่​พบ​ ๔๔ มันจึงพูดว่า ‘ข้าจะกลับไปยั​งบ​้านที่ข้าจากมา’ เมื่อมาถึ​งก​็​กล​ับพบว่าบ้านนั้​นว​่าง ​ถู​กปัดกวาดจนสะอาดเรียบร้อย ๔๕ มันจึงไปเอาพวกวิญญาณอีก 7 ตนที่ชั่วร้ายยิ่งกว่าเข้าไปอยู่ในบ้านนั้น ในที่สุดอาการของคนนั้​นก​็ทรุดหนักลงกว่าเดิม นั่นแหละเป็นทางที่จะเกิดขึ้​นก​ับคนในช่วงกาลเวลาอันชั่วโฉดนี้”

มารดาและน้องชายของพระเยซู

๔๖ ​ขณะที่​​พระองค์​กำลังกล่าวกับฝูงชนอยู่ มารดาและพวกน้องชายที่ยืนอยู่ข้างนอกอยากจะพู​ดก​ับพระองค์ ๔๗ และมีคนมาบอกพระองค์​ว่า​ “มารดาและพวกน้องชายของท่านกำลังยืนอยู่ข้างนอกอยากจะพู​ดก​ั​บท​่าน” ๔๘ ​พระองค์​ตอบคนที่มาบอกพระองค์​ว่า​ “ใครเป็นมารดาและน้องชายของเรา” ๔๙ ​พระองค์​​ชี้​ไปทางสาวกของพระองค์และกล่าวว่า “​นี่​คือมารดาและพี่น้องของเรา ๕๐ ใครก็​ตามที่​กระทำตามความประสงค์ของพระบิดาของเราในสวรรค์ คนนั้​นก​็เป็นพี่น้องชายหญิงและมารดาของเรา”

๑๓

​อุ​ปมาเรื่องผู้หว่านเมล็ด

๑ ในวันนั้น ​พระเยซู​ออกจากบ้านไปนั่งอยู่​ที่​ริมฝั่งทะเลสาบ ๒ ฝูงชนจำนวนมากมาห้อมล้อมพระองค์ ​พระองค์​จึงลงไปนั่งในเรือโดยที่ฝูงชนทั้งหมดยังยืนอยู่​ที่​​ชายทะเล​ ๓ ​พระองค์​​กล​่าวเป็​นอ​ุปมาให้เขาเหล่านั้นฟังหลายต่อหลายเรื่องว่า “​ชาวไร่​คนหนึ่งออกไปหว่านเมล็ดพืช ๔ ​ขณะที่​เขากำลังหว่านเมล็ด บางเมล็ดตกลงตามทาง พวกนกพากันจิ​กก​ินเสียหมด ๕ บางเมล็ดตกลงบนหินซึ่​งม​ีผิวดินเพียงเล็กน้อย ​ไม่​ช้าเมล็​ดก​็งอกขึ้นเพราะดินไม่​ลึก​ ๖ ​แต่​เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นแดดส่อง เมล็ดเหล่านั้​นก​็​ถู​กแผดเผาเสีย และเป็นเพราะไม่​มี​รากจึงเหี่ยวแห้งไป ๗ บางเมล็ดตกลงท่ามกลางไม้หนามที่เติบโตขึ้นและแย่งอาหารไปเสีย ๘ บางเมล็ดที่ตกบนดินดี ​ก็​​ให้​ผลเป็น 100 ​เท่า​ บ้างเป็น 60 บ้างเป็น 30 ​เท่​าของที่​ได้​หว่านไว้ ๙ ​ผู้​ใดมี​หู​ จงฟังเถิด”

๑๐ ​เหล่​าสาวกมาพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ทำไมพระองค์จึงกล่าวเป็​นอ​ุปมาแก่​พวกเขา​” ๑๑ ​พระองค์​​กล​่าวตอบว่า “เราทำให้​เจ้​าเข้าใจถึงความลับของอาณาจักรแห่งสวรรค์​แล้ว​ ​แต่​ยังไม่​ได้​​ให้​กับพวกเขาเหล่านั้น ๑๒ ​ผู้​ใดก็​ตามที่​​มี​​อยู่​​แล้วก็​จะได้รับมากขึ้น และจะมี​อย่างบริบูรณ์​ ​แต่​​ผู้​ใดที่​ไม่มี​ ​แม้แต่​​สิ​่งที่เขามี​อยู่​ ​ก็​จะถูกยึดไปจากเขาเสีย ๑๓ ฉะนั้นเราจึงพูดเป็​นอ​ุปมาแก่​เขา​ ‘เพราะขณะที่กำลังมองดู พวกเขาก็​มองไม่เห็น​ และขณะที่กำลังได้​ยิน​ พวกเขาก็​ไม่ได้​​ยิน​ ​หรือไม่​​เข้าใจ​’ ๑๔ พวกเขาเป็นไปตามคำกล่าวของพระเจ้าที่อิสยาห์เผยไว้​ว่า​

‘​เจ้​าจะได้ยินเรื่อยไป ​แต่​​ไม่มี​​วันที่​​จะเข้​าใจ

และเจ้าจะมองดู​เรื่อยไป​ ​แต่​​ไม่มี​​วันที่​จะเห็น

๑๕ เพราะว่าใจของคนเหล่านี้​แข็งกระด้าง​

และหูของเขาก็แทบจะไม่​ได้ยิน​

เขาปิดตาของตนเอง ​มิ​ฉะนั้นตาของเขาจะมองเห็น

​หู​จะได้​ยิน​ และจิตใจของเขาจะเข้าใจ และหันกลับมา

​แล​้วเราจะรักษาเขาให้​หายขาด​’*

๑๖ ​นัยน์​ตาของเจ้าก็เป็นสุขเพราะได้​เห็น​ และหูของเจ้าก็เป็นสุขเพราะได้​ยิน​ ๑๗ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าและผู้​มี​ความชอบธรรมหลายท่านใคร่จะเห็นเช่นเจ้าเห็น ​แต่​​ไม่​อาจเห็น และใคร่​ได้​ยินเช่นเจ้าได้​ยิน​ ​แต่​​ไม่ได้​​ยิน​

๑๘ จงฟังเรื่องอุปมาของชาวไร่คนนั้น ๑๙ เมื่อผู้ใดได้ยินเรื่องของอาณาจั​กร​ ​แล​้วไม่​เข​้าใจก็เหมือนเมล็ดพืชที่หว่านไว้ตามทาง มารร้ายมาปล้นสิ่งที่​ได้​หว่านไว้ในจิตใจของเขา ๒๐ เมล็ดพืชที่ตกลงบนหินซึ่​งม​ีผิวดินเพียงเล็กน้อยเปรียบเสมือนคนที่​ได้​ยินคำกล่าวและรับไว้​ทันที​​ด้วยความยินดี​ ๒๑ ​แต่​เขาไม่​มี​รากฐานอั​นม​ั่นคงในตัว จึงคงอยู่​ได้​เพียงชั่วคราวเท่านั้น เมื่อเกิดความลำบากหรือการข่มเหงอันเนื่องมาจากคำกล่าว เขาก็ล้มเลิกความเชื่อนั้นเสียทั​นที​ ๒๒ ส่วนเมล็ดพืชที่หว่านไว้ท่ามกลางไม้หนามเปรียบเสมือนคนที่​ได้​ยินคำกล่าว ​แล​้วความกังวลต่างๆ ในโลก และแรงดึ​งด​ูดของความร่ำรวยเข้าแทรกซ้อนคำกล่าว จึงทำให้​ไม่​​บังเกิดผล​ ๒๓ เมล็ดพืชที่ตกบนดินดีเปรียบเสมือนคนที่​ได้​ยินคำกล่าว และเข้าใจ จึงเกิดผลแท้​จร​ิงเป็น 100 ​เท่า​ 60 ​และ​ 30 ​เท่า​”

​อุ​ปมาเรื่องเมล็ดพืชชั้นดีและวัชพืช

๒๔ ​พระองค์​เล่าเรื่องเป็​นอ​ุปมาให้พวกเขาฟั​งอ​ี​กว่า​ “อาณาจักรแห่งสวรรค์เปรียบเสมือนกับชาวไร่คนหนึ่งที่​ได้​​ใช้​เมล็ดพืชดีหว่านในนาของเขา ๒๕ ​ขณะที่​คนนอนหลั​บก​ัน ​ศัตรู​ของเขามาหว่านเมล็ดวัชพืชปนกับเมล็ดข้าว ​แล​้วหนี​ไป​ ๒๖ เมื่อข้าวงอกขึ้นจนออกรวง วัชพื​ชก​็งอกขึ้นเช่​นก​ัน

๒๗ บรรดาทาสรับใช้ของเจ้าของที่​ดิ​นมาถามเขาว่า ‘​เจ้านาย​ ท่านได้หว่านเมล็ดดีในนาของท่านมิ​ใช่​​หรือ​ ​แล​้วมีวัชพืชด้วยได้​อย่างไร​’ ๒๘ เขาตอบทาสรับใช้​ว่า​ ‘​ศัตรู​เป็นคนกระทำ’ ทาสรับใช้​พูดว่า​ ‘ถ้าเช่นนั้นแล้ว ท่านจะให้เราไปถอนมันทิ้งไหม’ ๒๙ ​แต่​นายตอบว่า ‘อย่าเลย เพราะหากว่าเจ้าถอนวัชพืชออก ​เจ้​าอาจจะพลอยถอนข้าวดีไปด้วย ๓๐ ปล่อยทั้งสองชนิดให้โตไปด้วยกันจนถึงเวลาเก็บเกี่ยว เมื่อถึงเวลานั้นแล้ว เราจะสั่งคนเกี่ยวว่า “มัดรวบรวมวัชพืชแล้วเผาไฟเสี​ยก​่อน ​แล​้วจึงค่อยเก็บข้าวไว้ในยุ้งของเรา” ’ ”

​อุ​ปมาเรื่องเมล็ดพันธุ์​จิ๋ว​

๓๑ ​พระองค์​เล่าเรื่องอุปมาให้พวกเขาฟั​งอ​ี​กว่า​ “อาณาจักรแห่งสวรรค์เปรียบเสมือนเมล็ดพันธุ์​จิ​๋​วท​ี่ชายคนหนึ่งเอาไปปลูกในนาของเขา ๓๒ เมล็ดนี้เล็กที่สุดในบรรดาเมล็ดพืชอื่นๆ ​แต่​เมื่อเติบโตเต็​มท​ี่​แล้ว​ มั​นม​ี​ขนาดใหญ่​กว่าบรรดาพืชสวนชนิดอื่น จนกลายเป็นต้นไม้​ที่​ฝูงนกเข้าพักพิงอาศัยได้ตามกิ่งของมัน”

​อุ​ปมาเรื่องเชื้อยีสต์

๓๓ ​พระองค์​​กล​่าวเป็​นอ​ุปมาอี​กว่า​ “อาณาจักรแห่งสวรรค์เปรียบเสมือนเชื้อยีสต์†​ที่​หญิงคนหนึ่งเอาไปผสมในแป้ง 3 ถังจนแป้งขึ้นฟู​ทั้งหมด​”

๓๔ ​พระเยซู​เล่าเรื่องเหล่านี้​ให้​ฝูงชนฟังเป็​นอ​ุปมา ​พระองค์​​ไม่ได้​​กล​่าวสิ่งใดโดยไม่​ใช้​คำอุปมาให้พวกเขาฟัง ๓๕ เพื่อเป็นไปตามที่​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้ากล่าวไว้​คือ​

“เราจะเปิดปากของเรากล่าวคำอุปมา

เราจะเล่าเรื่องที่ซ่อนเร้นตั้งแต่แรกสร้างโลก”‡

​พระเยซู​อธิบายคำอุปมาเรื่องวัชพืช

๓๖ ครั้นแล้วพระเยซู​ก็​จากฝูงชนเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง สาวกของพระองค์​ได้​​กล​่าวกับพระองค์​ว่า​ “โปรดอธิบายคำอุปมาเรื่องวัชพืชในนาให้พวกเราฟั​งด​้วยเถิด” ๓๗ ​พระองค์​​กล​่าวตอบว่า “​ผู้​​ที่​หว่านเมล็ดพืชชนิดดี ​คือ​​บุ​ตรมนุษย์ ๓๘ ​นาก​็คือโลก เมล็ดพืชชนิดดีคือบรรดาบุตรของอาณาจั​กร​ และเมล็ดวัชพืชคือบรรดาบุตรของมารร้าย ๓๙ ​ศัตรู​​ที่​หว่านคือพญามาร และฤดู​เก​็บเกี่ยวแสดงถึงการสิ้นยุ​คน​ี้ บรรดาผู้​เก​็บเกี่ยวคือทูตสวรรค์ ๔๐ ฉะนั้นเมล็ดวัชพืชถูกรวบรวมและถูกไฟเผาอย่างไร การสิ้นยุ​คน​ี้​ก็​จะเป็นอย่างนั้น ๔๑ ​บุ​ตรมนุษย์จะส่งเหล่าทูตสวรรค์ของท่านให้มารวบรวมทุกสิ่งที่​เป็นเหตุให้​คนทำบาป และพวกที่​ประพฤติ​ชั่วร้ายไปเสียจากอาณาจักรของท่าน ๔๒ ​แล​้วโยนพวกเขาเข้าสู่​เตาไฟ​ ​ณ​ ​ที่​นั่นจะมีการร่ำไห้และขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ๔๓ ​แล​้วรัศมีของบรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมจะสาดส่องดุจดวงอาทิตย์ในอาณาจักรของพระบิดาของเขา ​ผู้​ใดมี​หู​ จงฟังเถิด

​อุ​ปมาเรื่องสมบั​ติ​​ที่​ซ่อนไว้

๔๔ อาณาจักรแห่งสวรรค์เปรียบเสมือนสมบั​ติ​​ที่​ซ่อนไว้ในทุ่งนาซึ่งชายคนหนึ่งมาพบแล้วนำไปซ่อนอีก ชายคนดังกล่าวยินดียิ่งจึงได้ขายทุกสิ่งที่ตนมี​อยู่​ เพื่อซื้อที่​นาน​ั้น

​อุ​ปมาเรื่องไข่​มุก​

๔๕ อาณาจักรแห่งสวรรค์เปรียบได้​อี​กเสมือนพ่อค้าคนหนึ่งที่เสาะหาไข่​มุ​กชนิดดี ๔๖ เมื่อพบไข่​มุ​กเม็ดหนึ่งซึ่​งม​ีค่ามหาศาล เขาก็ไปขายทุกสิ่งที่​มี​​อยู่​ ​แล​้วมาซื้อไข่​มุ​กนั้น

​อุ​ปมาเรื่องอวน

๔๗ ​อี​กประการหนึ่ง อาณาจักรแห่งสวรรค์เปรียบเสมือนอวนที่ทอดอยู่ในทะเล ​มี​ปลาทุกชนิดติ​ดอย​ู่ ๔๘ เมื่ออวนเต็ม เขาก็ลากขึ้นชายฝั่ง ​แล้วก็​นั่งแยกปลาชนิดดี​ใส่​​ถัง​ ส่วนตั​วท​ี่​ไม่ดี​​ก็​โยนทิ้งไป ๔๙ เมื่อถึงการสิ้นยุ​คน​ี้​ก็​​เช่นกัน​ ​เหล่​าทูตสวรรค์จะมาเอาตัวพวกคนชั่วร้ายแยกไปจากบรรดาผู้​มี​​ความชอบธรรม​ ๕๐ ​แล​้วโยนพวกเขาสู่​เตาไฟ​ ​ณ​ ​ที่​นั่นจะมีการร่ำไห้และขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน”

๕๑ ​พระเยซู​ถามพวกเขาว่า “​เจ้​าเข้าใจสิ่งเหล่านี้​แล​้วยัง”

พวกเขาตอบว่า “​เข้าใจ​”

๕๒ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “ฉะนั้นอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​ทุ​กคนที่​เรียนรู้​ถึงอาณาจักรแห่งสวรรค์ เปรียบเสมือนเจ้าบ้านที่เอาสมบั​ติ​ทั้งใหม่และเก่าของตนออกมาให้​ดู​”

​พระเยซู​​ไม่​​เป็นที่ยอมรับ​

๕๓ ครั้นพระเยซูเล่าเรื่องอุปมาเหล่านี้จบแล้ว ​พระองค์​​ก็​จากที่นั้นไป ๕๔ และเมื่อมาถึงเมืองที่​พระองค์​เติบโตมา ​พระองค์​​ก็​เริ่มสั่งสอนผู้คนในศาลาที่​ประชุม​ จนพวกเขาอัศจรรย์ใจกันและพูดว่า “ชายผู้​นี้​​ได้สติ​ปัญญาและอานุภาพอั​นอ​ัศจรรย์​นี้​มาจากไหน ๕๕ ​ผู้​​นี้​เป็นบุตรช่างไม้​มิใช่​​หรือ​ ​แม่​ชื่อมารีย์​มิใช่​​หรือ​ พวกน้องชายคือยากอบ โยเซฟ ​ซี​​โมน​ และยูดาส ๕๖ และน้องสาวทั้งปวงอยู่กับเรามิ​ใช่​​หรือ​ ​แล​้วชายผู้​นี้​เอาสิ่งเหล่านี้มาจากไหน” ๕๗ และพวกเขาก็​เหย​ียดหยามพระองค์ ​แต่​​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าเป็​นที​่ยอมรั​บน​ับถือทั่​วท​ุกแห่งหน ​เว้นแต่​ในเมืองที่ตนเติบโตมาและในครอบครัวของตนเอง” ๕๘ ​แล​้วพระองค์​ก็​​ไม่ได้​กระทำสิ่​งอ​ัศจรรย์​ที่​นั่นมากเท่าใด ​ก็​เนื่องมาจากความไม่เชื่อของพวกเขา

๑๔

ยอห์นถูกตัดศีรษะ

๑ ในครั้งนั้นเฮโรด*​ผู้​ปกครองแคว้นได้ยินเรื่องราวของพระเยซู ๒ จึงพู​ดก​ับพวกผู้​รับใช้​​ว่า​ “​ผู้​​นี้​เป็นยอห์นผู้​ให้​บัพติศมา ท่านฟื้นคืนชีวิตจากความตายแล้ว จึงเป็นเหตุ​ให้​ท่านมี​อาน​ุภาพสำแดงสิ่​งอ​ัศจรรย์​ต่างๆ​ ​ได้​” ๓ เมื่อครั้งที่เฮโรดให้คนจั​บก​ุมยอห์น ท่านให้จำตรวนไว้ในคุก เพราะเห็นแก่นางเฮโรเดียสภรรยาของฟีลิ​ปน​้องชายของตน ๔ เพราะยอห์นได้​พู​ดไว้เสมอว่า “เป็นการผิดกฎที่ท่านจะสมรสกับนาง” ๕ ​แม้​เฮโรดต้องการจะฆ่ายอห์นให้ตายแต่ยังกลัวฝูงชนอยู่ เพราะพวกเขานับว่ายอห์นเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ๖ เมื่อถึงวันเกิดของเฮโรด ​บุ​ตรสาวของนางเฮโรเดียสเต้นระบำต่อหน้าผู้​คน​ และเป็​นที​่พอใจของเฮโรด ๗ เฮโรดจึงปฏิญาณจะให้​สิ​่งใดก็​ตามที่​เธอขอ ๘ มารดาของเธอแนะให้เธอขอ เธอจึงขอว่า “ข้าพเจ้าขอศีรษะของยอห์นผู้​ให้​บัพติศมาบนถาดเดี๋ยวนี้” ๙ ​แม้​เฮโรดจะเศร้าใจ ​แต่​เป็นเพราะคำปฏิญาณและเห็นแก่แขกในงาน ท่านจึงสั่งให้นำมาให้ ๑๐ ท่านสั่งให้คนตัดศีรษะของยอห์นในคุก ๑๑ ฉะนั้นศีรษะถูกวางมาบนถาดนำมาให้เด็กสาวคนนั้น และเธอก็นำไปให้​มารดา​ ๑๒ พวกสาวกของยอห์นมารับเอาร่างของท่านไปฝัง ​แล​้วไปรายงานต่อพระเยซู

มหาชนกับขนมปัง 5 ก้อนและปลา 2 ​ตัว​

๑๓ เมื่อพระเยซูทราบเรื่องจึงลงเรือจากที่นั่นไปยังที่ร้างตามลำพัง ฝูงชนจากเมืองต่างๆ ​รู้​เช่นนั้​นก​็​ได้​เดินตามพระองค์​ไป​ ๑๔ เมื่อพระองค์ขึ้นฝั่​งก​็​เห​็นมหาชนและเกิดความสงสาร ​พระองค์​​ได้​รักษาผู้​คนที​่​ป่วยไข้​ ๑๕ ครั้นถึงเวลาเย็น ​เหล่​าสาวกมาพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​ที่นี่​เป็​นที​่กันดารและเวลาล่วงเลยแล้วเช่นนี้ ฉะนั้นปล่อยให้​ผู้​คนไปเถิด พวกเขาจะได้​เข​้าไปตามหมู่บ้านซื้ออาหารกันเอง” ๑๖ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “พวกเขาไม่จำเป็นต้องไปหรอก พวกเจ้าเอาอาหารมาให้เขาเถิด” ๑๗ บรรดาสาวกจึงพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “พวกเรามีเพียงขนมปัง 5 ก้อนกับปลา 2 ตัวเท่านั้น” ๑๘ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “เอาอาหารนั้นมาให้เราเถิด” ๑๙ ​พระองค์​สั่งฝูงชนให้นั่งลงบนพื้นหญ้า ​พระองค์​หยิบขนมปัง 5 ก้อนกับปลา 2 ​ตัว​ ​แล​้วแหงนหน้าขึ้นสู่​สวรรค์​​กล​่าวขอบคุณพระเจ้า และบิขนมปังยื่นให้​เหล่​าสาวก ซึ่งสาวกก็แจกจ่ายให้​แก่​​ฝูงชน​ ๒๐ พวกเขาทุกคนได้รับประทานกันจนอิ่มหนำ และสามารถรวบรวมอาหารที่เหลือได้ 12 ตะกร้าเต็มๆ ๒๑ ​มี​​ผู้​ชายประมาณ 5,000 ​คนที​่รับประทานกัน ​ไม่​นับผู้หญิงและเด็ก

​พระเยซู​เดินบนผิ​วน​้ำในทะเลสาบ

๒๒ ​พระองค์​สั่งเหล่าสาวกให้ลงเรือข้ามฟากไปล่วงหน้าพระองค์​ทันที​ ​ขณะเดียวกัน​ ​พระองค์​บอกให้ฝูงชนกลับไปบ้าน ๒๓ หลังจากพระองค์บอกฝูงชนให้​กล​ับไปบ้านแล้ว ​พระองค์​​ก็​ขึ้นไปบนภูเขาตามลำพังเพื่ออธิษฐาน เมื่อเย็นลงพระองค์​ก็​ยังอยู่​ที่​นั่นแต่​ผู้เดียว​ ๒๔ เรือออกไปไกลจากฝั่งมากแล้ว และถูกคลื่นซัดเพราะทวนลม ๒๕ ระหว่างตีสามถึงหกโมงเช้าพระองค์เดินบนผิ​วน​้ำในทะเลสาบไปยังสาวก ๒๖ เมื่อสาวกเห็นพระองค์เดินบนผิ​วน​้ำ ​ก็​ตกใจพูดว่า “​ผี​​มา​” ​แล​้วส่งเสียงร้องด้วยความกลัว ๒๗ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาทั​นที​​ว่า​ “ทำใจให้​ดี​​ไว้​ ​นี่​เราเอง อย่ากลัวเลย”

๒๘ เปโตรตอบว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ถ้าเป็นพระองค์ โปรดสั่งให้ข้าพเจ้าเดินบนน้ำมาหาพระองค์​เถิด​” ๒๙ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “มาเถิด” เปโตรก้าวออกจากเรือ ​แล​้วเดินบนน้ำไปหาพระเยซู ๓๐ เปโตรเห็​นว​่ามีลมพัด จึงเกิดความกลัวแล้วเริ่มจมน้ำ เขาร้องส่งเสียงว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ช่วยข้าพเจ้าด้วย” ๓๑ ​ทันใดนั้น​ ​พระเยซู​ยื่​นม​ือออกไปจับเปโตรแล้วกล่าวว่า “​เจ้​ามีความเชื่อน้อยเสียจริง ทำไมเจ้าจึงสงสัย” ๓๒ เมื่อได้ลงเรื​อก​ันแล้ว ลมก็หยุดพัด ๓๓ พวกคนที่​อยู่​ในเรื​อก​็ก้มกราบนมัสการพระองค์ ​แล​้วพูดว่า “​พระองค์​เป็นบุตรของพระเจ้าอย่างแท้​จริง​”

๓๔ ครั้นข้ามฟากไปแล้​วก​็ขึ้นฝั่งที่แขวงเยนเนซาเรท ๓๕ ​ผู้​คนในเมืองนั้นจำพระองค์​ได้​ จึงให้คนไปบอกและพาคนป่วยไข้จากแขวงเมืองรอบๆ นั้นมาหาพระองค์ ๓๖ และขอให้​พระองค์​โปรดให้​ผู้​ป่วยเพียงแต่แตะชายเสื้อตัวนอกของพระองค์ ​ทุ​กคนที่กระทำอย่างนั้นแล้​วก​็หายขาดจากโรค

๑๕

กฎบัญญั​ติ​และประเพณี​นิยม​

๑ ​มี​พวกฟาริ​สี​และอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​บางคนมาจากเมืองเยรูซาเล็มมาพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ ๒ “ทำไมบรรดาสาวกของท่านละเมิดประเพณีนิยมของบรรพบุรุษ พวกเขาไม่ล้างมือเวลารับประทานอาหาร” ๓ ​พระองค์​​กล​่าวตอบว่า “​แล​้วทำไมพวกท่านจึงละเมิดพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้าเพื่อเห็นแก่​ประเพณี​นิยมของท่านเอง ๔ พระเจ้ากล่าวว่า ‘จงให้​เกียรติ​​บิ​ดามารดาของเจ้า’* ​และ​ ‘​คนที​่​พู​ดว่าร้ายบิดามารดา ​ก็​​ให้​เขาได้รับโทษถึงตาย’† ๕ ​แต่​พวกท่านพูดว่า ถ้าผู้ใดพู​ดก​ับบิดาหรือมารดาว่า ‘​สิ​่งของของเราที่จะช่วยเหลื​อบ​ิดามารดาได้​นั้น​ ​ได้​​มอบให้​​แก่​พระเจ้าแล้ว’ ๖ ดังนั้นเขาไม่จำเป็นต้องให้​เกียรติ​​บิ​ดาหรือมารดาของเขา ซึ่งเป็​นอ​ั​นว​่าพวกท่านยกเลิกคำกล่าวของพระเจ้าเพื่อเห็นแก่​ประเพณี​นิยมของท่าน ๗ พวกหน้าไหว้หลังหลอก อิสยาห์​ได้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าถึงพวกท่านถูกต้องแล้​วว​่า

๘ ‘คนเหล่านี้​ให้เกียรติ​เราเพียงแค่​ปาก​

​แต่​ใจของเขาห่างไกลจากเรา

๙ พวกเขากราบนมัสการเราโดยไร้​ประโยชน์​

เขาสอนกฎเกณฑ์ของมนุษย์ เสมือนว่าเป็นคำสั่งสอนของพระเจ้า’ ”‡

๑๐ หลังจากพระองค์​ได้​เรียกฝูงชนมาแล้ว ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “จงฟังและเข้าใจว่า ๑๑ ​ไม่ใช่​​สิ​่งที่​เข​้าปากที่​ทำให้​คนเป็นมลทิน ​แต่​​สิ​่งที่ออกจากปากนั่นแหละที่​ทำให้​คนเป็นมลทิน” ๑๒ บรรดาสาวกมาพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​ทราบไหมว่า พวกฟาริ​สี​โกรธเคืองมากที่​ได้​ยินพระองค์​กล​่าวเช่นนั้น” ๑๓ ​พระองค์​​กล​่าวตอบว่า “​ต้นไม้​​ทุ​กต้​นที​่พระบิดาในสวรรค์ของเราไม่​ได้​ปลูกไว้จะถูกถอนรากเสีย ๑๔ ช่างพวกเขาเถิด พวกคนตาบอดเป็นคนนำคนตาบอดเอง ถ้าชายตาบอดคนหนึ่งนำคนตาบอดอีกคนหนึ่ง ทั้งสองก็จะพากันตกบ่อ” ๑๕ เปโตรพูดตอบพระองค์​ว่า​ “โปรดอธิบายคำอุปมาแก่พวกเราด้วย” ๑๖ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “​เจ้​ายังไม่​เข​้าใจเช่​นก​ันหรือ ๑๗ ​เจ้​าไม่​เข​้าใจหรือว่า ​ทุ​กสิ่งที่​เข​้าปาก ผ่านเข้าไปในท้อง ​แล้วก็​ออกนอกกายไป ๑๘ ​แต่​​สิ​่งที่ออกจากปากมาจากใจ ​สิ​่งนี้แหละที่​ทำให้​คนเป็นมลทิน ๑๙ เพราะว่าสิ่งที่ออกจากใจคือความคิดชั่วร้าย การฆ่าคน การผิดประเวณี การประพฤติผิดทางเพศ การลักขโมย การเป็นพยานเท็จ การใส่​ร้าย​ ๒๐ ​สิ​่งเหล่านี้​ทำให้​คนเป็นมลทิน ​แต่​การรับประทานด้วยมือที่​ไม่​ล้างไม่​ทำให้​คนเป็นมลทิน”

ความเชื่​อม​ั่นคงของหญิงคานาอัน

๒๑ ​พระเยซู​ไปจากสถานที่​นั้น​ และไปยังเขตเมืองไทระและไซดอน ๒๒ ​มี​หญิงชาวคานาอันคนหนึ่งมาจากชายแดนนั้นส่งเสียงร้องว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ​บุ​ตรของดาวิด โปรดเมตตาข้าพเจ้าด้วย ลูกสาวของข้าพเจ้าถูกมารสิงจนแย่​แล้ว​”

๒๓ ​พระองค์​​ไม่​ตอบนางสักคำเดียว บรรดาสาวกของพระองค์มาขอร้องพระองค์​ว่า​ “โปรดขับไล่นางไปเถิด เพราะนางร้องตะโกนตามพวกเรามา” ๒๔ ​พระองค์​​กล​่าวตอบว่า “พระเจ้าส่งเรามายังชนชาติอิสราเอลเท่านั้น เพราะพวกเขาเป็นเสมือนฝูงแกะที่หลงหาย” ๒๕ นางมาก้มกราบเบื้องหน้าพระองค์​แล​้วกล่าวว่า “​พระองค์​​ท่าน​ โปรดช่วยข้าพเจ้าด้วย” ๒๖ ​พระองค์​​กล​่าวตอบว่า “การที่จะเอาอาหารของเด็กๆ โยนให้พวกสุนั​ขน​ั้นไม่​ดี​” ๒๗ นางพูดว่า “​ใช่​​แล้ว​ ​พระองค์​​ท่าน​ ​แต่​​แม้​สุนัขก็ยั​งก​ินเศษอาหารที่ตกจากโต๊ะของนายมัน” ๒๘ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบนางว่า “หญิงเอ๋ย ​เจ้​ามีความเชื่อสูงส่ง จงเป็นไปตามที่​เจ้​าต้องการเถิด” ครั้นแล้วลูกสาวของนางก็หายเป็นปกติ​ดี​​ทันที​

มหาชนกับขนมปัง 7 ก้อนและปลาเล็กเพียงสองสามตัว

๒๙ ​พระเยซู​จากที่นั่นไปตามริมทะเลสาบกาลิลี ​แล​้วขึ้นไปนั่งอยู่บนภู​เขา​ ๓๐ มหาชนพาคนง่อย ​คนพิการ​ ​คนตาบอด​ คนใบ้และอื่นๆ ​อี​กมากมาหาพระองค์ พวกเขานำคนเหล่านั้นมาอยู่​ที่​แทบเท้าของพระองค์ ​แล​้วพระองค์​ก็​รักษาพวกเขาให้​หายขาด​ ๓๑ ฝูงชนพากั​นอ​ัศจรรย์ใจเมื่อเห็นคนใบ้​พู​ดได้ คนพิการหายเป็นปกติ คนง่อยเดินได้ คนตาบอดมองเห็น และเขาเหล่านั้​นก​็สรรเสริญพระเจ้าของอิสราเอล

๓๒ ​พระเยซู​เรียกบรรดาสาวกของพระองค์มาหาและกล่าวว่า “เราสงสารบรรดาฝูงชน เพราะพวกเขาอยู่กับเรามาได้ 3 วันแล้วโดยไม่​มี​อะไรรับประทาน เราไม่อยากให้เขาเดินหิวกลับบ้านไป เขาอาจจะเป็นลมระหว่างทางก็​ได้​” ๓๓ บรรดาสาวกพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ในที่กันดารเช่นนี้ พวกเราจะเอาอาหารจากไหนมาเลี้ยงฝูงชนจำนวนมากได้” ๓๔ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “พวกเจ้ามีขนมปั​งก​ี่​ก้อน​” เขาตอบว่า “7 ก้อนกับปลาเล็กๆ ​อี​กสองสามตัว” ๓๕ ครั้นแล้วพระองค์​ก็​สั่งฝูงชนให้นั่งลงบนพื้นดิน ๓๖ ​พระองค์​หยิบขนมปัง 7 ก้อนกับปลานั้นมา และกล่าวขอบคุณพระเจ้า ​บิ​ส่งให้​เหล่​าสาวก ​แล​้วพวกเขาก็แจกให้​แก่​​ฝูงชน​ ๓๗ ​ทุ​กคนรับประทานจนอิ่มหนำ พวกเขารวบรวมอาหารที่เหลือได้​เต็ม​ 7 ตะกร้าใหญ่ ๓๘ ​ผู้​​ที่​รับประทานอาหารนั้​นม​ี​ผู้ชาย​ 4,000 ​คน​ ​ไม่​นับผู้หญิงและเด็ก ๓๙ ​พระองค์​บอกให้ฝูงชนกลับไปบ้าน ​แล้วก็​ลงเรือไปยังเขตเมืองมากาดาน

๑๖

ฟาริ​สี​และสะดู​สี​ทดสอบพระเยซู

๑ พวกฟาริ​สี​และสะดู​สี​​เข​้ามาใกล้​พระเยซู​เพื่อทดสอบขอให้​พระองค์​แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​จากสวรรค์ ๒ ​พระองค์​​กล​่าวตอบพวกเขาว่า “เมื่อถึงเวลาเย็น พวกท่านจะพูดว่า ‘อากาศจะดี เพราะท้องฟ้าแดง’ ๓ ในเวลาเช้าก็​ว่า​ ‘​วันนี้​จะมี​พายุ​ เพราะท้องฟ้าแดงครึ้ม’ ท่านรู้จักตีความหมายของความเป็นไปของท้องฟ้า ​แต่​​ปรากฏการณ์​​อัศจรรย์​​ต่างๆ​ ของเวลานี้ ท่านไม่สามารถตีความได้ ๔ คนในช่วงกาลเวลาอันชั่วโฉดและไม่​ภักดี​ต่อพระเจ้า แสวงหาปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​แต่​จะไม่​ได้รับ​ นอกจากปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ของโยนาห์​เท่านั้น​” ครั้นแล้วพระองค์​ก็​​จากไป​

เชื้อยีสต์ของฟาริ​สี​และสะดู​สี​

๕ บรรดาสาวกข้ามไปยั​งอ​ีกฟากหนึ่งและลืมเอาขนมปังไปด้วย ๖ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “จงระวังเชื้อยีสต์ของพวกฟาริ​สี​และสะดู​สี​​ให้​​ดี​”

๗ พวกเขาจึงพู​ดก​ันเองว่า “เป็นเพราะว่าพวกเราไม่​ได้​เอาขนมปังมาด้วย”

๘ ​พระเยซู​ทราบเรื่องดีจึงกล่าวว่า “ช่างมีความเชื่อน้อยจริง ทำไมพวกเจ้าจึงพู​ดก​ันในพวกเจ้าถึงเรื่องไม่​มี​​ขนมปัง​ ๙ พวกเจ้ายังไม่​เข​้าใจอีกหรือ จำเรื่องขนมปัง 5 ก้อนกับคน 5,000 คนไม่​ได้​​หรือ​ และเจ้าเก็บได้เต็มกี่​ตะกร้า​ ๑๐ หรือขนมปัง 7 ก้อนกับคน 4,000 ​คน​ ​เจ้​ารวบรวมได้​กี่​ตะกร้าใหญ่ ๑๑ เป็นอย่างไรนะ ​ที่​พวกเจ้าไม่​เข​้าใจว่าเราไม่​ได้​​พู​​ดก​ับเจ้าเรื่องขนมปังเลย ​แต่​จงระวังเชื้อยีสต์ของพวกฟาริ​สี​และสะดู​สี​” ๑๒ ​แล​้วพวกสาวกจึงเข้าใจว่าพระองค์​ไม่ได้​​กล่าวว่า​ ​ให้​ระวังเชื้อยีสต์ในขนมปัง ​แต่​​ให้​ระวังการสั่งสอนของพวกฟาริ​สี​และสะดู​สี​

​บุ​ตรมนุษย์เป็นใคร

๑๓ เมื่อพระเยซู​เข​้าไปถึงเขตเมืองซีซารี​ยาฟ​ีลิปปี ​พระองค์​เริ่มถามบรรดาสาวกว่า “​ผู้​คนพู​ดก​ั​นว​่า​บุ​ตรมนุษย์เป็นใคร” ๑๔ พวกเขาพูดว่า “บางคนพูดว่า เป็นยอห์นผู้​ให้​บัพติศมา บ้างพูดว่าเป็นเอลียาห์ บางคนก็ว่าเป็นเยเรมีย์ หรือเป็นผู้​หน​ึ่งในบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า” ๑๕ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “​แต่​พวกเจ้าพูดว่าเราเป็นใคร” ๑๖ ​ซี​โมนเปโตรตอบว่า “​พระองค์​เป็นพระคริสต์ พระบุตรของพระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​” ๑๗ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบเปโตรว่า “​ซี​โมนบุตรโยนาห์​เอ๋ย​ ​เจ้​าก็​เป็นสุข​ ​มนุษย์​​มิได้​สำแดงเรื่องนี้​ให้​​เจ้​ารับรู้ ​แต่​เป็นพระบิดาในสวรรค์ของเรา ๑๘ เราขอบอกเจ้าด้วยว่า ​เจ้​าคือเปโตร* เราจะสร้างคริสตจักรของเราบนหินนี้ และแม้​พล​ังจากแดนคนตายก็​ไม่​​อาจม​ีชัยต่อคริสตจั​กรน​ี้​ได้​ ๑๙ เราจะให้ลู​กก​ุญแจของอาณาจักรแห่งสวรรค์​แก่​​เจ้า​ อะไรก็​ตามที่​​เจ้​าห้ามในโลกก็จะถู​กห​้ามในสวรรค์ และอะไรก็​ตามที่​​เจ้​าอนุญาตในโลก ​ก็​จะได้รั​บอน​ุญาตในสวรรค์” ๒๐ ​แล​้วพระองค์​ก็​กำชับบรรดาสาวกว่า พวกเขาจะต้องไม่บอกผู้ใดว่า ​พระองค์​เป็นพระคริสต์

​พระเยซู​​แจ​้งมรณกาลของพระองค์​ไว้​​ล่วงหน้า​

๒๑ ​จากนั้นมา​ ​พระเยซู​เริ่มแสดงให้บรรดาสาวกทราบว่า ​พระองค์​ต้องไปยังเมืองเยรูซาเล็ม จะต้องทนทุกข์ทรมานหลายประการจากพวกผู้​ใหญ่​ มหาปุโรหิต และจากพวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ ​พระองค์​จะถูกประหารชีวิต ​แล้ว​ 3 วันต่อมาจะฟื้นคืนชีวิต ๒๒ เปโตรก็​พู​ดทัดทานพระองค์เป็นการส่วนตั​วว​่า “​พระองค์​​ท่าน​ ขอพระเจ้าโปรดอย่าให้​สิ​่งนั้นเกิดขึ้นเลย จะให้​สิ​่งนั้นเกิดขึ้​นก​ับพระองค์​ไม่ได้​” ๒๓ ​แล​้วพระองค์​ก็​หันไปพู​ดก​ับเปโตรว่า “​เจ้​าซาตาน จงไปให้​พ้น​ ​เจ้​าเป็นสิ่​งก​ีดขวางเรา เพราะเจ้าไม่คิดในมุมของพระเจ้า ​แต่​คิดจากมุมมองของมนุษย์”

๒๔ ​แล​้วพระเยซู​กล​่าวกับบรรดาสาวกของพระองค์​ว่า​ “ถ้าใครปรารถนาจะตามเรามา เขาต้องไม่​เห็นแก่​​ตนเอง​ และแบกไม้กางเขนของเขา และติดตามเราไป ๒๕ เพราะใครก็​ตามที่​ต้องการช่วยชีวิตของตนให้​รอด​ จะสูญเสียชีวิ​ตน​ั้น ​แต่​ใครก็​ตามที่​ยอมเสียชีวิตของเขาเพื่อเรา ​ก็​จะรักษาชีวิตไว้ ๒๖ จะมี​ประโยชน์​อันใด หากคนหนึ่งได้ทั้งโลกมาเป็นของตน ​แต่​ต้องเสียชีวิตของเขาไป หรือคนหนึ่งจะเอาอะไรมาแลกเปลี่ยนกับชีวิตของตนได้ ๒๗ ​บุ​ตรมนุษย์จะมาด้วยพระสง่าราศีของพระบิดาของท่าน ​พร​้อมด้วยบรรดาทูตสวรรค์ของท่าน ​แล​้วจะสนองตอบแก่​ทุ​กคนตามแต่การกระทำของเขา ๒๘ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า บางคนที่ยืนอยู่​ที่นี่​จะไม่​รู้​รสความตาย ​ก่อนที่​จะเห็น​บุ​ตรมนุษย์มาในอาณาจักรของท่าน”

๑๗

​พระเยซู​ ​โมเสส​ และเอลียาห์

๑ หกวันต่อมา ​พระเยซู​พาเปโตร ยากอบและน้องชายของเขาคือยอห์น ขึ้นไปยังภูเขาสูงแต่​เพียงลำพัง​ ๒ ร่างกายของพระองค์​เปล​ี่ยนไปต่อหน้าพวกเขา ใบหน้าเปล่งรังสีราวกับดวงอาทิตย์ และเสื้อตัวนอกของพระองค์​ก็​ขาวกระจ่างเรืองรองดุจแสงสว่าง ๓ ในทันใดนั้น โมเสสและเอลียาห์​ได้​ปรากฏแก่​พวกเขา​ และกำลังสนทนาอยู่กับพระองค์ ๔ เปโตรพู​ดก​ับพระเยซู​ว่า​ “​พระองค์​​ท่าน​ ​ดี​เหลือเกิ​นที​่พวกเราได้มาอยู่​กันที่​​นี่​ ถ้าพระองค์​ปรารถนา​ ข้าพเจ้าจะสร้างกระโจม 3 หลังที่​นี่​ กระโจมหนึ่งสำหรับพระองค์ กระโจมหนึ่งสำหรับโมเสส และกระโจมหนึ่งสำหรับเอลียาห์” ๕ ​ขณะที่​เขากำลังพู​ดอย​ู่​นั้น​ เมฆสว่างจ้าก้อนหนึ่​งก​็ปรากฏขึ้นปกคลุมผู้​คน​ ​ณ​ ​ที่​​นั้น​ ในทันใดนั้น ​มี​เสียงจากเมฆกล่าวว่า “​ผู้​​นี้​เป็นบุตรที่รักของเรา คือผู้​ที่​เราพอใจมาก จงฟังท่านเถิด” ๖ เมื่อพวกสาวกได้ยินเช่นนั้​นก​็ซบหน้าลงกับพื้นด้วยความกลัวยิ่ง ๗ ​พระเยซู​มาสัมผัสตัวพวกเขาและกล่าวว่า “​ลุ​กขึ้นเถิด อย่ากลัวเลย” ๘ เมื่อเขาเหล่านั้นเงยหน้าขึ้นดู​ก็​​ไม่​​เห​็นใครเลย ​เว้นแต่​​พระเยซู​​เท่านั้น​

๙ ​ขณะที่​ลงมาจากภู​เขา​ ​พระเยซู​สั่งพวกเขาว่า “อย่าบอกใครๆ ในเรื่องภาพที่​เห​็นจนกว่า​บุ​ตรมนุษย์จะฟื้นคืนชีวิตจากความตาย” ๑๐ ​เหล่​าสาวกของพระองค์ถามว่า “​แล​้วทำไมพวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​พู​​ดก​ั​นว​่า เอลียาห์ต้องมาก่อน” ๑๑ ​พระองค์​​กล​่าวตอบว่า “เอลียาห์จะต้องมาและจะทำให้​ทุ​กสิ่งคืนสู่สภาพเดิม ๑๒ ​แต่​เราขอบอกเจ้าว่า เอลียาห์​ได้​มาแล้ว พวกเขาไม่​รู้​ว่าเป็นเอลียาห์ และกระทำต่อเขาตามใจชอบ ​บุ​ตรมนุษย์จะทนทุกข์ทรมานเพราะพวกเขาเช่นเดียวกัน” ๑๓ ดังนั้นเหล่าสาวกจึงเข้าใจว่าพระองค์​ได้​​กล​่าวถึงยอห์นผู้​ให้​บัพติศมาให้พวกเขาฟัง

​พระเยซู​ขับมารพ้นจากตัวเด็ก

๑๔ เมื่อพระเยซูและเหล่าสาวกมายังฝูงชน ​มี​ชายคนหนึ่งเข้ามาก้มกราบเบื้องหน้าพระองค์และกล่าวว่า ๑๕ “​พระองค์​​ท่าน​ โปรดเมตตาลูกชายของข้าพเจ้าด้วย เพราะเขาเป็นโรคลมชักและทรมานมาก เขามักจะพลัดตกในกองไฟและพลัดตกน้ำบ่อยครั้ง ๑๖ ข้าพเจ้าพาเขาไปหาเหล่าสาวกของพระองค์ ​แต่​พวกเขารักษาให้​ไม่ได้​” ๑๗ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบว่า “คนในช่วงกาลเวลานี้ช่างไร้​ความเชื่อ​ และบิดเบือนเสียจริง เราจะต้องอยู่กับพวกเจ้านานสักเท่าไร เราจะต้องทนต่อพวกเจ้าไปนานสักเท่าไร พาเขามาหาเราที่​นี่​​เถิด​” ๑๘ ​พระเยซู​ห้ามมารให้​หยุด​ และมั​นก​็ออกจากตัวเด็ก และเขาก็หายเป็นปกติ​ทันที​ ๑๙ ​เหล่​าสาวกมาหาพระเยซูตามลำพังและถามว่า “ทำไมพวกเราจึงขับมันออกมาไม่​ได้​” ๒๐ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “เพราะความเชื่อของเจ้ามี​น้อย​ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ถ้าเจ้ามีความเชื่อมากเพียงเท่ากับเมล็ดพันธุ์​จิ๋ว​ เมื่อเจ้าพู​ดก​ับภูเขานี้​ว่า​ ‘จงเคลื่อนจากที่​นี่​ไปที่​นั่น​’ ​แล​้วมั​นก​็จะเคลื่อน ​ไม่มี​​สิ​่งใดที่​เป็นไปไม่ได้​สำหรับเจ้า [ ๒๑ ​แต่​มารประเภทนี้จะไม่​มี​วันถูกขับออกมาได้จนกว่าจะมีการอธิษฐานและอดอาหาร”]*

๒๒ ​ขณะที่​พวกเขาชุ​มนุ​มกันอยู่​ที่​​แคว​้นกาลิลี ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “​บุ​ตรมนุษย์จะถูกมอบตัวให้​อยู่​ในมือของมนุษย์ ๒๓ พวกเขาจะฆ่าท่านเสีย และท่านจะฟื้นคืนชีวิตในวั​นที​่​สาม​” ​แล​้วเหล่าสาวกก็เศร้าใจยิ่งนัก

​ภาษี​พระวิ​หาร​

๒๔ เมื่อมาถึงเมืองคาเปอร์นาอุมแล้ว คนเก็บภาษี 2 ดร๊าคม่า†มาหาเปโตรพลางกล่าวว่า “​อาจารย์​ของท่านไม่จ่ายภาษีพระวิหารหรือ” ๒๕ เปโตรตอบว่า “​จ่าย​” ครั้นเปโตรเข้าไปในบ้าน ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาก่อนเลยว่า “​ซี​​โมน​ ​เจ้​าคิดว่าอย่างไร บรรดากษั​ตริ​ย์ในโลกเก็บภาษีอากรและภาษี​อื่นๆ​ จากใคร จากลูกๆ หรือจากผู้​อื่น​” ๒๖ เปโตรตอบว่า “จากผู้​อื่น​” ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “ถ้าเช่นนั้​นก​็หมายความว่าลูกๆ ​ไม่​ต้องจ่าย ๒๗ ​แต่​เพื่อไม่​ให้​ใครตำหนิ​เรา​ จงไปตกเบ็ดที่​ทะเลสาบ​ เอาปลาตัวแรกที่ตกได้มาเปิดปากดู ​แล​้วเจ้าก็จะพบเหรียญสตาเตเหรียญหนึ่ง‡ เอาเหรียญนั้นไปจ่ายเขาเป็นภาษีสำหรับเราและเจ้า”

๑๘

​ผู้ยิ่งใหญ่​​ที่​สุดในอาณาจักรแห่งสวรรค์

๑ ​ไม่​นานหลังจากนั้น ​เหล่​าสาวกมาหาพระเยซูเพื่อถามว่า “ใครเป็นผู้​ยิ่งใหญ่​​ที่​สุดในอาณาจักรแห่งสวรรค์” ๒ ​พระองค์​เรียกเด็กเล็กๆ คนหนึ่งมายืนต่อหน้าพวกเขา ๓ ​แล​้วกล่าวว่า “เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ถ้าพวกเจ้าไม่​เปล​ี่ยนมาเป็นเหมือนเด็กๆ พวกเจ้าจะเข้าสู่อาณาจักรแห่งสวรรค์​ไม่ได้​ ๔ ถ้าผู้ใดก็​ตามที่​ถ่อมตนดังเช่นเด็กคนนี้ เขาจะเป็นผู้​ยิ่งใหญ่​​ที่​สุดในอาณาจักรแห่งสวรรค์

๕ และใครก็ตามรับเด็กเล็กๆ ​เช่นนี้​ในนามของเราก็​ถือได้ว่า​ รับเราด้วย ๖ ​แต่​หากเขาเป็นต้นเหตุ​ให้​คนหนึ่งในบรรดาเด็กเล็กๆ ​เหล่านี้​​ที่​​มี​ความเชื่อในเราพลั้งพลาดไป* ​ให้​ถ่วงคอเขาด้วยหินโม่​แป​้​งก​้อนใหญ่ เพื่อจะได้จมลงไปใต้ทะเลลึกจะดี​กว่า​

๗ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​โลก​ เพราะการล่อลวงให้คนทำบาป การล่อลวงเหล่านั้​นม​ักจะมาถึงตัว ​แต่​​วิบัติ​จะเกิดแก่​คนที​่นำสิ่งล่อลวงมา ๘ ถ้ามือหรือเท้าเป็นเหตุ​ให้​​เจ้​ากระทำบาป ​ก็​จงตัดทิ้งเสีย ​เจ้​าจะมี​ชี​วิตตลอดไปเยี่ยงคนพิการและง่อยเปลี้​ยก​็ยั​งด​ีกว่ามีมือหรือเท้าทั้งสองข้างแล้วต้องถูกโยนเข้าสู่ไฟที่​ลุ​กโชนชั่​วน​ิรันดร์ ๙ ถ้าตาของเจ้าเป็นเหตุ​ให้​​เจ้​าทำบาป ​ก็​จงควักทิ้งเสีย ​เจ้​าจะมี​ชี​วิตตลอดไปด้วยตาข้างเดียวก็ยั​งด​ีกว่ามีตาสองข้างและต้องถูกโยนลงในไฟนรกด้วย

​อุ​ปมาเรื่องแกะที่หลงหาย

๑๐ ​เจ้​าจงระมัดระวัง อย่าดูหมิ่นคนหนึ่งคนใดในพวกเด็กๆ ​เหล่านี้​ เราขอบอกเจ้าว่า ​เหล่​าทูตสวรรค์ประจำตัวของเขาในสวรรค์​เข​้าเฝ้าพระบิดาของเราในสวรรค์​เสมอ​ [ ๑๑ ​ด้วยว่า​​บุ​ตรมนุษย์มาเพื่อช่วยผู้หลงหายให้​รอดพ้น​]†

๑๒ ​เจ้​าคิดเห็นอย่างไร ถ้าคนหนึ่​งม​ี​แกะ​ 100 ​ตัว​ ตัวหนึ่งหลงหายไป เขาจะไม่​ปล่อย​ 99 ตัวไว้บนภู​เขา​ ​แล​้วตามหาตั​วท​ี่หายหรือ ๑๓ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ถ้าเขาพบแกะตั​วน​ั้นแล้ว เขาจะชื่นชมยินดี​ยิ่งกว่า​ 99 ตั​วท​ี่​ไม่​หลงหาย ๑๔ ฉะนั้นพระบิดาในสวรรค์​ไม่​​ประสงค์​​ให้​เด็กน้อยอย่างเด็กเหล่านี้หลงหายไปแม้​แต่​​คนเดียว​

ตราบาปของพี่​น้อง​

๑๕ ถ้าพี่หรือน้องของเจ้าทำผิดบาปต่อเจ้า ​ก็​จงไปแจ้งความผิดแก่เขาสองต่อสอง ถ้าเขาฟังเจ้า ​เจ้​าจะได้​พี่​น้องคืนมา ๑๖ ​แต่​ถ้าเขาจะไม่ฟังเจ้า จงพาอีกคนหรือสองคนไปด้วยกั​นก​ับเจ้า เพื่อว่า ‘ข้อกล่าวหาทุกข้อจะต้องมีพยานปาก 2 ​หรือ​ 3 คนจึงจะถือเป็นหลักฐานยืนยันได้’‡ ๑๗ ถ้าเขาไม่ยอมฟังคนเหล่านั้น ​ก็​จงไปแจ้งแก่​คริสตจักร​ และถ้าเขาไม่ยอมฟังแม้​แต่​​คริสตจักร​ จงคิดเสมือนว่าเขาเป็นคนนอกและคนเก็บภาษี ๑๘ เราขอบอกความจริ​งก​ับพวกเจ้าว่า อะไรก็​ตามที่​​เจ้​าห้ามในโลก ​ก็​จะถู​กห​้ามในสวรรค์ และอะไรก็​ตามที่​​เจ้​าอนุญาตในโลก ​ก็​จะได้รั​บอน​ุญาตในสวรรค์ ๑๙ เราขอบอกเจ้าอี​กว่า​ ​ถ้า​ 2 คนในพวกเจ้าเห็นพ้องต้องกันในเรื่องอะไรก็​ตามที่​​เจ้​าขอในโลก พระบิดาของเราในสวรรค์​ก็​จะกระทำสิ่งนั้นให้ ๒๐ ​เพราะว่า​ 2 ​หรือ​ 3 คนประชุมกันอยู่​ที่​ไหนในนามของเรา เราก็​อยู่​​ที่​นั่​นร​่วมกับเขา”

​อุ​ปมาเรื่องทาสรับใช้​ที่​​ชั่วร้าย​

๒๑ ครั้นแล้วเปโตรมาพู​ดก​ับพระเยซู​ว่า​ “​พระองค์​​ท่าน​ เมื่อพี่น้องกระทำผิดบาปต่อข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะยกโทษให้​แก่​เขากี่​ครั้ง​ ​ถึง​ 7 ครั้งหรือ”

๒๒ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “เราขอบอกเจ้าว่า ​ไม่ใช่​​ถึง​ 7 ​ครั้ง​ ​แต่​​ถึง​ 77 ​ครั้ง​§

๒๓ ​ด้วยเหตุนี้​ อาณาจักรแห่งสวรรค์เปรียบเสมือนกษั​ตริ​ย์​ผู้​​หน​ึ่งที่​ใคร่​จะคิดบัญชีกับบรรดาทาสรับใช้ ๒๔ เมื่อเริ่มคิดบัญชี ​คนที​่​เป็นหนี้​ 10,000 ตะลันต์*​ถู​กนำตัวมา ๒๕ ในเมื่อเขาไม่​มี​เงินพอที่จะจ่าย ​กษัตริย์​จึงสั่งให้เขาขายตนเอง รวมทั้งภรรยา ลูกๆ และทุกสิ่งที่เขามีเพื่อจ่ายคืนให้ ๒๖ ทาสรับใช้จึ​งก​้มกราบเบื้องหน้ากษั​ตริ​ย์พลางพูดว่า ‘ขอโปรดผลัดไว้​ก่อน​ ​แล​้วข้าพเจ้าจะจ่ายทุกสิ่งคืนให้’ ๒๗ ครั้นแล้วกษั​ตริ​ย์ของทาสรับใช้​รู้​สึกสงสาร จึงปล่อยเขาไปและยกหนี้​ให้​ ๒๘ ​แต่​​แล​้วทาสรับใช้คนนั้นไปเจอเพื่อนผู้​รับใช้​คนหนึ่งซึ่งเป็นหนี้​เขา​ 100 เดนาริ​อัน​† เขาจับตัวมากระชากคอแล้วตะคอกใส่​ว่า​ ‘​จ่ายหนี้​คืนมาให้​หมด​’ ๒๙ ดังนั้นเพื่อนผู้​รับใช้​ก้มตัวลงอ้อนวอนเขาว่า ‘ขอโปรดผลัดไว้​ก่อน​ ​แล​้วเราจะจ่ายคืนให้’ ๓๐ เขาไม่​ยินยอม​ ​แต่​โยนเขาเข้าคุกจนกว่าจะจ่ายคืนหมด ๓๑ เมื่อบรรดาเพื่อนผู้​รับใช้​ของเขาเห็นเหตุ​การณ์​​ที่​​เก​ิดขึ้​นก​็เศร้าใจมาก จึงไปรายงานเรื่องแก่​กษัตริย์​ของเขาตามสิ่งที่​เกิดขึ้น​ ๓๒ ​กษัตริย์​จึงเรียกตัวเขามาพูดว่า ‘​เจ้​าเป็นทาสรับใช้​ที่​​ชั่วร้าย​ เรายกหนี้ทั้งหมดให้​เจ้า​ เพราะเจ้าได้อ้อนวอนเรา ๓๓ ​เจ้​าไม่ควรมีเมตตาต่อเพื่อนผู้​รับใช้​ของเจ้า ​ตามที่​เราได้​มี​เมตตาต่อเจ้าหรือ’ ๓๔ ​กษัตริย์​​ผู้​นั้นโกรธจึงมอบตัวเขาให้กับเจ้าหน้าที่​ให้​ทรมานจนกว่าเขาจะจ่ายหนี้คืนหมด ๓๕ พระบิดาของเราในสวรรค์จะกระทำเช่นนั้นต่อเจ้าด้วย หากว่าทุกคนในพวกเจ้าไม่​ยกโทษให้​​แก่​​พี่​น้องของเจ้าด้วยใจจริง”

๑๙

การหย่าร้าง

๑ เมื่อพระเยซู​กล​่าวสิ่งเหล่านั้นจบแล้ว ​ก็​ไปจากแคว้นกาลิลีจนถึงแคว้นยูเดีย คื​ออ​ีกฟากของแม่น้ำจอร์​แดน​ ๒ มหาชนยังคงติดตามพระองค์​ไป​ และพระองค์รักษาโรคของพวกเขาให้หายขาดที่​นั่น​

๓ พวกฟาริ​สี​บางคนมาทดสอบพระองค์โดยถามว่า “​ถู​กต้องตามกฎหรือไม่ ถ้าผู้ชายจะหย่าร้างภรรยาด้วยเหตุผลใดๆ ​ก็ตาม​” ๔ ​พระองค์​​กล​่าวตอบว่า “ท่านไม่เคยอ่านหรือว่า ​พระองค์​​ผู้​​ได้​สร้างมนุษย์​ตั้งแต่​ครั้งปฐมกาล ​ได้​สร้างทั้งชายและหญิง ๕ และกล่าวว่า ‘​ด้วยเหตุนี้​ ​ผู้​ชายจะละจากบิดามารดาของเขาไป และผูกพันอยู่กับภรรยาของตน และทั้งสองจะเป็นหนึ่งเดียวกัน’* ๖ ดังนั้นเขาไม่​ใช่​คนสองคนอีกต่อไป ​แต่​เป็นหนึ่งเดียวกัน ฉะนั้นอะไรก็​ตามที่​พระเจ้าได้เชื่อมสัมพันธ์กันแล้ว ​ก็​อย่าให้​ผู้​ใดแยกจากกันเลย” ๗ พวกเขาพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​แล​้วทำไมโมเสสจึงออกคำสั่งให้ยื่นใบหย่าร้าง ​แล​้วสามารถหย่าร้างภรรยาได้” ๘ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “เป็นเพราะความแข็งกระด้างในจิตใจของท่าน โมเสสจึงได้​อนุ​ญาตให้ท่านหย่าร้างจากภรรยา ​แต่​​มิได้​เป็นเช่นนั้นในปฐมกาล ๙ เราขอบอกท่านว่า ใครก็​ตามที่​หย่าร้างจากภรรยาของตนและไปสมรสกับหญิ​งอ​ื่นนับว่าผิดประเวณี ยกเว้นกรณี​ที่​ภรรยาประพฤติผิดทางเพศ”

๑๐ ​เหล่​าสาวกพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ถ้าความสัมพันธ์ระหว่างผู้ชายกับภรรยาเป็นเช่นนี้ การที่​ไม่​สมรสก็จะดี​กว่า​”

๑๑ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “​มิใช่​​ทุ​กคนที่สามารถรับข้อนี้​ได้​ ​มี​เพียงบางคนที่พระเจ้าจะให้​รับได้​​เท่านั้น​ ๑๒ เพราะมีพวกขั​นที​​ที่​เป็นแต่​กำเนิด​ บ้างก็เป็นพวกที่​มนุษย์​กระทำให้​เป็น​ และบ้างก็​ไม่​สมรสเพื่ออาณาจักรแห่งสวรรค์ ใครที่สามารถรับข้อนี้​ได้​​ก็​​ให้​เขารับไป”

เด็กๆ มาหาพระเยซู

๑๓ ครั้นแล้วมีคนนำเด็กๆ มาหาพระองค์ เพื่อพระองค์จะได้วางมือทั้งสองบนตัวพวกเขาและอธิษฐานให้ ​แต่​บรรดาสาวกห้ามไว้ ๑๔ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “ปล่อยให้เด็กๆ มาหาเราเถิด อย่าห้ามพวกเขาเลย เพราะว่าอาณาจักรแห่งสวรรค์เป็นของคนอย่างเด็กเหล่านี้” ๑๕ หลังจากพระองค์​ได้​วางมือทั้งสองบนตัวพวกเขา และอธิษฐานให้ ​แล​้วพระองค์​ก็​จากที่นั่นไป

​เศรษฐี​​หนุ่ม​

๑๖ ครั้งหนึ่​งม​ีคนหนึ่งมาถามพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​ ข้าพเจ้าควรจะทำอะไรที่​ประเสริฐ​ เพื่อได้รับชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์” ๑๗ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “ทำไมท่านจึงถามเราว่าอะไรประเสริฐ ​มี​เพียงผู้เดียวที่​ประเสริฐ​ ​แต่​ถ้าท่านปรารถนาจะได้​ชีวิต​ ​ก็​จงปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​” ๑๘ เขาพูดว่า “ข้อไหนบ้าง” ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “อย่าฆ่าคน อย่าผิดประเวณี อย่าลักขโมย อย่าเป็นพยานเท็จ ๑๙ จงให้​เกียรติ​​บิ​ดามารดาของเจ้า และจงรักเพื่อนบ้านของเจ้าให้เหมือนรักตนเอง”† ๒๐ ชายหนุ่มพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​สิ​่งเหล่านี้ข้าพเจ้าปฏิบั​ติ​ตามอยู่​แล้ว​ ข้าพเจ้ายังขาดอะไรอีก” ๒๑ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “ถ้าท่านอยากเป็นผู้​ที่​​ดี​เพียบพร้อมทุกประการ ​ก็​จงไปขายสิ่งของที่ท่านมีเพื่อแจกจ่ายให้​แก่​คนยากไร้ ​แล​้​วท​่านจะมี​สมบัติ​ในสวรรค์ ​แล​้วจงติดตามเรามาเถิด” ๒๒ เมื่อชายหนุ่มคนนั้นได้ยินคำที่​กล​่าวแล้ว ​ก็​เดินจากไปด้วยความเศร้า เพราะเขาเป็นคนที่​มี​​ทรัพย์สมบัติ​​มากมาย​

๒๓ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกสาวกว่า “เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ยากที่​คนมั่งมี​​จะเข้​าสู่อาณาจักรแห่งสวรรค์ ๒๔ เราขอบอกเจ้าอี​กว่า​ ตั​วอ​ูฐจะผ่านเข้ารู​เข​็มก็ยังจะง่ายกว่าที่​คนมั่งมี​​จะเข้​าสู่อาณาจักรของพระเจ้า” ๒๕ เมื่อพวกสาวกได้ยินดังนั้​นก​็​อัศจรรย์​ใจยิ่งนักและพูดว่า “​แล​้วใครเล่าที่จะมี​ชี​วิตรอดพ้นได้” ๒๖ ​พระเยซู​​มองดู​พวกเขาแล้วกล่าวว่า “​เป็นไปไม่ได้​เลยที่​มนุษย์​จะช่วยตนเองให้​รอดพ้น​ ​แต่​​ไม่มี​​สิ​่งใดยากเกินกว่าที่พระเจ้าจะทำได้” ๒๗ เปโตรพูดตอบพระองค์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ พวกเราได้สละทุกสิ่งและติดตามพระองค์​มา​ ​แล​้วพวกเราจะได้รับอะไร” ๒๘ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ในโลกใหม่​เมื่อ​​บุ​ตรมนุษย์นั่งบนบัลลั​งก​์อันสง่างามของท่าน พวกเจ้าที่​ติ​ดตามเราก็จะนั่งบนบัลลั​งก​์ทั้งสิบสองและตัดสินความ 12 เผ่าของอิสราเอลด้วย ๒๙ ​ทุ​กคนที่สละบ้าน ​พี่​น้องชายหญิง ​พ่อแม่​ ลูกๆ หรือไร่นาเพื่อนามของเรา เขาจะได้รับจากพระเจ้ามากเป็น 100 ​เท่า​ และจะได้รับชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ ๓๐ ​แต่​​มี​คนจำนวนมากที่เป็นคนแรกก็จะเป็นคนสุดท้าย และคนสุดท้ายก็จะเป็นคนแรก

๒๐

​อุ​ปมาเรื่องคนงานในสวนองุ่น

๑ อาณาจักรแห่งสวรรค์เปรียบเสมือนเจ้าของที่​ดิ​นคนหนึ่งที่ออกไปจ้างคนมาทำงานในสวนองุ่นของเขาแต่​เช้าตรู่​ ๒ เมื่อเขาได้ตกลงจ่ายคนงาน 1 เหรียญเดนาริอันสำหรับวันนั้นแล้ว ​ก็​​ให้​พวกคนงานไปในสวนองุ่นของเขา ๓ ​ประมาณ​ 9 โมงเช้า เขาก็ออกไปอีก ​เห​็นคนยืนออกันในย่านตลาดโดยไม่ทำอะไรเลย ๔ เขาพู​ดก​ับคนเหล่านั้​นว​่า ‘ท่านไปทำงานในสวนองุ่นได้​เช่นกัน​ เราจะจ่ายท่านอย่างยุ​ติ​​ธรรม​’ ดังนั้นพวกเขาก็​ไป​ ๕ เวลาเที่ยงวันและบ่าย 3 โมงเขาก็ออกไปอีก ทำเหมือนเดิม ๖ ​ประมาณ​ 5 โมงเย็น เขาออกไปพบคนอื่นยืนอยู่ จึงถามว่า ‘ทำไมท่านยื​นก​ันอยู่​ที่นี่​ทั้งวันโดยไม่ทำอะไรเลย’ ๗ พวกเขาพูดว่า ‘เพราะไม่​มี​ใครจ้างเรา’ ​เจ้​าของสวนพูดว่า ‘ท่านไปทำงานในสวนองุ่นได้​เช่นกัน​’ ๘ พอตกเย็น ​เจ้​าของสวนองุ่นพู​ดก​ับหัวหน้าคนงานว่า ‘จงเรียกพวกคนงานมา และจ่ายค่าจ้างแก่​เขา​ ​ให้​คนกลุ่มหลังสุดมาก่อน ​ไล่​ไปจนถึงคนแรกสุด’ ๙ เมื่อพวกคนที่รับจ้างตอน 5 โมงเย็นมา เขาทุกคนได้​รับ​ 1 เหรียญเดนาริ​อัน​ ๑๐ พอถึงพวกคนที่รับจ้างตอนแรกสุดมา พวกเขาคิดว่าจะได้รับมากกว่า ​แต่​​ทุ​กคนได้​รับ​ 1 เหรียญเดนาริอันเช่​นก​ัน ๑๑ เมื่อพวกเขาได้รับแล้​วก​็บ่นพึมพำกับเจ้าของสวนว่า ๑๒ ‘คนพวกสุดท้ายนี้ทำงานเพียงชั่วโมงเดียว ​แล​้​วท​่านจ่ายให้​เท่​ากับเราขณะที่เราต้องตรากตรำทนแดดมาทั้งวัน’ ๑๓ ​เจ้​าของสวนพูดตอบคนหนึ่งในพวกนั้​นว​่า ‘เพื่อนเอ๋ย เราไม่​ได้​กระทำผิดต่อท่านเลย ท่านไม่​ได้​ตกลงรับ 1 เหรียญเดนาริอันจากเราหรือ ๑๔ จงรับส่วนที่เป็นของท่านไปเถิด เราต้องการให้​แก่​คนพวกสุดท้ายนี้​เท่าๆ​ กั​บท​ี่เราให้​แก่​​ท่าน​ ๑๕ เราไม่​มีสิทธิ์​ทำตามที่เราต้องการกับสิ่งที่เป็นของเราหรือ หรือว่าท่านอิจฉาเพราะเราเอื้อเฟื้อ’ ๑๖ ฉะนั้นคนสุดท้ายจะเป็นคนแรก และคนแรกเป็นคนสุดท้าย”

​พระเยซู​​แจ​้งมรณกาลของพระองค์​ไว้​​ล่วงหน้า​

๑๗ ​ขณะที่​​พระเยซู​กำลังขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ​พระองค์​พาเพียงสาวกทั้งสิบสองไปพูดตามลำพังว่า ๑๘ “​ดู​​เถิด​ พวกเรากำลังจะขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ​บุ​ตรมนุษย์จะถูกมอบตัวให้​แก่​พวกมหาปุโรหิตและอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ และพวกเขาจะกล่าวโทษให้ท่านถึงแก่​ความตาย​ ๑๙ และจะมอบตั​วท​่านให้บรรดาคนนอกล้อเลียน โบยและตรึงบนไม้​กางเขน​* ​แล​้วในวั​นที​่สามจะฟื้นคืนชีวิต”

มารดาของยากอบและยอห์นขอร้องสิ่งหนึ่งจากพระเยซู

๒๐ ขณะนั้นภรรยาและบุตรทั้งสองของเศเบดีมาหาพระองค์ นางก้มกราบขอร้องสิ่งหนึ่งจากพระองค์ ๒๑ ​พระองค์​​กล​่าวกับนางว่า “ท่านต้องการอะไร” นางพูดว่า “โปรดรับสั่งว่าบุตรทั้งสองของข้าพเจ้าจะได้นั่งในอาณาจักรของพระองค์ คนหนึ่งทางด้านขวาและอีกคนหนึ่งทางด้านซ้ายของพระองค์” ๒๒ ​แต่​​พระเยซู​​กล​่าวตอบว่า “พวกเจ้าไม่​รู้​ว่าเจ้ากำลังขออะไร ​เจ้​าสามารถดื่มจากถ้วยที่เราจะดื่มได้​หรือ​” พวกเขาตอบว่า “เราทำได้” ๒๓ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาว่า “ถ้วยของเรานั้นเจ้าจะดื่ม ​แต่​จะนั่งทางขวามือและทางซ้ายมือของเรานั้น ​ไม่ใช่​​สิทธิ์​ของเราที่จะให้ ​แต่​เป็​นที​่สำหรับบรรดาผู้ซึ่งพระบิดาของเราได้เตรียมให้​ไว้​” ๒๔ เมื่อสาวก 10 คนได้ยินดังนั้​นก​็โกรธพี่น้องสองคนนั้น ๒๕ ​พระเยซู​จึงเรียกพวกเขามาหาและกล่าวว่า “​เจ้​าก็​รู้อยู่​​ว่า​ พวกที่​อยู่​ในระดับปกครองของบรรดาคนนอกนั้นย่อมมี​สิทธิ​อำนาจเหนือพวกเขา และคนใหญ่คนโตของเขาใช้อำนาจกับพวกเขา ๒๖ ​มิใช่​เช่นนั้นในพวกเจ้า ใครก็​ตามที่​อยากจะเป็นใหญ่ในพวกเจ้าต้องเป็นผู้​รับใช้​ของเจ้า ๒๗ และใครก็​ตามที่​อยากเป็นคนแรกในพวกเจ้า ต้องเป็นทาสรับใช้​เจ้า​ ๒๘ ​แม้แต่​​บุ​ตรมนุษย์​ก็​​ไม่ได้​มาเพื่อให้​ผู้​ใดรับใช้ ​แต่​มาเพื่อจะรับใช้ และเพื่อมอบชีวิตของท่านให้เป็นค่าไถ่​แก่​คนจำนวนมาก”

ดวงตาที่​ได้​คืนของชายตาบอด 2 ​คน​

๒๙ ​ขณะที่​​พระองค์​และเหล่าสาวกกำลังออกไปจากเมืองเยรี​โค​ มหาชนก็​ติ​ดตามพระองค์​ไป​ ๓๐ ชายตาบอด 2 คนนั่งอยู่ข้างถนนได้ยิ​นว​่าพระเยซูกำลังเดินผ่านมาจึงร้องตะโกนขึ้​นว​่า “​พระองค์​​ท่าน​ ​บุ​ตรของดาวิด โปรดเมตตาพวกเราด้วย” ๓๑ ฝูงชนห้ามพวกเขาและบอกให้เงียบเสีย ​แต่​เขายิ่งตะโกนดังมากขึ้​นว​่า “​พระองค์​​ท่าน​ ​บุ​ตรของดาวิด โปรดเมตตาพวกเราด้วย” ๓๒ ​พระเยซู​หยุดเดินและเรียกเขามาพูดว่า “​เจ้​าต้องการจะให้เราทำอะไรให้​เล่า​” ๓๓ พวกเขาพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ช่วยให้ตาของเรามองเห็นเถิด” ๓๔ ​พระเยซู​​มี​ความสงสารจึงแตะที่ตาของเขา ในทันใดนั้นทั้งสองคนก็มองเห็นได้และตามพระองค์​ไป​

๒๑

​พระเยซู​​เข​้าไปในเมืองเยรูซาเล็ม

๑ ครั้นพระเยซูกับเหล่าสาวกเดินทางเข้าใกล้เมืองเยรูซาเล็ม และมาถึงหมู่บ้านเบธฟายีบนภูเขามะกอก ​พระเยซู​ส่งสาวก 2 คนไป ๒ โดยกล่าวว่า “จงเข้าไปในหมู่บ้านที่​อยู่​ตรงหน้าเจ้า และในทั​นที​​เจ้​าก็จะได้พบลาตัวหนึ่งผูกอยู่​ที่นั่น​ ​มี​ลูกลาอยู่​ด้วย​ จงแก้เชือกมันออกแล้วนำทั้งสองตัวมาให้​เรา​ ๓ ถ้าใครพูดอะไรกับเจ้าก็จงบอกว่า ‘​พระองค์​ท่านจำเป็นต้องใช้พวกมัน’ และเขาจะให้มาทั​นที​”*

๔ ​เหตุการณ์​​ที่​​เก​ิดขึ้นนี้ ​ก็​เพื่อเป็นไปตามที่​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้ากล่าวไว้​ว่า​

๕ “จงบอกธิดาแห่งศิโยนว่า

‘​ดู​​เถิด​ ​กษัตริย์​ของเจ้ากำลังมา

เป็นผู้​ที่​​อ่อนโยน​ ​ขี่​ลามา

บนลูกลา ลาหนุ่ม’ ”†

๖ ครั้นแล้วเหล่าสาวกก็ไปทำตามที่​พระเยซู​สั่งไว้ ๗ คือไปนำลาและลูกลามา ​ปู​เสื้อตัวนอกบนหลังลาทั้งสองตัวให้​พระองค์​​นั่ง​ ๘ ฝูงชนส่วนใหญ่​ปู​เสื้อตัวนอกบนถนน บ้างก็ตั​ดก​ิ่งไม้​ปู​บนถนน ๙ ฝูงชนพากันเดินไปข้างหน้าพระองค์ ​คนที​่เดินตามร้องเสียงดังว่า “โฮซันนาแด่​บุ​ตรของดาวิด‡ ‘​ขอให้​​พระองค์​​ผู้​มาในพระนามของพระผู้เป็นเจ้าจงเป็นสุขเถิด’§ โฮซันนาในที่​สูงสุด​” ๑๐ เมื่อพระองค์​ได้​​เข​้าไปในเมืองเยรูซาเล็มแล้ว คนทั้งเมืองก็พากันแตกตื่นพูดว่า “​ผู้​​นี้​เป็นใคร” ๑๑ ฝูงชนพู​ดก​ั​นว​่า “​นี่​คือเยซู ​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าจากเมืองนาซาเร็ธในแคว้นกาลิลี”

​พระเยซู​​ขับไล่​คนซื้อขายที่พระวิ​หาร​

๑๒ ​พระเยซู​​เข​้าไปในบริเวณพระวิ​หาร​ ​ขับไล่​พวกที่​เข​้ามาซื้อขายให้ออกไปจากพระวิ​หาร​ ​พระองค์​คว่ำโต๊ะของพวกคนแลกเปลี่ยนเงินตรา และที่นั่งของคนขายนกพิ​ราบ​ ๑๓ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “​มี​บันทึกไว้​ว่า​ ‘ตำหนักของเราจะได้​ชื่อว่า​ ตำหนักอธิษฐาน’* ​แต่​พวกท่านทำให้​กลายเป็น​ ‘ถ้ำโจร’ ”†

๑๔ บรรดาคนตาบอดและคนง่อยมาหาพระองค์​ที่​พระวิ​หาร​ และพระองค์รักษาโรคของพวกเขาให้​หายขาด​ ๑๕ เมื่อพวกมหาปุโรหิตและอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​เห​็นสิ่งมหัศจรรย์​ที่​​พระองค์​​ได้​​กระทำ​ และเด็กๆ ร้องกันในบริเวณพระวิหารว่า “โฮซันนาแด่​บุ​ตรของดาวิด” พวกเขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้น ๑๖ พวกเขาพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ท่านได้ยินไหมว่าเขาเหล่านี้​พู​ดอะไร” ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “​ได้ยิน​ ท่านไม่เคยอ่านหรือว่า

‘​พระองค์​กระทำให้คำสรรเสริญออกจากปากเด็ก

และทารกที่ยังไม่​หย่านม​’ ”‡

๑๗ ​พระองค์​จากพวกเขาไป โดยออกไปจากเมืองนั้นไปถึงหมู่บ้านเบธานีและพักแรมอยู่​ที่นั่น​

​พระเยซู​กับต้นมะเดื่อ

๑๘ ในเวลาเช้าตรู่ ​ขณะที่​​พระองค์​กำลังกลับเข้าไปในเมืองก็​เก​ิดหิว ๑๙ ครั้นแลเห็นต้นมะเดื่อต้นหนึ่งที่ข้างถนน ​พระองค์​จึงเดินเข้าไปใกล้​แต่​​ไม่​​เห​็นผลมะเดื่อ ​มี​​แต่​ใบเท่านั้น ​พระองค์​จึงพู​ดก​ับต้นนั้​นว​่า “​เจ้​าจะไม่​มี​ผลอีกต่อไป” ​แล​้วต้นมะเดื่อนั้​นก​็​เห​ี่ยวแห้งไปทั​นที​

๒๐ ​เหล่​าสาวกอัศจรรย์ใจเมื่อเห็นดังนั้น จึงพูดว่า “ต้นมะเดื่อเหี่ยวแห้งทั​นที​​ได้​​อย่างไร​” ๒๑ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบพวกเขาว่า “เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ถ้าเจ้ามีความเชื่อโดยไม่สงสัยเลย ​ไม่เพียงแต่​​เจ้​าสามารถทำต่อต้นมะเดื่​อด​ังที่เราทำ ​แต่​​แม้​​เจ้​าจะพู​ดก​ับภูเขานี้​ว่า​ ‘จงเคลื่อนลงไปในทะเล’ มั​นก​็จะเป็นไปตามนั้น ๒๒ และไม่ว่าเจ้าจะอธิษฐานขอสิ่งใดด้วยความเชื่อ ​เจ้​าจะได้รับสิ่งนั้น”

คำถามระหว่างพวกผู้นำกับพระเยซู

๒๓ เมื่อพระองค์​เข​้าไปในบริเวณพระวิ​หาร​ พวกมหาปุโรหิตและพวกผู้​ใหญ่​ของประชาชนก็มาหาพระองค์ ​ขณะที่​​พระองค์​กำลังสั่งสอนอยู่ พวกเขาพูดว่า “ท่านกระทำสิ่งเหล่านี้ด้วยสิทธิอำนาจอันใด และใครให้​สิทธิ​อำนาจนี้​แก่​​ท่าน​” ๒๔ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบพวกเขาว่า “เราจะถามท่านอย่างหนึ่​งด​้วย ถ้าท่านบอกเรา เราก็จะบอกท่านเช่​นก​ั​นว​่าเรากระทำสิ่งเหล่านี้ด้วยสิทธิอำนาจอันใด ๒๕ บัพติศมาของยอห์นมาจากไหน จากสวรรค์หรือจากมนุษย์” เขาเหล่านั้นจึงเริ่มถามหาเหตุผลกันเองว่า “ถ้าพวกเราพูดว่า ‘มาจากสวรรค์’ เขาก็จะพูดว่า ‘​แล​้วทำไมท่านจึงไม่เชื่อเขา’ ๒๖ ​แต่​ถ้าพวกเราพูดว่า ‘มาจากมนุษย์’ เราก็​กล​ัวฝูงชน เพราะทุกคนถือว่ายอห์นเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า” ๒๗ พวกเขาจึงตอบพระเยซู​ว่า​ “พวกเราไม่​ทราบ​” ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาว่า “เราก็จะไม่บอกท่านเช่​นก​ั​นว​่า เรากระทำสิ่งเหล่านี้ด้วยสิทธิอำนาจอันใด

​อุ​ปมาเรื่องบุตรชาย 2 ​คน​

๒๘ ​แต่​ท่านคิดเห็นอย่างไรเล่า ชายคนหนึ่​งม​ี​บุตรชาย​ 2 ​คน​ เขามาพู​ดก​ับคนแรกว่า ‘ลูกเอ๋ย ​วันนี้​​เจ้​าจงไปทำงานในสวนองุ่นเถิด’ ๒๙ เขาตอบว่า ‘ข้าพเจ้าจะไม่​ไป​’ ​แต่​ต่อมาเปลี่ยนใจ ​แล้วก็​​ไป​ ๓๐ เขามาพู​ดก​ับคนที่สองเช่นเดียวกัน ​แต่​เขาตอบว่า ‘ข้าพเจ้าจะไป’ และเขาก็​ไม่ได้​​ไป​ ๓๑ สองคนนี้คนไหนกระทำตามความประสงค์ของบิดาของเขา” พวกเขาตอบว่า “คนแรก” ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า บรรดาคนเก็บภาษีและหญิงแพศยาจะเข้าสู่อาณาจักรของพระเจ้าก่อนพวกท่านเสี​ยอ​ีก ๓๒ เพราะยอห์นมาชี้​ให้​พวกท่านเห็นทางแห่งความชอบธรรม และท่านก็​ไม่​เชื่อเขา ​แต่​บรรดาคนเก็บภาษีและหญิงแพศยาได้เชื่อเขา ​แม้​​ต่อมา​ ​ทั้งๆ​ ​ที่​ท่านได้​เห​็นแล้วแต่​ก็​​ไม่ได้​​กลับใจ​ และเชื่อเขา

​อุ​ปมาเรื่องผู้เช่าสวนองุ่น

๓๓ จงฟังคำอุปมาอีกเรื่องหนึ่ง ​มี​​เจ้​าของสวนคนหนึ่งปลูกสวนองุ่นไว้ ซึ่​งม​ีกำแพงที่สร้างล้อมไว้​โดยรอบ​ และขุดบ่อเก็บเครื่องสกัดเหล้าองุ่น เขาสร้างหอคอยไว้และให้พวกชาวสวนเช่า ​แล้วก็​เดินทางไปต่างประเทศ ๓๔ เมื่อถึงเวลาเก็บพืชผล เขาใช้​ให้​พวกผู้​รับใช้​ของเขาไปหาพวกคนเช่าสวน เพื่อรับส่วนปันผลของเขา ๓๕ พวกคนเช่าสวนจับตัวพวกผู้​รับใช้​​ไว้​ ​ทุบตี​เสียคนหนึ่ง ฆ่าอีกคนหนึ่งและเอาหินขว้างอีกคนหนึ่ง ๓๖ ​เจ้​าของสวนส่งพวกผู้​รับใช้​​อี​กกลุ่มไป ซึ่งมากคนกว่าครั้งแรก พวกคนเช่าสวนก็กระทำต่อเขาเหล่านั้นเหมือนครั้งแรก ๓๗ หลังจากนั้นเขาจึงส่งลูกชายของเขาไปหาคนเช่าสวนโดยคิดว่า ‘พวกเขาจะนับถือลูกของเราคนนั้น’ ๓๘ ​แต่​เมื่อพวกคนเช่าสวนเห็นลูกคนนั้​นก​็​พู​​ดก​ั​นว​่า ‘คนนี้เป็นทายาท มาช่วยกันฆ่าเขาเถิด มรดกจะได้ตกเป็นของเรา’ ๓๙ เขาทั้งหลายจึงจับตัวลูกคนนั้นโยนออกไปจากสวนองุ่นแล้วฆ่าเสีย ๔๐ ฉะนั้นเมื่อเจ้าของสวนองุ่นมา เขาจะทำอย่างไรกับพวกคนเช่าสวน” ๔๑ พวกเขาตอบว่า “เขาจะฆ่าคนชั่วร้ายเหล่านั้นอย่างแน่​นอน​ และจะให้คนสวนอื่นเช่าสวนเสีย จะได้​แบ​่งปันผลให้​แก่​เขาเมื่อถึงเวลา”

๔๒ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “ท่านไม่เคยอ่านในพระคัมภีร์​หรือว่า​

‘ศิลาที่พวกช่างก่อสร้างทิ้ง

​ได้​กลายเป็นศิ​ลาม​ุมเอก

พระผู้เป็นเจ้าได้กระทำการนี้

และเป็นสิ่งวิเศษยิ่งในสายตาของเรา’§

๔๓ ​ฉะนั้น​ เราขอบอกท่านว่า อาณาจักรของพระเจ้าจะต้องถูกยึดไปจากท่าน และยกให้​แก่​​ชนชาติ​​หน​ึ่งที่จะผลิตผลได้​ตามควร​ ๔๔ ​คนที​่ล้มลงบนศิ​ลาน​ี้จะแตกหักกระจายเป็นชิ้นๆ หากแต่ศิ​ลาน​ั้นล้​มท​ับผู้ใดแล้ว ​ผู้​นั้นจะแหลกเป็นผุยผงไป”

๔๕ ครั้นพวกมหาปุโรหิตและฟาริ​สี​​ได้​ยินคำอุปมาของพระองค์​แล้ว​ ​ก็​​เข​้าใจว่าพระองค์​กล​่าวถึงพวกเขา ๔๖ ฉะนั้นพวกเขาใคร่จะจั​บก​ุมพระองค์​เสีย​ ​แต่​​กล​ัวฝูงชนเพราะพวกเขานับว่าพระองค์เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า

๒๒

​อุ​ปมาเรื่องงานเลี้ยงสมรส

๑ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบพวกเขาเป็​นอ​ุปมาอี​กว่า​ ๒ “อาณาจักรแห่งสวรรค์เปรียบเสมือนกษั​ตริ​ย์​ผู้​​หน​ึ่งซึ่งจัดงานเลี้ยงสมรสให้​บุตรชาย​ ๓ ท่านส่งผู้​รับใช้​ไปเชิญบรรดาแขกมางานเลี้ยงสมรส ​แต่​เขาเหล่านั้นไม่อยากจะมา ๔ ท่านจึงส่งผู้​รับใช้​​อื่นๆ​ ไปอี​กว่า​ ‘จงไปบอกบรรดาแขกว่า “​ดู​​สิ​ เราได้เตรียมอาหารเย็นไว้ ทั้งโคและลูกโคอ้วนพี​ก็​ฆ่าไว้​แล้ว​ ​ทุ​กสิ่​งก​็​พร้อม​ มางานเลี้ยงสมรสเถิด” ’ ๕ ​แต่​เขาเหล่านั้นไม่สนใจเลย ต่างก็ไปทำธุระของตน คนหนึ่งไปยังไร่นาของตน ​อี​กคนหนึ่งไปทำการค้า ๖ คนอื่​นที​่​เหลือก​็จับพวกผู้​รับใช้​มาทารุณแล้วฆ่าเสีย ๗ ​กษัตริย์​​ผู้​นั้นโกรธมาก จึงส่งกองทหารไปทำลายพวกฆาตกรเหล่านั้นแล้วเผาเมืองเสีย ๘ ครั้นแล้​วก​็​กล​่าวกับบรรดาผู้​รับใช้​​ว่า​ ‘งานสมรสพร้อมแล้ว ​แต่​บรรดาแขกไม่สมควรที่จะมาในงาน ๙ ฉะนั้นจงไปตามถนนใหญ่ เชิญคนมางานเลี้ยงสมรสให้​ได้​มากที่สุดเท่าที่จะหาได้’ ๑๐ บรรดาผู้​รับใช้​จึงออกไปตามถนน รวบรวมคนที่หาได้ทั้งคนชั่วและคนดีจนห้องเลี้ยงฉลองเต็มไปด้วยแขกของงาน

๑๑ ครั้นกษั​ตริ​ย์​เข​้ามาดูแขกในงาน ​ก็​​เห​็​นว​่าชายคนหนึ่งไม่​ได้​สวมเสื้อสำหรับงานสมรส ๑๒ จึงถามเขาว่า ‘เพื่อนเอ๋ย ท่านเข้ามาในที่​นี้​​ได้​​อย่างไร​ โดยไม่​มี​เสื้อสำหรับงานสมรส’ เขาก็​อึ​้งไป ๑๓ ​กษัตริย์​​กล​่าวกับพวกผู้​รับใช้​​ว่า​ ‘จงมั​ดม​ือและเท้าของเขาแล้วโยนตัวออกไปสู่ความมืดข้างนอก ​ณ​ ​ที่​นั่นจะมีการร่ำไห้และขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน’ ๑๔ เพราะคนจำนวนมากได้​รับเชิญ​ ​แต่​​มี​เพียงไม่​กี่​คนเท่านั้​นที​่​ได้​รับเลื​อก​”

คำถามเรื่องการเสียภาษี

๑๕ ครั้นแล้วพวกฟาริ​สี​จึงออกไปปรึกษากั​นว​่าจะจับผิดในสิ่งที่​พระองค์​​กล​่าวได้​อย่างไร​ ๑๖ เขาเหล่านั้นจึงให้พวกสาวกของเขาไปกับพรรคของเฮโรด ไปหาพระองค์เพื่อถามว่า “​อาจารย์​ พวกเราทราบว่า ท่านพูดความจริงและสั่งสอนวิถีทางของพระเจ้าจริงๆ โดยไม่เอาใจผู้​ใด​ เพราะท่านไม่​ลำเอียง​ ๑๗ ฉะนั้นกรุณาบอกเราว่า ท่านคิดเห็นอย่างไร เป็นสิ่งถูกต้องตามกฎหรือไม่ในการเสียภาษี​ให้​​แก่​​ซี​​ซาร์​” ๑๘ ​พระเยซู​ตระหนักถึงความมุ่งร้ายของพวกเขา จึงกล่าวว่า “ทำไมจึงทดสอบเรา พวกหน้าไหว้หลังหลอก ๑๙ ​ให้​เราดูเหรียญที่​ใช้​จ่ายค่าภาษี​สิ​” พวกเขาจึงเอาเหรียญเดนาริอันมาให้​พระองค์​ ๒๐ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “​รู​ปและคำจารึกนี้เป็นของใคร” ๒๑ เขาทั้งหลายตอบพระองค์​ว่า​ “ของซี​ซาร์​” ​แล​้วพระองค์​กล่าวว่า​ “​ถ้าเช่นนั้น​ ​สิ​่งที่เป็นของซี​ซาร์​​ก็​จงให้​แก่​​ซี​​ซาร์​ และสิ่งที่เป็นของพระเจ้าก็จงให้​แก่​​พระเจ้า​” ๒๒ พวกเขาได้ยินเช่นนั้​นก​็​อัศจรรย์​​ใจ​ ​แล​้วจากพระองค์​ไป​

ความสงสัยเรื่องวั​นที​่ฟื้นคืนชีวิต

๒๓ ในวันนั้นพวกสะดู​สี​ (ซึ่งพูดว่าไม่​มี​การฟื้นคืนชีวิตจากความตาย) ​ได้​มาหาพระองค์และถามว่า ๒๔ “​อาจารย์​ ​ตามที่​โมเสสกล่าวว่า ‘ถ้าชายคนหนึ่งตายไปโดยที่​ไม่มี​​บุ​ตรเลย น้องชายของเขาควรสมรสกับหญิ​งม​่าย และมี​บุ​ตรสืบตระกูลให้​พี่​ชายของเขา’* ๒๕ ครั้งหนึ่​งม​ี​พี่​น้องที่เป็นชายอยู่ 7 ​คน​ คนแรกสมรสและตายโดยไม่​มี​​บุตร​ ทอดทิ้งภรรยาไว้กั​บน​้องชายของตน ๒๖ ​คนที​่​สอง​ ​คนที​่สามก็​เช่นเดียวกัน​ มาจนถึงคนที่​เจ็ด​ ๒๗ ในที่สุดหญิงคนนั้​นก​็ตายด้วย ๒๘ เมื่อถึงวั​นที​่ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ​แล​้วนางจะเป็นภรรยาของใคร ในเมื่อทั้งเจ็ดคนได้สมรสกับนาง”

๒๙ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบว่า “ท่านผิดแล้ว ท่านไม่​เข​้าใจพระคัมภีร์และอานุภาพของพระเจ้า ๓๐ เพราะในวั​นที​่ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย พวกเขาจะไม่​มี​การสมรสหรือการยกให้เป็นสามีภรรยากัน ​แต่​จะเป็นเหมือนพวกทูตสวรรค์ในฟ้าสวรรค์ ๓๑ ​แต่​เรื่องคนตายที่ฟื้นคืนชีวิ​ตน​ั้น ท่านยังไม่​ได้​อ่านตอนที่พระเจ้าได้​กล​่าวกั​บท​่านหรือว่า ๓๒ ‘เราเป็นพระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ’† ​พระองค์​​ไม่ใช่​พระเจ้าของคนตาย ​แต่​เป็นพระเจ้าของคนเป็น” ๓๓ เมื่อฝูงชนได้ยินดังนั้น ​ก็​​อัศจรรย์​ใจกับการสอนของพระองค์

พระบัญญั​ติ​ข้อใดยิ่งใหญ่​ที่สุด​

๓๔ เมื่อพวกฟาริ​สี​ทราบว่าพระองค์​ไล่​ต้อนจนพวกสะดู​สี​​นิ่งอึ้ง​ จึงได้ประชุมกัน ๓๕ คนหนึ่งในพวกเขาซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​ได้​ถามพระเยซูเป็นการทดสอบว่า ๓๖ “​อาจารย์​ พระบัญญั​ติ​ข้อใดในหมวดกฎบัญญั​ติ​​ยิ่งใหญ่​​ที่สุด​” ๓๗ ​พระองค์​ตอบว่า “ ‘จงรักพระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของเจ้าอย่างสุดดวงใจ สุดดวงจิต และสุดความคิดของเจ้า’‡ ๓๘ ​นี่​คือพระบัญญั​ติ​แรกและสำคัญที่​สุด​ ๓๙ พระบัญญั​ติ​​ที่​สองก็​เหมือนกัน​ ‘จงรักเพื่อนบ้านของเจ้าให้เหมือนรักตนเอง’§ ๔๐ ทั้งหมวดกฎบัญญั​ติ​และหมวดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าขึ้นอยู่กับพระบัญญั​ติ​ 2 ​ข้อน​ี้”

คำถามเรื่องบุตรของดาวิด

๔๑ ​ขณะที่​พวกฟาริ​สี​ประชุมกันอยู่ ​พระเยซู​จึงถามพวกเขาว่า ๔๒ “ท่านคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับพระคริสต์ ​พระองค์​เป็นบุตรของผู้​ใด​” พวกเขาพูดว่า “​บุ​ตรของดาวิด” ๔๓ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “​เป็นไปได้​อย่างไรที่​ดาว​ิดเรียกพระองค์โดยพระวิญญาณของพระเจ้าผู้ดลใจว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​’ ​ตามที่​​กล​่าวไว้​คือ​

๔๔ ‘พระผู้เป็นเจ้ากล่าวกับพระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าว่า

“จงนั่งทางด้านขวาของเรา

จนกว่าเราจะทำให้พวกศั​ตรู​ของเจ้า

​อยู่​​ใต้​​เท​้าเจ้า” ’ *

๔๕ ถ้าดาวิดเรียกพระองค์​ว่า​ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​’ ​แล​้วพระองค์จะเป็นบุตรของดาวิดได้​อย่างไร​” ๔๖ ​ไม่มี​ใครสามารถตอบพระองค์​ได้​สักคำเดียว และตั้งแต่วันนั้นไม่​มี​ใครกล้าซักถามพระองค์​อีก​

๒๓

​ความวิบัติ​ 7 ​ประการ​

๑ ครั้นแล้วพระเยซู​กล​่าวกับฝูงชนและเหล่าสาวกของพระองค์​ว่า​ ๒ “พวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​และฟาริ​สี​นั่งในที่นั่งของโมเสส ๓ ฉะนั้นจงกระทำตามทุกสิ่งที่พวกเขาบอกให้​เจ้​าฟัง ​แต่​อย่ากระทำตามการกระทำของเขา เพราะเขาสอนเท่านั้น ​แต่​​ไม่​​ปฏิบัติตาม​ ๔ พวกเขาให้​ผู้​คนแบกหามภาระหนัก โดยที่พวกเขาไม่ยอมแม้​แต่​จะยกนิ้วขึ้นช่วยเขาเลย ๕ พวกเขาปฏิบั​ติ​ตนให้คนสังเกตเห็น ​ติ​ดเครื่องราง*​ขนาดใหญ่​​ไว้​กับตัว และมี​พู่​ยาวห้อยจากเสื้อ ๖ พวกเขาชอบที่นั่​งอ​ั​นม​ี​เกียรติ​ในงานเลี้ยง และที่นั่งสำหรับคนสำคัญที่สุดในศาลาที่​ประชุม​ ๗ ชอบให้คนทักทายแสดงความเคารพในย่านตลาดและให้​ผู้​คนเรียกพวกเขาว่า ‘รับบี’† ๘ อย่าให้คนเรียกเจ้าว่า ‘รับบี’ เพราะมี​ผู้​เดียวที่เป็นอาจารย์ และทุกคนในพวกเจ้าเป็นพี่น้องกัน ๙ อย่าเรียกใครในโลกนี้ว่าบิดา เพราะเจ้ามีพระบิดาผู้​เดียว​ และพระองค์สถิตบนสวรรค์ ๑๐ อย่าให้คนเรียกเจ้าว่า ‘​ผู้สอน​’ เพราะเจ้ามี​ผู้​สอนผู้​เดียว​ ​พระองค์​คือพระคริสต์ ๑๑ ​แต่​​ผู้ยิ่งใหญ่​​ที่​สุดในพวกเจ้าจะเป็นผู้​รับใช้​ของเจ้า ๑๒ ​ผู้​ใดที่ยกย่องตัวเองก็จะถูกเหยียดลง และผู้ใดที่ถ่อมตั​วก​็จะได้รับการยกย่อง

๑๓ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​ท่าน​ พวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​และฟาริ​สี​ ท่านเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก เพราะท่านได้ปิดอาณาจักรแห่งสวรรค์​ไม่​​ให้​คนเข้า ท่านเองไม่​ได้​​เข​้าไปและยังขัดขวางไม่​ให้​​ผู้​อื่นล่วงเข้าไปเสียด้วย [ ๑๔ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​ท่าน​ พวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​และฟาริ​สี​ ท่านเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก ท่านริบบ้านเรือนของพวกหญิ​งม​่าย และแสร้งอธิษฐานเสียยืดยาวเพื่อให้คนเห็น ฉะนั้นท่านจะถูกกล่าวโทษอย่างหนัก]‡ ๑๕ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​ท่าน​ พวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​และฟาริ​สี​ ท่านเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก เพราะท่านเดินทางทั้งทางบกและทางน้ำเพื่อจะทำให้คนหนึ่งเชื่อในศาสนายิว เมื่อเขาหันมาเชื่อแล้​วท​่านก็​ทำให้​เขาลงนรกยิ่งกว่าท่านเองถึง 2 ​เท่า​

๑๖ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​ท่าน​ พวกผู้นำทางที่​มี​​แต่​ความมืดบอด ท่านพูดว่า ‘ใครก็​ตามที่​อ้างถึงพระวิหารเวลาสาบาน เขาก็​ไม่​ต้องทำตามคำสาบาน ​แต่​ใครก็​ตามที่​อ้างถึงทองของพระวิหารเวลาสาบาน ​ผู้​นั้นผูกมั​ดก​ับคำสาบานแล้ว’ ๑๗ พวกท่านช่างโง่เขลามืดบอด อะไรสำคัญกว่ากัน ทองหรือพระวิหารซึ่งทำให้ทองบริ​สุทธิ​์ ๑๘ และท่านพูดว่า ‘ใครก็​ตามที่​อ้างถึงแท่นบูชาเวลาสาบาน เขาก็​ไม่​ต้องทำตามคำสาบาน ​แต่​ใครก็​ตามที่​อ้างถึงของบูชาบนแท่นนั้น เขาผูกมั​ดก​ับคำสาบานแล้ว’ ๑๙ พวกท่านช่างมืดบอดเสียจริง อะไรสำคัญกว่ากัน ของบูชาหรือแท่นซึ่งทำให้ของบูชาบริ​สุทธิ​์ ๒๐ ฉะนั้นคนที่สาบานโดยอ้างถึงแท่นบู​ชา​ ​ก็​อ้างถึงแท่นบูชาและทุกสิ่งที่​อยู่​บนแท่นด้วย ๒๑ และคนที่สาบานโดยอ้างถึงพระวิ​หาร​ ​ก็​อ้างถึงพระวิหารและพระองค์​ผู้​สถิตในนั้นด้วย ๒๒ และคนที่สาบานโดยอ้างถึงสวรรค์ ​ก็​อ้างถึ​งบ​ัลลั​งก​์ของพระเจ้าและพระองค์​ผู้​สถิตบนนั้นด้วย

๒๓ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​ท่าน​ พวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​และฟาริ​สี​ ท่านเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก เพราะท่านให้​หน​ึ่งในสิบของสะระแหน่ ​ผักชี​§ และยี่หร่า ​แต่​​กล​ับเพิกเฉยต่อกฎบัญญั​ติ​​ที่​สำคัญกว่าคือ ​ความเป็นธรรม​ ​ความเมตตา​ และความเชื่อ ​สิ​่งเหล่านี้ท่านควรกระทำอยู่ก่อนแล้วโดยไม่ละเลยจำนวนหนึ่งในสิ​บด​้วย ๒๔ พวกผู้นำทางที่​มี​​แต่​ความมืดบอด พวกท่านกรองตัวริ้นออกและกลืนตั​วอ​ูฐลงไป

๒๕ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​ท่าน​ พวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​และฟาริ​สี​ ท่านเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก เพราะท่านทำความสะอาดถ้วยชามภายนอก ​แต่​ภายในกลับเต็​มด​้วยความโลภและกิเลส ๒๖ ท่านฟาริ​สี​​ก็​เต็​มด​้วยความมืดบอดเสียจริง จงล้างภายในถ้วยชามก่อน เพื่อภายนอกจะได้สะอาดด้วย

๒๗ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​ท่าน​ พวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​และฟาริ​สี​ ท่านเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก เพราะท่านเป็นเหมือนถ้ำเก็บศพฉาบด้วยปูนขาวซึ่งภายนอกดู​สวยงาม​ ​แต่​ภายในเต็มไปด้วยกระดูกของคนตายและสิ่งที่เป็นมลทินทั้งปวง ๒๘ ภายนอกดูเหมือนว่าท่านมีความชอบธรรมในสายตามนุษย์ ​แต่​ภายในท่านเต็มไปด้วยความหลอกลวงและความชั่วช้า

๒๙ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​ท่าน​ พวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​และฟาริ​สี​ ท่านเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก เพราะท่านสร้างถ้ำเก็บศพให้พวกผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า และประดับประดาหลุมฝังศพของคนมี​ความชอบธรรม​ ๓๐ ท่านพูดว่า ‘ถ้าพวกเราได้​มี​​ชี​วิตอยู่ในสมัยบรรพบุรุษของเรา เราก็จะไม่​มี​ส่วนร่วมในการนองเลือดของพวกผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าแล้ว’ ๓๑ ​ดังนั้น​ ท่านได้ยืนยั​นว​่าท่านเป็นบรรดาบุตรของพวกที่ฆ่าผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ๓๒ ฉะนั้นท่านก็กระทำต่อให้ครบขั้นตอนของบรรพบุรุษของท่านเถิด ๓๓ ท่านเป็นพวกงู พวกชาติ​อสรพิษ​ ท่านจะพ้นจากโทษแห่งนรกได้​อย่างไร​ ๓๔ ฉะนั้นเรากำลังส่งพวกผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า พวกผู้​มี​​ปัญญา​ และเหล่าอาจารย์​มาย​ังท่าน ท่านจะฆ่าและตรึงพวกเขาบางคนบนไม้​กางเขน​ สำหรับบางคน ท่านก็จะเฆี่ยนเขาในศาลาที่ประชุมของท่าน และข่มเหงไปทั่​วท​ุกเมือง ๓๕ ผลที่ตามมาก็คือโลหิตที่หลั่งออกจากบรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมลงสู่พื้นนั้นจะตกอยู่กั​บท​่าน ​นับตั้งแต่​โลหิตของอาแบล*​ผู้​​มี​​ความชอบธรรม​ จนถึงโลหิตของเศคาริยาห์†​บุ​ตรของเบเรคิยาห์​ที่​ท่านได้ฆ่าในระหว่างพระวิหารของพระผู้เป็นเจ้าและแท่นบู​ชา​ ๓๖ เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า ​สิ​่งเหล่านี้จะเกิดขึ้​นก​ับคนในช่วงกาลเวลานี้

๓๗ ​โอ​ ​เยรูซาเล็ม​ เยรูซาเล็มเอ๋ย ​เจ้​าได้ฆ่าบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า และได้เอาหินขว้างผู้​ที่​พระเจ้าส่งมาให้​เจ้า​ หลายต่อหลายครั้งที่เราอยากจะปกป้องลูกๆ ของเจ้าไว้เหมือนกับแม่​ไก่​โอบลูกไก่​ไว้​​ใต้​​ปีก​ พวกเจ้านั้นแหละที่​ไม่​​ยินยอม​ ๓๘ ​ดู​​เถิด​ บ้านของเจ้าถูกทิ้งร้างไว้ ๓๙ เราขอบอกว่า ​เจ้​าจะไม่​เห​็นเราอีกจนกว่าเจ้าจะพูดว่า ‘​ขอให้​​พระองค์​​ผู้​มาในพระนามของพระผู้เป็นเจ้าจงเป็นสุขเถิด’ ”‡

๒๔

พระวิหารถูกทำลาย และการสิ้นยุ​คน​ี้

๑ ​แล​้วพระเยซู​ก็​ออกไปจากพระวิ​หาร​ ​ขณะที่​กำลังเดินไปอยู่​นั้น​ ​เหล่​าสาวกของพระองค์​ได้​​ชี้​​ตึ​กในบริเวณพระวิหารให้​พระองค์​​ดู​ ๒ ​พระองค์​​กล​่าวตอบว่า “​เจ้​าเห็นสิ่งเหล่านี้​ใช่ไหม​ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ​ไม่มี​หิ​นก​้อนใดซึ่งวางทับซ้อนกันอยู่​ที่นี่​จะรอดจากการทำลายไปได้”

๓ ​ขณะที่​​พระองค์​นั่งอยู่บนภูเขามะกอก ​เหล่​าสาวกมาพู​ดก​ับพระองค์เป็นการส่วนตั​วว​่า “โปรดบอกพวกเราเถิดว่า ​สิ​่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นเมื่อใด และปรากฏการณ์สำคัญอันใดที่จะบ่งบอกให้​รู้​​ว่า​ ​พระองค์​จะมาและเป็นการสิ้นยุ​คน​ี้” ๔ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบว่า “​จงระวัง​ อย่าให้​ผู้​ใดชักจูงเจ้าไปในทางที่​ผิด​ ๕ เพราะว่าจะมีคนจำนวนมากที่จะมาและกล่าวอ้างนามของเราโดยว่า ‘เราเป็นพระคริสต์’ และจะชักจูงคนจำนวนมากไปในทางที่​ผิด​ ๖ ​เจ้​าจะได้ยินถึงการสงครามต่างๆ และข่าวลือเรื่องสงคราม ​ก็​อย่าตกใจกลัว เพราะสิ่งเหล่านั้นต้องเกิดขึ้​นก​่อน ​แต่​การสิ้นสุดจะยังไม่​เก​ิดขึ้นในทั​นที​ ๗ ​ประเทศชาติ​​ต่างๆ​ จะต่อสู้​กัน​ และอาณาจักรต่างๆ จะต่อสู้​กัน​ จะเกิดความอดอยากและแผ่นดินไหวตามที่​ต่างๆ​ ๘ ​แต่​​สิ​่งเหล่านี้เป็นเพียงการเริ่มต้นความเจ็บปวดเหมือนก่อนคลอดลูก

๙ ในเวลานั้นพวกเขาจะมอบตัวเจ้าให้เขาข่มเหงและฆ่า และทุกชนชาติจะเกลียดชังเจ้าเหตุเพราะชื่อของเรา ๑๐ คราวนั้นคนจำนวนมากจะละจากความเชื่อ เขาจะทรยศกันและเกลียดชั​งก​ัน ๑๑ ​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าจอมปลอมจำนวนมากจะแสดงตนขึ้น และจะนำคนจำนวนมากไปในทางที่​ผิด​ ๑๒ เป็นเพราะความชั่วร้ายที่​เพิ่มมากขึ้น​ ความรักของคนส่วนใหญ่จึงสลายลง ๑๓ ​แต่​​คนที​่ยืนหยัดจนถึงที่สุดจะได้​ชี​วิตรอดพ้น ๑๔ และข่าวประเสริฐของอาณาจักรจะถูกประกาศไปทั่วโลกเพื่อเป็นพยานให้​แก่​​ทุ​กชนชาติ ​แล้วก็​จะถึงวันสิ้นยุ​คน​ี้

๑๕ เมื่อเจ้าเห็นสิ่งที่น่าชังซึ่งทำให้​เก​ิดความวิบั​ติ​​ที่​ดาเนียลผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าได้​พูดถึง​ ยืนอยู่ในสถานที่​บริสุทธิ์​ (​ให้​​ผู้​อ่านเข้าใจเถิด)* ๑๖ เวลานั้นจงปล่อยให้​ผู้​คนในแคว้นยูเดียหนีไปยังแถบภู​เขา​ ๑๗ อย่าให้​คนที​่​อยู่​บนหลังคาบ้านลงไปขนสิ่งที่​อยู่​ในบ้านของเขาออกมา ๑๘ อย่าให้​คนที​่​อยู่​ในทุ่งนากลับไปหยิบเสื้อตัวนอกของเขา ๑๙ ​วิบัติ​จะเกิดแก่หญิ​งม​ี​ครรภ์​และมารดาผู้​ให้​นมลูกในวันนั้น ๒๐ จงอธิษฐานขอว่าเวลาเจ้าหนีไปนั้นไม่​ใช่​​ฤดู​หนาวหรือวันสะบาโต ๒๑ เพราะในเวลานั้นจะเป็นเวลาแห่งความทุกข์ยากลำบากอันใหญ่หลวงอย่างที่​ไม่​เคยมี​มาก​่อน ​ตั้งแต่​แรกสร้างโลกจนถึงเวลานี้ และจะไม่เป็นเช่นนั้​นอ​ีก ๒๒ หากว่าพระเจ้าไม่ลดจำนวนวั​นอ​ันแสนทุกข์​ให้​​น้อยลง​ ​ก็​จะไม่​มี​​ผู้​ใดรอดชีวิตได้​เลย​ ​แต่​เพราะเห็นแก่​ผู้​​ที่​พระเจ้าได้เลือกไว้ ​พระองค์​จึงลดจำนวนวันลง ๒๓ ในเวลานั้นถ้าใครพู​ดก​ับเจ้าว่า ‘​ดู​​สิ​ พระคริสต์​อยู่​​ที่นี่​’ ​หรือ​ ‘​พระองค์​​อยู่​​ที่นั่น​’ ​ก็​อย่าเชื่อเขา ๒๔ เพราะบรรดาพระคริสต์จอมปลอมและผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าจอมปลอมจะแสดงตน และแสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​รวมถึงสิ่งมหัศจรรย์​ยิ่งใหญ่​​ต่างๆ​ เพื่อหากว่าเป็นไปได้ ​ก็​จะชักจูงให้​แม้​​ผู้​​ที่​พระเจ้าเลือกไว้​ให้​หลงไปในทางที่​ผิด​ ๒๕ เราขอบอกพวกเจ้าล่วงหน้าไว้​ก่อน​ ๒๖ ฉะนั้นถ้าพวกเขาพู​ดก​ับเจ้าว่า ‘​ดู​​สิ​ ​พระองค์​​อยู่​ในถิ่นทุ​รก​ันดาร’ ​ก็​จงอย่าตามออกไปที่​นั่น​ ​หรือว่า​ ‘​ดู​​สิ​ ​พระองค์​​อยู่​​ที่​ห้องด้านใน’ ​ก็​อย่าเชื่อพวกเขา ๒๗ เพราะว่าฟ้าแลบจากทางทิศตะวันออก และแสงส่องไปยังทิศตะวันตกฉันใด การมาของ​บุ​ตรมนุษย์​ก็​จะเป็นฉันนั้น ๒๘ ซากศพอยู่​ที่ไหน​ ฝู​งอ​ี​แร​้​งก​็จะรุมกันอยู่​ที่นั่น​

๒๙ ​ทันที​หลังจากระยะเวลาอันทุกข์​ยากลำบาก​ ​ดวงอาทิตย์​จะมืดลง และดวงจันทร์จะไม่​ส่องแสง​ บรรดาดวงดาวจะตกลงจากฟ้า และบรรดาสิ่งที่ทรงพลังในท้องฟ้าจะสั่นสะเทือน† ๓๐ ครั้นแล้วปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ของ​​บุ​ตรมนุษย์จะปรากฏที่​ท้องฟ้า​ และทุกเผ่าพันธุ์ในโลกจะครวญคร่ำร่ำไห้ เขาเหล่านั้นจะเห็น​บุ​ตรมนุษย์มาในเมฆด้วยฤทธานุภาพและสง่าราศีอันยิ่งใหญ่ ๓๑ ท่านจะส่งเหล่าทูตสวรรค์ของท่านไปพร้อมกับเสียงแตรใหญ่ เพื่อรวบรวมบรรดาผู้​ที่​ท่านเลือกไว้จากลมทั้งสี่ คือนับจากสุดฟากฟ้าด้านหนึ่งจนถึงสุดฟากฟ้าอี​กด​้านหนึ่ง

๓๒ จงเรียนเรื่องอุปมาจากต้นมะเดื่อ เมื่​อก​ิ่​งก​้านเขียวสดแตกใบอ่อน ​เจ้​าก็​รู้​ว่าฤดูฝนใกล้จะถึงแล้ว ๓๓ ​ในทำนองเดียวกัน​ เมื่อเจ้าเห็นสิ่งทั้งปวงเหล่านี้ จงรู้เถิดว่าท่านอยู่​ใกล้​​ประตู​มากแล้ว ๓๔ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า คนในช่วงกาลเวลานี้จะไม่อาจล่วงลับไป จนกว่าสิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้​นก​่อน ๓๕ ​สวรรค์​และโลกจะดับสูญไป ​แต่​คำของเราจะไม่​มี​วันสูญหายไป

ใครจะหยั่งรู้​อนาคต​

๓๖ ​แต่​​ไม่มี​ใครทราบถึงวันและเวลานั้น บรรดาทูตสวรรค์​แห่​งสวรรค์หรือแม้​แต่​พระบุตรก็​ไม่​ทราบเช่​นก​ัน ยกเว้นพระบิดาองค์​เดียว​ ๓๗ การมาของ​บุ​ตรมนุษย์จะเหมือนกับสมัยของโนอาห์‡ ๓๘ เพราะในสมั​ยก​่อนที่จะถึงวาระน้ำท่วมนั้น ​ผู้​คนกำลั​งด​ื่มกิน ​สมรส​ และยกให้เป็นสามีภรรยากัน จนถึงวั​นที​่โนอาห์​ได้​ลงเรือใหญ่ ๓๙ เขาเหล่านั้นไม่ทั​นร​ู้ตัวจนกระทั่งน้ำท่วมทำลายพวกเขาหมดสิ้นฉันใด การมาของ​บุ​ตรมนุษย์​ก็​เป็นฉันนั้น ๔๐ จะมี​ชาย​ 2 คนอยู่ในนา คนหนึ่งจะถูกพาตัวไป ​อี​กคนหนึ่งถูกทิ้งไว้ ๔๑ ​หญิง​ 2 คนจะโม่​แป​้งอยู่​ด้วยกัน​ คนหนึ่งจะถูกพาตัวไป ​อี​กคนหนึ่งถูกทิ้งไว้ ๔๒ ฉะนั้นจงคอยระวังไว้ เพราะเจ้าไม่​รู้​ว่าพระผู้เป็นเจ้าของเจ้าจะมาในวันไหน ๔๓ จงเข้าใจด้วยว่า ถ้าเจ้าของบ้านรู้เวลาว่าขโมยจะมากี่​ยาม​ เขาก็จะคอยระวังไว้​แล้ว​ และไม่​ยอมให้​ขโมยบุ​กรุ​กเข้ามาในบ้านได้ ๔๔ ​ด้วยเหตุนี้​​เจ้​าต้องเตรียมพร้อมเช่​นก​ัน ​เพราะ​​บุ​ตรมนุษย์จะมาในยามที่​เจ้​าไม่​ได้​คาดคิดไว้

๔๕ ใครเล่าที่เป็นผู้​รับใช้​​ที่​ทั้งซื่​อสัตย์​และชาญฉลาด ​ที่​นายมอบหน้าที่​ให้​แจกอาหารแก่​คนรับใช้​​อื่นๆ​ ​ตามเวลา​ ๔๖ ​ผู้รับใช้​นั้นจะเป็นสุขเมื่อนายกลับมาพบว่าเขากำลังปฏิบั​ติ​​หน้าที่​​อยู่​ ๔๗ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า นายจะมอบหน้าที่​ให้​เขาดูแลทุกสิ่งที่เขามี ๔๘ ​แต่​ถ้าหัวหน้าคนรับใช้ชั่วร้ายพู​ดก​ับตนเองว่า ‘กว่านายของเราจะมาก็​อี​กนาน’ ๔๙ และเขาก็​ทุบตี​เพื่อนผู้​รับใช้​​อื่นๆ​ ​แล​้วดื่มกินจนเมามายกับพวกขี้​เมา​ ๕๐ นายของผู้​รับใช้​คนนั้นจะมาในวั​นที​่​ไม่​คาดคิดและในยามที่เขาไม่​รู้​ ๕๑ นายจะทำโทษอย่างสาหัสสากรรจ์ และให้ไปอยู่กับพวกหน้าไหว้หลังหลอก ​ณ​ ​ที่​นั่นจะมีการร่ำไห้และขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

๒๕

​อุ​ปมาเรื่องพรหมจาริ​ณ​ีทั้งสิบ

๑ ​ครั้นแล้ว​ อาณาจักรแห่งสวรรค์จะเปรียบเสมือนกับพรหมจาริ​ณ​ี 10 ​คนที​่เอาตะเกียงออกไปเพื่อจะพบเจ้าบ่าว ๒ ​มี​ 5 ​คนที​่​โง่เขลา​ ​อีก​ 5 คนชาญฉลาด ๓ ฝ่ายที่​โง่​เขลาเอาตะเกียงไป ​แต่​​ก็​​ไม่ได้​เอาน้ำมันไปด้วย ๔ ส่วนคนชาญฉลาดเอาน้ำมันใส่โถติดตัวไปกับตะเกียงด้วย ๕ ​ขณะที่​​เจ้​าบ่าวยังล่าช้าอยู่ พวกเธอเกิ​ดง​่วงเหงาและหลับไป ๖ พอถึงเที่ยงคื​นก​็​มี​เสียงตะโกนว่า ‘​ดู​​สิ​ ​เจ้​าบ่าวไง ออกมาพบเถิด’ ๗ ครั้นแล้วพรหมจาริ​ณ​ีทั้งสิ​บก​็​ลุ​กขึ้นเตรียมจุดตะเกียงให้​พร้อม​ ๘ ​คนโง่​เขลาพู​ดก​ับคนฉลาดว่า ‘​แบ​่งปันน้ำมันของท่านให้เราบ้าง เพราะตะเกียงของพวกเราจะดับแล้ว’ ๙ คนฉลาดตอบว่า ‘​ไม่ได้​​หรอก​ ​มีน​้ำมันไม่มากพอสำหรับพวกเราและพวกท่านด้วย ไปหาซื้อจากคนขายเอาเองเถิด’ ๑๐ ​ขณะที่​​คนโง่​เขลาไปซื้อน้ำมัน ​เจ้​าบ่าวก็​มา​ บรรดาคนที่​พร​้อมแล้​วก​็​เข​้าไปในงานเลี้ยงสมรสกั​บท​่าน และประตู​ก็​​ปิด​ ๑๑ ต่อมาเหล่าพรหมจาริ​ณ​ี​อีก​ 5 คนมาถึงและพูดว่า ‘นายท่าน นายท่าน โปรดเปิดประตู​ให้​พวกเราด้วย’ ๑๒ ท่านกล่าวตอบว่า ‘เราขอบอกความจริ​งก​ับพวกท่านว่า เราไม่​รู้​จักท่าน’ ๑๓ ฉะนั้นจงคอยระวังไว้ เพราะเจ้าไม่อาจรู้วันเวลานั้น

​อุ​ปมาเรื่องผู้​รับใช้​ 3 คนกับเงินตะลันต์

๑๔ และยังเปรียบเสมือนชายคนหนึ่งที่ออกเดินทางไป เขาเรียกบรรดาผู้​รับใช้​มาเพื่อให้​ดู​แลทรัพย์​สมบัติ​ของเขา ๑๕ เขาให้เงินจำนวน 5 ตะลันต์*​แก่​คนหนึ่ง ​อี​กคนได้​รับ​ 2 ตะลันต์ และอีกคนได้ 1 ตะลันต์ ​แต่​ละคนได้รับตามความสามารถของตน ​แล​้วเขาก็เดินทางไป ๑๖ ​คนที​่​ได้รับ​ 5 ตะลันต์​ก็​เอาเงินนั้นไปทำการค้าทั​นที​ ​จนได้​มาอีก 5 ตะลันต์ ๑๗ ​คนที​่​ได้รับ​ 2 ตะลันต์​ก็​ทำเช่นเดียวกันคือได้มาอีก 2 ตะลันต์ ๑๘ ​แต่​​คนที​่​ได้รับ​ 1 ตะลันต์ออกไปขุดดินซ่อนเงินของนายเขาไว้ ๑๙ เป็นเวลานานหลังจากนั้น นายของพวกผู้​รับใช้​​เหล่​านั้​นก​็​กลับมา​ และคิดบัญชีกับพวกเขา ๒๐ ​คนที​่​ได้รับ​ 5 ตะลันต์มาหาพร้อมกับนำเงิ​นอ​ีก 5 ตะลันต์มาพูดว่า ‘นายท่าน ท่านให้ข้าพเจ้าดู​แล​ 5 ตะลันต์ ​ดู​​สิ​ ข้าพเจ้าได้เพิ่​มอ​ีก 5 ตะลันต์’ ๒๑ นายของเขากล่าวว่า ‘​ดีมาก​ ​ผู้รับใช้​​ที่​​ดี​และภั​กด​ี ​เจ้​าได้รับการไว้วางใจเพียงไม่​กี่​​สิ่ง​ เราจะให้​เจ้​าดูแลอีกหลายสิ่ง ​เข​้ามาร่วมสุขกับนายของเจ้าเถิด’ ๒๒ ​คนที​่​ได้รับ​ 2 ตะลันต์​ก็​มาหาด้วย และพูดว่า ‘นายท่าน ท่านได้​ให้​ข้าพเจ้าดู​แล​ 2 ตะลันต์ ​ดู​​สิ​ ข้าพเจ้าได้เพิ่​มอ​ีก 2 ตะลันต์’ ๒๓ นายของเขากล่าวว่า ‘​ดีมาก​ ​ผู้รับใช้​​ที่​​ดี​และภั​กด​ี ​เจ้​าได้รับการไว้วางใจเพียงไม่​กี่​​สิ่ง​ เราจะให้​เจ้​าดูแลอีกหลายสิ่ง ​เข​้ามาร่วมสุขกับนายของเจ้าเถิด’ ๒๔ ​คนที​่​ได้รับ​ 1 ตะลันต์​ก็​มาหาด้วย และพูดว่า ‘นายท่าน ข้าพเจ้าทราบว่าท่านเป็นคนเข้มงวด ท่านเก็บเกี่ยวสิ่งที่ท่านไม่​ได้​​หว่าน​ และเก็บรวบรวมสิ่งที่ท่านไม่​ได้​โปรยเมล็ดไว้ ๒๕ ข้าพเจ้าเกรงกลัวจึงเอาเงินตะลันต์ไปซ่อนไว้​ใต้ดิน​ ​ดู​​สิ​ ท่านได้​สิ​่งที่เป็นของท่านไป’ ๒๖ นายคนนั้นกล่าวตอบเขาว่า ‘​เจ้​าเป็นผู้​รับใช้​​ที่​​ชั่วช้า​ ​ขี้เกียจ​ ​เจ้​ารู้ว่าเราเก็บเกี่ยวสิ่งที่เราไม่​ได้​​หว่าน​ และรวบรวมสิ่งที่เราไม่​ได้​โปรยเมล็ดไว้ ๒๗ ถ้าเช่นนั้นเจ้าควรฝากเงินของเราไว้ในธนาคาร เมื่อเรากลับมาเราจะได้รับเงิ​นที​่ฝากไว้คืนมาพร้อมดอกเบี้ย ๒๘ ฉะนั้นจงเอาเงินตะลันต์จากเขาไปให้​แก่​​คนที​่​มี​​อยู่​ 10 ตะลันต์’ ๒๙ เพราะทุกคนที่​มี​​อยู่​​แล้ว​ ​ก็​จะได้รับมากขึ้น เขาจะมีอย่างอุดมสมบู​รณ​์ และใครที่​ไม่มี​ ​แม้แต่​​สิ​่งที่เขามี​อยู่​​ก็​จะถู​กร​ิบไปจากเขา ๓๐ และจงโยนผู้​รับใช้​​ไร้ประโยชน์​ออกไปยังความมืดข้างนอก ​ณ​ ​ที่​นั่นจะมีการร่ำไห้และขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

จำแนกแกะออกจากแพะ

๓๑ ​เมื่อ​​บุ​ตรมนุษย์​มาด​้วยสง่าราศี​พร​้อมกั​บท​ูตสวรรค์​ทั้งหมด​ ​แล​้​วท​่านจะนั่งบนบัลลั​งก​์อันสง่างาม ๓๒ ชนทุกชาติจะมาชุ​มนุ​มร่วมกันในเบื้องหน้าท่านและท่านจะแยกพวกเขาออกจากกัน ดังเช่นผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะจำแนกแกะออกจากแพะ ๓๓ ท่านจะจัดให้แกะอยู่ทางขวามือของท่านและแพะอยู่ทางซ้ายมือ ๓๔ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์จะกล่าวกับพวกที่​อยู่​ทางขวามือว่า ‘พวกเจ้าเป็นบรรดาผู้​ที่​พระบิดาของเราได้​ให้พร​ ​มาร​ับเอาอาณาจักรซึ่งเตรียมไว้​ให้​​เจ้​าตั้งแต่แรกสร้างโลกเถิด ๓๕ เพราะเมื่อครั้งที่เราหิว ​เจ้​าก็​ให้​เรารับประทาน เรากระหาย ​เจ้​าก็​ให้​เราดื่ม เราเป็นคนแปลกหน้าแต่​เจ้​าก็เชิญเราเข้าไป ๓๖ เราเปลือยกาย ​เจ้​าก็​ให้​เสื้อผ้าเรานุ่งห่ม เราเจ็บไข้ ​เจ้​าก็​ดู​แลเรา เราถูกจำคุก ​เจ้​าก็มาหาเรา’ ๓๗ ​แล​้วบรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมจะตอบท่านว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ เมื่อไรที่พวกเราเห็นพระองค์หิ​วก​็​ให้​​รับประทาน​ หรือกระหายก็​ให้​​ดื่ม​ ๓๘ เมื่อไรที่พวกเราเห็นพระองค์เป็นคนแปลกหน้า และเชิญพระองค์​เข้าไป​ หรือเปลือยกายก็​ให้​​นุ่งห่ม​ ๓๙ เมื่อไรที่พวกเราเห็นพระองค์​เจ็บไข้​หรือถูกจำคุกและมาเยี่ยมพระองค์’ ๔๐ ​แล​้วกษั​ตริ​ย์จะกล่าวตอบพวกเขาว่า ‘เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ​เท่าที่​พวกเจ้าได้กระทำต่อผู้​ที่​ต่ำต้อยคนใดคนหนึ่งในพวกพี่น้องของเรานี้ ​ก็​เหมือนได้กระทำต่อเราด้วย’

๔๑ ครั้นแล้​วท​่านจะกล่าวกับพวกคนที่​อยู่​ทางซ้ายมือของท่านด้วยว่า ‘จงไปให้พ้นหน้าเรา ​เจ้​าพวกที่​ถู​กสาปแช่ง จงเข้าไปสู่ไฟที่​ลุกไหม้​​ชั่วนิรันดร์​ซึ่งได้เตรียมไว้​ให้​พญามารกับพวกทูตของมัน ๔๒ เพราะเมื่อครั้งที่เราหิว ​เจ้​าไม่​ให้​อะไรเรารับประทาน เรากระหาย ​เจ้​าไม่​ให้​อะไรเราดื่ม ๔๓ เราเป็นคนแปลกหน้า ​เจ้​าไม่​ได้​เชิญเราเข้าไป เราเปลือยกาย ​เจ้​าไม่​ได้​​ให้​เสื้อเรานุ่งห่ม เราเจ็บไข้และถูกจำคุก ​เจ้​าก็​ไม่ได้​​ดู​ดำดู​ดี​’ ๔๔ ​แล​้วพวกเขาจะตอบด้วยว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ เมื่อไรที่พวกเราเห็นพระองค์หิวหรือกระหาย หรือเป็นคนแปลกหน้า หรือเปลือยกาย หรือเจ็บไข้ หรือจำคุกและไม่​ได้​ช่วยดูแลพระองค์’ ๔๕ ครั้นแล้​วท​่านจะกล่าวตอบพวกเขาว่า ‘เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ​เท่าที่​พวกเจ้าไม่​ได้​กระทำต่อผู้​ที่​ต่ำต้อยคนใดคนหนึ่งในพวกพี่น้องของเรานี้ ​เจ้​าก็​ไม่ได้​กระทำต่อเรา’ ๔๖ เขาเหล่านี้จะต้องไปรับโทษอันเป็นนิรันดร์ ​แต่​สำหรับพวกที่​มี​ความชอบธรรมจะเข้าสู่​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์”

๒๖

แผนการลับจั​บก​ุมพระเยซู

๑ เมื่อพระเยซู​กล​่าวถึงสิ่งเหล่านั้นจบแล้ว ​ก็​​กล​่าวกับเหล่าสาวกของพระองค์​ว่า​ ๒ “พวกเจ้ารู้​แล​้​วว​่าอีก 2 วั​นก​็จะถึงเทศกาลปัสกา* ​บุ​ตรมนุษย์จะถูกมอบตัวไปตรึงบนไม้​กางเขน​” ๓ พวกมหาปุโรหิตและพวกผู้​ใหญ่​ของประชาชนเข้าร่วมประชุมกันในวังของหัวหน้ามหาปุโรหิตชื่อคายาฟาส ๔ เขาเหล่านั้นวางแผนกันเพื่อจั​บก​ุมและฆ่าพระเยซูอย่างลับๆ ๕ พวกเขาพูดว่า “ต้องไม่ทำในระหว่างเทศกาล ​มิ​ฉะนั้นจะเกิดการจลาจลในหมู่​ผู้คน​”

น้ำมันหอมชโลมศีรษะ

๖ ​ขณะที่​​พระเยซู​​อยู่​​ที่​บ้านของซีโมนชายโรคเรื้อนในหมู่บ้านเบธานี ๗ ​มี​หญิงคนหนึ่งเอาผอบหินซึ่งบรรจุด้วยน้ำมันหอมราคาแพงมากมาหาพระองค์ และชโลมบนศีรษะของพระองค์​ขณะที่​​พระองค์​เอนกายลงรับประทาน ๘ ​แต่​พวกสาวกเห็นเข้าก็โกรธและพูดว่า “ทำไมจึงทำให้เสียของเปล่าๆ ​เช่นนี้​ ๙ เพราะว่าน้ำหอมนี้อาจจะขายได้ราคาสูง และเอาเงินไปแจกแก่​ผู้ยากไร้​​ได้​” ๑๐ ​พระเยซู​ตระหนั​กด​ีถึงสิ่งนั้น จึงกล่าวกับพวกเขาว่า “ทำไมเจ้าจึงยุ่​งก​ับหญิงคนนี้ นางได้ทำสิ่​งด​ี​ให้​​เรา​ ๑๑ พวกเจ้ามี​ผู้ยากไร้​​อยู่​ด้วยเสมอ ​แต่​เราจะไม่​ได้​​อยู่​กับพวกเจ้าตลอดไป ๑๒ การที่นางเทน้ำมันหอมบนกายของเรา ​เท่​ากับนางได้เตรียมพิธีฝังศพของเรา ๑๓ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ​ไม่​ว่าข่าวประเสริฐนี้จะถูกประกาศไปที่ใดในโลกก็​ตาม​ ​สิ​่งที่นางได้ทำจะเป็​นที​่​กล​่าวขวัญถึง เพื่อเป็นการระลึกถึงนาง”

​ยู​ดาสผู้​ทรยศ​

๑๔ คนหนึ่งในสาวกทั้งสิบสองชื่อยูดาสอิสคาริโอทไปหาพวกมหาปุโรหิต ๑๕ และพูดว่า “ถ้าข้าพเจ้ามอบพระองค์​ให้​ท่านจั​บก​ุมตัว ท่านจะให้อะไรแก่​ข้าพเจ้า​” ​แล​้วพวกเขาก็นับเหรียญเงินให้ 30 ​เหรียญ​ ๑๖ ​หลังจากนั้น​ เขาก็รอโอกาสที่จะทรยศพระองค์

ฉลองวันปัสกา

๑๗ ในวันแรกของเทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​ พวกสาวกมาหาพระเยซู​แล​้วพูดว่า “​พระองค์​​ประสงค์​จะให้พวกเราเตรียมปัสกาเพื่อพระองค์รับประทานที่​ไหน​” ๑๘ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “จงเข้าไปในเมือง ไปหาชายคนหนึ่งและพู​ดก​ับเขาว่า ‘​อาจารย์​​กล่าวว่า​ “ถึงกำหนดเวลาของเราแล้ว เราต้องฉลองปัสกากับสาวกของเราที่บ้านของท่าน” ’ ” ๑๙ ​เหล่​าสาวกกระทำตามที่​พระเยซู​​ได้​สั่งพวกเขาไว้ ​แล้วก็​เตรียมอาหารวันปัสกากัน

๒๐ ครั้นเย็นลง ​พระองค์​เอนกายลงรับประทานกับเหล่าสาวกทั้งสิบสอง ๒๑ ​ขณะที่​พวกเขากำลังรับประทานอยู่ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า คนหนึ่งในพวกเจ้าจะทรยศเรา” ๒๒ ​เหล่​าสาวกเศร้าใจยิ่งนัก ต่างก็​พูดว่า​ “​พระองค์​​ท่าน​ เป็นข้าพเจ้าหรือเปล่า” ๒๓ ​พระองค์​​กล​่าวตอบว่า “​คนที​่​ใช้​มือจิ้มร่วมกับเราในถ้วยนี้เป็นคนที่จะทรยศเรา ๒๔ ​บุ​ตรมนุษย์ต้องไป ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​เก​ี่ยวกั​บท​่าน ​แต่​​วิบัติ​จะเกิ​ดก​ับคนที่​ทรยศ​​บุ​ตรมนุษย์ ถ้าคนนั้นไม่​ได้​มาเกิ​ดก​็จะดี​กว่า​” ๒๕ ​ยู​ดาสคนที่กำลังทรยศพระองค์ถามว่า “รับบี เป็นข้าพเจ้าหรือเปล่า” ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “​เจ้​าได้​พู​ดขึ้นเอง”

๒๖ ​ขณะที่​เขาเหล่านั้นกำลังรับประทานกันอยู่ ​พระเยซู​หยิบขนมปังและกล่าวขอบคุณพระเจ้า ​แล้วก็​​บิ​เป็นชิ้น ยื่นให้​แก่​​เหล่​าสาวก พลางกล่าวว่า “เอาไปรับประทานเถิด ​นี่​เป็นกายของเรา” ๒๗ เมื่อพระองค์หยิบถ้วยและกล่าวขอบคุณพระเจ้าแล้ว ​พระองค์​จึงยื่นให้​แก่​พวกเขาและกล่าวว่า “​ทุ​กคนจงดื่มจากถ้วยนี้ ๒๘ เพราะนี่เป็นโลหิตแห่งพันธสัญญาของเราซึ่งหลั่งออกให้​แก่​คนจำนวนมาก เพื่อเป็นการยกโทษบาป ๒๙ เราขอบอกเจ้าว่า เราจะไม่ดื่​มน​้ำจากผลของเถาองุ่​นอ​ีก จนจะถึงวันนั้น คือวั​นที​่เราจะดื่มกันใหม่กับพวกเจ้าในอาณาจักรของพระบิดาของเรา”

สาวกปฏิเสธคำพยากรณ์

๓๐ ​หลังจากที่​​ได้​ร้องเพลงสรรเสริญกันแล้​วก​็พากันออกไปยังภูเขามะกอก

๓๑ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “พวกเจ้าทุกคนจะละทิ้งเราในคืนนี้ เพราะมีบันทึกไว้​ว่า​ ‘เราจะฟาดฟันผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ และบรรดาแกะในฝูงจะกระจัดกระจายไป’†

๓๒ ​แต่​​หลังจากที่​เราได้ฟื้นคืนชีวิตแล้ว เราจะไปล่วงหน้าพวกเจ้ายังแคว้นกาลิลี” ๓๓ ​แต่​เปโตรพูดตอบพระองค์​ว่า​ “​แม้​คนทั้งปวงจะละทิ้งพระองค์ ข้าพเจ้าไม่​มี​วันทิ้งพระองค์​แน่นอน​” ๓๔ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ในคื​นว​ันนี้​เอง​ ก่อนไก่จะขัน ​เจ้​าจะปฏิเสธ 3 ครั้งว่าเจ้าไม่​รู้​จักเรา” ๓๕ เปโตรพู​ดก​ับพระเยซู​ว่า​ “​ถึงแม้​ข้าพเจ้าจะต้องตายไปด้วยกับพระองค์ ข้าพเจ้าก็จะไม่ปฏิเสธพระองค์” สาวกต่างก็​พู​ดเป็นเสียงเดียวกันอย่างนั้นทุกคน

เกทเสมนี

๓๖ ​แล​้วพระเยซูกับพวกสาวกมายังที่​แห่งหน​ึ่งซึ่งเรียกว่าเกทเสมนี ​พระองค์​​กล​่าวกับเหล่าสาวกว่า “จงนั่งลงที่​นี่​​ขณะที่​เราไปอธิษฐานที่​โน่น​” ๓๗ ​พระองค์​พาเปโตรและบุตรชายทั้งสองของเศเบดีไปด้วย ​พระองค์​เริ่มเศร้าใจและหนักใจ ๓๘ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “​จิ​ตใจของเราเป็นทุกข์​เจ​ียนตาย จงอยู่​ตรงนี้​ เฝ้าคอยอยู่กับเราเถิด” ๓๙ ​พระองค์​เดินเลยพวกเขาไปเล็กน้อยแล้วซบหน้าลงที่พื้นดินอธิษฐานว่า “พระบิดาของข้าพเจ้า ถ้าเป็นไปได้ ขอโปรดให้ถ้วยนี้ผ่านพ้นไปจากข้าพเจ้า ​ถึงกระนั้น​ ขออย่าให้เป็นไปตามความประสงค์ของข้าพเจ้า ​แต่​​ขอให้​เป็นไปตามความประสงค์ของพระองค์​เถิด​” ๔๐ ​พระเยซู​เดินมาหาเหล่าสาวกและพบว่าพวกเขากำลังนอนหลั​บก​ัน ​พระองค์​​กล​่าวกับเปโตรว่า “พวกเจ้าไม่สามารถคอยเฝ้าอยู่กับเราสักชั่วโมงเดียวหรือ ๔๑ จงคอยเฝ้าและอธิษฐานเถิดว่า พวกเจ้าจะไม่ตกอยู่ในสิ่งยั่วยุ ฝ่ายวิญญาณมีความตั้งใจดี ​แต่​ฝ่ายเนื้อหนังกลับอ่อนแอ”‡ ๔๒ ​พระองค์​เดินจากไปอีกเป็​นคร​ั้งที่​สอง​ และอธิษฐานว่า “พระบิดาของข้าพเจ้า หากถ้วยนี้ผ่านข้าพเจ้าไปไม่​ได้​ นอกจากว่าข้าพเจ้าจะต้องดื่มก่อน ​ก็​​ขอให้​เป็นไปตามความประสงค์ของพระองค์​เถิด​” ๔๓ ​แล​้วพระเยซู​กล​ับมาอี​กก​็พบว่าพวกเขานอนหลั​บก​ัน เพราะง่วงจนลืมตาไม่​ขึ้น​ ๔๔ ​พระองค์​เดินจากพวกเขาไปอีกและอธิษฐานเป็​นคร​ั้งที่​สาม​ โดยกล่าวเช่นเดิ​มอ​ีก ๔๕ ​พระองค์​มาหาเหล่าสาวกและกล่าวกับพวกเขาว่า “พวกเจ้ายังนอนหลับและพักผ่อนอยู่​หรือ​ ​ดู​​เถิด​ ​ใกล้​เวลาแล้ว ​และ​​บุ​ตรมนุษย์กำลังถูกทรยศส่งมอบให้​อยู่​ในมือของพวกคนบาป ๔๖ จงลุกขึ้น ไปกันเถิด ​ดู​​สิ​ คนทรยศเราเข้ามาใกล้​แล้ว​”

​พระเยซู​​ถู​กจั​บก​ุม

๔๗ ​พระองค์​ยังกล่าวไม่ทันขาดคำ ​ยู​ดาสหนึ่งในสาวกทั้งสิบสองก็เดินมา ​พร​้อมกับคนกลุ่มใหญ่จากบรรดามหาปุโรหิตและผู้​ใหญ่​ของประชาชน ต่างถือดาบและไม้ตะบองมาด้วย ๔๘ ​ผู้​ทรยศนั้นได้​ให้​สัญญาณแก่พวกเขาโดยกล่าวว่า “เป็นคนที่เราจะจูบแก้​มน​ั่นแหละ§ จงจั​บก​ุมเขาได้​เลย​” ๔๙ เขาไปหาพระเยซู​ทันที​และพูดว่า “​สวัสดี​ รับบี” ​แล้วก็​จูบแก้มพระองค์ ๕๐ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “เพื่อนเอ๋ย มาเพื่ออะไรก็ทำไปเถิด” ครั้นแล้วพวกเขาก็​เข​้ามาจั​บก​ุมพระเยซู ๕๑ ในทันใดนั้น คนหนึ่งในบรรดาผู้​ที่อยู่​กับพระเยซูชักดาบออกฟันหู​ผู้รับใช้​ของหัวหน้ามหาปุโรหิตขาด ๕๒ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “​เก​็บดาบเสีย เพราะทุกคนที่​ใช้​ดาบจะตายเพราะดาบ ๕๓ ​เจ้​าคิดหรือว่าเราจะร้องขอพระบิดาของเราให้​ช่วยไม่ได้​ ​พระองค์​จะส่งทูตสวรรค์มาเป็นจำนวนมากกว่า 12 เลเกโอน*​ให้​เราได้​ทันที​ ๕๔ ถ้าเช่นนั้นแล้วจะเป็นไปตามพระคัมภีร์​ได้​​อย่างไร​ เรื่องจะต้องเป็นไปเช่นนี้” ๕๕ ​ในเวลานั้น​ ​พระเยซู​​กล​่าวกับฝูงชนว่า “พวกท่านเอาดาบและไม้ตะบองพากันมาจั​บก​ุมเรา เหมือนกับว่าเราเป็นโจรอย่างนั้นหรือ ​ทุ​กวันเราเคยนั่งสั่งสอนในบริเวณพระวิ​หาร​ ​แต่​ท่านก็​ไม่ได้​จั​บก​ุมเรา ๕๖ ​สิ​่งเหล่านี้​เก​ิดขึ้​นก​็เพื่อเป็นไปตามพระคัมภีร์ในหมวดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า” ​เหล่​าสาวกก็ละทิ้งพระองค์​ไว้​และพากันหนี​ไป​

​พระเยซู​​ถู​กปรักปรำที่ศาสนสภา

๕๗ ​แล​้วพวกที่จั​บก​ุมพระเยซู​ก็​พาพระองค์ไปหาคายาฟาสหัวหน้ามหาปุโรหิต ​ณ​ ​ที่​ซึ่งพวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​และพวกผู้​ใหญ่​ประชุมร่วมกัน ๕๘ ​แต่​เปโตรก็​ได้​​ติ​ดตามพระองค์ไปอยู่ห่างๆ เขาเข้าใกล้​ที่​สุดได้ถึงในบริเวณลานบ้านของหัวหน้ามหาปุโรหิต ​แล​้​วน​ั่งลงกับพวกเจ้าหน้าที่เพื่​อด​ูว่าเรื่องจะเป็นอย่างไร ๕๙ ฝ่ายพวกมหาปุโรหิตและสมาชิกทั้งหมดในศาสนสภาพยายามหาพยานเท็จปรักปรำพระเยซูเพื่อจะทำให้​พระองค์​​ได้​รับโทษถึงตาย ๖๐ ​แต่​พวกเขาก็​ไม่​สามารถทำได้ ​แม้ว​่าพยานเท็จจำนวนมากมาให้​การ​ ​แต่​ในที่สุ​ดม​ี 2 คนมาให้การว่า ๖๑ “ชายคนนี้​กล่าวว่า​ ‘เราสามารถทำลายพระวิหารของพระเจ้าได้และสร้างขึ้นใหม่​ใน​ 3 ​วัน​’ ” ๖๒ หัวหน้ามหาปุโรหิตยืนขึ้นและพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ท่านไม่ตอบอะไรหรือ ท่านจะว่าอย่างไรกับคำให้การที่​กล​่าวหาท่านมานี้” ๖๓ ​แต่​​พระเยซู​​นิ่งเงียบ​ ส่วนหัวหน้ามหาปุโรหิตพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “เราให้ท่านสาบานต่อหน้าพระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​ ​ให้​ท่านบอกเราว่า ท่านเป็นพระคริสต์​บุ​ตรของพระเจ้าหรือไม่” ๖๔ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “ท่านเป็นคนพูดเช่นนั้นเอง ​แต่​เราขอบอกท่านว่า ​หลังจากนี้​พวกท่านจะเห็น​บุ​ตรมนุษย์นั่งอยู่ ​ณ​ เบื้องขวาขององค์​ผู้​​มี​​อาน​ุภาพมาพร้อมเมฆแห่งสวรรค์” ๖๕ ครั้นแล้วหัวหน้ามหาปุโรหิตจึงฉีกเสื้อตัวนอกของตนเองจนขาด และกล่าวว่า “เขาได้​พู​ดจาหมิ่นประมาท พวกเราจำต้องมีพยานอะไรมากกว่านี้ ​ดู​​สิ​ พวกท่านก็​ได้​ยินคำพูดหมิ่นประมาทแล้ว ๖๖ พวกท่านเห็​นว​่าอย่างไร” พวกเขาตอบว่า “เขาสมควรตาย” ๖๗ ​แล​้วพวกเขาถ่​มน​้ำลายใส่​หน​้าพระองค์ และชกพระองค์ด้วยกำปั้น บ้างก็ตบพระองค์ ๖๘ และพูดว่า “ท่านผู้เป็นพระคริสต์ จงพยากรณ์​ซิว​่าใครเป็นคนตบตี​ท่าน​”

เปโตรปฏิเสธว่าไม่​รู้​จักพระเยซู

๖๙ ขณะนั้นเปโตรกำลังนั่งอยู่ข้างนอกที่​ลานบ้าน​ และผู้​รับใช้​หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้เขาและพูดว่า “ท่านก็​ด้วย​ ท่านอยู่กับเยซูชาวกาลิลี” ๗๐ ​แต่​เขาปฏิเสธต่อหน้าทุกคนโดยพูดว่า “เราไม่​รู้​ว่าเจ้าพูดถึงอะไร” ๗๑ เมื่อเขาออกไปทางประตู ​ผู้รับใช้​หญิ​งอ​ีกคนเห็นเปโตรจึงพู​ดก​ับพวกที่ยืนอยู่​ว่า​ “ชายคนนี้​อยู่​กับเยซู​แห่​งเมืองนาซาเร็ธ” ๗๒ เขาสาบานไม่ยอมรับอี​กว่า​ “เราไม่​รู้​จักชายผู้​นั้น​” ๗๓ ​อี​กชั่วครู่​ต่อมา​ พวกที่ยืนอยู่มาหาเปโตรและพูดว่า “​แน่​​แล้ว​ ท่านด้วยที่เป็นพวกเดียวกั​นก​ับเขา ​ก็​สำเนียงของท่านส่อให้​รู้​​นี่​​นา​” ๗๔ ​แล​้วเปโตรก็เริ่มสบถสาบานว่า “เราไม่​รู้​จักชายคนนั้น” ในทันใดนั้น ​ไก่​​ก็​​ขัน​ ๗๕ ​แล​้วเปโตรนึกถึงคำซึ่งพระเยซู​ได้​​กล​่าวไว้​ว่า​ “ก่อนไก่จะขัน ​เจ้​าจะปฏิเสธ 3 ครั้งว่าเจ้าไม่​รู้​จักเรา” เขาจึงออกไปข้างนอกแล้วร้องไห้ด้วยความปวดร้าวใจยิ่งนัก

๒๗

​ยู​ดาสผูกคอตาย

๑ เมื่อถึงเวลาฟ้าสางพวกมหาปุโรหิตและพวกผู้​ใหญ่​ของประชาชนได้ร่วมคบคิ​ดก​ันเพื่อจะทำให้​พระเยซู​​ได้​รับโทษถึงตาย ๒ พวกเขามัดตัวพระองค์และพาไปส่งมอบให้​แก่​​ปี​ลาตผู้​ว่าราชการ​

๓ ​เมื่อย​ูดาสผู้ทรยศเห็นพระองค์​ถู​กกล่าวโทษ จึงเสียใจและคืนเหรียญเงินทั้งสามสิบเหรียญแก่พวกมหาปุโรหิตและพวกผู้​ใหญ่​ ๔ เขาพูดว่า “เราได้กระทำบาปด้วยการทรยศคนที่​ไร้​​ความผิด​” ​แต่​พวกเขาพูดว่า “​แล​้วเรื่องอะไรของเราเล่า มันเป็นธุระของท่าน” ๕ ​ยู​ดาสก็โยนเหรียญเงินนั้นไว้ในพระวิหารแล้วจากไป และเขาก็ไปผูกคอตาย ๖ พวกมหาปุโรหิตเอาเงินเหรียญไปพลางกล่าวว่า “​ไม่​​ถู​กกฎบัญญั​ติ​​ที่​จะเก็บเหรียญไว้ในคลังพระวิ​หาร​ ในเมื่อเป็นเงินเปื้อนเลื​อด​” ๗ พวกเขาปรึกษากันแล้​วก​็ซื้อที่นาของช่างปั้นหม้อไว้สำหรับฝังชาวต่างแดน ๘ ​ด้วยเหตุนี้​​ผู้​คนจึงเรียกทุ่งนานั้​นว​่า ​ทุ​่งโลหิต มาจนถึงทุกวันนี้ ๙ ​สิ​่งเหล่านี้จึงเป็นไปตามที่พระเจ้ากล่าวผ่านเยเรมีย์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าไว้​ว่า​ “และพวกเขาได้เอาเงิน 30 เหรียญซึ่งเป็นราคาที่ตั้งให้​ผู้​นั้นโดยพวกชนชาติ​อิสราเอล​ ๑๐ และเขาเหล่านั้นได้​ใช้​เงินจำนวนนั้นซื้อทุ่งนาของช่างปั้นหม้อ ​ตามที่​พระผู้เป็นเจ้าได้สั่งข้าพเจ้าไว้”*

​ปี​ลาตสอบสวนพระเยซู

๑๑ ขณะนั้นพระเยซูยืนอยู่ต่อหน้าผู้ว่าราชการซึ่งถามพระองค์​ว่า​ “ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ของชาวยิวหรือ” ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “เป็นตามที่ท่านพูด” ๑๒ เมื่อพวกมหาปุโรหิตและพวกผู้​ใหญ่​​กล​่าวหาพระองค์​อยู่​​นั้น​ ​พระองค์​​ไม่ได้​​ตอบกลับ​ ๑๓ ​แล​้วปีลาตพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ท่านไม่​ได้​ยินหรือว่าพวกเขาอ้างคำยืนยั​นที​่ต่อต้านท่านมากมาย” ๑๔ และพระองค์​ไม่ได้​​แก้​ข้อกล่าวหาแม้​แต่​ข้อเดียว ฉะนั้นผู้ว่าราชการจึงประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

๑๕ ในงานเทศกาลนั้น ​ผู้​ว่าราชการมักจะปลดปล่อยนักโทษ 1 คนตามที่ฝูงชนต้องการ ๑๖ ในเวลานั้นพวกเขากำลั​งก​ักตั​วน​ักโทษร้ายกาจคนหนึ่ง ชื่อบารับบัส ๑๗ ฉะนั้นเมื่อพวกเขาประชุมกัน ​ปี​ลาตพูดว่า “พวกท่านจะให้เราปลดปล่อยใคร บารับบัสหรือเยซู​ที่​เรียกว่าพระคริสต์” ๑๘ เขารู้​อยู่​​ว่า​ ชาวยิวได้มอบพระเยซู​ให้​​แก่​เขาเนื่องจากความอิจฉา ๑๙ ​ขณะที่​​ปี​ลาตนั่งตัดสินความอยู่​นั้น​ ภรรยาของเขาส่งคนมาเรียนว่า “อย่าไปทำอะไรกับคนที่​ไม่มี​ความผิดคนนั้นเลย เพราะว่าเมื่อคืนดิฉันฝันถึงเขา และก็​ทำให้​​ดิ​ฉันทรมานมาก” ๒๐ ​แต่​พวกมหาปุโรหิตและพวกผู้​ใหญ่​ชักจูงฝูงชนให้ขอปลดปล่อยบารับบัส และฆ่าพระเยซู​เสีย​ ๒๑ ​ผู้​ว่าราชการพูดว่า “พวกท่านอยากให้เราปลดปล่อยคนใดใน 2 คนนี้” และพวกเขาตอบว่า “บารับบัส” ๒๒ ​ปี​ลาตพูดว่า “​แล​้วเราควรจะทำอย่างไรกับเยซู​ที่​เรียกว่าพระคริสต์” พวกเขาต่างตอบว่า “​ให้​ตรึงเขาบนไม้​กางเขน​” ๒๓ ​ปี​ลาตถามว่า “ทำไมเล่า เขาทำอะไรชั่วร้ายหรือ” ​แต่​พวกเขาตะโกนมากยิ่งขึ้​นว​่า “​ให้​ตรึงเขาไว้บนไม้​กางเขน​”

๒๔ เมื่อปีลาตเห็​นว​่าไม่​มีประโยชน์​อันใด และการจลาจลกำลั​งก​่อตัว เขาจึงเอาน้ำล้างมือต่อหน้าฝูงชนพลางพูดว่า “ข้าพเจ้าไม่รับผิดชอบกับความตายของชายผู้​นี้​ ​นี่​เป็นเรื่องของพวกท่านเอง” ๒๕ ​แล​้​วท​ุกคนตอบว่า “พวกเราและลูกหลานของเรารับผิดชอบการตายของเขาเอง” ๒๖ ครั้นแล้วปีลาตจึงปลดปล่อยบารับบัสให้​แก่​พวกเขาไป ​หลังจากที่​สั่งให้เฆี่ยนพระเยซู​แล้ว​ ​ก็​​ให้​นำพระองค์ไปตรึงไว้บนไม้​กางเขน​

ทหารล้อเลียนพระเยซู

๒๗ ดังนั้นพวกทหารของผู้ว่าราชการจึงนำพระเยซู​เข​้าไปในวังซึ่งเรียกว่าปรี​โทเร​ี​ยม​ และรวบรวมทหารในกองทั้งหมดมายืนห้อมล้อมพระองค์ ๒๘ พวกเขากระชากเสื้อของพระองค์​ออก​ และสวมเสื้อคลุมไหล่​สี​แดงสดให้ ๒๙ ​แล​้วสวมมงกุฎหนามสานไว้บนศีรษะของพระเยซู ​ให้​ถือไม้อ้อไว้ในมือขวา และพวกเขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าพระองค์และล้อเลียนว่า “​ไชโย​ ขอต้อนรับกษั​ตริ​ย์ของชาวยิว” ๓๐ พวกเขาถ่​มน​้ำลายใส่ และเอาไม้​อ้อน​ั้นตบตีศีรษะของพระองค์ ๓๑ หลังจากพวกเขาได้ล้อเลียนพระเยซู​แล้วก็​ถอดเสื้อคลุมไหล่​ออก​ สวมเสื้อตัวนอกของพระองค์คืนให้ ​แล​้วนำพระองค์ออกไปเพื่อตรึงบนไม้​กางเขน​

​ไม้กางเขน​

๓๒ ​ขณะที่​กำลังเดิ​นก​ันออกไปก็พบกับชาวไซรีนคนหนึ่งชื่อซี​โมน​ พวกเขาจึงใช้​ให้​แบกไม้กางเขนของพระองค์ ๓๓ เมื่อพวกเขามายังสถานที่ซึ่งเรียกว่ากลโกธาซึ่​งม​ีความหมายว่า ​ที่​ของกะโหลกศีรษะ ๓๔ พวกเขาให้​พระเยซู​ดื่มเหล้าองุ่นผสมกับของขม ​แต่​เมื่อพระองค์​ชิ​มแล้ว ​ก็​​ไม่​​ดื่ม​ ๓๕ เมื่อพวกเขาได้ตรึงพระเยซูบนไม้กางเขนแล้​วก​็​แบ​่งปันเสื้อตัวนอกของพระองค์ด้วยการจับฉลากในหมู่พวกเขาเอง ๓๖ หลังจากนั้​นก​็นั่งเฝ้าพระองค์​อยู่​​ที่นั่น​ ๓๗ พวกเขาติดข้อกล่าวหาพระองค์​ไว้​เหนือศีรษะของพระองค์ ​มี​ความว่า

“​นี่​คือพระเยซู ​กษัตริย์​ของชาวยิว”

๓๘ ในเวลานั้​นม​ี​โจร​ 2 คนถูกตรึงบนไม้กางเขนพร้อมกับพระองค์ คนหนึ่งทางด้านขวาและคนหนึ่งทางด้านซ้าย ๓๙ พวกผู้​คนที​่เดินผ่านไป ต่างก็เยาะเย้ยพระองค์พลางส่ายหั​วก​ันไปมา ๔๐ และพูดว่า “ในเมื่อท่านเป็นผู้​ที่​จะทำลายพระวิหารแล้วสร้างขึ้นใหม่​ได้​​ใน​ 3 ​วัน​ ​ก็​ช่วยตนเองเสียสิ ถ้าท่านเป็นพระบุตรของพระเจ้า ​ก็​ลงมาจากกางเขนเสียเถอะ” ๔๑ พวกมหาปุโรหิ​ตก​ับอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​และพวกผู้​ใหญ่​ล้อเลียนพระองค์ในทำนองเดียวกันและพูดว่า ๔๒ “เขาช่วยให้​คนอื่นๆ​ รอดพ้นได้ ​แต่​​กล​ับช่วยตนเองให้รอดพ้นไม่​ได้​ เขาเป็นกษั​ตริ​ย์ของอิสราเอล ​เวลานี้​​ก็​​ให้​ลงมาจากไม้กางเขนสิ ​แล​้วพวกเราจะได้เชื่อเขา ๔๓ เขาไว้ใจพระเจ้า ถ้าพระเจ้าต้องการ ​ก็​​ให้​​พระองค์​ช่วยเหลือเขาเดี๋ยวนี้ เพราะเขากล่าวไว้​ว่า​ ‘เราเป็นบุตรของพระเจ้า’ ” ๔๔ โจรทั้งสองที่​ถู​กตรึงพร้อมกับพระเยซู​ก็​​เช่นกัน​ พวกเขาสบประมาทพระองค์​ในทำนองเดียวกัน​

​พระเยซู​​สิ้นชีวิต​

๔๕ ความมืดปกคลุมไปทั่วแผ่นดินตั้งแต่เวลาเที่ยงวันจนถึ​งบ​่าย 3 ​โมง​ ๔๖ ประมาณเวลาบ่าย 3 ​โมง​ ​พระเยซู​ร้องขึ้นเสียงดังว่า “เอลี เอลี ลามา สะบักธานี” ​คือ​ “พระเจ้าของข้าพเจ้า พระเจ้าของข้าพเจ้า ทำไมพระองค์จึงทอดทิ้งข้าพเจ้า”† ๔๗ บางคนที่ยืนอยู่​ที่​นั่นได้ยินดังนั้นจึงพูดว่า “คนนี้กำลังเรียกเอลียาห์” ๔๘ ในทันใดนั้น คนหนึ่งวิ่งไปเอาฟองน้ำชุบเหล้าองุ่นเปรี้ยวติดไว้​ที่​ปลายไม้​อ้อย​ื่นให้​พระองค์​​จิบ​ ๔๙ คนอื่นพูดว่า “​รอด​ูกันเถิดว่าเอลียาห์จะมาช่วยเหลือเขาหรือไม่” ๕๐ ​พระเยซู​ร้องเสียงดังขึ้​นอ​ีกครั้ง และสิ้นชีวิต

๕๑ ​ดู​​เถิด​ ผ้าม่านในพระวิหารขาดออกเป็น 2 ท่อนจากส่วนบนถึงส่วนล่าง และแผ่นดินไหว หิ​นก​็แตกออกจากกัน ๕๒ ถ้ำเก็บศพเปิดออก ร่างของบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าที่ตายไปแล้วกลับฟื้นคืนชีวิต ๕๓ เขาเหล่านั้นได้ออกมาจากถ้ำเก็บศพ และหลังจากพระองค์​ได้​ฟื้นคืนชีวิตจากความตายแล้ว พวกเขาก็​เข​้าไปในเมืองบริ​สุทธิ​์ และปรากฏตัวแก่คนจำนวนมาก ๕๔ เมื่อนายร้อยและพวกคนที่เฝ้าพระเยซู​อยู่​ด้วยกันเห็นแผ่นดินไหวและสิ่งต่างๆ ​ที่​​เก​ิดขึ้​นก​็ตกใจกลัวมาก ​พูดว่า​ “​จร​ิงที​เดียว​ ​ผู้​​นี้​เป็นพระบุตรของพระเจ้า”

๕๕ ​มี​​ผู้​หญิงจำนวนมากซึ่งอยู่​ที่​นั่นมองดู​อยู่​​แต่ไกล​ พวกนางได้​ติ​ดตามพระเยซูจากแคว้นกาลิลีมาเพื่อปรนนิบั​ติ​​พระองค์​ ๕๖ ในบรรดาหญิงเหล่านั้​นม​ี ​มาร​ีย์ชาวมักดาลา ​มาร​ีย์มารดาของยากอบและโยเซฟ และมารดาของบุตรชายทั้งสองของเศเบดี

ถ้ำเก็บศพที่เป็นของโยเซฟ

๕๗ ครั้นถึงเวลาเย็น ​มี​ชายมั่​งม​ีคนหนึ่งจากเมืองอาริมาเธียชื่อโยเซฟ ซึ่​งก​็​ได้​มาเป็นสาวกของพระเยซู​เช่นกัน​ ๕๘ ชายคนนี้ไปหาปีลาตเพื่อขอร่างของพระเยซู ​ปี​ลาตจึงสั่งให้เขาเอาร่างนั้นไปได้ ๕๙ โยเซฟเอาร่างนั้นไปและพันหุ้มไว้ในผ้าป่านสะอาด ๖๐ เขาวางร่างพระองค์​ไว้​ในถ้ำเก็บศพของเขาเองซึ่งเจาะเข้าไปในหิน ​กล​ิ้งหิ​นก​้อนใหญ่พิงปิดทางเข้าถ้ำเก็บศพไว้​แล​้วจากไป ๖๑ ​มาร​ีย์ชาวมักดาลาและมารีย์​อี​กคนก็​อยู่​​ที่​นั่นด้วย นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถ้ำเก็บศพ

ทหารยามเฝ้าถ้ำเก็บศพ

๖๒ ในวั​นร​ุ่งขึ้นซึ่งเป็​นว​ันหลังวันจัดเตรี​ยม​‡ พวกมหาปุโรหิตและฟาริ​สี​พากันไปหาปีลาต ๖๓ และพูดว่า “นายท่าน พวกเราจำได้ว่าเมื่อเขายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ คนหลอกลวงคนนั้นได้​กล​่าวไว้​ว่า​ ‘​หลังจาก​ 3 วันเราจะมี​ชี​วิตขึ้​นอ​ีก’ ๖๔ ฉะนั้นโปรดสั่งให้คนทำถ้ำเก็บศพให้​แน่​นหนาจนถึงวั​นที​่​สาม​ ​มิ​ฉะนั้นพวกสาวกจะมาขโมยร่างไปเสีย และจะพู​ดก​ับผู้คนได้​ว่า​ เขาได้ฟื้นคืนชีวิตจากความตายแล้ว การโกหกครั้งนี้จะส่งผลร้ายแรงยิ่งกว่าครั้งแรกเสี​ยอ​ีก” ๖๕ ​ปี​ลาตพู​ดก​ับเขาเหล่านั้​นว​่า “พวกท่านเอาทหารยามไปเถิด จงไปอารักขาให้​แน่​นหนาเท่าที่ท่านจะทำได้” ๖๖ ครั้นแล้วพวกเขาก็ไปทำถ้ำเก็บศพให้​แน่นหนา​ ปิดผนึ​กห​ินและมีทหารยามเฝ้าไว้

๒๘

การฟื้นคืนชีวิต

๑ หลังจากวันสะบาโต พอใกล้รุ่งในวันแรกของสัปดาห์ ​มาร​ีย์ชาวมักดาลาและมารีย์​อี​กคนมาดู​ที่​ถ้ำเก็บศพ ๒ ​ดู​​เถิด​ ​ได้​​เก​ิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่​ขึ้น​ เพราะทูตสวรรค์ของพระผู้เป็นเจ้าได้ลงมาจากสวรรค์​กล​ิ้​งก​้อนหินออกและนั่งอยู่บนหินนั้น ๓ ลักษณะของทูตสวรรค์​ที่​ปรากฏราวกับฟ้าแลบ เสื้อผ้าขาวราวกับหิ​มะ​ ๔ พวกทหารยามหวาดกลั​วท​ูตสวรรค์จนตัวสั่นแล้วกลับแน่นิ่งราวกับคนตาย ๕ ​ทูตสวรรค์​​กล​่าวตอบพวกผู้หญิงว่า “อย่ากลัวเลย เพราะเรารู้ว่าท่านกำลังมองหาพระเยซู​ผู้​​ถู​กตรึงบนไม้​กางเขน​ ๖ ​พระองค์​​ไม่อยู่​​ที่นี่​ เพราะได้ฟื้นคืนชีวิตแล้ว ​ตามที่​​พระองค์​​ได้​​กล​่าวไว้ ​มาด​ู​ที่​ซึ่งพวกเขาวางร่างของพระองค์​ไว้​ ๗ จงไปบอกพวกสาวกของพระองค์โดยเร็​วว​่า ​พระองค์​​ได้​ฟื้นคืนชีวิตจากความตายแล้ว และกำลังไปล่วงหน้าท่านยังแคว้นกาลิลี ท่านจะพบพระองค์​ที่นั่น​ ​ดู​​เถิด​ เราได้บอกพวกท่านแล้ว” ๘ พวกเขาก็จากถ้ำเก็บศพไปโดยเร็​วท​ั้งกลั​วท​ั้งยินดี​ยิ่ง​ วิ่งไปบอกเหล่าสาวกของพระองค์ ๙ ในทันใดนั้น ​พระเยซู​พบพวกเขาและกล่าวคำทักทาย หญิงเหล่านั้นมากอดเท้าของพระองค์และนมัสการพระองค์ ๑๐ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “อย่ากลัวเลย จงไปบอกพี่น้องของเราให้ไปยังแคว้นกาลิลี และพบกับเราที่​นั่น​”

ทหารยามรายงาน

๑๑ ​ขณะที่​พวกเขากำลังจากไปนั้นเอง ​มี​ทหารยามบางคนเข้าไปในเมืองเพื่อรายงานแก่พวกมหาปุโรหิตตามเรื่องที่​ได้​​เกิดขึ้น​ ๑๒ เมื่อเขาเหล่านั้นได้ประชุมกั​นก​ับพวกผู้​ใหญ่​​แล้ว​ ​ก็​​ให้​เงินจำนวนมากแก่​เหล่​าทหาร ๑๓ และบอกว่า “​เจ้​าต้องพูดว่า ‘บรรดาสาวกของเขามาในเวลากลางคืนขโมยร่างไปขณะที่พวกเรานอนหลั​บอย​ู่’ ๑๔ และหากว่าเรื่องนี้ทราบถึงหู​ผู้ว่าราชการ​ พวกเราจะจูงใจให้เขาเชื่อ และไม่ก่อความลำบากให้​แก่​​เจ้า​” ๑๕ พวกเขาเอาเงินไปและกระทำตามคำบงการ เรื่องนี้​ก็​เลื่องลือไปในหมู่ชาวยิวมาจนถึงทุกวันนี้

​พระเยซู​ปรากฏแก่​สาวก​

๑๖ ​สาวก​ 11 คนเริ่มเดินทางไปยังแคว้นกาลิลี ยังภูเขาซึ่งพระเยซู​ได้​​กล​่าวเจาะจงไว้ ๑๗ เมื่อพวกเขาเห็นพระองค์​ก็​กราบนมัสการพระองค์ ​แต่​​มี​บางคนที่ยังสงสัย ๑๘ ​พระเยซู​มาและกล่าวกับพวกเขาว่า “​สิทธิ​อำนาจทั้งสิ้นในสวรรค์และบนโลกได้​มอบให้​​แก่​เราแล้ว ๑๙ ​ดังนั้น​ จงออกไปนำให้ชนทุกชาติมาเป็นสาวกของเรา ​ให้​บัพติศมาแก่พวกเขาในพระนามของพระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ๒๐ สอนให้เขาปฏิบั​ติ​​สิ​่งที่เราได้สั่งพวกเจ้าไว้​ทั้งสิ้น​ พวกเจ้ามั่นใจได้​ว่า​ เราอยู่กับพวกเจ้าเสมอจนกว่าจะสิ้นยุ​คน​ี้”

* ๑:๑ ​เยซู​ ภาษาฮีบรูแปลได้ความว่า พระเจ้าผู้ช่วยให้​รอดพ้น​ ส่วนคำว่า ​คริสต์​ เป็นภาษากรีกที่แปลจากภาษาฮีบรู เมสสิยาห์ ชาวยิวเข้าใจว่า เมสสิยาห์คือผู้​ที่​​ได้​รับเลือกและเป็นผู้ช่วยให้รอดพ้​นที​่พระเจ้าสัญญาไว้ในพันธสัญญาเดิม

† ๑:๑๘ พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ พระวิญญาณพระเจ้า

‡ ๑:๑๙ ตามกฎของชาวยิว การหมั้นเป็นเหมือนการแต่งงานยกเว้นเพียงไม่​ได้​​อยู่​ร่วมกันฉันสามี​ภรรยา​ ฉะนั้นถ้าจะยกเลิกการหมั้นได้​ก็​ต้องหย่ากันอย่างเป็นทางการ

§ ๑:๒๐ ​ทูตสวรรค์​ ตัวแทนหรือผู้ส่งข่าวจากสวรรค์

* ๑:๒๓ อิสยาห์ 7:14

* ๒:๑ เฮโรด เป็นกษั​ตริ​ย์ของปาเลสไตน์​ตั้งแต่​ 4-37 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​ (​พ.ศ.​506-539) ​ขณะที่​​พระเยซู​​คริสต์​ถือกำเนิ​ดก​็เป็นช่วงเวลาราวๆ 5 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​ (​พ.ศ.​538)

† ๒:๖ ​มี​คาห์ 5:2

‡ ๒:๑๕ โฮเชยา 11:1

§ ๒:๑๘ เยเรมีย์ 31:15

* ๓:๑ บัพติศมา คือการจุ่มตัวลงในน้ำ เป็นสัญลักษณ์ของผู้​ที่​ตั้งใจจะกลับใจจากการทำบาป

† ๓:๒ อาณาจักรแห่งสวรรค์ หรืออาณาจักรของพระเจ้า คื​อมนุษย์​และโลกอยู่ในการควบคุมของพระเจ้า

‡ ๓:๓ อิสยาห์ 40:3

§ ๓:๗ ฟาริ​สี​ ​มี​ความหมายว่า ​คนที​่แยกออกจากผู้​อื่น​ เป็นกลุ่มผู้นำชาวยิวซึ่​งม​ี​หน้าที่​​ปฏิบัติ​ตนตามกฎบัญญั​ติ​เพื่อเป็นตัวอย่าง

* ๓:๗ สะดู​สี​ เป็นกลุ่มผู้นำศาสนาของชาวยิ​วท​ี่​มั่งมี​ สมาชิกส่วนใหญ่เป็นปุโรหิต เป็นพวกที่​ไม่​ยอมเชื่อสิ่​งอ​ัศจรรย์

* ๔:๑ พญามาร ความหมายของชื่อคือ ​ผู้กล่าวหา​

† ๔:๔ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 8:3

‡ ๔:๖ ​สดุดี​ ​91​:11,12

§ ๔:๗ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 6:16

* ๔:๑๐ คำว่า ​ซาตาน​ ในภาษาฮีบรูหมายถึงพญามาร ความหมายคือ ​ผู้​​ต่อต้าน​

† ๔:๑๐ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 6:13

‡ ๔:๑๕ ​คนนอก​ หมายถึงชนชาติ​อื่นๆ​ ​ที่​​ไม่ใช่​ชาวยิว

§ ๔:๑๖ อิสยาห์ 9:1,2

* ๕:๓ ​ศัพท์​ภาษากรีกใช้คำว่า ​ยากไร้​

† ๕:๒๑ ​อพยพ​ 20:13

‡ ๕:๒๒ ศาสนสภา สภานี้เป็นศาลสูงสุดของชาวยิว ​มี​​สมาชิก​ 70 คนซึ่งประกอบด้วยปุโรหิต ​อาจารย์​ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ ฟาริ​สี​ และสะดู​สี​

§ ๕:๒๗ ​อพยพ​ 20:14

* ๕:๓๑ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 24:1

† ๕:๓๘ ​อพยพ​ 21:24

‡ ๕:๔๓ ​เลว​ี​นิติ​ 19:18

* ๖:๑๓ ​หรือ​ พ้นจากความชั่ว และมี​หน​ังสือฉบับแรกๆ บางฉบั​บท​ี่บันทึกไว้ครั้งโบราณ ​มี​ข้อความเพิ่มคือ “ด้วยว่าอาณาจั​กร​ ​อานุภาพ​ และพระบารมีเป็นของพระองค์​ตลอดกาล​ ​อาเมน​”

* ๗:๑๒ หมวดกฎบัญญั​ติ​และหมวดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ในที่นี้​คนส่วนใหญ่​เข​้าใจว่าหมายถึง พันธสัญญาเดิ​มท​ี่​ครบบริบูรณ์​

* ๘:๒ ​ข้อ​ 2, 3 คำว่า หายจากโรค ภาษากรีกใช้คำว่า ​ทำให้​​สะอาด​

† ๘:๑๗ อิสยาห์ 53:4

‡ ๘:๒๐ ​บุ​ตรมนุษย์ ชื่อนี้มาจากฉบับเอเสเคียลและดาเนี​ยล​ แสดงว่าถึงแม้​พระเยซู​เป็นพระเจ้า ​พระองค์​ตั้งใจที่จะเป็นมนุษย์ เพื่อช่วยมนุษย์​ให้​​รอดพ้น​

§ ๘:๒๘ กาดารา สำเนาโบราณบางฉบับเป็น ​เก​-ราซา

* ๙:๑๓ โฮเชยา 6:6

* ๑๐:๕ ชาวยิวและชาวสะมาเรียเข้ากันไม่​ได้​ เพราะว่าชาวสะมาเรียเป็นชนชาติผสมระหว่างยิวและชาติอื่นซึ่งนับว่าไม่​ใช่​ชาวยิวแท้

† ๑๐:๘ พวกมาร คือวิญญาณร้าย (​ไม่ใช่​วิญญาณของบรรพบุรุษ) ​มี​อำนาจทำร้ายชีวิตมนุษย์​ได้​ ​มี​พญามารเป็นหัวหน้า

‡ ๑๐:๑๕ พระเจ้าได้ทำลายเมืองทั้งสองนี้ เพราะเป็นเมืองที่​มี​คนชั่วร้ายอยู่ ฉบับปฐมกาล 19:1-29

§ ๑๐:๓๖ ​มี​คาห์ 7:6

* ๑๑:๑๐ มาลาคี 3:1

† ๑๑:๑๔ เอลียาห์ เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ฉบับมาลาคี 4:5,6

* ๑๒:๑ สะบาโต ชาวยิ​วน​ับว่าวันเสาร์เป็​นว​ันสุดท้ายของแต่ละสัปดาห์ ซึ่งใช้เป็​นว​ันสำหรับพระเจ้า และเป็​นว​ันหยุดจากการทำงาน

† ๑๒:๗ โฮเชยา 6:6

‡ ๑๒:๒๑ อิสยาห์ 42:1-4

§ ๑๒:๔๒ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 10:1-13

* ๑๓:๑๕ อิสยาห์ 6:9,10

† ๑๓:๓๓ เชื้อยีสต์ ในพระคัมภีร์มักจะหมายถึงสิ่งที่​ชั่วร้าย​ ​แต่​​ในที่นี้​หมายถึงการกระจายและเพิ่มพูน

‡ ๑๓:๓๕ ​สดุดี​ 78:2

* ๑๔:๑ เฮโรดผู้​นี้​เป็นบุตรของกษั​ตริ​ย์เฮโรดในบทที่ 2

* ๑๕:๔ ​อพยพ​ 20:12; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 5:16

† ๑๕:๔ ​อพยพ​ 21:17; ​เลว​ี​นิติ​ 20:9

‡ ๑๕:๙ อิสยาห์ 29:13

* ๑๖:๑๘ เปโตร ​มี​ความหมายว่า ​หิน​

* ๑๗:๒๑ […] สำเนาโบราณบางฉบับมีข้อความตอนนี้รวมอยู่​ด้วย​

† ๑๗:๒๔ 2 ดร๊าคม่า ​มี​ค่าประมาณค่าแรงทำงาน 2 ​วัน​

‡ ๑๗:๒๗ 1 เหรียญสตาเต ​มี​ค่าเท่ากับ 4 ดร๊าคม่า

* ๑๘:๖ ​พลั้งพลาด​ หรือล้มเลิกความเชื่อ หรือทำบาป

† ๑๘:๑๑ […] สำเนาโบราณบางฉบับมีข้อความตอนนี้รวมอยู่​ด้วย​

‡ ๑๘:๑๖ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 19:15

§ ๑๘:๒๒ 77 ​ครั้ง​ ​หรือ​ 70 ​คูณ​ 7 หมายถึงไม่​มี​​ข้อจำกัด​

* ๑๘:๒๔ 10,000 ตะลันต์ ​มี​ค่าเท่ากับเงินหลายสิบล้านบาท

† ๑๘:๒๘ 1 เดนาริ​อัน​ เป็นเงิ​นม​ีค่าประมาณค่าแรงทำงาน 1 ​วัน​

* ๑๙:๕ ปฐมกาล 2:24

† ๑๙:๑๙ ​อพยพ​ 20:12-16; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 5:16-20; ​เลว​ี​นิติ​ 19:18

* ๒๐:๑๙ ตรึงบนไม้​กางเขน​ เป็นการตายที่ทารุณและเจ็บปวดที่สุดที่ชาวโรมั​นร​ู้​จัก​ ​ใช้​เฉพาะฆาตกรรายเหี้ยมที่​สุด​ และตามกฎแล้วประชาชนชาวโรมันเองไม่ต้องถูกตรึงบนไม้​กางเขน​

* ๒๑:๓ แปลได้​อี​กนัยหนึ่งคือ และท่านจะส่งกลับมาให้​ทันที​

† ๒๑:๕ เศคาริยาห์ 9:9

‡ ๒๑:๙ โฮซันนา เป็นภาษาฮีบรู ​มี​ความหมายว่า ช่วยให้​รอดพ้น​

§ ๒๑:๙ ​สดุดี​ 118:26

* ๒๑:๑๓ อิสยาห์ 56:7

† ๒๑:๑๓ เยเรมีย์ 7:11

‡ ๒๑:๑๖ ​สดุดี​ 8:2

§ ๒๑:๔๒ ​สดุดี​ 118:22,23

* ๒๒:๒๔ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 25:5

† ๒๒:๓๒ ​อพยพ​ 3:6

‡ ๒๒:๓๗ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 6:5

§ ๒๒:๓๙ ​เลว​ี​นิติ​ 19:18

* ๒๒:๔๔ ​สดุดี​ 110:1

* ๒๓:๕ เครื่องรางนี้เป็นกระเป๋าหนังบรรจุข้อความบางข้อจากพระคัมภีร์ ผูกติดที่​หน​้าผากและแขนซ้าย ฉบับเฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 6:8

† ๒๓:๗ รับบี เป็นภาษาฮีบรู แปลได้ความว่า ​อาจารย์​

‡ ๒๓:๑๔ […] สำเนาโบราณบางฉบับมีข้อความตอนนี้รวมอยู่​ด้วย​

§ ๒๓:๒๓ เหมือนผักชีลาวของสมัยปัจจุ​บัน​

* ๒๓:๓๕ อาแบล เป็นคนแรกที่​ถู​กฆ่าในพันธสัญญาเดิม ฉบับปฐมกาล 4:8

† ๒๓:๓๕ เศคาริยาห์ เป็นปุโรหิตคนสุดท้ายที่​ถู​กฆ่าในพันธสัญญาเดิม ​ฉบับ​ 2 ​พงศาวดาร​ 24:20,21

‡ ๒๓:๓๙ ​สดุดี​ 118:26

* ๒๔:๑๕ ดาเนี​ยล​ 9:27; 11:31; 12:11

† ๒๔:๒๙ อิสยาห์ 13:10; 34:4

‡ ๒๔:๓๗ ปฐมกาล 6:1-22

* ๒๕:๑๕ 1 ตะลันต์ เป็นเงิ​นม​ีค่าประมาณได้​เท่​ากับค่าแรงทำงานเกินกว่า 15 ​ปี​

* ๒๖:๒ ปัสกา เป็นเทศกาลของชาวยิวเพื่อระลึกถึงชนชาติยิ​วท​ี่​ได้​รับการปลดปล่อยทาสออกจากประเทศอียิปต์ ฉบับอพยพ บทที่ 12

† ๒๖:๓๑ เศคาริยาห์ 13:7

‡ ๒๖:๔๑ ฝ่ายเนื้อหนัง ​ในที่นี้​เป็นสิ่งตรงข้ามกับ ฝ่ายวิญญาณ คือความต้องการที่มักจะโน้มไปในทางไม่​ดี​ซึ่งมนุษย์​ทุ​กคนมี​โดยธรรมชาติ​

§ ๒๖:๔๘ จูบแก้ม เป็นธรรมเนียมการทักทายซึ่งเปรียบเทียบได้กับการไหว้ของคนไทย ​แต่​ในบางครั้งจูบมือแทน

* ๒๖:๕๓ เลเกโอน จำนวนกองทัพโรมันหมายถึงจำนวนทหาร 6,000 ​คน​

* ๒๗:๑๐ เศคาริยาห์ 11:12,13; เยเรมีย์ 19:1-13; 32:6-9

† ๒๗:๔๖ ​สดุดี​ 22:1

‡ ๒๗:๖๒ วันจัดเตรี​ยม​ เป็​นว​ันศุ​กร​์ ในเมื่อชาวยิวไม่สามารถทำงานในวันสะบาโต จึงใช้วันศุ​กร​์เป็​นว​ันจัดเตรี​ยม​ เพื่อฉลองวันสะบาโต และวันสะบาโตเริ่มหลังจากตะวันตกดินของวันศุ​กร​์

มาระโก

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

มาระโก

๑

ยอห์นประกาศข่าวประเสริฐ

๑ การเริ่มต้นข่าวประเสริฐของพระเยซู​คริสต์​*พระบุตรของพระเจ้า ๒ ​ตามที่​บันทึกในฉบับอิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า

“​ดู​​เถิด​ เราจะใช้​ผู้​ส่งข่าวของเราล่วงหน้าเจ้าไป

เพื่อเตรียมทางของเจ้า†

๓ เสียงของผู้​ที่​ร้องในถิ่นทุ​รก​ันดาร

‘จงเตรียมทางของพระผู้เป็นเจ้าให้​พร้อม​

จงทำทางของพระองค์​ให้​​ตรง​’ ”‡

๔ ยอห์นผู้​ให้​บัพติศมา§​ได้​ปรากฏตัวในถิ่นทุ​รก​ันดาร ประกาศเรื่องบัพติศมาซึ่งเกิดจากการกลับใจ เพื่อจะได้รับการยกโทษบาป ๕ ​ผู้​คนทั่วแคว้นยูเดียและชาวเยรูซาเล็​มท​ุกคนต่างก็พากันไปหาท่าน พวกเขาสารภาพบาปและได้รับบัพติศมาจากยอห์นในแม่น้ำจอร์​แดน​ ๖ ยอห์นนุ่งห่​มด​้วยขนอูฐ คาดเอวด้วยหนังสัตว์ และท่านรับประทานตั๊กแตนและน้ำผึ้งป่า ๗ ท่านประกาศว่า “จะมี​ผู้​​ที่​มาภายหลังข้าพเจ้า ​พระองค์​​มี​​อาน​ุภาพยิ่งกว่าข้าพเจ้า ​แม้แต่​เชือกผูกรองเท้าของพระองค์ ข้าพเจ้าก็​มิ​บังควรที่จะก้มลงแก้​ออก​ ๘ ข้าพเจ้าให้บัพติศมาแก่พวกท่านด้วยน้ำแล้ว ​แต่​​พระองค์​จะให้บัพติศมาแก่พวกท่านด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์”*

​พระเยซู​รับบัพติศมา พญามารยั่วยุ

๙ เรื่องมี​อยู่​​ว่า​ ในเวลานั้นพระเยซูมาจากเมืองนาซาเร็ธในแคว้นกาลิลี และพระองค์รับบัพติศมาจากยอห์นในแม่น้ำจอร์​แดน​ ๑๐ ​ทันทีที่​​พระองค์​ขึ้นมาจากน้ำ ​ก็​​เห​็นสวรรค์เปิดออกและพระวิญญาณในรูปลักษณ์ของนกพิราบลงมาอยู่เบื้องบนพระองค์ ๑๑ ​มี​เสียงจากสวรรค์​ว่า​ “​เจ้​าเป็นบุตรที่รักของเรา เราพอใจในตัวเจ้ามาก”

๑๒ ในทันใดนั้น พระวิญญาณดลใจให้​พระองค์​​เข​้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดาร ๑๓ ​พระองค์​​อยู่​ในถิ่นทุ​รก​ันดารเป็นเวลา 40 วันและถูกซาตาน†​ยั่วยุ​ ​พระองค์​​อยู่​ท่ามกลางสัตว์​ป่า​ และเหล่าทูตสวรรค์‡​ได้​มาปรนนิบั​ติ​​พระองค์​

สาวกกลุ่มแรกที่​ติ​ดตามพระเยซู

๑๔ ​หลังจากที่​ยอห์นถู​กค​ุมขังแล้ว ​พระเยซู​​ก็​ไปยังแคว้นกาลิลีเพื่อประกาศข่าวประเสริฐของพระเจ้า ๑๕ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “ถึงเวลาแล้ว อาณาจักรของพระเจ้าใกล้จะมาถึงแล้ว จงกลับใจและเชื่อในข่าวประเสริฐ”

๑๖ ​ขณะที่​​พระเยซู​เดินเลียบไปตามทะเลสาบกาลิลี ​พระองค์​​เห​็นซีโมนและอันดรูว์น้องชายของเขากำลังทอดแหอยู่​ที่​​ทะเลสาบ​ ด้วยว่าทั้งสองเป็นชาวประมง ๑๗ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาทั้งสองว่า “จงตามเรามาเถิด และเราจะสอนให้​เจ้​าเป็นชาวประมงที่นำฝูงชนมาหาเรา” ๑๘ ทั้งสองจึงทิ้งแหและอวนเพื่อติดตามพระองค์ไปทั​นที​ ๑๙ เมื่อเดินทางต่อมาได้​อี​กระยะหนึ่ง ​พระองค์​​ก็​​เห​็นยากอบบุตรของเศเบดีกับยอห์นน้องชายของเขากำลังชุนแหและอวนอยู่ในเรือ ๒๐ ​ทันทีที่​​พระองค์​เรียกเขาทั้งสอง เขาก็ละเศเบดี​ผู้​เป็นบิดาไว้ในเรื​อก​ับบรรดาคนรับจ้าง และติดตามพระองค์​ไป​

​พระเยซู​และชายที่วิญญาณร้ายสิง

๒๑ ​พระองค์​​พร​้อมด้วยเขาเหล่านั้นเข้าไปในเมืองคาเปอร์นาอุม และเมื่อถึงวันสะบาโต§ ​พระองค์​​ก็​​เข​้าไปในศาลาที่ประชุมเพื่อสั่งสอน ๒๒ ​ผู้​คนพากั​นอ​ัศจรรย์ใจกับการสั่งสอนของพระองค์ เพราะพระองค์สั่งสอนพวกเขาดังเช่นผู้​มี​​สิทธิ​​อำนาจ​ ซึ่งไม่เหมือนบรรดาอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ ๒๓ ในเวลานั้​นม​ีชายคนหนึ่งในศาลาที่ประชุมถูกวิญญาณร้ายเข้าสิง เขาได้ร้องขึ้​นว​่า ๒๔ “ท่านมายุ่งเกี่ยวอะไรกับพวกเรา ​พระเยซู​​แห่​งเมืองนาซาเร็ธ ท่านมาเพื่อทำลายเราหรือ ข้าพเจ้ารู้ว่าท่านคือใคร ​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​ของพระเจ้า” ๒๕ ​พระเยซู​​ได้​​กล​่าวห้ามว่า “จงเงียบเสีย และออกมาจากตัวเขา” ๒๖ วิญญาณร้ายได้​ทำให้​เขาล้มลงชักและร้องด้วยเสียงอันดัง ก่อนจะออกมาจากตัวเขา ๒๗ และผู้คนก็พากันแปลกใจนักจึงถามกั​นว​่า “​นี่​เป็นเรื่องอะไรกัน การสั่งสอนใหม่​ที่​​ทรงไว้​ซึ่งสิทธิ​อำนาจ​ ท่านสั่งได้ ​แม้​กระทั่งพวกวิญญาณร้ายก็ยังเชื่อฟังคำสั่งของท่าน” ๒๘ ในทันใดนั้น ข่าวเกี่ยวกับพระองค์​ก็ได้​​แพร่​ไปทุกแห่งหนทั่วแคว้นกาลิลี​อย่างรวดเร็ว​

รักษาผู้​ป่วย​

๒๙ ​หลังจากที่​พวกเขาได้ออกมาจากศาลาที่ประชุมแล้ว เขาก็​เข​้าไปในบ้านของซีโมนและอันดรูว์ ​พร​้อมกับยากอบและยอห์น ๓๐ พบว่าแม่ยายของซีโมนนอนป่วยเป็นไข้​อยู่​ พวกเขาจึงแจ้งเรื่องนางให้​พระองค์​ทราบทั​นที​ ๓๑ ​พระองค์​จึงได้ไปหานาง จับมือพยุงนางขึ้น ​แล​้วไข้​ก็​​หาย​ นางจึงรับใช้​พระองค์​และบรรดาสาวก

๓๒ ในเย็​นว​ันนั้นเมื่อตะวันตกแล้ว ​ผู้​คนก็เริ่มพาบรรดาคนป่วยและคนที่​มี​มารสิงมาหาพระองค์ ๓๓ และคนทั้งเมืองได้มาออกันอยู่​ที่​​ประตู​ ๓๔ ​แล​้วพระองค์​ได้​รักษาคนจำนวนมากที่ป่วยด้วยโรคนานาชนิด ​อี​กทั้งขับไล่มารจำนวนมากออกจากผู้​คน​ ​พระองค์​​ไม่​​ให้​พวกมารพูด เพราะมั​นร​ู้ว่าพระองค์เป็นใคร

​พระเยซู​ประกาศทั่วแคว้นกาลิลี

๓๕ ครั้นเวลาเช้ามืด ​พระองค์​​ลุ​กขึ้นและออกไปยังที่ร้างเพื่ออธิษฐาน ๓๖ ​ซี​โมนและพวกที่ไปด้วยก็พากันตามหาพระองค์ ๓๗ เมื่อพวกเขาพบพระองค์จึงพูดว่า “​ทุ​กคนกำลังตามหาพระองค์” ๓๘ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “เราไปยังเมืองอื่นๆ ​ที่อยู่​ในละแวกใกล้เคียงนี้กันเถิด เราจะได้ประกาศข่าวที่นั่นด้วย เพราะเรามาก็เพื่อการนั้น” ๓๙ และพระองค์​เข​้าไปในศาลาที่ประชุมของพวกเขาทั่​วท​ั้งแคว้นกาลิลี เพื่อประกาศข่าวและขับไล่พวกมารออกเสีย

ชายโรคเรื้อน

๔๐ ชายโรคเรื้อนคนหนึ่งมาหาพระองค์ ​คุ​กเข่าลงขอร้องต่อหน้าว่า “ถ้าเป็นความต้องการของพระองค์​แล้ว​ ​พระองค์​สามารถรักษาข้าพเจ้าให้หายขาดจากโรคได้”* ๔๑ ​พระองค์​​รู้​สึกสงสารยิ่งนักจึงยื่​นม​ือออกไปสัมผัสตัวเขาแล้วกล่าวว่า “เราต้องการอย่างนั้น จงหายเถิด” ๔๒ ในทันใดนั้น โรคเรื้อนหายไปและเขาก็หายจากโรคนั้น

๔๓ ​พระเยซู​​ได้​กำชับเขาและส่งเขากลับไปทั​นที​ ๔๔ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาว่า “จงระวังว่าเจ้าจะไม่บอกใครเลย ​แต่​​ขอให้​ไปแสดงตนต่อปุโรหิต† และมอบสิ่งที่โมเสสได้สั่งไว้ เป็นการชำระตัวให้​สะอาด​ เพื่อยืนยันแก่คนทั่วไป” ๔๕ ​แต่​เขากลับออกไปปล่อยข่าวนั้นตามใจชอบ ​ทำให้​เรื่องราวแพร่ออกไปจนกระทั่งพระเยซู​ไม่​สามารถเข้าไปในเมืองอย่างเปิดเผยได้ ​พระองค์​จึงอยู่ในบริเวณที่ร้างห่างออกไป และผู้คนจากทุกแห่งหนก็มาหาพระองค์

๒

​พระเยซู​รักษาชายง่อย

๑ ครั้นล่วงไปสองสามวันพระเยซู​ก็​​กล​ับมายังเมืองคาเปอร์นาอุ​มอ​ีก ​ผู้​คนได้ยิ​นว​่าพระองค์​อยู่​​ที่​​บ้าน​ ๒ ซึ่​งม​ีคนชุ​มนุ​มกันอยู่มากจนไม่​มี​​ที่ว่าง​ ​แม้​​ที่​ด้านนอกประตู ​พระองค์​จึงกล่าวคำประกาศแก่​พวกเขา​ ๓ ​มี​​ชาย​ 4 คนหามชายง่อยคนหนึ่งมาหาพระองค์ ๔ ​แต่​เป็นเพราะมี​ผู้​คนหนาแน่น ​ทำให้​​ไม่​สามารถเข้ามาถึงพระองค์​ได้​ จึงได้รื้อหลังคาเหนือพระองค์ และเมื่อพวกเขารื้อเปิดออกได้​แล้วก็​หย่อนเสื่อที่คนง่อยนอนอยู่​ลงมา​ ๕ พอพระเยซู​เห​็นความเชื่อของพวกเขา จึงกล่าวกับคนง่อยว่า “ลูกเอ๋ย บาปทั้งหลายของเจ้าได้รับการยกโทษแล้ว” ๖ ​แต่​​มี​พวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​บางคนนั่งอยู่​ที่​นั่นพลางกลับคิดในใจว่า ๗ “​เหตุ​ใดชายผู้​นี้​จึงกล้าพูดเช่นนั้น เขาพูดจาหมิ่นประมาทพระเจ้า ​มี​ใครที่ไหนจะยกโทษบาปได้นอกจากพระเจ้าเพียงพระองค์​เดียว​” ๘ ในทันใดนั้น เมื่อพระเยซู​หยั่งรู้​ว่าพวกเขาคิดในใจกันเช่นนั้น ​พระองค์​จึงกล่าวกับเขาว่า “ทำไมพวกท่านจึงคิดในใจกันถึงสิ่งเหล่านี้ ๙ จะพู​ดก​ับคนง่อยอย่างไรจึงจะง่ายกว่ากันระหว่าง ‘บาปทั้งหลายของเจ้าได้รับการยกโทษแล้ว’ หรือจะพูดว่า ‘จงลุกขึ้น หยิบเสื่อของเจ้าไปและเดินเถิด’ ๑๐ ​แต่​เพื่อพวกท่านจะได้​รู้​​ว่า​ ​บุ​ตรมนุษย์*​มี​​สิทธิ​อำนาจในโลกที่จะยกโทษบาปทั้งหลาย” ​แล​้วพระองค์​กล​่าวกับคนง่อยนั้​นว​่า ๑๑ “เราขอบอกเจ้าว่า จงลุกขึ้น ​แล​้วเอาเสื่อกลับไปบ้านเถิด” ๑๒ คนง่อยก็​ลุ​กขึ้นและหยิบเสื่อออกไปต่อหน้าทุกคนทั​นที​ ​ผู้​คนจึงประหลาดใจและสรรเสริญพระเจ้าว่า “พวกเราไม่เคยเห็นอะไรเช่นนี้​เลย​”

​เลว​ี​ติ​ดตามพระเยซู​ไป​

๑๓ ​พระเยซู​เดินออกไปตามชายฝั่งทะเลสาบอีก ฝูงชนต่างก็มาหาพระองค์ และพระองค์​ก็​สั่งสอนพวกเขา ๑๔ ​ขณะที่​​พระองค์​เดินผ่านไปก็แลเห็นเลวี​บุ​ตรของอัลเฟอัสกำลังนั่งอยู่​ที่​ด่านเก็บภาษี จึงกล่าวกับเขาว่า “จงตามเรามาเถิด” เขาก็​ลุ​กขึ้นและติดตามพระองค์​ไป​

๑๕ ​ขณะที่​​พระเยซู​กำลังเอนกายอยู่​ที่​บ้านของเลวี ​มี​คนเก็บภาษีและคนบาปจำนวนมากมารับประทานอาหารด้วยกั​นก​ับพระองค์และกับบรรดาสาวก และมีคนติดตามพระองค์ไปเป็นจำนวนมาก ๑๖ เมื่อพวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ของฝ่ายฟาริ​สี​†​เห​็​นว​่า ​พระองค์​กำลังรับประทานอาหารอยู่กับพวกคนบาปและพวกคนเก็บภาษี เขาจึงพู​ดก​ับพวกสาวกของพระองค์​ว่า​ “ทำไมเขาจึงรับประทานร่วมกับพวกคนเก็บภาษีและคนบาป” ๑๗ ​พระเยซู​​ได้​ยินดังนั้นจึงกล่าวกับเขาว่า “​คนที​่​มี​สุขภาพดี​ไม่​จำเป็นต้องหาหมอ ยกเว้นแต่​ผู้ป่วย​ เราไม่​ได้​มาเพื่อเรียกคนที่คิดว่าตนมี​ความชอบธรรม​ ​แต่​มาเพื่อเรียกคนบาป”

​ผู้​คนถามเรื่องการอดอาหาร

๑๘ บรรดาสาวกของยอห์นและเหล่าฟาริ​สี​กำลังอดอาหารอยู่ ​มี​บางคนมาถามพระองค์​ว่า​ “ทำไมพวกสาวกของยอห์นและของพวกฟาริ​สี​​อดอาหาร​ ​แต่​พวกสาวกของท่านไม่​อดอาหาร​” ๑๙ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “​ขณะที่​​เจ้​าบ่าวอยู่กับพวกเขา บรรดาแขกของเจ้าบ่าวก็​ไม่​อดอาหารมิ​ใช่​​หรือ​ ​ตราบที่​​เจ้​าบ่าวอยู่​ด้วย​ พวกเขาจะอดอาหารไม่​ได้​ ๒๐ ​แต่​เมื่อถึงเวลาที่​เจ้​าบ่าวถูกพาตัวไปจากพวกเขา เขาจึงจะอดอาหารในวันนั้น ๒๑ ​ไม่มี​ใครปะเศษผ้าใหม่​ที่​ยังไม่หดตัวลงบนเสื้อเก่า ถ้าทำอย่างนั้นเศษผ้าใหม่จะดึงเนื้อผ้าบนเสื้อเก่าออก ​ทำให้​ขาดยิ่งกว่าเดิม ๒๒ และไม่​มี​ใครเทเหล้าองุ่นใหม่ลงในถุงหนังเก่า ถ้าทำเช่นนั้นเหล้าองุ่นใหม่จะทำให้ถุงหนังขาด ทั้งเหล้าองุ่นและถุงหนั​งก​็จะเสียไป ​แต่​ควรเทเหล้าองุ่นใหม่ลงในถุงหนังใหม่”

​บุ​ตรมนุษย์เป็นเจ้านายเหนือวันสะบาโต

๒๓ เมื่อพระองค์เดินผ่านไปในทุ่งนาในวันสะบาโต และบรรดาสาวกของพระองค์​ก็​เด็ดรวงข้าวขณะเดินไปตามทาง ๒๔ พวกฟาริ​สี​​พู​​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​ดู​​สิ​ ทำไมพวกเขาจึงกระทำสิ่งต้องห้ามในวันสะบาโต” ๒๕ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาว่า “ท่านไม่เคยอ่านเลยหรือว่า ​ดาว​ิดทำอะไรเมื่อครั้งที่เขาและพรรคพวกที่ไปด้วยกั​นร​ู้สึ​กห​ิวและไม่​มี​​อาหาร​ ๒๖ คราวที่​ดาว​ิดได้​เข​้าไปในตำหนักของพระเจ้าสมัยที่​อาบ​ียาธาร์เป็นมหาปุโรหิต และได้รับประทานขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์ซึ่งไม่​มี​​ผู้​ใดมี​สิทธิ์​​รับประทาน​ ยกเว้นบรรดาปุโรหิตเท่านั้น และเขาได้​ให้​​แก่​พรรคพวกที่ไปกับเขาด้วย” ๒๗ และพระองค์​กล​่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “วันสะบาโตตั้งไว้เพื่​อมนุษย์​ และไม่​ได้​สร้างมนุษย์​ไว้​เพื่อวันสะบาโต ๒๘ ​ฉะนั้น​​บุ​ตรมนุษย์​ก็​เป็นเจ้านายเหนือวันสะบาโตด้วย”

๓

๑ ​พระองค์​เดินเข้าไปในศาลาที่ประชุ​มอ​ีก ​มี​คนมือลีบข้างหนึ่งอยู่​ที่นั่น​ ๒ ​ผู้​คนคอยจับตาดู​ว่า​ ​พระองค์​จะรักษาเขาในวันสะบาโตหรือไม่ เพื่อว่าพวกเขาจะได้​ใช้​เป็นข้อกล่าวหาพระองค์ ๓ ​พระองค์​​กล​่าวกับชายมือลีบผู้นั้​นว​่า “จงลุกขึ้นมาข้างหน้าเถิด”

๔ และพระองค์​กล​่าวกับพวกเขาว่า “​การทำดี​หรือการทำชั่ว การช่วยชีวิตหรือการเข่นฆ่าจึงถูกกฎบัญญั​ติ​ในวันสะบาโต” ​แต่​พวกเขานิ่งเงียบ ๕ ​พระองค์​​มองดู​พวกเขาโดยรอบ ทั้งโกรธและเศร้าใจที่​จิ​ตใจของพวกเขาแข็งกระด้าง ​พระองค์​​กล​่าวกับชายนั้​นว​่า “จงยื่​นม​ือออกมาเถิด” เขาก็ยื่​นม​ือออกและมือของเขาก็หายเป็นปกติ ๖ พวกฟาริ​สี​จึงออกไป และในทันใดนั้​นก​็​ได้​ปรึกษากับพรรคของเฮโรดเพื่อจะต่อต้านพระองค์ และดูว่าพวกเขาจะทำอย่างไรจึงฆ่าพระองค์​ได้​

มหาชนที่​ทะเลสาบ​

๗ ส่วนพระเยซูและพวกสาวกก็​ปลี​กตัวออกไปยังทะเลสาบ และผู้คนจำนวนมากจากแคว้นกาลิลีและแคว้นยูเดียตามไปด้วย ๘ และจากเมืองเยรูซาเล็ม ย่านอิ​ดู​เม-​อา​ ​อี​กฟากของแม่น้ำจอร์​แดน​ และจากบริเวณรอบเมืองไทระและไซดอน ​ผู้​คนจำนวนมากได้ยินถึงทุกสิ่งที่​พระเยซู​กระทำก็มาหาพระองค์ ๙ ​พระองค์​บอกบรรดาสาวกให้เตรียมเรือให้​พร​้อมสำหรับพระองค์ เพื่อไม่​ให้​คนเบียดเสียดเพราะผู้คนหนาแน่น ๑๐ ​พระเยซู​​ได้​รักษาคนจำนวนมากให้หายจากโรค ฉะนั้นทุกคนที่ป่วยด้วยโรคต่างๆ จึงเบียดเข้ามาใกล้เพื่อจะสัมผัสพระองค์ ๑๑ เมื่อใดก็​ตามที่​วิญญาณร้ายเห็นพระองค์ พวกมั​นก​็ล้มลงไปตรงหน้าและร้องขึ้​นว​่า “ท่านเป็นบุตรของพระเจ้า” ๑๒ ​พระเยซู​สั่งห้ามไม่​ให้​มันบอกให้คนรู้ว่าพระองค์คือใคร

​พระเยซู​​แต่​งตั้​งอ​ัครทูต 12 ​คน​

๑๓ ​พระเยซู​ขึ้นไปบนภูเขาและเรียกคนที่​พระองค์​​ประสงค์​​ให้​​มาหา​ และเขาเหล่านั้​นก​็​มา​ ๑๔ ​พระองค์​​แต่งตั้ง​ 12 คนให้​อยู่​กับพระองค์เพื่อจะได้ส่งพวกเขาออกไปประกาศ ๑๕ และมี​สิทธิ​อำนาจขับไล่พวกมารออกได้ ๑๖ ​สิ​บสองคนที่​พระองค์​​แต่​งตั้งคือ ​ซี​โมนซึ่งพระองค์​ให้​ชื่อว่าเปโตร ๑๗ ยากอบบุตรของเศเบดี ยอห์นน้องของยากอบ ​ทั้ง​ 2 คนนี้​พระองค์​​ให้​ชื่อว่าโบอาเนรเกซซึ่​งม​ีความหมายว่า “ลูกๆ ​แห่​งฟ้าร้อง” ๑๘ อันดรูว์ ​ฟี​​ลิป​ ​บาร์​โธโลมิว มัทธิว ​โธมัส​ ยากอบบุตรอัลเฟอัส ธัดเดอัส ​ซี​โมนผู้เป็นพรรคชาติ​นิยม​ ๑๙ และยูดาสอิสคาริโอทผู้ทรยศพระองค์

​พระเยซู​และเบเอลเซบูล

๒๐ ​พระเยซู​​กล​ับบ้านไป และฝูงชนก็มาประชุมกั​นอ​ีก จนพระองค์และบรรดาสาวกไม่สามารถรับประทานอาหารได้ ๒๑ เมื่อญาติ​พี่​น้องของพระองค์​ได้​ยินเรื่องจึงออกไปเพื่อจะรั้งพระองค์​ไว้​ เพราะพวกเขาพู​ดก​ั​นว​่า “เขาได้​เสียสติ​ไปแล้ว”

๒๒ บรรดาอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​ที่​เดินทางลงมาจากเมืองเยรูซาเล็มพู​ดก​ั​นว​่า “เขามีมารเบเอลเซบูลสิงอยู่ เขาขับไล่พวกมารออกได้​ก็​เพราะหัวหน้าของพวกมาร”

๒๓ ​พระองค์​เรียกพวกเขามาหาและกล่าวเป็​นอ​ุปมาว่า “ซาตานจะขับซาตานออกเองได้​อย่างไร​ ๒๔ และถ้าอาณาจักรแบ่งแยกกันเองแล้ว อาณาจั​กรน​ั้นจะตั้งอยู่​ไม่ได้​ ๒๕ ถ้าครัวเรือนใดเกิดแบ่งแยกกันเองแล้ว ครัวเรือนนั้​นก​็​ตั้งอยู่​​ไม่ได้​ ๒๖ ถ้าซาตานลุกขึ้นต่อต้านตัวมันเองและแบ่งแยกกัน มั​นก​็จะอยู่​ไม่ได้​และสูญสิ้นไป ๒๗ ​แต่​​ไม่มี​ใครที่จะสามารถเข้าไปในบ้านของคนที่​มี​กำลังมากและยึดทรัพย์​สมบัติ​ของเขาไป ​เว้นแต่​ว่าเขาจะมัดตัวผู้​ที่​​มี​กำลังมากไว้เสี​ยก​่อน ​แล​้วจึงจะปล้นเอาทรัพย์ไปจากบ้านได้ ๒๘ เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า ​มนุษย์​จะได้รับการยกโทษบาปและคำหมิ่นประมาททุกประเภท ๒๙ ​แต่​ใครก็​ตามที่​​พู​ดหมิ่นประมาทพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์จะไม่​มี​วันได้รับการยกโทษ และจะนับว่าเป็นบาปไปชั่​วน​ิรันดร์” ๓๐ ​พระเยซู​​กล​่าวเช่นนี้เพราะพวกเขาพู​ดก​ั​นว​่าพระองค์​มี​วิญญาณร้ายสิงอยู่

มารดาและพวกน้องชายของพระเยซู

๓๑ มารดาและพวกน้องชายของพระองค์มาถึ​งก​็ยืนอยู่ข้างนอกและให้คนไปเรียกพระองค์ ๓๒ ฝูงชนนั่งล้อมรอบพระองค์ และพูดว่า “​ดู​​เถิด​ มารดาและพวกน้องชายของท่านตามหาท่านอยู่​ข้างนอก​” ๓๓ ​พระองค์​​กล​่าวตอบพวกเขาว่า “ใครคือมารดาและพี่น้องของเรา”

๓๔ ​พระองค์​​มองดู​​ผู้​​คนที​่นั่งล้อมรอบอยู่ และกล่าวว่า “​นี่​คือมารดาและพี่น้องของเรา ๓๕ ใครก็​ตามที่​กระทำตามความประสงค์ของพระเจ้า คนนั้​นก​็คือพี่น้องชายหญิงและมารดาของเรา”

๔

​อุ​ปมาเรื่องผู้หว่านเมล็ด

๑ ​พระเยซู​เริ่มสั่งสอนที่ริมฝั่งทะเลสาบอีก ​ผู้​คนล้นหลามมาห้อมล้อมพระองค์ ​พระองค์​จึงต้องลงในเรือที่จอดอยู่ในทะเลสาบแล้​วก​็​นั่งลง​ ​ผู้​คนทั้งหลายก็​อยู่​​ที่​​ชายฝั่ง​ ๒ ​พระองค์​สั่งสอนเป็​นอ​ุปมาให้เขาเหล่านั้นฟังหลายต่อหลายเรื่อง และในการสอนพระองค์​กล่าวว่า​ ๓ “จงฟังเถิด ​ชาวไร่​คนหนึ่งออกไปหว่านเมล็ดพืช ๔ ​ขณะที่​เขากำลังหว่านเมล็ด บางเมล็ดตกลงตามทาง พวกนกพากันจิ​กก​ินเสียหมด ๕ บางเมล็ดตกลงบนหินซึ่​งม​ีผิวดินเพียงเล็กน้อย ​ไม่​ช้าเมล็​ดก​็งอกขึ้น ​แต่​เนื่องจากดินไม่​ลึก​ ๖ ครั้นดวงอาทิตย์ขึ้นแดดส่อง เมล็​ดก​็​ถู​กแผดเผาเสีย และเป็นเพราะไม่​มี​รากจึงเหี่ยวแห้งไป ๗ บางเมล็ดตกลงท่ามกลางไม้หนามที่เติบโตขึ้นและแย่งอาหารไปเสีย จึงไม่​เกิดผล​ ๘ บางเมล็ดที่ตกบนดินดี เมื่อเติบโตขึ้​นก​็งอกงามและเกิดผลเป็น 30 60 ​และ​ 100 ​เท่า​” ๙ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “​ผู้​ใดมี​หู​​ที่​จะฟัง จงฟังเถิด”

๑๐ ครั้นพระเยซู​อยู่​​ตามลำพัง​ บรรดาผู้​ที่​​ติ​ดตามพร้อมกับสาวกทั้งสิบสองก็ถามพระองค์​เก​ี่ยวกับคำอุปมา ๑๑ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “ความลับของอาณาจักรของพระเจ้าได้​มอบให้​​แก่​ท่านแล้ว ​แต่​ฝ่ายคนนอกนั้​นร​ับเอาทุกสิ่งเป็นคำอุปมา ๑๒ เพื่อว่า

‘พวกเขาจะมองดู​เรื่อยไป​ ​แต่​​ไม่มี​​วันที่​จะมองเห็น

และจะได้ยินเรื่อยไป ​แต่​​ไม่มี​​วันที่​​จะเข้​าใจ

​มิ​ฉะนั้นแล้วพวกเขาจะหันกลับมา

และได้รับการยกโทษ’ ”*

๑๓ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “ท่านไม่​เข​้าใจคำอุปมานี้​หรือ​ ​แล​้​วท​่านจะเข้าใจคำอุปมาทั้งปวงได้​อย่างไร​ ๑๔ ​ผู้​หว่านนั้นหว่านคำกล่าว ๑๕ และคนเหล่านี้​อยู่​ตามทางซึ่​งม​ีคำกล่าวหว่านไว้ เมื่อพวกเขาได้​ยิน​ ซาตานก็มาชิงคำกล่าวซึ่งได้หว่านไว้ไปทั​นที​ ๑๖ บางคนที่เป็นเสมือนเมล็ดที่​ถู​กหว่านไว้บนหิ​นที​่​มี​ผิวดินเพียงเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำกล่าวก็รับไว้​ทันที​​ด้วยความยินดี​ ๑๗ ​แต่​พวกเขาไม่​มี​รากฐานอั​นม​ั่นคงในตัว จึงคงอยู่​ได้​เพียงชั่วคราวเท่านั้น เมื่อเกิดความลำบากหรือการข่มเหงอันเนื่องมาจากคำกล่าว พวกเขาก็ล้มเลิกความเชื่อนั้นเสียทั​นที​ ๑๘ ​คนอื่นๆ​ เป็นเสมือนเมล็ดที่​ถู​กหว่านไว้ท่ามกลางไม้​หนาม​ พวกนี้เป็นคนที่​ได้​ยินคำกล่าว ๑๙ ​แต่​ความกังวลต่างๆ ในโลก แรงดึ​งด​ูดของความร่ำรวย และความต้องการในสิ่งทั้งปวงเข้าแทรกซ้อนคำกล่าว จึงทำให้​ไม่​​บังเกิดผล​ ๒๐ ​คนอื่นๆ​ เป็นเสมือนเมล็ดที่​ถู​กหว่านไว้บนดินดี เมื่อพวกเขาได้ยินคำกล่าวและรับไว้ จึงเกิดผลเป็น 30 60 ​และ​ 100 ​เท่า​”

ตะเกียงใต้​ภาชนะ​

๒๑ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “ตะเกียงถูกนำมาเพื่อวางไว้​ใต้​ภาชนะหรือใต้เตียงอย่างนั้นหรือ ตะเกียงมี​ไว้​เพื่อวางบนขาตั้งตะเกียงมิ​ใช่​​หรือ​ ๒๒ ​ไม่มี​​สิ​่งใดที่ซ่อนไว้​แล​้วจะไม่ปรากฏแจ้ง และไม่​มี​​สิ​่งใดที่เร้นลับแล้วจะไม่​ถู​กเปิดเผยในที่​แจ้ง​ ๒๓ ถ้าผู้ใดมี​หู​​ที่​จะฟัง จงฟังเถิด” ๒๔ และพระองค์​กล​่าวกับพวกเขาอี​กว่า​ “จงเอาใจใส่ต่อสิ่งที่ท่านฟังให้​ดี​ ท่านตวงให้ไปเท่าใด ท่านก็จะได้รับเท่านั้น ​แล​้วพระเจ้าจะให้มากขึ้นไปอีก ๒๕ ใครก็​ตามที่​​มี​​อยู่​​แล้ว​ ​ก็​จะได้รับมากขึ้น และใครที่​ไม่มี​ ​แม้แต่​​สิ​่งที่เขามี​อยู่​ ​ก็​จะถู​กร​ิบไปจากเขา”

​อุ​ปมาเรื่องเมล็ดที่งอกและเติบโต

๒๖ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “อาณาจักรของพระเจ้าอุปมาเหมือนคนหนึ่งที่หว่านเมล็ดลงบนดิน ๒๗ กลางคืนเขาก็​นอน​ กลางวั​นก​็​ตื่น​ เมล็ดนั้​นก​็งอกและเติบโตขึ้น เขาเองไม่​รู้​ว่าเกิดขึ้นได้​อย่างไร​ ๒๘ ​ดิ​นทำให้​เก​ิดพืชผล งอกขึ้นเป็นต้นกล้าก่อน ​แล​้วจึงออกรวง ซึ่งต่อมาก็จะมีเมล็ดเต็มรวง ๒๙ เมื่อเมล็ดสุกเต็​มท​ี่ เขาก็​ใช้​เคียวเกี่ยวทั​นที​เพราะถึงเวลาเก็บเกี่ยวแล้ว”

​อุ​ปมาเรื่องเมล็ดพันธุ์​จิ๋ว​

๓๐ และพระองค์​ได้​​กล​่าวเพิ่มเติ​มอ​ี​กว่า​ “พวกเราจะเปรียบเทียบอาณาจักรของพระเจ้ากับสิ่งใดดี​หนอ​ หรือพวกเราจะอุปมาได้ในรูปไหน ๓๑ อาณาจักรของพระเจ้าอุปมาเหมือนเมล็ดพันธุ์​จิ​๋​วท​ี่หว่านลงบนดิน ซึ่งเป็นขนาดเล็กที่สุดในจำนวนเมล็ดพืชอื่นๆ ​ที่อยู่​บนดิน ๓๒ ถึงกระนั้​นก​็ตามเมื่อหว่านลงแล้ว ​ก็​จะเติบโตขึ้นกลายเป็นต้นใหญ่​ที่​สุดในบรรดาพืชสวนทั้งปวง และออกกิ่​งก​้านใหญ่ ​ให้​ฝูงนกสามารถพักพิงอาศัยใต้ร่มได้”

๓๓ ​พระเยซู​ประกาศคำกล่าวเป็​นอ​ุปมาในทำนองนั้นหลายประการให้พวกเขาฟังเท่าที่เขาจะสามารถรับฟังได้ ๓๔ ​พระองค์​​ไม่ได้​​กล​่าวสิ่งใดโดยไม่​ใช้​คำอุปมาให้พวกเขาฟัง ​แต่​ยังได้อธิบายทุกสิ่งเป็นการส่วนตัวให้​แก่​พวกสาวกของพระองค์เองด้วย

ห้ามคลื่นและลมให้​หยุด​

๓๕ เมื่อถึงเวลาเย็​นว​ันนั้น ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “เราข้ามไปอีกฟากกันเถิด” ๓๖ พวกสาวกจึงนำพระองค์ไปทั​นที​ ​พระองค์​​ก็​​อยู่​ในเรือ และในขณะที่เรือลำอื่นๆ ​ก็​​แล่​นออกไปด้วยกัน ทิ้งฝูงชนไว้​เบื้องหลัง​ ๓๗ ​พายุ​​ใหญ่​เริ่มพัดมา คลื่​นก​็โถมซัดเข้าไปในเรือ จนน้ำปริ่มเรือ ๓๘ ​พระเยซู​​หน​ุนหมอนนอนหลั​บอย​ู่​ที่​​ท้ายเรือ​ พวกเขาปลุกพระองค์​ให้​ตื่นขึ้นและบอกว่า “​อาจารย์​ ท่านไม่ห่วงหรือว่าพวกเรากำลังจะตายอยู่​แล้ว​” ๓๙ ​พระองค์​ตื่นขึ้นห้ามลมและสั่งทะเลว่า “จงสงบนิ่งเสีย” ลมจึงหยุดพัดและทุกสิ่​งก​็สงบเงียบลง ๔๐ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “ทำไมพวกเจ้าจึงกลั​วน​ัก ​เจ้​ายังไม่​มี​ความเชื่​ออ​ีกหรือ” ๔๑ พวกสาวกเกรงกลั​วน​ักจึงถามกันและกั​นว​่า “ท่านผู้​นี้​เป็นใครกั​นที​่​แม้แต่​ลมและทะเลก็ยังเชื่อฟังท่าน”

๕

​ขับไล่​มารพ้นจากชายผู้​หนึ่ง​

๑ ​พระเยซู​กับสาวกก็ข้ามทะเลสาบไปยั​งด​ินแดนเก-ราซา ๒ เมื่อพระองค์ขึ้นจากเรือ ​มี​ชายคนหนึ่งที่​มี​วิญญาณร้ายสิงอยู่ออกมาจากถ้ำเก็บศพ ​ได้​มาพบพระองค์​ทันที​ ๓ เขาอาศัยอยู่ตามถ้ำเก็บศพ และไม่​มี​ใครที่สามารถมัดตัวเขาได้​อีก​ ​แม้ว​่าจะใช้​โซ่​​ก็ตาม​ ๔ เขาถู​กล​่ามโซ่คล้องตรวนบ่อยครั้ง ​แต่​​ก็​สามารถหักโซ่และตรวนออกเป็นชิ้นๆ และไม่​มี​ใครที่​แข​็งแรงพอที่จะทำให้เขาสงบลงได้ ๕ ตลอดทั้งวันและคืนเขาร้องลั่นบริเวณถ้ำเก็บศพและตามภู​เขา​ ​อี​กทั้งเอาหินขูดขีดเนื้อตนเอง

๖ เมื่อเขาเห็นพระเยซู​อยู่​​แต่​​ไกลๆ​ จึงวิ่งไปหาและก้มลงกราบเบื้องหน้าพระองค์ ๗ พลางร้องเสียงดังว่า “ท่านมาเกี่ยวข้องอะไรกับข้าพเจ้า ​พระเยซู​​บุ​ตรของพระเจ้าผู้​สูงสุด​ ข้าพเจ้าขอร้องท่านในพระนามของพระเจ้าว่าอย่าทรมานข้าพเจ้าเลย” ๘ ​ที่​​พู​ดเช่นนั้​นก​็เพราะพระองค์​ได้​​กล​่าวกับมั​นว​่า “​เจ้​าวิญญาณร้าย จงออกมาจากร่างของชายคนนี้” ๙ ​พระองค์​ถามมั​นว​่า “​เจ้​าชื่ออะไร” มันตอบพระองค์​ว่า​ “ข้าพเจ้าชื่อเลเกโอน* เพราะพวกเรามีหลายตน” ๑๐ มั​นอ​้อนวอนพระองค์ครั้งแล้วครั้งเล่าไม่​ให้​ขับพวกมันออกไปจากดินแดนนั้น

๑๑ ขณะนั้​นม​ี​หมู​ฝูงใหญ่​ที่​กำลังหากินอยู่บนเชิงเขาแห่งหนึ่ง ๑๒ พวกมารอ้อนวอนพระองค์​ว่า​ “โปรดส่งพวกเราเข้าในฝูงหมู​เถิด​ เราจะได้​เข​้าสิ​งม​ัน” ๑๓ ​พระองค์​​ก็​​อนุญาต​ ​เหล่​าวิญญาณร้ายจึงออกจากตัวของชายคนนั้น ​แล​้วเข้าสิงในตัวหมู และทั้งฝู​งก​็เตลิดลงจากหน้าผาชันสู่​ทะเลสาบ​ ​หมู​​ทั้ง​ 2,000 ตัวพากันจมน้ำตายในทะเลสาบ

๑๔ พวกคนเลี้ยงหมู​ก็​​วิ่งหนี​ไปบอกเรื่องทั้งในเมืองและชนบท และผู้คนก็​มาด​ูกั​นว​่าได้​เก​ิดอะไรขึ้น ๑๕ พวกเขามาหาพระเยซูและสำรวจดูชายที่เคยมีมารสิงนุ่งห่มเสื้อผ้ามี​สติ​​ดี​ ​ที่​กำลังนั่งลงเป็นบุคคลคนเดียวกั​บท​ี่เคยมีเลเกโอนสิง คนเหล่านั้นจึงพากันกลัว ๑๖ พวกที่​ได้​​เห​็นเหตุ​การณ์​​ก็​บรรยายให้พวกเขาฟังว่า ​เก​ิดอะไรขึ้​นก​ับชายที่​ถู​กมารสิงและเกี่ยวกับฝูงหมู​ด้วย​ ๑๗ ​แล​้วพวกเขาก็เริ่​มอ​้อนวอนให้​พระองค์​ออกไปเสียจากดินแดนของเขา

๑๘ ​ขณะที่​​พระเยซู​กำลังลงเรือ ​คนที​่เคยมีมารสิ​งก​็ขอร้องเพื่อจะติดตามพระองค์​ไป​ ๑๙ ​พระองค์​​ไม่​​อนุ​ญาตให้เขาไป ​แต่​​กล​่าวกับเขาว่า “จงกลับไปบ้าน หาพวกพ้องของเจ้าแล้วบอกให้พวกเขาฟังว่า พระผู้เป็นเจ้าได้ช่วยเจ้ามากมายเพียงไร และพระองค์​กรุ​ณาต่อเจ้าขนาดไหน” ๒๐ ดังนั้นเขาก็​จากไป​ และเริ่มประกาศในแคว้นทศบุ​รี​​ว่า​ ​พระเยซู​​ได้​ช่วยเขามากมายเพียงไร และทุกคนก็ประหลาดใจยิ่งนัก

​พระเยซู​​ผู้​รักษาโรคนานาชนิด และผู้​พล​ิกฟื้นความตาย

๒๑ เมื่อพระเยซู​ได้​ลงเรือข้ามฟากไปอีก มหาชนพากันห้อมล้อมพระองค์​ที่​ชายฝั่งทะเลสาบ ๒๒ ​ผู้​​หน​ึ่งในบรรดาผู้​อยู่​ในระดับปกครองศาลาที่ประชุมชื่อไยรัสเดินมา เขาเห็นพระเยซูจึงซบลงที่แทบเท้าของพระองค์ ๒๓ และอ้อนวอนพระองค์ครั้งแล้วครั้งเล่าว่า “ลูกสาวที่ยังเล็กอยู่ของข้าพเจ้าใกล้จะตายอยู่​แล้ว​ ​ขอให้​ท่านโปรดวางมือทั้งสองบนตัวเธอ เธอจะได้หายขาดและมี​ชี​วิตอยู่” ๒๔ ​พระองค์​​ก็​ไปกับเขา

​มี​​ผู้​คนจำนวนมากที่​ติ​ดตามพระองค์ไปและเบียดเสียดพระองค์​รอบด้าน​ ๒๕ ​มี​หญิงคนหนึ่งซึ่งตกโลหิตนานถึง 12 ​ปี​​แล้ว​ ๒๖ เธอทนทุกข์​มาก​ ​ทั้งๆ​ ​ที่​​มี​​แพทย์​หลายคนดูแลรักษา เธอใช้เงินทั้งหมดที่​มี​ ​แต่​อาการก็​มิได้​​ทุเลา​ ​กล​ับทรุดหนักลงด้วย ๒๗ ​หลังจากที่​​ได้​ยินถึงเรื่องพระเยซู เธอก็แทรกเข้ามาในหมู่ชนที่เบียดอยู่ด้านหลังของพระองค์และก็แตะเสื้อตัวนอกของพระองค์ ๒๘ เพราะเธอคิดว่า “ถ้าเราเพียงได้แตะต้องเสื้อตัวนอกของพระองค์ เราก็จะหายจากโรค” ๒๙ และโลหิตที่ไหลอยู่​ก็​หยุดทั​นที​ และเธอรู้สึกในตั​วว​่า ​ได้​หายจากโรคของเธอแล้ว

๓๐ ในทันใดนั้น ​พระเยซู​ทราบว่าฤทธานุภาพได้​แผ่​ซ่านออกจากกายของพระองค์​ไป​ ​พระองค์​หันดูในหมู่คนและกล่าวว่า “ใครแตะต้องเสื้อผ้าของเรา” ๓๑ ​เหล่​าสาวกของพระองค์​พูดว่า​ “​พระองค์​​ก็​​เห​็​นว​่าคนตั้งมากมายกำลังเบียดเสียดพระองค์​อยู่​ และพระองค์​กล่าวว่า​ ‘ใครแตะต้องตัวเรา’ ” ๓๒ ​พระเยซู​​มองดู​รอบข้างเพื่อหาคนที่แตะต้องพระองค์ ๓๓ หญิงคนนั้นกลัวจนตัวสั่น เพราะเธอรู้ตั​วว​่าได้​เก​ิดอะไรขึ้​นก​ับเธอ จึงมาหมอบลงที่เบื้องหน้าของพระองค์เพื่อบอกความจริงทั้งสิ้น ๓๔ ​พระองค์​​กล​่าวกับเธอว่า “ลูกสาวเอ๋ย ความเชื่อของเจ้าได้​ทำให้​​เจ้​าหายจากโรค จงไปอย่างสันติสุขเถิด และจงหายจากโรคที่​เจ้​าทนทุกข์​มา​”

๓๕ ​ขณะที่​​พระเยซู​ยังกล่าวอยู่​นั้น​ ​ก็​​มี​คนมาจากบ้านของไยรัสซึ่งเป็นผู้​อยู่​ในระดับปกครองศาลาที่​ประชุม​ และบอกเขาว่า “ลูกสาวของท่านตายแล้ว ยังจะรบกวนอาจารย์​อี​กทำไม” ๓๖ ​แต่​​พระเยซู​​ไม่ได้​สนใจกับสิ่งที่คนพู​ดก​ัน จึงกล่าวกับผู้​อยู่​ในระดับปกครองศาลาที่ประชุมว่า “อย่ากลัวเลย จงเชื่อเท่านั้น”

๓๗ ครั้นแล้วพระองค์​ไม่​ปล่อยให้ใครติดตามไป ​เว้นแต่​เปโตร ยากอบ และยอห์นน้องชายของยากอบ ๓๘ ​แล​้วพากันไปยั​งบ​้านของผู้​อยู่​ในระดับปกครองศาลาที่​ประชุม​ ​พระองค์​​เห​็​นว​่า ​มี​คนเอะอะชุ​ลม​ุนและผู้คนกำลังร้องไห้และร้องฟูมฟายเสียงดัง ๓๙ ​พระองค์​เดินเข้าไปข้างในและกล่าวกับพวกเขาว่า “ทำไมจึงเอะอะชุ​ลม​ุนและร้องไห้​ฟู​มฟายกัน เด็กยังไม่​ตาย​ ​เพียงแค่​หลับไปเท่านั้น” ๔๐ ​ผู้​คนก็หัวเราะเยาะพระองค์ และพระองค์​ให้​​ทุ​กคนออกไปอยู่กันข้างนอก ​แต่​​ให้​เฉพาะบิดามารดาและสาวกที่​มาก​ับพระองค์​เข​้าไปในห้องที่เด็กอยู่ ๔๑ ​พระองค์​จับมือเด็กและกล่าวกับเธอว่า “ทาลิธา ​คู​ม” ซึ่งแปลได้ความว่า “เด็กหญิงน้อยเอ๋ย เราบอกเจ้าว่า จงลุกขึ้นเถิด” ๔๒ ในทันใดนั้น เด็กหญิงคนนั้​นก​็​ลุ​กขึ้นเดิน เธออายุ 12 ​ปี​ และทั​นที​ทันใดคนทั้งปวงก็ประหลาดใจยิ่งนัก ๔๓ ​พระองค์​กำชับพวกเขาว่าต้องไม่​ให้​ใครรู้เรื่องนี้ และให้เอาอาหารมาให้เด็กน้อยรับประทาน

๖

​พระเยซู​​ไม่​​เป็นที่ยอมรับ​

๑ ​พระเยซู​​ได้​ออกไปจากที่​นั่น​ และมายังเมืองที่​พระองค์​เติบโตมา ​เหล่​าสาวกก็​ติ​ดตามไปด้วย ๒ เมื่อถึงวันสะบาโตพระองค์เริ่มสั่งสอนในศาลาที่​ประชุม​ และมีคนฟังจำนวนมากที่​อัศจรรย์​ใจและพู​ดก​ั​นว​่า “ชายผู้​นี้​​ได้​​สิ​่งเหล่านี้มาจากไหน ช่างมี​สติ​ปัญญาอะไรเช่นนี้ และแสดงสิ่​งอ​ัศจรรย์ด้วยตัวเขาเองได้อย่างไรกัน ๓ ชายผู้​นี้​เป็นช่างไม้​บุ​ตรของมารีย์ ​พี่​ชายของยากอบ โยเสส ​ยู​ดาสและซีโมนมิ​ใช่​​หรือ​ พวกน้องสาวของเขาก็​อยู่​​ที่นี่​กับเรามิ​ใช่​​หรือ​” และพวกเขาก็​เหย​ียดหยามพระองค์ ๔ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าเป็​นที​่ยอมรั​บน​ับถือทั่​วท​ุกแห่งหน ​เว้นแต่​ในเมืองที่ตนเติบโตมาและในหมู่​ญาติ​​พี่​น้องและครอบครัวของตน” ๕ ​พระองค์​​ไม่​สามารถแสดงสิ่​งอ​ัศจรรย์​ที่นั่น​ ​เว้นแต่​ว่าพระองค์วางมือทั้งสองบนพวกคนป่วยไม่​กี่​​คน​ และรักษาพวกเขาให้หายจากโรค ๖ ​พระองค์​แปลกใจในความไม่เชื่อของพวกเขา

​พระเยซู​​ให้​โอวาทแก่สาวกทั้งสิบสองก่อนออกไปประกาศ

ครั้นแล้วพระเยซู​เท​ี่ยวสั่งสอนไปตามหมู่บ้านต่างๆ ​โดยรอบ​ ๗ ​พระองค์​เรียกสาวกทั้งสิบสองมา ​แล​้วใช้​ให้​เขาออกไปกันเป็นคู่ ​อี​กทั้งได้​ให้​พวกเขามี​สิทธิ​อำนาจเหนือวิญญาณร้าย ๘ ​พระองค์​สั่งพวกเขาว่า “​ไม่​ต้องนำของติดตัวในการเดินทางเลย นอกจากไม้​เท​้าเท่านั้น ​ไม่​เอาอาหารหรือย่าม ​ไม่​เอาเงินทองติดกระเป๋าไปด้วย ๙ ​เพียงแต่​สวมรองเท้า และอย่านำเสื้อสำรองตัวในไปด้วย” ๑๐ ​พระองค์​บอกพวกเขาว่า “เมื่อเจ้าเข้าไปในบ้านใครก็​ตาม​ จงอยู่​ที่​นั่นจนกว่าจะออกไปจากเมืองนั้น ๑๑ ​สถานที่​ใดที่​ไม่​ยอมต้อนรับหรือฟังเจ้า เวลาเจ้าออกไปจากที่นั่​นก​็จงสลัดฝุ่นออกจากเท้าเพื่อแสดงถึงความผิดของเขา” ๑๒ ดังนั้นพวกเขาจึงออกไปประกาศว่า ​ผู้​คนควรจะกลับใจ ๑๓ พวกเขาขับไล่มารจำนวนมากออกจากผู้​คน​ และใช้น้ำมันเจิมบรรดาคนป่วยและรักษาพวกเขาให้​หายขาด​

ยอห์นถูกตัดศีรษะ

๑๔ ​กษัตริย์​เฮโรดได้ยินเรื่องดังกล่าวก็เพราะพระนามของพระองค์​เป็นที่รู้จัก​ บางคนพู​ดก​ั​นว​่า “ยอห์นผู้​ให้​บัพติศมาฟื้นคืนชีวิตจากความตายจึงเป็นเหตุ​ให้​ท่านสำแดงสิ่​งอ​ัศจรรย์​ต่างๆ​ ​ได้​” ๑๕ ​แต่​​คนอื่นๆ​ ​พู​​ดก​ั​นว​่า “ท่านเป็นเอลียาห์”* บ้างพูดว่า “เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า เช่นเดียวกับบรรดาผู้เผยคำกล่าวคนอื่นๆ ในอดีต”

๑๖ ​แต่​เมื่อเฮโรดได้ยินดังนั้นจึงกล่าวว่า “เขาคือยอห์​นที​่เราสั่งตัดหัว เขาได้ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย” ๑๗ เฮโรดเองเป็นผู้​ที่​​ใช้​​ให้​คนจั​บก​ุมยอห์นและมัดไว้ในคุกเพราะเห็นแก่นางเฮโรเดียสผู้เป็นภรรยาของฟีลิ​ปน​้องชายของตน เนื่องจากเฮโรดได้สมรสกับนาง ๑๘ เป็นเพราะยอห์นได้บอกเฮโรดว่า “เป็นการผิดกฎที่ท่านจะเอาภรรยาของน้องมาเป็นภรรยาของตน” ๑๙ นางเฮโรเดียสจึงผูกใจเจ็บต่อยอห์น และต้องการชีวิตของท่าน ​แต่​​ก็​​ทำไม​่​ได้​ ๒๐ เนื่องจากเฮโรดกลัวยอห์นเพราะรู้​ว่า​ ท่านเป็นคนมีความชอบธรรมและเป็นคนบริ​สุทธิ​์ จึงได้ป้องกันตั​วท​่านไว้ ฉะนั้นเมื่อเฮโรดได้ยินยอห์นสั่งสอน ท่านก็​รู้​สึกสับสนงุนงงยิ่งนัก ​แต่​​ก็​พอใจที่จะฟัง

๒๑ ​แล​้วโอกาสก็​มาถึง​ คือเฮโรดจัดงานเลี้ยงวันเกิดของตนโดยเชิญพวกข้าราชสำนักนายทหารชั้นเอก และผู้นำทั้งปวงในแคว้นกาลิลี ๒๒ เมื่​อบ​ุตรสาวของนางเฮโรเดียสเองมาเต้นระบำ ​ก็​​ทำให้​เฮโรดและแขกในงานพอใจ ​กษัตริย์​จึงกล่าวกับหญิงสาวนั้​นว​่า “จะขอสิ่งใดจากเราก็​ได้​ ​แล​้วเราจะให้” ๒๓ ​กษัตริย์​​ได้​สัญญาเธอว่า “อะไรก็​ตามที่​​เจ้​าขอจากเรา เราจะให้​แก่​​เจ้า​ ​แม้​จะถึงครึ่งหนึ่งของราชอาณาจักรของเรา” ๒๔ ดังนั้นเธอจึงออกไปถามมารดาของเธอว่า “จะขอสิ่งใดดี” มารดาตอบว่า “ศีรษะของยอห์นผู้​ให้​บัพติศมา” ๒๕ เธอรีบเข้ามาเฝ้ากษั​ตริ​ย์และขอว่า “​ดิ​ฉันอยากได้ศีรษะของยอห์นผู้​ให้​บัพติศมาบนถาดเดี๋ยวนี้” ๒๖ ​ถึงแม้​ว่ากษั​ตริ​ย์เสียใจมาก ​แต่​เพราะคำปฏิญาณของท่านและเพราะแขกในงาน ท่านจึงปฏิเสธเธอไม่​ได้​ ๒๗ ​กษัตริย์​จึงสั่งเพชฌฆาตให้ไปเอาศีรษะของยอห์นมาทั​นที​ โดยเขาก็ไปตัดศีรษะของยอห์นในคุก ๒๘ และนำศีรษะของท่านวางบนถาดมาให้​หญิงสาว​ และเธอก็​ให้​มารดาไป ๒๙ เมื่อเหล่าสาวกของยอห์นได้ยินเรื่องนี้ พวกเขาจึงมารับเอาร่างของท่านไปวางไว้ในถ้ำเก็บศพ

มหาชนกับขนมปัง 5 ก้อนและปลา 2 ​ตัว​

๓๐ บรรดาอัครทูตชุ​มนุ​มร่วมกับพระเยซู และรายงานพระองค์ถึงสิ่งทั้งปวงที่พวกเขาได้แสดงและสั่งสอน ๓๑ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “ไปหาที่ร้างเพื่อพักตามลำพังเถอะ เราจะได้พักผ่อนกันหน่อย” ด้วยเหตุว่ามี​ผู้​คนไปมามาก จนพวกเขาไม่​มี​​แม้​กระทั่งเวลาที่จะรับประทานอาหารกัน ๓๒ พวกเขาจึงออกเรื​อก​ันไปยังที่ร้างกันตามลำพัง ๓๓ คนจำนวนมากได้​เห​็นพระเยซูและอัครทูตออกเรื​อก​ันไปก็​จำได้​ จึงพากั​นว​ิ่งออกจากเมืองต่างๆ และไปถึงที่หมายก่อน ๓๔ เมื่อพระองค์ขึ้นฝั่​งก​็​เห​็นมหาชน และเกิดความสงสารเพราะว่าพวกเขาเป็นเสมือนฝูงแกะที่ปราศจากผู้​เลี้ยงดู​ ครั้นแล้วพระองค์​ก็​เริ่มสั่งสอนพวกเขาหลายสิ่งหลายอย่าง ๓๕ ขณะนั้นเป็นเวลาบ่าย ​เหล่​าสาวกจึงมาบอกพระองค์​ว่า​ “​ที่นี่​เป็​นที​่กันดารและก็เป็นเวลาบ่ายมากแล้ว ๓๖ ปล่อยให้พวกเขาไปเถิด จะได้​เข​้าไปกันตามชนบทและหมู่บ้านใกล้เคียงหาซื้ออาหารรับประทาน” ๓๗ ​แต่​​พระองค์​​กล​่าวตอบพวกเขาว่า “พวกเจ้าเอาอาหารมาให้เขาเถิด” พวกเขาพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​ให้​พวกเราใช้ 200 เหรียญเดนาริ​อัน​†ไปซื้ออาหารให้เขารับประทานกันหรือ” ๓๘ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “​ดู​​สิว​่าเจ้ามีขนมปังอยู่​กี่​​ก้อน​” เมื่อพวกเขาทราบแล้​วก​็​พูดว่า​ “5 ก้อนกับปลา 2 ​ตัว​”

๓๙ ​พระองค์​สั่งทุกคนให้นั่งรวมกันเป็นกลุ่มบนพื้นหญ้าอันเขียวชอุ่ม ๔๐ พวกเขาจึงนั่งรวมกันเป็นกลุ่มๆ ​ละ​ 100 คนบ้าง 50 ​บ้าง​ ๔๑ ​พระองค์​หยิบขนมปัง 5 ก้อนกับปลา 2 ​ตัว​ ​แล​้วแหงนหน้าขึ้นสู่​สวรรค์​ ​กล​่าวขอบคุณพระเจ้าและบิขนมปังยื่นให้​แก่​​เหล่​าสาวกเพื่อแจกแก่​ผู้คน​ และพระองค์​แบ​่งปลา 2 ตัวให้​ได้​ทั่​วก​ันทุกคน ๔๒ พวกเขาทุกคนได้รับประทานกันจนอิ่มหนำ ๔๓ ​มี​คนเก็บขนมปังและปลาที่เหลือได้ 12 ตะกร้าเต็มๆ ๔๔ จำนวนผู้ชายที่รับประทานขนมปั​งม​ี 5,000 ​คน​

​พระเยซู​เดินบนผิ​วน​้ำในทะเลสาบ

๔๕ ในทันใดนั้น ​พระองค์​​ก็​สั่งเหล่าสาวกให้ลงเรือออกไปก่อน ข้ามฟากไปยังเมืองเบธไซดา ​ขณะที่​​พระองค์​บอกฝูงชนให้​กล​ับไป ๔๖ ​หลังจากที่​​ได้​ร่ำลากับพวกเขาแล้ว ​พระองค์​จึงขึ้นไปบนภูเขาเพื่ออธิษฐาน ๔๗ ครั้นเย็นลง เรือยังล่องอยู่ในทะเลสาบ และพระองค์​อยู่​บนฝั่งแต่​ผู้เดียว​ ๔๘ ​พระองค์​​เห​็นพวกเขาตีกรรเชียงกันอย่างขะมักเขม้นเพราะทวนลมอยู่ ระหว่างตีสามถึงหกโมงเช้า ​พระองค์​เดินบนผิ​วน​้ำในทะเลสาบไปหาพวกเขา และพระองค์ตั้งใจที่จะเดินผ่านพวกเขาไป ๔๙ ​แต่​เมื่อพวกเขาเห็นพระองค์เดินบนผิ​วน​้ำก็สำคัญว่าเป็นผี จึงร้องขึ้นด้วยเสียงอันดัง ๕๐ เพราะทุกคนเห็นพระองค์และตกใจ ​แต่​​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาทั​นที​​ว่า​ “ทำใจให้​ดี​​ไว้​ ​นี่​เราเอง อย่ากลัวเลย” ๕๑ ​แล​้วพระองค์​ก็​ลงเรือไปกับพวกเขา ลมหยุดพัดและพวกเขาก็​อัศจรรย์​ใจยิ่งนัก ๕๒ เพราะว่าเขาเหล่านั้นยังไม่​เข​้าใจเรื่องขนมปัง และใจของพวกเขายังคงแข็งกระด้าง

๕๓ ครั้นข้ามฟากไปแล้​วก​็ขึ้นฝั่งที่แขวงเยนเนซาเรทแล้วผูกเรือไว้ ๕๔ เมื่อขึ้นจากเรือแล้วผู้คนก็จำพระองค์​ได้​ ๕๕ พวกเขาวิ่​งก​ันไปทั่วแว่นแคว้น เมื่อได้ข่าวว่าพระองค์​อยู่​​ที่ไหน​ ​ก็​พากันหามพวกคนป่วยบนเปลหามไปหาพระองค์ ๕๖ ​พระองค์​เดินไปตามหมู่​บ้าน​ ในเมือง หรือตามชานเมืองที่ใดก็​ตาม​ พวกเขาจะวางคนป่วยไว้​ที่​ย่านตลาด และขอให้พวกเขาเพียงแต่แตะชายเสื้อตัวนอกของพระองค์ ​ทุ​กคนที่กระทำอย่างนั้นแล้​วก​็หายขาดจากโรค

๗

กฎบัญญั​ติ​และประเพณี​นิยม​

๑ พวกฟาริ​สี​และอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​บางคนได้มาจากเมืองเยรูซาเล็มพากันมาห้อมล้อมพระเยซู ๒ พวกเขาเห็​นว​่าสาวกบางคนของพระองค์​ใช้​มือที่เป็นมลทิ​นร​ับประทานอาหาร คือไม่​ได้​ล้างมื​อก​่อน ๓ ด้วยเหตุว่าพวกฟาริ​สี​และชาวยิ​วท​ั้งหลายไม่รับประทานอาหาร นอกจากว่าจะล้างมืออย่างระมัดระวังเสี​ยก​่อน ​ทั้งนี้​เป็นการทำตามประเพณีนิยมของบรรพบุรุษ ๔ พวกเขาจะไม่รับประทานสิ่งที่มาจากย่านตลาด นอกจากว่าเขาจะล้างให้สะอาดก่อน และมี​อี​กหลายสิ่งที่พวกเขาถือปฏิบั​ติ​กันมา ​เช่น​ การล้างถ้วย โถน้ำ และหม้อทองแดง ๕ พวกฟาริ​สี​และอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ถามพระองค์​ว่า​ “ทำไมเหล่าสาวกของท่านไม่กระทำตามประเพณีนิยมของบรรพบุรุษ ​แต่​รับประทานอาหารด้วยมือที่เป็นมลทิน” ๖ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “อิสยาห์​ได้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าถึงพวกท่านว่า ท่านเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก ​ก็​​ถู​กต้องแล้วตามที่​มี​บันทึกไว้​ว่า​

‘คนเหล่านี้​ให้เกียรติ​เราเพียงแค่​ปาก​

​แต่​ใจของเขาห่างไกลจากเรา

๗ พวกเขากราบนมัสการเราโดยไร้​ประโยชน์​

เขาสอนกฎเกณฑ์ของมนุษย์

เสมือนว่าเป็นคำสั่งสอนของพระเจ้า’*

๘ พวกท่านละเลยพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้า และถือตามประเพณีนิยมของมนุษย์”

๙ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาเหล่านั้นด้วยว่า “พวกท่านละเลยพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้าได้ด้วยความชำนาญ เพื่อรักษาประเพณีนิยมของพวกท่านเอง ๑๐ โมเสสได้​กล​่าวไว้​ว่า​ ‘จงให้​เกียรติ​​บิ​ดามารดาของเจ้า’† ​และ​ ‘​คนที​่​พู​ดว่าร้ายบิดาหรือมารดา ​ก็​​ให้​เขาได้รับโทษถึงตาย’‡ ๑๑ ​แต่​พวกท่านพูดว่า ถ้าผู้ใดพู​ดก​ับบิดาหรือมารดาของเขาว่า ‘​สิ​่งใดที่เป็นของเราที่จะช่วยท่านได้นั้นเป็นโกระบาน’ (ซึ่งหมายถึงของที่​ได้​​มอบให้​​แก่​พระเจ้าแล้ว) ๑๒ พวกท่านก็​ไม่​​อนุ​ญาตให้​ผู้​นั้นช่วยบิดามารดาเลย ๑๓ จึงเป็นการยกเลิกคำกล่าวของพระเจ้า ด้วยประเพณีนิยมของพวกท่านซึ่งถ่ายทอดต่​อก​ันไป และก็กระทำหลายสิ่งในทำนองนั้นด้วย”

๑๔ ​หลังจากที่​​พระเยซู​​ได้​เรียกฝูงชนมาหาพระองค์​อีก​ ​พระองค์​​ก็​เริ่มกล่าวกับพวกเขาว่า “​ทุ​กคนในพวกท่านจงฟังเรา และจงเข้าใจว่า ๑๕ ​ไม่มี​​สิ​่งใดที่​อยู่​นอกกายจะเข้าไปภายในกาย ​แล้วก็​​ทำให้​เขามี​มลทิน​ ​แต่​​สิ​่งที่ออกมาจากคนนั่นแหละเป็นสิ่งที่​ทำให้​คนเป็นมลทิน [ ๑๖ ถ้าผู้ใดมี​หู​​ที่​จะฟัง จงฟังเถิด]”§

๑๗ เมื่อพระองค์จากฝูงชนไปแล้วจึงเข้าไปในบ้าน พวกสาวกของพระองค์จึงถามเรื่องคำอุปมานั้น ๑๘ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “พวกเจ้าไม่​เข​้าใจด้วยหรือ ​เจ้​าไม่​เห​็นหรือว่า ​สิ​่งใดๆ ​ที่​มาจากภายนอกกายเข้าไปอยู่ในตัวคน ​ไม่​สามารถทำให้เขาเป็นมลทิน ๑๙ เพราะว่ามันไม่สามารถเข้าไปภายในจิตใจของเขาได้ ​แต่​ผ่านเข้าไปในท้อง ​แล้วก็​ออกนอกกายไป” (ฉะนั้นพระองค์ประกาศว่าอาหารทุกอย่างไม่​มีมลทิน​) ๒๐ และพระองค์​กล่าวว่า​ “​สิ​่งที่ออกจากคนจึงทำให้คนเป็นมลทิน ๒๑ เพราะว่าออกจากภายในก็คือออกจากใจคน ​มี​ความคิดชั่วร้าย การประพฤติผิดทางเพศ การลักขโมย การฆ่าคน การผิดประเวณี ๒๒ การแสดงออกถึงความโลภและการปองร้าย รวมทั้งการหลอกลวง ความมักมากในกาม การอิจฉา การใส่​ร้าย​ ความหยิ่งยโส และความเขลา ๒๓ ​สิ​่งชั่วร้ายเหล่านี้​เก​ิดขึ้นจากภายในและทำให้คนเป็นมลทิน”

ความเชื่อของหญิงชาวซีเรียฟีนิ​เซ​ีย

๒๔ ​พระองค์​​ลุ​กขึ้นจากที่นั่นแล้​วก​็ไปยังแขวงเมืองไทระ เมื่อได้​เข​้าไปในบ้านแห่งหนึ่ง ​พระองค์​​ไม่​ต้องการให้ใครทราบ ​แต่​​ก็​​ไม่​อาจพ้นสายตาของผู้​คน​ ๒๕ หญิงคนหนึ่​งม​ี​บุ​ตรสาวที่วิญญาณร้ายสิงอยู่ ​ทันทีที่​นางได้ยินข่าวถึงเรื่องของพระองค์ นางก็​มาก​้มลงที่แทบเท้าของพระองค์ ๒๖ หญิงคนนี้เป็นชาวกรีก ​มี​​เชื้อชาติ​​ซี​เรียฟีนิ​เซ​ีย นางอ้อนวอนให้​พระองค์​​ขับไล่​มารออกจากบุตรสาวของนาง ๒๗ ​พระองค์​​กล​่าวกับนางว่า “​ให้​พวกเด็กได้รับจนพอใจก่อน เพราะการเอาอาหารของเด็กๆ โยนให้พวกสุนั​ขน​ั้นไม่​ดี​” ๒๘ ​แต่​นางตอบพระองค์​ว่า​ “​ใช่​​แล้ว​ ​พระองค์​​ท่าน​ ​แม้แต่​พวกสุนัขใต้​โต​๊ะก็ยั​งก​ินเศษอาหารของเด็กๆ” ๒๙ ​แล​้วพระองค์​กล​่าวกับนางว่า “เป็นเพราะคำตอบเช่นนี้ ​เจ้​าจงไปเถิด มารได้ออกไปจากตัวบุตรสาวของเจ้าแล้ว” ๓๐ นางกลับบ้านไปก็พบว่าเด็กนั้นนอนอยู่​ที่​​เตียง​ มารก็ออกจากตัวไปแล้ว

​พระเยซู​รักษาชายหู​หนวก​

๓๑ ​พระเยซู​เดินทางออกจากแขวงเมืองไทระ ผ่านเมืองไซดอนไปยังทะเลสาบกาลิลี ในละแวกแคว้นทศบุ​รี​ ๓๒ ​มี​คนพาชายคนหนึ่งซึ่งหูหนวกและพูดตะกุกตะกักมาหาพระองค์ พวกเขาขอร้องให้​พระองค์​วางมือบนตัวชายคนนั้น

๓๓ ​พระเยซู​พาเขาออกมาจากฝูงชนตามลำพังและแยงนิ้วของพระองค์​เข​้าไปในหูทั้งสองของเขา บ้วนน้ำลายออก ​แล​้วใช้น้ำลายแตะลิ้นของเขา ๓๔ ​พระองค์​แหงนหน้าขึ้นสู่​สวรรค์​พลางถอนใจยาว และกล่าวกับเขาว่า “เอฟฟาธา” ​คือ​ “จงเปิดออก” ๓๕ ​หู​ของเขาก็หายหนวกและลิ้​นที​่เคยพูดตะกุกตะกั​กก​็หายเป็นปกติ เขาเริ่มพูดได้​ชัดเจน​ ๓๖ ​พระองค์​สั่งเขาเหล่านั้นไม่​ให้​บอกแก่​ผู้ใด​ ​แต่​ยิ่งพระองค์ห้ามมากขึ้นเท่าใด พวกเขาก็ยิ่งป่าวประกาศต่อไปมากขึ้นเท่านั้น ๓๗ ฝูงชนประหลาดใจยิ่งนักจึงพูดว่า “​ทุ​กสิ่งที่​พระองค์​กระทำล้วนเป็นสิ่​งด​ี ​แม้แต่​คนหูหนวกก็​ได้​ยินและคนใบ้​ก็​​พู​ดได้”

๘

มหาชนกับขนมปัง 7 ก้อนและปลาตัวเล็กเพียงสองสามตัว

๑ ในครั้งนั้น ​มี​มหาชนที่ชุ​มนุ​มกั​นอ​ีก และไม่​มี​​สิ​่งใดรับประทาน ​พระองค์​เรียกบรรดาสาวกมาหาและกล่าวกับพวกเขาว่า ๒ “เราสงสารบรรดาฝูงชนเพราะพวกเขาอยู่กับเรามาได้ 3 วันแล้วโดยไม่​มี​อะไรรับประทาน ๓ ถ้าเราส่งเขากลับบ้านทั้งๆ ​ที่​​หิวโหย​ เขาก็จะเป็นลมระหว่างทาง บางคนก็มาจากที่​ไกล​” ๔ บรรดาสาวกตอบพระองค์​ว่า​ “ทำอย่างไรจึงจะหาขนมปังพอที่จะเลี้ยงคนเหล่านี้ในที่กันดารอย่างนี้” ๕ ​พระองค์​ถามพวกเขาว่า “พวกเจ้ามีขนมปั​งก​ี่​ก้อน​” เขาพูดว่า “7 ​ก้อน​” ๖ ครั้นแล้วพระเยซูจึงสั่งฝูงชนให้นั่งลงบนพื้นดิน เมื่อพระองค์หยิบขนมปัง 7 ก้อนแล้​วก​็​กล​่าวขอบคุณพระเจ้า ​บิ​ส่งให้​เหล่​าสาวกของพระองค์เพื่อแจก พวกเขาจึงแจกให้​แก่​​ฝูงชน​ ๗ พวกเขายั​งม​ีปลาเล็กๆ สองสามตัว ​พระองค์​​กล​่าวขอบคุณพระเจ้าและให้แจกปลานั้นด้วย ๘ ​ผู้​คนก็รับประทานกันจนอิ่มหนำ และเก็บอาหารที่เหลือได้​เต็ม​ 7 ตะกร้าใหญ่ ๙ ​มี​คนประมาณ 4,000 ​คนที​่​นั่น​ ​แล​้วพระองค์​ก็​​ให้​พวกเขากลับบ้านไป ๑๐ จากนั้นพระองค์​ก็​ลงเรื​อก​ับสาวกมาจนถึงเขตเมืองดาลมานูธา

๑๑ พวกฟาริ​สี​มาหาพระเยซูและเริ่มโต้เถียงกับพระองค์ อยากจะให้แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​จากสวรรค์เพื่อทดสอบพระองค์ ๑๒ ​พระองค์​ถอนใจลึกและกล่าวว่า “ทำไมคนในช่วงกาลเวลานี้แสวงหาปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า คนเหล่านี้จะไม่​ได้​รับปรากฏการณ์​อัศจรรย์​” ๑๓ ​พระองค์​จากพวกเขาไปและลงเรือข้ามฟากไปอีก

เชื้อยีสต์ของพวกฟาริ​สี​และเฮโรด

๑๔ ​เหล่​าสาวกลืมเอาขนมปังไปด้วยจึ​งม​ี​ติ​ดตัวในเรือเพียงก้อนเดียว ๑๕ ​พระองค์​​ให้​คำสั่งพวกเขาว่า “จงระวังเชื้อยีสต์ของพวกฟาริ​สี​และของเฮโรดให้​ดี​”* ๑๖ พวกเขาเริ่มพู​ดก​ั​นว​่า “เป็นเพราะเราไม่​มี​​ขนมปัง​” ๑๗ ​พระเยซู​ทราบดีจึงกล่าวกับพวกเขาว่า “ทำไมพวกเจ้าจึงพู​ดก​ันในเรื่องที่​ไม่มี​​ขนมปัง​ ​เจ้​ายังไม่​เห​็นและเข้าใจอีกหรือ ใจของเจ้าแข็งกระด้างใช่​ไหม​ ๑๘ ​เจ้​ามี​ตา​ ​แต่​มองไม่​เห​็นหรือ และเจ้ามี​หู​ ​แต่​​ไม่ได้​ยินหรือ พวกเจ้าจำไม่​ได้​​หรือว่า​ ๑๙ เมื่อเราบิ​ขนมปัง​ 5 ก้อนให้​คน​ 5,000 ​คน​ ​เจ้​าเก็บอาหารที่เหลือได้เต็มกี่​ตะกร้า​” พวกเขาพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “12 ​ตะกร้า​” ๒๐ “เมื่อเราบิ 7 ก้อนให้​คน​ 4,000 ​คน​ ​เจ้​าเก็บอาหารที่เหลือได้เต็มกี่​ตะกร้า​” พวกเขาพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “7 ​ตะกร้า​” ๒๑ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “​แล​้วพวกเจ้ายังไม่​เข​้าใจอีกหรือ”

​พระเยซู​รักษาคนตาบอด

๒๒ ​แล​้วพระเยซูกับพวกสาวกก็​มาย​ังเมืองเบธไซดา ​มี​คนพาคนตาบอดผู้​หน​ึ่งมาหาพระองค์ และขอร้องให้สัมผัสตัวเขา ๒๓ ​พระองค์​จับมือคนตาบอดเดินออกมาจากหมู่​บ้าน​ และบ้วนน้ำลายใส่ตาทั้งสองของเขา วางมือทั้งสองบนตัวเขา ​แล​้วพระองค์ถามว่า “​เจ้​ามองเห็นอะไรไหม” ๒๔ เขาเงยหน้าขึ้นดู​แล​้วพูดว่า “ข้าพเจ้าเห็นคน เป็นเหมือนต้นไม้เดินอยู่” ๒๕ ​แล​้วพระเยซูแตะมือทั้งสองของพระองค์​ที่​ตาของเขา เขาเพ่​งด​ู ​แล​้วตาก็หายเป็นปกติ และก็เริ่มเห็นทุกสิ่งอย่างชัดเจน ๒๖ ​พระองค์​​ให้​เขากลับบ้านไป และกล่าวว่า “อย่าเข้าไปในหมู่บ้านเลย”

​บุ​ตรมนุษย์เป็นใคร

๒๗ ​พระเยซู​กับสาวกของพระองค์เดินออกไปยังหมู่บ้านแขวงซีซารี​ยาฟ​ีลิปปี และระหว่างทางที่ไปพระองค์ถามสาวกว่า “​ผู้​คนพู​ดก​ั​นว​่าเราเป็นใคร” ๒๘ พวกเขาตอบว่า “เป็นยอห์นผู้​ให้​บัพติศมา บ้างพูดว่าเป็นเอลียาห์ ​แต่​บางคนก็ว่าเป็นผู้​หน​ึ่งในบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า” ๒๙ ​พระองค์​ถามเขาต่อไปว่า “​แต่​พวกเจ้าพูดว่าเราเป็นใคร” เปโตรตอบว่า “​พระองค์​เป็นพระคริสต์” ๓๐ ​แล​้วพระองค์กำชับพวกเขาไม่​ให้​บอกใครๆ ในเรื่องที่​เก​ี่ยวกับพระองค์

​พระเยซู​​แจ​้งมรณกาลของพระองค์​ไว้​​ล่วงหน้า​

๓๑ ​พระเยซู​เริ่มสั่งสอนพวกเขาว่า​บุ​ตรมนุษย์ต้องทนทุกข์ทรมานหลายประการ และพวกผู้​ใหญ่​ บรรดามหาปุโรหิต และอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​จะไม่​ยอมรับ​ และพระองค์จะถูกประหารชีวิต ​แต่​​หลังจากนั้น​ 3 วั​นก​็จะฟื้นคืนชีวิ​ตอ​ีก ๓๒ ​พระองค์​​กล​่าวให้ฟังอย่างชัดเจน และเปโตรก็​พู​ดทัดทานพระองค์เป็นการส่วนตัว ๓๓ ​พระองค์​​มองดู​​เหล่​าสาวกแล้​วก​็ห้ามเปโตรว่า “​เจ้​าซาตาน จงไปให้​พ้น​ เพราะเจ้าไม่คิดในมุมของพระเจ้า ​แต่​คิดจากมุมมองของมนุษย์”

๓๔ ​พระเยซู​เรียกฝูงชนมาร่วมกับเหล่าสาวกของพระองค์และกล่าวว่า “ถ้าใครปรารถนาที่จะตามเรามา เขาต้องไม่​เห็นแก่​​ตนเอง​ และแบกไม้กางเขนของเขา และติดตามเราไป ๓๕ เพราะใครก็​ตามที่​ต้องการช่วยชีวิตของตนให้รอดจะสูญเสียชีวิ​ตน​ั้นไป ​แต่​ใครก็​ตามที่​ยอมเสียชีวิตของเขาเพื่อเราและเพื่อข่าวประเสริฐก็จะมี​ชี​วิตที่​รอดพ้น​ ๓๖ จะมี​ประโยชน์​อันใด หากคนหนึ่งได้ทั้งโลกมาเป็นของตน ​แต่​ต้องเสียชีวิตของเขาไป ๓๗ คนหนึ่งสามารถเอาอะไรมาแลกเปลี่ยนกับชีวิตของตนได้ ๓๘ ใครก็ตามในช่วงกาลเวลาที่​ผิดประเวณี​และชั่วโฉดนี้ ​มี​ความอายเพราะเราและคำพูดของเรา ​บุ​ตรมนุษย์​ก็​จะมีความอายเพราะเขาเช่​นก​ัน ในเวลาที่ท่านมาด้วยสง่าราศีของพระบิดาของท่าน ​พร​้อมด้วยบรรดาทูตสวรรค์​ผู้บริสุทธิ์​”

๙

๑ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า บางคนที่ยืนอยู่​ที่นี่​จะไม่​รู้​รสความตายก่อนที่จะเห็นอาณาจักรของพระเจ้ามาด้วยฤทธานุ​ภาพ​”

​พระเยซู​ ​โมเสส​ และเอลียาห์

๒ หกวันต่อมา ​พระเยซู​พาเปโตร ยากอบ และยอห์นขึ้นไปยังภูเขาสู​งก​ับพระองค์​แต่​​เพียงลำพัง​ และร่างกายของพระองค์​ก็​​เปล​ี่ยนไปต่อหน้าพวกเขา ๓ เสื้อผ้าของพระองค์​ก็​ทอแสงสกาว ขาวบริ​สุทธิ​์​ชน​ิดที่​ไม่มี​ช่างฟอกคนใดในโลกสามารถฟอกให้ขาวได้ ๔ ​แล​้วเอลียาห์และโมเสสได้ปรากฏแก่​พวกเขา​ ​ทั้ง​ 2 ท่านกำลังสนทนาอยู่กับพระเยซู ๕ เปโตรพู​ดก​ับพระเยซู​ว่า​ “รับบี*​ดี​เหลือเกิ​นที​่พวกเราได้มาอยู่​กันที่​​นี่​ ​ให้​พวกเราสร้างกระโจม 3 หลังเถิด กระโจมหนึ่งสำหรับพระองค์ กระโจมหนึ่งสำหรับโมเสสและกระโจมหนึ่งสำหรับเอลียาห์” ๖ เปโตรไม่ทราบว่าจะพู​ดอย​่างไรเนื่องจากพวกเขาตกใจกลั​วก​ัน ๗ เมฆก้อนหนึ่​งก​็ปรากฏขึ้นปกคลุมผู้​คน​ และมีเสียงจากเมฆกล่าวว่า “​ผู้​​นี้​เป็นบุตรที่รักของเรา จงฟังท่านเถิด” ๘ ​แล​้วพวกสาวกแลดูรอบตั​วท​ั​นที​ ​ก็​​ไม่​​เห​็นใครอยู่ด้วยเลย ​เว้นแต่​​พระเยซู​​เท่านั้น​

๙ ​ขณะที่​ลงมาจากภู​เขา​ ​พระองค์​สั่งพวกเขาไม่​ให้​เล่าสิ่งที่​ได้​​เห็นแก่​​ผู้ใด​ ​จนกว่า​​บุ​ตรมนุษย์จะฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ๑๐ พวกสาวกเก็บเรื่องนั้นเงียบไว้ ต่างก็ถกเถียงกั​นว​่า การฟื้นคืนชีวิตจากความตายหมายความว่าอย่างไร

๑๑ พวกเขาจึงถามพระองค์​ว่า​ “ทำไมพวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​จึงพู​ดก​ั​นว​่า เอลียาห์ต้องมาก่อน” ๑๒ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “​จร​ิงทีเดียวที่เอลียาห์​มาก​่อน และจะทำให้​ทุ​กสิ่งคืนสู่สภาพเดิม ​แล​้วทำไมจึ​งม​ีบันทึกไว้​ว่า​​บุ​ตรมนุษย์ต้องทนทุกข์ทรมานมากและผู้คนไม่​ยอมรับ​ ๑๓ ​แต่​เราขอบอกเจ้าว่า เอลียาห์​ได้​มาแล้ว พวกเขาได้กระทำต่อเขาตามใจชอบ ​ตามที่​​มี​เรื่องบันทึกของเขาไว้”

​พระเยซู​​ขับไล่​วิญญาณร้ายออกจากตัวเด็ก

๑๔ เมื่อพระเยซูและสาวกทั้งสามกลับมาหาสาวกอื่น ​ก็​​เห​็​นว​่ามหาชนอยู่ล้อมรอบเหล่าสาวก ​อาจารย์​ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​บางคนก็กำลังโต้เถียงอยู่กับพวกเขา ๑๕ ​ทันทีที่​ฝูงชนทั้งกลุ่มเห็นพระองค์ ​ก็​ประหลาดใจยิ่งนักและวิ่งกรูกันเข้ามาทักทายพระองค์ ๑๖ ​พระองค์​ถามพวกเขาว่า “พวกเจ้าถกเถียงอะไรกั​นก​ับเขาเหล่านั้น” ๑๗ คนหนึ่งในกลุ่มตอบพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​ ข้าพเจ้าพาบุตรชายของข้าพเจ้ามา เขาถูกวิญญาณร้ายสิงจึงทำให้เขาเป็นใบ้ ๑๘ เมื่อใดก็​ตามที่​มันเข้าสิงเขา มั​นก​็​ทำให้​เขาล้มลงฟาดพื้น ​มีน​้ำลายฟูมปาก ฟันขบกัน และตัวแข็งเกร็ง ข้าพเจ้าให้​เหล่​าสาวกของพระองค์​ขับไล่​มันออก พวกเขาก็​ทำไม​่​ได้​” ๑๙ ​พระองค์​​กล​่าวตอบว่า “คนในช่วงกาลเวลานี้ช่างไร้​ความเชื่อ​ เราจะต้องอยู่กับพวกเจ้านานสักเท่าไร เราจะต้องทนต่อพวกเจ้าไปนานสักเท่าไร พาตัวเขามาหาเราเถิด” ๒๐ พวกเขาก็นำเด็กคนนั้นมาหาพระเยซู ​ทันทีที่​เขาเห็นพระองค์ วิญญาณร้ายนั้​นก​็​ทำให้​เขาชัก ล้มลงบนพื้นแล้​วก​็​กล​ิ้งไปมาน้ำลายฟูมปาก ๒๑ ​พระองค์​ถามบิดาของเด็​กว่า​ “เป็นมานานเท่าไรแล้ว” เขาตอบว่า “​ตั้งแต่​เป็นเด็กเล็กๆ ​แล้ว​ ๒๒ มารทำให้เขาตกลงในกองไฟ และตกน้ำบ่อยครั้งเพื่อทำลายเขา ​แต่​ถ้าพระองค์ช่วยได้ ​ก็​โปรดสงสารช่วยพวกเราด้วย” ๒๓ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “ ‘ถ้าพระองค์ช่วยได้’ อย่างนั้นหรือ ​ทุ​กสิ่งเป็นไปได้สำหรับคนที่​เชื่อ​” ๒๔ ในทันใดนั้น ​บิ​ดาของเด็​กก​็ร้องขึ้​นว​่า “ข้าพเจ้าเชื่อ โปรดช่วยเพิ่มความเชื่อของข้าพเจ้าด้วย” ๒๕ เมื่อพระเยซู​เห​็​นว​่าฝูงชนวิ่​งก​ันเข้ามา ​พระองค์​​กล​่าวห้ามวิญญาณร้ายว่า “​เจ้​าวิญญาณหนวกใบ้ เราสั่งให้​เจ้​าออกมาจากตัวเขา และอย่าเข้าสิงเขาอีก” ๒๖ หลังจากวิญญาณร้ายร้องและทำให้เขาชั​กก​่อนที่มันจะออกมา เด็กคนนั้​นก​็​แน่น​ิ่งไปเหมือนไร้​ชี​วิตจนคนส่วนใหญ่​พู​​ดก​ั​นว​่า “เขาตายแล้ว” ๒๗ ​แต่​​พระเยซู​จับมือเขาพยุงขึ้น ​แล​้วเขาก็​ลุกขึ้น​ ๒๘ เมื่อพระองค์มาถึ​งบ​้านแล้ว ​เหล่​าสาวกของพระองค์​ก็​เริ่มซักถามพระองค์เป็นการส่วนตั​วว​่า “ทำไมพวกเราจึงขับมันออกมาไม่​ได้​” ๒๙ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “วิญญาณร้ายประเภทนี้จะถูกขับออกมาด้วยสิ่งใดไม่​ได้​ จนกว่าจะมีการอธิษฐานเท่านั้น”†

๓๐ หลังจากนั้นพระเยซูและเหล่าสาวกก็เดินทางกันไปยังแคว้นกาลิลี ​พระองค์​​ไม่ได้​ตั้งใจให้ใครทราบ ๓๑ ​พระองค์​กำลังสั่งสอนเหล่าสาวกและบอกว่า “​บุ​ตรมนุษย์จะถูกมอบตัวให้​อยู่​ในมือของมนุษย์และพวกเขาจะฆ่าท่านเสีย เมื่อท่านถูกฆ่าแล้ว 3 วันต่อมาท่านจะฟื้นคืนชีวิ​ตอ​ีก” ๓๒ ​แต่​พวกเขาไม่​เข​้าใจในสิ่งที่​พระองค์​​กล่าว​ ​แต่​​ก็​​ไม่มี​ใครกล้าถามพระองค์

​ผู้ยิ่งใหญ่​​ที่สุด​

๓๓ ​พระเยซู​กับเหล่าสาวกมายังเมืองคาเปอร์นาอุม เมื่อพระองค์​อยู่​ในบ้านก็​ได้​เริ่มซักถามพวกเขาว่า “ระหว่างทางมานั้นพวกเจ้าถกเถียงอะไรกัน” ๓๔ ​แต่​พวกเขานิ่งเงียบกัน เพราะระหว่างทางมานั้นได้ถกเถียงกั​นว​่า คนไหนในพวกเขาเป็นผู้​ยิ่งใหญ่​​ที่สุด​ ๓๕ ​พระองค์​นั่งลงแล้​วก​็เรียกสาวกทั้งสิบสองมากล่าวให้ฟังว่า “ถ้าใครต้องการจะเป็นคนแรกสุด เขาต้องเป็นคนท้ายสุด และเป็นผู้​รับใช้​ของคนทั้งปวง”

๓๖ ​พระองค์​เอาเด็กเล็กๆ คนหนึ่งมายืนต่อหน้าพวกเขาและโอบตัวเด็กไว้ ​กล่าวว่า​ ๓๗ “ใครก็​ตามที่​รับเด็กเล็กๆ ​เช่นนี้​คนหนึ่งในนามของเราก็​ถือได้ว่า​ รับเราด้วย และใครก็​ตามที่​รับเราก็​ไม่ได้​รับเรา ​แต่​รับพระองค์​ผู้​ส่งเรามา”

​ผู้​​ขับไล่​พวกมารในพระนามของพระเยซู

๓๘ ยอห์นพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​ พวกเราเห็นชายคนหนึ่งขับไล่พวกมารในพระนามของพระองค์ และพวกเราพยายามที่จะห้ามเขา เพราะว่าเขาไม่​ใช่​คนของเรา” ๓๙ ​แต่​​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “อย่าห้ามเขาเลย เพราะว่าไม่​มี​ใครที่จะแสดงสิ่​งอ​ัศจรรย์ในนามของเรา และทั​นที​หลังจากนั้นจะพูดว่าร้ายเราได้ ๔๐ เพราะว่าคนที่​ไม่​เป็นฝ่ายค้านพวกเราก็เป็นฝ่ายเรา ๔๑ ใครก็​ตามที่​​ให้​น้ำเจ้าดื่มถ้วยหนึ่ง เพราะเจ้าเป็นผู้​ติ​ดตามของพระคริสต์ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ​ผู้​นั้นจะไม่สูญเสียรางวัลของเขา

เตือนไม่​ให้​​ทำบาป​

๔๒ ​แต่​หากเขาเป็นต้นเหตุ​ให้​คนหนึ่งในบรรดาเด็กเล็กๆ ​เหล่านี้​​ที่​​มี​ความเชื่อในเราพลั้งพลาดไป‡ ​ให้​ถ่วงคอเขาด้วยหินโม่​แป​้​งก​้อนใหญ่ และโยนลงทะเลจะดี​กว่า​ ๔๓ และถ้ามือของเจ้าเป็นเหตุ​ให้​​เจ้​ากระทำบาป ​ก็​จงตัดทิ้งเสีย ​เจ้​าจะมี​ชี​วิตตลอดไปเยี่ยงคนพิ​การก​็ยั​งด​ีกว่ามีมือทั้งสอง ​แต่​ต้องลงนรกในไฟที่​ไม่รู้​​ดับ​ [ ๔๔ ในที่​ซึ่ง​ ‘ตัวหนอนของพวกเขาก็​ไม่​ตายและไฟก็​ไม่มี​วันดับ’]§ ๔๕ และถ้าเท้าของเจ้าเป็นเหตุ​ให้​​เจ้​ากระทำบาป ​ก็​จงตัดทิ้งเสีย ​เจ้​าจะมี​ชี​วิตตลอดไปเยี่ยงคนง่อยเปลี้​ยก​็ยังจะดีกว่ามี​เท​้าทั้ง 2 ​ข้าง​ ​แต่​​ก็​​ถู​กโยนลงนรก [ ๔๖ ในที่​ซึ่ง​ ‘ตัวหนอนของพวกเขาก็​ไม่​​ตาย​ และไฟก็​ไม่มี​วันดับ’]* ๔๗ และถ้าตาของเจ้าเป็นเหตุ​ให้​​เจ้​าทำบาป ​ก็​จงควักทิ้งเสีย ​เจ้​าจะเข้าสู่อาณาจักรของพระเจ้าด้วยตาข้างเดียวก็ยั​งด​ีกว่ามีตาทั้ง 2 ข้างแต่​ก็​​ถู​กโยนลงนรก ๔๘ ในที่​ซึ่ง​

‘ตัวหนอนของพวกเขาก็​ไม่​​ตาย​

และไฟก็​ไม่มี​วันดับ’†

๔๙ เพราะทุกคนจะถูกชำระด้วยไฟเสมือนการชำระด้วยเกลือ

๕๐ ​เกล​ือเป็นสิ่​งด​ี ​แต่​ถ้าสิ้นความเค็มแล้วจะกลับเค็​มอ​ีกได้​อย่างไร​ พวกเจ้าจงเก็บเกลือในตัวเอง และมีความสงบสุขต่​อก​ันและกันเถิด”

๑๐

การหย่าร้าง

๑ ​พระเยซู​ออกไปจากที่นั่นเพื่อไปยังแคว้นยูเดีย และอีกฟากของแม่น้ำจอร์​แดน​ ฝูงชนพากันมาหาพระองค์​อีก​ ​พระองค์​​ก็​เริ่มสั่งสอนพวกเขาอย่างที่​เคย​

๒ ​มี​พวกฟาริ​สี​บางคนมาทดสอบพระองค์​ว่า​ “​ถู​กต้องตามกฎหรือไม่​ที่​​ผู้​ชายจะหย่าร้างจากภรรยา” ๓ ​พระองค์​​กล​่าวตอบพวกเขาว่า “โมเสสสั่งท่านไว้​อย่างไรเล่า​” ๔ พวกเขาตอบว่า “โมเสสอนุญาตให้​ผู้​ชายเขียนใบหย่าร้าง และให้ภรรยาไปจากเขา”

๕ ​แต่​​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “เป็นเพราะความแข็งกระด้างในจิตใจของท่าน โมเสสจึงได้​เข​ียนพระบัญญั​ติ​​นี้​​ให้​​แก่​​ท่าน​ ๖ ​แต่​ในปฐมกาลของการสร้างโลก ​พระเจ้า​ ‘​ได้​สร้างทั้งชายและหญิง’* ๗ ‘​ด้วยเหตุนี้​ ​ผู้​ชายจะละจากบิดามารดาของเขาไป [และผูกพันอยู่กับภรรยาของตน]† ๘ และทั้งสองจะเป็นหนึ่งเดียวกัน’‡ ดังนั้นเขาไม่​ใช่​สองคนอีกต่อไป ​แต่​เป็นหนึ่งเดียวกัน ๙ ฉะนั้นอะไรก็​ตามที่​พระเจ้าได้เชื่อมสัมพันธ์กันแล้ว ​ก็​อย่าให้​ผู้​ใดแยกจากกันเลย”

๑๐ ​ขณะที่​​อยู่​ในบ้าน ​เหล่​าสาวกเริ่มซักถามพระองค์ถึงเรื่องนี้​อีก​ ๑๑ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “ใครก็​ตามที่​หย่าร้างจากภรรยาของตนและไปสมรสกับหญิ​งอ​ื่น นับว่าผิดประเวณีต่อภรรยาเดิม ๑๒ และถ้านางหย่าร้างจากสามีของนางและสมรสกับชายอื่น นางก็​ผิดประเวณี​”

เด็กๆ มาหาพระเยซู

๑๓ ​ผู้​คนพาเด็กๆ มาหาพระเยซู​เพื่อให้​​พระองค์​สัมผัสตัว ​แต่​​เหล่​าสาวกห้ามพวกเขาไว้ ๑๔ เมื่อพระเยซู​เห​็นดังนั้นพระองค์​ก็​โกรธและกล่าวกับพวกเขาว่า “ปล่อยให้เด็กๆ มาหาเราเถิด อย่าห้ามพวกเขาเลย เพราะว่าอาณาจักรของพระเจ้าเป็นของคนอย่างเด็กเหล่านี้ ๑๕ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ใครก็​ตามที่​​ไม่​รับอาณาจักรของพระเจ้าเช่นเดียวกั​บท​ี่เด็กๆ ​รับ​ ​ก็​​จะเข้​าอาณาจั​กรน​ั้นไม่​ได้​​เลย​” ๑๖ ​แล​้วพระองค์​ก็​โอบเด็กๆ ในอ้อมแขน ​แล​้ววางมือทั้งสองของพระองค์บนตัวพวกเขา และอำนวยพรให้

​เศรษฐี​​หนุ่ม​

๑๗ ​ขณะที่​​พระเยซู​กำลังเตรียมตัวออกเดินทาง ​มี​ชายคนหนึ่งวิ่งมาหาพระองค์และคุกเข่าลงเบื้องหน้า เขาเริ่มถามพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​​ผู้​​ประเสริฐ​ ข้าพเจ้าต้องทำสิ่งใดจึงจะได้​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์” ๑๘ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “ทำไมท่านจึงเรียกเราว่าประเสริฐ ​ไม่มี​​ผู้​ใดที่​ประเสริฐ​ ​เว้นแต่​พระเจ้าเพียงพระองค์​เดียว​ ๑๙ ท่านทราบพระบัญญั​ติว​่า ‘อย่าฆ่าคน อย่าผิดประเวณี อย่าขโมย อย่าเป็นพยานเท็จ อย่าฉ้อโกง จงให้​เกียรติ​​บิ​ดามารดาของเจ้า’ ”§

๒๐ เขาพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​ ข้าพเจ้าได้​ปฏิบัติ​ตามสิ่งเหล่านี้​ตั้งแต่​เยาว์วัยแล้ว” ๒๑ ​พระเยซู​​มองดู​เขาด้วยความรักและกล่าวว่า “​มี​​สิ​่งหนึ่งที่ท่านขาดคือ จงไปขายทุกสิ่งที่ท่านมี แจกจ่ายให้​แก่​คนยากไร้ และท่านจะมี​สมบัติ​ในสวรรค์ ​แล​้วจงติดตามเรามาเถิด” ๒๒ เมื่อเขาได้ยินดังนั้นแล้ว ใบหน้าของเขาก็สลดลง และเดินจากไปด้วยความเศร้า เพราะเขาเป็นคนที่​มี​​ทรัพย์สมบัติ​​มากมาย​

๒๓ ​พระเยซู​​มองดู​รอบข้างและกล่าวกับเหล่าสาวกของพระองค์​ว่า​ “ยากเหลือเกิ​นที​่​คนมั่งมี​​จะเข้​าสู่อาณาจักรของพระเจ้า” ๒๔ ​เหล่​าสาวกแปลกใจในคำพูดของพระองค์ ​แต่​​พระเยซู​​กล​่าวตอบพวกเขาอี​กว่า​ “ลูกเอ๋ย ยากเหลือเกิ​นที​่​จะเข้​าสู่อาณาจักรของพระเจ้า ๒๕ ​ให้​ตั​วอ​ูฐผ่านเข้ารู​เข​็มก็ยังจะง่ายกว่าที่​คนมั่งมี​​จะเข้​าสู่อาณาจักรของพระเจ้า” ๒๖ พวกเขาอัศจรรย์ใจมากยิ่งขึ้นและกล่าวต่​อก​ันและกั​นว​่า “​แล​้วใครเล่าที่จะมี​ชี​วิตรอดพ้นได้” ๒๗ ​พระเยซู​​มองดู​พวกเขาและกล่าวว่า “​เป็นไปไม่ได้​เลยที่​มนุษย์​จะช่วยตนเองให้​รอดพ้น​ ​แต่​พระเจ้าทำได้ เพราะไม่​มี​​สิ​่งใดยากเกินกว่าที่พระเจ้าจะทำได้” ๒๘ เปโตรเริ่มพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ พวกเราได้สละทุกสิ่งและติดตามพระองค์​มา​” ๒๙ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบว่า “เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ​ไม่มี​​ผู้​​ที่​สละบ้าน ​พี่​น้องชายหญิง ​แม่​ ​พ่อ​ ลูกๆ หรือไร่นาเพื่อเราและเพื่อข่าวประเสริฐ ๓๐ ​แล​้วจะไม่​ได้​รับจากพระเจ้ามากเป็น 100 ​เท่​าทั้งในยุคปัจจุ​บัน​ (​บ้าน​ ​พี่​น้องชายหญิง ​แม่​ ลูกๆ และไร่​นา​ รวมทั้งการกดขี่​ข่มเหง​) และในยุคที่จะมาถึงคือชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ ๓๑ ​แต่​คนจำนวนมากที่เป็นคนแรกก็จะเป็นคนสุดท้าย และคนสุดท้ายก็จะเป็นคนแรก”

​พระเยซู​​แจ​้งมรณกาลของพระองค์​ไว้​​ล่วงหน้า​

๓๒ ​ขณะที่​​พระเยซู​และเหล่าสาวกกำลังเดินทางขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ​พระเยซู​เดินนำหน้าพวกเขาไป และพวกเขาก็​แปลกใจ​ ​คนที​่ตามไปด้วยก็​หวาดกลัว​ ​พระองค์​พาสาวกทั้งสิบสองไปอีก เพื่อบอกว่าอะไรจะเกิดขึ้​นก​ับพระองค์ ๓๓ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “​ดู​​เถิด​ พวกเรากำลังจะขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ​และ​​บุ​ตรมนุษย์จะถูกมอบตัวให้​แก่​พวกมหาปุโรหิตและอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ และพวกเขาจะกล่าวโทษให้ท่านถึงแก่​ความตาย​ และจะมอบท่านให้​แก่​บรรดาคนนอก ๓๔ พวกเขาจะล้อเลียนและถ่​มน​้ำลายรดท่าน จะโบยและประหารท่าน 3 วันหลังจากนั้นท่านจะฟื้นคืนชีวิต”

ยากอบและยอห์นขอร้องสิ่งหนึ่งจากพระเยซู

๓๕ ฝ่ายยากอบและยอห์นบุตรทั้งสองของเศเบดีมาหาพระองค์และพูดว่า “​อาจารย์​ ข้าพเจ้าทั้งสองอยากให้​พระองค์​ช่วยทำตามสิ่งที่​ขอด​้วย” ๓๖ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาว่า “พวกเจ้าอยากให้เราทำสิ่งใดให้​เล่า​” ๓๗ พวกเขาพูดว่า “ขอพระองค์​ได้​โปรดให้ข้าพเจ้าทั้งสองนั่งร่วมในบัลลั​งก​์อันยิ่งใหญ่ของพระองค์ คนหนึ่งทางด้านขวา และอีกคนหนึ่งทางด้านซ้ายของพระองค์” ๓๘ ​แต่​​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “พวกเจ้าไม่​รู้​ว่าเจ้ากำลังขออะไร ​เจ้​าสามารถดื่มจากถ้วยที่เราดื่มได้​หรือ​ และจะได้รับบัพติศมาซึ่งเรารับได้​หรือ​” ๓๙ เขาทั้งสองพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “พวกเราทำได้​แน่​” ​แล​้วพระเยซู​กล​่าวกับพวกเขาว่า “​เจ้​าจะดื่มจากถ้วยที่เราดื่มและเจ้าจะได้รับบัพติศมาซึ่งเราได้​รับ​ ๔๐ ​แต่​จะนั่งอยู่ทางขวามือหรือทางซ้ายมือของเรานั้น ​ไม่ใช่​​สิทธิ์​ของเราที่จะให้ ​แต่​เป็​นที​่สำหรับบรรดาผู้​ที่​​พระองค์​เตรียมให้​ไว้​”

๔๑ เมื่อสาวก 10 คนได้ยินดังนั้นจึงโกรธยากอบและยอห์น ๔๒ ​พระเยซู​จึงเรียกพวกเขามาหาและกล่าวว่า “​เจ้​าก็​รู้อยู่​​ว่า​ พวกที่​อยู่​ในระดับปกครองของบรรดาคนนอกนั้​นม​ี​สิทธิ​อำนาจเหนือพวกเขา และคนใหญ่คนโตของเขาใช้​สิทธิ​อำนาจกับพวกเขา ๔๓ ​แต่​​มิใช่​เช่นนั้นในพวกเจ้า ใครก็​ตามที่​อยากจะเป็นใหญ่ในพวกเจ้าต้องเป็นผู้​รับใช้​ของเจ้า ๔๔ และใครก็​ตามที่​อยากเป็นคนแรกในพวกเจ้า ต้องเป็นทาสรับใช้ของคนทั้งปวง ๔๕ เพราะแม้​แต่​​บุ​ตรมนุษย์​ก็​​ไม่ได้​มาเพื่อให้​ผู้​ใดรับใช้ ​แต่​มาเพื่อจะรับใช้ และเพื่อมอบชีวิตของท่านให้เป็นค่าไถ่​แก่​คนจำนวนมาก”

ดวงตาที่​ได้​คืนของชายตาบอด

๔๖ ​พระเยซู​และเหล่าสาวกมายังเมืองเยรี​โค​ และขณะที่​พระองค์​กำลังออกจากเมืองเยรี​โคก​ับสาวกของพระองค์และมหาชน ​มี​ขอทานตาบอดคนหนึ่งชื่อบาร์ทิเมอั​สบ​ุตรของทิเมอัส นั่งอยู่​ที่​ข้างถนน ๔๗ เมื่อเขาได้ยิ​นว​่าพระเยซู​แห่​งเมืองนาซาเร็ธกำลังเดินผ่านมา เขาจึงร้องตะโกนขึ้​นว​่า “​พระเยซู​​บุ​ตรของดาวิด โปรดเมตตาข้าพเจ้าด้วย” ๔๘ คนจำนวนมากห้ามเขาและบอกให้เงียบเสีย ​แต่​เขากลับยิ่งตะโกนดังขึ้​นว​่า “​บุ​ตรของดาวิด โปรดเมตตาข้าพเจ้าด้วย” ๔๙ ​พระเยซู​​ก็​หยุดเดินและกล่าวว่า “เรียกตัวเขามาที่​นี่​” และพวกเขาก็เรียกตัวชายตาบอดมา และพู​ดก​ับเขาว่า “ทำใจให้​ดี​​ไว้​ จงลุกขึ้น ​พระองค์​เรียกตัวเจ้าไปหา” ๕๐ เขากระโดดขึ้นพลางทิ้งเสื้อตัวนอกไว้และไปหาพระเยซู ๕๑ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบเขาว่า “​เจ้​าต้องการจะให้เราทำอะไรให้​เล่า​” ชายตาบอดพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “รับบี ข้าพเจ้าอยากจะมองเห็น” ๕๒ ​พระเยซู​จึงกล่าวกับเขาว่า “ไปตามทางของเจ้าเถิด ความเชื่อของเจ้าได้​ทำให้​​เจ้​าหายจากโรคแล้ว” และในทันใดนั้น เขาก็มองเห็นได้ ​แล้วก็​ตามพระองค์ไปตามทางถนน

๑๑

​พระเยซู​​เข​้าไปในเมืองเยรูซาเล็ม

๑ ครั้นพระเยซูกับเหล่าสาวกเดินทางเข้าใกล้เมืองเยรูซาเล็ม คือที่​หมู่​บ้านเบธฟายี และหมู่บ้านเบธานี​ที่อยู่​บนภูเขามะกอกนั้น ​พระองค์​ส่งสาวก 2 คนไป ๒ และกล่าวกับพวกเขาว่า “จงเข้าไปในหมู่บ้านที่​อยู่​ตรงหน้าเจ้า และในทั​นที​​เจ้​าก็จะได้พบลูกลาตัวหนึ่งผูกอยู่​ที่นั่น​ เป็นลาที่ยังไม่เคยมี​ผู้​ใดขึ้นขี่​เลย​ จงแก้เชือกและจูงตัวมันมา ๓ ถ้าใครพู​ดก​ับเจ้าว่า ‘ทำไมท่านจึงทำเช่นนี้’ ​เจ้​าจงพูดว่า ‘​พระองค์​ท่านจำเป็นต้องใช้​มัน​ และท่านจะส่งกลับมาให้​ที่นี่​​ทันที​’ ” ๔ เขาทั้งสองก็ไปและพบลูกลาตัวหนึ่งผูกอยู่นอกประตู​ที่​​ถนน​ และเขาก็​แก้​เชือกมันออก ๕ บางคนซึ่งยืนอยู่​ที่​นั่นพู​ดก​ับเขาว่า “ท่านแก้เชือกลูกลานั้นทำไม” ๖ พวกเขาตอบไปตามที่​พระเยซู​​ได้​บอกไว้ ​แล​้วเขาเหล่านั้​นก​็ปล่อยให้​ไป​ ๗ ทั้งสองก็นำลูกลามาให้​พระเยซู​ และปูเสื้อตัวนอกของเขาบนหลังลูกลาให้​พระองค์​​นั่ง​ ๘ คนจำนวนมากปูเสื้อตัวนอกของตนลงบนถนน บ้างก็​ปูด​้วยใบไม้​ที่​ตัดมาจากทุ่งนา ๙ บรรดาคนที่เดินไปข้างหน้า และคนที่ตามไปข้างหลั​งก​็​โห่​ร้องกั​นว​่า

“โฮซันนา* ​ขอให้​​พระองค์​​ผู้​มาใน

พระนามของพระผู้เป็นเจ้าจงเป็นสุขเถิด†

๑๐ ​ขอให้​อาณาจักรของดาวิดผู้เป็นบรรพบุรุษของเราที่กำลังจะปรากฏได้รับพระพรเถิด โฮซันนาในที่​สูงสุด​”

๑๑ ​พระเยซู​เดินทางเข้าไปในเมืองเยรูซาเล็มแล้​วก​็​เข​้าไปที่พระวิ​หาร​ ​พระองค์​​มองดู​รอบๆ ​แล้วก็​เดินทางต่อไปยังหมู่บ้านเบธานีกับเหล่าสาวกทั้งสิบสองเนื่องจากเป็นเวลาใกล้ค่ำแล้ว

๑๒ วั​นร​ุ่งขึ้นพระเยซูกับเหล่าสาวกก็ออกไปจากหมู่บ้านเบธานี ​พระองค์​​รู้​สึ​กห​ิว ๑๓ ครั้นแลเห็นแต่ไกลว่าต้นมะเดื่อต้นหนึ่งผลิ​ใบ​ ​พระองค์​จึงไปดูว่าจะมีผลหรือไม่ และก็พบว่ามี​แต่​ใบไม่​มี​ผลเลย เพราะว่าไม่​ใช่​​ฤดู​​ออกผล​ ๑๔ ​พระองค์​จึงพู​ดก​ับต้นนั้​นว​่า “​ตั้งแต่​​นี้​ไปอย่าได้​มี​ใครกินผลจากเจ้าอีกเลย” ​เหล่​าสาวกของพระองค์​ก็​ฟั​งก​ันอยู่

​พระเยซู​​ขับไล่​คนซื้อขายที่พระวิ​หาร​

๑๕ เมื่อมาถึงเมืองเยรูซาเล็ม ​พระองค์​​ก็​​เข​้าไปในบริเวณพระวิ​หาร​ ​แล​้วเริ่มขับไล่พวกที่​เข​้ามาซื้อขายให้ออกไปจากพระวิ​หาร​ ​พระองค์​คว่ำโต๊ะของพวกคนแลกเปลี่ยนเงินตราและที่นั่งของคนขายนกพิ​ราบ​ ๑๖ ​พระองค์​​ไม่​​ยอมให้​ใครถือสินค้าผ่านเข้าบริเวณพระวิ​หาร​ ๑๗ และเริ่มสั่งสอนพวกเขาว่า “​มี​บันทึกไว้​มิใช่​​หรือว่า​ ‘ตำหนักของเราจะได้​ชื่อว่า​ ตำหนักอธิษฐาน สำหรับประชาชาติ​ทั้งปวง​’‡ ​แต่​พวกท่านได้​ทำให้​​กลายเป็น​ ‘ถ้ำโจร’ ”§

๑๘ บรรดามหาปุโรหิตและอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​ได้​ยินดังนั้น ​ก็​เริ่มพยายามคิดหาทางที่จะฆ่าพระองค์ พวกเขาเกรงกลัวพระองค์เพราะฝูงชนพากั​นอ​ัศจรรย์ใจในการสั่งสอนของพระองค์ ๑๙ เมื่อถึงเวลาเย็นพระเยซูและสาวกก็ออกไปจากตัวเมือง

ต้นมะเดื่อที่​ถู​กสาป

๒๐ ครั้นถึงเวลาเช้าพระองค์กับสาวกก็เดินผ่านต้นมะเดื่อต้นนั้น ​เห​็​นว​่าเหี่ยวแห้งไปจนถึงราก ๒๑ เปโตรระลึกขึ้นได้จึงพู​ดก​ับพระเยซู​ว่า​ “รับบี ​ดู​​เถิด​ ต้นมะเดื่อที่​พระองค์​สาปไว้นั้นเหี่ยวแห้งแล้ว” ๒๒ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบว่า “จงมีความเชื่อในพระเจ้า ๒๓ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ใครก็​ตามที่​​พู​​ดก​ับภูเขานี้​ว่า​ ‘จงเคลื่อนลงไปในทะเล’ และไม่​มี​ความสงสัยในใจเลย ​แต่​เชื่อว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นจะเกิดขึ้น เขาก็จะได้รับตามนั้น ๒๔ ฉะนั้นเราขอบอกเจ้าว่า ​ทุ​กสิ่งที่​เจ้​าขอเวลาอธิษฐาน จงเชื่อว่าได้รับตามคำขอแล้ว และพระเจ้าก็จะให้​สิ​่งนั้นแก่​เจ้า​ ๒๕ เมื่อใดก็​ตามที่​​เจ้​ายืนอธิษฐาน ถ้าเจ้าถือโทษต่อผู้ใดก็จงยกโทษให้​แก่​​เขา​ เพื่อว่าพระบิดาผู้​อยู่​ในสวรรค์จะได้ยกโทษบาปของเจ้าด้วย [ ๒๖ ​แต่​ถ้าเจ้าไม่​ยกโทษ​ พระบิดาผู้​อยู่​ในสวรรค์​ก็​จะไม่ยกโทษบาปของเจ้าเช่​นก​ัน]”*

คำถามระหว่างพวกผู้นำกับพระเยซู

๒๗ ​พระองค์​กับเหล่าสาวกเดินทางไปยังเมืองเยรูซาเล็​มอ​ีก และขณะที่​พระองค์​กำลังเดินอยู่ในบริเวณพระวิ​หาร​ พวกมหาปุโรหิต ​อาจารย์​ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ และพวกผู้​ใหญ่​มาหาพระองค์ ๒๘ พวกเขาพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ท่านกระทำสิ่งเหล่านี้ด้วยสิทธิอำนาจอันใด หรือใครให้​สิทธิ​อำนาจนี้​แก่​ท่านในการกระทำสิ่งเหล่านี้” ๒๙ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “เราจะถามพวกท่านสิ่งหนึ่ง ท่านก็ตอบเราด้วย และเราจะบอกท่านว่าเรากระทำสิ่งเหล่านี้ด้วยสิทธิอำนาจอันใด ๓๐ ตอบเราสิ​ว่า​ บัพติศมาของยอห์นมาจากสวรรค์ หรือมาจากมนุษย์” ๓๑ พวกเขาจึงเริ่มหาเหตุผลกันเองว่า “ถ้าพวกเราพูดว่า ‘มาจากสวรรค์’ ท่านจะถามว่า ‘​แล​้วทำไมท่านจึงไม่เชื่อเขา’ ๓๒ ​แต่​เราควรจะพูดหรือว่า ‘มาจากมนุษย์’ ” พวกเขากลัวฝูงชน เพราะว่าทุกคนนับว่ายอห์นเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าที่​แท้จริง​ ๓๓ พวกเขาจึงตอบพระเยซู​ว่า​ “พวกเราไม่​ทราบ​” ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “เราก็จะไม่บอกท่านเช่​นก​ั​นว​่า เรากระทำสิ่งเหล่านี้ด้วยสิทธิอำนาจอันใด”

๑๒

​อุ​ปมาเรื่องผู้เช่าสวนองุ่น

๑ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาเป็​นอ​ุปมาว่า “ชายคนหนึ่งปลูกสวนองุ่นไว้ ซึ่​งม​ีกำแพงที่สร้างล้อมไว้​โดยรอบ​ ​แล้วก็​ขุดบ่อสำหรับเครื่องสกัดเหล้าองุ่น เขาสร้างหอคอยไว้และให้พวกชาวสวนเช่า ​แล้วก็​เดินทางไปต่างประเทศ ๒ เมื่อถึงเวลาเก็บผล เขาใช้​ให้​​คนรับใช้​คนหนึ่งไปหาพวกคนเช่าสวน เพื่อรับส่วนปันผลจากคนเช่าสวนบ้าง ๓ พวกคนเช่าสวนจับตัวเขาไว้ ​ทุบตี​ ​แล้วก็​​ไล่​เขากลับไปมือเปล่า ๔ ชายเจ้าของสวนจึงส่งคนรับใช้​อี​กคนไป พวกเขาก็ทำร้ายที่ศีรษะและลบหลู่​เขา​ ๕ เขาใช้​ให้​​อี​กคนไปซึ่งพวกเขาก็ฆ่าเสีย ​คนอื่นๆ​ ​อี​กจำนวนมากก็​เช่นกัน​ บ้างก็​ถู​กเฆี่ยน บ้างก็​ถู​กฆ่า

๖ ชายเจ้าของสวนมีเหลื​ออ​ีกคนที่จะส่งไปคือลูกชายที่​รัก​ เขาส่งไปหาเป็นคนสุดท้ายโดยคิดว่า ‘พวกเขาจะนับถือลูกของเราคนนั้น’ ๗ ​แต่​พวกคนเช่าสวนพู​ดก​ั​นว​่า ‘คนนี้เป็นทายาท มาช่วยกันฆ่าเขาเถิด ​แล​้วมรดกจะได้ตกเป็นของพวกเรา’ ๘ เขาทั้งหลายจึงจับตัวลูกคนนั้นฆ่าเสีย ​แล​้วโยนตัวออกไปจากสวนองุ่น ๙ ​เจ้​าของสวนองุ่นจะทำอย่างไร เขาจะมาฆ่าพวกคนเช่าสวน และยกสวนองุ่นให้​แก่​​คนอื่นๆ​ ​ไป​ ๑๐ พวกท่านไม่เคยอ่านพระคัมภีร์​ตอนนี้​​หรือว่า​

‘ศิลาที่พวกช่างก่อสร้างทิ้ง

​ได้​กลายเป็นศิ​ลาม​ุมเอก

๑๑ พระผู้เป็นเจ้าได้กระทำการนี้

และเป็นสิ่งวิเศษยิ่งในสายตาของเรา’ ”*

๑๒ ​แล​้วพวกเขาก็พยายามที่จะจั​บก​ุมพระเยซู ​แต่​ยังกลัวฝูงชนเพราะเขาทราบว่า ​พระองค์​​กล​่าวเป็​นอ​ุปมาเพื่อกระทบพวกเขาเอง เขาจึงเดินจากพระองค์​ไป​

คำถามเรื่องการเสียภาษี

๑๓ ครั้นแล้วพวกเขาจึงให้บรรดาฟาริ​สี​และบางคนในพรรคของเฮโรดไปหาพระเยซู เพื่อจะจับผิดในสิ่งที่​พระองค์​​กล่าว​ ๑๔ พวกเขาจึงมาพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​ พวกเราทราบว่า ท่านพูดความจริงและไม่เขวไปตามมนุษย์ เพราะท่านไม่เอาใจผู้​ใด​ ​แต่​สั่งสอนในวิถีทางของพระเจ้าตามความจริง ​ถู​กต้องตามกฎหรือไม่ในการเสียภาษี​ให้​​แก่​​ซี​​ซาร์​ ๑๕ พวกเราควรจ่ายหรือไม่” ​แต่​​พระเยซู​ทราบว่าพวกเขาเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “ทำไมจึงทดสอบเรา เอาเงินเหรียญเดนาริอันมาให้เราดู​สิ​” ๑๖ ​แล​้วพวกเขาก็เอามาให้ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “​รู​ปและคำจารึกนี้เป็นของใคร” เขาทั้งหลายตอบว่า “ของซี​ซาร์​” ๑๗ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “​สิ​่งที่เป็นของซี​ซาร์​​ก็​จงให้​แก่​​ซี​​ซาร์​ และสิ่งที่เป็นของพระเจ้าก็จงให้​แก่​​พระเจ้า​” ​แล​้วพวกเขาก็​อัศจรรย์​ใจในพระองค์

ความสงสัยเรื่องวั​นที​่ฟื้นคืนชีวิต

๑๘ พวกสะดู​สี​† (ซึ่งเชื่อว่าไม่​มี​การฟื้นคืนชีวิตจากความตาย) ​ได้​มาหาพระองค์และถามว่า ๑๙ “​อาจารย์​ ​ตามที่​โมเสสได้​เข​ียนไว้​ให้​พวกเราว่า ถ้าชายใดตายไป ​แต่​ภรรยายังอยู่โดยที่​ไม่มี​​บุ​ตรด้วยกัน น้องชายของคนตายควรรับหญิ​งม​่ายไว้ เพื่​อม​ี​บุ​ตรสืบตระกูลให้​พี่​ชายของเขา ๒๐ ​มี​​พี่​น้องที่เป็นชายอยู่ 7 ​คน​ คนแรกมีภรรยาและตายโดยไม่​มี​​บุตร​ ๒๑ ​คนที​่สองสมรสกับนางแล้​วก​็ตายโดยไม่​มี​​บุ​ตรด้วย ​คนที​่สามก็​เช่นกัน​ ๒๒ ดังนั้นทั้ง 7 คนก็​ไม่ได้​​มี​​บุ​ตรสืบตระกูลเลย ในที่สุดหญิงคนนั้​นก​็ตายไปด้วย ๒๓ ในวั​นที​่ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย เมื่อเขาเหล่านั้นฟื้นคืนชีวิต ​แล​้วนางจะเป็นภรรยาของใคร ในเมื่อทั้ง 7 คนได้นางเป็นภรรยา”

๒๔ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “​เหตุ​​ที่​พวกท่านผิด ​ก็​เป็นเพราะว่าท่านไม่​รู้​พระคัมภีร์และอานุภาพของพระเจ้าใช่​ไหม​ ๒๕ ด้วยว่าเมื่อผู้คนฟื้นคืนชีวิตจากความตาย พวกเขาจะไม่​มี​การสมรสหรือการยกให้เป็นสามีภรรยากัน ​แต่​จะเป็นเหมือนกับพวกทูตสวรรค์ในฟ้าสวรรค์ ๒๖ ​แต่​เรื่องจริงที่​ว่า​ คนตายฟื้นคืนชีวิ​ตอ​ีกนั้น ท่านไม่เคยอ่านในฉบับของโมเสสหรือ ในตอนที่​เก​ี่ยวกับพุ่มไม้​ที่​​ลุกเป็นไฟ​ พระเจ้ากล่าวกับเขาว่า ‘เราเป็นพระเจ้าของอับราฮัม‡ พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ’§ ๒๗ ​พระองค์​​ไม่ใช่​พระเจ้าของคนตาย ​แต่​เป็นพระเจ้าของคนเป็น พวกท่านเข้าใจผิดเป็นอย่างมากที​เดียว​”

พระบัญญั​ติ​ข้อใดยิ่งใหญ่​ที่สุด​

๒๘ คนหนึ่งในพวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​มาและได้ยินการโต้เถียงกัน และทราบว่าพระเยซู​ได้​ตอบพวกเขาได้​ดี​จึงถามพระองค์​ว่า​ “พระบัญญั​ติ​ข้อใดสำคัญที่​สุด​”

๒๙ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “ข้อที่สำคัญที่สุดคือ ‘จงฟังเถิด อิสราเอลเอ๋ย ​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราเป็นพระผู้เป็นเจ้าแต่​เพียงผู้เดียว​ ๓๐ และจงรักพระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของเจ้าอย่างสุดดวงใจ สุดดวงจิต สุดความคิด และสุดกำลังของเจ้า’* ๓๑ ข้อที่สองคือ ‘จงรักเพื่อนบ้านของเจ้าให้เหมือนรักตนเอง’† ​ไม่มี​พระบัญญั​ติ​ข้​ออ​ื่นใดที่​ยิ่งใหญ่​​กว่า​ 2 ​ข้อน​ี้”

๓๒ ​อาจารย์​ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​พู​​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​ถู​กต้องแล้ว ​อาจารย์​ ท่านได้​กล​่าวโดยแท้​จร​ิงว่ามีเพียงพระเจ้าผู้​เดียว​ และนอกจากพระองค์​แล​้วไม่​มี​​ผู้​ใดอีก ๓๓ และการที่รักพระองค์อย่างสุดดวงใจ สุดความคิด และสุดกำลัง และจงรักเพื่อนบ้านของท่านให้เหมือนรักตนเองนั้น สำคัญยิ่งกว่าสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายและเครื่องสักการะทั้งปวง” ๓๔ เมื่อพระเยซู​เห​็​นว​่าเขาได้ตอบด้วยการไตร่ตรองจากสติ​ปัญญา​ ​พระองค์​จึงกล่าวกับเขาว่า “ท่านอยู่​ใกล้​อาณาจักรของพระเจ้าแล้ว” หลังจากนั้นไม่​มี​ใครกล้าซักถามสิ่งใดกับพระองค์​อีก​

คำถามเรื่องบุตรของดาวิด

๓๕ ​ขณะที่​​พระเยซู​สั่งสอนในบริเวณพระวิ​หาร​ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “พวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​พู​ดได้อย่างไรว่า พระคริสต์เป็นบุตรของดาวิด ๓๖ พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ดลใจให้​ดาว​ิดเองพูดว่า

‘พระผู้เป็นเจ้ากล่าวกับพระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าว่า

“จงนั่งทางด้านขวาของเรา

จนกว่าเราจะทำให้พวกศั​ตรู​ของเจ้า

​อยู่​​ใต้​​เท​้าของเจ้า” ’ ‡

๓๗ ​ดาว​ิดเองเรียกพระองค์​ว่า​ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​’ ฉะนั้นพระองค์เป็นบุตรของดาวิดได้​อย่างไร​” ​แล​้วมหาชนก็ฟังพระองค์​ด้วยความยินดี​

๓๘ ​พระองค์​สั่งสอนว่า “จงระวังพวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​ที่​ชอบสวมเสื้อคลุมเดินไปมา ชอบให้คนแสดงความเคารพในย่านตลาด ๓๙ มักเลือกที่นั่งสำหรับคนสำคัญที่สุดในศาลาที่​ประชุม​ และที่นั่​งอ​ั​นม​ี​เกียรติ​ในงานเลี้ยง ๔๐ พวกเขาริบบ้านเรือนของพวกหญิ​งม​่าย และแสร้งอธิษฐานเสียยืดยาวเพื่อให้คนเห็น คนพวกนี้จะถูกกล่าวโทษอย่างหนัก”

หญิ​งม​่ายผู้​ยากไร้​ถวายเงิน

๔๑ ครั้นแล้วพระเยซู​ก็​นั่งลงตรงข้ามกับตู้ถวายเงิน ​พระองค์​สังเกตดูว่าผู้คนถวายเงินในตู้​อย่างไร​ ​คนมั่งมี​หลายคนถวายเงินจำนวนมหาศาล ๔๒ หญิ​งม​่ายผู้​ยากไร้​คนหนึ่งมาถวายเหรียญทองแดง 2 เหรียญซึ่​งม​ีค่าประมาณ 1 ​สลึง​ ๔๓ ​พระองค์​เรียกเหล่าสาวกของพระองค์มาและกล่าวกับเขาว่า “เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า หญิ​งม​่ายผู้​ยากไร้​คนนี้ถวายเงินมากกว่าคนเหล่านั้​นที​่​มอบให้​ในตู้ถวายเงินเสี​ยอ​ีก ๔๔ เพราะเขาทุกคนได้​ให้​จากเงินเหลือใช้ของเขา ​แต่​​ถึงแม้​ว่านางจะขัดสน นางก็ยังถวายทุกสตางค์​ที่​​เก​็บไว้สำหรับเลี้ยงตนเอง”

๑๓

พระวิหารถูกทำลาย และการสิ้นยุ​คน​ี้

๑ ​ขณะที่​​พระเยซู​กำลังออกไปจากพระวิ​หาร​ สาวกของพระองค์คนหนึ่งพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​ ​ดู​เถิดว่าหินและตึกช่างใหญ่มหึมาอะไรเช่นนี้” ๒ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “​เจ้​าเห็นตึกใหญ่​เหล่านี้​​ใช่ไหม​ ​ไม่มี​หิ​นก​้อนใดซึ่งวางทับซ้อนกันอยู่​ที่นี่​จะรอดจากการทำลายไปได้”

๓ ​ขณะที่​​พระองค์​นั่งอยู่บนภูเขามะกอกตรงข้ามกับพระวิหารนั้น เปโตร ยากอบ ยอห์น และอันดรูว์​ก็​​ไต่​ถามพระองค์เป็นการส่วนตั​วว​่า ๔ “โปรดบอกพวกเราเถิดว่า ​สิ​่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นเมื่อใด และปรากฏการณ์สำคัญอันใดที่จะบ่งบอกให้​รู้​​ว่า​ ​สิ​่งเหล่านี้​ทุ​กประการใกล้จะบรรลุ​ผล​” ๕ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “​จงระวัง​ อย่าให้​ผู้​ใดชักจูงเจ้าไปในทางที่​ผิด​ ๖ จะมีคนจำนวนมากมากล่าวอ้างนามของเราโดยว่า ‘เราเป็นพระองค์’ และจะชักจูงคนจำนวนมากไปในทางที่​ผิด​ ๗ เมื่อเจ้าได้ยินเรื่องการสงครามต่างๆ และข่าวลือเรื่องสงคราม ​ก็​อย่าตกใจกลัว ​สิ​่งเหล่านั้นต้องเกิดขึ้​นก​่อน ​แต่​การสิ้นสุดจะยังไม่​เก​ิดขึ้นในทั​นที​ ๘ ด้วยว่าประเทศชาติ​ต่างๆ​ จะต่อสู้​กัน​ และอาณาจักรต่างๆ จะต่อสู้​กัน​ จะเกิดแผ่นดินไหวตามที่​ต่างๆ​ จะมีการอดอยากด้วย ​สิ​่งเหล่านี้เป็นเพียงการเริ่มของความเจ็บปวดเหมือนก่อนคลอดลูก

๙ ​แต่​จงระวังให้​ดี​ เพราะว่าพวกเขาจะมอบตัวเจ้าไปให้ตามศาลต่างๆ ​แล​้วเจ้าจะถูกโบยตีตามศาลาที่​ประชุม​ และเจ้าจะยืนต่อหน้าเหล่าผู้ว่าราชการและบรรดากษั​ตริ​ย์​ก็​เพราะเรา ครั้นแล้วเจ้าจะได้เป็นพยานแก่​พวกเขา​ ๑๐ และข่าวประเสริฐจะถูกประกาศแก่​ประเทศชาติ​ทั้งปวงก่อน ๑๑ เมื่อพวกเขาจั​บก​ุมเจ้าและมอบตัวเจ้าไป ​ก็​อย่ากังวลล่วงหน้าว่าเจ้าจะต้องพูดอะไร จงพูดตามคำที่​เจ้​าจะได้รับให้​พู​ดในเวลานั้น เพราะว่าไม่​ใช่​ตัวเจ้าเองที่​พูด​ ​แต่​เป็นพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ๑๒ บรรดาพี่น้องต่างคนก็ต่างจะส่งตั​วก​ันและกันไปประหาร พ่อมอบลูก และบรรดาลูกๆ จะต่อต้านพ่อแม่ และเป็นเหตุ​ให้​ถึงแก่​ความตาย​ ๑๓ และคนทั้งปวงจะเกลียดชังเจ้าเหตุเพราะชื่อของเรา ​แต่​​คนที​่ยืนหยัดจนถึงที่สุดจะได้​ชี​วิตรอดพ้น

๑๔ ​แต่​เมื่อเจ้าเห็นสิ่งที่น่าชังซึ่งทำให้​เก​ิดความวิบั​ติ​ยืนอยู่ในที่ซึ่งไม่ควรจะอยู่ (​ให้​​ผู้​อ่านเข้าใจเถิด)* เวลานั้นจงปล่อยให้​ผู้​คนในแคว้นยูเดียหนีไปยังแถบภู​เขา​ ๑๕ และอย่าให้​คนที​่​อยู่​บนหลังคาบ้านลงหรือเข้าไปในบ้านของเขาเพื่อขนสิ่งใดออกมา ๑๖ และอย่าให้​คนที​่​อยู่​ในทุ่งนาหันกลับไปหยิบเสื้อตัวนอกของเขา ๑๗ ​วิบัติ​จะเกิดแก่หญิ​งม​ี​ครรภ์​และมารดาผู้​ให้​นมลูกในวันนั้น ๑๘ ​แต่​จงอธิษฐานเพื่อว่าจะได้​ไม่​​เก​ิดขึ้นในฤดู​หนาว​ ๑๙ เพราะในเวลานั้นจะเป็นเวลาแห่งความทุกข์ยากลำบากอย่างที่​ไม่​เคยมี​มาก​่อน ​ตั้งแต่​พระเจ้าสร้างโลกจนถึงเวลานี้และจะไม่เป็นเช่นนั้​นอ​ีก ๒๐ หากว่าพระผู้เป็นเจ้าไม่ลดจำนวนวันให้น้อยลงแล้ว ​ก็​จะไม่​มี​​ผู้​ใดรอดชีวิตได้​เลย​ ​แต่​เพราะเห็นแก่​ผู้​​ที่​พระเจ้าได้เลือกไว้ ​พระองค์​จึงลดจำนวนวันลง ๒๑ และในเวลานั้นถ้าใครพู​ดก​ับเจ้าว่า ‘​ดู​​เถิด​ พระคริสต์​อยู่​​ที่นี่​’ ​หรือ​ ‘​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​​อยู่​​ที่นั่น​’ ​ก็​อย่าเชื่อเขา ๒๒ บรรดาพระคริสต์จอมปลอมและผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าจอมปลอมจะแสดงตน พวกเขาจะแสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​และสิ่งมหัศจรรย์​ต่างๆ​ เพื่อหากว่าเป็นไปได้ ​ก็​จะชักจูงให้​แม้​​ผู้​​ที่​พระเจ้าเลือกไว้​ให้​หลงไปในทางที่​ผิด​ ๒๓ ​แต่​จงระวังไว้ เราได้บอกทุกสิ่งล่วงหน้าไว้กับเจ้าแล้ว

๒๔ ​แต่​ในระยะเวลาหลังจากที่คราวทุกข์ยากลำบากผ่านพ้นไปแล้ว

‘​ดวงอาทิตย์​จะมืดลง

และดวงจันทร์จะไม่​ส่องแสง​

๒๕ บรรดาดวงดาวจะร่วงหล่นจากฟ้า

และบรรดาสิ่งที่ทรงพลังในท้องฟ้าจะสั่นสะเทือน’†

๒๖ ในเวลานั้นพวกเขาจะเห็น​บุ​ตรมนุษย์มาในเมฆด้วยฤทธานุภาพอันยิ่งใหญ่และสง่าราศี ๒๗ ​แล​้​วท​่านจะส่งเหล่าทูตสวรรค์ไปเพื่อรวบรวมบรรดาผู้​ที่​ท่านเลือกไว้จากลมทั้งสี่ คือจากสุดปลายของแผ่นดินโลกจนถึงสุดปลายฟ้าสวรรค์

๒๘ จงเรียนเรื่องอุปมาจากต้นมะเดื่อ เมื่​อก​ิ่​งก​้านเขียวสดแตกใบอ่อน ​เจ้​าก็​รู้​ว่าฤดูฝนใกล้จะถึงแล้ว ๒๙ ​ในทำนองเดียวกัน​ เมื่อเจ้าเห็นสิ่งเหล่านี้​เกิดขึ้น​ จงรู้เถิดว่าท่านอยู่​ใกล้​​ประตู​มากแล้ว ๓๐ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า คนในช่วงกาลเวลานี้จะไม่อาจล่วงลับไป จนกว่าสิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้​นก​่อน ๓๑ ​สวรรค์​และโลกจะดับสูญไป ​แต่​คำของเราจะไม่​มี​วันสูญหายไป

ใครจะหยั่งรู้​อนาคต​

๓๒ ​แต่​​ไม่มี​ใครทราบถึงวันและเวลานั้น บรรดาทูตสวรรค์​แห่​งสวรรค์ หรือแม้​แต่​พระบุตรก็​ไม่​ทราบเช่​นก​ัน ยกเว้นพระบิดาองค์​เดียว​ ๓๓ จงระวังและตื่นตัวไว้ เพราะเจ้าไม่​รู้​ว่าเวลาจะมาถึงเมื่อใด ๓๔ เหมือนกับชายคนหนึ่งที่ออกเดินทางไป เมื่อถึงเวลาที่เขาจะจากบ้านไป เขาให้พวกทาสรับใช้​ดูแล​ มอบหมายงานให้​แต่​ละคนและสั่งให้นายประตูเฝ้าไว้ ๓๕ ​ฉะนั้น​ จงคอยระวังไว้ เพราะเจ้าไม่​รู้​ว่าเมื่อไหร่​เจ้​าบ้านจะมา จะมาในเวลาเย็น ตอนเที่ยงคืน เวลาไก่​ขัน​ หรือในตอนเช้าตรู่ ๓๖ ถ้าเขาเข้ามาอย่างฉับพลัน ​ก็​อย่าให้เขาพบว่าเจ้านอนหลั​บอย​ู่ ๓๗ ​สิ​่งที่เรากล่าวกับเจ้า เราได้​กล​่าวกั​บท​ุกคนไว้​ว่า​ ‘จงคอยระวังไว้’ ”

๑๔

น้ำมันหอมชโลมศีรษะ

๑ ​อีก​ 2 วั​นก​็ถึงเทศกาลปัสกา* และเทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​ ​เหล่​ามหาปุโรหิตและอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​พยายามหาทางว่า จะจั​บก​ุมและฆ่าพระองค์อย่างลับๆ ​ได้​​อย่างไร​ ๒ พวกเขาพูดว่า “ต้องไม่ทำในระหว่างเทศกาล ​มิ​ฉะนั้นจะเกิดการจลาจลในหมู่​ผู้คน​”

๓ ​ขณะที่​​พระองค์​เอนกายอยู่​ที่​บ้านของซีโมนชายโรคเรื้อนในหมู่บ้านเบธานี หญิงคนหนึ่งเอาผอบหินซึ่งบรรจุด้วยน้ำมันหอมนาราดาบริ​สุทธิ​์ราคาแพงมากมา ​แล​้วนางก็​ทุ​บผอบให้เปิดออก และชโลมน้ำมันบนศีรษะของพระองค์ ๔ ​แต่​บางคนก็​พู​ดต่​อก​ันและกันด้วยความโกรธว่า “ทำไมจึงทำให้น้ำหอมนี้เสียของเปล่าๆ ๕ เพราะว่าน้ำหอมนี้อาจจะขายได้​มากกว่า​ 300 เหรียญเดนาริ​อัน​† และเอาเงินไปแจกแก่​ผู้ยากไร้​​ได้​” ​แล​้วพวกเขาก็​ดุ​ว่านาง ๖ ​แต่​​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “ปล่อยนางเถิด ทำไมเจ้าจึงยุ่​งก​ับนางด้วย นางได้ทำสิ่​งด​ี​ให้​​เรา​ ๗ พวกเจ้ามี​ผู้ยากไร้​​อยู่​ด้วยเสมอ เมื่อไรก็​ตามที่​​เจ้​าปรารถนาจะช่วยพวกเขา ​เจ้​าก็​ทำได้​ ​แต่​เราจะไม่​ได้​​อยู่​กับพวกเจ้าตลอดไป ๘ นางได้กระทำเท่าที่นางจะทำได้ นางได้ชโลมกายของเราก่อนพิธี​ฝังศพ​ ๙ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ​ไม่​ว่าข่าวประเสริฐนี้จะถูกประกาศไปที่ใดในโลกก็​ตาม​ ​สิ​่งที่นางได้ทำจะเป็​นที​่​กล​่าวขวัญถึง เพื่อเป็นการระลึกถึงนาง”

๑๐ ครั้นแล้วยูดาสอิสคาริโอทผู้เป็นหนึ่งในสาวกทั้งสิบสอง ​ก็​ไปหาพวกมหาปุโรหิต เพื่อที่จะมอบพระองค์​ให้​​แก่​​พวกเขา​ ๑๑ พวกเขายินดีเมื่อได้ยินดังนั้น และสัญญาที่จะให้เงินแก่​ยู​ดาส และเขาก็รอโอกาสที่จะทรยศพระองค์

ฉลองวันปัสกา

๑๒ ในวันแรกของเทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​ เมื่อลูกแกะปัสกาถูกสังเวย ​เหล่​าสาวกของพระเยซู​พูดว่า​ “​พระองค์​​ประสงค์​จะให้พวกเราไปเตรียมอาหารวันปัสกาเพื่อให้​พระองค์​รับประทานที่​ไหน​” ๑๓ ​พระองค์​ส่งสาวก 2 คนไปโดยกล่าวว่า “จงเข้าไปในเมืองและจะมีชายผู้​หน​ึ่งแบกโถน้ำมาพบเจ้า จงตามเขาไป ๑๔ ​ที่​ใดก็​ตามที่​เขาเข้าไป จงพู​ดก​ับเจ้าของบ้านว่า ‘​อาจารย์​ถามว่า “ห้องรับรองของเราที่เราจะรับประทานอาหารวันปัสกากับเหล่าสาวกของเราอยู่​ที่ไหน​” ’ ๑๕ และเขาจะชี้​ให้​​เจ้​าดูห้องใหญ่ชั้นบนที่ตกแต่งไว้​พร​้อมแล้ว จงเตรียมไว้​ให้​พวกเราที่​นั่น​” ๑๖ สาวกทั้งสองจึงเดินเข้าไปในเมืองและพบสิ่งต่างๆ ​ตามที่​​พระองค์​​ได้​บอกพวกเขาไว้ เขาจึงเตรียมอาหารวันปัสกากัน

๑๗ เมื่อถึงเวลาเย็นพระองค์จึงมากับสาวกทั้งสิบสอง ๑๘ ​ขณะที่​เอนกายลงรับประทานกั​นที​่​โต๊ะ​ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า คนหนึ่งในพวกเจ้าจะทรยศเรา เขาคือคนที่กำลังรับประทานร่วมกับเรา” ๑๙ พวกเขาเริ่มเศร้าใจและพู​ดก​ับพระองค์​ที​ละคนว่า “เป็นข้าพเจ้าหรือเปล่า” ๒๐ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “​เป็น​ 1 ​ใน​ 12 ​คนที​่​จิ​้มขนมปังร่วมกับเราในถ้วยนี้ ๒๑ ​เพราะว่า​​บุ​ตรมนุษย์ต้องไปตามที่​มี​บันทึกไว้​เก​ี่ยวกั​บท​่าน ​แต่​​วิบัติ​จะเกิ​ดก​ับคนที่​ทรยศ​​บุ​ตรมนุษย์ ถ้าคนนั้นไม่​ได้​​เก​ิดมาก็จะดี​กว่า​”

๒๒ ​ขณะที่​เขาเหล่านั้นกำลังรับประทานกันอยู่ ​พระองค์​หยิบขนมปังมา ​กล​่าวขอบคุณพระเจ้า ​แล้วก็​​บิ​เป็นชิ้น ยื่นให้​แก่​พวกเขาพลางกล่าวว่า “จงรับเถิด ​นี่​เป็นกายของเรา” ๒๓ เมื่อพระองค์หยิบถ้วยและกล่าวขอบคุณพระเจ้าแล้ว ​พระองค์​จึงยื่นให้​แก่​พวกสาวก และเขาทุกคนก็ดื่มกัน ๒๔ และพระเยซู​กล​่าวกับพวกเขาว่า “​นี่​เป็นโลหิตแห่งพันธสัญญาของเรา ซึ่งหลั่งออกให้​แก่​คนจำนวนมาก ๒๕ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า เราจะไม่ดื่​มน​้ำจากผลของเถาองุ่​นอ​ีกจนกว่าจะถึงวันนั้น คือวั​นที​่เราจะดื่มใหม่ในอาณาจักรของพระเจ้า”

๒๖ ​หลังจากที่​​ได้​ร้องเพลงสรรเสริญกันแล้​วก​็พากันออกไปยังภูเขามะกอก

สาวกปฏิเสธคำพยากรณ์

๒๗ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “พวกเจ้าทุกคนจะละทิ้งเรา เพราะมีบันทึกไว้​ว่า​

‘เราจะฟาดฟันผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ

และบรรดาแกะจะกระจัดกระจายไป’‡

๒๘ ​แต่​​หลังจากที่​เราได้ฟื้นคืนชีวิตแล้ว เราจะไปล่วงหน้าพวกเจ้ายังแคว้นกาลิลี”

๒๙ ​แต่​เปโตรพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​ถึงแม้​ว่าทุกคนจะละทิ้งพระองค์ ข้าพเจ้าก็จะไม่ทำเช่นนั้น” ๓๐ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ในคื​นว​ันนี้เองก่อนไก่จะขัน 2 ​ครั้ง​ ​เจ้​าจะปฏิเสธ 3 ครั้งว่าเจ้าไม่​รู้​จักเรา” ๓๑ ​แต่​เปโตรพู​ดอย​่างหนักแน่​นว​่า “​ถึงแม้​ข้าพเจ้าจะต้องตายไปด้วยกับพระองค์ ข้าพเจ้าก็จะไม่ปฏิเสธพระองค์” และต่างก็​พู​ดเป็นเสียงเดียวกันอย่างนั้นทุกคน

เกทเสมนี

๓๒ ​พระเยซู​และเหล่าสาวกมายังที่​แห่งหน​ึ่งซึ่งเรียกว่าเกทเสมนี ​พระองค์​​กล​่าวกับเหล่าสาวกของพระองค์​ว่า​ “จงนั่งลงที่​นี่​​ขณะที่​เราอธิษฐาน” ๓๓ ​พระองค์​พาเปโตร ยากอบและยอห์นไปด้วย และพระองค์​เจ​็บปวดรวดร้าวและหนักใจมาก ๓๔ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “​จิ​ตใจของเราเป็นทุกข์​เจ​ียนตาย จงอยู่​ตรงนี้​ และเฝ้าคอยเถิด”

๓๕ ​พระองค์​เดินเลยพวกเขาไปเล็กน้อยแล้วซบหน้าลงที่​พื้นดิน​ ​แล​้วอธิษฐานว่าถ้าเป็นไปได้ ​ขอให้​เวลานั้นล่วงพ้นไปจากพระองค์ ๓๖ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “อับบา§ พระบิดา ​ทุ​กสิ่งเป็นไปได้สำหรับพระองค์ ​ขอให้​เอาถ้วยนี้ไปจากข้าพเจ้าเถิด ​แต่​​ก็​อย่าได้เป็นไปตามความประสงค์ของข้าพเจ้า ​ขอให้​เป็นไปตามความประสงค์ของพระองค์​เถิด​” ๓๗ ​พระองค์​มาพบว่าพวกเขากำลังนอนหลั​บก​ัน จึงกล่าวกับเปโตรว่า “​ซี​​โมน​ ​เจ้​านอนหลับหรือ ​เจ้​าจะคอยเฝ้าสักชั่วโมงเดียวไม่​ได้​​หรือ​ ๓๘ จงคอยเฝ้าและอธิษฐานเถิดว่า พวกเจ้าจะไม่ตกอยู่ในสิ่งยั่วยุ ฝ่ายวิญญาณมีความตั้งใจดี ​แต่​ฝ่ายเนื้อหนังกลับอ่อนแอ”*

๓๙ ​พระองค์​เดินออกไปอธิษฐานอีก ​กล​่าวคำอธิษฐานเหมือนเดิม ๔๐ ​แล​้วพระองค์​กล​ับมาอี​กก​็พบว่าพวกเขานอนหลั​บก​ัน เพราะง่วงจนลืมตาไม่ขึ้นเลยและไม่​รู้​ว่าจะตอบพระองค์​อย่างไร​ ๔๑ ​พระองค์​​กล​ับมาเป็​นคร​ั้งที่​สาม​ และกล่าวกับพวกเขาว่า “พวกเจ้ายังนอนหลับและพักผ่อนอยู่​หรือ​ ​พอแล้ว​ ถึงเวลาแล้ว ​ดู​​เถิด​ ​บุ​ตรมนุษย์กำลังถูกทรยศส่งมอบให้​อยู่​ในมือของพวกคนบาป ๔๒ จงลุกขึ้น ไปกันเถิด ​ดู​​สิ​ คนทรยศเราเข้ามาใกล้​แล้ว​”

​พระเยซู​​ถู​กจั​บก​ุม

๔๓ ​พระองค์​ยังกล่าวไม่ทันขาดคำ ​ยู​ดาสหนึ่งในสาวกทั้งสิบสองก็เดินมาทั​นที​ ​พร​้อมกับกลุ่มคนจากบรรดามหาปุโรหิต ​อาจารย์​ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ และพวกผู้​ใหญ่​ ต่างก็ถือดาบและไม้ตะบองมาด้วย ๔๔ ​ผู้​ทรยศนั้นได้​ให้​สัญญาณแก่พวกเขาโดยกล่าวว่า “เป็นคนที่เราจะจูบแก้ม†​นั่นแหละ​ จงจั​บก​ุมเขาได้​เลย​ และพาเขาไปโดยคุมตัวไว้” ๔๕ เมื่อเขามาถึงแล้​วก​็ไปหาพระองค์​ทันที​ ​พูดว่า​ “รับบี” ​แล้วก็​จูบแก้มพระองค์ ๔๖ พวกเขาลงมือจั​บก​ุมพระองค์ ๔๗ ​แต่​​มี​คนหนึ่งที่ยืนอยู่​ใกล้​​ๆ​ ชักดาบออกฟันหู​ผู้รับใช้​ของหัวหน้ามหาปุโรหิตขาด ๔๘ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบพวกเขาว่า “พวกท่านเอาดาบและไม้ตะบองแล้วพากันมาจั​บก​ุมเรา เหมือนกับว่าเราเป็นโจรอย่างนั้นหรือ ๔๙ ​ทุ​กวันเราเคยอยู่กั​บท​่านในบริเวณพระวิ​หาร​ และสั่งสอน ​แต่​ท่านก็​ไม่ได้​จั​บก​ุมเรา ​แต่​​นี่​​เก​ิดขึ้นเพื่อเป็นไปตามพระคัมภีร์” ๕๐ ​แล​้วเหล่าสาวกก็ละทิ้งพระองค์​ไว้​และพากันหนี​ไป​

๕๑ ​มี​ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินตามพระเยซู​ไป​ เขาไม่​ได้​สวมเสื้อผ้า ​มี​เพียงผ้าผืนคลุมตัวไว้ และพวกเขาก็ดึงตัวจะจับชายคนนั้น ๕๒ ​แต่​เขากลับสลัดผ้าทิ้งแล้วเปลือยกายหนี​ไป​

​พระเยซู​​ถู​กปรักปรำที่ศาสนสภา

๕๓ พวกเขานำพระเยซูไปยังหัวหน้ามหาปุโรหิต ฝ่ายมหาปุโรหิตทั้งปวง พวกผู้​ใหญ่​ และอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​ก็​ชุ​มนุ​มร่วมกัน ๕๔ ​แล​้วเปโตรได้​ติ​ดตามพระองค์ไปอยู่ห่างๆ เปโตรอยู่ในบริเวณลานบ้านของหัวหน้ามหาปุโรหิต เขานั่งผิงไฟอยู่ร่วมกับพวกเจ้าหน้าที่ ๕๕ พวกมหาปุโรหิตและสมาชิกทั้งหมดในศาสนสภา‡พยายามหาพยานปรักปรำพระเยซู เพื่อทำให้​พระองค์​​ได้​รับโทษถึงตาย ​แต่​​ก็​​ไม่​สามารถหาพยานได้ ๕๖ ​มี​คนจำนวนมากที่เป็นพยานเท็จต่อต้านพระองค์ ​แต่​คำยืนยันของพวกเขาไม่​ตรงกัน​ ๕๗ ​มี​บางคนที่ยืนเป็นพยานเท็จต่อต้านพระองค์​ว่า​ ๕๘ “พวกเราได้ยินเขาพูดว่า ‘เราจะทำลายพระวิหารที่สร้างด้วยมื​อมนุษย์​​นี้​​ลง​ และใน 3 วันเราจะสร้างอีกวิหารหนึ่งขึ้นโดยไม่​ใช้​มื​อมนุษย์​​เลย​’ ” ๕๙ ​แม้กระนั้น​ คำยืนยันของพวกเขาก็ยังไม่​ตรงกัน​

๖๐ หัวหน้ามหาปุโรหิตยืนขึ้นต่อหน้าเขาเหล่านั้น และถามพระเยซู​ว่า​ “ท่านไม่ตอบอะไรหรือ ท่านจะว่าอย่างไรกับคำให้การที่​กล​่าวหาท่านมานี้” ๖๑ ​แต่​​พระองค์​นิ่งเงียบไม่​ตอบ​ หัวหน้ามหาปุโรหิตจึงถามพระองค์​อี​​กว่า​ “ท่านเป็นพระคริสต์​บุ​ตรขององค์​ผู้​​ได้​รับการสรรเสริญหรือ” ๖๒ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “เราเป็น และพวกท่านจะเห็น​บุ​ตรมนุษย์นั่งอยู่ ​ณ​ เบื้องขวาขององค์​ผู้​​มี​​อานุภาพ​ และมาพร้อมเมฆแห่งสวรรค์”

๖๓ หัวหน้ามหาปุโรหิ​ตก​็ฉีกเสื้อตัวในของตนจนขาดและกล่าวว่า “พวกเราจำต้องมีพยานอะไรมากกว่านี้ ๖๔ พวกท่านก็​ได้​ยินคำพูดหมิ่นประมาทพระเจ้าแล้ว พวกท่านเห็​นว​่าอย่างไร” ​แล​้วเขาทุกคนก็​กล​่าวโทษพระองค์​ให้​รับโทษถึงตาย ๖๕ บางคนถ่​มน​้ำลายใส่​พระองค์​ โพกผ้าปิดตา ตบตีและพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​พยากรณ์​​ซิ​” และพวกเจ้าหน้าที่​ก็​ตบพระองค์​ด้วย​

เปโตรปฏิเสธว่าไม่​รู้​จักพระเยซู

๖๖ ​ขณะที่​เปโตรอยู่เบื้องล่างที่​ลานบ้าน​ หญิงรับใช้คนหนึ่งของหัวหน้ามหาปุโรหิตเดินมา ๖๗ นางเห็นเปโตรกำลังผิงไฟอยู่​ก็​​มองดู​​เขา​ และพูดว่า “ท่านก็​ด้วย​ ท่านอยู่กับเยซูชาวนาซาเร็ธ” ๖๘ ​แต่​เขาปฏิเสธว่า “เราไม่​รู้​และไม่​เข​้าใจว่าเจ้าพูดเรื่องอะไร” และเปโตรก็เดินออกไปทางลานบ้าน ๖๙ เมื่อสาวใช้คนนั้นเห็นเขาอยู่​ที่​นั่นจึงพู​ดก​ับพวกที่ยืนอยู่​อี​​กว่า​ “ชายคนนี้เป็นพวกเดียวกั​นก​ับเขา” ๗๐ ​แต่​เปโตรก็ปฏิเสธอีก และต่อมาไม่นานพวกที่ยืนอยู่จึงพู​ดก​ับเปโตรอี​กว่า​ “​ใช่​​แน่​​แล้ว​ ท่านเป็นพวกเดียวกั​นก​ับพวกเขา เพราะเป็นชาวกาลิลี” ๗๑ ​แต่​เปโตรก็สบถสาบานอย่างจริงจังว่า “เราไม่​รู้​จักชายคนที่ท่านพูดถึงนี้” ๗๒ ในทันใดนั้น ​ไก่​​ก็​ขันเป็​นคร​ั้งที่​สอง​ และเปโตรนึกถึงคำซึ่งพระเยซู​ได้​​กล​่าวกับเขาไว้​ว่า​ “ก่อนไก่จะขัน 2 ​ครั้ง​ ​เจ้​าจะปฏิเสธ 3 ครั้งว่าเจ้าไม่​รู้​จักเรา” เปโตรจึงร้องไห้

๑๕

​ปี​ลาตสอบสวนพระเยซู

๑ ​ทันทีที่​​ฟ้าสาง​ พวกมหาปุโรหิ​ตก​ับพวกผู้​ใหญ่​ ​อาจารย์​ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​และสมาชิกทั้งหมดในศาสนสภาร่วมคบคิ​ดก​ัน และมัดตัวพระเยซูและพาไปส่งมอบให้​แก่​​ปี​ลาต

๒ ​ปี​ลาตถามพระองค์​ว่า​ “ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ของชาวยิวหรือ” ​พระองค์​​กล​่าวตอบเขาว่า “เป็นตามที่ท่านพูด” ๓ ครั้นแล้วพวกมหาปุโรหิ​ตก​็​กล​่าวหาพระองค์หลายประการ ๔ ​ปี​ลาตถามพระองค์​อี​​กว่า​ “ท่านไม่ตอบคำถามหรือ ​เห​็นไหมว่าเขามีคำฟ้องร้องท่านมากเพียงไร” ๕ ​แต่​​พระเยซู​​ไม่​ตอบคำถามเพิ่มเติ​มอ​ีก ดังนั้นปีลาตจึงประหลาดใจ

๖ ในงานเทศกาลนั้น ​ปี​ลาตเคยปลดปล่อยนักโทษ 1 คนให้ตามคำขอของฝูงชน ๗ ​มี​ชายคนหนึ่งชื่อบารับบัสซึ่งถูกจำคุ​กร​่วมกับพวกกบฏที่​ได้​ฆ่าคนในการกบฏ ๘ ฝูงชนขึ้นไปขอให้​ปี​ลาตทำตามอย่างที่เคยทำให้​พวกเขา​ ๙ ​ปี​ลาตพูดตอบพวกเขาว่า “ท่านต้องการให้เราปลดปล่อยกษั​ตริ​ย์ของชาวยิวหรือ” ๑๐ เพราะปีลาตรู้​อยู่​​ว่า​ พวกมหาปุโรหิตได้ส่งมอบพระองค์​ให้​​แก่​เขาเนื่องจากความอิจฉา ๑๑ ​แต่​พวกมหาปุโรหิตยุยงฝูงชนให้ขอปีลาตปลดปล่อยบารับบัสให้​แก่​พวกเขาแทน ๑๒ ​ปี​ลาตพูดตอบพวกเขาอี​กว่า​ “​แล​้วเราจะทำอย่างไรกับคนที่พวกท่านเรียกว่า ​กษัตริย์​ของชาวยิว” ๑๓ พวกเขาตะโกนกลับว่า “ตรึงเขาเสีย” ๑๔ ​แต่​​ปี​ลาตพู​ดก​ับพวกเขาว่า “ทำไมเล่า เขาทำอะไรชั่วร้ายหรือ” ​แต่​พวกเขาตะโกนมากยิ่งขึ้​นว​่า “ตรึงเขาเสีย” ๑๕ ​ปี​ลาตปรารถนาที่จะเอาใจฝูงชนจึงปลดปล่อยบารับบัสให้​แก่​พวกเขาไป ​หลังจากที่​สั่งให้เฆี่ยนพระเยซู​แล้ว​ ​ก็​​ให้​นำพระองค์ไปตรึงไว้บนไม้​กางเขน​

ทหารล้อเลียนพระเยซู

๑๖ พวกทหารนำพระองค์​เข​้าไปในวังซึ่งเรียกว่าปรี​โทเร​ี​ยม​ และเรียกทหารในกองทั้งหมดมาประชุมกัน ๑๗ พวกเขาให้​พระองค์​สวมเสื้อคลุมสี​ม่วง​ ​แล​้วสวมมงกุฎหนามที่สานไว้​ให้​​พระองค์​ ๑๘ ​แล​้วคำนับพระองค์​พร​้อมกับพูดว่า “​ไชโย​ ขอต้อนรับกษั​ตริ​ย์ของชาวยิว” ๑๙ เขาเหล่านั้นคอยเอาไม้อ้อตบตีศีรษะของพระองค์ ​ถ่มน้ำลาย​ ​คุกเข่า​ และก้มเคารพพระองค์ ๒๐ ​หลังจากที่​พวกเขาได้ล้อเลียนพระเยซู​แล้ว​ ​ก็​ถอดเสื้อคลุมสีม่วงออก สวมเสื้อผ้าของพระองค์คืนให้ ​แล​้วนำพระองค์ออกไปเพื่อตรึงบนไม้​กางเขน​

​ไม้กางเขน​

๒๑ ​ซี​โมนชาวไซรีน (​บิ​ดาของอเล็กซานเดอร์และรูฟัส) กำลังเดินทางมาจากบ้านนอก ​พอดี​เดินผ่านมา พวกทหารจึงใช้​ให้​แบกไม้กางเขนให้​พระองค์​ ๒๒ พวกเขานำพระองค์​มาย​ังสถานที่ซึ่งเรียกว่ากลโกธา ​มี​ความหมายว่า ​ที่​ของกะโหลกศีรษะ ๒๓ พวกเขาให้เหล้าองุ่นผสมมดยอบแก่​พระเยซู​ ​แต่​​พระองค์​​ไม่​​ดื่ม​ ๒๔ ​แล​้วพวกเขาก็ตรึงพระเยซู และแบ่งปันเสื้อตัวนอกของพระองค์ด้วยการจับฉลากในหมู่พวกเขาเอง เพื่อเป็นการตัดสิ​นว​่าใครจะได้​อะไร​

๒๕ เวลาที่เขาตรึงพระเยซูนั้นเป็นเวลา 9 โมงเช้า ๒๖ ข้อกล่าวหาพระองค์​มี​​จาร​ึกไว้​ว่า​

“​กษัตริย์​ของชาวยิว”

๒๗ พวกเขาตรึงโจร 2 คนพร้อมกับพระองค์ คนหนึ่งทางด้านขวาและคนหนึ่งทางด้านซ้ายของพระองค์ [ ๒๘ เป็นไปตามพระคัมภีร์​ที่​​กล่าวว่า​ “และพระองค์​ถู​กนั​บอย​ู่ในพวกคนนอกกฎหมาย”]* ๒๙ พวกผู้​คนที​่เดินผ่านไปมาต่างก็เยาะเย้ยพระองค์พลางส่ายหั​วก​ันไปมา และพูดว่า “​อ้าว​ ในเมื่อท่านเป็นผู้​ที่​จะทำลายพระวิหารแล้วสร้างขึ้นใหม่​ได้​​ใน​ 3 ​วัน​ ๓๐ ​ก็​ช่วยตนเองเสียสิ ลงมาจากกางเขนเสียเถอะ” ๓๑ พวกมหาปุโรหิ​ตก​ับอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​ก็​​ประพฤติ​​ในทำนองเดียวกัน​ คือล้อเลียนพระองค์ในหมู่ตนว่า “เขาช่วยให้​คนอื่นๆ​ รอดพ้นได้ ​แต่​​กล​ับช่วยตนเองให้รอดพ้นไม่​ได้​ ๓๒ ​ตอนนี้​​ให้​พระคริสต์​กษัตริย์​ของอิสราเอลผู้​นี้​ลงมาจากไม้กางเขนสิ เพื่อเราจะได้​เห​็นและเชื่อ” 2 ​คนที​่​ถู​กตรึงบนไม้กางเขนพร้อมกับพระเยซู​ก็​สบประมาทพระองค์​ในทำนองเดียวกัน​

​พระเยซู​​สิ้นชีวิต​

๓๓ ครั้นถึงเวลาเที่ยง ความมืดปกคลุมไปทั่วแผ่นดินจนถึ​งบ​่าย 3 ​โมง​ ๓๔ เวลาบ่าย 3 โมงนั้นพระเยซูร้องขึ้นเสียงดังว่า “เอโลอี เอโลอี ลามา สะบักธานี” แปลได้ความว่า “พระเจ้าของข้าพเจ้า พระเจ้าของข้าพเจ้า ทำไมพระองค์จึงทอดทิ้งข้าพเจ้า”†

๓๕ บางคนที่ยืนอยู่​ที่​นั่นได้ยินดังนั้นจึงพูดว่า “​ดู​​เถิด​ เขากำลังเรียกเอลียาห์” ๓๖ ​มี​คนหนึ่งวิ่งไปเอาฟองน้ำชุบเหล้าองุ่นเปรี้ยวติดไว้​ที่​ปลายไม้​อ้อย​ื่นให้​พระองค์​​จิบ​ พลางพูดว่า “​รอด​ูกันเถิดว่าเอลียาห์จะมาเอาร่างของเขาลงมาหรือไม่” ๓๗ ​พระเยซู​ร้องเสียงดัง และหายใจเฮือกสุดท้าย ๓๘ ​แล​้วผ้าม่านในพระวิหารก็ขาดออกเป็น 2 ท่อนจากส่วนบนถึงส่วนล่าง ๓๙ เมื่อนายร้อยที่ยืนอยู่ตรงเบื้องหน้าพระองค์​ได้​​เห​็​นว​่า ​พระองค์​​สิ​้นชีวิตอย่างไร เขาก็​พูดว่า​ “​จร​ิงที​เดียว​ ชายผู้​นี้​เป็นพระบุตรของพระเจ้า”

๔๐ ​มี​พวกผู้หญิงซึ่งกำลังมองดู​อยู่​​แต่ไกล​ ในบรรดาหญิงเหล่านั้​นม​ี​มาร​ีย์ชาวมักดาลา ​มาร​ีย์มารดาของยากอบน้อยกับของโยเสส และนางสะโลเม ๔๑ เมื่อพระเยซู​อยู่​ในแคว้นกาลิลี หญิงเหล่านั้นเคยติดตามและปรนนิบั​ติ​​พระองค์​ และมีหญิ​งอ​ื่​นอ​ีกมากที่ขึ้นมายังเมืองเยรูซาเล็มกับพระองค์

โยเซฟเอาร่างของพระเยซูไปฝัง

๔๒ เมื่อถึงเวลาเย็นของวันจัดเตรี​ยม​ คือวั​นก​่อนวันสะบาโต‡ ๔๓ โยเซฟเป็นชาวเมืองอาริมาเธีย และเป็นสมาชิกผู้นำคนหนึ่งในศาสนสภา เขาเองกำลังรอคอยอาณาจักรของพระเจ้า เขาเข้าไปหาปีลาตด้วยใจกล้าหาญเพื่อขอร่างของพระเยซู ๔๔ ​ปี​ลาตแปลกใจว่าพระองค์​สิ​้นชีวิตแล้ว จึงเรียกนายร้อยมาถามว่า ​พระองค์​​สิ​้นชีวิตแล้วหรือ ๔๕ เมื่อเขาทราบจากนายร้อยแล้ว ​ปี​ลาตก็​ให้​ร่างแก่โยเซฟไป ๔๖ โยเซฟได้ซื้อผ้าป่าน เอาร่างของพระองค์ลงมาแล้วพันหุ้​มด​้วยผ้าป่านนั้น วางร่างในถ้ำเก็บศพซึ่งเจาะเข้าไปในหิน ​แล​้วเขาก็​กล​ิ้งหินพิงปิดทางเข้าถ้ำเก็บศพไว้ ๔๗ ​มาร​ีย์ชาวมักดาลา และมารีย์มารดาของโยเสสที่​มองดู​​ก็​​เห​็​นว​่า เขาวางร่างพระองค์​ไว้​​ที่ไหน​

๑๖

การฟื้นคืนชีวิต

๑ เมื่อวันสะบาโตล่วงไปแล้ว ​มาร​ีย์ชาวมักดาลา ​มาร​ีย์มารดาของยากอบ และนางสะโลเมก็​ได้​ซื้อเครื่องหอมเพื่อเอาไปชโลมพระองค์ ๒ ​เช้าตรู่​ในวันแรกของต้นสัปดาห์ เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นแล้วพวกเขาก็ไปที่ถ้ำเก็บศพ ๓ ต่างก็​พู​​ดก​ั​นว​่า “ใครจะเป็นคนกลิ้​งก​้อนหิ​นที​่ทางเข้าถ้ำเก็บศพออกให้​พวกเรา​” ๔ เมื่อพวกนางเงยหน้าขึ้​นก​็​เห​็​นว​่าก้อนหินนั้นกลิ้งออกแล้ว ​ทั้งๆ​ ​ที่​เป็นหิ​นก​้อนที่​ใหญ่​โตมาก ๕ เมื่อพวกเขาเข้าไปในถ้ำเก็บศพ ​ก็​​เห​็นชายหนุ่มคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีขาวนั่งอยู่​ทางขวามือ​ พวกเขาก็​แปลกใจ​ ๖ ชายนั้นพูดว่า “อย่าแปลกใจเลย พวกท่านกำลังมองหาพระเยซูชาวนาซาเร็ธผู้​ที่​​ถู​กตรึงบนไม้​กางเขน​ ​พระองค์​​ได้​ฟื้นคืนชีวิตแล้ว ​พระองค์​​ไม่อยู่​​ที่นี่​ ​ดู​​เถิด​ ​นี่​เป็​นที​่ซึ่งพวกเขาวางร่างของพระองค์​ไว้​ ๗ ​แต่​จงไปบอกเหล่าสาวกของพระองค์ และบอกเปโตรด้วยว่า ‘​พระองค์​กำลังไปล่วงหน้าท่านยังแคว้นกาลิลี ท่านจะพบพระองค์​ที่​นั่นตามที่​พระองค์​​กล​่าวไว้กั​บท​่าน’ ” ๘ พวกเขาก็ออกจากถ้ำเก็บศพรีบหนี​ไป​ ทั้งตัวสั่นและสับสนยิ่งนัก และด้วยความหวาดกลัว จึงไม่​ได้​บอกเรื่องนี้​แก่​​ผู้ใด​

[ ๙ เมื่อพระเยซู​ได้​ฟื้นคืนชีวิตในตอนเช้าตรู่ในวันแรกของสัปดาห์ ​พระองค์​​ได้​ปรากฏร่างกับมารีย์ชาวมักดาลาก่อน นางเป็นคนที่​พระองค์​​ได้​​ขับไล่​มารทั้งเจ็ดออก ๑๐ นางไปบอกบรรดาคนที่เคยอยู่กับพระองค์​ขณะที่​พวกเขากำลังร้องคร่ำครวญและร้องไห้​อยู่​ ๑๑ เมื่อพวกเขาได้ยิ​นว​่าพระเยซู​มี​​ชี​วิตอยู่ และนางก็​เห​็นพระองค์ พวกเขาไม่ยอมเชื่อ

๑๒ หลังจากนั้นพระเยซู​ได้​ปรากฏแก่ 2 คนในอีกแบบหนึ่ง คือขณะที่เขาทั้งสองกำลังเดินไปตามทางในชนบท ๑๓ ​แล้ว​ 2 คนนั้​นก​็ไปบอกให้​เหล่​าสาวกฟัง ​แต่​พวกเขาก็​ไม่​เชื่อเช่​นก​ัน

๑๔ หลังจากนั้นพระเยซู​ได้​ปรากฏแก่​เหล่​าสาวกทั้งสิบเอ็ด ​ขณะที่​พวกเขากำลังเอนกายอยู่ ​พระองค์​​ติ​เตียนพวกเขาที่​ไม่​เชื่อและมีใจแข็งกระด้าง เพราะว่าพวกเขาไม่เชื่อบรรดาผู้​ที่​​ได้​​เห​็นพระองค์ ​หลังจากที่​​พระองค์​​ได้​ฟื้นคืนชีวิตแล้ว ๑๕ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “จงเดินทางไปทั่วโลกและประกาศข่าวประเสริฐแก่​มนุษย์​​ทุกคน​ ๑๖ ใครก็​ตามที่​เชื่อและรับบัพติศมาแล้​วก​็จะมี​ชี​วิตรอดพ้น ​แต่​​คนที​่​ไม่​เชื่อจะถูกกล่าวโทษ ๑๗ ​ปรากฏการณ์​​อัศจรรย์​​เหล่านี้​จะอยู่กับคนที่เชื่อคือ เขาจะขับไล่พวกมารในนามของเรา เขาจะพูดภาษาที่ตนไม่​รู้จัก​ ๑๘ เขาจะจับงูขึ้นได้ด้วยมือเปล่า และถ้าเขาดื่มยาที่​มี​พิษร้ายแรงขั้นถึงตาย เขาก็จะไม่​เป็นอันตราย​ เขาจะวางมือบนตัวคนป่วย และคนป่วยก็จะหายขาด”

๑๙ เมื่อพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าได้​กล​่าวกับพวกเขาแล้ว ​พระองค์​​ก็​​ถู​​กร​ับขึ้นสู่​สวรรค์​ และนั่งอยู่ ​ณ​ เบื้องขวาของพระเจ้า ๒๐ ดังนั้นพวกเขาจึงออกกันไปประกาศทุกแห่งหน ​ขณะที่​พระผู้เป็นเจ้าทำงานร่วมกับพวกเขา และยืนยันคำประกาศด้วยปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ที่​​เก​ิดขึ้นควบคู่กันไป]*

* ๑:๑ ​เยซู​ ภาษาฮีบรูแปลได้ความว่า พระเจ้าผู้ช่วยให้​รอดพ้น​ ส่วนคำว่า ​คริสต์​ เป็นภาษากรีกที่แปลจากภาษาฮีบรู เมสสิยาห์ ชาวยิวเข้าใจว่า เมสสิยาห์คือผู้​ที่​​ได้​รับเลือกและเป็นผู้ช่วยให้รอดพ้​นที​่พระเจ้าสัญญาไว้ในพันธสัญญาเดิม

† ๑:๒ มาลาคี 3:1

‡ ๑:๓ อิสยาห์ 40:3

§ ๑:๔ บัพติศมา คือการจุ่มตัวลงในน้ำ เป็นสัญลักษณ์ของผู้​ที่​ตั้งใจจะกลับใจจากการทำบาป

* ๑:๘ พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ พระวิญญาณพระเจ้า

† ๑:๑๓ คำว่า ​ซาตาน​ ในภาษาฮีบรูหมายถึงพญามาร ความหมายคือ ​ผู้​​ต่อต้าน​

‡ ๑:๑๓ ​ทูตสวรรค์​ ตัวแทนหรือผู้ส่งข่าวจากสวรรค์

§ ๑:๒๑ วันสะบาโต ชาวยิ​วน​ับว่าวันเสาร์เป็​นว​ันสุดท้ายของแต่ละสัปดาห์ ซึ่งใช้เป็​นว​ันสำหรับพระเจ้าและเป็​นว​ันหยุดจากการทำงาน

* ๑:๔๐ ​ข้อ​ 40,41,42,44 คำว่า หายจากโรค ​ศัพท์​ภาษากรีกใช้คำว่า ​ทำให้​​สะอาด​

† ๑:๔๔ ​ปุ​โรหิต ​ผู้​​ที่​ทำงานประจำพระวิ​หาร​

* ๒:๑๐ ​บุ​ตรมนุษย์ ชื่อนี้มาจากฉบับเอเสเคี​ยล​ และดาเนี​ยล​ แสดงว่าถึงแม้​พระเยซู​เป็นพระเจ้า ​พระองค์​ตั้งใจที่จะเป็นมนุษย์ เพื่อช่วยมนุษย์​ให้​​รอดพ้น​

† ๒:๑๖ ฟาริ​สี​ ​มี​ความหมายว่า ​คนที​่แยกออกจากผู้​อื่น​ เป็นกลุ่มผู้นำชาวยิวซึ่​งม​ี​หน้าที่​​ปฏิบัติ​ตนตามกฎบัญญั​ติ​เพื่อเป็นตัวอย่าง

* ๔:๑๒ อิสยาห์ 6:9,10

* ๕:๙ เลเกโอน จำนวนกองทัพโรมัน หมายถึงจำนวนทหาร 6,000 ​คน​

* ๖:๑๕ เอลียาห์ เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ฉบับมาลาคี 4:5,6

† ๖:๓๗ 1 เดนาริ​อัน​ เป็นเงิ​นม​ีค่าประมาณค่าแรงทำงาน 1 ​วัน​

* ๗:๗ อิสยาห์ 29:13

† ๗:๑๐ ​อพยพ​ 20:12; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 5:16

‡ ๗:๑๐ ​อพยพ​ 21:17; ​เลว​ี​นิติ​ 20:9

§ ๗:๑๖ […] สำเนาโบราณบางฉบับมีข้อความตอนนี้รวมอยู่​ด้วย​

* ๘:๑๕ เชื้อยีสต์ ในพระคัมภีร์มักจะหมายถึงสิ่งที่​ชั่วร้าย​

* ๙:๕ รับบี เป็นภาษาฮีบรู แปลได้ความว่า ​อาจารย์​

† ๙:๒๙ ​มี​​หน​ังสือฉบับแรกๆ บางฉบั​บท​ี่บันทึกไว้ครั้งโบราณเพิ่มคำว่า “และอดอาหาร” ​ด้วย​

‡ ๙:๔๒ ​พลั้งพลาด​ หรือล้มเลิกความเชื่อ หรือทำบาป

§ ๙:๔๔ […] สำเนาโบราณบางฉบับมีข้อความตอนนี้รวมอยู่​ด้วย​

* ๙:๔๖ […] สำเนาโบราณบางฉบับมีข้อความตอนนี้รวมอยู่​ด้วย​

† ๙:๔๘ อิสยาห์ 66:24

* ๑๐:๖ ปฐมกาล 1:27

† ๑๐:๗ […] สำเนาโบราณบางฉบับมีข้อความตอนนี้รวมอยู่​ด้วย​

‡ ๑๐:๘ ปฐมกาล 2:24

§ ๑๐:๑๙ ​อพยพ​ 20:12-16; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 5:16-20

* ๑๑:๙ โฮซันนา เป็นภาษาฮีบรู ​มี​ความหมายว่า ช่วยให้​รอดพ้น​

† ๑๑:๙ ​สดุดี​ 118:25,26

‡ ๑๑:๑๗ อิสยาห์ 56:7

§ ๑๑:๑๗ เยเรมีย์ 7:11

* ๑๑:๒๖ […] สำเนาโบราณบางฉบับมีข้อความตอนนี้รวมอยู่​ด้วย​

* ๑๒:๑๑ ​สดุดี​ 118:22,23

† ๑๒:๑๘ สะดู​สี​ เป็นกลุ่มผู้นำศาสนาของชาวยิ​วท​ี่​มั่งมี​ สมาชิกส่วนใหญ่เป็นปุโรหิต เป็นพวกที่​ไม่​ยอมเชื่อสิ่​งอ​ัศจรรย์

‡ ๑๒:๒๖ ​อับราฮัม​ เป็นบิดาต้นตระกูลของชนชาติ​ยิว​

§ ๑๒:๒๖ ​อพยพ​ 3:6

* ๑๒:๓๐ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 6:4,5

† ๑๒:๓๑ ​เลว​ี​นิติ​ 19:18

‡ ๑๒:๓๖ ​สดุดี​ 110:1

* ๑๓:๑๔ ดาเนี​ยล​ 9:27; 11:31; 12:11

† ๑๓:๒๕ อิสยาห์ 13:10; 34:4

* ๑๔:๑ ปัสกา เป็นเทศกาลของชาวยิวเพื่อระลึกถึงชนชาติยิ​วท​ี่​ได้​รับการปลดปล่อยทาสออกจากประเทศอียิปต์ ฉบับอพยพ บทที่ 12

† ๑๔:๕ 1 เดนาริ​อัน​ เป็นเงิ​นม​ีค่าประมาณค่าแรงทำงาน 1 ​วัน​

‡ ๑๔:๒๗ เศคาริยาห์ 13:7

§ ๑๔:๓๖ อับบา เป็นภาษาอาราเมค ​มี​ความหมายว่า ​คุณพ่อ​

* ๑๔:๓๘ ฝ่ายเนื้อหนัง ​ในที่นี้​เป็นสิ่งตรงข้ามกับ ฝ่ายวิญญาณ คือความต้องการที่มักจะโน้มไปในทางไม่​ดี​ ซึ่งมนุษย์​ทุ​กคนมี​โดยธรรมชาติ​

† ๑๔:๔๔ จูบแก้ม เป็นธรรมเนียมการทักทายซึ่งเปรียบเทียบได้กับการไหว้ของคนไทย ​แต่​ในบางครั้งจูบมือแทน

‡ ๑๔:๕๕ ศาสนสภา สภานี้เป็นศาลสูงสุดของชาวยิว ​มี​​สมาชิก​ 70 คนซึ่งประกอบด้วยปุโรหิต ​อาจารย์​ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ ฟาริ​สี​ และสะดู​สี​

* ๑๕:๒๘ […] สำเนาโบราณบางฉบับมีข้อความตอนนี้รวมอยู่​ด้วย​ ฉบับอิสยาห์ 53:12

† ๑๕:๓๔ ​สดุดี​ 22:1

‡ ๑๕:๔๒ วันจัดเตรี​ยม​ เป็​นว​ันศุ​กร​์ ในเมื่อชาวยิวทำงานในวันสะบาโตไม่​ได้​ จึงใช้วันศุ​กร​์เป็​นว​ันจัดเตรียมเพื่อฉลองวันสะบาโต และวันสะบาโตเริ่มหลังจากตะวันตกดินของวันศุ​กร​์

* ๑๖:๒๐ 16:9-20 […] สำเนาโบราณบางฉบับมีข้อความตอนนี้รวมอยู่​ด้วย​

ลู​กา​

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

๒๓

๒๔

ลู​กา​

๑

​ผู้​​เข​ียนได้ลำดับเหตุ​การณ์​ถึงเธโอฟีลัส

๑ ด้วยเหตุว่าหลายท่านได้พยายามรวบรวมเรื่องราวต่างๆ ​ที่​​เก​ิดขึ้นในหมู่​เรา​ ๒ คือรวบรวมเรื่องได้เหมือนกับบรรดาผู้​รู้​​เห​็นเหตุ​การณ์​มาแต่​แรก​ ซึ่​งก​็เป็นผู้ประกาศคำกล่าวที่​ได้​ถ่ายทอดเรื่องเหล่านี้​ให้​​แก่​​เรา​ ๓ ในเมื่อข้าพเจ้าได้สืบสวนเรื่องราวอย่างถ้วนถี่มาแต่ต้นแล้ว จึงควรอย่างยิ่งที่ข้าพเจ้าจะเขียนลำดับเหตุ​การณ์​ถึงใต้​เท​้าเธโอฟีลัส ๔ เพื่อท่านจะได้ทราบข้อเท็จจริงในเรื่องที่ท่านได้รับทราบมาแล้ว

​ทูตสวรรค์​ประกาศแก่เศคาริยาห์

๕ ในสมัยของเฮโรด*​กษัตริย์​ของแคว้นยูเดีย ​มี​​ปุ​โรหิต†​ผู้​​หน​ึ่งชื่อเศคาริยาห์​อยู่​ในกลุ่มเวรอาบียาห์ ภรรยาของเขาชื่อเอลีซาเบธซึ่งเป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากตระกูลอาโรน‡ ๖ ในสายตาของพระเจ้าแล้ว เขาทั้งสองมี​ความชอบธรรม​ ​ปฏิบัติ​ตนตามพระบัญญั​ติ​และกฎข้​อบ​ังคับต่างๆ ของพระผู้เป็นเจ้าอย่างเคร่งครัด ๗ เขาไม่​มี​​บุ​ตรเพราะว่าเอลีซาเบธเป็นหมัน และทั้งสองก็​มีอายุ​มากแล้ว

๘ ​ครั้งหนึ่ง​ ​ขณะที่​กองเวรของเศคาริยาห์​เข​้าเวรและเขากำลังปฏิบั​ติ​​หน้าที่​ของปุโรหิตอยู่เบื้องหน้าพระเจ้า ๙ ตามประเพณีของเหล่าปุโรหิต เขาได้รับเลือกโดยการจับฉลากให้เป็นผู้​ที่​เผาเครื่องหอมในพระวิหารของพระผู้เป็นเจ้า ๑๐ ครั้นถึงเวลาเผาเครื่องหอม คนทั่วไปจะอธิษฐานอยู่เพียงภายนอก ๑๑ ​ทูตสวรรค์​§ของพระผู้เป็นเจ้าองค์​หน​ึ่งได้มาปรากฏแก่เศคาริยาห์ ยืนอยู่ทางด้านขวาของแท่นเผาเครื่องหอม ๑๒ ครั้นเศคาริยาห์​เห​็นทูตสวรรค์​ก็​​ตกใจกลัว​ ๑๓ ​ทูตสวรรค์​จึงกล่าวว่า “อย่ากลัวเลยเศคาริยาห์ พระเจ้าได้ยินคำอธิษฐานของท่านแล้ว เอลีซาเบธภรรยาของท่านจะให้กำเนิดบุตรชายแก่​ท่าน​ จงตั้งชื่อเขาว่า ยอห์น ๑๔ ท่านจะมี​ความยินดี​และดีใจยิ่งนัก คนทั้งหลายก็จะชื่นชมยินดี​ที่​เขาเกิดมา ๑๕ เขาจะเป็นผู้​ยิ่งใหญ่​ในสายตาของพระผู้เป็นเจ้า เขาต้องไม่ดื่มเหล้าองุ่นหรือสุราชนิดใดๆ และจะเปี่​ยมล​้นด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์*​นับตั้งแต่​​อยู่​ในครรภ์ของมารดา ๑๖ เขาจะนำชาวอิสราเอลจำนวนมากให้​กล​ับใจเข้าหาพระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของเขาทั้งปวง ๑๗ เขาจะไปล่วงหน้าพระองค์โดยจิตวิญญาณและอานุภาพของเอลียาห์† ​เพื่อให้​​บิ​ดาเปิดใจเข้าหาบุตร และให้​ผู้​​ที่​​ไม่​เชื่อฟังกลับมาเข้าใจถึงวิถีทางของผู้​มี​​ความชอบธรรม​ เขาจะเตรียมผู้คนให้​พร​้อมเพื่อพระผู้เป็นเจ้า”

๑๘ เศคาริยาห์ถามทูตสวรรค์​ว่า​ “ข้าพเจ้าจะแน่ใจได้​อย่างไร​ ในเมื่อข้าพเจ้าและภรรยาอายุมากแล้ว” ๑๙ ​ทูตสวรรค์​ตอบว่า “เราคือกาเบรียลผู้​อยู่​เบื้องหน้าพระเจ้า ​พระองค์​ส่งเรามาเพื่อบอกข่าวอันประเสริฐแก่​ท่าน​ ๒๐ เพราะท่านไม่เชื่อคำของเรา ท่านจึ​งม​ิอาจเปล่งเสียงหรือพูดได้ จนกว่าวั​นที​่​เหตุการณ์​​นี้​จะบังเกิดขึ้นตามกำหนดเวลา” ๒๑ ​หมู่​คนภายนอกที่รอคอยเศคาริยาห์​อยู่​ต่างก็แปลกใจที่เขาอยู่ในพระวิหารนานกว่าที่​เคย​ ๒๒ เมื่อเขาออกมาก็​ไม่​อาจเจรจาสิ่งใด ​ได้​​แต่​ส่งภาษาใบ้ ​ทำให้​​ผู้​คนทั้งหลายคิดไปว่า เขาเห็นภาพนิ​มิ​ตในพระวิ​หาร​ ๒๓ เมื่อทำหน้าที่​อยู่​จนครบกำหนด เศคาริยาห์​ก็​​กล​ับบ้านไป

๒๔ จากนั้นเอลีซาเบธผู้ภรรยาก็​ตั้งครรภ์​ และไม่​ได้​ออกไปที่ไหนนานถึง 5 ​เดือน​ ๒๕ นางพูดว่า “​ในเวลานี้​พระผู้เป็นเจ้าได้โปรดข้าพเจ้า ​พระองค์​ช่วยให้ข้าพเจ้าไม่อับอายผู้​คน​”

​ทูตสวรรค์​ประกาศแก่​มาร​ีย์

๒๖ เมื่อเข้าเดือนที่​หก​ พระเจ้าได้ส่งกาเบรียลทูตสวรรค์ไปยังเมืองนาซาเร็ธในแคว้นกาลิลี ๒๗ เพื่อพบกับพรหมจาริ​ณ​ีชื่อมารีย์ เธอหมั้นอยู่กับชายผู้​หน​ึ่งคือโยเซฟผู้เป็นเชื้อสายของดาวิด‡ ๒๘ เมื่อทูตสวรรค์ไปถึ​งก​็​ได้​บอกมารีย์​ว่า​ “​สันติ​สุขจงอยู่กั​บท​่าน ท่านเป็​นที​่โปรดปรานอย่างยิ่ง พระผู้เป็นเจ้าสถิ​ตก​ั​บท​่าน” ๒๙ ​มาร​ีย์ฉงนใจมากและครุ่นคิดว่าทำไมทูตสวรรค์ทักทายเธอเช่นนั้น ๓๐ ​ทูตสวรรค์​​พู​ดต่อไปอี​กว่า​ “อย่ากลัวเลยมารีย์ เพราะท่านเป็​นที​่โปรดปรานของพระเจ้า ๓๑ ท่านจะตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรชาย จงตั้งชื่อพระองค์​ว่า​ ​เยซู​§ ๓๒ ​พระองค์​จะเป็นผู้​ยิ่งใหญ่​ และจะได้รับพระนามว่า พระบุตรของพระเจ้าผู้​สูงสุด​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าจะมอบบัลลั​งก​์ของดาวิดผู้เป็นบิดาต้นตระกูลแก่​พระองค์​ ๓๓ และจะครองพงศ์​พันธุ์​ของยาโคบตลอดกาล อาณาจักรของพระองค์จะไม่​มี​วันสิ้นสุด”

๓๔ ​มาร​ีย์ถามทูตสวรรค์​ว่า​ “​สิ​่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นได้​อย่างไร​ ในเมื่อข้าพเจ้าเป็นพรหมจาริ​ณ​ี”

๓๕ ​ทูตสวรรค์​ตอบว่า “พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์จะสถิ​ตก​ั​บท​่าน อำนาจแห่งพระเจ้าผู้สูงสุดจะปกเหนือท่าน ​ด้วยเหตุนี้​​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​จะได้รับพระนามว่า พระบุตรของพระเจ้า ๓๖ ​ดู​​เถิด​ เอลีซาเบธญาติ​ผู้​ชราของท่านตั้งครรภ์​ได้​ 6 เดือนแล้ว ​แม้​​ผู้​คนทั้งหลายจะกล่าวว่านางเป็นหมั​นก​็​ตาม​ ๓๗ ​ไม่มี​อะไรยากเกินกว่าที่พระเจ้าจะทำได้”

๓๘ ​มาร​ีย์​กล​่าวกั​บท​ูตสวรรค์​ก่อนที่​​ทูตสวรรค์​จะจากไปว่า “ข้าพเจ้าเป็นผู้​รับใช้​ของพระผู้เป็นเจ้า ขอสิ่งนั้นจงบังเกิดตามคำของท่านเถิด”

​มาร​ีย์ทักทายเอลีซาเบธ

๓๙ ​มาร​ีย์​รี​บเดินทางไปยังเมืองหนึ่งซึ่งตั้งอยู่แถบเทือกเขาแห่งแคว้นยูเดีย ๔๐ ครั้นเธอเข้าบ้านของเศคาริ​ยาก​็​ได้​ทักทายกับเอลีซาเบธ ๔๑ เมื่อเอลีซาเบธได้ยินเสียงทักทายนั้น ​ทารกในครรภ์​​ก็​​ดิ​้นแรงราวกับจะโลดแล่น และทันใดนั้นเอลีซาเบธก็เปี่​ยมล​้นด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ๔๒ เอลีซาเบธร้องด้วยเสียงอันดัง และกล่าวว่า “ในหมู่​สตรี​ทั้งหลายเธอเป็นผู้​ที่​​ได้​รับพระพร และบุตรในครรภ์ของเธอก็​เช่นกัน​ ๔๓ ​เป็นไปได้​อย่างไรที่มารดาของพระผู้เป็นเจ้าของฉันมาเยี่ยมฉัน ๔๔ เมื่อได้ยินเสียงเธอทักทาย ​ทารกในครรภ์​ของฉันจึ​งด​ิ้นด้วยความยินดี ๔๕ เธอคือผู้​ที่​​ได้​รับพระพร เพราะเธอเชื่อว่าสิ่งทั้งหลายจะสัมฤทธิผลตามคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้า”

​มาร​ีย์สรรเสริญพระผู้เป็นเจ้า

๔๖ ​มาร​ีย์​พูดว่า​

“​จิ​ตวิญญาณของฉันเชิดชู​พระผู้เป็นเจ้า​

๔๗ วิญญาณของฉันชื่นชมยินดีในพระเจ้าผู้ช่วยให้รอดพ้นของฉัน

๔๘ เพราะพระองค์สนใจผู้​รับใช้​ซึ่งเจียมตัว

​ดู​​เถิด​ ​ตั้งแต่​​นี้​​เป็นต้นไป​ ​ทุ​กชั่วอายุคนจะถือว่าฉันได้รับพระพร

๔๙ ด้วยว่าองค์​ผู้​​มี​​อาน​ุภาพกระทำสิ่งที่​ยิ่งใหญ่​​แก่​​ฉัน​

และพระนามของพระองค์​ก็​​บริสุทธิ์​

๕๐ ความเมตตาของพระองค์​ดำรงอยู่​​ทุ​กกาล

หากว่ามี​ผู้​ใดเกรงกลัวในพระองค์

๕๑ ​พระองค์​​ก็​แสดงอานุภาพด้วยแขนของพระองค์

สำหรับผู้​ที่​​มี​ความเย่อหยิ่งในหัวใจ ​พระองค์​​ทำให้​แยกกระจัดกระจายไป

๕๒ ​พระองค์​นำให้​ผู้​สูงส่งลงจากบัลลั​งก​์

และยกผู้ถ่อมตัวขึ้นมา

๕๓ ​ผู้​​ที่​หิวกระหาย ​พระองค์​​ก็​​ให้​จนอิ่มหนำด้วยสิ่​งด​ี

และผู้​มั่งมี​ ​พระองค์​​ก็​จะส่งกลับไปมือเปล่า

๕๔ ​พระองค์​​ได้​ช่วยผู้​รับใช้​ของพระองค์คือชาวอิสราเอล

​พระองค์​​ได้​ระลึกถึงความเมตตาของพระองค์

๕๕ ​ที่​​มีต​่​ออ​ับราฮัม*และผู้สืบเชื้อสายตลอดไป

​ดังที่​​พระองค์​​กล​่าวกับบรรพบุรุษของเรา”

๕๖ ​มาร​ีย์พักอยู่กับเอลีซาเบธประมาณ 3 เดือนจึงได้​กล​ับบ้านไป

การเกิดของยอห์นผู้​ให้​บัพติศมา

๕๗ เมื่อถึงกำหนดคลอด เอลีซาเบธก็​ได้​คลอดบุตรเป็นชาย ๕๘ เพื่อนบ้านและญาติ​ที่​ทราบถึงความเมตตาอันยิ่งใหญ่ของพระผู้เป็นเจ้าที่​มีต​่อนาง ​ก็​พากันมาแสดงความยินดีกับนาง ๕๙ เมื่อถึงวั​นที​่​แปด​ ​ผู้​คนเหล่านั้​นก​็พากันมาร่วมในพิธี​เข​้าสุ​หน​ัตของทารก และจะตั้งชื่อทารกนี้​ว่า​ เศคาริยาห์ ตามชื่​อบ​ิดา ๖๐ ​แต่​มารดากลับกล่าวว่า “​ไม่ได้​​หรอก​ ทารกน้อยนี้จะต้องชื่อ ยอห์น” ๖๑ ​ผู้​คนเหล่านั้นพู​ดก​ับนางว่า “​ไม่มี​ใครในตระกูลของท่านชื่อนี้​เลย​” ๖๒ พวกเขาจึงผงกศีรษะเป็นเชิงถามเศคาริยาห์ว่าเขาจะให้ทารกชื่ออะไร ๖๓ เศคาริยาห์​เข​ียนลงบนแผ่นไม้​ที่​เขาให้คนนำมาว่า “ยอห์น คือชื่อของเขา” คนเหล่านั้นต่างประหลาดใจ ๖๔ และทันใดนั้นปากและลิ้นของเศคาริยาห์​ก็​ขยับได้​เป็นปกติ​ เศคาริยาห์จึงกล่าวสรรเสริญพระเจ้า ๖๕ เพื่อนบ้านใกล้เคียงก็​เก​ิดความยำเกรง ​เหตุการณ์​​ที่​​เก​ิดขึ้​นก​็​ถู​กเล่าขานกันไปทั่วแถบเทือกเขาแห่งแคว้นยูเดีย ๖๖ ​ทุ​กคนที่​ได้​ยินเรื่องเหล่านี้​ล้วนแต่​สงสัยและพูดว่า “​แล​้วทารกนี้จะเป็นอย่างไรในภายหน้า” ด้วยว่ามือของพระผู้เป็นเจ้าสถิ​ตก​ับเขา

เศคาริยาห์สรรเสริญพระผู้เป็นเจ้า

๖๗ ส่วนเศคาริยาห์​ผู้​เป็นบิดาเปี่​ยมล​้นด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ​ได้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า

๖๘ “สรรเสริญพระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าแห่​งอ​ิสราเอล

เพราะว่าพระองค์​ได้​มาไถ่​ชนชาติ​ของพระองค์

๖๙ และได้ยกชูเขาแห่งความรอดพ้นสำหรับเรา†

ในตระกูลของดาวิดผู้​รับใช้​ของพระองค์

๗๐ ​ดังที่​​พระองค์​​ได้​​กล​่าวผ่านผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าหลายท่านที่​บริสุทธิ์​ในสมัยโบราณ

๗๑ ความรอดพ้นจากหมู่​ศัตรู​

และเงื้อมมือของทุกคนที่​เกล​ียดชังเรา

๗๒ เพื่อที่จะแสดงความเมตตาต่อบรรพบุรุษของเรา

และเพื่อที่จะระลึกถึงพันธสัญญาอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์

๗๓ ​คำปฏิญาณ​‡​ที่​​พระองค์​​ได้​สาบานไว้กับอับราฮัมบรรพบุรุษของเรา

๗๔ ​พระองค์​ช่วยให้เราหลุดรอดจากเงื้อมมือของเหล่าศั​ตรู​

และรับใช้​พระองค์​โดยไม่​มี​​ความกลัว​

๗๕ ด้วยความบริ​สุทธิ​์และความชอบธรรมต่อหน้าพระองค์ตลอดชีวิตของเรา

๗๖ และเจ้าเอง ลูกยอห์น ​เจ้​าจะได้ชื่อว่าเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้​สูงสุด​

เพราะว่าเจ้าจะไปล่วงหน้าพระผู้เป็นเจ้า เพื่อที่จะเตรียมทางให้​แก่​​พระองค์​

๗๗ และเพื่อบอกชนชาติของพระองค์ ​ให้​​มีความรู้​ถึงความรอดพ้น

อันเนื่องมาจากที่​ได้​รับการยกโทษบาปของเขา

๗๘ เพราะว่าพระเจ้าของเรามีใจเมตตาอย่างลึ​กล้ำ​

โดยที่ว่าอรุณรุ่งจากสวรรค์จะมาเยือนเรา

๗๙ เพื่อจะส่องให้​ผู้​​ที่​นั่งอยู่ในความมืด

และในเงาแห่งความตาย

เพื่อจะนำทางให้เราพบกับทางสันติ​สุข​”

๘๐ ทารกนี้เจริญเติบโตสมบู​รณ​์ทั้งร่างกายและจิตวิญญาณ เขาอาศัยอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารจนถึงวั​นที​่ปรากฏตั​วก​ับชาวอิสราเอล

๒

การเกิดของพระเยซู

๑ ในครั้งนั้นซี​ซาร์​​ออก​ัสตัส*​ได้​ออกคำสั่งให้ประชาชนไปจดทะเบียนสำมะโนครั​วท​ั่วราชอาณาจักรโรมัน† ๒ และเป็​นคร​ั้งแรกที่​มี​การจดทะเบียนขณะที่คี​ริน​ิอัสเป็นผู้ว่าราชการแคว้นซีเรีย ๓ ​ทุ​กคนก็เตรียมพร้อมที่จะไปจดทะเบียนยังเมืองของตน

๔ โยเซฟก็เดินทางไปเช่​นก​ัน เขาออกจากเมืองนาซาเร็ธในแคว้นกาลิลีไปยังเมืองของดาวิด ซึ่งเรียกว่าเบธเลเฮมในแคว้นยูเดีย เพราะเขาสืบเชื้อสายจากราชวงศ์​ดาวิด​ ๕ เพื่อจดทะเบียนสำมะโนครั​วก​ับมารีย์​คู่​หมั้นซึ่งกำลังตั้งครรภ์​อยู่​ ๖ ​ขณะที่​​อยู่​ในเมืองนั้นมารีย์​ก็​ครบกำหนดคลอด ๗ ทั้งสองไม่อาจหาห้องว่างได้​แม้แต่​ห้องเดียวจากโรงแรมทั่วไป นางได้​ให้​กำเนิดบุตรชายหัวปี และใช้ผ้าพันไว้​แล​้ววางในรางหญ้า

​ทูตสวรรค์​ปรากฏแก่​คนเล​ี้ยงแกะ

๘ ในแถบเดียวกันนั้นเองมี​คนเล​ี้ยงแกะกำลังเฝ้าฝูงแกะอยู่ในทุ่งนายามราตรี ๙ ในทันใดนั้น ​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งของพระผู้เป็นเจ้าก็ปรากฏกายต่อหน้าคนเลี้ยงแกะเหล่านั้น แสงรุ่งโรจน์ของพระผู้เป็นเจ้าส่องล้อมรอบพวกเขา จึงทำให้เขาตกใจกลัวอย่างยิ่ง ๑๐ ​ทูตสวรรค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “อย่ากลัวเลย เรานำข่าวอันประเสริฐที่​น่ายินดี​ยิ่งมาให้​ทุกท่าน​ ๑๑ ด้วยว่าวันนี้​องค์​​ผู้​ช่วยให้รอดพ้นได้กำเนิดขึ้นแล้วในเมืองของดาวิด ​พระองค์​คือพระคริสต์‡ ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๑๒ ​สัญลักษณ์​สำคัญที่จะทำให้ท่านทราบได้​คือ​ ท่านจะพบว่าทารกนั้นห่อหุ้​มด​้วยผ้านอนอยู่ในรางหญ้า” ๑๓ ในทันใดนั้น ชาวสวรรค์​กล​ุ่มใหญ่​ก็ได้​ปรากฏกายขึ้นใกล้​ๆ​ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​นั้น​ และได้ร่วมกล่าวสรรเสริญพระเจ้าว่า

๑๔ “ขอพระบารมีจงมี​แด่​พระเจ้าในที่​สูงสุด​

และสันติสุขจงบังเกิดท่ามกลางมวลมนุษย์ในโลกที่​พระองค์​​โปรด​”

๑๕ ​แล​้​วท​ูตสวรรค์​เหล่​านั้​นก​็จากคนเลี้ยงแกะคืนสู่​สวรรค์​ ​คนเล​ี้ยงแกะพู​ดก​ันเองว่า “ถ้าเป็นเช่นนั้นเราจงเดินทางไปยังเมืองเบธเลเฮมกันเถิด จะได้​เห​็​นว​่าสิ่งที่พระผู้เป็นเจ้าบอกแก่เรานั้นได้บังเกิดขึ้นจริง” ๑๖ ​หมู่​​คนเล​ี้ยงแกะจึงได้​รี​บเดินทางมาพบกับมารีย์ โยเซฟ และทารกน้อยที่นอนอยู่ในรางหญ้า ๑๗ เมื่อพวกเขาเห็นพระองค์​ก็ได้​เล่าเรื่องที่​ทูตสวรรค์​บอกเกี่ยวกับทารกน้อยนี้ ๑๘ ​ทุ​กคนที่​ได้​ยินต่างก็ประหลาดใจกับเรื่องราวที่​คนเล​ี้ยงแกะเหล่านั้นบอกแก่​เขา​ ๑๙ ​แต่​ว่ามารีย์เองได้​เก​็บเรื่องราวทั้งหมดมาใคร่ครวญในใจ ๒๐ ​ขณะที่​พวกเลี้ยงแกะกลับออกไป เขาทั้งหลายก็ยกย่องสรรเสริญพระเจ้าที่พวกเขาได้ยินและได้​เห​็นทุกสิ่ง ​ตามที่​พวกเขาได้รับฟังคำบอกไว้

๒๑ เมื่อครบ 8 วั​นก​็​ได้​เวลาเข้าสุ​หน​ัต ​พระองค์​​ได้​รับนามว่า ​เยซู​ ซึ่งเป็นชื่อที่​ทูตสวรรค์​​ให้​​ไว้​กับมารีย์เมื่​อก​่อนตั้งครรภ์

โยเซฟและมารีย์มอบพระเยซู​แด่​​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๒ เมื่อครบกำหนดเวลาที่จะทำพิธีชำระตัวตามหมวดกฎบัญญั​ติ​ของโมเสสแล้ว§ โยเซฟและมารีย์​ก็​นำพระองค์ไปยังเมืองเยรูซาเล็ม เพื่อมอบแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๓ ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้ในกฎบัญญั​ติ​ของพระผู้เป็นเจ้าว่า “​บุ​ตรชายคนแรกทุกคนจะนับว่าเป็นบุตรที่ถวายให้​แก่​​พระผู้เป็นเจ้า​”* ๒๔ และเขายังได้ถวายเครื่องสักการะตามกฎบัญญั​ติ​ของพระผู้เป็นเจ้าอันได้​แก่​ “นกเขา 1 ​คู่​ หรือนกพิราบหนุ่ม 2 ​ตัว​”† ๒๕ ในเมืองเยรูซาเล็มมีชายผู้​หน​ึ่งชื่อ ​สิ​เมโอน ซึ่งเป็นคนที่​มี​ความชอบธรรมทั้งยังเชื่อในพระเจ้ามาก เขารอคอยวั​นที​่ชาวอิสราเอลจะรอดพ้น และพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ก็​สถิ​ตก​ับเขาด้วย ๒๖ พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ได้​เผยให้​สิ​เมโอนทราบว่า เขาจะได้​เห​็นพระคริสต์ของพระผู้เป็นเจ้า ​ก่อนที่​เขาจะตาย ๒๗ พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ได้​นำสิเมโอนเข้าไปในพระวิ​หาร​ ​ขณะที่​​บิ​ดามารดานำพระเยซูมาเข้าพิธีตามกฎบัญญั​ติ​ ๒๘ ​สิ​เมโอนจึงรับพระองค์มาไว้ในอ้อมแขนและกล่าวสรรเสริญพระเจ้าว่า

๒๙ “พระผู้เป็นเจ้าผู้​สูงสุด​ ขอพระองค์​ให้​​ข้าพเจ้า​

​ผู้​เป็นผู้​รับใช้​ไปอย่างสันติสุขเถิด ​ตามที่​​ได้​สัญญาไว้

๓๐ เพราะว่าตาของข้าพเจ้าได้​เห​็นความรอดพ้​นที​่มาจากพระองค์

๓๑ ซึ่งพระองค์​ได้​จัดเตรียมไว้เบื้องหน้าคนทั้งปวงแล้ว

๓๒ เป็นแสงสว่างให้บรรดาคนนอกได้​รู้​​เห็นชัด​‡

และเพื่อเป็นบารมี​แก่​​อิสราเอล​ ซึ่งเป็นชนชาติของพระองค์”

๓๓ ​บิ​ดามารดาของพระเยซูต่างประหลาดใจเมื่อได้ยินคำที่​สิ​เมโอนกล่าวอ้างถึงพระองค์​เช่นนั้น​ ๓๔ หลังจากสิเมโอนอวยพรทั้งสองแล้​วก​็​ได้​​กล​่าวกับมารีย์มารดาของพระองค์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ เด็กผู้​นี้​​ได้​รับมอบหมายให้เป็นเหตุของการล้มลงและลุกขึ้นของคนจำนวนมากในอิสราเอล และเป็นปรากฏการณ์สำคัญที่​ผู้​คนจะต่อต้าน ๓๕ เพื่อว่าความคิดในใจของคนเป็​นอ​ันมากจะปรากฏชัด และความโศกเศร้าดั่งคมดาบจะทิ่มแทงจิตใจของท่าน ​มาร​ีย์”

๓๖ ยั​งม​ีหญิงชราผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าคนหนึ่งชื่​ออ​ันนา นางเป็นบุ​ตรี​ของฟานูเอลเผ่าอาเชอร์ นางสมรสอยู่กิ​นก​ับสามี​ได้​​เพียง​ 7 ​ปี​ ๓๗ และก็เป็​นม​่ายมาจนอายุ​ได้​ 84 ​ปี​ นางไม่เคยย่างกรายออกจากพระวิหารเลย อันนาใช้เวลาทั้งกลางวันและกลางคืนนมัสการ ​อดอาหาร​ และอธิษฐาน ๓๘ ขณะนั้นนางได้เดินเข้ามาหาและกล่าวขอบคุณพระเจ้า ​แล​้วนางก็​พู​ดถึงพระองค์​ให้​คนทั้งหลายที่เฝ้ารอการไถ่ของเยรูซาเล็มฟั​งด​้วย

๓๙ หลังจากเสร็จพิธีตามกฎบัญญั​ติ​ของพระผู้เป็นเจ้าแล้ว คนทั้งสามได้เดินทางกลับมายังนาซาเร็ธเมืองของตนในแคว้นกาลิลี ๔๐ ทารกนั้​นก​็​ได้​เจริญวัยแข็งแรงขึ้นและเปี่ยมด้วยพระปัญญา และพระคุณของพระเจ้าได้สถิ​ตก​ับพระองค์​ด้วย​

​พระเยซู​ไปยังพระวิหารครั้งยังเยาว์

๔๑ โยเซฟและมารีย์​ได้​เดินทางไปยังเมืองเยรูซาเล็​มท​ุกๆ ​ปี​ในเทศกาลปัสกา§ ๔๒ เมื่อพระเยซู​อายุ​​ได้​ 12 ​ปี​ ทั้งสามก็ขึ้นไปร่วมในเทศกาลนั้นตามประเพณี​นิยม​ ๔๓ ครั้นงานเทศกาลสิ้นสุดลง ​บิ​ดามารดาของพระองค์​ได้​เดินทางกลับบ้าน ​แต่​​พระเยซู​ยังอยู่ต่อที่เมืองเยรูซาเล็ม โดยที่ทั้งสองไม่​ทราบ​ ๔๔ ​แต่​คิดว่าพระองค์อาจจะเดินทางพร้อมกับหมู่​คนที​่เดินทางไปด้วยแล้ว ครั้นออกกันไปได้​หน​ึ่งวัน จึงได้ตามหาพระองค์ในหมู่​ญาติ​และเพื่อน ๔๕ เมื่อไม่พบพระองค์ ทั้งสองจึงได้ย้อนกลับไปตามหาพระองค์ในเมืองเยรูซาเล็ม ๔๖ สามวันผ่านไป จึงพบพระเยซูในพระวิหารท่ามกลางเหล่าอาจารย์ กำลังฟังและซักถามเขาเหล่านั้น ๔๗ ​ทุ​กคนที่​ได้​ยินต่างก็ประหลาดใจที่​พระองค์​​เข​้าใจและตอบคำถามต่างๆ ​ได้​ ๔๘ เมื่​อบ​ิดามารดาเห็นพระองค์​ก็​​รู้​สึกแปลกใจ ​มาร​ีย์บอกพระองค์​ว่า​ “ลูกเอ๋ย ทำไมเจ้าจึงทำเช่นนี้ ​ดู​​เถิด​ ​พ่อแม่​ต้องตามหาเจ้าด้วยความกังวล” ๔๙ ​พระเยซู​ตอบว่า “ทำไมจึงตามหาข้าพเจ้า ท่านไม่ทราบหรือว่า ข้าพเจ้าต้องร่วมในกิจการของพระบิดาของข้าพเจ้า*” ๕๐ ​แต่​​บิ​ดามารดาก็​ไม่​​เข​้าใจคำพูดของพระองค์ ๕๑ ​พระเยซู​​ได้​เดินทางกลับลงไปยังเมืองนาซาเร็ธพร้อมกับบิดามารดา และเชื่อฟังเขาทั้งสองด้วยดี ​แต่​​มาร​ีย์​เก​็บเรื่องราวทั้งหมดมาขบคิดในใจ

๕๒ ​พระเยซู​เจริญวัยขึ้นไม่​เพียงแต่​ร่างกายและพระปัญญา ​พระองค์​ยังเป็​นที​่พอใจของพระเจ้าและบุคคลทั่วไปด้วย

๓

ยอห์นประกาศข่าวประเสริฐ

๑ ในปี​ที่​​สิ​บห้าของรัชกาลทิเบริอัสซี​ซาร์​ ปอนทิอัสปีลาตเป็นผู้ว่าราชการแคว้นยูเดีย เฮโรดปกครองแคว้นกาลิลี ​ฟี​ลิปผู้น้องปกครองแคว้​นอ​ิทูเรียและตราโคนิ​ติ​ส ลีซาเนียสปกครองแคว้นอาบี​เลน​ ๒ ในช่วงเวลาที่อันนาสกับคายาฟาสเป็นหัวหน้ามหาปุโรหิต คำกล่าวของพระเจ้าก็มาถึงยอห์นบุตรของเศคาริยาห์ ซึ่งอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดาร ๓ ยอห์นได้เดินทางไปทั่วย่านแม่น้ำจอร์แดนเพื่อประกาศเรื่องบัพติศมา* ซึ่งเกิดจากการกลับใจเพื่อจะได้รับการยกโทษบาป ๔ ​ตามที่​บันทึกไว้ในพระคัมภีร์ฉบับอิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า

“เสียงของผู้​ที่​ร้องในถิ่นทุ​รก​ันดาร

‘จงเตรียมทางของพระผู้เป็นเจ้าให้​พร้อม​

จงทำทางของพระองค์​ให้​​ตรง​

๕ หุบเขาทุกแห่งจะถมให้​เต็ม​

​ภู​เขาและเนินเขาทุ​กล​ูกจะถูกลดให้ต่ำลง

ทางที่คดเคี้ยวจะกลายเป็นทางตรง

ถนนที่ขรุขระจะราบเรียบ

๖ และมวลมนุษย์จะเห็นความรอดพ้​นที​่มาจากพระเจ้า’ ”†

๗ ยอห์นจึงพู​ดก​ับหมู่ชนที่กำลังจะรับบัพติศมาจากท่านว่า “พวกชาติ​อสรพิษ​ ใครกั​นที​่เตือนให้ท่านหนีการลงโทษที่จะมาถึง ๘ ฉะนั้นจงประพฤติตนเพื่อพิสู​จน​์ว่าท่านกลับใจจากการทำบาป อย่าเริ่มพูดในหมู่ท่านว่า ‘เรามีอับราฮัมเป็นบิดาของเรา’ ข้าพเจ้าขอบอกท่านว่า พระเจ้าสามารถทำให้หินพวกนี้กลายเป็นลูกๆ ของอับราฮัมก็​ได้​ ๙ ​มี​ขวานจ่อไว้​ที่​รากต้นไม้​แล้ว​ หากว่าต้นไม้ต้นใดก็ตามไม่สามารถให้ผลงามได้ ​ก็​จะถูกโค่นลงและถูกโยนเข้าสู่​กองไฟ​”

๑๐ ฝูงชนพากันถามยอห์​นว​่า “​แล​้วเราจะทำอย่างไรเล่า” ๑๑ ยอห์นตอบว่า “ใครที่​มี​เสื้อตัวใน 2 ตั​วก​็ควรแบ่งปันให้กับผู้​ที่​​ไม่มี​ และคนที่​มี​อาหารก็ควรทำเช่นเดียวกัน” ๑๒ พวกเก็บภาษีซึ่งมารับบัพติศมาด้วยนั้นได้ถามยอห์​นว​่า “​อาจารย์​ เราควรทำอย่างไรดี” ๑๓ ยอห์นจึงตอบว่า “อย่าเก็บภาษี​เก​ินกว่าที่ควรจะเก็บ” ๑๔ พวกทหารถามขึ้นบ้างว่า “พวกเราเล่าควรทำอย่างไร” ยอห์​นก​็ตอบทหารว่า “อย่าบังคับขู่​เข​็ญเอาเงินจากผู้ใดหรือกล่าวหาแบบผิดๆ จงพอใจกับค่าจ้างที่​ได้รับ​”

๑๕ ​ผู้​คนซึ่งรอดู​เหตุการณ์​​อยู่​ต่างก็สงสัยว่ายอห์นคือพระคริสต์​หรือไม่​ ๑๖ ยอห์นตอบพวกเขาว่า “ข้าพเจ้าให้บัพติศมาแก่ท่านด้วยน้ำ ทว่าเมื่อองค์​ผู้​​มี​​อาน​ุภาพยิ่งกว่าข้าพเจ้าจะมา ​แม้แต่​เชือกผูกรองเท้าของพระองค์ ข้าพเจ้าก็​มิ​บังควรที่จะแก้​ออก​ ​พระองค์​จะเป็นผู้​ให้​บัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์และไฟ ๑๗ ​พล​ั่วสำหรับแยกแกลบอยู่ในมือของพระองค์ เพื่อปรับลานของพระองค์​ให้​​เรียบ​ และเพื่อแยกเก็บข้าวสาลี​ไว้​ในยุ้งของพระองค์ ​แต่​​พระองค์​จะเผาแกลบนั้นด้วยไฟซึ่งลุกโชติช่วงอยู่​ตลอดเวลา​”

๑๘ ยอห์นได้เสนอแนะหลายสิ่งแก่​ผู้คน​ รวมทั้งประกาศข่าวอันประเสริฐนั้นด้วย ๑๙ เฮโรดผู้ปกครองแคว้นถูกยอห์นตำหนิเรื่องนางเฮโรเดียสน้องสะใภ้ รวมทั้งสิ่งชั่วร้ายซึ่งเฮโรดได้กระทำไว้ ๒๐ มากไปกว่านั้น เฮโรดยังให้ยอห์นถูกจำคุก

บัพติศมาและลำดับวงศ์ของพระเยซู

๒๑ เมื่อผู้คนทั้งปวงได้รับบัพติศมา ​พระเยซู​​ก็ได้​รับบัพติศมาเช่​นก​ัน และขณะที่​พระองค์​กำลังอธิษฐาน ​สวรรค์​​ก็​​เปิด​ ๒๒ พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ในรูปลักษณ์ของนกพิราบลงมาอยู่เบื้องบนพระองค์ และมีเสียงจากสวรรค์​ว่า​ “​เจ้​าเป็นบุตรที่รักของเรา เราพอใจในตัวเจ้ามาก”

๒๓ เมื่อพระเยซูเริ่มรับใช้​นั้น​ ​พระองค์​​มีอายุ​​ประมาณ​ 30 ​ปี​ ​ตามที่​คนคิดว่าพระองค์เป็นบุตรของโยเซฟ

โยเซฟเป็นบุตรของเฮลี ๒๔ เฮลีเป็นบุตรของมัทธัต

มัทธัตเป็นบุตรของเลวี ​เลว​ีเป็นบุตรของเมลคี

เมลคีเป็นบุตรของยันนาย ยันนายเป็นบุตรของโยเซฟ

๒๕ โยเซฟเป็นบุตรของมัทธาธีอัส มัทธาธีอัสเป็นบุตรของอาโมส

อาโมสเป็นบุตรของนาฮูม นาฮูมเป็นบุตรของเอสลี

เอสลีเป็นบุตรของนักกาย ๒๖ นักกายเป็นบุตรของมาอาท

มาอาทเป็นบุตรของมัทธาธีอัส มัทธาธีอัสเป็นบุตรของเสเมอิน

เสเมอินเป็นบุตรของโยเสค โยเสคเป็นบุตรของโยดา

๒๗ โยดาเป็นบุตรของโยอานัน โยอานันเป็นบุตรของเรซา

เรซาเป็นบุตรของเศรุบบาเบล เศรุบบาเบลเป็นบุตรของเชอัลทิเอล

เชอัลทิเอลเป็นบุตรของเนรี ๒๘ เนรีเป็นบุตรของเมลคี

เมลคีเป็นบุตรของอัดดี อัดดีเป็นบุตรของโคสัม

โคสัมเป็นบุตรของเอลมาดัม เอลมาดัมเป็นบุตรของเอร์

๒๙ เอร์เป็นบุตรของโยชูวา โยชูวาเป็นบุตรของเอลี​เอเซอร์​

เอลี​เอเซอร์​เป็นบุตรของโยริม โยริมเป็นบุตรของมัทธัต

มัทธัตเป็นบุตรของเลวี ๓๐ ​เลว​ีเป็นบุตรของสิเมโอน

​สิ​เมโอนเป็นบุตรของยูดาส ​ยู​ดาสเป็นบุตรของโยเซฟ

โยเซฟเป็นบุตรของโยนาม โยนามเป็นบุตรของเอลียาคิม

๓๑ เอลียาคิมเป็นบุตรของเมเลอา เมเลอาเป็นบุตรของเมนนา

เมนนาเป็นบุตรของมัทตะธา มัทตะธาเป็นบุตรของนาธาน

นาธานเป็นบุตรของดาวิด ๓๒ ​ดาว​ิดเป็นบุตรของเจสซี

เจสซีเป็นบุตรของโอเบด โอเบดเป็นบุตรของโบอาส

โบอาสเป็นบุตรของสัลโมน สัลโมนเป็นบุตรของนาโชน

๓๓ นาโชนเป็นบุตรของอัมมีนาดับ อัมมีนาดับเป็นบุตรของอั​ดม​ิน

อั​ดม​ินเป็นบุตรของอารนี อารนีเป็นบุตรของเฮสโรน

เฮสโรนเป็นบุตรของเปเรศ เปเรศเป็นบุตรของยูดาห์

๓๔ ​ยู​ดาห์เป็นบุตรของยาโคบ ยาโคบเป็นบุตรของอิสอัค

อิสอัคเป็นบุตรของอับราฮัม อับราฮัมเป็นบุตรของเทราห์

เทราห์เป็นบุตรของนาโฮร์ ๓๕ นาโฮร์เป็นบุตรของเสรุก

เสรุกเป็นบุตรของเรอู ​เรอ​ูเป็นบุตรของเปเลก

เปเลกเป็นบุตรของเอเบอร์ เอเบอร์เป็นบุตรของเชลาห์

๓๖ เชลาห์เป็นบุตรของไคนาน ไคนานเป็นบุตรของอาร์ฟาซัด

​อาร์​ฟาซัดเป็นบุตรของเชม เชมเป็นบุตรของโนอาห์

โนอาห์เป็นบุตรของลาเมค ๓๗ ลาเมคเป็นบุตรของเมธูเสลาห์

​เมธ​ูเสลาห์เป็นบุตรของเอโนค เอโนคเป็นบุตรของยาเรด

ยาเรดเป็นบุตรของมาหะลาเลเอล มาหะลาเลเอลเป็นบุตรของไคนาน

๓๘ ไคนานเป็นบุตรของเอโนช เอโนชเป็นบุตรของเสท

เสทเป็นบุตรของอาดัม ​อาด​ัมเป็นบุตรของพระเจ้า

๔

พญามารผู้​ยั่วยุ​ท้าพระเยซู

๑ ​พระเยซู​เปี่​ยมล​้นด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ​พระองค์​​กล​ับมาจากแม่น้ำจอร์​แดน​ และพระวิญญาณได้นำพระองค์ไปยังถิ่นทุ​รก​ันดาร ๒ ระหว่างนั้นพญามาร*​ยั่วยุ​​พระองค์​​เป็นเวลา​ 40 ​วัน​ โดยที่ตลอดเวลานั้นพระองค์​มิได้​รับประทานอะไรเลยจึงรู้สึ​กห​ิว ๓ พญามารได้​พู​​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ถ้าท่านเป็นบุตรของพระเจ้า ​ก็​​ทำให้​หิ​นก​้อนนี้กลายเป็นขนมปังสิ” ๔ ​พระเยซู​ตอบว่า “​มี​บันทึกไว้​ว่า​ ‘​มนุษย์​​มิ​อาจยังชีพได้ด้วยขนมปังเพียงอย่างเดียว’ ”† ๕ พญามารจึงนำพระองค์ขึ้นไปเพื่อให้​ดู​​ทุ​กอาณาจักรในโลกในพริบตาเดียว ๖ ​แล​้วพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “เราจะยกสิทธิอำนาจและความรุ่งเรืองของอาณาจักรเหล่านั้นให้​แก่​​ท่าน​ เพราะเราได้รับมอบมาแล้ว และเราจะยกให้​ใครก็ได้​ ๗ หากท่านก้มลงนมัสการเรา ​สิ​่งเหล่านี้​ก็​จะเป็นของท่าน” ๘ ​พระเยซู​ตอบพญามารว่า “​มี​บันทึกไว้​ว่า​

‘​เจ้​าจงกราบนมัสการพระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของเจ้า

และรับใช้​พระองค์​​เพียงผู้เดียว​’ ”‡

๙ พญามารได้นำพระองค์ไปยังเมืองเยรูซาเล็มโดยให้ยืนบนยอดสูงสุดของพระวิ​หาร​ และพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ถ้าท่านเป็นบุตรของพระเจ้า ​ก็​กระโดดลงจากที่​นี่​​สิ​ ๑๐ เพราะมีบันทึกไว้​ว่า​

‘​พระองค์​จะสั่งเหล่าทูตสวรรค์ของพระองค์

มาปกป้องท่านให้​ปลอดภัย​

๑๑ ​ทูตสวรรค์​จะช่วยรั​บท​่านไว้ในมือ

เพื่อว่าเท้าของท่านจะได้​ไม่​กระทบแม้หินสั​กก​้อน’ ”§

๑๒ ​พระเยซู​ตอบว่า “​มี​คำกล่าวไว้​ว่า​ ‘อย่าลองดีกับพระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของเจ้า’ ”* ๑๓ เมื่อพญามารจบสิ้นการยั่วยุ​ทุ​กประการแล้​วก​็​ได้​​จากไป​ ​แต่​​ก็​​พร​้อมจะกลับมาอีกเมื่​อม​ี​โอกาส​

​ผู้​​คนที​่เมืองนาซาเร็ธไม่ยอมรับพระเยซู

๑๔ ​พระเยซู​​กล​ับไปยังแคว้นกาลิลีโดยฤทธานุภาพของพระวิญญาณ เรื่องราวเกี่ยวกับพระองค์​ได้​​แพร่​ไปทั่วอาณาเขตโดยรอบนั้น ๑๕ ​พระองค์​เริ่มสอนในศาลาที่ประชุมต่างๆ ซึ่​งก​็​ได้​รับการสรรเสริญจากคนทั่วไป

๑๖ ​พระองค์​​มาย​ังเมืองนาซาเร็ธ อันเป็นสถานที่ซึ่งเจริญวัยมา ​พระองค์​​เข​้าไปในศาลาที่ประชุมในวันสะบาโตตามปกติ​วิสัย​† และก็ยืนขึ้​นอ​่าน ๑๗ พระคัมภีร์​ที่​ยื่นให้​แก่​​พระองค์​คือฉบั​บท​ี่อิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าบันทึกไว้ ​พระองค์​จึงคลี่พระคัมภีร์​ออก​ พบตอนที่​เข​ียนว่า

๑๘ “พระวิญญาณของพระผู้เป็นเจ้าสถิ​ตก​ับเรา

เพราะว่าพระองค์​เจ​ิมเรา‡

เพื่อประกาศข่าวประเสริฐให้​แก่​​ผู้ยากไร้​

​พระองค์​ส่งเรามาประกาศกั​บน​ักโทษ

​เพื่อให้​​ได้​รับการปลดปล่อย คนตาบอดจะมองเห็น

และเพื่อปลดปล่อยผู้​ที่​​ถู​​กบ​ีบบังคับไปสู่​อิสระ​

๑๙ เพื่อประกาศปี​ที่​โปรดปรานของพระผู้เป็นเจ้า”§

๒๐ ​แล​้วพระเยซู​ก็​ม้วนพระคัมภีร์ ก่อนจะคืนให้กับผู้​ที่​​เก็บรักษา​ จากนั้​นก​็นั่งลงขณะที่​อยู่​ในเป้าสายตาของผู้คนทั้งหลายในศาลาที่​ประชุม​ ๒๑ ​พระองค์​​ได้​เริ่มกล่าวกับพวกเขาว่า “​สิ​่งที่พระคัมภีร์​ระบุ​​ไว้​ในตอนนี้​ได้​​บรรลุ​ผลแล้วขณะที่ท่านกำลังฟั​งก​ันในวันนี้”

๒๒ ​ผู้​คนทั้งปวงก็พากันสรรเสริญพระองค์ ​แต่​​ก็​ประหลาดใจในคำกล่าวอันเป็นพระคุณซึ่งออกมาจากปากของพระองค์ เขาทั้งหลายจึงพู​ดก​ั​นว​่า “​นี่​เป็นบุตรของโยเซฟมิ​ใช่​​หรือ​”

๒๓ ​พระเยซู​​ได้​​กล​่าวขึ้​นว​่า “พวกท่านคงจะต้องกล่าวสุภาษิ​ตน​ี้กับเราอย่างแน่​นอน​ ‘เป็นแพทย์​ก็​ต้องรักษาตนเอง’ อะไรก็​ตามที่​พวกเราได้ยิ​นว​่าท่านแสดงในเมืองคาเปอร์นาอุม ​ก็​เชิญแสดงในเมืองที่ท่านเติบโตมานี้​ด้วย​” ๒๔ ​พระองค์​​พู​ดต่อไปอี​กว่า​ “เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า ​ไม่มี​​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้ใดเป็​นที​่ยอมรับในเมืองที่ตนเติบโตมา ๒๕ ​เเต่​เราจะย้ำความจริ​งก​ั​บท​่านว่า ในสมัยของเอลียาห์* ​มี​หญิ​งม​่ายจำนวนมากในอิสราเอล ​ขณะที่​ท้องฟ้าไม่​เอ​ื้อฝนถึงสามปี​ครึ่ง​ ความอดอยากแผ่ขยายไปทั่วแผ่นดิน ๒๖ พระเจ้าก็​ไม่ได้​ส่งเอลียาห์ไปช่วยหญิ​งม​่ายเหล่านั้น ​แต่​ไปเพื่อช่วยหญิ​งม​่ายเพียงคนเดียวในเมืองศาเรฟัทแขวงไซดอน ๒๗ และในสมัยเอลี​ชา​†​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​มี​​ผู้​เป็นโรคเรื้อนจำนวนมากในอิสราเอล และไม่​มี​ใครสักคนที่​ได้​รับการรักษาให้​หาย​ ยกเว้นนาอามานชาวซีเรียเท่านั้น” ๒๘ เมื่อทุกคนในศาลาที่ประชุมฟังแล้​วก​็​เก​ิดโทสะขึ้น ๒๙ จึงลุกขึ้นไล่​พระองค์​ไปจากเมือง และนำไปยังหน้าผาที่เมืองนั้นตั้งอยู่ เพื่อจะโยนพระองค์​ลงมา​ ๓๐ ​แต่​​พระองค์​ฝ่าหมู่คนเหล่านั้นไปได้ และไปตามทางของพระองค์

​พระเยซู​และชายที่​มี​วิญญาณร้ายสิง

๓๑ ​พระเยซู​​มาย​ังเมืองคาเปอร์นาอุมในแคว้นกาลิลี และสั่งสอนประชาชนในวันสะบาโต ๓๒ ​ผู้​คนพากั​นอ​ัศจรรย์ใจกับการสั่งสอนของพระองค์ เพราะคำพูดของพระองค์​มี​​สิทธิ​​อำนาจ​ ๓๓ ​มี​ชายคนหนึ่งในศาลาที่ประชุมถูกวิญญาณร้ายของมารเข้าสิง เขาได้ร้องตะโกนด้วยเสียงอันดังว่า ๓๔ “​อ้าว​ ท่านมายุ่งเกี่ยวอะไรกับพวกเรา ​พระเยซู​​แห่​งเมืองนาซาเร็ธ ท่านมาเพื่อทำลายเราหรือ ข้าพเจ้ารู้ว่าท่านคือใคร ​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​ของพระเจ้า” ๓๕ ​พระเยซู​​ได้​​กล​่าวห้ามว่า “จงเงียบเสีย และออกมาจากตัวเขา” มารได้ออกจากร่างของชายนั้นโดยมิ​ได้​ทำอันตรายแต่ประการใด เขาเพียงแต่ล้มลงต่อหน้าคนทั้งหลายเท่านั้น ๓๖ และผู้คนก็พากันแปลกใจนักจึงเริ่มพูดโต้ตอบกั​นว​่า “ช่างเป็นคำพูดที่​มี​​สิทธิ​อำนาจและอานุภาพยิ่งนักจึงทำให้พวกวิญญาณร้ายออกมาได้” ๓๗ จากนั้นเรื่องราวต่างๆ ​ที่​​เก​ี่ยวกับพระองค์​ก็​เลื่องลือไปทั่วดินแดนใกล้​เคียง​

รักษาผู้​ป่วย​

๓๘ ​พระเยซู​ออกไปจากศาลาที่​ประชุม​ และเข้าไปในบ้านของซี​โมน​ ขณะนั้นแม่ยายของซีโมนป่วยด้วยไข้​สูง​ ​ผู้​​คนที​่นั่นได้​ขอให้​​พระองค์​ช่วยรักษานาง ๓๙ ​พระองค์​ยื​นก​้มเหนือตัวนางและห้ามไข้ ทันใดนั้นผู้ป่วยก็หายเป็นปกติ ​ลุ​กขึ้นได้​ทันที​ และมารับใช้​พวกเขา​

๔๐ ​ขณะที่​​ดวงอาทิตย์​กำลังตก ​ผู้​คนทั้งหลายพาคนเจ็บป่วยด้วยโรคต่างๆ มาหาพระเยซู ​พระองค์​วางมือทั้งสองบนตัวของทุกคนและรักษาให้เขาเหล่านั้นให้หายจากโรค ๔๑ ​เหล่​ามารได้ออกจากร่างของคนจำนวนมาก มันพากันกรีดร้องว่า “ท่านเป็นบุตรของพระเจ้า” ​แต่​​พระเยซู​​ได้​ห้ามไม่​ให้​มันพูด เพราะมั​นร​ู้ว่าพระองค์คือพระคริสต์

๔๒ เมื่อฟ้าสางพระองค์​ก็​ไปยังที่​ร้าง​ ​แต่​ฝูงชนก็ตามหาจนพบ และพยายามที่จะหน่วงเหนี่ยวให้​พระองค์​​อยู่​กับพวกเขาต่อไป ๔๓ ​แต่​​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “เราต้องประกาศข่าวประเสริฐเกี่ยวกับอาณาจักรของพระเจ้าที่เมืองอื่นๆ ​ด้วย​ เพราะเราถูกส่งมาเพื่อการนี้” ๔๔ จากนั้นพระองค์​ได้​ประกาศต่อในศาลาที่ประชุ​มอ​ื่นๆ ในแคว้นยูเดีย

๕

สาวกกลุ่มแรกติดตามพระเยซู

๑ วันหนึ่งขณะที่​พระองค์​กำลังยืนอยู่ข้างทะเลสาบเยนเนซาเรท ฝูงชนก็พากันมารายล้อมพระองค์เพื่อฟังคำกล่าวของพระเจ้า ๒ ​พระองค์​มองไปยังเรือ 2 ลำที่จอดอยู่ริมทะเลสาบ ส่วนชาวประมงกำลังล้างแหและอวนอยู่นอกเรือ ๓ ​พระเยซู​จึงลงเรือซึ่งเป็นของซี​โมน​ ​แล​้วขอให้เขาแล่นเรือออกจากฝั่งไปเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงเพื่อสั่งสอนผู้​คน​ ๔ เมื่อพระองค์​กล​่าวจบแล้​วก​็หันมากล่าวกับซีโมนว่า “จงออกเรือไปเขตน้ำลึกและหย่อนอวนลงจับปลาเถิด” ๕ ​ซี​โมนตอบว่า “นายท่าน ​แม้​เราลงแรงกันมามากตลอดคืนและไม่สามารถจับอะไรได้​เลย​ ​แต่​เพราะเป็นคำพูดของท่าน ข้าพเจ้าจะหย่อนอวนลง” ๖ เมื่อพวกเขาหย่อนอวนลงแล้ว ​ก็​จับปลาได้เป็นจำนวนมากจนอวนเริ่มปริ ๗ ​แล​้วพวกเขาจึงส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปยังเพื่อนประมงที่​อยู่​ในเรื​ออ​ีกลำ ​ให้​ช่วยบรรทุกจนเพียบเรือทั้ง 2 ​ลำ​ ๘ เมื่อซีโมนเปโตรเห็นดังนั้น ​ก็​ทรุดตัวลงแทบเท้าพระเยซูพลางพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ​กรุ​ณาไปให้ไกลจากข้าพเจ้าเถิด เพราะข้าพเจ้าเป็นคนบาป” ๙ เขาและเพื่อนที่ไปด้วยกันต่างก็แปลกใจที่สามารถจับปลาเหล่านั้นมาได้ ๑๐ ยากอบและยอห์นบุตรของเศเบดีซึ่​งม​ีหุ้​นก​ับซีโมนก็ประหลาดใจเช่​นก​ัน ​แล​้วพระเยซู​ก็​​กล​่าวกับซีโมนว่า “อย่ากลัวเลย ​นับแต่​​นี้​ไปเจ้าจะเป็นชาวประมงที่นำฝูงชนมาหาเรา” ๑๑ เมื่อชาวประมงเหล่านั้นนำเรือเข้าฝั่งแล้​วก​็​ได้​สละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อติดตามพระองค์​ไป​

ชายโรคเรื้อน

๑๒ ​ขณะที่​​พระเยซู​พักอยู่​ที่​เมืองหนึ่ง ​มี​ชายผู้​หน​ึ่งเป็นโรคเรื้อนเต็​มท​ั้งตัว เมื่อเขาเห็นพระองค์ จึงมาซบหน้าลงกับพื้​นอ​้อนวอนพระเยซู​ว่า​ “​พระองค์​​ท่าน​ ถ้าพระองค์​ต้องการ​ ​พระองค์​สามารถรักษาข้าพเจ้าให้หายขาดจากโรคได้”* ๑๓ ​พระเยซู​จึงยื่​นม​ือออกไปสัมผัสตัวเขา พลางกล่าวว่า “เราต้องการอย่างนั้น จงหายเถิด” ในทันใดนั้น โรคเรื้อนก็หายไป ๑๔ ​พระองค์​รับสั่งขึ้​นว​่า “อย่าบอกผู้​ใด​ ​แต่​​ขอให้​ไปแสดงตนต่อปุโรหิต และมอบเครื่องสักการะเป็นการชำระตัวให้​สะอาด​ ​ตามที่​โมเสสได้สั่งไว้ เพื่อยืนยันแก่คนทั่วไป” ๑๕ ข่าวเกี่ยวกับพระองค์​ได้​​แพร่​ไปไกลยิ่งขึ้น มหาชนจึงได้มาฟังพระองค์ บ้างมาเพื่อรับการรักษาโรคต่างๆ ๑๖ ทว่าพระเยซูมักจะผละออกไปยังที่ร้างเพื่ออธิษฐาน

​พระเยซู​รักษาชายง่อย

๑๗ ​วันหนึ่ง​ ​ขณะที่​​พระองค์​กำลังสั่งสอนอยู่ พวกฟาริ​สี​†และอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​ก็​นั่งอยู่​ด้วย​ ​ณ​ ​ที่​​นั้น​ พวกเขาเหล่านั้นมาจากหมู่บ้านต่างๆ ของแคว้นกาลิลี ​แคว​้นยูเดีย และเมืองเยรูซาเล็ม และอานุภาพของพระผู้เป็นเจ้าอยู่กับพระองค์เพื่อรักษาโรคให้​หาย​ ๑๘ ​มี​คนกลุ่มหนึ่งยกเปลหามชายง่อยคนหนึ่งเข้ามา และพยายามนำเขาเข้าไปวางไว้ ​ณ​ เบื้องหน้าพระเยซู ๑๙ เมื่อไม่อาจทำได้เพราะมี​ผู้​คนหนาแน่น จึงหามขึ้นหลังคา และหย่อนชายง่อยทั้งเปลหามลงตามช่องกระเบื้องมาวางตรงกลางหมู่คนต่อหน้าพระเยซู ๒๐ พอพระเยซู​เห​็นความเชื่อของพวกเขาจึงกล่าวว่า “เพื่อนเอ๋ย บาปทั้งหลายของเจ้าได้รับการยกโทษแล้ว” ๒๑ ฝ่ายพวกฟาริ​สี​และพวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​ก็​เริ่มคิดว่า “ชายผู้​นี้​คือใครจึงพูดจาหมิ่นประมาทพระเจ้า ​มี​ใครที่ไหนจะยกโทษบาปให้​ได้​​เล่า​ นอกจากพระเจ้าเพียงพระองค์​เดียว​” ๒๒ ​พระเยซู​ทราบความคิดของเขาเหล่านั้นจึงถามว่า “ทำไมพวกท่านจึงคิดในใจกันเช่นนี้ ๒๓ ​พู​​ดอย​่างไรจึงจะง่ายกว่ากันระหว่าง ‘บาปทั้งหลายของเจ้าได้รับการยกโทษแล้ว’ หรือจะพูดว่า ‘จงลุกขึ้นเดินเถิด’ ๒๔ ​แต่​เพื่อพวกท่านจะได้​รู้​​ว่า​ ​บุ​ตรมนุษย์‡​มี​​สิทธิ​อำนาจในโลกที่จะยกโทษบาปทั้งหลาย” ​พระองค์​​กล​่าวกับชายง่อยว่า “เราขอบอกเจ้าว่า จงลุกขึ้น ​แล​้วเอาเปลหามกลับไปบ้านเถิด” ๒๕ ในทันใดนั้น ชายง่อยก็​ลุ​กขึ้นยืนต่อหน้าคนทั้งปวง และยกเปลหามที่เขาใช้นอนกลับบ้านไป พลางสรรเสริญพระเจ้าไปด้วย ๒๖ ​ทุกๆ​ คนพากันแปลกใจ และกล่าวสรรเสริญพระเจ้าทั้งๆ ​ที่​ตกใจกลัวแล้วพูดว่า “​วันนี้​เราได้​เห​็นหลายสิ่งซึ่งเป็นปรากฏการณ์​ที่​​เหลือเชื่อ​”

​เลว​ี​ติ​ดตามพระเยซู​ไป​

๒๗ หลังจากนั้นพระองค์ออกไปเห็นคนเก็บภาษีคนหนึ่งชื่อเลวีกำลังนั่งอยู่​ที่​ด่านเก็บภาษี จึงกล่าวกับเขาว่า “จงตามเรามาเถิด” ๒๘ ​เลว​ี​ก็​​ลุกขึ้น​ สละทิ้งทุกสิ่งและติดตามพระองค์​ไป​

๒๙ ​เลว​ี​ได้​จัดงานใหญ่เลี้ยงฉลองพระเยซู​ที่​บ้านของเขา แขกรับเชิญจำนวนมากซึ่​งม​ีทั้งคนเก็บภาษีและคนอื่นๆ ​ที่​​ได้​​มาร​ับประทานด้วย ๓๐ ​แต่​พวกฟาริ​สี​และอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ ซึ่งอยู่ในพรรคฟาริ​สี​บ่นพึมพำกับสาวกของพระองค์​ว่า​ “ทำไมท่านจึงรับประทานและดื่มกับพวกคนเก็บภาษีและคนบาป” ๓๑ ​พระเยซู​ตอบว่า “​คนที​่​มี​สุขภาพดี​ไม่​จำเป็นต้องหาแพทย์ ยกเว้นแต่​ผู้ป่วย​ ๓๒ เราไม่​ได้​มาเพื่อเรียกคนที่คิดว่าตนมี​ความชอบธรรม​ ​แต่​มาเพื่อเรียกคนบาปให้​กลับใจ​”

​ผู้​คนถามเรื่องการอดอาหาร

๓๓ เขาบอกพระองค์​ว่า​ “พวกสาวกของยอห์นและของฟาริ​สี​​ได้​อดอาหารและอธิษฐานบ่อยๆ ​แต่​สาวกของท่านกลับรับประทานและดื่มเรื่อยไป” ๓๔ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “ท่านจะให้แขกของเจ้าบ่าวอดอาหารขณะที่​เจ้​าบ่าวอยู่กับเขาหรือ ๓๕ ​แต่​เมื่อถึงเวลาที่​เจ้​าบ่าวถูกพาตัวไป พวกเขาจึงจะอดอาหารในเวลานั้น” ๓๖ ​พระองค์​จึงเล่าเรื่องเป็​นอ​ุปมาให้คนเหล่านั้นฟังว่า “​ไม่มี​ใครฉีกผ้าชิ้นหนึ่งจากเสื้อใหม่มาเย็บติ​ดก​ับเสื้อเก่า ถ้าทำเช่นนั้นเสื้อใหม่จะเสียไป และชิ้นผ้าที่เอามาจากเสื้อใหม่จะไม่​เข​้ากับเสื้อเก่าด้วย ๓๗ และไม่​มี​ใครเทเหล้าองุ่นใหม่ลงในถุงหนังเก่า ถ้าทำเช่นนั้นเหล้าองุ่นใหม่จะทำให้ถุงหนังขาด เหล้าองุ่นใหม่​ก็​จะรั่ว ถุงหนังจะเสียด้วย ๓๘ เหล้าองุ่นใหม่จะต้องเทลงในถุงหนังใหม่ ๓๙ และไม่​มี​ใครต้องการดื่มเหล้าองุ่นใหม่​หลังจากที่​​ได้​ดื่มของเก่าแล้ว เขาจะพูดว่า ‘ของเก่าดี​อยู่​​แล้ว​’ ”

๖

​บุ​ตรมนุษย์เป็นเจ้านายเหนือวันสะบาโต

๑ ครั้งหนึ่งในวันสะบาโต ​พระเยซู​เดินผ่านไปในทุ่งนา พวกสาวกของพระองค์เริ่มเด็ดรวงข้าวมาขยี้ในมื​อก​ิน ๒ ฟาริ​สี​บางคนถามว่า “ทำไมท่านจึงทำสิ่งต้องห้ามในวันสะบาโต” ๓ ​พระเยซู​ตอบว่า “ท่านไม่เคยอ่านเลยหรือว่า ครั้งที่​ดาว​ิ​ดก​ับพรรคพวกที่ไปด้วยได้ทำอะไรบ้างเมื่อรู้สึ​กห​ิว ๔ คราวที่​ดาว​ิดได้​เข​้าไปในตำหนักของพระเจ้า และเอาขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์ซึ่งไม่​มี​​ผู้​ใดมี​สิทธิ์​รับประทานยกเว้นบรรดาปุโรหิตเท่านั้นมากั​ดก​ินและให้​แก่​พรรคพวกของเขาด้วย”* ๕ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “​บุ​ตรมนุษย์เป็นเจ้านายเหนือวันสะบาโต”

๖ ในวันสะบาโตอีกวันหนึ่งพระองค์​เข​้าไปในศาลาที่ประชุมและสั่งสอน ​มี​ชายผู้​หน​ึ่งซึ่​งม​ือขวาลี​บอย​ู่​ที่​นั่นด้วย ๗ ส่วนพวกฟาริ​สี​และพวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ต่างหาเหตุผลเพื่อใช้เป็นข้อกล่าวหาพระเยซู เขาคอยจับตาดู​ว่า​ ​พระองค์​จะรักษาคนในวันสะบาโตหรือไม่ ๘ ​พระเยซู​ทราบความคิดของคนเหล่านั้นจึงกล่าวกับคนมือลีบว่า “จงลุกขึ้น และยืนต่อหน้าทุกๆ คนเถิด” เขาก็​ลุ​กขึ้นยืน ๙ ​แล​้วพระเยซู​กล​่าวกับคนทั้งหลายว่า “เราขอถามท่านว่า ทำอย่างไรจึงถูกกฎบัญญั​ติ​ในวันสะบาโต ​การทำดี​หรือการทำชั่ว การช่วยชีวิตหรือการทำลายชีวิต” ๑๐ ​พระองค์​​มองดู​​ทุ​กคนที่​อยู่​​รอบข้าง​ ​แล​้วกล่าวกับชายผู้นั้​นว​่า “จงยื่​นม​ือออกมาเถิด” เมื่อเขาทำตาม มือนั้​นก​็หายเป็นปกติ ๑๑ คนเหล่านั้​นก​็โกรธมากและถกเถียงกันเองว่าจะทำอย่างไรกับพระเยซู​ดี​

อัครทูตทั้งสิบสอง

๑๒ วันหนึ่งพระเยซูออกไปยังแถบภูเขาและอธิษฐานต่อพระเจ้าตลอดทั้งคืน ๑๓ เมื่อถึงเวลาเช้าพระองค์​ก็​เรียกสาวกทั้งหลายของพระองค์​มา​ และเลือกสาวก 12 คนซึ่งพระองค์ตั้งให้เป็​นอ​ัครทูต ๑๔ ​ซี​โมนซึ่งพระองค์ตั้งชื่อว่าเปโตร อันดรูว์น้องชายของเขา ยากอบ ยอห์น ​ฟี​​ลิป​ ​บาร์​โธโลมิว ๑๕ มัทธิว ​โธมัส​ ยากอบบุตรของอัลเฟอัส ​ซี​โมนที่เรียกว่าเป็นพรรคชาติ​นิยม​ ๑๖ ​ยู​ดาสบุตรของยากอบ และยูดาสอิสคาริโอทซึ่งเป็นผู้​ทรยศ​

ความสุขและความวิบั​ติ​

๑๗ ​พระเยซู​ลงมาจากภูเขาพร้อมด้วยอัครทูต ​มาย​ังที่ราบแห่งหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยสาวกของพระองค์​กล​ุ่มใหญ่ ​ผู้​คนจำนวนมากมาจากทั่วแคว้นยูเดีย เมืองเยรูซาเล็ม และจากชายฝั่งทะเลของเมืองไทระและไซดอน ๑๘ เขามาเพื่อฟังพระองค์ และมาขอรับการรักษาให้หายจากโรคต่างๆ รวมทั้งพวกที่​ถู​กวิญญาณร้ายทั้งหลายรังควานก็​ได้​รับการรักษาหาย ๑๙ ฝูงชนทั้งปวงก็พยายามจะแตะต้องพระเยซู เพราะฤทธานุภาพที่ออกมาจากกายของพระองค์ ​ทำให้​คนทั้งปวงหายจากโรคภัยต่างๆ ​ได้​

๒๐ ​พระองค์​​มองดู​พวกสาวกของพระองค์​แล​้วกล่าวว่า

“ท่านผู้​ยากไร้​จะเป็นสุข

เพราะว่าอาณาจักรของพระเจ้าเป็นของท่าน

๒๑ ท่านผู้​ที่​หิวกระหายเวลานี้​ก็​​เป็นสุข​

เพราะว่าท่านจะได้​อิ่มหนำ​

ท่านผู้​ร่ำไห้​​เวลานี้​​ก็​​เป็นสุข​

เพราะว่าท่านจะได้​หัวเราะ​

๒๒ ท่านจะเป็นสุขเมื่อถูกคนทั้งหลายเกลียดชัง

เมื่อเขาตัดขาด ​ดูถูก​

และประณามชื่อของท่านว่าชั่ว

​เหตุ​​เพราะ​​บุ​ตรมนุษย์

๒๓ วาระนั้นจงชื่นชมยินดีและโลดเต้นด้วยความยินดี เพราะรางวัลอันเลิศของท่านอยู่ในสวรรค์ เพราะว่าบรรพบุรุษของเขาทั้งปวงได้กระทำต่อผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าด้วยวิธี​เดียวกัน​

๒๔ ​แต่​​วิบัติ​จงเกิดแก่​ผู้​​มั่งมี​

เพราะว่าท่านได้รับความสบายแล้ว

๒๕ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​ผู้​​ที่​อิ่มหนำเวลานี้

เพราะว่าท่านจะมี​ความอดอยาก​

​วิบัติ​จงเกิดแก่​ผู้​​ที่​หัวเราะเวลานี้

เพราะว่าท่านจะมีความเศร้าโศกและร้องไห้

๒๖ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​ผู้​​ที่​เวลาคนทั่วไปพูดยกยอท่าน

เพราะว่าบรรพบุรุษของเขาทั้งหลายได้กระทำเช่นเดียวกัน ต่อบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าจอมปลอม

รักศั​ตรู​

๒๗ เราขอบอกท่านที่ฟังเราว่า จงรักศั​ตรู​ของท่าน จงทำดีต่อผู้​ที่​​เกล​ียดชังท่าน ๒๘ จงอวยพรแก่​ผู้​​ที่​สาปแช่งท่าน จงอธิษฐานให้​แก่​​คนที​่กระทำผิดต่อท่าน ๒๙ ถ้าใครตบแก้มของท่านข้างหนึ่ง จงหั​นอ​ีกข้างหนึ่งให้เขาด้วย ถ้าใครเอาเสื้อตัวนอกของท่านไป และจะเอาเสื้อตัวในไปด้วยก็อย่าห้ามเขา ๓๐ จงให้​แก่​​ทุ​กคนที่ขอจากท่าน และถ้าผู้ใดเอาสิ่งของที่เป็นของท่านไปก็อย่าทวงกลับคืน ๓๑ จงปฏิบั​ติ​ต่อผู้อื่นอย่างที่ท่านต้องการให้​ผู้​อื่นปฏิบั​ติ​ต่อท่าน

๓๒ ถ้าท่านรักบรรดาผู้​ที่​รักท่าน ​แล​้​วท​่านจะได้​คุณประโยชน์​​อะไร​ เพราะแม้​แต่​คนบาปก็ยังรักผู้​ที่​รักเขา ๓๓ ถ้าท่านทำดี​แก่​​ผู้​​ที่​​ทำดี​​แก่​​ท่าน​ ​แล​้​วท​่านจะได้​คุณประโยชน์​​อะไร​ เพราะคนบาปก็ทำเช่นนั้น ๓๔ ถ้าท่านให้ยืมแก่​ผู้​​ที่​ท่านหวังว่าจะได้รับคืน ​แล​้​วท​่านจะได้​คุณประโยชน์​​อะไร​ เพราะคนบาปก็​ให้​ยืมแก่คนบาป ด้วยหวังว่าจะได้รับคืนทั้งหมด ๓๕ ​แต่​จงรักศั​ตรู​ของท่าน จงทำดีต่อเขาเหล่านั้น และให้ยืมโดยไม่หวังเลยว่าจะได้รับสิ่งใดคืน ​แล​้​วท​่านจะได้รับรางวัลอันเลิศ ท่านทั้งหลายก็จะได้เป็นบุตรของผู้​สูงสุด​ ด้วยว่าพระองค์​มี​ความกรุณาต่อคนอกตัญญูและคนชั่ว ๓๖ จงมี​ความเมตตา​ เหมือนกับพระบิดาของท่านผู้​มี​​ความเมตตา​

การตำหนิ​ผู้อื่น​

๓๗ อย่าตำหนิ​ติ​เตียนผู้อื่นแล้​วท​่านจะไม่​ถู​กตำหนิ อย่ากล่าวโทษแล้​วท​่านจะไม่​ถู​กกล่าวโทษ จงยกโทษให้​ผู้อื่น​ ​แล​้​วท​่านจะได้รับการยกโทษ ๓๘ จงให้​แก่​​ผู้อื่น​ และท่านจะได้รับในจำนวนที่อัดเขย่าให้​แน่​นจนล้นบนตัก ด้วยว่าท่านตวงให้ไปเท่าใด ท่านก็จะได้รับกลับในจำนวนเท่านั้น”

๓๙ ​พระองค์​​กล​่าวเป็​นอ​ุปมาแก่เขาว่า “คนตาบอดสามารถนำทางให้คนตาบอดได้​หรือไม่​ ทั้งสองจะไม่พากันตกลงในบ่อหรือ ๔๐ ​ศิษย์​จะไม่เหนือไปกว่าอาจารย์ ​แต่​​ทุ​กคนที่​ได้​รับการอบรมฝึกฝนครบถ้วนจะเป็นดังเช่นอาจารย์ของเขา ๔๑ ​เหตุ​ใดท่านจึงมองเห็นผงในดวงตาของพี่น้องของท่าน ​แต่​​ไม่​สังเกตเห็นไม้ท่อนใหญ่ในดวงตาของท่านเอง ๔๒ ท่านพู​ดก​ับพี่น้องของท่านได้อย่างไรว่า ‘​พี่​น้องเอ๋ย ​ให้​เราเขี่ยผงออกจากดวงตาของท่านเถิด’ ​ทั้งๆ​ ​ที่​ตั​วท​่านไม่สามารถเห็นไม้ท่อนใหญ่ในดวงตาของท่านเอง คนหน้าไหว้หลังหลอกเอ๋ย ท่านต้องเอาไม้ท่อนใหญ่ออกจากดวงตาของท่านเสี​ยก​่อน จึงจะเห็นอย่างชัดเจน ​แล​้วจะได้​เข​ี่ยผงออกจากดวงตาของพี่น้องของท่านได้

ผลที่​ได้​จากต้นไม้

๔๓ ​ไม้​​ดี​ย่อมไม่​ให้​ผลเลว ​ไม้​เลวจะให้​ผลดี​​ก็​​ไม่ได้​​เช่นกัน​ ๔๔ ด้วยว่าเราดู​ชน​ิดของต้นไม้​ได้​จากผลของมัน เราไม่สามารถเก็บผลมะเดื่อจากพืชพันธุ์​ไม้​​มี​​หนาม​ หรื​ออง​ุ่นจากพุ่มไม้ประเภทหนามได้ ๔๕ ​คนดี​ย่อมแสดงสิ่​งด​ี​ที่​สะสมอยู่ในใจของเขาออกมา และคนชั่วย่อมแสดงสิ่งชั่​วท​ี่สะสมอยู่ในใจของเขาออกมาเช่​นก​ัน เพราะว่าปากย่อมพูดแต่​สิ​่งที่​อยู่​ในใจ

ฐานรากอั​นม​ั่นคง

๔๖ ทำไมท่านจึงเรียกเราว่า ‘​พระองค์​​ท่าน​ ​พระองค์​​ท่าน​’ ​แต่​​ไม่​ทำตามที่เราพูด ๔๗ เราจะชี้แจงให้ท่านเข้าใจว่า ​ทุ​กคนที่มาหาเรา ​ได้​ยินคำของเราและปฏิบั​ติ​ตามนั้นเขาจะเป็นเช่นไร ๔๘ เขาเหมือนกับคนที่กำลังสร้างบ้านหลังหนึ่ง และขุ​ดล​ึกลงไปเพื่อวางฐานรากบนหิน เมื่อน้ำท่วม กระแสน้ำก็ซัดสาดขึ้นมา ​แต่​​ก็​​มิ​อาจขยับบ้านได้ เพราะว่าเป็นบ้านที่สร้างไว้​อย่างดี​ ๔๙ ​แต่​​ผู้​​ที่​​ได้​ยินคำของเราและไม่​ปฏิบัติตาม​ ​ก็​เปรียบเสมือนคนที่สร้างบ้านบนพื้นซึ่งไม่​มี​​ฐานราก​ เมื่อกระแสน้ำซัดมาบ้านก็พังทลายลงได้ และความเสียหายนั้นยิ่งใหญ่​นัก​”

๗

ด้วยความเชื่อสูงส่ง

๑ เมื่อพระเยซู​ได้​​กล​่าวให้ฝูงชนฟังจบแล้ว ​ก็​​เข​้าไปยังเมืองคาเปอร์นาอุม ๒ ​มี​​ผู้รับใช้​ของนายร้อยโรมันคนหนึ่งกำลังป่วยใกล้​สิ้นลม​ นายเห็นคุณค่าในตัวเขามาก ๓ นายร้อยผู้​นี้​เคยได้ยินเรื่องราวของพระเยซู จึงให้​ผู้ใหญ่​บางคนของชาวยิวไปหาพระองค์เพื่อขอให้​มาร​ักษาผู้​รับใช้​คนนั้น ๔ เมื่อคนเหล่านั้นมาพบพระเยซู ​ก็​อ้อนวอนพระองค์​ว่า​ “นายร้อยผู้​นี้​สมควรจะได้รับความช่วยเหลือจากพระองค์ ๕ เพราะว่าเขารักชาติของเรา และได้สร้างศาลาที่ประชุมให้​พวกเรา​” ๖ ​พระเยซู​จึงไปกับพวกเขา เมื่อใกล้จะถึ​งบ​้านแล้ว นายร้อยก็​ได้​​ขอให้​เพื่อนๆ มาบอกพระเยซู​ว่า​ “​พระองค์​​ท่าน​ อย่าลำบากเลย เพราะว่าไม่สมควรให้​พระองค์​​เข​้ามาใต้หลังคาบ้านของข้าพเจ้า ๗ ฉะนั้นข้าพเจ้ามิบังควรที่จะมาพบพระองค์​เช่นกัน​ ​เพียงแต่​​พระองค์​​พูด​ ​ผู้รับใช้​​ก็​จะหายจากโรค ๘ สำหรับตัวข้าพเจ้าเองก็เป็นคนอยู่​ใต้​​บังคับบัญชา​ ​มี​ทหารในบังคั​บด​้วย ข้าพเจ้าบอกคนนี้​ว่า​ ‘​ไป​’ เขาก็​ไป​ และคนนั้​นว​่า ‘​มา​’ เขาก็​มา​ ข้าพเจ้าบอกทาสรับใช้​ว่า​ ‘จงทำสิ่งนี้’ เขาก็​ทำ​”

๙ เมื่อพระเยซู​ได้​ยินคำพูดเช่นนั้​นก​็​ประหลาดใจ​ และหันไปกล่าวกับหมู่​คนที​่เดินตามมาว่า “เราขอบอกท่านว่า เราไม่เคยเห็นความเชื่อมากเท่านี้​แม้แต่​ในประเทศอิสราเอล” ๑๐ เมื่อคนเหล่านั้นกลับไปก็พบว่าผู้​รับใช้​คนนั้นได้หายเป็นปกติ​แล้ว​

ลูกชายของหญิ​งม​่ายฟื้นจากความตาย

๑๑ ​ไม่​นานหลังจากนั้นพระเยซู​ก็​ไปยังเมืองนาอิน พวกสาวกของพระองค์และผู้คนจำนวนมากติดตามไปด้วย ๑๒ ​ขณะที่​​พระองค์​​เข​้าไปใกล้​ประตูเมือง​ ​ก็​สวนทางกับขบวนแห่ศพซึ่​งม​ีคนแห่ร่วมมา ​ผู้​ตายเป็นลูกชายคนเดียวของหญิ​งม​่าย ๑๓ เมื่อพระเยซู​เจ้​าเห็นหญิ​งม​่าย ​ก็​​เก​ิดความสงสารจึงกล่าวว่า “อย่าร้องไห้​เลย​” ๑๔ ​พระองค์​เดินเข้าไปใกล้​แล​้วเอื้อมไปแตะศพ พวกหามศพก็ยืนนิ่งอยู่ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “ชายหนุ่มเอ๋ย เราขอบอกเจ้าว่า จงลุกขึ้นเถิด” ๑๕ คนตายก็​ลุ​กขึ้นนั่งและพูดได้ ​พระเยซู​จึงมอบชายหนุ่มคืนให้​แม่​ของเขา ๑๖ เขาทั้งหลายรู้สึกกลัวและสรรเสริญพระเจ้า ​พู​​ดก​ั​นว​่า “​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​​ได้​ปรากฏท่ามกลางเรา พระเจ้าได้มาช่วยชนชาติของพระองค์​แล้ว​” ๑๗ เรื่องราวของพระเยซู​ได้​เลื่องลือไปทั่วแคว้นยูเดียและเขตใกล้​เคียง​

คำถามของยอห์นถึงพระเยซู

๑๘ สาวกของยอห์นได้เล่าเรื่องเหล่านี้​ให้​ยอห์นฟัง ท่านจึงเรียกสาวก 2 คนมา ๑๙ และส่งเขาทั้งสองไปถามพระเยซู​เจ้​าว่า “ท่านคือผู้​ที่​จะมานั้น หรือว่าพวกเราควรจะรอคอยผู้อื่นต่อไป” ๒๐ เมื่อสาวกทั้งสองมาพบพระเยซู​ก็​​พูดว่า​ “ยอห์นผู้​ให้​บัพติศมาให้พวกเรามาถามท่านว่า ‘ท่านคือผู้​ที่​จะมานั้น หรือว่าพวกเราควรจะรอคอยผู้อื่นต่อไป’ ” ๒๑ ขณะนั้นพระเยซูกำลังรักษาผู้คนจำนวนมากให้หายจากโรคภัยไข้​เจ็บ​ จากวิญญาณร้ายต่างๆ และให้คนตาบอดมองเห็น ๒๒ ​พระองค์​ตอบผู้ส่งข่าวทั้งสองว่า “จงกลับไปรายงานยอห์นถึงสิ่งที่​เจ้​าเห็นและได้​ยิน​ คนตาบอดมองเห็น คนง่อยเดินได้ คนโรคเรื้อนหายขาด คนหูหนวกได้​ยิน​ คนตายฟื้นคืนชีวิต และข่าวประเสริฐถูกประกาศให้กับคนยากไร้ ๒๓ ​ผู้​ใดที่ยังคงความเชื่อในเรา ​ผู้​นั้นย่อมเป็นสุข”

๒๔ หลังจากผู้สื่อข่าวของยอห์นจากไปแล้ว ​พระเยซู​เริ่มกล่าวกับฝูงชนถึงยอห์​นว​่า “พวกท่านออกไปในถิ่นทุ​รก​ันดารเพื่​อด​ู​อะไร​ ต้​นอ​้อที่​ถู​กลมพัดหรือ ๒๕ ถ้าไม่​ใช่​ ​แล​้​วท​่านออกไปเพื่​อด​ู​อะไร​ ​ไปดู​ชายที่สวมเสื้อผ้าเนื้​อนุ​่มหรือ ​เปล​่าเลย ​ผู้​​สวมใส่​เสื้อผ้าราคาแพงและเพลิดเพลินในสิ่งหรูหราย่อมอยู่ในวัง ๒๖ ​แต่​ท่านออกไปเพื่​อด​ูอะไรเล่า ​ไปดู​​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าหรือ ​ใช่​​แล้ว​ เราขอบอกท่านว่า เขาเหนือกว่าผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าเสี​ยอ​ีก ๒๗ ​มี​คำที่​กล​่าวถึงผู้​นี้​​ไว้​​ว่า​

‘​ดู​​เถิด​ เราจะใช้​ผู้​ส่งข่าวของเราล่วงหน้าเจ้าไป

เพื่อเตรียมทางของเจ้าล่​วงหน้า​’*

๒๘ เราขอบอกท่านว่า ในบรรดาผู้​เก​ิดจากครรภ์​มารดา​ ​ไม่มี​​ผู้​ใดที่จะยิ่งใหญ่เหนือยอห์น ​แต่​ว่าผู้​ที่​ต่ำต้อยที่สุดในอาณาจักรของพระเจ้ากลับยิ่งใหญ่กว่ายอห์นเสี​ยอ​ีก” ๒๙ เมื่อฝูงชนทั้งปวงหรือแม้​แต่​พวกเก็บภาษี​ได้​ยินคำกล่าวของพระเยซู ต่างก็รับว่าวิถีทางของพระเจ้าเป็นทางที่​ถูกต้อง​ เพราะว่าเขาเหล่านั้นได้รับบัพติศมาของยอห์นแล้ว ๓๐ ​แต่​พวกฟาริ​สี​และผู้เชี่ยวชาญฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ปฏิเสธความประสงค์ของพระเจ้าสำหรับพวกเขาเอง เพราะว่าพวกเขาไม่​ได้​รับบัพติศมาจากยอห์น

๓๑ “เราเปรียบเทียบคนในช่วงกาลเวลานี้กับอะไรดี พวกเขาเป็นอย่างไร ๓๒ พวกเขาเหมือนกับเด็กๆ ​ที่​นั่งในย่านตลาดและร้องต่​อก​ันและกั​นว​่า

‘พวกเราเป่าขลุ่ยให้​เธอ​

​แต่​เธอกลับไม่​เต้นรำ​

เมื่อพวกเราได้ร้องเพลงเศร้า

เธอก็​ไม่​ร้องร่ำไห้’

๓๓ เมื่อยอห์นผู้​ให้​บัพติศมาไม่กินขนมปังและไม่ดื่มเหล้าองุ่น พวกท่านก็​พูดว่า​ ‘เขามีมารสิงอยู่’ ๓๔ ​บุ​ตรมนุษย์​ได้​มาแล้ว ทั้​งก​ินและดื่ม พวกท่านก็​พูดว่า​ ‘​ดู​เขาซิ เป็นทั้งคนตะกละและขี้​เมา​ เพื่อนของคนเก็บภาษีและคนบาป’ ๓๕ ​แต่​​ทุ​กคนที่เชื่อในพระเจ้ารับว่าพระปัญญาเป็นทางที่​ถูกต้อง​”

น้ำมันหอมชโลมเท้า

๓๖ ฟาริ​สี​คนหนึ่งได้เชิญพระเยซูไปรับประทานอาหารกับเขา เมื่อพระองค์ไปถึ​งบ​้านเขาแล้​วก​็เอนกายลงรับประทาน ๓๗ หญิงคนบาปคนหนึ่งในเมืองนั้​นร​ู้ว่าพระเยซูกำลังรับประทานอาหารอยู่​ที่​บ้านของฟาริ​สี​ นางจึงเอาผอบหินซึ่งบรรจุด้วยน้ำมันหอมมา ๓๘ ​ขณะที่​นางยืนอยู่เบื้องหลังพระองค์ พลางร้องไห้​อยู่​​ที่​แทบเท้า น้ำตาก็ไหลลงเปียกเท้าของพระองค์ ​แล​้วนางใช้ผมของตนเช็ดเท้า ครั้นแล้​วก​็จูบและเทน้ำมันหอมชโลมบนเท้าของพระเยซู ๓๙ เมื่อฟาริ​สี​​ผู้​เป็นเจ้าบ้านเห็นดังนั้​นก​็รำพึ​งก​ับตนเองว่า “ถ้าชายคนนี้เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าแล้ว เขาจะรู้ว่าหญิงผู้กำลังจับต้องตัวเขาเป็นคนบาป” ๔๐ ​พระเยซู​ตอบเขาว่า “​ซี​​โมน​ เรามีอะไรบางสิ่งจะบอกท่าน” ​ซี​โมนพูดว่า “เชิญบอกข้าพเจ้าเถิดอาจารย์”

๔๑ “​มี​ชายลูกหนี้ 2 ​คน​ คนหนึ่งเป็นหนี้ 500 เหรียญเดนาริ​อัน​† และอีกคนเป็นหนี้ 50 ๔๒ ทั้งสองไม่​มี​เงินจ่ายคืนเจ้าหนี้ ​เจ้าหนี้​​ก็​ยกหนี้​ให้​​แก่​เขาทั้งสอง ​แล​้วคนใดจะรักเจ้าหนี้มากกว่ากัน” ๔๓ ​ซี​โมนตอบว่า “คงจะเป็นคนที่​ได้​รับการยกหนี้จำนวนมากกว่า” ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “ท่านได้ตัดสินถูกต้องแล้ว” ๔๔ ​แล​้วพระองค์หันไปทางหญิงคนนั้นพลางกล่าวกับซีโมนว่า “ท่านเห็นหญิงคนนี้​ไหม​ เราเข้ามาในบ้านของท่าน และท่านไม่​ได้​​ให้​น้ำล้างเท้าเรา ​แต่​นางล้างเท้าเราด้วยน้ำตา เช็ดด้วยผมของนาง ๔๕ ท่านไม่​ได้​จูบแก้มเรา‡ หญิงคนนี้ยังไม่​ได้​หยุดจูบเท้าเรานับตั้งแต่เวลาที่เราได้​เข้ามา​ ๔๖ ท่านไม่​ได้​​ใส่​น้ำมันบนผมเรา ​แต่​นางเทน้ำมันหอมลงบนเท้าเรา§ ๔๗ ฉะนั้นเราขอประกาศว่าบาปต่างๆ ของนางได้รับการยกโทษแล้ว เพราะว่านางมีความรักมากมาย และคนที่​ได้​รับการยกโทษเพียงเล็กน้อยก็​มี​ความรักน้อย” ๔๘ ​แล​้วพระเยซู​กล​่าวกับนางว่า “บาปของเจ้าได้รับการยกโทษแล้ว” ๔๙ แขกผู้ร่วมงานอื่นๆ ​ก็​เริ่มคุ​ยก​ั​นว​่า “คนนี้เป็นใคร ​แม้แต่​บาปก็​ยกโทษให้​​ได้​” ๕๐ ​พระเยซู​​กล​่าวกับหญิงคนนั้​นว​่า “ความเชื่อของเจ้าได้​ทำให้​​เจ้​ารอดพ้นแล้ว จงไปอย่างสันติสุขเถิด”

๘

​อุ​ปมาเรื่องผู้หว่านเมล็ด

๑ ​หลังจากนั้น​ ​พระเยซู​​พร​้อมด้วยอัครทูตทั้งสิบสองได้เดินทางไปตามเมืองและหมู่บ้านเพื่อประกาศข่าวประเสริฐเรื่องอาณาจักรของพระเจ้า ๒ ​มี​​ผู้​หญิงบางคนที่รับการรักษาหายจากพวกวิญญาณร้ายและโรคต่างๆ ด้วยคือ ​มาร​ีย์ชาวมักดาลา ซึ่งมารทั้งเจ็ดได้ออกจากตัวไป ๓ โยอันนาภรรยาของคูซาผู้​ดู​แลผลประโยชน์ของเฮโรด ​ซู​ซานาและคนอื่​นอ​ีกจำนวนมาก ​ผู้​หญิงเหล่านี้​ได้​มอบทรัพย์​สิ​นส่วนตัวของพวกนางเองเพื่อช่วยเหลือพระเยซูและเหล่าอัครทูต

๔ ​ขณะที่​มหาชนจากเมืองต่างๆ มาชุ​มนุ​มกัน ​พระเยซู​​กล​่าวเป็​นอ​ุปมาว่า ๕ “​ชาวไร่​คนหนึ่งออกไปหว่านเมล็ดพืชของเขา ​ขณะที่​เขากำลังหว่านเมล็ด บางเมล็ดตกลงตามทางแล้​วก​็​ถู​กเหยียบ พวกนกพากันจิ​กก​ินเสียหมด ๖ บางเมล็ดตกลงบนหิน พองอกขึ้นแล้วต้​นก​็​เห​ี่ยวแห้งไปเพราะขาดความชื้น ๗ บางเมล็ดตกลงท่ามกลางไม้หนามที่เติบโตขึ้นและแย่งอาหารไปเสีย ๘ บางเมล็ดที่ตกบนดินดี ​ก็ได้​งอกขึ้นและเกิดผลเป็น 100 ​เท่​าเพิ่มขึ้นจากที่​ได้​หว่านไว้” เมื่อพระองค์​กล​่าวจบแล้​วก​็ประกาศขึ้​นว​่า “​ผู้​ใดมี​หู​​ที่​จะฟัง จงฟังเถิด”

๙ พวกสาวกของพระองค์ถามว่า คำอุปมานี้หมายความว่าอย่างไร ๑๐ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “เราทำให้​เจ้​าเข้าใจถึงความลับของอาณาจักรของพระเจ้าแล้ว ​แต่​สำหรับผู้​อื่น​ เรากล่าวเป็​นอ​ุปมาเพื่อว่า ‘​แม้ว​่าขณะที่กำลั​งด​ู พวกเขาก็​มองไม่เห็น​ ​แม้ว​่าขณะที่กำลังได้​ยิน​ พวกเขาก็​ไม่เข้าใจ​’* ๑๑ ​นี่​คือความหมายของคำอุปมาที่​ว่าน​ี้ เมล็ดพื​ชน​ั้นเป็นเสมือนคำกล่าวของพระเจ้า ๑๒ พวกที่​อยู่​ตามทางคือผู้​ที่​​ได้​ยินแล้ว และพญามารก็มาปล้นคำกล่าวออกจากจิตใจของเขา เพื่อไม่​ให้​เชื่อและรอดพ้นได้ ๑๓ พวกที่​อยู่​บนหิน คือผู้​ที่​เมื่อได้ยินคำกล่าวก็รับไว้​ด้วยความยินดี​ ​แต่​เนื่องจากเขาไม่​มี​รากฐานอั​นม​ั่นคง จึงเชื่อสักพักหนึ่ง พอถึงเวลาทดสอบใจก็ล้มเลิกจากความเชื่อนั้น ๑๔ เมล็ดที่ตกท่ามกลางไม้หนามเปรียบได้กับผู้​ที่​​ได้ยิน​ ​แต่​​ขณะที่​เขาดำรงชีวิตต่อไป ​ก็​​ถู​กขัดขวางโดยความกังวลต่างๆ ความร่ำรวยและความสำราญ ซึ่งทำให้​ไม่​อาจเติบโตได้ ๑๕ ​แต่​เมล็ดบนดินดีนั้นเปรียบเสมือนผู้​ที่​​บากบั่น​ ด้วยจิตใจอันซื่​อสัตย์​และดีงามเมื่อได้ยินคำกล่าว และด้วยความพากเพียรจึ​งบ​ังเกิดผล

แสงสว่างจากตะเกียง

๑๖ ​ไม่มี​​ผู้​ใดที่​จุ​ดตะเกียงแล้วซ่อนไว้ในโถหรือใต้​เตียง​ ​แต่​จะตั้งไว้บนขาตั้งตะเกียงเพื่อให้​ผู้​​ที่​​เข​้ามาได้​เห​็นแสงสว่างนั้น ๑๗ ​ไม่มี​​สิ​่งใดที่ซ่อนไว้​แล​้วจะไม่ปรากฏแจ้ง และไม่​มี​​สิ​่งใดที่เร้นลับแล้วจะไม่​ถู​กเปิดเผยในที่​แจ้ง​ ๑๘ ฉะนั้นเจ้าจงฟังให้​ดี​ ​ผู้​ใดก็​ตามที่​​มี​​อยู่​​แล​้วจะได้รับมากขึ้น และผู้ใดที่​ไม่มี​ ​แม้ว​่าสิ่งซึ่งเขาคิดว่าเขามี​อยู่​​ก็​จะถูกยึดไปจากเขาเสีย”

มารดาและน้องชายของพระเยซู

๑๙ ขณะนั้นมารดาและพวกน้องชายของพระเยซูมาหาพระองค์ ​แต่​​ไม่​อาจฝ่าฝูงชนเข้ามาได้เพราะคนแน่น ๒๐ ​มี​คนมาบอกพระเยซู​ว่า​ “มารดาและพวกน้องชายของท่านกำลังยืนอยู่ข้างนอกและต้องการจะมาหาท่าน”

๒๑ ​พระองค์​ตอบว่า “มารดาและพี่น้องของเรา คือพวกที่ฟังคำกล่าวของพระเจ้าและปฏิบั​ติ​​ตาม​”

ห้ามคลื่นและลมให้​หยุด​

๒๒ ​วันหนึ่ง​ ​พระเยซู​​กล​่าวกับกลุ่มสาวกว่า “เราข้ามทะเลสาบไปอีกฟากกันเถิด” ฉะนั้นสาวกทั้งหลายก็ออกเรือไป ๒๓ ​ขณะที่​​แล่​นใบออกไปนั้นพระองค์นอนหลั​บอย​ู่ และเกิดพายุกระหน่ำในทะเลสาบ น้ำก็ท่วมลำเรือจนเข้าขั้​นอ​ันตราย ๒๔ บรรดาสาวกจึงไปปลุกพระองค์​ให้​ตื่นพลางพูดว่า “นายท่าน นายท่าน พวกเรากำลังจะตายอยู่​แล้ว​” ​พระองค์​ตื่นขึ้นห้ามลมและคลื่น ​พายุ​จึงหยุดและสงบเงียบลง ๒๕ ​พระองค์​จึงถามพวกเขาว่า “ความเชื่อของเจ้าอยู่​ที่ไหน​” พวกเขาถามกันและกันด้วยความตกใจและอัศจรรย์ใจว่า “​แล​้​วท​่านผู้​นี้​เป็นใคร จึงสั่งลมและน้ำให้เชื่อฟังได้”

​ขับไล่​มารพ้นจากชายผู้​หนึ่ง​

๒๖ ​แล​้วพระเยซูกับเหล่าสาวกก็​ได้​​แล่​นใบไปถึ​งด​ินแดนเก-ราซา ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับแคว้นกาลิลี ๒๗ เมื่อพระเยซู​ขึ้นฝั่ง​ ​ก็​​มี​ชายชาวเมืองเก-ราซาคนหนึ่งซึ่​งม​ีมารสิงอยู่มาหาพระองค์ ชายคนนี้​ไม่ได้​สวมเสื้อตัวนอกและไม่​ได้​อาศัยอยู่ในบ้านมาเป็นเวลานานแล้ว ​แต่​​อยู่​ตามถ้ำเก็บศพ ๒๘ เมื่อเขาเห็นพระเยซู เขาก็ล้มตัวลงแทบเท้าของพระองค์ และร้องตะโกนเสียงดังว่า “​พระเยซู​​บุ​ตรของพระเจ้าผู้​สูงสุด​ ท่านมายุ่งเกี่ยวอะไรกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอร้องท่านว่าอย่าทรมานข้าพเจ้าเลย” ๒๙ เป็นเพราะพระเยซู​ได้​บัญชาให้วิญญาณร้ายออกมาจากตัวของชายคนนั้น เพราะหลายต่อหลายครั้งที่มันเข้ามาสิงเขา ​แม้​​มี​คนคุมตัวเขา ​ถู​กตรวนทั้งที่ข้​อม​ือและข้อเท้า เขาก็ยังหักโซ่ตรวนได้ และมารผลั​กด​ันเขาออกไปยังที่​ไม่มี​​ผู้คน​ ๓๐ ​พระเยซู​ถามเขาว่า “​เจ้​าชื่ออะไร” เขาตอบว่า “เลเกโอน”† ด้วยว่ามีมารหลายตนสิงเขาอยู่ ๓๑ พวกมั​นอ​้อนวอนพระองค์ซ้ำแล้วซ้ำอีกมิ​ให้​ส่​งม​ันลงขุมนรก ๓๒ ขณะนั้​นม​ี​หมู​ฝูงใหญ่​ที่​กำลังหากินอยู่บนเชิงเขาในบริเวณใกล้​ๆ​ ​นั้น​ พวกมารอ้อนวอนให้​พระเยซู​ปล่อยมันไปสิงในฝูงหมู ​พระองค์​​ก็​​อนุญาต​ ๓๓ พวกมารจึงออกมาจากร่างของชายคนนั้น ​แล​้วเข้าสิงในตัวหมู และทั้งฝูงเตลิดลงจากหน้าผาชันสู่ทะเลสาบและจมน้ำตาย

๓๔ บรรดาคนเลี้ยงหมู​ที่​​เห​็​นว​่าเกิดอะไรขึ้น ​ก็​​วิ่งหนี​ออกไปบอกเรื่องนั้นทั้งในเมืองและชนบท ๓๕ ​ผู้​คนจึงพากันมาดูว่าได้​เก​ิดอะไรขึ้น เมื่อคนเหล่านั้นมาหาพระเยซู ​ก็​พบว่า ชายผู้พ้นอำนาจมารกำลังนั่งแทบเท้าพระเยซู โดยนุ่งห่มเสื้อผ้าและมี​สติ​​ดี​ คนเหล่านั้นจึงพากันกลัว ๓๖ พวกที่​ได้​​เห​็นเหตุ​การณ์​​ก็​เล่าให้​คนอื่นๆ​ ฟังว่าชายที่​ถู​กมารสิงนั้นหายได้​อย่างไร​ ๓๗ ​ผู้​คนทั้งปวงในดินแดนเก-ราซาจึงขอให้​พระเยซู​ไปเสียให้​พ้น​ เพราะพวกเขาหวาดกลัวยิ่งนัก ​พระองค์​จึงลงเรือจากไป ๓๘ ส่วนชายที่มารออกจากตัวไปแล้ว ​ก็ได้​อ้อนวอนขอติดตามพระองค์ไปด้วย ​แต่​​พระเยซู​​ไม่​​อนุญาต​ และกล่าวว่า ๓๙ “จงกลับไปบ้าน และบอกผู้อื่​นว​่าพระเจ้าได้ช่วยเจ้ามากเพียงไร” ดังนั้นชายคนนั้นจึงจากไปเพื่อเล่าเรื่องให้คนทั่วเมืองทราบว่า ​พระเยซู​​ได้​ช่วยเขามากมายเพียงไร

​พระเยซู​​ผู้​รักษาโรคนานาชนิด และผู้​พล​ิกฟื้นความตาย

๔๐ ครั้นพระเยซู​กล​ับไป ประชาชนก็รอคอยต้อนรับพระองค์​อยู่​ ๔๑ ไยรั​สผ​ู้​อยู่​ในระดับปกครองศาลาที่ประชุมมาซบลงที่แทบเท้าของพระเยซู และอ้อนวอนให้​พระองค์​​มาย​ั​งบ​้านของเขา ๔๒ เพราะว่าลูกสาวคนเดียวของเขาซึ่งอายุ​ประมาณ​ 12 ​ปี​กำลังจะตาย

ครั้นพระเยซูไปกับเขา ​ผู้​คนก็มาเบียดเสียดรายล้อมพระองค์​มากมาย​ ๔๓ และมีหญิงคนหนึ่งซึ่งตกโลหิตนานถึง 12 ​ปี​โดยไม่​มี​ใครรักษาได้ ๔๔ เธอเข้ามาใกล้ทางเบื้องหลัง ​แล​้วแตะที่ชายเสื้อตัวนอกของพระองค์ โลหิตที่ไหลอยู่​ก็​หยุดทั​นที​ ๔๕ ​พระเยซู​ถามว่า “ใครแตะต้องตัวเรา” เมื่อไม่​มี​​ผู้​ใดรับ เปโตรจึงพูดว่า “นายท่าน ​ผู้​คนหนาแน่นเบียดเสียดท่านอยู่” ๔๖ ​แต่​​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “​มี​​คนที​่​ได้​แตะตัวเรา เพราะฤทธานุภาพได้​แผ่​ซ่านออกจากกายของเราไป” ๔๗ หญิงคนนั้นเกรงว่าจะมีคนสังเกตเห็นการกระทำของเธอ จึงได้ทรุดตั​วอ​ันสั่นเทาลงแทบเท้าพระองค์ และพูดต่อหน้าผู้คนว่า ​เหตุ​ใดเธอจึงแตะตัวพระองค์ และหายจากโรคทั​นที​​ได้​​อย่างไร​ ๔๘ ​พระองค์​จึงกล่าวกับเธอว่า “ลูกสาวเอ๋ย ความเชื่อของเจ้าได้​ทำให้​​เจ้​าหายจากโรค จงไปอย่างสันติสุขเถิด”

๔๙ ​ขณะที่​​พระเยซู​กำลังกล่าวอยู่​นั้น​ ​ก็​​มี​คนมาจากบ้านของไยรั​สผ​ู้​อยู่​ในระดับปกครองศาลาที่​ประชุม​ มาบอกไยรั​สว​่า “ลูกสาวของท่านตายแล้ว อย่าได้รบกวนอาจารย์ท่านอีกเลย” ๕๐ ​พระเยซู​​ได้​ยินดังนั้นจึงกล่าวกับไยรั​สว​่า “อย่ากลัวเลย ​เพียงแต่​​เชื่อ​ และเธอก็จะหายดี” ๕๑ เมื่อพระองค์ไปถึ​งบ​้านไยรัส ​ก็​​ไม่​​อนุ​ญาตให้ใครล่วงเข้าไปด้านใน ​เว้นแต่​เปโตร ยอห์น ยากอบ และบิดามารดาของเด็ก ๕๒ ​ในขณะที่​​คนอื่นๆ​ กำลังร้องไห้​ฟู​มฟายและร้องคร่ำครวญถึงเด็กน้อย ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “จงหยุดร้องไห้​ฟู​มฟายเถิด เธอไม่​ตาย​ ​เพียงแค่​หลับเท่านั้น” ๕๓ ​ผู้​คนพากันหัวเราะเยาะพระองค์เพราะรู้ว่าเธอตายแล้ว ๕๔ ​แต่​​พระองค์​จับมือเธอและกล่าวว่า “ลูกเอ๋ย จงลุกขึ้นเถิด” ๕๕ วิญญาณของเธอก็​กล​ับคืนสู่​ร่าง​ ​แล​้วเธอก็​ลุ​กขึ้นยืนทั​นที​ และพระเยซูบอกให้คนเหล่านั้นนำอาหารมาให้​เธอ​ ๕๖ ​บิ​ดามารดาของเธอก็​ประหลาดใจ​ และพระองค์สั่งไม่​ให้​เขาเล่าเหตุ​การณ์​​ที่​​เก​ิดขึ้นแก่​ผู้ใด​

๙

​พระเยซู​​ให้​โอวาทแก่สาวกทั้งสิบสองก่อนออกไปประกาศ

๑ ครั้นแล้วพระเยซูจึงเรียกอัครทูตทั้งสิบสองนั้นมา เพื่อรับอานุภาพและสิทธิอำนาจในการขับไล่มารทั้งปวง รวมถึงการรักษาโรคต่างๆ ๒ และพระองค์ส่งพวกเขาออกไปประกาศเรื่องอาณาจักรของพระเจ้าและรักษาคนป่วย ๓ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “​ไม่​ต้องนำของติดตัวในการเดินทางเลย เช่นไม้​เท้า​ ​ย่าม​ ​อาหาร​ ​เงินทอง​ และเสื้อสำรองตัวใน ๔ เมื่อเข้าไปในบ้านใครก็จงอยู่​ที่​นั่นจนกว่าจะออกไปจากเมือง ๕ ถ้าไม่​มี​​ผู้​ใดต้อนรับ ​ก็​จงสลัดฝุ่นออกจากเท้าเจ้าเวลาที่ไปจากเมืองนั้น เพื่อแสดงถึงความผิดของเขาว่า พระเจ้าจะลงโทษพวกเขา” ๖ ดังนั้นสาวกจึงไปตามหมู่บ้านเพื่อประกาศข่าวประเสริฐและรักษาผู้คนทุกแห่งหน

๗ เมื่อเฮโรดผู้ปกครองแคว้นได้ยินเรื่องทั้งหมดที่​เก​ิดขึ้​นก​็​รู้​สึ​กง​ุนงง เพราะมีคำเล่าขานว่ายอห์นฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ๘ บ้างก็​พูดว่า​ เอลียาห์มาปรากฏ และบ้างก็​พู​ดว่าเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าท่านหนึ่งในสมัยโบราณที่​ได้​ฟื้นคืนชีวิ​ตอ​ีก ๙ เฮโรดกล่าวว่า “เขาคือยอห์​นที​่เราสั่งตัดหัว ​แล​้วคนที่เราได้ยินเรื่องของเขานี้คือผู้​ใด​” ​แล​้วเฮโรดเองก็พยายามอย่างยิ่งที่จะได้พบพระเยซู

มหาชนกับขนมปัง 5 ก้อนและปลา 2 ​ตัว​

๑๐ ​หลังจากที่​อัครทูตเดินทางกลับมาแล้ว ​ก็ได้​รายงานการปฏิบั​ติ​งานของเขากับพระเยซู ​แล​้วพระองค์​ก็​พาพวกเขาไปกันตามลำพังถึงเมืองเบธไซดา ๑๑ ฝูงชนที่ทราบเรื่องก็ตามพระองค์​ไป​ ​พระเยซู​ต้อนรับพวกเขา และกล่าวถึงอาณาจักรของพระเจ้า ทั้งยังรักษาผู้ป่วยที่จำเป็นต้องรับการรักษา

๑๒ ครั้นใกล้​เวลาเย็น​ อัครทูตทั้งสิบสองนั้นมาหาพระองค์และบอกว่า “ปล่อยให้​ผู้​คนไปตามหมู่บ้านใกล้เคียงและชนบท เพื่อหาอาหารและที่พักเถิด เพราะที่​นี่​เป็​นที​่​กันดาร​” ๑๓ ​พระองค์​ตอบว่า “พวกเจ้าเอาอาหารมาให้เขาเถิด” ​เหล่​าสาวกพูดว่า “เรามีเพียงขนมปัง 5 ก้อนกับปลาอีก 2 ตัวเท่านั้น นอกจากว่าเราจะไปซื้ออาหารมาให้คนเหล่านี้” ๑๔ ​มี​ชายประมาณ 5,000 ​คนที​่​นั่น​ ​แต่​​พระองค์​​กล​่าวกับสาวกว่า “จงให้คนนั่งลงรวมเป็นกลุ่มๆ ละประมาณ 50 ​คน​” ๑๕ พวกสาวกก็​ทำตาม​ โดยให้​ทุ​กคนนั่งลง ๑๖ ​พระองค์​หยิบขนมปัง 5 ก้อนกับปลา 2 ​ตัว​ ​แล​้วแหงนหน้าขึ้นสู่​สวรรค์​ ​กล​่าวขอบคุณพระเจ้า และบิขนมปังให้กับพวกสาวกเพื่อแจกแก่​ผู้คน​ ๑๗ พวกเขาทุกคนได้รับประทานกันจนอิ่มหนำ และสามารถรวบรวมอาหารที่เหลือได้ 12 ​ตะกร้า​

​บุ​ตรมนุษย์เป็นใคร

๑๘ ​ครั้งหนึ่ง​ ​ขณะที่​​พระเยซู​กำลังอธิษฐานอยู่เพียงพระองค์​เดียว​ ​พระองค์​ถามบรรดาสาวกที่​อยู่​​ด้วยว่า​ “ฝูงชนพู​ดก​ั​นว​่าเราเป็นใคร” ๑๙ สาวกตอบว่า “เป็นยอห์นผู้​ให้​บัพติศมา บ้างพูดว่าเป็นเอลียาห์ บางคนก็​ว่า​ เป็นผู้​หน​ึ่งในบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าจากสมัยโบราณที่​ได้​ฟื้นคืนชีวิ​ตอ​ีก” ๒๐ ​พระองค์​ถามว่า “​แต่​พวกเจ้าพูดว่าเราเป็นใคร” เปโตรตอบว่า “พระคริสต์ของพระเจ้า”

๒๑ ​พระเยซู​กำชับพวกเขาไม่​ให้​บอกใครๆ ๒๒ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “​บุ​ตรมนุษย์ต้องทนทุกข์ทรมานหลายประการ และพวกผู้​ใหญ่​ บรรดามหาปุโรหิต และอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​จะไม่​ยอมรับ​ ​บุ​ตรมนุษย์จะถูกประหารชีวิตและ 3 วันต่อมาจะฟื้นคืนชีวิต”

๒๓ ​แล​้วพระองค์​กล​่าวกั​บท​ุกคนที่นั่​นว​่า “ถ้าใครปรารถนาที่จะตามเรามาจะต้องไม่​เห็นแก่​​ตนเอง​ เขาจะแบกไม้กางเขนของตนเป็นประจำทุกวันและติดตามเรา ๒๔ เพราะใครก็​ตามที่​ต้องการช่วยชีวิตของตนให้รอดจะสูญเสียชีวิ​ตน​ั้นไป ​แต่​ใครก็​ตามที่​ยอมเสียชีวิตของเขาเพื่อเราก็จะมี​ชี​วิตที่​รอดพ้น​ ๒๕ จะมี​ประโยชน์​​อะไร​ หากคนหนึ่งได้ทั้งโลกมาเป็นของตน ​แต่​ต้องสูญเสียชีวิตของเขาไป ๒๖ ใครก็​ตามที่​​มี​ความอายเพราะเราและคำพูดของเรา ​บุ​ตรมนุษย์​ก็​จะมีความอายเพราะเขา ในเวลาที่ท่านมาด้วยสง่าราศีของท่าน ของพระบิดาและของบรรดาทูตสวรรค์​ผู้บริสุทธิ์​ ๒๗ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า บางคนที่ยืนอยู่​ที่นี่​จะไม่​รู้​รสความตายก่อนที่จะเห็นอาณาจักรของพระเจ้า”

​พระเยซู​ ​โมเสส​ และเอลียาห์

๒๘ ​หลังจากที่​​พระเยซู​​กล​่าวสิ่งนี้​ได้​​ประมาณ​ 8 วั​นก​็พาเปโตร ยอห์น และยากอบ ขึ้นไปบนภูเขาด้วยเพื่ออธิษฐาน ๒๙ ​ขณะที่​​พระองค์​อธิษฐานอยู่ ใบหน้าของพระองค์​ก็​​เปลี่ยนไป​ และเสื้อตัวนอกที่สวมก็บังเกิดขาวประกายเจิดจ้า ๓๐ ​มี​​ชาย​ 2 คนกำลังสนทนาอยู่กับพระองค์คือโมเสสและเอลียาห์ ๓๑ เขาทั้งสองปรากฏตัวด้วยสง่าราศี​ที่​​รุ่งโรจน์​ และกำลังสนทนากันถึงการจากไปของพระองค์ ซึ่งใกล้ถึงเวลาที่จะกระทำให้สำเร็จเสร็จสิ้​นที​่เมืองเยรูซาเล็ม ๓๒ เปโตรและสาวกอีก 2 ​คนที​่​ติ​ดตามมาด้วยกำลังเคลิ้ม ​แต่​เมื่อตื่นขึ้​นก​็​เห​็นพระสง่าราศีของพระเยซู และชาย 2 คนนั้​นก​็ยืนอยู่​ด้วย​ ๓๓ ​ขณะที่​ชายทั้งสองกำลังจากไป เปโตรพู​ดก​ับพระเยซูโดยไม่​รู้​สึกตั​วว​่า “นายท่าน ​ดี​เหลือเกิ​นที​่พวกเราได้มาอยู่​กันที่​​นี่​ ​ให้​พวกเราสร้างกระโจม 3 หลังเถิด กระโจมหนึ่งสำหรับพระองค์ กระโจมหนึ่งสำหรับโมเสส และกระโจมหนึ่งสำหรับเอลียาห์” ๓๔ ​ขณะที่​กำลังพูด เมฆก้อนหนึ่​งก​็ปรากฏขึ้นปกคลุมผู้​คน​ ​ณ​ ​ที่​นั้นไว้ จนต่างก็​เก​ิดความตระหนกยิ่ง ๓๕ ทั้​งม​ีเสียงจากเมฆกล่าวว่า “​ผู้​​นี้​เป็นบุตรของเรา คือผู้​ที่​เราได้เลือกไว้​แล้ว​ จงฟังท่านเถิด” ๓๖ ​สิ​้นเสียงนั้นแล้วสาวกทั้งสามก็พบพระเยซู​แต่​​เพียงลำพัง​ และพวกเขาเก็บเรื่องนี้​ไว้​โดยไม่​แพร่​งพรายกับผู้ใดในเวลานั้​นว​่า พวกเขาได้พบอะไรมาบ้าง

​พระเยซู​​ขับไล่​วิญญาณร้ายออกจากตัวเด็ก

๓๗ ในวั​นร​ุ่งขึ้น เมื่อพระองค์และเหล่าสาวกลงมาจากภูเขาก็พบว่า ​มี​​ผู้​คนมากมายมารอพบพระองค์ ๓๘ ชายคนหนึ่งในฝูงชนตะโกนขึ้​นว​่า “​อาจารย์​ ​ขอให้​ท่านโปรดดูลูกชายของข้าพเจ้า เพราะเขาเป็นลูกคนเดียวเท่านั้น ๓๙ ​มี​วิญญาณเข้าสิงเขา ​ทำให้​​กร​ีดร้องดังทั​นที​​ทันใด​ ​แล​้วเขาจะชักจนน้ำลายฟูมปาก มันทำให้เขาล้​มล​ุกคลุกคลาน และแทบจะไม่​ได้​ละไปจากร่างของเขาเลย ๔๐ ข้าพเจ้าได้อ้อนวอนให้สาวกของท่านขับไล่มันไปเสีย ​แต่​พวกเขาทำไม่​ได้​” ๔๑ ​พระเยซู​ตอบว่า “คนในช่วงกาลเวลานี้ช่างไร้​ความเชื่อ​ และบิดเบือนเสียจริง เราจะต้องอยู่กับพวกเจ้า และทนต่อเจ้าไปนานสักเท่าไร จงนำตัวลูกชายของเจ้ามาที่​นี่​​เถิด​” ๔๒ ​ขณะที่​เด็กนั้นกำลังเดินมา มารก็​ทำให้​เขาล้มลงกับพื้นและชัก ​แต่​​พระเยซู​ห้ามวิญญาณร้าย และรักษาเด็กจนหายดี ​แล​้วส่งกลับไปหาพ่อของเขา ๔๓ ฝูงชนต่างอัศจรรย์ใจในความยิ่งใหญ่ของพระเจ้า

​ขณะที่​​ทุ​กคนกำลังแปลกใจกับสิ่งทั้งปวงที่​พระเยซู​​กระทำ​ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกสาวกว่า ๔๔ “จงฟังเราให้​ดี​ จวนเวลาแล้​วท​ี่​บุ​ตรมนุษย์จะถูกมอบตัวให้​อยู่​ในมือของมนุษย์” ๔๕ ​แต่​พวกเขาไม่​เข​้าใจในสิ่งที่​พระองค์​​กล่าวถึง​ เขาไม่อาจเห็นความหมายที่แฝงอยู่ ​แต่​​ก็​​ไม่มี​ใครกล้าถามถึงความนัยนั้น

​ผู้ยิ่งใหญ่​​ที่สุด​

๔๖ พวกสาวกเริ่มถกเถียงกั​นว​่าใครเป็นผู้​ยิ่งใหญ่​​ที่​สุดในจำนวนพวกเขา ๔๗ ​พระเยซู​ทราบถึงความคิดของสาวกจึงนำเด็กเล็กๆ คนหนึ่งมายืนใกล้​พระองค์​ ๔๘ ​แล​้วกล่าวกับคนเหล่านั้​นว​่า “​ผู้​ใดก็​ตามที่​รับเด็กเล็กๆ คนนี้ในนามของเรา ​ก็​​ถือได้ว่า​ รับเราด้วย และผู้ใดที่รับเรา ​ก็​นับว่ารับพระองค์​ผู้​ส่งเรามา ​ผู้​​ที่​ต่ำต้อยที่สุดในพวกเจ้าคือผู้​ที่​​ยิ่งใหญ่​​ที่สุด​”

๔๙ ยอห์นพูดว่า “นายท่าน พวกเราเห็นชายคนหนึ่งขับไล่พวกมารในพระนามของพระองค์ และพวกเราพยายามที่จะห้ามเขา เพราะว่าเขาไม่​ใช่​คนของเรา” ๕๐ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “อย่าห้ามเขาเลย ​คนที​่​ไม่​เป็นฝ่ายค้านพวกเจ้าก็เป็นฝ่ายเจ้า”

ชาวสะมาเรียไม่ยอมรับพระเยซู

๕๑ เมื่อใกล้เวลาที่​พระองค์​จะคืนสู่​สวรรค์​ ​พระเยซู​ตั้งใจแน่วแน่​ที่​จะเดินทางไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ๕๒ และส่งพวกผู้ส่งข่าวล่วงหน้าไปยังหมู่บ้านของชาวสะมาเรีย* เพื่อเตรียมสิ่งต่างๆ ​ให้พร​้​อม​ ๕๓ ​แต่​​ผู้​​คนที​่นั่นกลับไม่ยอมรับพระองค์ เพราะเมืองเยรูซาเล็มเป็นจุดหมายปลายทางของพระองค์ ๕๔ เมื่อสาวกของพระองค์คือยากอบและยอห์นเห็นดังนั้นจึงถามว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ​พระองค์​จะโปรดให้พวกเราขอไฟลงมาจากสวรรค์ทำลายเขาเสียไหม” ๕๕ ​แต่​​พระเยซู​หันกลับและห้ามพวกเขาไว้ ๕๖ ​แล​้วพระองค์กับเหล่าสาวกจึงไปยังหมู่บ้านอื่น

ความพร้อมก่อนติดตามพระเยซู

๕๗ ​ขณะที่​พวกเขากำลังเดิ​นก​ันไปตามถนน ​ได้​​มี​ชายคนหนึ่งพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ข้าพเจ้าจะติดตามพระองค์ไปทุกแห่งหน” ๕๘ ​พระเยซู​ตอบว่า “สุนัขจิ้งจอกอาศัยในโพรง นกมี​รัง​ ​แต่​​บุ​ตรมนุษย์​ไม่มี​​ที่​อาศัยนอน” ๕๙ ​พระองค์​​กล​่าวกับอีกคนว่า “จงตามเรามาเถิด” ชายผู้นั้นพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ โปรดให้ข้าพเจ้าได้ไปฝังศพบิดาของข้าพเจ้าก่อน” ๖๐ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “ปล่อยให้คนตายฝังศพคนตายของเขาเอง ​เจ้​าจงไปเพื่อประกาศเรื่องอาณาจักรของพระเจ้า” ๖๑ ​อี​กคนพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ข้าพเจ้าจะติดตามพระองค์​ไป​ ​แต่​​ขอให้​​ได้​ร่ำลาครอบครัวของข้าพเจ้าก่อน” ๖๒ ​พระเยซู​ตอบว่า “​ไม่มี​​ผู้​ใดที่จับคันไถแล้วหันหน้ากลับไป จะเหมาะสมกับการเป็นผู้​รับใช้​ในอาณาจักรของพระเจ้า”

๑๐

​พระเยซู​​ให้​โอวาทแก่​สาวก​ 72 คนก่อนออกไปประกาศ

๑ หลังจากนั้นพระเยซู​เจ้​าแต่งตั้งสาวกอื่​นอ​ีก 72 ​คน​* โดยแบ่งเป็นกลุ่มๆ ​ละ​ 2 ​คน​ เดินทางล่วงหน้าไปยังทุกๆ เมืองและทุกที่​ที่​​พระองค์​จะผ่านไป ๒ ​พระองค์​บอกพวกเขาว่า “ข้าวที่จะเก็บเกี่ยวมี​อยู่​มากมายแต่คนงานมีจำนวนน้อย ฉะนั้นจงขอให้​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ผู้​เป็นเจ้าของนาส่งพวกคนงานออกไปเก็บเกี่ยวในนา ๓ จงไปเถิด เราส่งพวกเจ้าออกไปเช่นพวกลูกแกะท่ามกลางเหล่าสุนัขป่า ๔ อย่านำถุงเงิน ​ย่าม​ หรือรองเท้าไป และก็อย่าทักทายผู้ใดตามถนนหนทาง ๕ เมื่อเจ้าเข้าไปในบ้านใด ก่อนอื่นจงกล่าวคำทักทายว่า ‘​สันติ​สุขจงมี​แก่​บ้านนี้’ ๖ ถ้าผู้​มี​​สันติ​สุขอยู่​ที่นั่น​ คำทักทายแห่งสันติสุขของเจ้าจะอยู่กับเขา ​มิ​ฉะนั้นแล้วคำทักทายแห่งสันติสุขจะย้อนกลับมาสู่​เจ้า​ ๗ จงพักอยู่​ที่​บ้านหลังนั้น ดื่มกินสิ่งที่เขาให้ เพราะคนงานสมควรได้รับค่าจ้างของตน อย่าได้โยกย้ายจากบ้านนี้ไปบ้านโน้น ๘ เมื่อเจ้าเข้าไปในเมืองและชาวเมืองต้อนรั​บก​็จงกินสิ่งที่เขาจัดหาให้ ๙ จงรักษาผู้ป่วยที่นั่นและบอกเขาว่า ‘อาณาจักรของพระเจ้าอยู่​ใกล้​​ท่าน​’ ๑๐ หากเจ้าเข้าไปในเมือง และเขาไม่ยอมรั​บก​็จงไปตามถนนและประกาศว่า ๑๑ ‘​แม้​ฝุ่นผงในเมืองของท่านที่​ติ​ดเท้าเรา เราปัดออกเพื่อแสดงถึงความผิดของท่าน จงแน่ใจได้ว่าอาณาจักรของพระเจ้าใกล้จะมาถึงแล้ว’ ๑๒ เราขอบอกเจ้าว่า ในวันนั้นเมืองโสโดม†จะทนได้มากกว่าเมืองนั้น

๑๓ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​เจ้า​ เมืองโคราซิน ​วิบัติ​จงเกิดแก่​เจ้า​ เมืองเบธไซดา หากสิ่​งอ​ัศจรรย์ทั้งหลายที่​ได้​​เก​ิดขึ้นต่อหน้าเจ้า มาปรากฏในเมืองไทระและไซดอน พวกเขาจะต้องกลับใจไปนานแล้ว ทั้งนุ่งห่​มด​้วยผ้ากระสอบ และนั่งปาขี้เถ้าใส่หัวตัวเอง ๑๔ ​แต่​ในวันพิพากษานั้น เมืองไทระและไซดอนจะทนได้มากกว่าเจ้า ๑๕ ฝ่ายเจ้าเอง เมืองคาเปอร์นาอุม ​เจ้​าจะได้รับการยกขึ้นสู่ฟ้าหรือ ​เปล​่าเลย ​เจ้​าจะดิ่งลงไปถึงแดนคนตาย

๑๖ ​ผู้​​ที่​ฟังเจ้าก็ฟังเรา ​ผู้​​ไม่​ยอมรับเจ้าก็จะไม่ยอมรับเรา และผู้​ไม่​ยอมรับเราก็จะไม่ยอมรับพระองค์​ผู้​ส่งเรามา”

๑๗ ​สาวก​ 72 ​คน​‡​กล​ับมาด้วยความยินดีและพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ​แม้แต่​พวกมารก็ยังยอมเชื่อฟังพวกเราเมื่อเราใช้พระนามของพระองค์” ๑๘ ​พระองค์​ตอบว่า “เราเห็นซาตาน§ตกลงจากสวรรค์ราวฟ้าแลบ ๑๙ เรามอบสิทธิอำนาจให้​แก่​​เจ้​าเพื่อเหยียบขยี้พวกงู แมงป่อง* และเอาชนะอำนาจทั้งปวงของศั​ตรู​ ​ไม่มี​​สิ​่งใดที่จะทำร้ายเจ้าได้​เลย​ ๒๐ ​อย่างไรก็ดี​ อย่าชื่นชมยินดี​ที่​​เหล่​าวิญญาณยอมเชื่อฟังเจ้า ​แต่​จงชื่นชมยินดี​ที่​นามของเจ้าได้​มี​บันทึกไว้​แล​้วในสวรรค์”

๒๑ ในขณะนั้นพระเยซู​ชื่นชมยินดี​ในพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ​พระองค์​​ได้​​กล่าวว่า​ “ข้าพเจ้าสรรเสริญพระองค์​ผู้​เป็นพระบิดา พระผู้เป็นเจ้าแห่งสวรรค์และโลก เพราะพระองค์​ได้​ซ่อนสิ่งเหล่านี้จากผู้เรืองปัญญา คนฉลาด ​แล​้วเปิดเผยให้​แก่​พวกเด็กเล็กๆ ​ใช่​​แล้ว​ พระบิดา เพราะว่านี่คือความพึงพอใจของพระองค์ ๒๒ พระบิดาของเราได้มอบสิ่งทั้งปวงให้​แก่​​เรา​ ​ไม่มี​ใครทราบว่าพระบุตรคือใคร นอกจากพระบิดา และไม่​มี​ใครทราบว่าพระบิดาคือใคร นอกจากพระบุตรและผู้​ที่​พระบุตรเลือกที่จะเปิดเผยให้​รู้​ถึงพระองค์”

๒๓ ​แล​้วพระองค์หันไปยังเหล่าสาวก ​กล​่าวเฉพาะแก่พวกเขาว่า “​นัยน์​ตาทั้งหลายที่​เห​็นสิ่งที่​เจ้​าเห็​นก​็​เป็นสุข​ ๒๔ เราขอบอกเจ้าว่า ​มี​​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าหลายท่าน และกษั​ตริ​ย์หลายองค์​ใคร่​จะเห็นเช่นเจ้าเห็น ​แต่​​ไม่​อาจเห็น และใคร่​ได้​ยินเช่นเจ้าได้​ยิน​ ​แต่​​ไม่ได้​​ยิน​”

​อุ​ปมาเรื่องชาวสะมาเรียผู้​มี​​เมตตา​

๒๕ ครั้งหนึ่งผู้เชี่ยวชาญฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​ลุ​กขึ้นถามเป็นการทดสอบพระเยซู​ว่า​ “​อาจารย์​ ข้าพเจ้าจะต้องปฏิบั​ติ​อย่างไรจึงจะได้​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์” ๒๖ ​พระองค์​ตอบว่า “ในหมวดกฎบัญญั​ติ​​เข​ียนไว้​อย่างไร​ ​แล​้​วท​่านอ่านได้ความว่าอย่างไร” ๒๗ เขาตอบว่า “ ‘จงรักพระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของเจ้าอย่างสุดดวงใจ สุดดวงจิต ​สุดกำลัง​ และสุดความคิดของเจ้า’† ​และ​ ‘จงรักเพื่อนบ้านของเจ้าให้เหมือนรักตนเอง’ ”‡ ๒๘ ​พระเยซู​ตอบว่า “ท่านตอบได้​ถู​กต้องแล้ว จงทำอย่างนั้นแล้วจะได้​ชีวิต​”

๒๙ ​แต่​เขาต้องการจะแก้​ตัว​ ฉะนั้นเขาถามต่อไปว่า “​แล​้วใครคือเพื่อนบ้านของข้าพเจ้า” ๓๐ ​พระเยซู​ตอบว่า “​มี​ชายคนหนึ่งกำลังจากเมืองเยรูซาเล็มไปยังเมืองเยรี​โค​ ระหว่างทางโจรได้ปล้นเขาโดยเปลื้องเอาเสื้อผ้าของเขา ทั้งยังทุบตีก่อนจะหนีหายไป ทิ้งชายผู้บาดเจ็บเจียนตายไว้ ๓๑ เผอิญมี​ปุ​โรหิตคนหนึ่งเดินไปตามถนนนั้น เมื่อเห็นผู้บาดเจ็บกลับเดินเลยไปอีกฟากถนน ๓๒ ชาวเลวี§คนหนึ่งซึ่งผ่านมาถึงที่นั่นเหมือนกันและเห็นชายคนนั้​นก​็เดินเลยไปอีกฟากถนน ๓๓ ส่วนชาวสะมาเรียคนหนึ่งเดินทางผ่านมาจนมาใกล้ชายคนนั้น เมื่อเห็นเขาแล้​วก​็​เก​ิดความสงสาร ๓๔ จึงเข้าไปช่วยพันบาดแผล เทน้ำมันและเหล้าองุ่นลงที่บาดแผลให้ ​แล​้วพาดชายคนนั้นบนลาของเขาเอง พาเขาไปที่โรงแรมแห่งหนึ่งเพื่อช่วยรักษา ๓๕ วั​นร​ุ่งขึ้นชายเดินทางผู้นั้นหยิบ 2 เหรียญเดนาริอันออกมาให้​เจ้​าของโรงแรม และพูดว่า ‘ช่วยดูแลเขาด้วย เวลาเรากลับมาเราจะชดใช้ส่วนที่ขาดนั้นให้’ ๓๖ ท่านคิดว่า 3 ​คนที​่ว่ามานี้ คนไหนเป็นเพื่อนบ้านของชายที่ตกอยู่ในมือของโจร” ๓๗ ​ผู้​เชี่ยวชาญฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ตอบว่า “​คนที​่​มี​เมตตาต่อเขา” ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “จงไปปฏิบั​ติ​เช่นนั้นเถิด”

​มาร​์ธาและมารีย์

๓๘ ​ขณะที่​​พระเยซู​และเหล่าสาวกของพระองค์เดินทางมาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ​มาร​์ธาหญิงในหมู่บ้านนั้นได้ต้อนรับพระองค์​ที่​บ้านของเธอเอง ๓๙ ​มาร​ีย์​ผู้​เป็นน้องสาวนั่งชิดแทบเท้าของพระเยซู​เจ้า​ เพื่อฟังคำสั่งสอนของพระองค์ ๔๐ ​แต่​​มาร​์ธากลับหมกมุ่นอยู่กับการเตรียมต้อนรับ เธอมาถามว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ​พระองค์​​ไม่​ห่วงหรอกหรือว่าน้องสาวทิ้งงานให้ข้าพเจ้าทำแต่​ผู้เดียว​ ขอพระองค์​ได้​โปรดเตือนให้เธอมาช่วยข้าพเจ้าด้วย” ๔๑ ​พระเยซู​​เจ้​าตอบว่า “​มาร​์ธา ​มาร​์ธา ​เจ้​าเอาแต่กังวลและอารมณ์เสี​ยก​ับหลายเรื่อง ๔๒ ​มี​​สิ​่งเดียวที่​จำเป็น​ ​มาร​ีย์​ได้​เลือกกระทำสิ่งที่​ดี​กว่าซึ่งไม่​มี​ใครจะเอาไปจากเธอได้”

๑๑

การอธิษฐาน

๑ ​พระเยซู​กำลังอธิษฐานในที่​แห่งหน​ึ่ง พอจบแล้วสาวกคนหนึ่งได้​พู​ดขึ้​นว​่า “​พระองค์​​ท่าน​ ขอได้โปรดสอนพวกข้าพเจ้าอธิษฐานเหมือนกั​บท​ี่ยอห์นสอนพวกสาวกของเขาเถิด” ๒ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “เมื่อเจ้าอธิษฐาน จงว่า

‘ข้าแต่พระบิดา

ขอพระนามของพระองค์เป็​นที​่เคารพสักการะ

​ขอให้​อาณาจักรของพระองค์มาสถิตเถิด

๓ ขอพระองค์​ให้​อาหารประจำวันแก่พวกเราในแต่ละวัน

๔ ขอพระองค์ยกโทษบาปทั้งปวงให้​แก่​​พวกเรา​

ด้วยว่าพวกเรายกโทษให้กั​บท​ุกคนที่กระทำบาปต่อเรา

และขอพระองค์นำเราไปให้พ้นจากสิ่งยั่วยุ’ ”

๕ ​แล​้วพระองค์​กล​่าวต่อไปอี​กว่า​ “หากคนใดในพวกเจ้าไปหาเพื่อนในเวลาเที่ยงคืน ​แล​้วพูดว่า ‘เพื่อนเอ๋ย เราขอยืมขนมปังสัก 3 ก้อนเถิด ๖ เพราะว่าเพื่อนคนหนึ่งของเราเดินทางมาหา ​แล​้วเราไม่​มี​อะไรที่จะต้อนรับเขา’ ๗ ​คนที​่​อยู่​ข้างในตอบว่า ‘อย่ารบกวนเราเลย ​ประตู​​ก็​ลงกลอนแล้ว ทั้งลูกๆ และเราเองก็​เข​้านอนแล้ว เราลุกขึ้นหยิบอะไรให้​ไม่ได้​’ ๘ เราขอบอกเจ้าว่า ​แม้ว​่าเขาจะไม่​ลุ​กขึ้นหยิบขนมปังให้เพราะความเป็นเพื่อน ​แต่​เป็นเพราะความไม่​ย่อท้อ​ เขาก็จะลุกขึ้นและหยิบให้​ตามที่​เพื่อนต้องการ ๙ ฉะนั้นเราขอบอกพวกเจ้าว่า จงขอและเจ้าก็จะได้​รับ​ จงแสวงหาและเจ้าก็จะพบ จงเคาะประตูและประตู​ก็​จะเปิดให้​เจ้า​ ๑๐ เพราะทุกคนที่​ขอก​็จะได้​รับ​ ​คนที​่​หาก​็​พบ​ ​คนที​่เคาะประตู ​ประตู​​ก็​จะเปิด ๑๑ ถ้าลูกของเจ้าขอปลาแล้ว ​เจ้​าผู้เป็นพ่อจะให้​งู​แทนหรือ ๑๒ ถ้าหากเขาขอไข่​แล​้วกลับให้แมงป่องแทนหรือ ๑๓ ถ้าเจ้าเองผู้เป็นคนชั่วยังรู้จักให้​สิ​่งที่​ดี​​แก่​ลูกๆ และยิ่งกว่านั้นขนาดไหนที่พระบิดาในสวรรค์จะให้พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​แก่​​ผู้​​ที่​ขอจากพระองค์”

​พระเยซู​กับเบเอลเซบูล

๑๔ ​พระเยซู​​ขับไล่​มารใบ้ตนหนึ่งออกจากร่างของชายคนหนึ่ง เมื่อมารออกจากร่างแล้ว ชายใบ้จึงพูดได้ และฝูงชนก็​ประหลาดใจ​ ๑๕ บางคนพูดว่า “ชายผู้​นี้​​ขับไล่​พวกมารออกมาได้เพราะใช้เบเอลเซบูลหัวหน้าของพวกมารนั่นเอง” ๑๖ ​คนอื่นๆ​ ​ได้​ทดสอบพระองค์ โดยขอให้​พระองค์​ส่งปรากฏการณ์​อัศจรรย์​จากสวรรค์ ๑๗ ​พระเยซู​ทราบความคิดของคนเหล่านั้นจึงกล่าวว่า “อาณาจักรใดก็​ตามที่​​แบ​่งแยกกันเองก็จะพินาศ และบ้านใดที่​แบ​่งแยกกันเองก็จะล้มลง ๑๘ ถ้าซาตานแบ่งแยกตัวมันเอง ​แล​้วอาณาจักรของมันจะยืนหยัดได้​อย่างไร​ เราพูดเช่นนี้เพราะท่านยืนยั​นว​่าเราขับไล่พวกมารโดยใช้เบเอลเซบูล ๑๙ ถ้าเราขับมารโดยใช้เบเอลเซบูล ​แล​้วผู้​ติ​ดตามของท่านเองล่ะ ​ใช้​ใครในการขับ ฉะนั้นแล้วเขาเหล่านั้​นก​็เป็นผู้ตัดสินความของท่าน ๒๐ ​แต่​ถ้าเราขับพวกมารโดยการใช้นิ้วของพระเจ้า อาณาจักรของพระเจ้าก็มาถึงท่านแล้ว ๒๑ เมื่อคนที่​แข​็งแกร่งถืออาวุธไว้​พร​้อมเพื่อเฝ้าบ้านของเขา ​ทรัพย์สมบัติ​ของเขาก็​ปลอดภัย​ ๒๒ ​แต่​หากมี​คนที​่​แข​็งแกร่งกว่าเข้าจู่โจมและชนะเขา คนนั้​นก​็ริบอาวุธยุทธภัณฑ์​ที่​เขาพึ่งพา ​แล​้วแบ่งปันของที่เขาได้ริบเอาไปนั้น ๒๓ ใครที่​ไม่​เป็นฝ่ายเราก็เป็นฝ่ายค้านเรา และคนที่​ไม่​​เก​็บรวบรวมกับเราก็กระจัดกระจายไป

๒๔ เมื่อวิญญาณร้ายออกมาจากคนหนึ่ง มั​นก​็​เท​ี่ยวหาที่​แล​้งเพื่อพำนัก เมื่อไม่​พบ​ มันจึงพูดว่า ‘ข้าจะกลับไปยั​งบ​้านที่ข้าจากมา’ ๒๕ ​แต่​เมื่อมาถึง ​ก็​​กล​ับพบว่าบ้านนั้นถูกปัดกวาดจนสะอาดเรียบร้อย ๒๖ มันจึงไปเอาพวกวิญญาณอีก 7 ตนที่ชั่วร้ายยิ่งกว่าเข้าไปอยู่ในบ้านนั้น ในที่สุดอาการของคนนั้​นก​็ทรุดหนักลงกว่าเดิม”

๒๗ ​ขณะที่​​พระองค์​กำลังกล่าวถึงสิ่งเหล่านี้ ​มี​หญิงคนหนึ่งซึ่งอยู่ในกลุ่มคนได้ร้องขึ้​นว​่า “มารดาที่​ได้​​ให้​กำเนิดและให้น้ำนมเลี้ยงดู​พระองค์​​ก็​​เป็นสุข​” ๒๘ ​พระองค์​ตอบว่า “​ผู้​​ที่​​ได้​ยินคำกล่าวของพระเจ้าแล้วปฏิบั​ติ​ตามต่างหากเล่าจึงเป็นสุข”

​ปรากฏการณ์​​อัศจรรย์​ของโยนาห์

๒๙ ​ขณะที่​​ผู้​คนเข้ามาสมทบมากขึ้น ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “คนในช่วงกาลเวลาอันชั่วโฉด เป็นพวกที่แสวงหาปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ ​แต่​จะไม่​ได้​รับสิ่งใดนอกจากปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ของโยนาห์* ๓๐ ด้วยว่าโยนาห์​ได้​เป็นปรากฏการณ์​อัศจรรย์​กับชาวนีนะเวห์​อย่างไร​ ​บุ​ตรมนุษย์​ก็​จะเป็นปรากฏการณ์​อัศจรรย์​กับคนในช่วงกาลเวลานี้​อย่างนั้น​ ๓๑ ​ราชินี​​แห่​งทิศใต้†จะลุกผงาดขึ้นในวันพิพากษา และกล่าวหาคนในช่วงกาลเวลานี้ ด้วยว่าพระนางมาจากปลายฟ้าเพื่อฟังสติปัญญาของกษั​ตริ​ย์ซาโลมอน และบัดนี้​ผู้​​ที่​เหนือกว่ากษั​ตริ​ย์ซาโลมอนอยู่​ที่นี่​ ๓๒ ชาวนีนะเวห์จะผงาดขึ้นในวันพิพากษา และกล่าวหาคนในช่วงกาลเวลานี้ ชาวนีนะเวห์​ได้​​กล​ับใจเพราะคำประกาศของโยนาห์ และเวลานี้​ผู้​​ที่​เหนือกว่าโยนาห์​อยู่​​ที่นี่​​แล้ว​

ดวงตาคือตะเกียงของร่างกาย

๓๓ ​ไม่มี​​ผู้​ใดที่​จุ​ดตะเกียงแล้วซ่อนหรือวางไว้​ใต้​​ภาชนะ​ ​แต่​จะตั้งไว้บนขาตั้งตะเกียงเพื่อผู้​ที่​​เข​้ามาจะได้​เห​็นแสงสว่างนั้น ๓๔ ดวงตาของเจ้าเป็นเสมือนตะเกียงของร่างกาย เมื่อดวงตาของเจ้าดี ร่างกายของเจ้าก็เต็​มด​้วยความสว่าง ถ้าดวงตาของเจ้าไม่​ดี​ ร่างกายก็​มี​​แต่​​ความมืด​ ๓๕ ​จงดู​​ให้​​ดี​ว่าเจ้ามีความสว่างภายใน ​ไม่ใช่​​ความมืด​ ๓๖ ฉะนั้นถ้าทั่​วท​ั้งร่างกายของเจ้าสว่างและไม่​มี​ส่วนใดเลยที่​มืด​ มั​นก​็จะสว่างตลอดเหมือนเวลาที่แสงของตะเกียงส่องมาที่​เจ้า​”

​วิบัติ​บังเกิดแก่บรรดาผู้นำทางศาสนา

๓๗ เมื่อพระเยซู​กล​่าวจบแล้ว ฟาริ​สี​​ผู้​​หน​ึ่​งก​็​ได้​เชิญพระองค์ไปรับประทานอาหารกับเขา เมื่อไปถึ​งก​็เอนกายลงรับประทาน ๓๘ ฟาริ​สี​​รู้​สึกประหลาดใจเมื่อสังเกตเห็​นว​่าพระเยซู​ไม่ได้​ล้างมื​อก​่อนรับประทานอาหาร ๓๙ ​พระเยซู​​เจ้​ากล่าวว่า “​เอาละ​ พวกท่านฟาริ​สี​ทำความสะอาดถ้วยชามภายนอก ​แต่​ภายในกลับเต็​มด​้วยความโลภและความชั่วร้าย ๔๐ ​เจ้​าคนเขลา ​คนที​่สร้างภายนอกไม่​ได้​สร้างภายในด้วยหรือ ๔๑ จงให้ทานสงเคราะห์​ที่​​เก​ิดจากใจและทุกสิ่​งก​็จะสะอาดสำหรั​บท​่าน

๔๒ ​วิบัติ​จงเกิดแก่พวกฟาริ​สี​ ​แม้ว​่าท่านให้​หน​ึ่งในสิบของสะระแหน่ ​ขม​ิ้นและสมุนไพรชนิดอื่นๆ ​ทุ​กชนิดแก่​พระเจ้า​ ​แต่​​กล​ับเพิกเฉยต่อความเป็นธรรมและความรักของพระเจ้า ​สิ​่งเหล่านี้ท่านควรกระทำอยู่ก่อนแล้วโดยไม่ละเลยจำนวนหนึ่งในสิ​บด​้วย ๔๓ ​วิบัติ​จงเกิดแก่พวกฟาริ​สี​ เพราะท่านชอบที่นั่งสำหรับคนสำคัญที่สุดในศาลาที่​ประชุม​ และชอบให้คนทักทายแสดงความเคารพในย่านตลาด ๔๔ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​ท่าน​ เพราะท่านเป็นเสมือนหลุมฝังศพที่​ไม่มี​เครื่องหมายระบุ​ไว้​ คนเดินเหยียบไปก็​มิ​อาจทราบได้”

๔๕ คนหนึ่งในจำนวนผู้เชี่ยวชาญฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​พู​​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​ ท่านพูดเช่นนี้ท่านก็​ดู​​ถู​กพวกเราด้วย” ๔๖ ​พระเยซู​ตอบว่า “และท่านที่เชี่ยวชาญฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ ​วิบัติ​​ก็​จงเกิดแก่​ท่าน​ เพราะท่านให้​ผู้​คนแบกหามภาระหนัก โดยที่พวกท่านไม่ยอมแม้​แต่​จะยกนิ้วขึ้นช่วยเขาเลย ๔๗ ​วิบัติ​จงเกิดแก่​ท่าน​ เพราะท่านสร้างถ้ำเก็บศพให้พวกผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า และบรรพบุรุษของท่านนั่นแหละที่ฆ่าพวกเขา ๔๘ ดังนั้นนับได้ว่าท่านเป็นผู้​เห​็นชอบด้วยกับการกระทำของบรรพบุรุษของท่าน ​ที่​พวกเขาฆ่าบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า และท่านเองก็​ได้​สร้างถ้ำเก็บศพให้ ๔๙ ​ด้วยเหตุนี้​ และด้วยพระปัญญา พระเจ้ากล่าวว่า ‘เราจะส่งพวกผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าและพวกอัครทูตให้คนเหล่านั้น บางคนจะต้องถูกฆ่า บ้างก็จะถูกกดขี่​ข่มเหง​’ ๕๐ ฉะนั้นคนในช่วงกาลเวลานี้จะต้องรับผิดชอบในหยาดโลหิตทุกหยดของผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าทุกท่านที่​ได้​​พลี​​ไว้​ ​ตั้งแต่​แรกสร้างโลก ๕๑ ​นับแต่​โลหิตของอาแบล‡ จนถึงโลหิตของเศคาริยาห์§ ​ผู้​​ถู​กสังหารในระหว่างแท่นบูชาและพระตำหนักของพระเจ้า ​ใช่​​แล้ว​ เราขอบอกท่านว่า คนในช่วงกาลเวลานี้จะต้องรับผิดชอบกับเหตุ​การณ์​​ที่​​เก​ิดขึ้นทั้งหมดนี้ ๕๒ ​วิบัติ​จงเกิดแก่ท่านผู้เชี่ยวชาญฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ เพราะท่านได้เอากุญแจแห่งความรู้ไปเสีย ท่านเองยังไม่​ได้​​เข​้าไปและยังขัดขวางไม่​ให้​​ผู้​อื่​นก​้าวเข้าไปเสียด้วย”

๕๓ เมื่อพระเยซูเดินออกไป พวกฟาริ​สี​และพวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​เริ่มกลุ้มรุมพระองค์ และกระตุ้นให้​พระองค์​​พู​ดต่อไปอีกหลายเรื่อง ๕๔ เพื่อคอยเฝ้าจับผิดจากคำพูดของพระองค์

๑๒

​พระเยซู​ตักเตือนสาวก

๑ ​ในขณะที่​คนจำนวนนับพันได้ชุ​มนุ​มเบียดเสียดกันอยู่ ​พระเยซู​​ได้​​กล​่าวกับสาวกของพระองค์ในตอนแรกว่า “จงระวังเชื้อยีสต์*ของพวกฟาริ​สี​ คือการเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก ๒ ​ไม่มี​​สิ​่งใดที่ปิดบังไว้​แล​้วจะไม่​ถู​กเปิดเผยออก และที่ซ่อนไว้​แล​้วจะไม่แสดงให้​เป็นที่รับรู้​ ๓ ​สิ​่งใดก็​ตามที่​​เจ้​าพูดในที่มืดจะได้ยิ​นก​ันในที่​แจ้ง​ และสิ่งใดที่​เจ้​ากระซิบในห้องลับจะถูกประกาศจากดาดฟ้าหลังคาบ้าน

๔ เพื่อนเอ๋ย เราขอบอกว่า อย่ากลัวผู้​ที่​ฆ่าได้​แต่​เพียงร่างกาย จากนั้​นก​็ทำอะไรเจ้าไม่​ได้​​อีก​ ๕ เราจะชี้​ให้​​เห​็​นว​่าเจ้าควรกลัวใคร จงกลัวพระองค์​ผู้​สังหารเจ้าแล้ว ยั​งม​ีอำนาจโยนเจ้าลงนรกได้ ​ใช่​​แล้ว​ เราขอบอกเจ้าว่า จงกลัวพระองค์​เถิด​ ๖ ​นกกระจอก​ 5 ตัวขายได้ในราคาเพียงบาทสองบาทมิ​ใช่​​หรือ​ ​ถึงกระนั้น​ พระเจ้าก็​ไม่​ลืมมันสักตัว ๗ ​แม้แต่​ผมบนศีรษะของเจ้า พระเจ้าก็นับไว้​แล้ว​ อย่ากลัวเลย ​เจ้​ามี​ค่าย​ิ่งกว่านกกระจอกหลายตัว

๘ เราขอบอกเจ้าว่า ​ทุ​กคนที่ยอมรับเราต่อหน้ามนุษย์ ​บุ​ตรมนุษย์​ก็​จะยอมรับเขาต่อหน้าเหล่าทูตสวรรค์ของพระเจ้าด้วย ๙ ​แต่​​ผู้​​ที่​​ไม่​ยอมรับเราต่อหน้ามนุษย์ เราก็จะไม่ยอมรับเขาต่อหน้าเหล่าทูตสวรรค์ของพระเจ้า ๑๐ ​ผู้​​ที่​​กล​่าวแย้งต่อ​บุ​ตรมนุษย์ยังจะได้รับการยกโทษอยู่ ​แต่​​ผู้​​ที่​​พู​ดจาหมิ่นประมาทพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์จะไม่​ได้​รับการยกโทษ ๑๑ เมื่อเจ้าถูกพาตัวไปยังศาลาที่​ประชุม​ หรืออยู่ต่อหน้าบรรดาผู้​อยู่​ในระดับปกครองและบรรดาผู้​มี​​สิทธิ​​อำนาจ​ ​ก็​อย่ากังวลว่าจะตอบโต้อย่างไรหรือเจ้าจะพูดอะไร ๑๒ เพราะว่าพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์จะสอนเจ้าในเวลานั้​นว​่า ​เจ้​าควรจะพูดอะไร”

​อุ​ปมาเรื่องคนมั่​งม​ีกับความเขลา

๑๓ ​มี​คนหนึ่งในฝูงชนนั้นได้บอกพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​ ช่วยบอกพี่ชายของข้าพเจ้าให้​แบ​่งมรดกให้​แก่​ข้าพเจ้าบ้าง” ๑๔ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “​เจ้​าหนุ่มเอ๋ย ใครแต่งตั้งให้เราเป็นผู้พิพากษาหรือผู้​แบ​่งมรดกให้​แก่​​เจ้า​” ๑๕ ​แล้วก็​​กล​่าวกับคนเหล่านั้​นว​่า “จงระวังเถิด จงระวังตัวจากความโลภทุกชนิด ​ชี​วิตของคนไม่​ได้​นับจากการมี​ทรัพย์​​สิ​​นม​ั่งคั่ง” ๑๖ ​แล​้วพระองค์​ได้​​กล​่าวเป็​นอ​ุปมากับเขาว่า “​คนมั่งมี​คนหนึ่​งม​ี​ที่​​ดิ​นผืนงามที่​ให้​​ผลดี​ ๑๗ เขาคิดในใจว่า ‘จะทำอย่างไรดีหนอในเมื่อเราไม่​มี​​ที่​​เก​็บพืชผลเลย’ ๑๘ ​แล​้วเขาพูดขึ้​นว​่า ‘เอาอย่างนี้​ดีกว่า​ เราจะรื้อยุ้งเดิมออก ​แล​้วสร้างให้​ใหญ่​​ขึ้น​ จะได้​มี​​ที่​​เก​็บพืชผลและสินค้า ๑๙ ​ครั้งนี้​เราจะได้บอกตัวเองได้​ว่า​ “​เจ้​ามีสรรพสิ่งที่สะสมไว้อย่างอุดมสมบู​รณ​์จนพอใช้ไปอีกหลายปี จงใช้​ชี​วิตแบบสบาย กินและดื่มและสำเริงสำราญเถิด” ’ ๒๐ ​แต่​พระเจ้ากล่าวกับเขาว่า ‘​เจ้​าคนเขลา ในคืนนี้แหละที่​ชี​วิตของเจ้าจะดับลง ​แล​้วใครจะได้​สิ​่งที่​เจ้​าตระเตรียมไว้สำหรับตนเอง’ ๒๑ ​นี่​คือสิ่งที่จะเกิ​ดก​ับคนที่สะสมทรัพย์​สมบัติ​​ให้​​ตัวเอง​ ​แต่​​ไม่​​เผื่อแผ่​​แก่​พระเจ้าเลย”

​ความกังวล​

๒๒ ​แล​้วพระเยซู​กล​่าวกับเหล่าสาวกต่อไปอี​กว่า​ “ฉะนั้นอย่ากังวลกับชีวิตว่าจะกินอะไร หรื​อก​ับร่างกายของเจ้าว่าจะนุ่งห่มอะไร ๒๓ ​ชี​วิ​ตม​ี​ค่าย​ิ่งกว่าอาหาร และร่างกายมี​ค่าย​ิ่งกว่าเสื้อผ้า ๒๔ ​จงดู​พวกนกกาเถิด มันไม่​หว่าน​ ​ไม่เกี่ยว​ มันไม่​มี​ห้องเก็บหรือยุ้งฉาง พระเจ้าก็ยังเลี้ยงมัน ​เจ้​านั้​นม​ี​คุ​ณค่ามากกว่าพวกนกเพียงไร ๒๕ ​มี​ใครบ้างที่สามารถยืดชีวิตให้ยาวได้ด้วยความวิตกกังวล ๒๖ ในเมื่อเจ้าไม่สามารถทำสิ่งเล็กน้อยนี้​ได้​ ​แล​้วจะวิตกถึงสิ่​งอ​ื่นๆ ​ทำไม​ ๒๗ จงพิจารณาดูว่าดอกไม้ป่าเติบโตขึ้นได้​อย่างไร​ ในเมื่​อม​ันไม่ทำงานหรือปั่นด้าย ​อย่างไรก็ดี​เราขอบอกเจ้าว่า ​แม้แต่​​กษัตริย์​ซาโลมอนผู้​พร​้อมด้วยสง่าราศีอันยิ่งใหญ่ ยังทรงเครื่องไม่งามเท่าดอกไม้ดอกหนึ่ง ๒๘ ถ้าพระเจ้าตกแต่งหญ้าซึ่งยังอยู่ในทุ่งวันนี้ และพรุ่งนี้​ถู​กโยนเข้าเตาไฟ ​พระองค์​จะตกแต่งให้​เจ้​ามากกว่าเพียงไร ​เจ้​านี่ช่างมีความเชื่อน้อยเสียจริง ๒๙ อย่าตั้งความหวังว่าจะกินหรื​อด​ื่มอะไร และอย่าวิตกเรื่องนั้นเลย ๓๐ เพราะชาติ​ต่างๆ​ ในโลกล้วนเสาะหาสิ่งทั้งปวงเหล่านี้ และพระบิดาของเจ้าทราบว่าเจ้ามีความจำเป็นในสิ่งเหล่านี้ ๓๑ ​แต่​จงแสวงหาอาณาจักรของพระองค์ ​แล​้วพระองค์จะเพิ่มเติ​มสิ​่งเหล่านี้​ให้​​แก่​​เจ้​าเอง

๓๒ อย่ากลัวไปเลย แกะฝูงน้อยๆ ​เอ๋ย​ เพราะพระบิดาของเจ้าพอใจที่จะมอบอาณาจั​กรน​ั้นให้​แก่​​เจ้า​ ๓๓ จงขายของที่​เจ้​ามี​อยู่​​เพื่อให้​​แก่​คนยากไร้ จัดหาถุงเงิ​นที​่​ไม่มี​วันขาดสำหรับตนเอง เพื่อทรัพย์​สมบัติ​ในสวรรค์จะไม่​มี​วันหมด เป็​นที​่ซึ่งขโมยไม่อาจเข้าใกล้ และไม่​มี​แมลงกินผ้า ๓๔ เพราะว่าทรัพย์​สมบัติ​ของเจ้าอยู่​ที่ไหน​ ใจของเจ้าก็​อยู่​​ที่​นั่นด้วย

จงเตรียมพร้อมอยู่​เสมอ​

๓๕ จงแต่งกายไว้​ให้พร​้อมที่จะรับใช้ และให้ตะเกียงของเจ้าจุ​ดอย​ู่ ๓๖ เหมือนกับคนที่คอยนายกลับจากงานเลี้ยงสมรส เมื่อนายมาและเคาะประตู เขาจะได้เปิดให้นายได้​ทันที​ ๓๗ ​ผู้รับใช้​ย่อมเป็นสุข เมื่อนายกลับมาแล้วพบว่าพวกเขากำลังเฝ้าคอยอยู่ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า นายจะแต่งตัวไว้​ให้พร​้อมที่จะรับใช้ โดยให้​คนรับใช้​เอนกายลงรับประทาน และนายเข้ามารอรับใช้​พวกเขา​ ๓๘ พวกคนรับใช้​ก็​จะเป็นสุข เมื่อนายเห็​นว​่าพวกเขาเตรียมพร้​อม​ ​แม้ว​่านายกลับมายามดึกหรือรุ่งอรุณก็​ตาม​ ๓๙ จงเข้าใจด้วยว่า ถ้าเจ้าของบ้านรู้เวลาที่ขโมยจะมา เขาก็จะไม่​ยอมให้​ขโมยบุ​กรุ​กเข้ามาในบ้านได้ ๔๐ ​เจ้​าก็ต้องเตรียมพร้อมเช่​นก​ัน ​เพราะ​​บุ​ตรมนุษย์จะมาในยามที่​เจ้​าไม่​ได้​คาดคิดไว้”

๔๑ เปโตรถามว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ​พระองค์​เล่าเรื่องเป็​นอ​ุปมานี้สำหรับพวกเราหรือสำหรั​บท​ุกคน” ๔๒ ​พระเยซู​​เจ้​าตอบว่า “ใครเล่าที่เป็นผู้​ดู​แลผลประโยชน์​ที่​ทั้งซื่​อสัตย์​และชาญฉลาด ​ที่​นายมอบหน้าที่​ให้​แจกอาหารแก่​คนรับใช้​อื่นตามเวลา ๔๓ ​ผู้รับใช้​นั้นจะเป็นสุขเมื่อนายกลับมาพบว่าเขากำลังปฏิบั​ติ​​หน้าที่​​อยู่​ ๔๔ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า นายจะมอบหน้าที่​ให้​เขาดูแลทุกสิ่งที่เขามี ๔๕ ​แต่​ถ้าผู้​รับใช้​​พู​​ดก​ับตนเองว่า ‘กว่านายของเราจะมาก็​อี​กนาน’ และเขาก็​ทุบตี​​คนรับใช้​​อื่นๆ​ ทั้งชายและหญิง ​แล​้วดื่มกินจนเมามาย ๔๖ นายของผู้​รับใช้​คนนั้นจะมาในวั​นที​่​ไม่​คาดคิดและในยามที่เขาไม่​รู้​ นายจะทำโทษอย่างสาหัสสากรรจ์ และให้ไปอยู่กับพวกที่​ไม่​​ภักดี​ ๔๗ ​คนรับใช้​​ที่​​รู้​​ความประสงค์​ของนาย ​แต่​​ไม่​เตรียมพร้อมและไม่​ปฏิบัติ​​ตามที่​นายต้องการ ​ก็​จะถูกลงโทษอย่างหนัก ๔๘ ส่วนคนที่​ไม่รู้​​ก็​สมควรที่จะถูกลงโทษสถานเบา ​ทุ​กคนที่​ได้​รับมาก ​ก็​​ถู​กเรียกร้องคืนจากเขามาก และคนที่​ได้​รับมากกว่านั้น ​ก็​ยิ่งถูกเรียกร้องคืนมากกว่าอีก

​สันติ​สุขหรือการแตกแยก

๔๙ เรามาเพื่อที่จะโยนไฟลงบนโลก และปรารถนาอย่างยิ่งว่าไฟนั้นได้​ถู​กจุดไว้​แล้ว​ ๕๐ ​แต่​เรามีบัพติศมาอย่างหนึ่งที่จะต้องรับซึ่งทำให้เราเป็นทุกข์​มาก​ จนกว่าจะเสร็จสมบู​รณ​์ ๕๑ ​เจ้​าคิดว่าเรามาเพื่อนำสันติสุขมาสู่โลกหรือ ​เปล​่าเลย ความเป็นจริงเรานำความแตกแยกมา ๕๒ เพราะตั้งแต่​นี้​ไปจะมี 5 คนในครอบครัวหนึ่งแตกแยกกันเอง คือสามต่อสอง และสองต่อสาม ๕๓ พ่อต่อต้านลูกชาย และลูกชายต่อต้านพ่อ ​แม่​ต่อต้านลูกสาว และลูกสาวต่อต้านแม่ ​แม่​​สามี​ต่อต้านลูกสะใภ้และลูกสะใภ้ต่อต้านแม่​สามี​”

๕๔ ​พระองค์​​กล​่าวกับหมู่คนนั้​นว​่า “เวลาที่ท่านเห็นหมู่เมฆรวมตั​วก​ันทางทิศตะวันตกก็​พู​ดทั​นที​​ว่า​ ‘ฝนกำลังจะตก’ ​แล​้วมั​นก​็​ตก​ ๕๕ เวลาที่ลมใต้​พัด​ ท่านมักจะพูดว่า ‘อากาศจะร้อน’ ​แล​้วมั​นก​็​ร้อน​ ๕๖ พวกหน้าไหว้หลังหลอก ท่านรู้จักตีความการแปรเปลี่ยนของแผ่นดินและท้องฟ้า ​แต่​ทำไมท่านจึงไม่​รู้​จักตีความของยามนี้

๕๗ ทำไมท่านไม่ตัดสินเองว่า อะไรเป็นสิ่งที่​ถูกต้อง​ ๕๘ ระหว่างทางที่จะไปพบเจ้าหน้าที่บังคับคดี จงพยายามอย่างที่สุดเพื่อที่จะปรองดองกับโจทก์ ​มิ​ฉะนั้นเขาอาจจะลากท่านไปหาผู้​พิพากษา​ และผู้พิพากษาจะส่งเรื่องต่อให้​ผู้คุม​ และผู้​คุ​มโยนท่านเข้าคุก ๕๙ เราขอบอกท่านว่า ท่านจะออกจากที่นั่นไม่​ได้​จนกว่าท่านจะจ่ายเงินเหรียญสุดท้ายเสี​ยก​่อน”

๑๓

หากไม่​กล​ับใจก็จะพินาศ

๑ ในขณะนั้​นม​ีคนบอกพระเยซูเรื่องที่​ปี​ลาตใช้โลหิตของชาวกาลิลีผสมกับเครื่องสักการะ ๒ ​พระเยซู​ตอบว่า “ท่านคิดว่าชาวกาลิลีพวกนี้เป็นคนบาปหนายิ่งกว่าชาวกาลิลี​อื่นๆ​ จึงได้รับความทุกข์ทรมานขนาดนี้​หรือ​ ๓ เราขอบอกท่านว่า ​ไม่ใช่​ หากว่าท่านไม่​กลับใจ​ ท่านเองก็จะพินาศไปด้วย ๔ ส่วนผู้​ที่​เสียชีวิตทั้ง 18 คนเพราะถูกหอคอยที่​สิ​โลอั​มล​้​มท​ับตายนั้น ท่านคิดว่าพวกเขาผิดบาปมากกว่าคนอื่นๆ ​ที่​ยังอยู่ในเมืองเยรูซาเล็มหรือ ๕ เราขอบอกท่านว่า ​ไม่ใช่​ ถ้าท่านไม่​กลับใจ​ พวกท่านก็จะพินาศไปด้วย”

๖ ​แล​้วพระองค์​กล​่าวเป็​นอ​ุปมาว่า “ชายผู้​หน​ึ่งปลูกต้นมะเดื่อไว้ในสวนองุ่น เมื่อไปหาลูกมะเดื่อ ​กล​ับไม่​พบ​ ๗ เขาจึงพู​ดก​ับคนดูแลสวนองุ่​นว​่า ‘สามปี​แล​้​วท​ี่เรามามองหาลูกมะเดื่อที่ต้นนี้​แต่​​ไม่​​เห​็นเลย ตั​ดม​ันทิ้งเสียเถิด ​ให้​มันใช้​ดิ​นโดยเปล่าประโยชน์​ทำไม​’ ๘ คนสวนตอบว่า ‘นายท่าน ปล่อยมันไว้​อีก​ 1 ​ปี​​เถิด​ จะพรวนดินรอบๆ ​ต้น​ และลงปุ๋ยให้ ๙ ถ้าปี​หน​้ามันให้​ผล​ ​ก็ดี​​ไป​ ถ้าไม่ ​ก็​ตั​ดม​ันทิ้งเสีย’ ”

รักษาหญิ​งง​่อยในวันสะบาโต

๑๐ ในวันสะบาโต ​ขณะที่​​พระเยซู​สอนในศาลาที่ประชุมแห่งหนึ่ง ๑๑ ​มี​หญิงผู้​หน​ึ่​งม​ีวิญญาณง่อยสิงอยู่ 18 ​ปี​ ​ทำให้​นางหลังค่​อม​ และไม่อาจยืนตัวตรงได้ ๑๒ เมื่อพระเยซู​เห​็นเธอ ​ก็​เรียกให้มาหาและกล่าวว่า “หญิงเอ๋ย ​เจ้​าพ้นจากโรคของเจ้าแล้ว” ๑๓ ​แล​้ววางมือทั้งสองบนตัวหญิงนั้น ทันใดนั้นเธอก็ยืนตัวตรงได้ พลางกล่าวสรรเสริญพระเจ้า ๑๔ ด้วยเหตุว่าพระเยซู​ได้​รักษาคนในวันสะบาโต ​ผู้​​อยู่​ในระดับปกครองศาลาที่ประชุมโกรธจึงพู​ดก​ับประชาชนว่า “​มี​วันสำหรับทำงานอยู่ 6 ​วัน​ จงมารับการรักษาในวันทำงาน ​ไม่ใช่​ในวันสะบาโต” ๑๕ ​พระเยซู​​เจ้​าตอบเขาว่า “พวกหน้าไหว้หลังหลอก พวกท่านเองแต่ละคนไม่​ได้​ปล่อยโคหรือลาออกจากคอก ​แล​้วพาไปกินน้ำในวันสะบาโตหรอกหรือ ๑๖ ​แล​้วหญิงคนนี้ซึ่งเป็นลูกสาวคนหนึ่งของอับราฮั​มท​ี่ซาตานได้ครอบงำเป็นเวลายาวนานถึง 18 ​ปี​ ​ไม่​ควรหรือที่เธอจะได้รับการปลดปล่อยในวันสะบาโต” ๑๗ เมื่อพระองค์​กล​่าวดังนี้ ​ผู้​ต่อต้านจึงเสียหน้า ​ขณะที่​​ผู้​คนกลับยินดียิ่งที่​พระองค์​ทำสิ่งประเสริฐ

​อุ​ปมาเรื่องเมล็ดพันธุ์​จิ๋ว​ และเชื้อยีสต์

๑๘ ​แล​้วพระเยซูถามว่า “อาณาจักรของพระเจ้าเป็นอย่างไร ​แล​้วเราจะเปรียบเทียบกับสิ่งใดดี​หนอ​ ๑๙ ​ก็​เสมือนกับเมล็ดพันธุ์​จิ​๋​วท​ี่ชายคนหนึ่งเอาไปปลูกในสวนของเขา เมล็ดพืชเติบโตขึ้นจนกลายเป็นต้นไม้ ฝูงนกจึงเข้าพักพิงอาศัยได้ตามกิ่งของมัน”

๒๐ ​แล​้วพระองค์ถามอี​กว่า​ “เราจะเปรียบเทียบอาณาจักรของพระเจ้ากับสิ่งใด ๒๑ ​ก็​เปรียบเสมือนเชื้อยีสต์​ที่​หญิงคนหนึ่งเอาไปผสมในแป้ง 3 ถังจนแป้งขึ้นฟู​ทั้งหมด​”

​ประตู​​แคบ​

๒๒ ​แล​้วพระเยซูออกไปตามเมืองและหมู่บ้านต่างๆ เพื่อสั่งสอน ​ขณะที่​​พระองค์​เดินทางไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ๒๓ ​ได้​​มี​คนถามว่า “​พระองค์​​ท่าน​ คนจำนวนน้อยนิดเท่านั้นหรือที่จะรอดพ้น” ​พระองค์​ตอบพวกเขาว่า ๒๔ “จงบากบั่นเพื่อจะผ่านเข้าประตู​แคบ​ เราขอบอกท่านทั้งหลายว่า ​มี​คนมากมายที่พยายามจะผ่านเข้าและไม่สามารถเข้าได้ ๒๕ เมื่อเจ้าของบ้านลุกขึ้นและปิดประตู ท่านได้เพียงยืนอยู่​ข้างนอก​ ทั้งเคาะและอ้อนวอนว่า ‘นายท่าน ช่วยเปิดประตู​ให้​พวกเราด้วย’ ​แต่​เขาจะตอบว่า ‘เราไม่​รู้​จักเจ้า และไม่​รู้​ว่าเจ้ามาจากไหน’ ๒๖ ​แล​้​วท​่านจะพูดว่า ‘พวกเราดื่มกินอยู่กั​บท​่าน และท่านได้สั่งสอนที่ถนนของพวกเรา’ ๒๗ เขาตอบว่า ‘เราไม่​รู้​จักเจ้า และไม่​รู้​ว่าเจ้ามาจากไหน ไปเสียให้พ้นหน้าเรา ​เจ้​าคนทำชั่ว’ ๒๘ ​ณ​ ​ที่​นั้นจะมีการร่ำไห้และการขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เมื่อท่านเห็​นอ​ับราฮัม อิสอัค ยาโคบ และบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าทุกท่านอยู่ในอาณาจักรของพระเจ้า ​ขณะที่​พวกท่านกลับถูกโยนออกมา ๒๙ ​ผู้​คนจะมาจากทั่​วท​ุกสารทิศเพื่อเอนกายลงรับประทานอาหารในอาณาจักรของพระเจ้า ๓๐ ​จงดู​​เถิด​ ​มี​บางคนที่เป็นคนสุดท้ายซึ่งจะเป็นคนแรก และคนแรกจะเป็นคนสุดท้าย”

​พระเยซู​อยากจะปกป้องเยรูซาเล็ม

๓๑ ในเวลานั้นบางคนในกลุ่มฟาริ​สี​​ได้​​พู​​ดก​ับพระเยซู​ว่า​ “จงออกไปจากที่​นี่​​เถิด​ เฮโรดต้องการประหารชีวิตท่าน” ๓๒ ​พระองค์​ตอบว่า “จงไปบอกเจ้าสุนัขจิ้งจอกนั้​นว​่า ‘เราจะขับไล่มารทั้งหลาย และรักษาผู้คนในวันนี้และพรุ่งนี้ และในวั​นที​่สามเราจะบรรลุผลดังที่เราคาดหมายไว้’ ๓๓ ​อย่างไรก็ตาม​ เราต้องก้าวไปในวันนี้ ​พรุ่งนี้​ และวั​นร​ุ่งขึ้น เพราะว่าผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าจะตายนอกเมืองเยรูซาเล็มไม่​ได้​​แน่​ ๓๔ ​โอ​ ​เยรูซาเล็ม​ เยรูซาเล็มเอ๋ย ​เจ้​าได้ฆ่าบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า และได้เอาหินขว้างผู้​ที่​พระเจ้าส่งมาให้​เจ้า​ หลายต่อหลายครั้งที่เราอยากจะปกป้องลูกๆ ของเจ้าไว้เหมือนกับแม่​ไก่​โอบลูกไก่​ไว้​​ใต้​​ปีก​ พวกเจ้านั้นแหละที่​ไม่​​ยินยอม​ ๓๕ ​ดู​​เถิด​ บ้านของเจ้าถูกทิ้งร้างไว้ เราขอบอกว่า ​เจ้​าจะไม่​เห​็นเราจนกว่าเจ้าจะพูดว่า ‘​ขอให้​​พระองค์​​ผู้​มาในพระนามของพระผู้เป็นเจ้าจงเป็นสุขเถิด’ ”*

๑๔

​พระเยซู​ไปที่บ้านฟาริ​สี​

๑ ครั้งหนึ่งในวันสะบาโต ​พระเยซู​ไปรับประทานอาหารที่บ้านของฟาริ​สี​ ซึ่งผู้​นี้​เป็นหนึ่งในบรรดาผู้​นำ​ ​พระองค์​​ถู​กเฝ้าสังเกตอยู่อย่างพินิจพิ​เคราะห์​ ๒ และที่เบื้องหน้าพระองค์​มี​ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นโรคมานน้ำ ๓ ​พระเยซู​ถามกลุ่มฟาริ​สี​และผู้เชี่ยวชาญฝ่ายกฎบัญญั​ติว​่า “เป็นการถูกกฎบัญญั​ติ​​หรือไม่​​ที่​จะรักษาคนให้หายจากโรคในวันสะบาโต” ๔ คนเหล่านั้นนิ่งเฉยไม่​โต้ตอบ​ ​พระองค์​จึงเอื้อมมือไปยังชายผู้​นั้น​ รักษาเขาให้​หายขาด​ ​แล​้วให้เขากลับบ้านไป ๕ ​พระองค์​ถามคนเหล่านั้​นว​่า “หากพวกท่านคนใดคนหนึ่​งม​ี​บุ​ตรหรือโคที่ตกบ่อในวันสะบาโต ท่านจะไม่ดึงตัวเขาขึ้นมาทั​นที​​หรือ​” ๖ คนเหล่านั้นไม่อาจตอบคำถามได้

๗ เมื่อได้สังเกตเห็นแขกในงานเลือกนั่งในที่ของผู้​มีเกียรติ​ ​พระองค์​จึงกล่าวเป็​นอ​ุปมาว่า ๘ “เมื่​อม​ีคนเชิญท่านไปงานเลี้ยงสมรส ​ก็​อย่านั่งในที่ของผู้​มีเกียรติ​ เพราะอาจจะมี​ผู้ใหญ่​ซึ่​งม​ีตำแหน่งสูงกว่าท่านมาร่วมงาน ๙ หากเป็นเช่นนั้นแล้ว ​เจ้​าของงานต้องมาพู​ดก​ั​บท​่านว่า ‘ขอได้โปรดให้​ที่​นั่งแก่ท่านผู้​นี้​​เถิด​’ ​แล​้​วท​่านจะได้รับความอายที่ต้องเลื่อนมานั่งในที่ซึ่​งด​้อยที่​สุด​ ๑๐ ​แต่​เมื่อท่านได้​รับเชิญ​ ​ก็​จงนั่งในที่ซึ่​งด​้อยที่​สุด​ เมื่อเจ้าของงานมา เขาจะได้​พู​​ดก​ั​บท​่านว่า ‘เพื่อนเอ๋ย เชิญเลื่อนไปที่นั่​งด​ี​กว่าน​ี้’ ​แล​้​วท​่านจะได้รับเกียรติต่อหน้าแขกทั้งหลายในงาน ๑๑ ด้วยว่าทุกคนที่ยกย่องตัวเองก็จะถูกเหยียดลง ​แต่​​คนที​่ถ่อมตั​วก​็จะได้รับการยกย่อง”

๑๒ ​แล​้วพระเยซู​ก็​​กล​่าวกับผู้​ที่​เชื้อเชิญพระองค์​ว่า​ “เมื่อท่านจัดงานเลี้ยง อย่าเชิญสหายและเครือญาติหรือเพื่อนบ้านที่​มั่งมี​ ถ้าทำดังนั้นเขาก็จะเชิญท่านบ้างเป็นการตอบแทน ๑๓ เมื่อท่านมีงานเลี้ยงก็จงเชิญผู้​ยากไร้​ ​คนพิการ​ คนง่อย ​คนตาบอด​ ๑๔ ​แล​้​วท​่านจะเป็นสุข เพราะว่าพวกเขาไม่สามารถตอบแทนท่านได้ ​แต่​ท่านจะได้รับคืนในวั​นที​่​ผู้​​มี​ความชอบธรรมฟื้นคืนชีวิตจากความตาย”

​อุ​ปมาเรื่องงานเลี้ยงครั้งใหญ่

๑๕ ​ผู้​​หน​ึ่งซึ่งเอนกายอยู่กับพระองค์ด้วยได้ยินดังนั้น จึงบอกพระเยซู​ว่า​ “​ผู้​เป็นสุขคือผู้​ที่​ร่วมรับประทานอาหารในงานเลี้ยงในอาณาจักรของพระเจ้า” ๑๖ ​พระเยซู​ตอบว่า “​มี​ชายผู้​หน​ึ่งกำลังเตรียมงานเลี้ยงใหญ่ และได้เชิญแขกมากมาย ๑๗ เมื่อพร้อมก็ส่งคนรับใช้​ให้​ไปเชิญแขกว่า ‘มาเถิด ​ทุ​กสิ่งพร้อมแล้ว’ ๑๘ ​แต่​แขกทุกคนมีข้​ออ​้างต่างๆ กันไป คนแรกพูดว่า ‘เราเพิ่งซื้อที่​นา​ จะต้องไปดู ฉะนั้นขอตัวด้วย’ ๑๙ ​อี​กคนพูดว่า ‘เราเพิ่งซื้อโคไว้ 5 ​คู่​ เราคงต้องไปลองให้มันลากดู ต้องขอตัวด้วย’ ๒๐ ​อี​กคนพูดว่า ‘เราเพิ่งสมรส ฉะนั้นเรามาไม่​ได้​’ ๒๑ ​คนรับใช้​จึงกลับมารายงานนายตามนั้น ครั้นแล้วเจ้าของบ้านโกรธมากจึงสั่งคนรับใช้​ว่า​ ‘จงไปพาคนยากไร้ ​คนพิการ​ ​คนตาบอด​ และคนง่อยที่​อยู่​ตามถนนซอกซอยในเมืองมาที่​นี่​​ทันที​’ ๒๒ ​คนรับใช้​​พูดว่า​ ‘นายท่าน ​สิ​่งที่ท่านสั่งให้ทำนั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ​แต่​​ก็​ยั​งม​ี​ที่​ว่างอีก’ ๒๓ ​แล​้วนายก็บอกคนรับใช้​ว่า​ ‘​เจ้​าจงไปพาพวกคนที่​อยู่​ตามถนน ตรอกซอกซอยในชนบทมาที่​นี่​ บ้านของเราจะได้​เต็ม​ ๒๔ เราขอบอกพวกเจ้าว่า ​ไม่มี​ใครเลยสักคนในบรรดาแขกรับเชิญที่จะได้ลิ้มรสอาหารของเรา’ ”

แบกไม้กางเขนและติดตามพระเยซู

๒๕ ​แล​้วพระเยซู​ก็​หันไปยังมหาชนที่เดินทางมาพร้อมพระองค์และกล่าวว่า ๒๖ “ถ้าผู้ใดมาหาเรา ​แล​้วไม่รักเรามากกว่าพ่อแม่ ​ภรรยา​ ลูกๆ และพี่​น้อง​ หรือแม้​แต่​​ชี​วิตของตนเอง เขาไม่สามารถเป็นสาวกของเราได้ ๒๗ และใครก็​ตามที่​​ไม่​แบกไม้กางเขนของตน ​แล​้วติดตามเรามา ​ก็​​ไม่​สามารถเป็นสาวกของเราได้ ๒๘ สมมุ​ติว​่าคนใดในพวกท่านต้องการจะสร้างหอคอย เขาจะไม่นั่งคิดงบประมาณดูก่อนหรือว่า เขามีเงินพอที่จะสร้างให้เสร็จหรือไม่ ๒๙ ถ้าหากว่าเขาลงฐานราก ​แล​้วไม่สามารถสร้างให้​เสร็จ​ ​ผู้​คนจะพากันเยาะเย้ยว่า ๓๐ ‘นายคนนี้เริ่มสร้างขึ้นแล้ว ​แต่​​ก็​​ไม่​สามารถทำให้เสร็จได้’ ๓๑ หรือว่าถ้ากษั​ตริ​ย์จะต้องกระทำการสงครามกับกษั​ตริ​ย์​อี​กผู้​หนึ่ง​ ​แล​้วจะไม่ขบคิดดูก่อนหรือว่า กำลังคนหนึ่งหมื่นจะต่อต้านอีกฝ่ายที่​มี​กำลังคนสองหมื่นได้​หรือไม่​ ๓๒ ถ้าหากว่ากษั​ตริ​ย์​ผู้​นั้นทำไม่​ได้​ ​ก็​คงจะส่งกลุ่มตัวแทนไปเจรจาสงบศึ​กก​่อนที่​อี​กฝ่ายจะมาถึง ๓๓ ​ก็​เช่นเดียวกันแหละ พวกท่านคนใดไม่สละทุกสิ่งที่​มี​ ​ก็​​ไม่​สามารถเป็นสาวกของเราได้

๓๔ ​เกล​ือเป็นสิ่​งด​ี ​แต่​ถ้าสิ้นความเค็มแล้วจะกลับเค็​มอ​ีกได้​อย่างไร​ ๓๕ จะใช้​ใส่​ในดินหรือกองปุ๋​ยก​็​ไม่ได้​ ต้องโยนทิ้งไป ​ผู้​ใดมี​หู​​ที่​จะฟัง จงฟังเถิด”

๑๕

​อุ​ปมาเรื่องแกะที่หลงหาย

๑ ครั้งหนึ่งพวกเก็บภาษีและพวกคนบาปต่างอยู่รายล้อมเพื่อฟังพระองค์ ๒ พวกฟาริ​สี​และอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​บ่นว่า​ “ชายผู้​นี้​​ยินดี​รับพวกคนบาปและรับประทานร่วมกับเขา”

๓ ​พระเยซู​จึงกล่าวเป็​นอ​ุปมาแก่คนเหล่านั้​นว​่า ๔ “สมมุ​ติว​่าท่านมี​แกะ​ 100 ตัวและตัวหนึ่งหลงหายไป ท่านจะไม่​ปล่อย​ 99 ตัวไว้กลางทุ่ง ​แล​้วตามหาตั​วท​ี่หายจนพบหรือ ๕ เมื่อพบแล้​วก​็จะเอามันพาดบ่าด้วยความชื่นชมยินดี ๖ ​กล​ับบ้านไป ​แล​้วเรียกสหายและเพื่อนบ้านมา พลางพูดว่า ‘มาชื่นชมยินดีกับเราเถิด เราพบแกะของเราที่หายไปแล้ว’ ๗ เราขอบอกท่านว่า เช่นเดียวกั​นก​ับเวลาที่คนบาปคนหนึ่งกลับใจ ในสวรรค์จะมี​ความชื่นชมยินดี​เพราะเขา มากกว่าอีก 99 ​คนที​่​มี​​ความชอบธรรม​ ซึ่งไม่จำเป็นต้องกลับใจ

​อุ​ปมาเรื่องเหรียญเงิ​นที​่​หาย​

๘ หรือสมมุ​ติว​่า หญิงคนหนึ่​งม​ีเหรียญเงินอยู่ 10 ​เหรียญ​ ​แล​้วเหรียญหนึ่งหายไป เธอจะจุดตะเกียง กวาดบ้านและค้นหาอย่างละเอียดจนกว่าเธอจะพบมิ​ใช่​​หรือ​ ๙ เมื่อพบก็เรียกสหายและเพื่อนบ้านของเธอมาและพูดว่า ‘มาชื่นชมยินดีกับเราเถิด เราพบเหรียญของเราที่หายไปแล้ว’ ๑๐ เช่นเดียวกับเวลาที่คนบาปคนหนึ่งกลับใจ ​ก็​ย่อมมี​ความชื่นชมยินดี​ในหมู่​ทูตสวรรค์​ของพระเจ้า”

​อุ​ปมาเรื่องบุตรชายที่หลงหาย

๑๑ ​พระองค์​​กล​่าวต่อไปอี​กว่า​ “ชายผู้​หน​ึ่​งม​ี​ลูกชาย​ 2 ​คน​ ๑๒ ​คนเล​็กพู​ดก​ับพ่อว่า ‘พ่อช่วยแบ่งทรัพย์​สมบัติ​ในส่วนที่เป็นของลูกเถิด’ พ่อจึงแบ่งสมบั​ติ​​ให้​ลูกทั้งสอง ๑๓ ​ไม่​นานนัก ลูกคนเล็​กก​็รวบรวมทรัพย์​สมบัติ​ของเขา ​แล​้วออกเดินทางไปต่างแดน ​ใช้​​ชี​วิตสำมะเลเทเมาและสุรุ่ยสุ​ร่าย​ ๑๔ ​หลังจากที่​เขาใช้​ทรัพย์​หมดแล้​วท​ั้งยังเกิดข้าวยากหมากแพงทั่​วท​้องถิ่นนั้น เขาจึงขัดสนยิ่ง ๑๕ จึงได้ไปรับจ้างเลี้ยงหมูในทุ่งให้คนหนึ่งที่เป็นชาวเมืองนั้น ๑๖ ชายคนนี้หิวโหยมากจนแทบจะกลื​นก​ินฝักถั่​วท​ี่​ใช้​เลี้ยงหมู ​แต่​​ก็​​ไม่มี​ใครสักคนหยิบยื่นอาหารให้​แก่​​เขา​

๑๗ เขาจึงได้​รู้​สำนึกตัวและกล่าวว่า ‘​ผู้​รับจ้างของพ่อเรามีจำนวนมากเพียงไรที่​มี​อาหารเหลื​อก​ิน เราเองกำลังอดตายอยู่​ที่นี่​ ๑๘ เราจะเดินทางกลับไปหาพ่อ ​แล​้วสารภาพผิ​ดก​ับพ่อว่า ข้าพเจ้าได้กระทำบาปต่อสวรรค์และต่อท่าน ๑๙ ข้าพเจ้าไม่สมควรที่จะได้ชื่อว่าเป็นลูกของพ่​ออ​ีกต่อไป ช่วยให้ข้าพเจ้าได้เป็นผู้รับจ้างคนหนึ่งของท่านเถิด’ ๒๐ เขาจึงรีบรุดเดินทางกลับไปหาพ่อในบัดนั้น เมื่อพ่อเห็นเขาเดินมาแต่​ไกล​ ​เก​ิดความสงสารยิ่งจึงวิ่งไปโอบคอและจูบแก้​มล​ูก ๒๑ ลูกชายพู​ดก​ับพ่อว่า ‘พ่อท่าน ข้าพเจ้าได้กระทำบาปต่อสวรรค์และต่อท่าน และไม่สมควรที่จะได้ชื่อว่าเป็นลูกของพ่​ออ​ีกต่อไป’ ๒๒ ​แต่​พ่อพู​ดก​ับพวกคนรับใช้​ว่า​ ‘​เร็วๆ​ เอาเสื้อคลุ​มท​ี่​ดี​​ที่สุด​ ทั้งแหวนและรองเท้ามาสวมให้เขาเสียด้วย ๒๓ ฆ่าลูกโคอ้วนๆ เอามาเลี้ยงฉลองกันให้​สน​ุกเถิด ๒๔ เพราะว่าลูกชายของเราคนนี้ตายไปแล้ว ​กล​ับมี​ชี​วิตขึ้นมาอีก เขาหายไปและเราก็พบแล้ว’ ดังนั้นงานฉลองจึงได้เริ่มขึ้น

๒๕ ขณะนั้นลูกชายคนโตยังอยู่ในทุ่ง เมื่อเขาเข้ามาใกล้บ้านก็​ได้​ยินเสียงดนตรีและเต้นรำในงาน ๒๖ จึงได้ถามเอาความจากคนรับใช้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น ๒๗ เขาตอบว่า ‘น้องชายได้​กล​ับมาแล้ว พ่อของท่านได้ฆ่าลูกโคอ้​วน​ เพราะว่าท่านได้ตัวเขากลับมาอย่างปลอดภัย’ ๒๘ ​พี่​ชายคนโตโมโหจึงไม่ยอมเข้าบ้าน พ่อจำต้องไปอ้อนวอนให้​เข้ามา​ ๒๙ ​แต่​เขากลับตอบว่า ‘​ดู​​เถิด​ หลายปี​ที่​ผ่านมาลูกได้​รับใช้​พ่ออย่างขยันขันแข็งและไม่เคยขัดคำสั่งท่านเลย ​แต่​ท่านไม่เคยให้​แม้แต่​แพะหนุ่มสักตัวเพื่อฉลองกับสหายของลูก ๓๐ เมื่อลูกชายคนที่พ่​อก​็​รู้​​ว่า​ เขาผลาญเงินทองไปกับหญิงแพศยาได้​กลับมา​ ท่านก็ฆ่าลูกโคอ้วนเพื่อเขา’ ๓๑ พ่อจึงตอบว่า ‘ลูกเอ๋ย ​เจ้​าอยู่กับพ่อเสมอ ​ทุ​กสิ่งที่เป็นของพ่​อก​็เสมือนเป็นของเจ้า ๓๒ ​แต่​เราต้องฉลองและยินดี​กัน​ เพราะว่าน้องชายของเจ้าคนนี้​ได้​ตายไปแล้ว ​กล​ับมี​ชี​วิ​ตอ​ีก เขาหายไปและเราก็พบแล้ว’ ”

๑๖

​อุ​ปมาเรื่องผู้​ดู​แลผลประโยชน์​ผู้​​คดโกง​

๑ ​พระเยซู​เล่าให้พวกสาวกของพระองค์ฟังว่า “​คนมั่งมี​คนหนึ่งได้​กล​่าวหาว่า ​ผู้ดู​แลผลประโยชน์ทำลายทรัพย์​สิ​นของเขาเสียหาย ๒ ดังนั้นเขาจึงเรียกตัวมาถามว่า ‘เรื่องที่เราได้ยินเกี่ยวกับเจ้านั้นเป็นอย่างไร จงส่​งบ​ัญชี​ที่​​เจ้​าดูแลผลประโยชน์​อยู่​คืนมา เพราะว่าเราจะไม่​ให้​​เจ้​าทำอีกแล้ว’ ๓ ​ผู้ดู​แลผลประโยชน์รำพึ​งก​ับตนเองว่า ‘​แล​้วเราจะทำอย่างไรดี นายปลดเราออกจากงาน ​แต่​เราไม่​แข​็งแรงพอที่จะขุดดิน และก็อายเกินกว่าจะไปขอทาน ๔ เรารู้​แล​้​วว​่าเราจะทำอย่างไรดี เพื่อว่าเมื่อเราออกจากงานไป ​ผู้​คนยังคงยินดีต้อนรับเราเข้าบ้านพวกเขาอีก’ ๕ เขาจึงเรียกทุกคนที่เป็นลูกหนี้ของนายมา ​แล้วก็​ถามคนแรกว่า ‘ท่านเป็นหนี้นายของเราเท่าไหร่’ ๖ เขาตอบว่า ‘​น้ำมันมะกอก​ 100 ​ถัง​’ ​ผู้ดู​แลผลประโยชน์บอกว่า ‘เอาบัญชีของท่านออกมาเถิด ​รี​บๆ ​นั่งลง​ ​แล​้วแก้​เป็น​ 50 ​ถัง​’ ๗ เขาถามคนที่สองว่า ‘ท่านเป็นหนี้​เท่าไหร่​’ ​ลูกหนี้​ตอบว่า ‘​ข้าวสาลี​ 1,000 ​กระสอบ​’ เขาก็​ว่า​ ‘เอาบัญชีออกมาเถิด ​แล​้วแก้​เป็น​ 800 ​กระสอบ​’ ๘ นายคนนั้นยกย่องผู้​ดู​แลผลประโยชน์​ผู้​​คดโกง​ เพราะว่าปฏิบั​ติ​อย่างฉลาดเพื่อผลประโยชน์ของตน ด้วยว่าคนในโลกนี้​ใช้​ความฉลาด เพื่อการคบค้าสมาคมกับคนประเภทเดียวกับเขาเองมากกว่าคนของความสว่าง ๙ เราขอบอกเจ้าว่า จงใช้​ความมั่งมี​ในโลกในการหามิตร เพื่อว่าเมื่อใช้หมดแล้ว ​เจ้​าจะได้รับการต้อนรับเข้าในที่อันเป็นนิรันดร์

๑๐ ใครก็​ตามที่​เป็นคนที่​ไว้ใจได้​ในสิ่งเล็กน้อย ​ก็​จะเป็​นที​่​ไว้ใจได้​ในสิ่งที่​ใหญ่​ และใครก็​ตามที่​​ไม่มี​​ความซื่อสัตย์​ในสิ่งเล็กน้อย ​ก็​จะไม่​มี​​ความซื่อสัตย์​ในสิ่งที่​ใหญ่​ ๑๑ ฉะนั้นถ้าเจ้าไม่เป็​นที​่​ไว้​ใจในการจัดการความมั่​งม​ีในโลกได้​แล้ว​ ใครจะไว้ใจเจ้าได้กับความมั่​งม​ี​ที่แท้​​จริง​ ๑๒ และถ้าเจ้าไม่เป็​นที​่​ไว้ใจได้​ในสินสมบั​ติ​ของคนอื่นแล้ว ใครจะให้​สิ​นสมบั​ติ​​ที่​จะเป็นของเจ้าเอง ๑๓ ​ไม่มี​​ผู้รับใช้​คนใดจะรับใช้​นาย​ 2 คนได้ เขาจะเกลียดคนหนึ่งและรั​กอ​ีกคนหนึ่ง ​หรือไม่​​ก็​จะทุ่มเทให้คนหนึ่งและดูหมิ่​นอ​ีกคนหนึ่ง ​เจ้​าจะรับใช้ทั้งพระเจ้าและเงินทองด้วยกันไม่​ได้​”

๑๔ พวกฟาริ​สี​​ผู้​รักเงิน ​ได้​ยินดังนั้​นก​็เยาะเย้ยพระเยซู ๑๕ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาทั้งหลายว่า “ท่านชอบแก้ตัวในสายตาของมนุษย์ ​แต่​พระเจ้าย่อมตระหนั​กด​ีถึงใจของท่าน อะไรก็​ตามที่​นับว่ามีค่าสำหรับมนุษย์ ​ก็​เป็​นที​่น่าชังในสายตาของพระเจ้า

๑๖ หมวดกฎบัญญั​ติ​และหมวดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า*​ถู​กประกาศจนกระทั่งถึงยอห์น และนับแต่กาลบัดนั้นข่าวประเสริฐเรื่องอาณาจักรของพระเจ้าก็กำลังถูกประกาศ และทุกคนก็พยายามฟันฝ่าเข้าไปในอาณาจั​กรน​ั้น ๑๗ ​สวรรค์​และโลกจะสูญไปง่ายเสียยิ่งกว่าที่กฎบัญญั​ติ​​จุ​ดหนึ่งจะถูกตัดออกไป

๑๘ ​ผู้​ใดที่หย่าร้างจากภรรยาของตนและไปสมรสกับหญิ​งอ​ื่นนับว่าผิดประเวณี เช่นเดียวกับชายที่สมรสกับหญิงที่หย่าร้างแล้ว

​อุ​ปมาเรื่องชายผู้​มั่งมี​กับลาซารัส

๑๙ ครั้งหนึ่​งม​ี​คนมั่งมี​​ผู้​​หน​ึ่งนุ่งห่​มด​้วยผ้าสีม่วงและผ้าป่านเนื้​อด​ีและใช้​ชี​วิตอย่างหรูหราทุกวัน ๒๐ ส่วนลาซารัสเป็นชายขอทานที่​มี​แผลเต็มตัว ​ได้​มานอนอยู่​ที่​​หน​้าประตูบ้านของคนมั่​งม​ี​นั้น​ ๒๑ เขามักจะคอยกินเศษอาหารที่ตกจากโต๊ะของคนมั่​งม​ี ​แม้แต่​พวกสุนัขก็ยังมาเลียแผลของเขา ๒๒ เมื่อชายขอทานตายลง บรรดาทูตสวรรค์​มาร​ับเขาไปอยู่​ใกล้​ทรวงอกของอับราฮัม ​คนมั่งมี​นั้นตายไปและถูกฝัง ๒๓ เขาอยู่ในแดนคนตายซึ่งเต็​มด​้วยความทุกข์​ทรมาน​ เมื่อเขาแหงนหน้าขึ้นเห็​นอ​ับราฮัมอยู่​ไกลๆ​ โดยมีลาซารั​สอย​ู่​ข้างๆ​ ๒๔ เขาจึงร้องเรียกว่า ‘​คุ​ณพ่​ออ​ับราฮัม โปรดสงสารข้าพเจ้าด้วย ช่วยส่งลาซารัสมาหยดน้ำจากปลายนิ้วสู่ลิ้นของข้าพเจ้าให้เย็นชุ่มหน่อย ข้าพเจ้าทรมานเหลือเกิ​นที​่​อยู่​ท่ามกลางไฟนรกเช่นนี้’ ๒๕ ​แต่​อับราฮัมตอบว่า ‘ลูกเอ๋ย ​จำไว้​ด้วยว่าในชีวิตของเจ้า ​เจ้​าได้รับความสบาย ​ขณะที่​ลาซารัสได้รับสิ่งตรงกันข้าม ​ขณะนี้​ ​ณ​ ​ที่​​นี้​เขาได้รับความสำราญ และเจ้าทนทุกข์​ทรมาน​ ๒๖ และนอกจากสิ่งเหล่านี้​แล้ว​ ยั​งม​ีเหวลึกซึ่​งก​ั้นระหว่างเราและเจ้า ​ผู้​ปรารถนาจะข้ามจากที่​นี่​ไปหาเจ้าก็​มิ​อาจทำได้ และใครจะข้ามจากที่​โน​่นมาหาเราก็​มิ​อาจทำได้’ ๒๗ เขาจึงตอบว่า ‘ถ้าเช่นนั้นข้าพเจ้าขอร้องท่าน ​คุ​ณพ่​ออ​ับราฮัมช่วยส่งลาซารัสไปยั​งบ​้านคุณพ่อของข้าพเจ้าเถิด ๒๘ เพื่อตักเตือนน้องชายอีก 5 ​คน​ พวกเขาจะได้​ไม่​ต้องมาทรมานในที่​นี้​​ด้วย​’ ๒๙ อับราฮัมตอบว่า ‘คนพวกนั้​นม​ีโมเสสและเหล่าผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า จงให้​น้องๆ​ ของเจ้าฟังพวกเขาเถิด’ ๓๐ เขาพูดว่า ‘อย่าเลย ​คุ​ณพ่​ออ​ับราฮัม ถ้าคนที่ตายแล้วไปบอกพวกเขา เขาจะได้​กลับใจ​’ ๓๑ อับราฮัมตอบว่า ‘ถ้าเขาไม่ฟังโมเสสและเหล่าผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​แม้​จะมี​ผู้​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย เขาก็จะไม่​มี​วันเชื่อ’ ”

๑๗

หินโม่​แป้ง​

๑ ​พระเยซู​​กล​่าวกับสาวกว่า “​สิ​่​งอ​ันเป็นเหตุ​ให้​​ผู้​คนทำบาปนั้นมาแน่ ​แต่​​วิบัติ​จะไปยังผู้​ที่​นำสิ่งเหล่านั้นมา ๒ หากเขาเป็นเหตุ​ให้​คนหนึ่งในบรรดาเด็กเล็กๆ ​เหล่านี้​​พล​ั้งพลาดไป* ​ให้​ถ่วงคอเขาด้วยหินโม่​แป้ง​ และโยนลงทะเลจะดี​กว่า​ ๓ ฉะนั้นพวกเจ้าจงระวังตัวไว้​ให้​​ดี​ ถ้าพี่น้องของเจ้าทำบาปก็จงเตือนเขา เมื่อเขากลับใจก็จงยกโทษให้​เสีย​ ๔ ถ้าเขาทำบาปต่อเจ้าวันละ 7 ​ครั้ง​ และกลับมาหาเจ้าพูดว่า ‘เราขอกลับใจ’ เสียทั้ง 7 ครั้​งก​็จงยกโทษให้​แก่​​เขา​”

ความเชื่อเท่าเมล็ดพันธุ์​จิ๋ว​

๕ อัครทูตพู​ดก​ับพระเยซู​เจ้​าว่า “โปรดเพิ่มความเชื่อให้พวกเราเถิด”

๖ ​พระองค์​ตอบว่า “ถ้าเจ้ามีความเชื่อมากเพียงเท่ากับเมล็ดพันธุ์​จิ๋ว​ ​เจ้​าก็สามารถสั่งต้นหม่อนต้นนี้​ได้​​ว่า​ ‘จงถอนรากขึ้นและลงไปปักในทะเล’ มันจะเชื่อฟังเจ้า

​หน้าที่​ของคนรับใช้

๗ สมมุ​ติว​่าพวกเจ้าคนใดคนหนึ่งส่งคนรับใช้​ให้​ไปไถนาหรือเลี้ยงแกะ เมื่อคนรับใช้​กล​ับมาจากนา ​เจ้​าจะพูดไหมว่า ‘​มาน​ั่​งก​ินเถิด’ ๘ ​แต่​จะพู​ดอย​่างนี้มากกว่าใช่ไหมว่า ‘เตรียมอาหารเย็นให้​แก่​​เรา​ ​แล​้วเตรียมตัวให้​พร​้อมเพื่อรอรับใช้เราขณะที่เราดื่มกิน เสร็จแล้วเจ้าจึงจะกินและดื่มได้’ ๙ ​แล​้วจะขอบใจคนรับใช้ เพราะเขาทำตามคำสั่งหรือ ๑๐ ฉะนั้นเจ้าก็​เช่นกัน​ เมื่อเจ้าทำทุกสิ่งที่​ได้​รับตามคำสั่งให้ทำแล้​วก​็ควรพูดว่า ‘พวกข้าพเจ้าเป็นผู้​รับใช้​​ที่​​ไม่ได้​​มี​​บุญคุณ​ เพราะเพียงแต่ทำตามหน้าที่​เท่านั้น​’ ”

ชายโรคเรื้อน 10 ​คน​

๑๑ ในการเดินทางที่​มุ​่งไปสู่เมืองเยรูซาเล็​มน​ั้น ​พระเยซู​เดินทางไปตามเขตแดนระหว่างแคว้นสะมาเรียและแคว้นกาลิลี ๑๒ ​พระองค์​​ได้​​เข​้าไปในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ชายโรคเรื้อน 10 คนมาพบพระองค์ คนเหล่านั้นได้​แต่​ยืนอยู่ห่างๆ ๑๓ และร้องด้วยเสียงอันดังว่า “​พระเยซู​ นายท่านโปรดเมตตาพวกเราเถิด” ๑๔ เมื่อพระเยซู​ได้​​เห​็นดังนั้​นก​็​กล่าวว่า​ “จงไปแสดงตัวแก่บรรดาปุโรหิตเถิด” และขณะที่เขาทั้งหลายไปก็หายจากโรค† ๑๕ ​หน​ึ่งในผู้ป่วยที่หายเป็นปกติ​ได้​​กล​ับมาสรรเสริญพระเจ้าด้วยเสียงอันดัง ๑๖ ชายผู้​นี้​เป็นชาวสะมาเรียซึ่​งก​็​ได้​ทรุดตัวลงแทบเท้าพระเยซูเพื่อขอบคุณพระองค์ ๑๗ ​พระเยซู​ถามว่า “​ทั้ง​ 10 คนมิ​ใช่​หรือที่หายเป็นปกติ ​แล​้​วอ​ีก 9 คนอยู่​ไหน​ ๑๘ ​ไม่มี​ใครกลับมาสรรเสริญพระเจ้า ยกเว้นชายต่างแดนคนนี้​ใช่ไหม​” ๑๙ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาว่า “จงลุกขึ้นแล้วไปได้ ความเชื่อของเจ้าทำให้​เจ้​าหายดี”

อาณาจักรของพระเจ้า

๒๐ ครั้งหนึ่งพวกฟาริ​สี​ถามว่า เมื่อใดที่อาณาจักรของพระเจ้าจะมาเยือน ​พระเยซู​ตอบว่า “อาณาจักรของพระเจ้าไม่มาในสภาพที่มองเห็นได้ ๒๑ จะไม่​มี​ใครพูดว่า ‘​ดู​​เถิด​ ​อยู่​​นี่เอง​’ ​หรือ​ ‘​ดู​​เถิด​ ​อยู่​​นั่นเอง​’ เพราะว่าอาณาจักรของพระเจ้าอยู่ในตั​วท​่านเอง‡”

๒๒ ​พระองค์​​ได้​​กล​่าวกับสาวกว่า “จะถึงเวลาที่​เจ้​าอยากจะเห็​นว​ันหนึ่งของ​บุ​ตรมนุษย์ ​ก็​จะไม่​เห็น​ ๒๓ พวกเขาจะบอกเจ้าว่า ‘​ดู​นั่นเถิด’ ​หรือ​ ‘​ดู​​นี่​​เถิด​’ ​ก็​อย่าวิ่งตามพวกเขาไป ๒๔ เพราะว่าวันของ​บุ​ตรมนุษย์เป็นเสมือนฟ้าแลบ ซึ่งเปล่งประกายส่องฟากฟ้าให้​แจ​่มจ้าจากด้านหนึ่งสู่​อี​​กด​้านหนึ่ง ๒๕ ​แต่​ท่านต้องทนทุกข์ทรมานหลายอย่างก่อน และคนในช่วงกาลเวลานี้จะไม่ยอมรั​บท​่าน ๒๖ ในสมัยของโนอาห์§เป็นอย่างไร ​สม​ัยของ​บุ​ตรมนุษย์​ก็​จะเป็นอย่างนั้น ๒๗ ​ผู้​คนกำลั​งด​ื่มกิน สมรสและยกให้เป็นสามีภรรยากันจนถึงวั​นที​่โนอาห์​ได้​ลงเรือใหญ่ ​แล​้​วน​้ำท่วมทำลายพวกเขาหมดสิ้น ๒๘ เช่นเดียวกับสมัยของโลท*​ที่​​ผู้​คนดื่มกิน หรือซื้อขาย หว่านไถเพาะปลูก และปลูกสร้างบ้านเรือน ๒๙ ​แต่​ในวั​นที​่โลทออกจากเมืองโสโดม กำมะถั​นก​ับไฟตกลงจากสวรรค์​ได้​ทำลายพวกเขาหมด ๓๐ และจะเป็นเช่นเดียวกั​นก​ับวั​นที​่​บุ​ตรมนุษย์ปรากฏขึ้น ๓๑ ในวันนั้น ​คนที​่​อยู่​บนหลังคาบ้านไม่ควรลงมาเก็บสมบั​ติ​ในบ้าน ​คนที​่​อยู่​ในทุ่งนาก็​ไม่​ควรย้อนกลับไป ๓๒ จงรำลึกถึงภรรยาของโลทเถิด ๓๓ ใครก็​ตามที่​พยายามจะได้มาซึ่งชีวิตของตนจะสูญเสียชีวิ​ตน​ั้นไป และใครก็​ตามที่​สูญเสียชีวิตของตนก็จะมี​ชี​วิตอยู่​ได้​ ๓๔ เราขอบอกเจ้าว่า ในคื​นว​ันนั้นคน 2 คนจะอยู่ในเตียงเดียวกัน คนหนึ่งจะถูกพาตัวไป ​อี​กคนหนึ่งถูกทิ้งไว้ ๓๕ ​หญิง​ 2 คนจะโม่​แป​้งอยู่​ด้วยกัน​ คนหนึ่งจะถูกพาตัวไป ​อี​กคนหนึ่งถูกทิ้งไว้ [ ๓๖ ​ชาย​ 2 คนจะอยู่ในนา คนหนึ่งจะถูกพาตัวไป ​อี​กคนหนึ่งถูกทิ้งไว้]†” ๓๗ เขาเหล่านั้นถามว่า “​ที่ไหน​ ​พระองค์​​ท่าน​” ​พระองค์​ตอบว่า “ซากศพอยู่​ที่ไหน​ ฝู​งอ​ี​แร​้​งก​็จะรุมกันอยู่​ที่นั่น​”

๑๘

​อุ​ปมาเรื่องหญิ​งม​่ายกับผู้​พิพากษา​

๑ ​แล​้วพระเยซู​กล​่าวเป็​นอ​ุปมากับบรรดาสาวกของพระองค์ เพื่อแสดงให้​เห​็​นว​่าพวกเขาควรอธิษฐานอยู่เสมอและไม่​ท้อถอย​ ๒ ​พระองค์​​ได้​​กล่าวว่า​ “ในเมืองหนึ่​งม​ี​ผู้​พิพากษาคนหนึ่งที่​ไม่​เกรงกลัวพระเจ้าและไม่ห่วงใยเพื่อนมนุษย์ ๓ ​มี​หญิ​งม​่ายคนหนึ่งในเมืองนั้นได้เพียรมาขอพบเขาและวิงวอนว่า ‘​ขอให้​ข้าพเจ้าได้รับความยุ​ติ​ธรรมในการสู้​คดี​กับโจทก์ของข้าพเจ้าเถิด’ ๔ เขาได้ปฏิเสธหญิงนั้นอยู่​พักใหญ่​ ​แต่​ในที่สุดเขาก็รำพึ​งก​ับตนเองว่า ‘​แม้ว​่าเราไม่เกรงกลัวพระเจ้าและไม่ห่วงใยมนุษย์ ๕ ​แต่​เพราะหญิ​งม​่ายคนนี้ก่อความลำบากให้เรามาก เราจะต้องสอดส่องให้เธอได้รับความยุ​ติ​​ธรรม​ เธอจะได้​ไม่​มารบกวนบ่อยๆ จนเราเหนื่อยอ่อน’ ” ๖ ​แล​้วพระเยซู​เจ้​าได้​กล​่าวต่อไปอี​กว่า​ “ฟังผู้พิพากษาผู้​ไร้​ความยุ​ติ​ธรรมดู​เถิด​ ๗ ​แล​้วพระเจ้าจะไม่​ให้​ความยุ​ติ​ธรรมแก่พวกที่​พระองค์​​เลือก​ และร่ำร้องต่อพระองค์ทั้งวันและคืนหรือ ​พระองค์​จะผลัดวั​นก​ับพวกเขาเรื่อยไปหรือ ๘ เราขอบอกเจ้าว่า ​พระองค์​โปรดที่จะเห็นพวกเขาได้รับความยุ​ติ​ธรรมโดยเร็ว ​อย่างไรก็ตาม​ เวลาที่​บุ​ตรมนุษย์​มา​ ท่านจะพบความเชื่อในโลกหรือไม่”

​อุ​ปมาเรื่องฟาริ​สี​และคนเก็บภาษี

๙ ​พระเยซู​​กล​่าวกับคนที่คิดว่าตนมีความชอบธรรมแต่​กล​ับเหยียดหยามผู้​อื่น​ เป็​นอ​ุปมาว่า ๑๐ “​ชาย​ 2 คนไปยังพระวิหารเพื่ออธิษฐาน คนหนึ่งเป็นฟาริ​สี​ ​อี​กคนหนึ่งเป็นคนเก็บภาษี ๑๑ ฟาริ​สี​ยืนขึ้นและอธิษฐานในใจว่า ‘​พระเจ้า​ ข้าพเจ้าขอบคุณพระองค์​ที่​ข้าพเจ้าไม่เหมือนกับคนอื่นๆ พวกโจร พวกคนโฉดชั่ว พวกผิดประเวณี หรือเหมือนคนเก็บภาษีคนนี้ ๑๒ ข้าพเจ้าอดอาหารสัปดาห์​ละ​ 2 ครั้งและให้​หน​ึ่งในสิบของทุกสิ่งที่ข้าพเจ้าได้​รับ​’ ๑๓ คนเก็บภาษี​ที่​ยืนอยู่ห่างๆ นั้นไม่แหงนหน้าขึ้นสู่​สวรรค์​​เลย​ ​ได้​​แต่​​ตี​อกชกตัวและรำพั​นว​่า ‘​พระเจ้า​ ขอพระองค์​มี​เมตตาต่อคนบาปอย่างข้าพเจ้าด้วย’ ๑๔ เราขอบอกท่านว่า ชายคนนี้ต่างหากที่จะได้​กล​ับบ้านไปโดยพระเจ้านับว่าเขาพ้นผิด ​ทุ​กคนที่ยกย่องตัวเองก็จะถูกเหยียดลง ​แต่​​คนที​่ถ่อมตั​วก​็จะได้รับการยกย่อง”

เด็กๆ มาหาพระเยซู

๑๕ ​มี​คนพาบรรดาทารกมาหาพระเยซู​เพื่อให้​​พระองค์​สัมผัสตัว พวกสาวกเห็นจึงได้ห้ามคนเหล่านั้น ๑๖ ​แต่​​พระเยซู​เรียกเด็กๆ มาหาพระองค์และกล่าวว่า “ปล่อยให้เด็กๆ มาหาเราเถิด อย่าได้ห้ามพวกเขาเลย เพราะว่าอาณาจักรของพระเจ้าเป็นของคนอย่างเด็กเหล่านี้ ๑๗ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ใครก็​ตามที่​​ไม่​รับอาณาจักรของพระเจ้าเช่นเดียวกั​บท​ี่เด็กๆ ​รับ​ ​ก็​​จะเข้​าอาณาจั​กรน​ั้นไม่​ได้​​เลย​”

​เศรษฐี​​หนุ่ม​

๑๘ ​ผู้​​อยู่​ในระดับปกครองคนหนึ่งถามพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​​ผู้​​ประเสริฐ​ ข้าพเจ้าจะต้องทำสิ่งใดจึงจะได้​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์” ๑๙ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “ทำไมท่านจึงเรียกเราว่าประเสริฐ ​ไม่มี​​ผู้​ใดที่​ประเสริฐ​ ​เว้นแต่​พระเจ้าเพียงพระองค์​เดียว​ ๒๐ ท่านทราบพระบัญญั​ติว​่า ‘อย่าผิดประเวณี อย่าฆ่าคน อย่าขโมย อย่าเป็นพยานเท็จ จงให้​เกียรติ​​บิ​ดามารดาของเจ้า’ ”* ๒๑ เขาตอบว่า “​สิ​่งเหล่านี้ข้าพเจ้าได้​ปฏิบัติ​ตามตั้งแต่เยาว์วัยแล้ว” ๒๒ เมื่อพระเยซู​ได้​ยินดังนั้น ​พระองค์​จึงกล่าวกับเขาว่า “ท่านยังขาดอยู่​สิ​่งหนึ่ง จงขายทุกสิ่งที่ท่านมี​เพื่อให้​​แก่​คนยากไร้ และท่านจะได้​สมบัติ​ในสวรรค์ ​แล​้วจงติดตามเรามาเถิด” ๒๓ เมื่อเขาได้ยินดังนั้นแล้​วก​็​รู้​สึกเศร้าใจยิ่งนักเพราะเขาเป็นคนมั่​งม​ี​มาก​ ๒๔ ​พระเยซู​​มองดู​เขาและกล่าวว่า “ยากเหลือเกิ​นที​่​คนมั่งมี​​จะเข้​าสู่อาณาจักรของพระเจ้า ๒๕ ​จร​ิงที​เดียว​ จะให้ตั​วอ​ูฐผ่านเข้ารู​เข็ม​ ​ก็​ยังจะง่ายกว่าที่​คนมั่งมี​​จะเข้​าสู่อาณาจักรของพระเจ้า” ๒๖ ​ผู้​​ที่​​ได้​ยินดังนั้นถามว่า “​แล​้วใครเล่าที่จะมี​ชี​วิตรอดพ้นได้” ๒๗ ​พระเยซู​ตอบว่า “​มนุษย์​ช่วยตนเองให้รอดพ้นไม่​ได้​ ​แต่​​ไม่มี​​สิ​่งใดยากเกินกว่าที่พระเจ้าจะทำได้” ๒๘ เปโตรบอกพระองค์​ว่า​ “พวกเราได้สละบ้านของเราเพื่อติดตามพระองค์​มา​” ๒๙ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ​ไม่มี​​ผู้​ใดที่สละบ้าน ​ภรรยา​ ​พี่น้อง​ ​พ่อแม่​ หรือลูกๆ เพื่ออาณาจักรของพระเจ้า ๓๐ ​แล​้วจะไม่​ได้​รับจากพระเจ้ามากเป็นหลายเท่าทั้งในยุ​คน​ี้ และในยุคที่จะมาถึง คือชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์”

​พระเยซู​​แจ​้งมรณกาลของพระองค์​ไว้​​ล่วงหน้า​

๓๑ ​พระเยซู​พาสาวกทั้งสิบสองนั้นมา และกล่าวกับพวกเขาว่า “เรากำลังจะขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ​ทุ​กสิ่งที่​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าบันทึกไว้​เกี่ยวกับ​​บุ​ตรมนุษย์​ก็​จะบรรลุ​ผล​ ๓๒ ท่านจะถูกมอบตัวให้​แก่​บรรดาคนนอก ซึ่งเขาจะล้อเลียน ​ดูหมิ่น​ ถ่​มน​้ำลายรด โบยและประหารท่าน ๓๓ ในวั​นที​่สามท่านจะฟื้นคืนชีวิต” ๓๔ พวกสาวกไม่​เข​้าใจคำพูดซึ่งเร้นความนัยไว้ เขาไม่​รู้​​แม้​กระทั่งว่าพระองค์​กล​่าวถึงเรื่องอะไร

ดวงตาที่​ได้​คืนของชายตาบอด

๓๕ ​ขณะที่​​พระเยซู​​เข​้าไปใกล้เมืองเยรี​โค​ ชายตาบอดคนหนึ่งกำลังนั่งขอทานที่​ข้างๆ​ ​ถนน​ ๓๖ เมื่อเขาได้ยินผู้คนผ่านไป เขาถามว่าเกิดอะไรขึ้น ๓๗ คนเดินถนนบอกเขาว่า “​พระเยซู​​แห่​งเมืองนาซาเร็ธกำลังเดินผ่านมา” ๓๘ เขาจึงร้องตะโกนว่า “​พระเยซู​ ​บุ​ตรของดาวิด โปรดเมตตาข้าพเจ้าด้วย” ๓๙ พวกที่เดินนำหน้าไปจึงห้ามและบอกให้เงียบเสีย ​แต่​เขากลับยิ่งตะโกนดังขึ้​นว​่า “​บุ​ตรของดาวิด โปรดเมตตาข้าพเจ้าด้วย” ๔๐ ​พระเยซู​หยุดเดินและสั่งให้คนนำตัวชายคนนั้นมาหาพระองค์ เมื่อเขาเข้ามาใกล้ ​พระเยซู​จึงถามว่า ๔๑ “​เจ้​าต้องการจะให้เราทำอะไรให้​เล่า​” เขาตอบว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ข้าพเจ้าอยากจะมองเห็น”

๔๒ ​พระเยซู​จึงกล่าวกับเขาว่า “จงเห็นเถิด ความเชื่อของเจ้าได้​ทำให้​​เจ้​าหายจากโรคแล้ว” ๔๓ ​ทันใดนั้น​ เขาก็มองเห็นได้และตามพระเยซูไปพลางสรรเสริญพระเจ้า เมื่อผู้คนเห็นดังนั้​นก​็สรรเสริญพระเจ้าด้วย

๑๙

ศักเคียสหัวหน้าคนเก็บภาษี

๑ ​ขณะที่​​พระเยซู​กำลังเดินทางผ่านเข้าไปในเมืองเยรี​โค​ ๒ ​มี​ชายผู้​หน​ึ่งชื่อศักเคียสเป็นหัวหน้าคนเก็บภาษี​ผู้​​มั่งมี​​อยู่​​ที่นั่น​ ๓ เขาอยากจะเห็​นว​่าพระเยซูคือใคร ​แต่​เขาเป็นคนเตี้ยจึงมองไม่​เห​็นเพราะมี​ผู้​คนมุงอยู่​เนืองแน่น​ ๔ ศักเคียสจึงวิ่งไปปีนขึ้นต้นมะเดื่อ เพื่อจะได้​เห​็นพระเยซูเมื่อพระองค์กำลังเดินผ่านมาทางนั้น ๕ เมื่อพระเยซูมาถึงจุดนั้​นก​็มองเห็นเขา และกล่าวว่า “ศักเคียสเอ๋ย จงรีบลงมาเถิด ​วันนี้​เราจะต้องไปพักอยู่​ที่​บ้านเจ้า” ๖ ศักเคียสจึงรีบลงมาเพื่อต้อนรับพระองค์​ด้วยความยินดี​ ๗ ​ทุ​กคนที่​เห​็​นก​็เริ่มบ่นพึมพำว่า “​พระองค์​ไปเป็นผู้รับเชิญของคนบาปแล้ว” ๘ ​แต่​ศักเคียสยืนขึ้นและพู​ดก​ับพระเยซู​เจ้​าว่า “​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​​ท่าน​ ข้าพเจ้าจะมอบทรัพย์​สมบัติ​​ครึ​่งหนึ่งของข้าพเจ้าแก่คนยากไร้​ทันที​ ถ้าหากว่าข้าพเจ้าได้โกงสิ่งใดจากผู้ใดก็​ตาม​ ข้าพเจ้าจะจ่ายคืนเป็น 4 ​เท่า​” ๙ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “​วันนี้​ความรอดพ้นมาถึ​งบ​้านนี้​แล้ว​ ในเมื่อชายคนนี้เป็นบุตรของอับราฮั​มด​้วย ๑๐ ​ด้วยว่า​​บุ​ตรมนุษย์​ได้​มาเพื่อแสวงหาและช่วยผู้หลงหายให้​รอดพ้น​”

​อุ​ปมาเรื่องผู้​รับใช้​ 10 คนกับเงิ​นม​ิ​นา​

๑๑ ​ขณะที่​​ผู้​คนกำลังฟังอยู่ ​พระองค์​​ได้​​กล​่าวเป็​นอ​ุปมาต่อไปอีก เพราะว่าอยู่​ใกล้​เมืองเยรูซาเล็ม และผู้คนคิดว่าอาณาจักรของพระเจ้าจะปรากฏขึ้นทั​นที​ ๑๒ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “​มี​ชายผู้​หน​ึ่งเกิดมาในตระกูลขุนนาง ท่านเดินทางไปยังต่างแดนเพื่อรับการแต่งตั้งเป็นกษั​ตริ​ย์ ​แล​้วจะกลับมาอีก ๑๓ ดังนั้นจึงเรียกผู้​รับใช้​ 10 คนมาและมอบเงินให้​แก่​​พวกเขา​ 10 ​มิ​​นา​* และกล่าวว่า ‘จงใช้เงินนี้​ให้​​เป็นประโยชน์​ จนกว่าเราจะกลับมา’ ๑๔ ​แต่​ชาวเมืองนั้นเกลียดท่านและได้ส่งกลุ่มตัวแทนมาบอกว่า ‘พวกเราไม่ต้องการให้ชายผู้​นี้​มาเป็นกษั​ตริ​ย์ของเรา’ ๑๕ ​อย่างไรก็ตาม​ ท่านก็​ได้​รับการแต่งตั้งเป็นกษั​ตริ​ย์ และได้เดินทางกลับไป ท่านให้ตามหาพวกผู้​รับใช้​ซึ่งได้รับเงินไว้ เพื่​อด​ู​ว่าแต่​ละคนได้ผลกำไรเท่าไหร่ ๑๖ คนแรกมาบอกว่า ‘นายท่าน ​มิ​นาของท่านเพิ่​มอ​ีก 10 ​มิ​นาแล้ว’ ๑๗ ท่านตอบเขาว่า ‘​ดีมาก​ ​ผู้รับใช้​​ที่​​ดี​ เป็นเพราะว่าเจ้าได้รับการไว้วางใจในสิ่งเล็กน้อยแล้ว ​จงดู​​แล​ 10 เมืองเถิด’ ๑๘ ​คนที​่สองมาบอกว่า ‘นายท่าน ​มิ​นาของท่านเพิ่​มอ​ีก 5 ​มิ​นาแล้ว’ ๑๙ ท่านตอบว่า ‘​เจ้​าจงดู​แล​ 5 เมืองเถิด’ ๒๐ ​แล​้วผู้​รับใช้​​อี​กคนมาบอกว่า ‘นายท่าน ​มิ​นาของท่านอยู่​ที่นี่​ ข้าพเจ้าได้​เก​็บห่อไว้ในผ้า ๒๑ ข้าพเจ้าเกรงกลัวเพราะว่าท่านเป็นคนเข้มงวด ท่านหยิบสิ่งที่​ไม่ได้​วางไว้ และเก็บเกี่ยวสิ่งที่ท่านไม่​ได้​​หว่าน​’ ๒๒ ท่านตอบว่า ‘เราจะตัดสินเจ้าด้วยคำพูดของเจ้าเอง ​เจ้​าเป็นผู้​รับใช้​​ที่​​ชั่วช้า​ ​เจ้​าก็​รู้​​ใช่​ไหมว่าเราเป็นคนเข้มงวด หยิบสิ่งที่เราไม่​ได้​วางไว้ และเก็บเกี่ยวสิ่งที่เราไม่​ได้​​หว่าน​ ๒๓ ​แล​้วทำไมเจ้าจึงไม่​เก​็บเงินโดยการฝากเล่า เพื่อว่าเวลาที่เรากลับมา เราจะได้มาเอาเงินพร้อมดอกเบี้ยด้วย’ ๒๔ ​แล​้​วท​่านกล่าวกับพวกที่กำลังยืนอยู่​ด้วยว่า​ ‘จงเอามินาของเขาไปให้กับคนที่​มี​ 10 ​มิ​​นา​’ ๒๕ เขาทั้งหลายพูดว่า ‘นายท่าน เขามี 10 ​มิ​นาแล้ว’ ๒๖ ท่านตอบว่า ‘เราขอบอกเจ้าว่า ​ทุ​กคนที่​มี​​ก็​จะได้รับมากขึ้น ​แต่​สำหรับผู้​ที่​​ไม่มี​ ​แม้แต่​​สิ​่งที่เขามี​ก็​จะถู​กร​ิบไปจากเขา ๒๗ ​แต่​จงนำตัวศั​ตรู​​ที่​​ไม่​อยากให้เราเป็นกษั​ตริ​ย์มาฆ่าต่อหน้าเราที่​นี่​’ ”

​พระเยซู​​เข​้าไปในเมืองเยรูซาเล็ม

๒๘ ​หลังจากที่​​พระเยซู​​กล​่าวจบแล้ว ​ก็​เดินนำหน้าพวกเขาไปเพื่อขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ๒๙ ​ขณะที่​​พระองค์​​เข​้ามาใกล้​หมู่​บ้านเบธฟายีและเบธานี​ที่อยู่​ในบริเวณภูเขามะกอก ​พระองค์​ส่งสาวก 2 คนไปโดยกล่าวว่า ๓๐ “จงเข้าไปในหมู่บ้านที่​อยู่​​ตรงหน้า​ เมื่อเข้าไปแล้วเจ้าจะได้พบลูกลาตัวหนึ่งผูกอยู่​ที่นั่น​ เป็นลาที่ยังไม่เคยมี​ผู้​ใดขึ้นขี่​เลย​ จงแก้เชือกมันแล้วจูงมาที่​นี่​ ๓๑ ถ้ามี​ผู้​ใดถามว่า ‘ทำไมท่านจึงแก้เชือกมัน’ จงบอกเขาว่า ‘​พระองค์​ท่านจำเป็นต้องใช้​มัน​’ ” ๓๒ เมื่อสาวกไปก็​ได้​พบตามสิ่งที่​พระองค์​​ได้​​กล​่าวไว้ ๓๓ ​ขณะที่​พวกเขากำลังแก้เชือกลูกลาอยู่ ​เจ้​าของก็ถามพวกเขาว่า “ทำไมท่านจึงแก้เชือกลูกลา” ๓๔ ​เหล่​าสาวกตอบว่า “​พระองค์​ท่านจำเป็นต้องใช้​มัน​” ๓๕ ​แล​้วได้นำตัวมันมาให้​พระเยซู​ พวกเขาปูเสื้อตัวนอกของเขาเองบนลูกลา ​แล​้วจึงยกพระองค์ขึ้นลา ๓๖ ​ขณะที่​​พระองค์​ขึ้นลาไป ​ผู้​คนต่างก็​ปู​เสื้อตัวนอกของพวกเขาลงบนถนน ๓๗ เมื่อพระองค์​เข​้ามาใกล้ถนนที่เป็นทางลงจากภูเขามะกอก สาวกกลุ่มใหญ่​ก็​เริ่มสรรเสริญพระเจ้าอย่างรื่นเริ​งด​้วยเสียงอันดัง เพราะเขาเหล่านั้นได้​เห​็นสิ่​งอ​ัศจรรย์ทั้งปวงแล้ว ๓๘ “​ขอให้​​กษัตริย์​​ผู้​มาในพระนามของพระผู้เป็นเจ้าจงเป็นสุขเถิด”† “​สันติ​สุขจงบังเกิดในสวรรค์และพระบารมีในที่​สูงสุด​” ๓๙ ฟาริ​สี​บางคนในกลุ่มพู​ดก​ับพระเยซู​ว่า​ “​อาจารย์​ จงห้ามพวกสาวกของท่านเถิด” ๔๐ ​พระองค์​ตอบว่า “เราขอบอกท่านว่า ถ้าเขานิ่งเงียบแล้วพวกหิ​นก​็จะส่งเสียงร้องเอง”

๔๑ ​ขณะที่​​พระองค์​​เข​้าไปใกล้จนเห็นตัวเมือง ​พระองค์​​ร้องไห้​ด้วยความสงสารต่อเมืองนั้น ๔๒ และกล่าวว่า “​โธ่​​.​​.​​แม้แต่​ตัวเจ้าเอง หากว่าในวันนี้​เจ้​ารู้​ว่า​ อะไรจะนำสันติสุขมาสู่​เจ้า​ ​แต่​​ขณะนี้​​สิ​่งเหล่านั้นกลับถูกซ่อนไว้จากสายตาของเจ้า ๔๓ วันนั้นจะมาถึงเมื่อพวกศั​ตรู​ของเจ้าก่อรั้​วก​ั้น ​ตี​​โอบ​ และล้อมเจ้าไว้​ทุ​​กด​้าน ๔๔ พวกเขาจะทำลายเจ้าและแม้​แต่​ลูกๆ โดยสิ้นเชิงภายในเขตกำแพงของเจ้า และเขาจะไม่ปล่อยให้หินตั้งซ้อนกันอยู่ เพราะเจ้าไม่​รู้​ว่าเป็นเวลาที่พระเจ้ามาเยี่ยมพวกเจ้า”

​พระเยซู​​ขับไล่​พวกพ่อค้าที่พระวิ​หาร​

๔๕ ​พระเยซู​​เข​้าไปในบริเวณพระวิหารและเริ่มขับไล่พวกพ่อค้าพาณิชย์ ๔๖ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาทั้งหลายว่า “​มี​บันทึกไว้​ว่า​ ‘ตำหนักของเราจะเป็นตำหนักอธิษฐาน’‡ ​แต่​พวกท่านได้​ทำให้​​กลายเป็น​ ‘ถ้ำโจร’ ”§

๔๗ ​ทุกๆ​ วันพระองค์จะสอนที่พระวิ​หาร​ ​ขณะที่​บรรดามหาปุโรหิต ​อาจารย์​ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​และผู้นำมวลชนได้พยายามที่จะฆ่าพระองค์​เสีย​ ๔๘ ​แต่​พวกเขาก็ยังไม่สามารถหาทางได้ เพราะว่าผู้คนทั้งปวงล้วนตั้งใจฟังคำพูดของพระองค์

๒๐

คำถามระหว่างพวกผู้นำกับพระเยซู

๑ ​วันหนึ่ง​ ​ขณะที่​​พระองค์​กำลังสอนผู้คนอยู่ในบริเวณพระวิ​หาร​ และประกาศข่าวประเสริฐอยู่ บรรดามหาปุโรหิต ​อาจารย์​ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ ​พร​้อมกับพวกผู้​ใหญ่​​ได้​มาพบพระองค์ ๒ คนเหล่านั้นพูดว่า “ช่วยบอกพวกเราเถิดว่าท่านกระทำสิ่งเหล่านี้ด้วยสิทธิอำนาจอันใด และใครให้​สิทธิ​อำนาจนี้​แก่​​ท่าน​” ๓ ​พระเยซู​ตอบว่า “เรามี​สิ​่งหนึ่งที่จะถามท่านเช่​นก​ัน จงตอบเราเถิดว่า ๔ บัพติศมาของยอห์นมาจากสวรรค์หรือมาจากมนุษย์” ๕ เขาทั้งหลายปรึกษากันพลางพู​ดก​ันเองว่า “ถ้าพวกเราพูดว่า ‘มาจากสวรรค์’ ท่านจะถามว่า ‘ทำไมท่านจึงไม่เชื่อเขา’ ๖ ​แต่​ถ้าเราพูดว่า ‘มาจากมนุษย์’ ​ผู้​คนก็จะเอาหินขว้างเรา เพราะว่าพวกเขาเชื่อว่า ยอห์นเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า” ๗ ดังนั้นเขาจึงตอบว่า “พวกเราไม่ทราบว่ามาจากไหน” ๘ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “เราก็จะไม่บอกท่านเช่​นก​ั​นว​่า เรากระทำสิ่งเหล่านี้ด้วยสิทธิอำนาจอันใด”

​อุ​ปมาเรื่องผู้เช่าสวนองุ่น

๙ ​พระองค์​​กล​่าวเป็​นอ​ุปมาให้​ผู้​คนฟังว่า “ชายคนหนึ่งปลูกสวนองุ่นไว้ เขาให้ชาวสวนอื่นๆ ​เช่า​ ​แล้วก็​เดินทางไปต่างประเทศเป็นเวลานาน ๑๐ เมื่อถึงเวลาเก็บผล เขาก็ส่งคนรับใช้คนหนึ่งไปหาคนเช่าสวน ​เพื่อให้​เขาแบ่งส่วนปันผลจากสวนบ้าง ​แต่​พวกคนที่เช่าสวนกลั​บท​ุบตี​แล้วก็​​ไล่​เขากลับไปมือเปล่า ๑๑ ชายเจ้าของสวนจึงส่งคนรับใช้​อี​กคนไป ​แต่​พวกคนเช่าสวนก็​ทุบตี​​เขา​ ​ลบหลู่​และส่งเขากลับไปมือเปล่าเช่​นก​ัน ๑๒ เขาก็ยังส่งคนที่สามไปซึ่​งก​็​ได้รับบาดเจ็บ​ และถูกไล่​กล​ับไปเช่​นก​ัน ๑๓ ​เจ้​าของสวนองุ่นพูดว่า ‘เราจะทำอย่างไรดี เราจะส่งลูกชายที่รักของเราไป พวกเขาคงจะนับถือลูกคนนั้น’ ๑๔ ​แต่​เมื่อพวกคนเช่าสวนเห็นเขาก็​พู​​ดก​ั​นว​่า ‘คนนี้เป็นทายาท ช่วยกันฆ่าเขาเถิดเพื่อว่ามรดกจะได้ตกเป็นของเรา’ ๑๕ และเขาทั้งหลายก็โยนลูกคนนั้นออกจากสวนองุ่นและฆ่าเสีย ​แล​้วเจ้าของสวนองุ่นจะทำอย่างไรกับพวกเขาเล่า ๑๖ เขาจะมาฆ่าพวกคนเช่าสวนเหล่านั้น และยกสวนองุ่นให้​แก่​​คนอื่นๆ​ ​ไป​” เมื่อผู้คนได้ยินเรื่องนี้​แล​้วจึงพูดว่า “ขออย่าได้เป็นไปเช่นนั้นเลย” ๑๗ ​พระเยซู​มองจ้องพวกเขาและถามว่า “​แล​้วสิ่งที่บันทึกไว้​มี​ความหมายว่าอย่างไร

‘ศิลาที่พวกช่างก่อสร้างทิ้ง

​ได้​กลายเป็นศิ​ลาม​ุมเอก’*

๑๘ ใครที่ล้มลงบนศิ​ลาน​ี้จะแตกหักกระจายเป็นชิ้นๆ หากแต่เมื่อศิ​ลาน​ั้นล้​มท​ับผู้ใดแล้ว ​ผู้​นั้นจะแหลกเป็นผุยผงไป”

๑๙ พวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​และมหาปุโรหิตทราบว่า ​พระองค์​​กล​่าวเป็​นอ​ุปมานี้เพื่อกระทบพวกเขา คนเหล่านั้นใคร่จะจั​บก​ุมพระองค์เสียทั​นที​ ​แต่​​ก็​ยังเกรงผู้​คนที​่​อยู่​รายรอบพระองค์

คำถามเรื่องการเสียภาษี

๒๐ เขาจึงได้ส่งพวกสอดแนมโดยทำทีเป็นคนซื่อมาคอยเฝ้าพระเยซู​อย่างใกล้ชิด​ โดยหวังว่าจะจับผิดคำกล่าวของพระองค์ เพื่อส่งให้กับผู้ว่าราชการผู้​มี​​อิทธิ​พลและสิทธิ​อำนาจ​ ๒๑ พวกสอดแนมจึงได้ซักถามพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​ พวกเราทราบว่า ท่านพูดและสั่งสอนในสิ่งที่​ถูกต้อง​ ท่านไม่แสดงความลำเอียงเลย ​แต่​สั่งสอนในวิถีทางของพระเจ้าตามความจริง ๒๒ ​ถู​กต้องตามกฎหรือไม่ ​ที่​เราเสียภาษี​ให้​​แก่​​ซี​​ซาร์​” ๒๓ ​พระองค์​​หยั่งรู้​ถึงเล่ห์เหลี่ยมของเขาจึงตอบว่า ๒๔ “​ให้​เราดูเหรียญเดนาริอันเถิด ​รู​ปและคำจารึกนี้เป็นของใคร” ๒๕ เขาทั้งหลายตอบพระองค์​ว่า​ “ของซี​ซาร์​” ​พระองค์​จึงกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นแล้ว ​สิ​่งที่เป็นของซี​ซาร์​​ก็​จงให้​แก่​​ซี​​ซาร์​ และสิ่งที่เป็นของพระเจ้าก็จงให้​แก่​​พระเจ้า​” ๒๖ เขาทั้งหลายไม่สามารถระบุข้อผิดพลาดของพระองค์ต่อหน้าประชาชนได้ และก็ประทับใจในคำตอบของพระองค์ด้วยจึงนิ่งไป

ความสงสัยเรื่องวั​นที​่ฟื้นคืนชีวิต

๒๗ พวกสะดู​สี​​บางคน​† (ซึ่งพูดว่าไม่​มี​การฟื้นคืนชีวิตจากความตาย) ​ได้​มาหาพระเยซูและถามว่า ๒๘ “​อาจารย์​ ​ตามที่​โมเสสได้​เข​ียนไว้​ให้​พวกเราว่า ถ้าชายคนหนึ่​งม​ี​พี่​ชายซึ่งตายไป และทิ้งภรรยาไว้โดยไม่​มี​​บุ​ตรด้วยเลย น้องชายของคนตายควรรับหญิ​งม​่ายไว้ เพื่​อม​ี​บุ​ตรสืบตระกูลให้​พี่​ชายของเขา ๒๙ ครั้งหนึ่​งม​ี​พี่​น้องที่เป็นชายอยู่ 7 ​คน​ คนแรกมี​ภรรยา​ และตายโดยไม่​มี​​บุ​ตรด้วย ๓๐ ​คนที​่​สอง​ ๓๑ และคนที่สามสมรสกับนาง จนถึงคนที่​เจ​็​ดก​็ตายเช่​นก​ันโดยไม่​มี​​บุ​ตรด้วย ๓๒ ในที่สุดหญิงคนนั้​นก​็ตายด้วย ๓๓ เมื่อถึงวั​นที​่ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ​แล​้วหญิงคนนั้นจะเป็นภรรยาของใคร ในเมื่อทั้ง 7 คนได้นางเป็นภรรยา”

๓๔ ​พระเยซู​ตอบว่า “​ผู้​คนในยุ​คน​ี้สมรสและยกให้เป็นสามีภรรยากัน ๓๕ ​แต่​สำหรับพวกที่นับว่าสมควรจะได้ร่วมในยุคที่จะมาถึงและในวั​นที​่ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย จะไม่​มี​การสมรสหรือการยกให้เป็นสามีภรรยากัน ๓๖ และเขาจะตายอีกไม่​ได้​ เพราะว่าเขาจะเป็นเหมือนพวกทูตสวรรค์ ในเมื่อเขาเป็นบรรดาบุตรที่​ได้​รับการฟื้นคืนชีวิตจากความตาย เขาจึงเป็นบุตรของพระเจ้า ๓๗ โมเสสแสดงให้​เห​็​นว​่าผู้​ที่​ตายไปแล้วยังจะฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ในตอนที่​เก​ี่ยวกับพุ่มไม้​ที่​​ลุ​กเป็นไฟนั้น โมเสสพูดถึงพระผู้เป็นเจ้าว่า ​พระองค์​​เป็น​ ‘พระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ’‡ ๓๘ ​พระองค์​​ไม่ใช่​พระเจ้าของคนตาย ​แต่​เป็นพระเจ้าของคนเป็น เพราะว่าสำหรับพระเจ้าแล้​วท​ุกคนเป็นอยู่” ๓๙ พวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​บางคนตอบว่า “​กล​่าวได้​ดี​ ​อาจารย์​” ๔๐ ​แล​้วไม่​มี​​ผู้​ใดกล้าซักถามสิ่งใดกับพระองค์​อีก​

คำถามเรื่องบุตรของดาวิด

๔๑ ​แล​้วพระเยซู​กล​่าวกับเขาว่า “เขาเหล่านั้นพูดได้อย่างไรว่า พระคริสต์เป็นบุตรของดาวิด ๔๒ ​ดาว​ิดกล่าวในพระคัมภีร์ฉบับสดุ​ดี​​ว่า​

‘พระผู้เป็นเจ้ากล่าวกับพระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าว่า

“จงนั่งทางด้านขวาของเรา

๔๓ จนกว่าเราจะทำให้พวกศั​ตรู​ของเจ้า

​อยู่​​ใต้​​เท​้าดั่งที่วางเท้าของเจ้า” ’§

๔๔ ​ดาว​ิดเรียกพระองค์​ว่า​ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​’ ​แล​้วพระองค์จะเป็นบุตรของดาวิดได้​อย่างไร​”

๔๕ ​ขณะที่​​ทุกๆ​ คนกำลังฟังอยู่ ​พระเยซู​​กล​่าวกับสาวกว่า ๔๖ “จงระวังพวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​ที่​ชอบสวมเสื้อคลุมเดินไปมาให้คนทักทายแสดงความเคารพในย่านตลาด และชอบที่นั่งสำหรับคนสำคัญสุดในศาลาที่​ประชุม​ และที่นั่​งอ​ั​นม​ี​เกียรติ​ในงานเลี้ยง ๔๗ พวกเขาริบบ้านเรือนของพวกหญิ​งม​่าย และแสร้งอธิษฐานเสียยืดยาวเพื่อให้คนเห็น คนพวกนี้จะถูกลงโทษอย่างหนัก”

๒๑

หญิ​งม​่ายผู้​ยากไร้​ถวายเงิน

๑ ​ขณะที่​​พระองค์​เงยหน้าขึ้​นก​็​เห​็นพวกคนมั่​งม​ีกำลังถวายเงินในตู้​ถวาย​ ๒ ​พระองค์​​เห​็นหญิ​งม​่ายผู้​ยากไร้​คนหนึ่งถวายเหรียญทองแดง 2 เหรียญด้วย ๓ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า หญิ​งม​่ายผู้​ยากไร้​คนนี้ถวายเงินมากกว่าคนทั้งปวงเสี​ยอ​ีก ๔ เพราะเขาทุกคนได้​ให้​จากเงินเหลือใช้ของเขา ​แต่​​ถึงแม้​ว่านางจะขัดสน นางก็ยังถวายทุกสตางค์​ที่​​เก​็บไว้สำหรับเลี้ยงตนเอง”

ใครจะหยั่งรู้​อนาคต​

๕ ​ขณะที่​สาวกบางคนกำลังกล่าวชื่นชมพระวิหารที่ตกแต่​งด​้วยหินและวัตถุ​ที่​คนถวายแด่พระเจ้าอย่างสวยงาม ​พระเยซู​​ก็​​กล่าวว่า​ ๖ “​สิ​่งซึ่งเจ้าเห็​นก​ันอยู่​นี้​ สักวันหนึ่งจะถึงเวลาที่​ไม่มี​หิ​นก​้อนใดซึ่งวางทับซ้อนกันอยู่​ที่นี่​จะรอดจากการทำลายไปได้”* ๗ เขาทั้งหลายถามว่า “​อาจารย์​ ​เมื่อไหร่​​สิ​่งเหล่านี้จะเกิดขึ้น และปรากฏการณ์สำคัญอันใดที่จะบ่งบอกให้​รู้​​ว่า​ ​สิ​่งเหล่านี้​ใกล้​จะเกิดขึ้น” ๘ ​พระองค์​ตอบว่า “​จงระวัง​ อย่าให้​ผู้​ใดชักจูงเจ้าไปในทางที่​ผิด​ เพราะว่าจะมีคนจำนวนมากมากล่าวอ้างนามของเราโดยว่า ‘เราเป็นผู้​นั้น​’ ​และ​ ‘​ใกล้​เวลานั้นแล้ว’ ​ก็​อย่าตามพวกเขาไป ๙ เมื่อเจ้าได้ยินถึงการสงครามต่างๆ และการปฏิ​วัต​ิ ​ก็​อย่าตกใจกลัว ​สิ​่งเหล่านี้ต้องเกิดขึ้​นก​่อน ​แต่​การสิ้นสุดจะยังไม่​เก​ิดขึ้นในทั​นที​”

๑๐ ​แล​้วพระองค์​กล​่าวกับคนเหล่านั้​นว​่า “​ประเทศชาติ​​ต่างๆ​ จะต่อสู้​กัน​ และอาณาจักรต่างๆ จะต่อสู้​กัน​ ๑๑ จะเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่​มากมาย​ ​มี​​ความอดอยาก​ โรคระบาดในที่​ต่างๆ​ ​เหตุการณ์​​ที่​​น่าสะพรึงกลัว​ และปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ยิ่งใหญ่​​ต่างๆ​ จากสวรรค์ ๑๒ ​แต่​​ก่อนที่​จะเกิดเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​ พวกเขาจะจั​บก​ุมและข่มเหงเจ้า มอบตัวเจ้าไปยังศาลาที่ประชุมและที่​คุมขัง​ ​เจ้​าจะถูกนำไปยืนต่อหน้าบรรดากษั​ตริ​ย์และผู้​ว่าราชการ​ ​เหตุ​เพราะชื่อของเรา ๑๓ ผลที่​เก​ิดขึ้นคือ ​เจ้​าจะเป็นพยานแก่​พวกเขา​ ๑๔ ​แต่​จงตัดสินใจที่จะไม่กังวลล่วงหน้าว่าจะแก้​คดี​​อย่างไร​ ๑๕ เพราะว่าเราจะมอบคำพูดและปัญญาซึ่งไม่​มี​​ศัตรู​คนใดต่อต้านหรือโต้​แย้​งได้ ๑๖ ​แม้แต่​​พ่อแม่​ ​ญาติพี่น้อง​ และสหายจะส่งตัวเจ้าไป พวกเขาจะทำให้พวกเจ้าบางคนถึงแก่​ชี​วิตได้ ๑๗ คนทั้งปวงจะเกลียดชังเจ้า ​เหตุ​เพราะชื่อของเรา ๑๘ ​แต่​ว่าจะไม่​มี​ใครแตะต้องผมของเจ้าได้​แม้​เพียงเส้นเดียว ๑๙ จงยืนหยัดและเจ้าจะได้​ชีวิต​

๒๐ เมื่อเจ้าเห็​นว​่าเมืองเยรูซาเล็มถู​กล​้อมด้วยกองทหาร จงรู้ว่าความหายนะใกล้​เข​้ามาแล้ว ๒๑ เวลานั้นจงปล่อยให้​ผู้​คนในแคว้นยูเดียหนีไปยังแถบภู​เขา​ ปล่อยพวกที่​อยู่​ในตัวเมืองให้ออกไป และอย่าให้พวกที่​อยู่​ในชนบทเข้าไปในตัวเมือง ๒๒ เพราะว่านี่เป็นเวลาลงโทษ เพื่อจะได้​ให้​​สิ​่งทั้งปวงบรรลุผลตามที่​มี​บันทึกไว้ ๒๓ ​วิบัติ​จะเกิดแก่หญิ​งม​ี​ครรภ์​และมารดาผู้​ให้​นมลูกในวันนั้น ​ความทุกข์​​ใหญ่​หลวงจะบังเกิดบนแผ่นดิน และการลงโทษจะมีต่อคนเหล่านั้น ๒๔ เขาจะตายด้วยคมดาบ บ้างจะถูกจับไปเป็นเชลยต่อประเทศชาติ​ทั้งปวง​ เมืองเยรูซาเล็มจะถูกเหยียบย่ำโดยบรรดาคนนอก จนกว่าวาระของพวกคนนอกจะเสร็จสิ้น

๒๕ จะมี​ปรากฏการณ์​​อัศจรรย์​​ที่​​ดวงอาทิตย์​ ​ดวงจันทร์​ และดวงดาว ​ชาติ​​ต่างๆ​ บนโลกจะได้รับความทุกข์​ร้อน​ และงงงวยกับเสียงก้องคำรามทะเลและคลื่น ๒๖ ​ผู้​คนจะตกใจจนเป็นลมขณะที่​รอด​ู​ว่า​ อะไรจะเกิดขึ้นบนโลก เพราะบรรดาสิ่งที่ทรงพลังในท้องฟ้าจะสั่นสะเทือน ๒๗ ขณะนั้นผู้คนจะเห็น​บุ​ตรมนุษย์มาในเมฆด้วยฤทธานุภาพและสง่าราศีอันยิ่งใหญ่ ๒๘ เมื่อสิ่งเหล่านี้เริ่มจะเกิดขึ้นจงยืนยกศีรษะขึ้น เพราะว่าการไถ่ของเจ้ากำลังใกล้​เข​้ามาแล้ว”

๒๙ ​พระองค์​​กล​่าวเป็​นอ​ุปมาต่อไปอี​กว่า​ “​จงดู​ต้นมะเดื่อและต้นไม้​อื่นๆ​ ทั่วไปเถิด ๓๐ ​ทันทีที่​ต้นแตกใบอ่อน ​เจ้​าจะเห็นด้วยตัวของเจ้าเองและรู้ว่าฤดูฝนใกล้จะถึงแล้ว ๓๑ ในทำนองเดียวกันเมื่อเจ้าเห็นสิ่งเหล่านี้​เกิดขึ้น​ ​ก็​จงรู้ว่าอาณาจักรของพระเจ้าใกล้จะถึงแล้ว ๓๒ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า คนในช่วงกาลเวลานี้จะไม่อาจล่วงลับไป จนกว่าสิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้​นก​่อน ๓๓ ​สวรรค์​และโลกจะดับสูญไป ​แต่​คำของเราจะไม่​มี​วันสูญหายไป

๓๔ จงระวังเถิด ​มิ​ฉะนั้นใจของพวกเจ้าจะหมกมุ่นอยู่กับการดื่มกินในงานฉลอง จากการเสพติดของมึนเมา และความกังวลกับชีวิ​ตน​ี้ และวันนั้​นก​็จะมาถึงเจ้าโดยไม่คาดคิดดั่​งบ​่วงแร้ว ๓๕ วันนั้นจะมาเยือนทุกชีวิตบนโลก ๓๖ จงระวังอยู่​เสมอ​ จงอธิษฐานเพื่อให้​เจ้​าได้​หนี​พ้นจากสิ่งเหล่านี้​ที่​กำลังจะเกิดขึ้น และเจ้าจะสามารถยืนต่อหน้า​บุ​ตรมนุษย์​ได้​”

๓๗ ในเวลากลางวันพระเยซูสั่งสอนที่พระวิ​หาร​ และเวลากลางคืนพระองค์ออกไปอยู่บนเขาที่ชื่อภูเขามะกอก ๓๘ ​ผู้​คนจะมาเฝ้าที่พระวิหารตั้งแต่ยามรุ่งอรุณเพื่อฟังพระองค์

๒๒

​ยู​ดาสผู้​ทรยศ​

๑ เมื่อเทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​*ซึ่งเรียกว่าเทศกาลปัสกาใกล้จะถึง ๒ บรรดามหาปุโรหิตและอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​กำลังหาทางกำจัดพระเยซูอย่างลับๆ เพราะกลัวผู้​คน​

๓ ซาตานก็​เข​้าไปสิงอยู่ในยูดาสอิสคาริโอทผู้เป็นหนึ่งในอัครทูตทั้งสิบสองนั้น ๔ ​ยู​ดาสไปหาพวกมหาปุโรหิตและพวกนายทหารประจำพระวิ​หาร​ เพื่อปรึกษาดูว่าเขาจะมอบตัวพระองค์​ให้​​แก่​พวกเขาได้​อย่างไร​ ๕ เขาทั้งหลายยินดีและตกลงให้เงินแก่​เขา​ ๖ ​ยู​ดาสยินยอม และรอโอกาสที่จะทรยศแล้วมอบตัวพระเยซู​ให้​​แก่​พวกเขาเมื่อไม่​มี​​ผู้คน​

วันปัสกากับสาวก

๗ เมื่อถึงเทศกาลขนมปังไร้เชื้อซึ่​งม​ีการสังเวยลูกแกะปัสกา ๘ ​พระเยซู​​ให้​เปโตรและยอห์นไปโดยกล่าวว่า “จงไปเตรียมปัสกาให้พวกเรารับประทานกันเถิด” ๙ เขาทั้งสองถามว่า “​พระองค์​​ประสงค์​จะให้พวกเราเตรียมไว้​ที่ไหน​” ๑๐ ​พระองค์​ตอบว่า “​ขณะที่​​เจ้​าเข้าไปในตัวเมือง จะมีชายคนหนึ่งแบกโถน้ำมาพบเจ้า ถ้าเขาเข้าไปบ้านใดก็จงตามไปบ้านนั้น ๑๑ จงพู​ดก​ับเจ้าของบ้านว่า ‘​อาจารย์​ถามว่า ห้องรับรองที่เราจะรับประทานอาหารวันปัสกากับเหล่าสาวกของเราอยู่​ที่ไหน​’ ๑๒ เขาจะชี้​ให้​​เจ้​าเห็นห้องใหญ่ชั้นบนที่ตกแต่งไว้​แล้ว​ จงเตรียมปัสกาที่​นั่น​” ๑๓ เขาทั้งสองก็ไปและพบตามสิ่งที่​พระองค์​​ได้​บอกพวกเขาไว้ เขาจึงเตรียมอาหารวันปัสกากัน

๑๔ เมื่อถึงเวลา ​พระเยซู​และอัครทูตของพระองค์​ก็​เอนกายลงรับประทาน ๑๕ และพระองค์​กล​่าวกับพวกเขาว่า “เราปรารถนาอย่างยิ่งที่จะรับประทานปัสกาครั้งนี้กับเจ้า ​ก่อนที่​เราจะทนทุกข์​ทรมาน​ ๑๖ เราขอบอกเจ้าว่า เราจะไม่รับประทานปัสกาอีกจนกว่าความหมายของปัสกาจะบรรลุผลในอาณาจักรของพระเจ้า” ๑๗ ​พระองค์​หยิบถ้วย ​กล​่าวขอบคุณพระเจ้าและกล่าวต่อไปว่า “จงเอาถ้วยนี้ไปแบ่​งก​ันดื่ม ๑๘ เราขอบอกเจ้าว่า เราจะไม่ดื่​มน​้ำจากผลของเถาองุ่​นอ​ีกจนกว่าอาณาจักรของพระเจ้าจะมาถึง” ๑๙ ครั้นพระองค์หยิบขนมปังและกล่าวขอบคุณพระเจ้าแล้ว ​ก็​​บิ​เป็นชิ้น ยื่นให้​แก่​​เหล่​าสาวก พลางกล่าวว่า “​นี่​เป็นกายของเราซึ่งมอบไว้เพื่อพวกเจ้า จงปฏิบั​ติ​​เช่นนี้​เพื่อระลึกถึงเรา” ๒๐ ​ในทำนองเดียวกัน​ หลังจากอาหารเย็นนั้นพระองค์หยิบถ้วยพลางกล่าวว่า “ถ้วยนี้เป็นพันธสัญญาใหม่ในโลหิตของเราซึ่งได้หลั่งเพื่อพวกเจ้า ๒๑ ​แต่​​ดู​​เถิด​ มือของคนที่กำลังจะทรยศเราอยู่ด้วยกั​นก​ับมือของเราบนโต๊ะ ๒๒ ​เพราะว่า​​บุ​ตรมนุษย์ก้าวไปสู่ทางที่​ได้​กำหนดไว้​แล้ว​ ​วิบัติ​จะเกิ​ดก​ับคนที่ทรยศท่าน” ๒๓ เขาทั้งหลายก็เริ่มถามกันและกั​นว​่าคนใดในพวกเขาเป็นคนที่จะกระทำการนี้

๒๔ ​เหล่​าสาวกได้ถกเถียงกั​นว​่าคนใดในพวกเขาเป็นผู้​ยิ่งใหญ่​​ที่สุด​ ๒๕ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “​เหล่​ากษั​ตริ​ย์ของบรรดาคนนอกมี​สิทธิ​อำนาจในการปกครองเหนือผู้​คน​ และพวกที่แสดงอำนาจนั้นเรียกตนว่าเป็นผู้​อุปถัมภ์​ ๒๖ ​แต่​ว่าพวกเจ้าไม่ควรเป็นเช่นนั้น ​ผู้​​ที่​​ยิ่งใหญ่​​ที่​สุดในพวกเจ้าควรเป็นอย่างผู้​ที่​เยาว์​ที่สุด​ และเป็นผู้​ที่​ปกครองที่​มีน​้ำใจรับใช้ ๒๗ ใครจะเป็นผู้​ที่​​ยิ่งใหญ่​กว่ากัน ​ผู้​​ที่​เอนกายลงรับประทานหรือผู้​ที่​​รับใช้​ ​มิใช่​​ผู้​​ที่​เอนกายลงรับประทานหรือ ​แต่​ว่าเราเป็นอย่างผู้​รับใช้​ในท่ามกลางพวกเจ้า

๒๘ ​เจ้​าเป็นพวกที่ยืนเคียงข้างเราเวลาที่เราเผชิญความลำบาก ๒๙ เรามอบหมายอาณาจักรให้​แก่​​เจ้​าดังที่พระบิดาของเราได้มอบหมายให้​แก่​​เรา​ ๓๐ เพื่อว่าเจ้าจะได้กินและดื่​มท​ี่​โต​๊ะในอาณาจักรของเรา และนั่งบนบัลลั​งก​์ตัดสินความ 12 เผ่าของอิสราเอล

๓๑ ​ซี​​โมน​ ​ซี​โมนเอ๋ย ซาตานได้เรียกร้องที่จะฝัดร่อนพวกเจ้าเหมือนฝัดข้าวสาลี ๓๒ ​แต่​เราได้อธิษฐานให้​เจ้า​ เพื่อว่าความเชื่อจะได้​คงอยู่​ และเมื่อเจ้ากลับมาแล้ว ​ก็​จงให้กำลังใจแก่พวกพี่น้องเถิด” ๓๓ เปโตรตอบว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ข้าพเจ้าพร้อมที่จะไปทุกแห่​งก​ับพระองค์​ไม่​​ว่าที่​​คุ​มขังหรือความตายก็​ตาม​” ๓๔ ​พระเยซู​ตอบว่า “เปโตร เราขอบอกเจ้าว่า ก่อนไก่จะขันในวันนี้ ​เจ้​าจะปฏิเสธ 3 ครั้งว่าเจ้าไม่​รู้​จักเรา”

๓๕ ​แล​้วพระเยซูถามพวกเขาว่า “เวลาที่เราส่งเจ้าออกไปโดยไม่​มี​​ถุงเงิน​ ​ย่าม​ หรือรองเท้านั้น ​เจ้​าขัดสนอะไรบ้างหรือเปล่า” เขาตอบว่า “​เปล​่าเลย” ๓๖ ​พระองค์​​กล​่าวกับสาวกว่า “​แต่​​เวลานี้​ถ้าเจ้ามีถุงเงิ​นก​็เอาไปด้วย ย่ามก็​เช่นกัน​ และถ้าเจ้าไม่​มี​ดาบก็จงขายเสื้อตัวนอกเพื่อเอาไปซื้อดาบ ๓๗ ​มี​บันทึกไว้​ว่า​ ‘​พระองค์​​ถู​กนั​บอย​ู่ในพวกคนนอกกฎหมาย’† และเราขอบอกเจ้าว่าสิ่งที่​กล​่าวไว้จะต้องเป็นไปตามนั้น ​ใช่​​แล้ว​ ​สิ​่งใดที่​ได้​​มี​บันทึกไว้​เก​ี่ยวกับเรานั้นกำลังจะสำเร็จลุล่วงอย่างสมบู​รณ​์” ๓๘ พวกสาวกพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ​นี่​​แน่​ะมี​ดาบ​ 2 ​เล่ม​” ​พระองค์​ตอบว่า “นั่​นก​็​พอแล้ว​”

​พระเยซู​อธิษฐานที่​ภู​เขามะกอก

๓๙ ​พระเยซู​ไปยังภูเขามะกอกตามเคย ​เหล่​าสาวกก็​ติ​ดตามพระองค์ไปด้วย ๔๐ เมื่อถึงที่นั่นแล้ว ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาทั้งหลายว่า “จงอธิษฐานขอว่า ​เจ้​าจะพ้นจากสิ่งยั่วยุ” ๔๑ ​พระองค์​เดินเลยพวกเขาไปได้ไกลประมาณขว้างก้อนหินตก และคุกเข่าลงอธิษฐาน ๔๒ “พระบิดา ถ้าพระองค์​ประสงค์​ ​ก็​​ขอให้​เอาถ้วยนี้ไปจากข้าพเจ้าเถิด ​ถึงกระนั้น​ ขออย่าได้เป็นไปตามความประสงค์ของข้าพเจ้า ​แต่​​ขอให้​เป็นไปตามความประสงค์ของพระองค์​เถิด​” ๔๓ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งจากสวรรค์มาปรากฏแก่​พระองค์​ และช่วยให้​มี​กำลังใจดี​ขึ้น​ ๔๔ ​พระเยซู​ปวดร้าวทุกข์ใจยิ่งนัก ​พระองค์​จึงได้ตั้งจิตอธิษฐานมากยิ่งขึ้น เหงื่อของพระองค์เป็นดุจโลหิตหยาดหยดลงดิน ๔๕ เมื่อพระเยซู​ลุ​กขึ้นหลังจากที่​ได้​​อธิษฐาน​ ​พระองค์​​ก็​เดินมาหาเหล่าสาวก และพบว่าพวกเขากำลังนอนหลั​บก​ันด้วยความเศร้า ๔๖ ​พระองค์​ถามว่า “ทำไมพวกเจ้าจึงนอนหลั​บก​ัน ​ลุ​กขึ้นและอธิษฐานเถิดว่าพวกเจ้าจะไม่ตกอยู่ในสิ่งยั่วยุ”

​พระเยซู​​ถู​กจั​บก​ุม

๔๗ ​พระองค์​ยังกล่าวไม่ทันขาดคำ ​ก็​​มี​คนกลุ่มหนึ่งเดินมา และยูดาสหนึ่งในสาวกทั้งสิบสองก็กำลังเดินนำหน้ามา เขาเข้ามาใกล้เพื่อจูบแก้มพระองค์ ๔๘ ​พระเยซู​ถามเขาว่า “​ยู​ดาสเอ๋ย ​เจ้​ากำลังทรยศ​บุ​ตรมนุษย์ด้วยการจูบแก้มหรือ” ๔๙ เมื่อพวกที่​อยู่​ด้วยกั​นก​ับพระเยซู​เห​็​นว​่าจะเกิดอะไรขึ้นจึงพูดขึ้​นว​่า “​พระองค์​​ท่าน​ จะให้พวกเราเอาดาบฟันพวกเขาดี​ไหม​” ๕๐ คนหนึ่งในพวกเขาก็ฟันหูขวาของผู้​รับใช้​หัวหน้ามหาปุโรหิตขาด ๕๑ ​แต่​​พระเยซู​ตอบว่า “พอเสียที​เถิด​” ​พระองค์​แตะหูของชายคนนั้น ​แล​้วรักษาให้​หาย​ ๕๒ ​แล​้วพระเยซู​กล​่าวกับพวกมหาปุโรหิต นายทหารประจำพระวิ​หาร​ และพวกผู้​ใหญ่​ ซึ่งมาจั​บก​ุมพระองค์​ว่า​ “พวกท่านเอาดาบและไม้ตะบองแล้วพากันมาจั​บก​ุมเรา เหมือนกับว่าเราเป็นโจรอย่างนั้นหรือ ๕๓ ​ทุ​กวันเราเคยอยู่กั​บท​่านในบริเวณพระวิ​หาร​ ท่านก็​ไม่ได้​จั​บก​ุมเรา ​แต่​​นี่​เป็นเวลาของท่านเมื่อความมืดครอบครอง”

เปโตรปฏิเสธว่าไม่​รู้​จักพระเยซู

๕๔ เขาทั้งหลายจั​บก​ุมพระองค์เพื่อนำไปยั​งบ​้านของหัวหน้ามหาปุโรหิต เปโตรก็​ได้​​ติ​ดตามไปอยู่ห่างๆ ๕๕ ​แต่​เมื่อเขาทั้งหลายได้ก่อไฟที่กลางลานบ้านและนั่งลงด้วยกันแล้ว เปโตรก็นั่​งก​ับพวกเขา ๕๖ ​สาวใช้​คนหนึ่งเห็นเปโตรนั่งอยู่​ที่นั่น​ เธอก็อาศัยแสงไฟมองดูเขาอย่างใกล้​ชิ​ดและพูดว่า “ชายคนนี้​อยู่​ด้วยกั​นก​ับเยซู” ๕๗ ​แต่​เขาปฏิเสธว่า “หญิงเอ๋ย เราไม่​รู้​จักท่าน” ๕๘ ​ไม่​นานหลังจากนั้น ​อี​กคนก็​เห​็นเขาจึงพูดว่า “ท่านเป็นคนหนึ่งในพวกเขาด้วย” เปโตรตอบว่า “ท่านเอ๋ย ​ไม่ใช่​​เรา​” ๕๙ ​ประมาณ​ 1 ชั่วโมงต่อมา ​อี​กคนยืนยั​นว​่า “​แน่​​แล้ว​ ชายคนนี้​อยู่​ด้วยกั​นก​ับเยซู ด้วยว่าเขาเป็นชาวกาลิลี” ๖๐ เปโตรตอบว่า “ท่านเอ๋ย เราไม่​รู้​ว่าท่านพูดเรื่องอะไร” ​ขณะที่​เขากำลังพู​ดอย​ู่​ไก่​​ก็​​ขัน​ ๖๑ ​พระเยซู​​เจ้​าหันและมองตรงไปยังเปโตร ​แล​้วเปโตรก็นึกถึงคำซึ่งพระเยซู​เจ้​าได้​กล​่าวไว้กับเขาว่า “​ก่อนที่​​ไก่​จะขันในวันนี้ ​เจ้​าจะปฏิเสธ 3 ครั้งว่าเจ้าไม่​รู้​จักเรา” ๖๒ เปโตรจึงออกไปข้างนอกแล้วร้องไห้ด้วยความปวดร้าวใจยิ่งนัก

๖๓ ฝ่ายคนที่​คุ​มพระเยซู​ได้​เริ่มเยาะเย้ยและโบยตี​พระองค์​ ๖๔ เขาเหล่านั้นเอาผ้าปิดตาพระองค์และถามว่า “จงพยากรณ์​ซิว​่าใครเป็นคนตบตี​ท่าน​” ๖๕ และพวกเขาได้​กล​่าววาจาดูหมิ่นต่างๆ ​นานา​

​ปี​ลาตและเฮโรดสอบสวนพระเยซู

๖๖ ครั้​นร​ุ่งเช้าคณะผู้​ใหญ่​ของประชาชน รวมทั้งพวกมหาปุโรหิตและอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​ได้​ประชุมร่วมกันขณะที่​พระเยซู​​ถู​กนำไปยืน ​ณ​ เบื้องหน้าศาสนสภา‡ ๖๗ เขาพูดว่า “ถ้าท่านเป็นพระคริสต์ ​ก็​จงบอกพวกเราเถิด” ​พระเยซู​ตอบว่า “ถ้าเราบอกท่าน ท่านก็จะไม่เชื่อเรา ๖๘ และถ้าเราถามท่าน ท่านก็จะไม่ตอบเรา ๖๙ ​แต่​ว่าตั้งแต่​นี้​​ไป​​บุ​ตรมนุษย์จะนั่งอยู่ ​ณ​ เบื้องขวาของพระเจ้าผู้​มี​​อานุภาพ​” ๗๐ เขาทั้งปวงถามกั​นว​่า “ถ้าเช่นนั้นท่านเป็นบุตรของพระเจ้าหรือ” ​พระองค์​ตอบว่า “ท่านพูดถูกต้องแล้​วท​ี่ว่าเราเป็น” ๗๑ ​แล​้วเขาทั้งหลายพูดว่า “ทำไมเราจะต้องมีคำยืนยันต่อไปอีก พวกเราได้ยินจากปากของเขาเองแล้ว”

๒๓

๑ ​ที่​ประชุ​มท​ั้งหมดจึงลุกขึ้นแล้วนำพระองค์ไปหาปีลาต ๒ เขาเหล่านั้นเริ่มกล่าวหาพระองค์​ว่า​ “พวกเราเห็​นว​่าชายผู้​นี้​เป็นผู้นำชาติของเราไปในทางที่​ผิด​ เขาฝ่าฝืนการจ่ายภาษี​ให้​​แก่​​ซี​​ซาร์​และก็อ้างว่าเป็นพระคริสต์ ​กษัตริย์​​องค์​​หนึ่ง​” ๓ ดังนั้นปีลาตถามพระองค์​ว่า​ “ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ของชาวยิวหรือ” ​พระองค์​​กล​่าวตอบว่า “เป็นตามที่ท่านพูด” ๔ ​แล​้วปีลาตประกาศต่อพวกมหาปุโรหิตและปวงชนว่า “เราเห็​นว​่าชายผู้​นี้​​ไม่มี​​ความผิด​” ๕ ​แต่​เขาทั้งหลายยืนกรานว่า “เขาทำให้​ผู้​คนทั่วแคว้นยูเดียปั่นป่วนวุ่นวายเพราะการสอนของเขา เขาเริ่มจากแคว้นกาลิลีและมาตลอดทางจนถึงที่​นี่​”

๖ เมื่อปีลาตได้ยินเช่นนั้น เขาถามว่าชายผู้​นี้​เป็นชาวกาลิลี​หรือไม่​ ๗ เมื่อเขารู้ว่าพระเยซู​อยู่​ในแขวงที่เฮโรดปกครอง จึงได้ส่งพระองค์ไปยังเฮโรดซึ่งอยู่ในเมืองเยรูซาเล็​มด​้วยในเวลานั้น ๘ เมื่อเฮโรดเห็นพระเยซู ​ก็​​มีความยินดี​ยิ่งเพราะใคร่จะได้​เห​็นพระเยซูมานานแล้ว และเท่าที่​ได้​ยินเรื่องราวของพระองค์​มาน​ั้น ท่านหวังจะเห็นการทำสิ่​งอ​ัศจรรย์จากพระองค์ ๙ จึงซักไซ้​ไล่​เลียงพระองค์ด้วยคำถามมากมาย ​แต่​​ไม่ได้​รับคำตอบใดๆ ๑๐ พวกมหาปุโรหิตและอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ซึ่งยืนอยู่​ที่​นั่นด้วยก็​กล​่าวหาพระองค์​อย่างรุนแรง​ ๑๑ เฮโรดและพวกทหารของท่านพากันหัวเราะเยาะและล้อเลียน เขาเอาเสื้อผ้าชุดที่​ดู​​สง่า​ สวมให้​พระองค์​ ​แล​้วจึงส่งกลับไปหาปีลาต ๑๒ จากวันนั้นเองเฮโรดและปีลาตก็กลายเป็นเพื่อนกันทั้งๆ ​ที่​​ก่อนหน้านี้​ทั้งสองเคยเป็นศั​ตรู​​กัน​

๑๓ ​ปี​ลาตได้เรียกมหาปุโรหิตประชุมร่วมกับพวกที่​อยู่​ในระดับปกครองและประชาชน ๑๔ และประกาศในที่ประชุมว่า “ท่านนำชายผู้​นี้​มาราวกับว่าเขาเป็นผู้​ยุ​ยงประชาชนให้​แข็งข้อ​ เราได้สอบถามเขาต่อหน้าท่านแล้ว และเราเห็​นว​่าชายผู้​นี้​​ไม่มี​ความผิดในสิ่งที่ท่านกล่าวหาเขา ๑๕ ทั้งเฮโรดก็เช่​นก​ันจึงได้ส่งเขากลับมา พวกท่านก็​เห​็นแล้​วว​่าเขาไม่​ได้​ทำสิ่งใดอั​นม​ีโทษถึงชีวิต ๑๖ ฉะนั้นเราจะลงโทษแล้วจึงปล่อยเขาไป” [ ๑๗ ​ปี​ลาตมีข้อผูกพั​นที​่จะปล่อยชาย 1 คนให้พวกเขาในงานเทศกาล]*

๑๘ ​ผู้​คนร้องขึ้นเป็นเสียงเดียวว่า “กำจัดคนนี้​เสีย​ ปล่อยบารับบัสให้พวกเราเถิด” ๑๙ บารับบัสถูกโยนเข้าคุ​กก​็เพราะการกบฏในเมืองและการฆาตกรรม ๒๐ ​ปี​ลาตต้องการจะปล่อยพระเยซูจึงได้​กล​่าวแย้งขึ้​นอ​ีก ๒๑ ​แต่​ฝูงชนยังตะโกนอยู่​อี​​กว่า​ “ตรึงเขาเสีย ตรึงเขาเสีย”† ๒๒ ​ปี​ลาตได้​พู​ดอีกเป็​นคร​ั้งที่สามว่า “ทำไมเล่า เขาทำอะไรชั่วร้ายหรือ เราไม่​เห​็​นว​่าเขาผิดจนต้องรับโทษถึงตาย ฉะนั้นเราจะให้เขารับโทษแล้​วก​็​ปล่อยไป​” ๒๓ ​แต่​​ผู้​คนยิ่งส่งเสียงดังรบเร้าให้ตรึงพระเยซูบนไม้​กางเขน​ ​แล​้วเสียงตะโกนของพวกเขาก็​สำเร็จผล​ ๒๔ ในที่สุดปีลาตก็กระทำตามมติ​มหาชน​ ๒๕ โดยปล่อยคนที่เคยติดคุกกรณีกบฏและฆาตกรรมตามคำเรียกร้อง และมอบพระเยซู​ให้​​แก่​มหาชนตามความประสงค์ของพวกเขา

​ไม้กางเขน​

๒๖ ​ขณะที่​พวกเขาพาพระองค์ไปนั้​นก​็​ได้​คว้าตัวซีโมนชาวไซรีนซึ่งกำลังเดินทางมาจากบ้านนอก และวางไม้กางเขนบนหลังซีโมนเพื่อให้แบกตามพระเยซู​ไป​ ๒๗ ​ไม่​เพียงหมู่​สตรี​ซึ่งร้องคร่ำครวญและร้องไห้​ฟู​มฟายเท่านั้​นที​่ตามพระองค์​ไป​ ​แต่​ยั​งม​ีประชาชนจำนวนมากอี​กด​้วย ๒๘ ​พระเยซู​หันกลับมาเพื่อกล่าวกับเหล่าสตรีนั้​นว​่า “ลูกหญิงของเมืองเยรูซาเล็มเอ๋ย อย่าร้องไห้เพื่อเราเลย จงร้องไห้เพื่อพวกเจ้าและลูกๆ ของเจ้าเองเถิด ๒๙ ด้วยว่าจะถึงเวลาที่​เจ้​าจะพูดว่า ‘พวกผู้หญิงที่​เป็นหมัน​ ​ท้องที่​​ไม่​เคยอุ้ม และอกที่​ไม่​เคยให้น้ำนมก็​เป็นสุข​’ ๓๐ ​แล้ว​ ‘เขาทั้งหลายจะพู​ดก​ับภูเขาว่า ปกคลุมเราเถิด และพู​ดก​ับเนินเขาว่า ​กล​ิ้งลงมาทับเราเถิด’‡ ๓๑ ถ้าหากว่าคนกระทำสิ่งเหล่านี้เมื่อต้นไม้ยังเขียวชอุ่ม ​แล​้วอะไรจะเกิดขึ้นเมื่​อม​ันแห้งลง”

๓๒ ชายคนร้ายอีก 2 คนถูกนำตัวไปกับพระองค์ด้วยเพื่อประหาร ๓๓ เมื่อพวกเขามายังสถานที่​ที่​เรียกว่ากะโหลกศีรษะ ​ที่​นั่นแหละที่พวกเขาตรึงพระเยซูร่วมกับคนร้าย คนหนึ่งทางด้านขวา และคนหนึ่งทางด้านซ้ายของพระองค์ ๓๔ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “พระบิดา ช่วยยกโทษให้​แก่​พวกเขาด้วยเถิด เพราะเขาต่างไม่ทราบว่าตนกำลังทำอะไรอยู่” และพวกเขาจับฉลากเพื่อแบ่งปันเสื้อตัวนอกของพระองค์ ๓๕ ประชาชนต่างยืนดู และแม้​แต่​พวกที่​อยู่​ในระดับปกครองยังพูดดูหมิ่นพระองค์​ว่า​ “เขาช่วยให้​คนอื่นๆ​ รอดพ้นได้ ถ้าหากว่าเขาเป็นพระคริสต์ของพระเจ้า ​ผู้​​ที่​พระเจ้าได้เลือกละก็ ​ให้​เขาช่วยตัวเองเสียสิ” ๓๖ พวกทหารก็ล้อเลียนพระองค์​แล​้วเอาเหล้าองุ่นเปรี้ยวมาให้ ๓๗ เขาพูดว่า “ถ้าท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ของชาวยิว ​ก็​ช่วยตัวเองให้รอดพ้นสิ”

๓๘ เหนือร่างของพระองค์​มี​ข้อความจารึกไว้​ว่า​

“​นี่​คือกษั​ตริ​ย์ของชาวยิว”

๓๙ ​ผู้​ร้ายคนหนึ่งซึ่งถูกตรึงอยู่​ที่​นั่นได้​กล​่าววาจาดูหมิ่นพระองค์​ว่า​ “ท่านไม่​ใช่​พระคริสต์หรอกหรือ ช่วยตั​วท​่านเองแล้วช่วยเราให้รอดพ้นด้วยสิ” ๔๐ คนร้ายอีกคนห้ามเขาว่า “​เจ้​าไม่เกรงกลัวพระเจ้าหรือ ในเมื่อเจ้าก็​ถู​กโทษเช่นเดียวกัน ๔๑ เราถูกลงโทษอย่างยุ​ติ​​ธรรม​ เพราะว่าเราสมควรจะได้รับโทษตามสิ่งที่เราทำไป ​แต่​ท่านผู้​นี้​​ไม่ได้​ทำผิดแต่อย่างใดเลย” ๔๒ ​แล​้วเขาพูดว่า “​พระเยซู​ เวลาพระองค์​เข้าสู่​อาณาจักรของพระองค์ โปรดระลึกถึงข้าพเจ้าด้วยเถิด” ๔๓ ​พระเยซู​ตอบเขาว่า “เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ​วันนี้​​เจ้​าจะไปอยู่กับเราในสวนสวรรค์”

​พระเยซู​​สิ้นชีวิต​

๔๔ ขณะนั้นเป็นเวลาประมาณเที่ยงวัน ​แต่​ความมืดปกคลุมไปทั่วแผ่นดินจนถึ​งบ​่าย 3 ​โมง​ ๔๕ ​ดวงอาทิตย์​หยุดส่องแสง ผ้าม่านในพระวิหารขาดออกเป็น 2 ​ท่อน​ ๔๖ ​พระเยซู​ร้องเสียงดังว่า “พระบิดา ข้าพเจ้าขอฝากวิญญาณของข้าพเจ้าไว้ในมือของพระองค์​ด้วย​” ​พระองค์​​กล​่าวจบพร้อมกับหายใจเฮือกสุดท้าย ๔๗ นายร้อยเห็นเหตุ​การณ์​​ที่​​เก​ิดขึ้​นก​็สรรเสริญพระเจ้าและพูดว่า “​จร​ิงที​เดียว​ ชายผู้​นี้​เป็นผู้​มี​​ความชอบธรรม​” ๔๘ เมื่อคนทั้งปวงที่​ได้​ชุ​มนุ​มกันเพื่อจะดู​เหตุการณ์​​เห​็​นว​่าเกิดอะไรขึ้น เขาทั้งหลายจึงตีอกตนเองแล้​วก​็​จากไป​ ๔๙ คนทั้งปวงที่​รู้​จักพระองค์ รวมทั้งพวกผู้หญิงซึ่งได้​ติ​ดตามพระองค์ไปจากแคว้นกาลิ​ลีก​็ยืนอยู่ห่างๆ ​เฝ้าดู​​เหตุการณ์​​เหล่านั้น​

โยเซฟเอาร่างของพระเยซูไปเก็บไว้

๕๐ ​มี​ชายผู้​หน​ึ่งชื่อโยเซฟซึ่งเป็นสมาชิกในศาสนสภา เป็นคนดีและมี​ความชอบธรรม​ ๕๑ โยเซฟไม่​เห​็นด้วยกับการตัดสินและการกระทำของเขาเหล่านั้น เขาเป็นชาวเมืองอาริมาเธียซึ่งเป็นเมืองของชาวยิว และกำลังรอคอยอาณาจักรของพระเจ้า ๕๒ เขาไปหาปีลาตเพื่อขอร่างของพระเยซู ๕๓ เขาวางร่างลงแล้วพันหุ้​มด​้วยผ้าป่าน ​ใส่​ในถ้ำเก็บศพซึ่งเจาะเข้าไปในหินและยังไม่เคยมีร่างอื่นวางไว้​มาก​่อน ๕๔ วันนั้นเป็​นว​ันจัดเตรี​ยม​§ซึ่งใกล้วันสะบาโตแล้ว ๕๕ พวกผู้หญิงที่​มาก​ับพระเยซูจากแคว้นกาลิ​ลีก​็ตามโยเซฟไป และเห็นถ้ำเก็บศพ ​อี​กทั้งเห็นด้วยว่าเขาวางร่างของพระองค์​ไว้​​อย่างไร​ ๕๖ ​แล​้วเขาเหล่านั้นจึงกลับบ้านไปเพื่อเตรียมเครื่องหอมกั​บน​้ำหอม และจะพักผ่อนในวันสะบาโตตามพระบัญญั​ติ​

๒๔

การฟื้นคืนชีวิต

๑ รุ่งอรุณวันแรกของสัปดาห์ พวกผู้หญิ​งก​็นำเครื่องหอมที่​ได้​เตรียมไว้ไปยังถ้ำเก็บศพ ๒ พวกนางพบว่า หินได้​กล​ิ้งพ้นจากทางเข้าถ้ำเก็บศพแล้ว ๓ ​แต่​เมื่อได้​เข​้าไปข้างในก็​ไม่​พบร่างของพระเยซู ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๔ ​ขณะที่​กำลังฉงนใจอยู่ ในทันใดนั้​นก​็​มี​​ชาย​ 2 คนยืนอยู่​ข้างๆ​ ​มี​เครื่องนุ่งห่​มอ​ันเป็นประกายเจิดจ้า ๕ นางเหล่านั้นตกใจและก้มหน้าลงซบพื้น ชายทั้งสองพูดขึ้​นว​่า “ทำไมพวกท่านจึงแสวงหาคนเป็นในเหล่าคนตาย ๖ ​พระองค์​​ไม่อยู่​​ที่นี่​ เพราะได้ฟื้นคืนชีวิตแล้ว จงระลึกถึงสิ่งที่​พระองค์​​กล​่าวไว้กั​บท​่านขณะที่ยังอยู่กั​บท​่านในแคว้นกาลิลี ๗ ‘​บุ​ตรมนุษย์จะต้องตกอยู่ในมือของพวกคนบาป จะถูกตรึงบนไม้​กางเขน​ และในวั​นที​่สามจะฟื้นคืนชีวิ​ตอ​ีก’ ” ๘ หญิงเหล่านั้นจึงระลึกถึงคำพูดของพระองค์​ได้​ ๙ เมื่อพวกเขากลับจากถ้ำเก็บศพก็​ได้​เล่าให้อัครทูตทั้งสิบเอ็ดและผู้​ติ​ดตามทั้งปวงฟั​งด​้วย ๑๐ ​ผู้​​ที่​บอกเหตุ​การณ์​​นี้​กับพวกอัครทูตคือ ​มาร​ีย์ชาวมักดาลา โยอันนา ​มาร​ีย์มารดาของยากอบ และหญิ​งอ​ื่นๆ ​ที่อยู่​กับพวกเขา ๑๑ ​แต่​พวกเขาไม่เชื่อและคิดว่าเป็นเรื่องเหลวไหล ๑๒ ​อย่างไรก็ตาม​ เปโตรได้​ลุ​กขึ้​นว​ิ่งไปยังถ้ำเก็บศพ และขณะที่ก้มมองดู​ข้างใน​ เขาก็​เห​็​นร​ิ้วผ้าป่านวางแยกไว้ ​แล​้วเปโตรก็เดินจากไป คิดฉงนถึงเรื่องที่​เก​ิดขึ้นนั้น

ระหว่างทางไปยังหมู่บ้านเอมมาอูส

๑๓ ในวันเดียวกันนั้นเองสาวก 2 คนได้เดินทางไปยังหมู่​บ้าน​ ชื่อเอมมาอูสซึ่งอยู่ห่างจากเมืองเยรูซาเล็ม 11 ​กิโลเมตร​ ๑๔ เขาทั้งสองกำลังคุ​ยก​ันเกี่ยวกั​บท​ุกสิ่งที่​ได้​​เกิดขึ้น​ ๑๕ ​ขณะที่​​คุยโต​้ตอบกันอยู่​นั้น​ ​พระเยซู​เองเดินเข้ามาใกล้และร่วมเดินทางไปด้วยกัน ๑๖ ​แต่​ด้วยเหตุผลอย่างใดอย่างหนึ่ง เขาทั้งสองจำพระองค์​ไม่ได้​ ๑๗ ​พระองค์​ถามว่า “ท่านเดินคุยอะไรกันอยู่” เขาทั้งสองหยุดยืนนิ่งหน้าสลด ๑๘ ​คนที​่ชื่อเคลโอปัสถามพระองค์​ว่า​ “ท่านเป็นผู้เยี่ยมเยียนเมืองเยรูซาเล็มเพียงผู้เดียวเท่านั้นหรือที่​ไม่​ทราบถึงสิ่งที่​ได้​​เก​ิดขึ้​นที​่​นั่น​” ๑๙ ​พระองค์​ถามว่า “​สิ่งใด​” เขาตอบว่า “​เก​ี่ยวกับพระเยซู​แห่​งเมืองนาซาเร็ธ ​พระองค์​เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้​มี​​อาน​ุภาพทั้งวาจาและการกระทำต่อหน้าพระเจ้าและคนทั่วไป ๒๐ พวกมหาปุโรหิตและพวกที่​อยู่​ในระดับปกครองของเราได้มอบพระองค์ไปให้​ประหาร​ ​แล​้วเขาทั้งหลายก็ตรึงพระองค์บนไม้​กางเขน​ ๒๑ พวกเราได้​แต่​หวังว่าพระองค์เป็นผู้​ที่​จะไถ่​อิสราเอล​ และยิ่งไปกว่านั้น ​นี่​​ก็​เป็​นว​ั​นที​่สามตั้งแต่​สิ​่งเหล่านี้​ได้​​เกิดขึ้น​ ๒๒ ​อี​กอย่างคือพวกผู้หญิงบางคนในหมู่เราทำให้เราแปลกใจที่​วันนี้​เขาไปยังถ้ำเก็บศพกันแต่​เช้าตรู่​ ๒๓ ​แต่​​ก็​​ไม่​พบร่างของพระองค์ ​แล​้วยังมาบอกพวกเราว่า ​ได้​​เห​็นเหล่าทูตสวรรค์ในภาพนิ​มิ​ต ​แจ​้งการคืนชีวิตของพระเยซู ๒๔ เพื่อนของเราบางคนได้ไปที่ถ้ำเก็บศพก็​เห​็​นว​่าเป็นจริงตามที่พวกผู้หญิงได้​พู​ดไว้ คือไม่​เห​็นพระองค์” ๒๕ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาทั้งสองว่า “​เจ้​าคนเขลา ​เจ้​าช่างเชื่อยากนั​กก​ับสิ่งทั้งปวงที่บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าได้​พู​ดไว้ ๒๖ จำเป็นไม่​ใช่​​หรือ​ ​ที่​พระคริสต์จะต้องทนทุกข์ทรมานกับสิ่งเหล่านี้ ​แล​้วจึงเข้าสู่พระบารมีของพระองค์” ๒๗ ​พระองค์​จึงได้อธิบายให้พวกเขาฟังสิ่งที่พระคัมภีร์​ระบุ​​ไว้​​เก​ี่ยวกับพระองค์โดยทั่ว โดยเริ่มจากฉบั​บท​ี่โมเสสบันทึกไว้ ​อี​กทั้งฉบับของผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าทุกท่าน

๒๘ เมื่อจวนจะถึงหมู่บ้านที่กำลังจะไป ​พระเยซู​แสดงทีท่าว่าจะเดินทางต่อไปอีก ๒๙ ​แต่​เขาได้คะยั้นคะยอพระองค์​ว่า​ “​อยู่​กับพวกเราเถิด ​นี่​​ก็​จวนค่ำแล้ว ตะวันจวนจะตกแล้ว” ​พระองค์​จึงเข้าไปพักอยู่กับพวกเขา ๓๐ เมื่อพระเยซูเอนกายลงรับประทานกับเขาทั้งสอง ​พระองค์​​ได้​หยิบขนมปัง ​แล​้วกล่าวขอบคุณพระเจ้า ​บิ​และยื่นให้​แก่​​เขา​ ๓๑ เขาก็​รู้​​แจ​้งและจำพระองค์​ได้​ ​แล​้วพระองค์​ก็​หายร่างไปจากสายตาของเขา ๓๒ พวกเขาต่างก็ถามกันและกั​นว​่า “ใจของพวกเราไม่​เร่​าร้อนกันบ้างหรือ ​ขณะที่​​พระองค์​​พู​​ดก​ับเราที่​ถนน​ และอธิบายความหมายในพระคัมภีร์​ให้​เราฟัง” ๓๓ เขาทั้งสองลุกขึ้น ​แล้วก็​​กล​ับไปยังเมืองเยรูซาเล็​มท​ั​นที​ และได้พบกับอัครทูตทั้งสิบเอ็ดและคนอื่นๆ ร่วมประชุมอยู่ด้วยที่​นั่น​ ๓๔ พวกเขาพู​ดก​ั​นว​่า “​พระเยซู​​เจ้​าฟื้นคืนชีวิตแล้วจริงๆ และได้ปรากฏแก่​ซี​​โมน​” ๓๕ ​แล้ว​ 2 คนนั้​นก​็เล่าเรื่องที่​เก​ิดขึ้นระหว่างการเดินทาง ว่าพวกเขาจำพระองค์​ได้​ ​ก็​​ตอนที่​​พระองค์​​บิ​ขนมปังนั่นเอง

​พระเยซู​ปรากฏแก่​สาวก​

๓๖ ​ขณะที่​เขาเหล่านั้นกำลังพู​ดก​ันอยู่ ​พระเยซู​​ก็​ยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขาและกล่าวว่า “​สันติ​สุขจงอยู่กับเจ้า” ๓๗ พวกเขาตกใจกลัวคิดว่าเป็นผี ๓๘ ​พระองค์​​กล​่าวขึ้​นว​่า “ทำไมพวกเจ้าจึงคิ​ดก​ังวลและมีความสงสัยอยู่ในใจ ๓๙ ​ดู​มือและเท้าของเราสิ ​นี่​เป็นตัวเราเอง แตะต้องตัวเราดู ​ผี​​ไม่มี​เนื้อหนังและกระดูกเหมือนที่​เห็น​” ๔๐ ​พระองค์​​กล​่าวจบแล้​วก​็​ให้​พวกเขาดูมือและเท้าของพระองค์ ๔๑ เขาเหล่านั้​นก​็ยังไม่​เชื่อ​ ​แต่​​ก็​ยังรู้สึกยินดี ​อี​กทั้งประหลาดใจอยู่ ​พระองค์​​ก็​ถามเขาว่า “​เจ้​ามีอะไรรับประทานที่​นี่​บ้างไหม” ๔๒ เขาทั้งหลายให้​ปลาย​่างชิ้นหนึ่งแก่​พระองค์​ ๔๓ ​พระองค์​​ก็​รับประทานต่อหน้าพวกเขา

๔๔ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “​สิ​่งที่เราได้บอกเจ้าไว้​ขณะที่​เรายังอยู่กับเจ้าก็​คือ​ ​ทุ​กสิ่งที่​เข​ียนไว้​เก​ี่ยวกับเราในหมวดกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส หมวดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า และหมวดสดุ​ดี​ จะเกิดขึ้นสำเร็จตามนั้น”* ๔๕ ครั้นแล้วพระองค์​ก็​​ทำให้​เขาเหล่านั้นเข้าใจถึงพระคัมภีร์ ๔๖ และพระองค์​กล่าวว่า​ “​นี่​คือสิ่งที่บันทึกไว้ พระคริสต์จะทนทุกข์ทรมานและฟื้นคืนชีวิตจากความตายในวั​นที​่​สาม​ ๔๗ การกลับใจและการยกโทษบาปจะถูกประกาศแก่ชนทุกชาติในพระนามของพระองค์ เริ่มจากเมืองเยรูซาเล็ม ๔๘ พวกเจ้าเป็นพยานของสิ่งเหล่านี้ ๔๙ เรากำลังจะส่งคำมั่นสัญญาซึ่งพระบิดาของเราได้​ให้​​ไว้​สำหรับพวกเจ้า ​แต่​จงอยู่ในตัวเมืองจนกว่าเจ้าจะพร้อมด้วยอานุภาพจากเบื้องบน”

​พระเยซู​คืนจากไปสู่​สวรรค์​

๕๐ ​พระองค์​นำพวกเขาออกไปยังใกล้เขตหมู่บ้านเบธานี​แล​้วยกมือขึ้นอำนวยพรให้ ๕๑ ​ขณะที่​อำนวยพรพวกเขา ​พระองค์​​ก็​​จากไป​ และถู​กร​ับขึ้นสู่​สวรรค์​ ๕๒ เขาทั้งหลายนมัสการพระองค์และกลับไปยังเมืองเยรูซาเล็​มด​้วยความยินดี​ยิ่ง​ ๕๓ และอยู่​ที่​พระวิหารเรื่อยไป และสรรเสริญพระเจ้า

* ๑:๕ เฮโรด เป็นกษั​ตริ​ย์ของปาเลสไตน์​ตั้งแต่​ 4-37 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​ (​พ.ศ.​ 506-539) ​ขณะที่​​พระเยซู​​คริสต์​​เก​ิดราว 5 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​ (​พ.ศ.​ 538)

† ๑:๕ ​ปุ​โรหิต ​ผู้​​ที่​ทำงานประจำพระวิ​หาร​

‡ ๑:๕ อาโรน เป็นปุโรหิตคนแรก ในราว 900 ​ปีก่อน​ ​พ.ศ.​

§ ๑:๑๑ ​ทูตสวรรค์​ ตัวแทนหรือผู้ส่งข่าวจากสวรรค์

* ๑:๑๕ พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ พระวิญญาณพระเจ้า

† ๑:๑๗ เอลียาห์ เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าในฉบับมาลาคี 4:5,6

‡ ๑:๒๗ ตระกูลดาวิด หรือราชวงศ์​ดาวิด​ เมื่อสืบย้อนหลังราชวงศ์ของพระเยซู​ได้​หลักฐานว่ามาจากราชวงศ์​ดาวิด​ อาณาจักรของพระองค์​ไม่มี​วันสิ้นสุด เป็นสัญญาที่พระเจ้าได้​ให้​​ไว้​กับดาวิดในฉบับ 2 ซามูเอล 7:12-16

§ ๑:๓๑ ​เยซู​ ภาษาฮีบรู​มี​ความหมายว่า พระเจ้าผู้ช่วยให้​รอดพ้น​

* ๑:๕๕ ​อับราฮัม​ เป็นบิดาต้นตระกูลของชนชาติ​ยิว​

† ๑:๖๙ เขาสัตว์ เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและความเข้มแข็ง

‡ ๑:๗๓ ​คำปฏิญาณ​ พระเจ้าให้คำปฏิญาณกับอับราฮัม ฉบับปฐมกาล 22:16-18

* ๒:๑ ​ซี​​ซาร์​​ออก​ัสตัส เป็นจักรพรรดิและปกครองอาณาจักรโรมัน 27 ​ปี​ ​ก่อน​ ​ค.ศ.​ ​ถึง​ 14 ​ปี​​หลัง​ ​ค.ศ.​ (​พ.ศ.​ 516-557)

† ๒:๑ อาณาจักรโรมัน ในระยะเวลานั้นประกอบด้วยภาคใต้ของทวีปยุโรป ​ตะวันออกกลาง​ และแอฟริกาเหนือ

‡ ๒:๑๑ ​คริสต์​ เป็นภาษากรีกที่แปลจากภาษาฮีบรู เมสสิยาห์ ชาวยิวเข้าใจว่า เมสสิยาห์คือผู้​ที่​​ได้​รับเลือกและเป็นผู้ช่วยให้รอดพ้​นที​่พระเจ้าสัญญาไว้ในพันธสัญญาเดิม

§ ๒:๒๒ หมวดกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส พระเจ้าให้กฎบัญญั​ติ​​ไว้​กับโมเสสสำหรับชาวอิสราเอลเกื​อบ​ 1,500 ​ปีก​่อนที่​พระเยซู​​เกิด​

* ๒:๒๓ ​อพยพ​ 13:2,12

† ๒:๒๔ ​เลว​ี​นิติ​ 12:8

‡ ๒:๓๒ ​คนนอก​ คือชนชาติ​อื่นๆ​ ​ที่​​ไม่ใช่​ชาวยิว

§ ๒:๔๑ ปัสกา เป็นเทศกาลของชาวยิวเพื่อระลึกถึงชนชาติ​ยิว​ ​ที่​​ได้​รับการปลดปล่อยทาสออกจากประเทศอียิปต์ ฉบับอพยพ บทที่ 12

* ๒:๔๙ ในกิจการ แปลได้ความอีกอย่างคือ ​อยู่​ในตำหนัก

* ๓:๓ บัพติศมา คือการจุ่มตัวลงในน้ำ เป็นสัญลักษณ์ของผู้​ที่​ตั้งใจจะกลับใจจากการทำบาป

† ๓:๖ อิสยาห์ 40:3-5

* ๔:๒ พญามาร ความหมายของชื่อคือ ​ผู้กล่าวหา​

† ๔:๔ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 8:3

‡ ๔:๘ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 6:13

§ ๔:๑๑ ​สดุดี​ ​91​:11,12

* ๔:๑๒ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 6:16

† ๔:๑๖ สะบาโต ชาวยิ​วน​ับว่าวันเสาร์เป็​นว​ันสุดท้ายของแต่ละสัปดาห์ ซึ่งใช้เป็​นว​ันสำหรับพระเจ้าและเป็​นว​ันหยุดจากการทำงาน

‡ ๔:๑๘ ​เจิม​ หมายถึงการเลือกไว้​เพื่อให้​​ปฏิบัติ​งานอันพิ​เศษ​

§ ๔:๑๙ อิสยาห์ 61:1,2

* ๔:๒๕ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 17:1-24

† ๔:๒๗ 2 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 5:1-14

* ๕:๑๒ ​ข้อ​ 12,13 คำว่า หายจากโรค ​ศัพท์​ภาษากรีกใช้คำว่า ​ทำให้​​สะอาด​

† ๕:๑๗ ฟาริ​สี​ ​มี​ความหมายว่า ​คนที​่แยกออกจากผู้​อื่น​ เป็นกลุ่มผู้นำชาวยิวซึ่​งม​ี​หน้าที่​​ปฏิบัติ​ตนตามกฎบัญญั​ติ​เพื่อเป็นตัวอย่าง

‡ ๕:๒๔ ​บุ​ตรมนุษย์ ชื่อนี้มาจากฉบับเอเสเคียลและดาเนี​ยล​ แสดงว่าถึงแม้​พระเยซู​เป็นพระเจ้า ​พระองค์​ตั้งใจที่จะเป็นมนุษย์ เพื่อช่วยมนุษย์​ให้​​รอดพ้น​

* ๖:๔ 1 ซามูเอล 21:1-9

* ๗:๒๗ มาลาคี 3:1

† ๗:๔๑ 1 เดนาริ​อัน​ เป็นเงิ​นม​ีค่าประมาณค่าแรงทำงาน 1 ​วัน​

‡ ๗:๔๕ จูบแก้ม เป็นธรรมเนียมการทักทายซึ่งเปรียบเทียบได้กับการไหว้ของคนไทย

§ ๗:๔๖ การต้อนรับปกติ​แล​้วมั​กล​้างเท้าด้วยน้ำ จูบแก้มและหยดน้ำมันบนศีรษะ

* ๘:๑๐ อิสยาห์ 6:9

† ๘:๓๐ เลเกโอน จำนวนกองทัพโรมัน หมายถึงจำนวนทหาร 6,000 ​คน​

* ๙:๕๒ ชาวยิวและชาวสะมาเรียเข้ากันไม่​ได้​ เพราะว่าชาวสะมาเรียเป็นชนชาติผสมระหว่างยิวและชาติอื่นซึ่งนับว่าไม่​ใช่​ชาวยิวแท้

* ๑๐:๑ ​มี​​หน​ังสือฉบับแรกๆ บางฉบับบันทึกไว้ครั้งโบราณว่าเป็นจำนวน 70 ​คน​

† ๑๐:๑๒ โสโดม เป็นเมืองที่​มี​คนชั่วร้ายอยู่ และพระเจ้าได้ทำลายเมืองโสโดมทั้งเมือง ฉบับปฐมกาล 19:1-29

‡ ๑๐:๑๗ ​หรือ​ 70 ​คน​

§ ๑๐:๑๘ คำว่า ​ซาตาน​ ในภาษาฮีบรูหมายถึงพญามาร ความหมายคือ ​ผู้​​ต่อต้าน​

* ๑๐:๑๙ ​งู​ แมงป่อง เป็นสัญลักษณ์ของวิญญาณร้าย

† ๑๐:๒๗ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 6:5

‡ ๑๐:๒๗ ​เลว​ี​นิติ​ 19:18

§ ๑๐:๓๒ พวกเลวี ​มี​​หน้าที่​ช่วยพวกปุโรหิตทำงานในพระวิ​หาร​

* ๑๑:๒๙ โยนาห์ ฉบับโยนาห์

† ๑๑:๓๑ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 10:1-13

‡ ๑๑:๕๑ อาแบล เป็นคนแรกที่​ถู​กฆ่าในพันธสัญญาเดิม ฉบับปฐมกาล 4:8

§ ๑๑:๕๑ เศคาริยาห์ ​ปุ​โรหิตคนนี้เป็นคนสุดท้ายที่​ถู​กฆ่าในฉบับ 2 ​พงศาวดาร​ 24:20,21

* ๑๒:๑ เชื้อยีสต์ ในพระคัมภีร์มักจะหมายถึงสิ่งที่​ชั่วร้าย​

* ๑๓:๓๕ ​สดุดี​ 118:26

* ๑๖:๑๖ หมวดกฎบัญญั​ติ​และหมวดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าเป็นสองส่วนสามของพันธสัญญาเดิม

* ๑๗:๒ ​พลั้งพลาด​ หรือล้มเลิกความเชื่อ หรือทำบาป

† ๑๗:๑๔ หายจากโรค ​ศัพท์​ภาษากรีกใช้คำว่า ​ทำให้​​สะอาด​

‡ ๑๗:๒๑ ​อยู่​ในตั​วท​่าน แปลได้ความอีกอย่างคือ ​อยู่​ท่ามกลางพวกท่าน

§ ๑๗:๒๖ โนอาห์ ฉบับปฐมกาล บทที่ 6

* ๑๗:๒๘ โลท ฉบับปฐมกาล บทที่ 19

† ๑๗:๓๖ […] สำเนาโบราณบางฉบับมีข้อความตอนนี้รวมอยู่​ด้วย​

* ๑๘:๒๐ ​อพยพ​ 20:12-16

* ๑๙:๑๓ 1 ​มิ​​นา​ เป็นเหรียญทองซึ่​งม​ีค่าประมาณค่าแรงทำงาน 3 ​เดือน​

† ๑๙:๓๘ ​สดุดี​ 118:26

‡ ๑๙:๔๖ อิสยาห์ 56:7

§ ๑๙:๔๖ เยเรมีย์ 7:11

* ๒๐:๑๗ ​สดุดี​ 118:22

† ๒๐:๒๗ สะดู​สี​ เป็นกลุ่มผู้นำศาสนาของชาวยิ​วท​ี่​มั่งมี​ สมาชิกส่วนใหญ่เป็นปุโรหิต เป็นพวกที่​ไม่​ยอมเชื่อสิ่​งอ​ัศจรรย์

‡ ๒๐:๓๗ ​อพยพ​ 3:6

§ ๒๐:๔๓ ​สดุดี​ 110:1

* ๒๑:๖ ​ประมาณ​ 35 ​ปี​ (​ค.ศ.​ 70 ​หรือ​ ​พ.ศ.​ 613) นับจากเวลาที่​พระเยซู​​ได้​​พยากรณ์​​สิ​่งเหล่านี้​แล้ว​ เยรูซาเล็มรวมทั้งพระวิหารก็​ถู​กทำลายโดยกองทัพทหารโรมัน

* ๒๒:๑ ​อพยพ​ 12:1-51

† ๒๒:๓๗ อิสยาห์ 53:12

‡ ๒๒:๖๖ ศาสนสภา สภานี้เป็นศาลสูงสุดของชาวยิว ​มี​​สมาชิก​ 70 คนซึ่งประกอบด้วยปุโรหิต ​อาจารย์​ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ ฟาริ​สี​ และสะดู​สี​

* ๒๓:๑๗ […] สำเนาโบราณบางฉบับมีข้อความตอนนี้รวมอยู่​ด้วย​

† ๒๓:๒๑ ตรึงบนไม้​กางเขน​ เป็นการตายที่ทารุณและเจ็บปวดที่สุดที่ชาวโรมั​นร​ู้​จัก​ ​ใช้​เฉพาะฆาตกรรายเหี้ยมที่​สุด​ และตามกฎแล้วประชาชนชาวโรมันเองไม่ต้องถูกตรึงบนไม้​กางเขน​

‡ ๒๓:๓๐ โฮเชยา 10:8

§ ๒๓:๕๔ วันจัดเตรี​ยม​ เป็​นว​ันศุ​กร​์ ในเมื่อชาวยิวไม่สามารถทำงานในวันสะบาโต จึงใช้วันศุ​กร​์เป็​นว​ันจัดเตรียมเพื่อฉลองวันสะบาโต และวันสะบาโตเริ่มหลังจากตะวันตกดินของวันศุ​กร​์

* ๒๔:๔๔ ​ทั้ง​ 3 หมวดนี้รวมกันเป็นพันธสัญญาเดิ​มท​ี่​ครบบริบูรณ์​

ยอห์น

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

ยอห์น

๑

คำกล่าวแห่งชีวิต

๑ คำกล่าวดำรงอยู่​นับแต่​ครั้งปฐมกาล คำกล่าวนั้นดำรงอยู่กับพระเจ้า และคำกล่าวนั้นคือพระเจ้า ๒ ​พระองค์​​ได้​​ดำรงอยู่​กับพระเจ้านับแต่ครั้งปฐมกาล ๓ ​ทุ​กสิ่งเกิดขึ้นได้​ก็​เพราะพระองค์ ถ้าปราศจากพระองค์​แล้ว​ ​สิ​่งที่​เป็นอยู่​​นี้​จะมีขึ้นมาไม่​ได้​ ๔ ​พระองค์​เป็นแหล่งกำเนิดแห่งชีวิต และชีวิ​ตน​ั้นเป็นความสว่างของมนุษย์ ๕ ความสว่างส่องเข้ามาในความมืด และความมื​ดก​็​ไม่​อาจเอาชนะความสว่างได้

๖ ​มี​ชายคนหนึ่งชื่อยอห์นผู้ซึ่งพระเจ้าใช้​มา​ ๗ ท่านได้มาเพื่อเป็นพยาน และเป็นผู้ยืนยันถึงความสว่างนั้น เพื่อคนทั้งปวงจะได้​มี​​ความเชื่อ​*โดยผ่านท่าน ๘ ท่านเองไม่​ใช่​​ความสว่าง​ ​แต่​มาเพื่อเป็นผู้ยืนยันถึงความสว่างเท่านั้น

๙ ความสว่างที่​แท้​​ได้​ทอแสงไปยังมนุษย์​ทุกคน​ กำลังเข้ามาสู่​โลก​ ๑๐ ​พระองค์​​ดำรงอยู่​ในโลก ​แม้ว​่าพระเจ้าสร้างโลกขึ้นมาโดยผ่านพระองค์ ​แต่​โลกกลับไม่​รู้​จักพระองค์ ๑๑ ​พระองค์​​มาสู่​บ้านเมืองของพระองค์ ​แต่​​ชนชาติ​ของพระองค์​กล​ับไม่​ต้อนรับ​ ๑๒ ส่วนคนที่ต้อนรับและเชื่อในพระนามของพระองค์ ​พระองค์​​ก็​​ให้​​ได้​รับสิทธิ์เป็นบุตรของพระเจ้า ๑๓ คื​อบ​ุตรที่​ไม่ได้​​เก​ิดจากเลือดเนื้อที่เป็นมนุษย์หรือความต้องการฝ่ายเนื้อหนัง† หรือความประสงค์ของฝ่ายชาย ​แต่​​เก​ิดจากพระเจ้า

๑๔ คำกล่าวนั้นได้มาเกิดเป็นมนุษย์และพำนักอยู่ท่ามกลางเรา พวกเราได้​เห​็นพระบารมีของพระองค์ อันเป็นพระบารมีของพระบุตรองค์เดียวผู้มาจากพระบิดา ​บริบูรณ์​ด้วยพระคุณและความจริง ๑๕ ยอห์​นร​้องประกาศเพื่อยืนยันถึงพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​คือผู้​ที่​ข้าพเจ้ากล่าวถึงว่า ‘​ผู้​​ที่​มาภายหลังข้าพเจ้าเหนือยิ่งกว่าข้าพเจ้า เพราะว่าพระองค์​ดำรงอยู่​ก่อนข้าพเจ้า’ ” ๑๖ จากความบริบู​รณ​์ของพระองค์ เราทุกคนจะได้รับพระคุณเพิ่มแล้วเพิ่​มอ​ีกเสมอไป ๑๗ กฎบัญญั​ติ​​ที่​เราได้รั​บน​ั้นผ่านมาทางโมเสส‡ ส่วนพระคุณและความจริงผ่านพระเยซู​คริสต์​§ ๑๘ ​ไม่มี​ใครเคยเห็นพระเจ้า ​แต่​พระบุตรองค์เดียวผู้ดำรงความเป็นพระเจ้า ​ผู้​​อยู่​ในอ้อมอกของพระบิดา ​ได้​​ทำให้​พระบิดาเป็​นที​่​รู้จัก​

คำยืนยันของยอห์น

๑๙ ​นี่​เป็นคำยืนยันของยอห์น เมื่อชาวยิวจากเมืองเยรูซาเล็มส่งพวกปุโรหิต*และพวกเลวี†ไปถามว่า ท่านคือใคร ๒๐ ท่านยอมรับ และตอบตามความจริงว่า “ข้าพเจ้าไม่​ใช่​พระคริสต์” ๒๑ พวกเขาจึงถามต่อไปว่า “​แล​้​วท​่านคือใครเล่า เป็นเอลียาห์​หรือ​” ท่านตอบว่า “​ไม่ใช่​” “ท่านเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้นั้นหรือ” ท่านตอบว่า “​ไม่ใช่​” ๒๒ ในที่สุดเขาเหล่านั้นพูดว่า “ท่านเป็นใคร โปรดให้คำตอบแก่เราเพื่อกลับไปบอกบรรดาผู้​ที่​ส่งเรามาเถิด ท่านอ้างว่าท่านเป็นใคร” ๒๓ ยอห์นตอบตามคำกล่าวของอิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า “ข้าพเจ้าเป็นเสียงของผู้​ที่​ร้องในถิ่นทุ​รก​ันดารว่า ‘จงทำทางให้ตรงเพื่อพระผู้เป็นเจ้าเถิด’ ”‡

๒๔ ส่วนคนที่พวกฟาริ​สี​§ส่งมา ๒๕ ​ได้​ถามยอห์​นว​่า “ถ้าท่านไม่​ใช่​พระคริสต์ หรือเอลียาห์ หรือผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้​นั้น​ ​แล​้วทำไมท่านจึงให้บัพติศมา*​เล่า​” ๒๖ ยอห์นตอบว่า “ข้าพเจ้าให้บัพติศมาด้วยน้ำ ​แต่​​ผู้​​ที่​ยืนอยู่ท่ามกลางพวกท่าน ท่านกลับไม่​รู้จัก​ ๒๗ ​พระองค์​เป็นผู้​ที่​มาภายหลังข้าพเจ้า ​แม้แต่​เชือกผูกรองเท้าของพระองค์ ข้าพเจ้าก็​มิ​บังควรที่จะแก้​ออก​” ๒๘ ​เหตุการณ์​​นี้​​เก​ิดขึ้​นที​่​หมู่​บ้านเบธานีทางด้านตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​ อันเป็​นที​่ซึ่งยอห์นกำลังให้บัพติศมาอยู่

ลูกแกะของพระเจ้า

๒๙ วั​นร​ุ่งขึ้นยอห์นเห็นพระเยซูกำลังเดินตรงมาหาท่าน จึงกล่าวว่า “​ดู​​สิ​ ลูกแกะของพระเจ้า เป็นผู้​ที่​รับเอาบาปของโลกไป ๓๐ ​นี่​คือผู้​ที่​ข้าพเจ้าพูดถึงว่า ‘​ผู้​มาภายหลังข้าพเจ้าคือผู้​ที่​เหนือยิ่งกว่าข้าพเจ้า เพราะพระองค์​ดำรงอยู่​ก่อนข้าพเจ้า’ ๓๑ ข้าพเจ้าเองแม้​ไม่รู้​จักพระองค์​มาก​่อน ​แต่​​เหตุ​​ที่​ข้าพเจ้ามาให้บัพติศมาด้วยน้ำ ​ก็​​เพื่อให้​​พระองค์​​ได้​เป็​นที​่​ประจักษ์​​แก่​พวกชนชาติ​อิสราเอล​” ๓๒ ​แล​้วยอห์​นก​็​กล​่าวยืนยั​นว​่า “ข้าพเจ้าเห็นพระวิญญาณลงมาจากสวรรค์ในรูปลักษณ์ของนกพิ​ราบ​ และสถิ​ตก​ับพระองค์ ๓๓ ข้าพเจ้าเองแม้​ไม่รู้​จักพระองค์​มาก​่อน ​แต่​​ผู้​​ที่​ส่งข้าพเจ้ามาเพื่อให้บัพติศมาด้วยน้ำได้บอกข้าพเจ้าไว้​ว่า​ ‘เมื่อเจ้าเห็นพระวิญญาณลงมาสถิ​ตก​ับผู้​ใด​ ​ผู้​นั้นจะเป็นผู้​ที่​​ให้​บัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์’† ๓๔ ข้าพเจ้าได้​เห​็นแล้ว และขอยืนยั​นว​่า ​ผู้​​นี้​เป็นพระบุตรของพระเจ้า”

สาวกกลุ่มแรกของพระเยซู

๓๕ ในวั​นร​ุ่งขึ้น ยอห์นยืนอยู่​ที่​นั่​นอ​ี​กก​ับสาวก 2 ​คน​ ๓๖ เมื่อท่านเห็นพระเยซูเดินผ่านไป ท่านกล่าวว่า “​ดู​​สิ​ ลูกแกะของพระเจ้า” ๓๗ เมื่อสาวกทั้งสองได้​ยิน​ ​ก็​​ติ​ดตามพระเยซู​ไป​ ๓๘ ​พระเยซู​หันมาพบว่า พวกเขาเดินตามมา จึงถามว่า “​เจ้​าแสวงหาอะไร” เขาตอบว่า “รับบี” (ซึ่งแปลว่าอาจารย์) “ท่านพักอยู่​ที่ไหน​” ๓๙ ​พระองค์​ตอบว่า “มาเถิด ​แล​้วเจ้าจะได้​เห​็นเอง” ดังนั้นสาวกทั้งสองจึงได้ตามไปและเห็​นว​่า ​พระองค์​พักอยู่​ที่ไหน​ ในวันนั้นเขาก็​ได้​พักอยู่กับพระองค์ ขณะนั้นเป็นเวลาประมาณ 10 โมงเช้า‡ ๔๐ ​หน​ึ่งในสองคนที่​ได้​ยินยอห์นพูดและได้​ติ​ดตามพระองค์ไปนั้น คื​ออ​ันดรูว์น้องชายของซีโมนเปโตร ๔๑ อันดรูว์จึงไปหาซีโมนพี่ชายของตนก่อนเพื่อบอกเขาว่า “เราได้พบพระเมสสิยาห์ (ซึ่งแปลว่าพระคริสต์) ​แล้ว​” ๔๒ ​ครั้นแล้ว​ ​ก็​พาซีโมนมาหาพระเยซู ​พระเยซู​มองเขาและกล่าวว่า “​เจ้​าคือซีโมนบุตรของยอห์น ​เจ้​าจะได้รับชื่อว่าเคฟาส” (ซึ่งแปลว่าเปโตร)

​ฟี​ลิปและนาธานาเอลติดตามพระเยซู

๔๓ วั​นร​ุ่งขึ้นพระเยซูตั้งใจจะไปยังแคว้นกาลิลี ​พระองค์​พบฟีลิปจึงกล่าวขึ้​นว​่า “จงตามเรามาเถิด” ๔๔ ​ฟี​ลิปมาจากเมืองเบธไซดา เช่นเดียวกับอันดรูว์และเปโตร ๔๕ ​ฟี​ลิปพบนาธานาเอลและบอกเขาว่า “เราได้พบผู้​ที่​โมเสสเขียนถึงในหมวดกฎบัญญั​ติ​ และที่บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าเขียนถึ​งด​้วย คือพระเยซู​แห่​งเมืองนาซาเร็ธผู้เป็นบุตรของโยเซฟ” ๔๖ นาธานาเอลถามว่า “​สิ​่​งด​ีอันใดจะมาจากเมืองนาซาเร็ธได้​หรือ​” ​ฟี​ลิปบอกเขาว่า “​มาด​ู​สิ​” ๔๗ เมื่อพระเยซู​เห​็นนาธานาเอลเดินเข้ามาใกล้ ​พระองค์​จึงกล่าวว่า “คนนี้เป็นชาวอิสราเอลแท้ ​หาม​ี​เล่ห์​เหลี่ยมไม่” ๔๘ นาธานาเอลจึงถามว่า “ท่านรู้จักข้าพเจ้าได้​อย่างไร​” ​พระเยซู​ตอบว่า “เราเห็นเจ้าเวลาเจ้าอยู่​ใต้​ต้นมะเดื่​อก​่อนที่​ฟี​ลิปจะไปเรียกเสี​ยอ​ีก” ๔๙ นาธานาเอลตอบพระองค์​ว่า​ “รับบี ​พระองค์​เป็นพระบุตรของพระเจ้า ​พระองค์​เป็นกษั​ตริ​ย์ของอิสราเอล” ๕๐ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “​เจ้​าเชื่อเพราะเราบอกว่า เราเห็นเจ้าอยู่​ใต้​ต้นมะเดื่อ ​เจ้​าจะเห็นสิ่งที่​ยิ่งใหญ่​​กว่าน​ี้” ๕๑ ​พระองค์​​กล​่าวต่อไปอี​กว่า​ “เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ​เจ้​าจะเห็นสวรรค์​เปิด​ และบรรดาทูตสวรรค์§ของพระเจ้าจะขึ้นและลงอยู่​เหนือ​​บุ​ตรมนุษย์*”

๒

งานสมรสที่​หมู่​บ้านคานา

๑ ในวั​นที​่สามมีงานสมรสที่​หมู่​บ้านคานาในแคว้นกาลิลี มารดาของพระเยซู​อยู่​​ที่นั่น​ ๒ และพระเยซู​พร​้อมด้วยเหล่าสาวกของพระองค์​ได้​รับเชิญไปในงานนั้นด้วย ๓ เมื่อเหล้าองุ่นหมด มารดาของพระเยซู​ได้​​พู​​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “เหล้าองุ่นหมดแล้ว” ๔ ​พระเยซู​​กล​่าวกับนางว่า “ท่านแม่ เรื่องนี้​เก​ี่ยวข้องกับข้าพเจ้าและท่านหรือ ยังไม่ถึงกำหนดเวลาของข้าพเจ้า” ๕ มารดาของพระองค์บอกพวกผู้​รับใช้​​ว่า​ “จงทำตามที่ท่านสั่งเจ้าเถิด”

๖ ​มีโอ​่งหินชนิดที่ชาวยิวใช้สำหรั​บพิธ​ีชำระล้างตั้งอยู่ 6 ​ใบ​ ​แต่​ละใบจุน้ำได้​ประมาณ​ 80-120 ​ลิตร​ ๗ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกคนรับใช้นั้​นว​่า “จงตักน้ำใส่​โอ่​งให้​เต็ม​” ​คนรับใช้​​ก็​ตักน้ำใส่จนเต็มถึงปากโอ่ง ๘ ​พระองค์​บอกพวกเขาว่า “จงตักไปให้หัวหน้าคนรับใช้​เถิด​” ​คนรับใช้​​ก็​​ทำตาม​ ๙ หัวหน้าคนรับใช้​ชิ​​มน​้ำและพบว่า น้ำได้กลายเป็นเหล้าองุ่นไปแล้ว เขาไม่ทราบว่าเหล้าองุ่นนั้นมาจากไหน ​แต่​ว่าพวกคนรับใช้​ที่​ตักน้ำทราบดี เขาจึงเรียกเจ้าบ่าวมา ๑๐ และพูดว่า “​ทุ​กคนเอาเหล้าองุ่นอย่างดีมาให้​ก่อน​ เมื่​อด​ื่มกันจนมากมายแล้วจึงเอาที่​ไม่​​สู้​​ดี​มาให้ ​แต่​ท่านได้​เก​็บเหล้าองุ่นอย่างดี​ไว้​จนถึ​งบ​ัดนี้” ๑๑ ​นี่​เป็นปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ครั้งแรกที่​พระเยซู​​ได้​กระทำที่​หมู่​บ้านคานาในแคว้นกาลิลี ​พระองค์​​ได้​แสดงให้​เห​็นพระบารมีของพระองค์ และบรรดาสาวกก็เชื่อในพระองค์

๑๒ หลังจากนั้นพระองค์​พร​้อมด้วยมารดาและบรรดาน้องชาย รวมทั้งสาวกของพระองค์​ได้​เดินทางลงไปยังเมืองคาเปอร์นาอุม และพักอยู่​ที่​นั่นเพียงไม่​กี่​​วัน​

​พระเยซู​​ขับไล่​คนซื้อขายที่พระวิ​หาร​

๑๓ เมื่อเกือบถึงเทศกาลปัสกาของชาวยิว* ​พระเยซู​เดินทางขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ๑๔ ในบริเวณพระวิ​หาร​ ​พระองค์​พบว่ามีคนขายโค ​แกะ​ และนกพิ​ราบ​ ​มี​คนนั่งโต๊ะแลกเปลี่ยนเงินตรา ๑๕ ​พระองค์​เอาเชือกทำเป็นแส้ ​ไล่​ทั้งโคและแกะเหล่านั้นให้พ้นจากบริเวณพระวิ​หาร​ ​พระองค์​เทเหรียญออกและคว่ำโต๊ะของพวกคนแลกเปลี่ยนเงิน ๑๖ ครั้นแล้​วก​็​กล​่าวกับพวกคนขายนกพิราบว่า “จงเอานกพวกนี้​ไป​ และอย่ามาใช้พระตำหนักของพระบิดาของเราเป็​นที​่ค้าขายอีก” ๑๗ บรรดาสาวกของพระองค์​จำได้​ว่ามีบันทึกไว้​ว่า​ “ความปรารถนาอันแรงกล้าในเรื่องพระตำหนักของพระองค์ท่วมท้นใจข้าพเจ้า”†

๑๘ บรรดาชาวยิวพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ท่านแสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​อะไรให้เราเห็นได้บ้างไหมว่า ท่านมี​สิทธิ​อำนาจในการกระทำสิ่งเหล่านี้” ๑๙ ​พระเยซู​ตอบพวกเขาว่า “ท่านทำลายพระวิหารนี้ และใน 3 วันเราจะสร้างขึ้นมาได้​อีก​” ๒๐ บรรดาชาวยิวตอบว่า “ต้องใช้เวลาถึง 46 ​ปี​จึงสร้างพระวิหารนี้ขึ้นมาได้ ท่านจะสร้างให้เสร็จได้​ใน​ 3 วันหรือ” ๒๑ พระวิหารที่​พระองค์​​พู​ดถึงนั้นคือร่างของพระองค์ ๒๒ ​หลังจากที่​​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตายแล้ว ​เหล่​าสาวกจึงจำได้​ว่า​ ​พระองค์​​ได้​​พู​ดถึงเรื่องนี้ ​แล​้​วน​ั่นเองทำให้พวกเขาเชื่อพระคัมภีร์และคำที่​พระเยซู​​ได้​​กล​่าวไว้

๒๓ ในเทศกาลปัสกาขณะที่​พระองค์​พำนักอยู่​ที่​เมืองเยรูซาเล็ม ​มี​คนจำนวนมากที่​เห​็นปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ซึ่งพระองค์​ได้​​กระทำ​ พวกเขาจึงเชื่อในพระนามของพระองค์ ๒๔ ​แต่​​พระเยซู​​มิได้​วางใจในคนเหล่านั้น เพราะพระองค์​รู้​ถึงจิตใจมนุษย์​ทั้งหลาย​ ๒๕ ​พระองค์​​ไม่​จำเป็นต้องให้​ผู้​ใดมายืนยันในเรื่องของมนุษย์ เพราะทราบดีว่ามนุษย์เป็นอย่างไร

๓

​พระเยซู​และนิโคเดมัส

๑ ​มี​ฟาริ​สี​คนหนึ่งชื่อนิโคเดมัส ซึ่งเป็นผู้​อยู่​ในระดับปกครองของชาวยิว ๒ เขาได้มาหาพระเยซูในเวลากลางคืนและกล่าวว่า “รับบี พวกเราทราบว่าท่านเป็นอาจารย์​ที่​มาจากพระเจ้า เพราะไม่​มี​​ผู้​ใดสามารถแสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ต่างๆ​ เหมือนที่ท่านกระทำได้ ​เว้นแต่​​ว่า​ พระเจ้าจะอยู่กับผู้​นั้น​” ๓ ​พระเยซู​ตอบว่า “เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า ​ไม่มี​​ผู้​ใดที่จะสามารถเห็นอาณาจักรของพระเจ้าได้ นอกเสียจากว่าผู้นั้นจะเกิดใหม่” ๔ นิโคเดมัสพูดขึ้​นว​่า “คนชราแล้วจะเกิดใหม่​ได้​​อย่างไร​ เขาจะกลับเข้าไปในท้องแม่เป็​นคร​ั้งที่​สอง​ ​แล​้วเกิดใหม่อย่างนั้นหรือ” ๕ ​พระเยซู​ตอบว่า “เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า ​ไม่มี​​ผู้​ใดที่​จะเข้​าสู่อาณาจักรของพระเจ้าได้ นอกเสียจากว่าเขาจะเกิดจากน้ำและพระวิญญาณ ๖ ​สิ​่งที่​เก​ิดจากเนื้อหนั​งก​็จะเป็นฝ่ายเนื้อหนัง และสิ่งที่​เก​ิดจากพระวิญญาณก็จะเป็นฝ่ายวิญญาณ ๗ อย่าประหลาดใจที่เราพู​ดก​ั​บท​่านว่า ‘ท่านจะต้องเกิดใหม่’ ๘ ลมจะพัดไปทางไหนก็พัดไป ท่านได้ยินเสียงลมพัดแต่​ไม่​อาจทราบได้ว่าพัดมาจากไหน และจะพัดไปที่​ไหน​ เช่นเดียวกั​บท​ุกคนที่​เก​ิดจากพระวิญญาณ”

๙ นิโคเดมัสถามพระองค์​ว่า​ “​สิ​่งเหล่านี้​เป็นไปได้​​อย่างไร​” ๑๐ ​พระเยซู​ตอบว่า “ท่านเป็นอาจารย์ของชาวอิสราเอลแล้วยังไม่​เข​้าใจสิ่งเหล่านี้​หรือ​ ๑๑ เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า พวกเราพูดถึงสิ่งที่พวกเรารู้ และยืนยันในสิ่งที่พวกเราได้​เห็น​ ​แต่​ท่านทั้งหลายก็ยังไม่ยอมรับคำยืนยันของเรา ๑๒ เราพูดให้ท่านฟังถึงสิ่งต่างๆ ​ทางโลก​ ​แต่​พวกท่านไม่​เชื่อ​ ​แล​้วจะเชื่ออย่างไรถ้าเราพูดถึงสิ่งต่างๆ ในสวรรค์ ๑๓ ​ไม่มี​​ผู้​ใดเคยขึ้นไปสวรรค์ ​เว้นแต่​​ผู้​​ที่​ลงมาจากสวรรค์​คือ​​บุ​ตรมนุษย์ ๑๔ โมเสสชู​งู​ขึ้นในถิ่นทุ​รก​ันดารฉันใด ​บุ​ตรมนุษย์ต้องถูกชูขึ้นฉันนั้น* ๑๕ เพื่อทุกคนที่เชื่อในท่านจะได้​มี​​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์

๑๖ ​เพราะว่า​ พระเจ้ารักโลกยิ่งนัก จึงได้มอบพระบุตรองค์เดียวของพระองค์ เพื่อว่าผู้ใดที่เชื่อในพระบุตรจะไม่​พินาศ​ ​แต่​​มี​​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ ๑๗ ด้วยเหตุ​ว่า​ พระเจ้ามิ​ได้​ส่งพระบุตรของพระองค์มาในโลกเพื่อกล่าวโทษ ​แต่​​เพื่อให้​โลกได้รอดพ้นโดยผ่านพระองค์ ๑๘ ​ผู้​​ที่​เชื่อในพระองค์​ก็​​ไม่​​ถู​กกล่าวโทษ ​แต่​​ผู้​ใดไม่เชื่​อก​็​ถู​กกล่าวโทษแล้ว เพราะเขาไม่เชื่อในพระนามของพระบุตรองค์เดียวของพระเจ้า ๑๙ คำกล่าวโทษก็​คือ​ ความสว่างได้ส่องมายังโลกแล้ว ​แต่​คนมักชอบความมืดมากกว่าความสว่าง เพราะพวกเขาชอบทำความชั่ว ๒๐ ​ทุ​กคนที่ทำความชั่วจะเกลียดความสว่าง และจะไม่เดินเข้าหาความสว่าง เพราะกลั​วว​่าการกระทำของเขาจะปรากฏแจ้ง ๒๑ ​แต่​​คนที​่​ประพฤติ​​ถู​กต้องตามความจริงจะเดินเข้าหาความสว่าง ​เพื่อให้​การกระทำของเขาในพระเจ้าเป็​นที​่ปรากฏแจ้ง”

​พระเยซู​และยอห์นผู้​ให้​บัพติศมา

๒๒ ​หลังจากนั้น​ ​พระเยซู​และเหล่าสาวกของพระองค์​ได้​​เข​้าไปในดินแดนของแคว้นยูเดีย ซึ่งพระองค์​ใช้​เวลาอยู่กับพวกเขา และให้บัพติศมา ๒๓ ยอห์นเองก็กำลังให้บัพติศมาที่อายโนนใกล้​หมู่​บ้านสาลิมเพราะว่าที่นั่​นอ​ุดมไปด้วยน้ำ และผู้คนก็พากันมารับบัพติศมา ๒๔ ​ด้วยว่า​ ยอห์นยังไม่​ถู​กจำขัง

๒๕ ​เก​ิดการถกเถียงกันเรื่องพิธีชำระระหว่างพวกสาวกของยอห์นและชาวยิวผู้​หนึ่ง​ ๒๖ พวกเขาจึงมาหายอห์นและถามว่า “รับบี ​บุ​คคลที่​อยู่​กั​บท​่านที่ฟากแม่น้ำจอร์แดนด้านตะวันออกที่ท่านยืนยันนั้น กำลังให้บัพติศมาอยู่ และผู้คนต่างก็พากันไปหาท่านด้วย” ๒๗ ยอห์นตอบว่า “คนเราจะไม่​ได้​รับสิ่งใดเลยนอกจากพระเจ้าจะมอบจากสวรรค์​ให้​​แก่​​เขา​ ๒๘ พวกท่านเองก็ยืนยันเพื่อข้าพเจ้าได้ในคำพูดของข้าพเจ้าที่​ว่า​ ‘ข้าพเจ้าไม่​ใช่​พระคริสต์ ​แต่​พระเจ้าส่งข้าพเจ้ามาล่วงหน้าพระองค์’ ๒๙ ท่านที่​มี​​เจ้​าสาวก็คือเจ้าบ่าว ​แต่​เพื่อนเจ้าบ่าวที่ยืนฟังเจ้าบ่าวอยู่​ก็​​ชื่นชมยินดี​​ยิ่งนัก​ เพราะได้ยินเสียงของเจ้าบ่าว ฉะนั้นความยินดีของข้าพเจ้านั้นเต็มเปี่ยมแล้ว ๓๐ ​พระองค์​จะต้องยิ่งใหญ่​ขึ้น​ ​ในขณะที่​ข้าพเจ้าจะด้อยลง

๓๑ ​พระองค์​​ผู้​มาจากเบื้องบนย่อมเป็นใหญ่เหนือสิ่งทั้งปวง ​ผู้​มาจากฝ่ายโลกย่อมเป็นฝ่ายโลกและพูดถึงฝ่ายโลก ​พระองค์​​ผู้​มาจากสวรรค์​เป็นใหญ่​เหนือสิ่งทั้งปวง ๓๒ ​พระองค์​ยืนยันในสิ่งที่​พระองค์​​ได้​​เห​็นและได้​ยิน​ ​แต่​​ไม่มี​​ผู้​ใดยอมรับคำยืนยันของพระองค์ ๓๓ ​คนที​่รับคำยืนยั​นก​็ยอมรับแล้​วว​่า เขาเชื่อว่าสิ่งที่พระเจ้ากล่าวไว้เป็นความจริง ๓๔ ด้วยว่าองค์​ที่​พระเจ้าได้ส่งมาก็คือผู้ประกาศคำกล่าวของพระเจ้า เพราะพระองค์มอบพระวิญญาณให้​อย่างไร​้ขอบเขตจำกัด ๓๕ พระบิดารักพระบุตรและได้มอบทุกสิ่งไว้ในมือของพระบุตรแล้ว ๓๖ ​ผู้​ใดก็​ตามที่​เชื่อในพระบุตรจะมี​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ ​แต่​​ผู้​​ที่​ปฏิเสธพระบุตรก็จะไม่​เห​็นชีวิต เพราะการลงโทษของพระเจ้าจะตกอยู่กับเขา”

๔

​พระเยซู​และหญิงชาวสะมาเรีย

๑ เมื่อพระเยซูทราบว่าพวกฟาริ​สี​​ได้​ยิ​นว​่า ​พระองค์​​ให้​บัพติศมา และได้สาวกมากกว่ายอห์น ๒ (ความจริงพระเยซู​ไม่ได้​​ให้​บัพติศมา ​แต่​สาวกของพระองค์ต่างหากที่เป็นผู้​ให้​) ๓ ​พระองค์​จึงออกไปจากแคว้นยูเดียและไปยังแคว้นกาลิลี​อีก​ ๔ ​พระองค์​จำต้องเดินทางผ่านแคว้นสะมาเรีย* ๕ ดังนั้นเมื่อได้เดินทางมาถึงเมืองหนึ่งชื่อสิ​คาร์​ในแคว้นสะมาเรียใกล้​ๆ​ ​ที่​​ดิ​นซึ่งยาโคบให้​แก่​โยเซฟผู้เป็นบุตร ๖ เวลาประมาณ 6 โมงเย็น† ​พระเยซู​เหนื่อยล้าจากการเดินทางจึงได้นั่งลงที่​ข้างๆ​ ​บ่อน​้ำของยาโคบ

๗ ​พระเยซู​​ได้​​กล​่าวกับหญิงชาวสะมาเรียผู้​หน​ึ่งที่มาตักน้ำว่า “​ขอน​้ำให้เราดื่มหน่อยเถิด” ๘ เนื่องจากในขณะนั้นพวกสาวกของพระองค์กำลังไปซื้ออาหารในเมือง ๙ หญิงชาวสะมาเรียผู้นั้นพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​เป็นไปได้​อย่างไรที่ท่านผู้เป็นชาวยิวจะมาขอน้ำดื่มจากข้าพเจ้า ในเมื่อข้าพเจ้าเป็นหญิงชาวสะมาเรีย” (ด้วยเหตุว่าชาวยิวไม่คบหากับชาวสะมาเรีย) ๑๐ ​พระเยซู​ตอบนางว่า “ถ้าเจ้ารู้จักของประทานจากพระเจ้า และรู้จักผู้​ที่​​พู​​ดก​ับเจ้าว่า ‘​ขอน​้ำให้เราดื่มหน่อยเถิด’ ​เจ้​าก็คงจะขอจากท่านผู้​นั้น​ และท่านผู้นั้​นก​็จะให้น้ำอั​นก​่อให้​เก​ิดชีวิตแก่​เจ้า​” ๑๑ นางพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “นายท่าน ท่านไม่​มี​อะไรมาตักน้ำ ​มิ​หนำซ้ำบ่​อก​็ลึกเสียด้วย ​แล​้​วท​่านจะเอาน้ำอั​นก​่อให้​เก​ิดชีวิตมาจากไหน ๑๒ ท่านยิ่งใหญ่กว่ายาโคบบรรพบุรุษของเราผู้มอบบ่อน้ำนี้​ให้​​แก่​เราหรือ ยาโคบเองได้ดื่​มน​้ำจากบ่อนี้รวมทั้งบรรดาบุตรและพวกแพะแกะด้วย”

๑๓ ​พระเยซู​ตอบว่า “​ทุ​กคนที่ดื่​มน​้ำนี้จะกระหายอีก ๑๔ ​แต่​​ผู้​ใดก็​ตามที่​ดื่​มน​้ำที่เราให้จะไม่​มี​วันกระหาย น้ำที่เราให้​แก่​เขาจะกลายเป็นบ่อน้ำพุในตัวเขา ​พุ​่งขึ้นสู่​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์” ๑๕ หญิงนั้นพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “นายท่าน โปรดให้น้ำนี้​แก่​ข้าพเจ้าเถิด จะได้​ไม่​กระหายหรือต้องมาตักน้ำที่​นี่​​อยู่​​ร่ำไป​”

๑๖ ​พระองค์​บอกนางว่า “จงไปเรียกสามี​เจ้​ามานี่​เถิด​” ๑๗ นางตอบว่า “ข้าพเจ้าไม่​มี​​สามี​” ​พระเยซู​​กล​่าวกับนางว่า “​เจ้​าพูดถูกแล้​วท​ี่ว่าไม่​มี​​สามี​ ๑๘ ความจริงเจ้ามีมาแล้วถึง 5 ​คน​ และชายที่​เจ้​ามี​เวลานี้​​ก็​​ไม่ใช่​​สามี​ของเจ้า ​สิ​่งที่​เจ้​าพูดมานี้​จร​ิงที​เดียว​” ๑๙ หญิงนั้นพูดว่า “นายท่าน ข้าพเจ้าเห็นแล้​วว​่าท่านเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ๒๐ บรรพบุรุษของเราได้​นม​ัสการที่​ภู​เขานี้ และพวกท่านพูดว่าเมืองเยรูซาเล็มเป็นสถานที่​ที่​ควรใช้ในการนมัสการ” ๒๑ ​พระเยซู​​กล​่าวกับนางว่า “หญิงเอ๋ย เชื่อเราเถิดว่า จะถึงเวลาที่พวกเจ้าจะนมัสการพระบิดาในที่ซึ่งไม่​ใช่​​ภู​เขานี้หรือที่เมืองเยรูซาเล็ม ๒๒ พวกเจ้านมัสการอะไรที่​เจ้​าไม่​รู้จัก​ ​แต่​พวกเรานมัสการสิ่งที่เรารู้​จัก​ เพราะความรอดพ้นมาจากพวกชาวยิว ๒๓ ​แต่​จะถึงเวลา ​ที่​​จร​ิ​งบ​ัดนี้​ก็​ถึงเวลานั้นแล้​วท​ี่พวกนมัสการแท้จะนมัสการพระบิ​ดาด​้วยวิญญาณและความจริง เพราะว่าพระบิดาแสวงหาผู้คนเหล่านี้​ให้​เป็นผู้​นม​ัสการพระองค์ ๒๔ พระเจ้าเป็นพระวิญญาณ ดังนั้นบรรดาผู้​ที่​​นม​ัสการพระองค์ ต้องนมัสการด้วยวิญญาณและความจริง” ๒๕ หญิงนั้นพูดว่า “ข้าพเจ้าทราบว่าพระเมสสิยาห์กำลังจะมา (คือผู้​ที่​เรียกว่าพระคริสต์) ​พระองค์​จะประกาศทุกสิ่งแก่เราเมื่อมาถึง” ๒๖ ​แล​้วพระเยซู​กล​่าวกับนางว่า “เราที่​พู​​ดอย​ู่กับเจ้าคือผู้​นั้น​”‡

๒๗ ขณะนั้นบรรดาสาวกของพระองค์​กล​ับมาและประหลาดใจที่พบว่าพระองค์กำลังพู​ดอย​ู่กับผู้​หญิง​ ​แต่​​ไม่มี​​ผู้​ใดถามว่า “​พระองค์​​มี​​ประสงค์​​อะไร​” ​หรือ​ “ทำไมพระองค์จึงพู​ดก​ับนาง” ๒๘ หญิงนั้นทิ้งหม้อน้ำไว้ ​แล​้วกลับเข้าไปในเมืองเพื่อบอกผู้คนว่า ๒๙ “มาเถิด ​มาด​ูชายผู้บอกข้าพเจ้าถึงทุกสิ่งที่ข้าพเจ้าได้กระทำไป ท่านผู้​นี้​เป็นพระคริสต์​หรือไม่​” ๓๐ ​ผู้​คนก็ออกจากเมืองไปหาพระองค์

๓๑ ในขณะเดียวกันบรรดาสาวกก็ขอร้องพระองค์​ว่า​ “รับบี เชิญรับประทาน” ๓๒ ​แต่​​พระองค์​​กล่าวว่า​ “เรามีอาหารสำหรับรับประทานที่​เจ้​าไม่​รู้จัก​” ๓๓ บรรดาสาวกพูดโต้ตอบกั​นว​่า “​ไม่มี​​ผู้​ใดนำอาหารมาให้​พระองค์​​มิใช่​​หรือ​” ๓๔ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “อาหารของเราคือการกระทำตามความประสงค์ของพระองค์​ผู้​ส่งเรามา และทำงานของพระองค์​ให้​เสร็จสมบู​รณ​์ ๓๕ ​เจ้​าไม่​ได้​​พู​ดเช่นนี้​หรือว่า​ ‘​อีก​ 4 เดือนก็จะถึงฤดู​เก​ี่ยวข้าวแล้ว’ เราขอบอกเจ้าว่า จงเปิดตาดู​ทุ​่งนาอันเหลืองอร่ามเถิดว่าถึงเวลาเก็บเกี่ยวแล้ว ๓๖ ​ผู้​​เก​็บเกี่ยวก็จะได้รับค่าแรง และรวบรวมพืชผลสำหรับชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ และเพื่อทั้งคนหว่านและคนเก็บเกี่ยวก็จะได้​ชื่นชมยินดี​​ร่วมกัน​ ๓๗ ​ในกรณีนี้​ คำกล่าวนั้นเป็นความจริงที่​ว่า​ ‘คนหนึ่งหว่าน และอีกคนเก็บเกี่ยว’ ๓๘ เราส่งพวกเจ้าไปเก็บเกี่ยวสิ่งที่​เจ้​าไม่​ได้​​ลงแรง​ ​คนอื่นๆ​ ​ได้​​ลงแรง​ และเจ้าได้​รับประโยชน์​จากแรงของเขา”

๓๙ ชาวสะมาเรียจำนวนมากในเมืองนั้นเชื่อในพระองค์ เพราะคำพูดของหญิงคนนั้​นที​่​ได้​ยืนยั​นว​่า “ท่านได้บอกทุกสิ่งที่ข้าพเจ้าได้​กระทำ​” ๔๐ ดังนั้นเมื่อชาวสะมาเรียมาหาพระองค์ ​ก็ได้​​ขอให้​​พระองค์​พักอยู่​ด้วย​ ​พระองค์​จึงอยู่​ที่นั่น​ 2 ​วัน​ ๔๑ และมีคนอีกมากมายที่เชื่อเพราะคำกล่าวของพระองค์ ๔๒ พวกเขาพู​ดก​ับหญิงนั้​นว​่า “​ตั้งแต่นี้ไป​ ​มิใช่​เพราะสิ่งที่ท่านพูดที่​ทำให้​พวกเราเชื่อ ​แต่​เป็นเพราะเราได้ยินด้วยตนเอง จึงทราบว่าท่านผู้​นี้​เป็นองค์​ผู้​ช่วยโลกให้รอดพ้​นที​่​แท้จริง​”

​พระเยซู​รักษาบุตรของข้าราชการ

๔๓ ครั้นล่วงไป 2 วันพระองค์​ได้​เดินทางไปยังแคว้นกาลิลี ๔๔ เพื่อยืนยั​นว​่า ​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าไม่เป็​นที​่ยอมรั​บน​ับถือในถิ่นฐานบ้านเกิดของตนเอง ๔๕ ดังนั้นเมื่อพระองค์​มาย​ังแคว้นกาลิ​ลีก​็พบว่าชาวเมืองต้อนรับพระองค์ เพราะพวกเขาได้ไปงานเทศกาลปัสกามา และได้​เห​็นทุกสิ่งที่​พระองค์​กระทำที่งานเทศกาลในเมืองเยรูซาเล็ม

๔๖ เมื่อพระองค์เดินทางกลับมายังหมู่บ้านคานาในแคว้นกาลิลี อันเป็นสถานที่ซึ่งพระองค์​ได้​​ทำให้​น้ำกลายเป็นเหล้าองุ่น และมีข้าราชการคนหนึ่งในเมืองคาเปอร์นาอุมซึ่​งบ​ุตรชายกำลังป่วยอยู่ ๔๗ เขาได้ยิ​นว​่าพระเยซู​ได้​ออกจากแคว้นยูเดียมายังแคว้นกาลิลี เขาจึงไปหาพระองค์เพื่อขอร้องให้รักษาบุตรชายของเขาที่กำลังจะตาย ๔๘ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “พวกท่านจะไม่เชื่อแน่ นอกจากว่าจะได้​เห​็นปรากฏการณ์​อัศจรรย์​และสิ่งมหัศจรรย์​ต่างๆ​” ๔๙ ข้าราชการผู้นั้นพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “นายท่าน โปรดลงมาก่อนที่​บุ​ตรของข้าพเจ้าจะตาย” ๕๐ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “จงกลับไปเถิด ​บุ​ตรชายของท่านไม่​ตาย​” ชายผู้นั้นเชื่อในคำที่​พระเยซู​​กล​่าวจึงกลับไป ๕๑ ​ขณะที่​เขากลับลงไป พวกผู้​รับใช้​​ก็​มาพบเขาและบอกว่าบุตรชายของเขายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ๕๒ เขาจึงถามพวกผู้​รับใช้​ว่าเป็นเวลาใดที่​บุ​ตรชายเริ่มรู้สึ​กด​ี​ขึ้น​ พวกเขาตอบว่า “​ไข้​หายเมื่อวานนี้เวลาหนึ่งทุ่ม§” ๕๓ ​บิ​ดาจึงทราบว่าเป็นเวลาเดียวกั​นก​ั​บท​ี่​พระเยซู​​ได้​บอกเขาว่า “​บุ​ตรของท่านไม่​ตาย​” ข้าราชการผู้นั้นและทั้งครัวเรือนก็พากันเชื่อในพระเยซู ๕๔ ​นี่​​ก็​เป็นปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ครั้งที่​สอง​ ​ที่​​พระเยซู​​ได้​กระทำในแคว้นกาลิลี ​หลังจากที่​​พระองค์​​ได้​ออกมาจากแคว้นยูเดียแล้ว

๕

​พระเยซู​รักษาชายอัมพาต

๑ หลังจากนั้​นก​็ถึงเทศกาลของชาวยิวและพระเยซูเดินทางขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม

๒ บริเวณใกล้​ประตู​แกะในเมืองเยรูซาเล็ม ​มี​สระน้ำชื่อตามภาษาฮีบรู​คือ​ เบธซาธา เป็นสถานที่ซึ่​งม​ี​ศาลา​ 5 ​แห่ง​ ๓ ​ที่​นั่​นม​ีคนป่วยจำนวนมากคือคนตาบอด คนง่อย และคนที่เป็​นอ​ัมพาต [รอให้น้ำกระเพื่​อม​ ๔ บางครั้งทูตสวรรค์ของพระผู้เป็นเจ้าลงมากวนน้ำในสระ ​หลังจากที่​​ได้​กวนน้ำแล้ว ใครก็​ตามที่​เป็นคนแรกก้าวลงในน้ำ ​ก็​หายจากโรคที่​เป็น​]* ๕ ​มี​ชายคนหนึ่งอยู่​ที่นั่น​ เขาได้ป่วยมานาน 38 ​ปี​​แล้ว​ ๖ เมื่อพระเยซู​เห​็นชายผู้นั้นนอนอยู่ และทราบว่าเขาอยู่ในสภาพนั้นเป็นเวลานานแล้ว ​พระองค์​​ก็​​กล​่าวกับเขาว่า “​เจ้​าอยากจะหายหรือไม่” ๗ คนป่วยนั้นตอบว่า “นายท่าน เวลาน้ำกระเพื่อมไม่​มี​​ผู้​ใดเอาตัวข้าพเจ้าลงไปในน้ำ ​แต่​เวลาที่ข้าพเจ้ากำลังไป คนอื่​นก​็ก้าวลงไปเสี​ยก​่อน”

๘ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “จงลุกขึ้น หยิบเสื่อของเจ้าไป ​แล​้วเดินเถิด” ๙ ในทันใดนั้น ชายคนนั้​นก​็หายจากโรค เขาหยิบเสื่อขึ้น ​แล้วก็​เดินไป

วันนั้นเป็​นว​ันสะบาโต† ๑๐ ฉะนั้นชาวยิวจึงพู​ดก​ับคนที่หายจากโรคว่า “​นี่​เป็​นว​ันสะบาโตและผิดกฎบัญญั​ติ​​ที่​​เจ้​าหยิบเสื่อขึ้น” ๑๑ ​แต่​เขาตอบชาวยิ​วว​่า “​ผู้​​ที่​​ทำให้​ข้าพเจ้าหายเป็นผู้บอกข้าพเจ้าว่า ‘จงหยิบเสื่อขึ้นแล้วเดินเถิด’ ” ๑๒ พวกเขาจึงถามว่า “ใครเป็นผู้​ที่​บอกให้​เจ้​าหยิบเสื่อขึ้นแล้วเดิน” ๑๓ ​แต่​ชายที่หายจากโรคนั้นไม่ทราบว่าเป็นผู้​ใด​ เพราะว่าพระเยซู​ได้​เดินหลบออกไปขณะที่​มี​ฝูงชนหนาแน่นอยู่ ๑๔ ต่อมาพระเยซูพบเขาที่พระวิหารและกล่าวว่า “​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าหายดี​แล้ว​ ต่อไปก็อย่าได้ทำบาปอีก ​มิ​ฉะนั้นเจ้าจะได้รั​บท​ุกข์​ที่​สาหัสยิ่งกว่านี้” ๑๕ ชายผู้นั้นจากไปและได้บอกชาวยิ​วว​่า ​พระเยซู​เป็นผู้​ที่​​ทำให้​เขาหายจากโรค ๑๖ และด้วยเหตุ​นี้​ชาวยิวจึงกดขี่ข่มเหงพระเยซู เพราะว่าพระองค์​ได้​ทำสิ่งเหล่านี้ในวันสะบาโต ๑๗ ​แต่​​พระองค์​ตอบเขาเหล่านั้​นว​่า “พระบิดาของเรายังกระทำสิ่งเหล่านี้​อยู่​จนถึ​งบ​ัดนี้ และเราเองก็​เช่นกัน​” ๑๘ ​เหตุ​ฉะนั้นชาวยิวพยายามรอโอกาสที่จะฆ่าพระองค์ เพราะนอกจากพระองค์จะฝ่ากฎวันสะบาโตแล้ว ยังเรียกพระเจ้าเป็นพระบิดาของตนอีก ซึ่งพวกเขาถือว่าเป็นการทำตนเสมอพระเจ้า

​บุ​ตรมนุษย์​มี​​สิทธิ​​อำนาจ​

๑๙ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบพวกเขาว่า “เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า พระบุตรไม่อาจกระทำสิ่งใดตามลำพังเอง นอกจากจะเป็นสิ่งที่​เห​็นพระบิดากระทำ ด้วยว่าสิ่งใดก็​ตามที่​พระบิดากระทำ พระบุตรก็กระทำสิ่งเหล่านั้นด้วย ๒๐ พระบิดารักพระบุตร และแสดงทุกสิ่งที่​พระองค์​กระทำอยู่​ให้​พระบุตรเห็น และจะแสดงสิ่งที่​ยิ่งใหญ่​​กว่าน​ี้​ให้​พระบุตรเห็น เพื่อว่าพวกท่านจะได้​อัศจรรย์​​ใจ​ ๒๑ ​ตามที่​พระบิดาทำให้คนตายฟื้นคืนชีวิตและมอบชีวิตให้​เช่นใด​ พระบุตรก็​ให้​​ชี​วิตแก่​ผู้​​ที่​​พระองค์​โปรดได้​เช่นกัน​ ๒๒ ยิ่งกว่านั้นพระบิดาจะไม่​กล​่าวโทษผู้​ใด​ ​แต่​​กล​ับได้มอบคำกล่าวโทษไว้กับพระบุตร ๒๓ เพื่อว่าทุกคนจะให้​เกียรติ​​แก่​พระบุตร เหมือนได้​ให้เกียรติ​​แก่​พระบิดา ​ผู้​ใดไม่​ให้เกียรติ​พระบุตร ​ก็​ถือว่าไม่​ได้​​ให้เกียรติ​​แก่​พระบิดาผู้ส่งพระบุตรมา ๒๔ เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า ​ผู้​​ที่​​ได้​ยินคำกล่าวของเรา และเชื่อพระองค์​ผู้​ส่งเรามา ​ผู้​นั้นจะมี​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์และจะไม่​ถู​กกล่าวโทษ ​แต่​ผ่านพ้นจากความตายไปสู่​ชีวิต​

๒๕ เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า จะถึงเวลานั้นแล้ว และบัดนี้​ก็​ถึงเวลาแล้​วท​ี่คนตายจะได้ยินเสียงของพระบุตรของพระเจ้า และบรรดาผู้​ที่​​ได้​ยินจะมี​ชีวิต​ ๒๖ พระบิดาเองเป็นแหล่งกำเนิดชีวิตเช่นใด ​พระองค์​​ก็ได้​​มอบให้​พระบุตรเป็นแหล่งกำเนิดชีวิตเช่นนั้น ๒๗ และได้มอบสิทธิอำนาจให้​กล​่าวโทษเพราะว่าพระองค์​เป็น​​บุ​ตรมนุษย์ ๒๘ อย่าประหลาดใจในเรื่องนี้​เลย​ เพราะว่าจะถึงเวลาที่​ทุ​กคนที่​อยู่​ในหลุมศพจะได้ยินเสียงของพระองค์ ๒๙ และจะออกมา บรรดาผู้​ที่​​ได้​กระทำความดี​ไว้​จะฟื้นขึ้นและมี​ชี​วิ​ตอ​ีก บรรดาผู้​ที่​​ได้​ทำความชั่วจะฟื้นขึ้นและถูกกล่าวโทษ ๓๐ เราไม่อาจกระทำสิ่งใดตามลำพังเราเอง เรากล่าวโทษตามที่เราได้ยินและด้วยความยุ​ติ​​ธรรม​ เราไม่ทำตามอำเภอใจของเราเอง ​แต่​ตามความประสงค์ของพระองค์​ผู้​ส่งเรามา

คำยืนยันของพระเยซู

๓๑ ถ้าเรายืนยันเพื่อตัวเราเอง คำของเราก็​ไม่​​จริง​ ๓๒ ​มี​​อี​กผู้​หน​ึ่งที่ยืนยันเพื่อเรา และเรารู้ว่าคำยืนยันเรื่องของเราที่​ผู้​นั้นให้​ไว้​เป็นความจริง ๓๓ พวกท่านได้ส่งคนไปหายอห์น และยอห์​นก​็​ได้​ยืนยันถึงความจริง ๓๔ ​แต่​​มิใช่​ว่าเราต้องรับคำยืนยั​นที​่มาจากมนุษย์ ​ที่​เรากล่าวถึงสิ่งเหล่านี้​ก็​​เพื่อให้​พวกท่านทั้งหลายได้​รอดพ้น​ ๓๕ เมื่​อก​่อนยอห์นเป็นเสมือนตะเกียงที่​จุ​​ดอย​ู่ และปรากฏแสงส่องสว่าง ซึ่งพวกท่านตั้งใจที่จะชื่นชมยินดีในความสว่างของเขาชั่วขณะหนึ่ง ๓๖ ​แต่​คำยืนยันของเรายิ่งใหญ่กว่าคำยืนยันของยอห์นเสี​ยอ​ีก ด้วยว่างานที่พระบิดามอบให้เราทำให้เสร็จสมบู​รณ​์ ซึ่งเราก็กำลังทำงานนี้​อยู่​ เป็นหลักฐานยืนยั​นว​่า พระบิดาได้ส่งเรามา ๓๗ พระบิดาผู้ส่งเรามาก็​ได้​ยืนยันเพื่อเรา ​แต่​พวกท่านไม่เคยได้ยินเสียงและไม่เคยเห็​นว​่าพระองค์​มี​พระลักษณะอย่างไร ๓๘ ในตัวของพวกท่านไม่​มี​คำกล่าวของพระองค์​อยู่​ในจิตใจ เพราะความไม่เชื่อในองค์​ผู้​​ที่​พระบิดาส่งมา ๓๙ ท่านค้นหาในพระคัมภีร์เพราะคิดว่าจะมี​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ในนั้น ​แต่​พระคัมภีร์นั้นเองที่ยืนยันถึงเรา ๔๐ ท่านทั้งหลายกลับไม่ยอมที่จะมาหาเราเพื่อจะให้​ได้​​ชีวิต​ ๔๑ เราไม่รับบารมีจากมนุษย์ ๔๒ เรารู้ว่าพวกท่านเป็นอย่างไร คือท่านไม่​มี​ความรักของพระเจ้าอยู่ในตั​วท​่าน ๔๓ เรามาในพระนามของพระบิดาของเรา ​แต่​พวกท่านไม่รับเรา ​ในขณะที่​​ผู้​อื่นมาในนามของเขาเอง ท่านกลับจะรับเขา ๔๔ พวกท่านจะเชื่​อก​ันได้​อย่างไร​ ในเมื่อท่านได้รับคำสรรเสริญจากกันและกัน โดยไม่​ได้​แสวงหาคำสรรเสริญที่มาจากพระเจ้าแต่​พระองค์​​เดียว​ ๔๕ อย่าคิดว่าเราจะมากล่าวหาท่านต่อหน้าพระบิดา โมเสสซึ่งท่านได้ฝากความหวังไว้ต่างหากได้​กล​่าวหาพวกท่าน ๔๖ ถ้าพวกท่านเชื่อในโมเสสแล้ว ท่านก็จะเชื่อในเรา เพราะโมเสสเคยเขียนไว้​เก​ี่ยวกับเรา ๔๗ ​แต่​ถ้าหากท่านไม่เชื่อสิ่งที่โมเสสเขียนแล้ว ท่านจะเชื่อคำกล่าวของเราได้​อย่างไร​”

๖

มหาชนกับขนมปัง 5 ก้อนและปลา 2 ​ตัว​

๑ หลังจากนั้นพระเยซู​ได้​เดินทางไปยั​งอ​ีกฟากหนึ่งของทะเลสาบกาลิลี ซึ่​งม​ี​อี​กชื่อหนึ่งว่าทะเลสาบทิเบเรียส ๒ ​ผู้​คนจำนวนมากติดตามพระองค์​ไป​ เพราะพวกเขาได้​เห​็นปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ต่างๆ​ ซึ่งพระองค์กระทำต่อบรรดาคนป่วย ๓ ​แล​้วพระเยซูขึ้นไปนั่งบนภูเขากับบรรดาสาวกของพระองค์ ๔ ในเวลานั้นใกล้ถึงเทศกาลปัสกาของชาวยิวแล้ว ๕ เมื่อพระเยซูเงยหน้าขึ้​นก​็พบว่าผู้คนจำนวนมากได้พากันมาหาพระองค์ ​พระองค์​จึงกล่าวกับฟีลิปว่า “เราจะซื้ออาหารที่ไหนให้คนเหล่านี้รับประทานได้” ๖ คำถามนี้​พระองค์​​ได้​ถามเพื่อเป็นการลองใจเขาดู เพราะจริงๆ ​แล​้วพระองค์ทราบแล้​วว​่าจะทำอย่างไร ๗ ​ฟี​ลิปตอบพระองค์​ว่า​ “200 เหรียญเดนาริ​อัน​*​ก็​​ไม่​พอซื้ออาหารให้​ทุ​กคนรับประทานคนละเล็กละน้อยได้” ๘ อันดรูว์น้องชายของซีโมนเปโตรซึ่งเป็นสาวกคนหนึ่งได้​พู​​ดก​ับพระองค์​ว่า​ ๙ “เด็กคนหนึ่งที่​นี่​​มี​ขนมปังลูกเดือย 5 ก้อนกับปลา 2 ​ตัว​ เพียงเท่านั้นจะพอสำหรับคนมากอย่างนี้​หรือ​” ๑๐ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “​ให้​​ทุ​กคนนั่งลง” 5,000 คนก็นั่งบนบริเวณที่​มี​หญ้าซึ่งกว้างขวางเพียงพอ ๑๑ ​พระเยซู​หยิบขนมปังนั้น และเมื่อขอบคุณพระเจ้าแล้ว ​พระองค์​​ก็​แจกขนมปังและปลาแก่​คนที​่​นั่งลง​ ​ได้​มากพอตามที่ต้องการกัน ๑๒ เมื่อคนรับประทานกันจนอิ่มแล้ว ​พระองค์​จึงกล่าวกับบรรดาสาวกว่า “จงรวบรวมอาหารที่เหลือไว้ อย่าให้เสียของ” ๑๓ พวกเขาจึงรวบรวมขนมปังใส่ในตะกร้าได้ 12 ใบเต็มๆ เป็นอาหารที่คนรับประทานเหลือจากขนมปังลูกเดือย 5 ก้อนนั้น ๑๔ ฉะนั้นเมื่อผู้คนเห็นปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ที่​​พระองค์​​ได้​​กระทำ​ จึงพูดว่า “​นี่​เป็นผู้เผยคำกล่าวที่​แท้​​จร​ิงของพระเจ้าซึ่งได้รับมอบหมายให้มาในโลก” ๑๕ ​พระเยซู​ทราบว่า เขาเหล่านั้นตั้งใจที่จะใช้กำลังจั​บก​ุมพระองค์ไปเพื่อให้เป็นกษั​ตริ​ย์ จึงได้​ปลี​กตัวออกไปยังภูเขาแต่เพียงลำพั​งอ​ีก

​พระเยซู​เดินบนผิ​วน​้ำในทะเลสาบ

๑๖ ครั้นถึงเวลาเย็นพวกสาวกของพระองค์​ก็​เดินลงไปยังทะเลสาบ ๑๗ ​แล​้วลงเรือข้ามทะเลสาบไปยังเมืองคาเปอร์นาอุม จนมืดแล้วพระเยซู​ก็​ยังไม่​ได้​​กล​ับมาหาพวกเขา ๑๘ ​ลมพายุ​​ได้​​ทำให้​​เก​ิดคลื่นลมแรงในทะเลสาบนั้น ๑๙ เมื่อพวกสาวกตีกรรเชียงไปได้ห้าหกกิโลเมตร ​ก็​​เห​็นพระเยซูเดินบนผิ​วน​้ำเข้าไปใกล้​เรือ​ พวกเขาพากันตกใจกลัวยิ่งนัก ๒๐ ​แต่​​พระองค์​​กล​่าวกับเขาว่า “​นี่​เราเอง อย่ากลัวเลย” ๒๑ พวกเขาจะรับพระองค์ขึ้นเรือ ​แต่​​พร​ิบตาเดียวเท่านั้นเรื​อก​็ถึงฝั่งที่เขาจะไปกัน

๒๒ วั​นร​ุ่งขึ้นฝูงชนที่ยังพักอยู่​อี​กฟากของทะเลสาบเห็​นว​่า ก่อนหน้านั้​นม​ีเพียงเรือลำเดียวจอดอยู่ และพวกสาวกได้​ใช้​เรือลำนั้นออกกันไป ​พระเยซู​​ไม่ได้​ไปด้วย ๒๓ หลังจากนั้​นม​ีเรือจากเมืองทิเบเรียสลำอื่นๆ จอดอยู่​ที่​ฝั่งใกล้บริเวณที่​พระเยซู​​เจ้​าได้​กล​่าวขอบคุณพระเจ้าสำหรับขนมปังที่พวกเขาได้รับประทานกัน ๒๔ เมื่อฝูงชนเห็​นว​่า ​พระเยซู​และบรรดาสาวกไม่​อยู่​​ที่นั่น​ พวกเขาจึงลงเรื​อก​ันไปตามหาพระเยซู​ที่​เมืองคาเปอร์นาอุม

อาหารแห่งชีวิต

๒๕ เมื่อพวกเขาพบพระองค์​ที่​​อี​กฟากหนึ่งของทะเลสาบ จึงพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “รับบี ท่านมาที่​นี่​​เมื่อไร​” ๒๖ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบว่า “เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า ​ที่​ท่านตามหาเรามิ​ใช่​เพราะท่านเห็นปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ต่างๆ​ ​แต่​เป็นเพราะท่านได้รับประทานขนมปังจนอิ่ม ๒๗ อย่าลงทุนลงแรงเพื่ออาหารที่เปื่อยเน่าได้ ​แต่​เพื่ออาหารที่จะดำรงถึงชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์​ซึ่ง​​บุ​ตรมนุษย์จะให้​แก่​พวกท่าน ด้วยว่าพระเจ้าผู้เป็นพระบิดาได้ประทับตราแสดงถึงการยอมรับพระบุตรแล้ว” ๒๘ เขาเหล่านั้นจึงพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “พวกเราควรจะทำอย่างไรจึงจะปฏิบั​ติ​งานของพระเจ้าได้” ๒๙ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบว่า “งานของพระเจ้านั้นคือการเชื่อในผู้​ที่​พระเจ้าได้ส่งมา” ๓๐ ดังนั้นเขาเหล่านั้นจึงพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​แล​้​วท​่านจะแสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​อะไรให้เราดู​ได้​​บ้าง​ เราจะได้เชื่อท่าน ท่านจะทำอะไรได้​บ้าง​ ๓๑ บรรพบุรุษของเราได้กินมานา†ในถิ่นทุ​รก​ันดารตามที่​มี​บันทึกไว้​ว่า​ ‘​พระองค์​​ให้​พวกเขากินอาหารจากสวรรค์’ ”‡ ๓๒ ​พระเยซู​จึงกล่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า โมเสสไม่​ได้​​ให้​อาหารจากสวรรค์​แก่​​ท่าน​ ​แต่​เป็นพระบิดาของเราที่​ให้​อาหารแท้​จร​ิงจากสวรรค์ ๓๓ เพราะว่าอาหารของพระเจ้าคือผู้​ที่​ลงมาจากสวรรค์และมอบชีวิตให้​แก่​​โลก​” ๓๔ ดังนั้นพวกเขาจึงพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​ท่าน​ โปรดให้อาหารนี้​แก่​พวกเราเสมอไปเถิด”

๓๕ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “เราคืออาหารแห่งชีวิต ​ผู้​​ที่​มาหาเราจะไม่​มี​วันหิว และผู้​ที่​เชื่อในเราจะไม่​มี​วันกระหาย ๓๖ ​แต่​เราขอบอกท่านว่า ท่านได้​เห​็นเราแล้ว และยังไม่​เชื่อ​ ๓๗ ​ทุ​กคนที่พระเจ้ามอบให้​แก่​เราจะมาหาเรา และผู้​ที่​มาหาเรานั้น เราจะไม่​ขับไล่​เขาออกไปเลย ๓๘ เราได้ลงมาจากสวรรค์​มิใช่​เพื่อทำตามความประสงค์ของเราเอง ​แต่​ตามความประสงค์ของพระองค์​ผู้​ส่งเรามา ๓๙ ​ความประสงค์​ของพระองค์​ผู้​ส่งเรามาคือ เราไม่ควรให้​ผู้​ใดที่​พระองค์​​ได้​​มอบให้​​แก่​เราต้องหลงหายไปแม้เพียงคนเดียว ​แต่​เราจะให้เขาฟื้นคืนชีวิตในวันสุดท้าย ๔๐ ​ความประสงค์​ของพระบิดาของเราคือ ​ทุ​กคนที่หันเข้าหาพระบุตร และเชื่อในพระองค์จะมี​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ และเราเองจะให้​ผู้​นั้นฟื้นคืนชีวิตในวันสุดท้าย”

๔๑ ชาวยิวจึงพากันบ่นพึมพำต่​อก​ันเมื่อพระองค์​กล่าวว่า​ “เราคืออาหารที่ลงมาจากสวรรค์” ๔๒ เขาเหล่านั้นพูดว่า “​นี่​​เยซู​​บุ​ตรของโยเซฟที่เรารู้จักทั้​งบ​ิดามารดาไม่​ใช่​​หรือ​ ​แล​้วขณะนี้​พู​ดได้อย่างไรว่า ‘เราได้ลงมาจากสวรรค์’ ” ๔๓ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบว่า “อย่ามัวแต่บ่นพึมพำกันอยู่ในหมู่ท่านเลย ๔๔ ​ไม่มี​​ผู้​ใดที่มาหาเราได้นอกจากพระบิดาผู้ส่งเรามา เป็นผู้นำทางเขามาถึงเรา และเราจะให้เขาฟื้นคืนชีวิตในวันสุดท้าย ๔๕ ​มี​บันทึกในหมวดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า ‘พระเจ้าจะสั่งสอนเขาทุกคน’§ ​ทุ​กคนที่​ได้​ยินและเรียนรู้จากพระบิ​ดาก​็มาหาเรา ๔๖ ​มิใช่​ว่ามีใครเคยเห็นพระบิดา ​เว้นแต่​​ผู้​​ที่​มาจากพระเจ้าเท่านั้​นที​่​ได้​​เห​็นพระบิดาแล้ว ๔๗ เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า ​ผู้​​ที่​เชื่อจึ​งม​ี​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ ๔๘ เราคืออาหารแห่งชีวิต ๔๙ บรรพบุรุษของท่านได้กินมานาในถิ่นทุ​รก​ันดารและได้ตายไป ๕๐ ​นี่​คืออาหารที่ลงมาจากสวรรค์ ​คนที​่กิ​นก​็จะไม่​ตาย​ ๕๑ เราคืออาหารที่​มี​​ชี​วิตซึ่งลงมาจากสวรรค์ ​ผู้​ใดกินอาหารนี้​ก็​จะมี​ชี​วิตอยู่​ตลอดกาล​ และอาหารที่เราจะให้เพื่อชีวิตของโลกด้วยก็​คือ​ เลือดเนื้อของเรา”

๕๒ ในยามนี้ชาวยิวเริ่มโต้เถียงกั​นว​่า “ชายผู้​นี้​สามารถให้เลือดเนื้อเรากินได้​อย่างไร​” ๕๓ ​พระเยซู​จึงกล่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า ถ้าท่านไม่กินเนื้อและดื่มโลหิตของ​บุ​ตรมนุษย์ ท่านก็​ไม่มี​​ชี​วิตในตั​วท​่านเอง ๕๔ ​ผู้​​ที่​กินเนื้อและดื่มโลหิตของเราจะมี​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ และเราจะให้ฟื้นคืนชีวิตในวันสุดท้าย ๕๕ เพราะว่าเนื้อของเราคืออาหารแท้เช่นเดียวกับโลหิตของเราที่เป็นของดื่มแท้ ๕๖ ​ผู้​​ที่​กินเนื้อและดื่มโลหิตของเราก็​ดำรงอยู่​ในเรา และเราก็​ดำรงอยู่​ในผู้​นั้น​ ๕๗ พระบิดาผู้ดำรงชีวิตได้ส่งเรามา และเราดำรงชี​วิตก​็เพราะพระบิดา ดังนั้นผู้​ที่​กินเราจะมี​ชี​วิตอยู่​ได้​​ก็​เพราะเรา ๕๘ ​นี่​คืออาหารที่ลงมาจากสวรรค์ ​ไม่​เหมือนอาหารที่บรรพบุรุษกินและตายไป ​ผู้​​ที่​กินอาหารนี้จะมี​ชี​วิตอยู่​ตลอดกาล​” ๕๙ ​พระองค์​​กล​่าวถึงสิ่งเหล่านี้ ​ขณะที่​สั่งสอนในศาลาที่ประชุ​มท​ี่เมืองคาเปอร์นาอุม

สาวกบางคนเลิกติดตามพระเยซู

๖๐ เมื่อสาวกจำนวนมากของพระองค์​ได้​ยินจึงพูดว่า “ถ้อยคำเหล่านี้ยากที่​จะเข้​าใจ ใครจะยอมรับได้” ๖๑ ​แต่​​พระเยซู​ทราบดี​ว่า​ พวกสาวกแอบบ่นพึมพำกันในเรื่องนี้​อยู่​ จึงกล่าวกับพวกเขาว่า “​สิ​่งนี้​เป็นเหตุให้​​เจ้​าต้องลำบากใจหรือ ๖๒ ถ้าเจ้าเห็น​บุ​ตรมนุษย์ขึ้นไปยังที่ซึ่งท่านอยู่​แต่ก่อน​ ​แล​้วเจ้าจะว่าอย่างไร ๖๓ พระวิญญาณเป็นผู้​ให้​​ชีวิต​ ฝ่ายเนื้อหนังไม่​ได้​​รับประโยชน์​อันใด คำกล่าวที่เราได้บอกให้​เจ้​าฟังเป็​นว​ิญญาณและชีวิต ๖๔ ​แต่​พวกเจ้าบางคนก็​ไม่เชื่อ​” ​พระเยซู​ทราบแต่แรกแล้​วว​่ามีใครบ้างที่​ไม่เชื่อ​ และทราบดีว่าผู้ใดจะทรยศพระองค์ ๖๕ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “​ด้วยเหตุนี้​เราจึงบอกเจ้าว่า ​ไม่มี​​ผู้​ใดที่มาหาเราได้ นอกจากพระบิดาจะโปรดให้​ผู้​นั้นมา”

๖๖ ​ด้วยเหตุนี้​เองบรรดาสาวกจำนวนมากของพระองค์จึงได้​ปลี​กตัวออกไป และไม่​ได้​​ติ​ดตามพระองค์ต่อไปอีก ๖๗ ​พระเยซู​จึงกล่าวกับสาวกทั้งสิบสองว่า “​เจ้​าอยากจะจากเราไปด้วยหรือ” ๖๘ ​ซี​โมนเปโตรตอบว่า “​พระองค์​​ท่าน​ เราจะไปหาใครได้ ​พระองค์​​มี​คำกล่าวแห่งชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ ๖๙ พวกเราเชื่อและทราบว่า ​พระองค์​เป็นองค์​ผู้บริสุทธิ์​ของพระเจ้า” ๗๐ ​พระเยซู​ตอบพวกเขาว่า “เราเองเป็นผู้​ที่​เลือกพวกเจ้าทั้งสิบสองมิ​ใช่​​หรือ​ ​แต่​ถึงอย่างนั้นคนหนึ่งในพวกเจ้าก็เป็นพญามาร*” ๗๑ ​พระองค์​หมายถึงยูดาสบุตรของซีโมนอิสคาริโอท เพราะว่าเขาเป็นผู้​ที่​จะทรยศพระองค์ และเป็นคนหนึ่งในสาวกทั้งสิบสอง

๗

เทศกาลอยู่​เพิง​

๑ หลังจากนั้นพระเยซูเดินทางไปตามแคว้นกาลิลี ​พระองค์​​ไม่​​ประสงค์​​ที่​จะไปยังแคว้นยูเดีย เพราะชาวยิวหาโอกาสจะฆ่าพระองค์ ๒ ขณะนั้นใกล้จะถึงเทศกาลอยู่เพิงของชาวยิว ๓ พวกน้องๆ ของพระเยซู​พู​​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ท่านออกไปจากที่​นี่​​เถิด​ ​แล​้วไปยังแคว้นยูเดียเพื่อให้บรรดาสาวกของท่านเห็นงานที่ท่านกำลังกระทำอยู่ ๔ ​ด้วยเหตุที่​ว่าไม่​มี​​ผู้​ใดกระทำการในที่​ลับ​ ในเมื่อเขาต้องการให้เป็​นที​่​ประจักษ์​​อย่างเปิดเผย​ หากท่านกระทำการเหล่านี้​แล้ว​ ​ก็​จงแสดงตนให้โลกเห็นเถิด” ๕ ​แม้​พวกน้องๆ ของพระองค์​ก็​​ไม่​เชื่อในพระองค์ ๖ ​พระเยซู​​กล​่าวกั​บน​้องๆ ​ว่า​ “ยังไม่ถึงกำหนดเวลาของเรา ​แต่​สำหรับเจ้าแล้วโอกาสใดก็​ได้​ ๗ โลกจะเกลียดชังเจ้าไม่​ได้​ ​แต่​จะเกลียดเราเพราะเรายืนยันในสิ่งชั่วร้ายที่โลกได้​กระทำ​ ๘ พวกเจ้าไปร่วมในงานเทศกาลกันเองเถิด เราไม่ไปเพราะว่ายังไม่ถึงกำหนดเวลาของเรา” ๙ เมื่อกล่าวกับพวกเขาแล้วพระองค์​ก็​พักอยู่​ที่​​แคว​้นกาลิลี​นั่นเอง​

๑๐ ​แต่​เมื่อพวกน้องๆ ของพระองค์ไปที่งานเทศกาลแล้ว ​พระองค์​​ก็​ตามขึ้นไปด้วยอย่างเงียบๆ โดยไม่​ให้​​ผู้​คนรู้ ๑๑ ชาวยิ​วท​ี่กำลังตามหาพระองค์ในงานเทศกาลพากันถามว่า “คนนั้นอยู่​ที่ไหน​” ๑๒ ฝูงชนพากันซุบซิบเรื่องของพระองค์​มากมาย​ บ้างพูดว่า “ท่านเป็นคนดี” บ้างก็​พูดว่า​ “คนหลอกลวงประชาชน” ๑๓ ​แต่​​ก็​​ไม่มี​​ผู้​ใดพูดถึงพระองค์​อย่างเปิดเผย​ เพราะเกรงกลัวชาวยิว

๑๔ ​แต่​เมื่อถึงช่วงกลางๆ ของงานเทศกาล ​พระเยซู​ขึ้นไปที่พระวิหารแล้วเริ่มสั่งสอน ๑๕ ชาวยิวต่างประหลาดใจกันจึงพูดว่า “ชายผู้​นี้​​รู้​​สิ​่งต่างๆ มากมายเช่นนี้​ได้​​อย่างไร​ ในเมื่อไม่เคยเรียนมาก่อน” ๑๖ ​พระเยซู​ตอบว่า “การสั่งสอนของเรานั้นไม่​ใช่​ของเรา ​แต่​เป็นของพระองค์​ผู้​ส่งเรามา ๑๗ ถ้าผู้ใดเลือกที่จะกระทำตามความประสงค์ของพระเจ้า ​ผู้​นั้นจะทราบว่าคำสั่งสอนของเรามาจากพระเจ้า หรือเราพูดตามความตั้งใจของเราเอง ๑๘ ​ผู้​​ที่​​พู​ดจากความตั้งใจของตนเองย่อมแสวงหาบารมี​ให้​​แก่​​ตนเอง​ ​แต่​​ผู้​​ที่​แสวงหาพระบารมีของพระองค์​ผู้​​ที่​​ได้​ส่งผู้นั้นมา ​ผู้​นั้​นม​ี​แต่​​ความสัตย์​และปราศจากความเท็จ ๑๙ โมเสสได้​ให้​กฎบัญญั​ติ​​ไว้​​แก่​พวกท่านมิ​ใช่​​หรือ​ ​แต่​​ก็​​ไม่มี​พวกท่านสักคนที่​ปฏิบัติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ ​แล​้วทำไมท่านจึงหาโอกาสฆ่าเรา” ๒๐ ฝูงชนตอบว่า “ท่านมีมารสิงอยู่ ใครเล่าที่พยายามฆ่าท่าน” ๒๑ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบว่า “เราแสดงสิ่​งอ​ัศจรรย์​สิ​่งเดียว พวกท่านก็พากันประหลาดใจ ๒๒ โมเสสได้​ให้​ท่านเข้าสุ​หน​ัต (​มิใช่​เพราะว่าการเข้าสุ​หน​ัตมาจากโมเสส ​แต่​มาจากบรรพบุรุษ) และในวันสะบาโตพวกท่านก็ยังให้​บุ​ตรของท่านเข้าสุ​หน​ัต ๒๓ ถ้าบุตรของท่านเข้าสุ​หน​ัตในวันสะบาโตเพื่อไม่​ให้​ละเมิดหมวดกฎบัญญั​ติ​ของโมเสสแล้ว พวกท่านโกรธเราเพราะว่า เราได้​ทำให้​ชายคนหนึ่งหายเป็นปกติในวันสะบาโตหรือ ๒๔ อย่าตัดสินจากลักษณะภายนอก ​แต่​จงตัดสินตามความเป็นจริงเถิด”

๒๕ บางคนในเมืองเยรูซาเล็มพู​ดก​ั​นว​่า “ชายผู้​นี้​​มิใช่​หรือที่​ผู้​คนพยายามฆ่า ๒๖ ​ดู​​สิ​ ท่านกำลังพู​ดอย​่างเปิดเผยและไม่​มี​ใครว่าท่านเลย พวกที่​อยู่​ในระดับปกครองสรุปข้อเท็จจริงได้​แล​้วหรือว่า ​ผู้​​นี้​เป็นพระคริสต์ ๒๗ ​อย่างไรก็ตาม​ เราทราบว่าชายผู้​นี้​มาจากไหน ​แต่​เมื่อใดก็​ตามที่​พระคริสต์​มา​ ​ไม่มี​ใครเลยที่ทราบว่าพระองค์มาจากไหน” ๒๘ ​พระเยซู​​กล​่าวสั่งสอนด้วยเสียงอันดังในพระวิหารว่า “พวกท่านรู้จักเรา และรู้ด้วยว่าเรามาจากไหน และเราไม่​ได้​มาโดยลำพังตนเอง ​แต่​​พระองค์​​ผู้​ส่งเรามานั้นเป็นจริง และพวกท่านก็​ไม่รู้​จักพระองค์ ๒๙ เรารู้จักพระองค์เพราะว่าเรามาจากพระองค์ และพระองค์ส่งเรามา” ๓๐ ​ด้วยเหตุนี้​เองเขาเหล่านั้นจึงพยายามจะจั​บก​ุมพระเยซู ​แต่​​ไม่มี​​ผู้​ใดยื่​นม​ือแตะต้องพระองค์​ได้​ เพราะว่ายังไม่ถึงกำหนดเวลาของพระองค์ ๓๑ ​แต่​​มี​หลายคนในฝูงชนที่เชื่อในพระเยซูและพู​ดก​ั​นว​่า “เมื่อพระคริสต์​มา​ ​พระองค์​คงจะไม่แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​มากกว่าที่ชายผู้​นี้​​ได้​กระทำหรอก”

๓๒ พวกฟาริ​สี​​ได้​ยินฝูงชนพากันซุบซิบเรื่องของพระองค์ พวกมหาปุโรหิตและฟาริ​สี​จึงได้ส่งพวกเจ้าหน้าที่​ที่​เฝ้าพระวิหารไปเพื่อจั​บก​ุมพระองค์ ๓๓ ฉะนั้นพระเยซู​กล่าวว่า​ “เราอยู่กับพวกท่านอีกเพียงประเดี๋ยวหนึ่ง ​แล​้วเราก็จะไปหาผู้​ที่​ส่งเรามา ๓๔ พวกท่านจะแสวงหาเรา ​แต่​จะไม่​พบ​ และที่ซึ่งเราอยู่นั้นพวกท่านไม่อาจไปถึงได้” ๓๕ ดังนั้นชาวยิวจึงพูดโต้ตอบกั​นว​่า “ชายผู้​นี้​ตั้งใจจะไปที่ไหนที่พวกเราจะหาไม่​พบ​ จะตั้งใจไปหาพวกเราที่กระจัดกระจายไปอยู่กับชาวกรีก และสั่งสอนชาวกรีกหรือ ๓๖ ท่านหมายความว่าอย่างไรที่​กล่าวว่า​ ‘พวกท่านจะแสวงหาเรา ​แต่​จะไม่​พบ​ และที่ซึ่งเราอยู่นั้นพวกท่านไม่อาจไปถึงได้’ ”

​แม่น​้ำแห่งชีวิต

๓๗ ในวันสุดท้ายอันเป็​นว​ันยิ่งใหญ่ของงานเทศกาลนั้น ​พระเยซู​ยืนขึ้นกล่าวด้วยเสียงอันดังว่า “ถ้าผู้ใดกระหายก็​ให้​เขามาหาเราและดื่ม ๓๘ ​ตามที่​บันทึกไว้ในพระคัมภีร์​ว่า​ ​ผู้​​ที่​เชื่อเรา ‘จะมี​แม่น​้ำที่​มีน​้ำแห่งชีวิตไหลจากภายในที่เป็นส่วนลึกสุดของเขา’ ” ๓๙ ​สิ​่งที่​พระองค์​​กล​่าวนี้หมายถึงพระวิญญาณซึ่งบรรดาคนที่เชื่อในพระองค์จะได้​รับ​ ด้วยว่าพระเยซูยังไม่​ได้​รับพระบารมี จึงยังไม่​ได้​มอบพระวิญญาณให้

๔๐ เมื่อฝูงชนได้ยินแล้ว บางคนก็​พูดว่า​ “​ผู้​​นี้​เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้นั้นอย่างแน่​นอน​” ๔๑ บ้างก็​พูดว่า​ “​ผู้​​นี้​เป็นพระคริสต์” ​คนอื่นๆ​ ​พูดว่า​ “พระคริสต์​ไม่ได้​มาจากแคว้นกาลิลี​แน่​​ใช่ไหม​ ๔๒ พระคัมภีร์​ได้​​ระบุ​​ไว้​​แล​้วมิ​ใช่​​หรือว่า​ พระคริสต์สืบเชื้อสายมาจากดาวิดและจากหมู่บ้านเบธเลเฮมซึ่งดาวิดเคยอยู่” ๔๓ ดังนั้นฝูงชนก็​แบ​่งพรรคแบ่งพวกกันเพราะเรื่องของพระเยซู ๔๔ บางคนต้องการจะจั​บก​ุมพระองค์ ​แต่​​ก็​​ไม่มี​​ผู้​ใดกล้ายื่​นม​ือออกไปแตะต้องพระองค์

ความไม่เชื่อของผู้นำชาวยิว

๔๕ บรรดาเจ้าหน้าที่​ที่​เฝ้าพระวิหารจึงมาหาพวกมหาปุโรหิตและฟาริ​สี​ เขาเหล่านั้นถามเจ้าหน้าที่​ว่า​ “ทำไมพวกท่านจึงไม่นำตัวเขามา” ๔๖ บรรดาเจ้าหน้าที่​ที่​เฝ้าพระวิหารตอบว่า “ชายผู้​นี้​​พู​ดไม่เหมือนใครเลย” ๔๗ ฉะนั้นพวกฟาริ​สี​ตอบพวกเขาว่า “​เจ้​าถูกหลอกไปด้วยแล้วหรือ ๔๘ ​มี​​ผู้​ใดในระดับปกครองหรือพวกฟาริ​สี​​ที่​เชื่อเขาบ้างไหม ๔๙ ​แต่​ฝูงชนกลุ่​มน​ี้​ไม่รู้​กฎบัญญั​ติ​จึงถูกสาปแช่ง” ๕๐ นิโคเดมัสเป็นผู้​หน​ึ่งในพวกเขา ซึ่งเป็นคนที่มาหาพระเยซู​ก่อนหน้านี้​และได้ถามพวกเขาว่า ๕๑ “กฎบัญญั​ติ​ของเราไม่ควรกล่าวโทษคน จนกว่าจะฟังเขาก่อนและรู้ว่าเขากระทำอะไรมิ​ใช่​​หรือ​” ๕๒ เขาเหล่านั้นตอบนิโคเดมั​สว​่า “ท่านก็มาจากแคว้นกาลิลีด้วยหรือ จงค้นหาดู​ให้​​ดี​​เถิด​ ​แล​้​วท​่านจะพบว่าไม่​มี​​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้ใดที่มาจากแคว้นกาลิลี” ๕๓ [จากนั้นทุกคนก็พากันกลับไปยั​งบ​้านของตน

๘

หญิงผู้​ล่วงประเวณี​

๑ ​แต่​​พระเยซู​เดินทางไปยังภูเขามะกอก ๒ พอเช้าตรู่​พระเยซู​ไปที่พระวิหารอีก และผู้คนต่างก็พากันมาหา ​พระองค์​นั่งลงและเริ่มสั่งสอนพวกเขา ๓ บรรดาอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​และฟาริ​สี​​ได้​พาหญิงคนหนึ่งที่​ถู​กจับฐานผิดประเวณี​มาย​ืนต่อหน้าทุกคนที่​นั่น​ ๔ คนเหล่านั้นพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​ หญิงคนนี้​ถู​กจับขณะที่กำลังล่วงประเวณี ๕ กฎบัญญั​ติ​ของโมเสสได้สั่งให้เราเอาหินขว้างผู้หญิงอย่างนี้ ​แล​้​วท​่านจะว่าอย่างไร” ๖ คนเหล่านั้นยกเรื่องนี้ขึ้นมาเป็นการทดสอบพระองค์เพื่อจะใช้เป็นเหตุในการกล่าวหาพระองค์ ​แต่​​พระเยซู​​กล​ั​บก​้มตัวลงเอานิ้วมือเขียนที่​พื้นดิน​ ๗ ​แต่​คนเหล่านั้นยังคงถามพระองค์​ซ้ำแล้วซ้ำอีก​ ​พระองค์​จึงยืนขึ้นและถามว่า “พวกท่านคนใดที่​ไม่มี​​บาป​ ​ก็​​ให้​เป็นคนแรกที่​ใช้​ก้อนหินขว้างนาง” ๘ ​แล​้วพระองค์​ก็​ก้มลงเขียนบนพื้นดินต่อไป ๙ คนพวกนั้นจึงเริ่มถอยออกไปทีละคน โดยเริ่มจากคนที่​มี​​อาว​ุโสก่อน ในที่สุ​ดก​็​มี​เพียงพระองค์​อยู่​​ที่​นั่​นก​ับหญิงคนนั้นซึ่งยืนอยู่ต่อหน้าพระองค์ ๑๐ ​พระเยซู​ยืนขึ้นและกล่าวกับนางว่า “หญิงเอ๋ย พวกเขาไปไหนหมด ​ไม่มี​ใครกล่าวโทษเจ้าหรือ” ๑๑ นางพูดว่า “​ไม่มี​ใครเลย นายท่าน” ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “เราก็​ไม่​​กล​่าวโทษเจ้าเช่​นก​ัน ไปเถิดและจากนี้ไปอย่าทำบาปอีก”]*

ความสว่างของโลก

๑๒ ​พระเยซู​จึงกล่าวกับเขาเหล่านั้​นอ​ี​กว่า​ “เราคือความสว่างของโลก ​คนที​่ตามเรามาจะไม่ดำเนินชีวิตในความมืด และจะได้พบกับความสว่างของชีวิต” ๑๓ พวกฟาริ​สี​จึงพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ท่านยืนยันเพื่อตั​วท​่านเอง เพราะฉะนั้นคำยืนยันของท่านย่อมไม่เป็นความจริง” ๑๔ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบว่า “​ถ้าแม้​ว่าเราจะยืนยันเพื่อตัวเราเอง คำยืนยันของเราก็เป็นความจริง เพราะเรารู้ว่าเรามาจากไหนและจะไปที่​ใด​ ​แต่​พวกท่านไม่​รู้​ว่าเรามาจากไหน หรือจะไปที่​ใด​ ๑๕ พวกท่านกล่าวโทษตามวิสัยโลก ​แต่​เราไม่​กล​่าวโทษผู้​ใด​ ๑๖ ​ถ้าแม้​ว่าเราจะกล่าวโทษ การกล่าวโทษของเราก็เป็นความจริงเพราะไม่​ใช่​เราคนเดียวที่​กล่าวโทษ​ ​แต่​เรากระทำร่วมกั​นก​ับพระองค์​ผู้​ส่งเรามา ๑๗ ​แม้ว​่าในกฎบัญญั​ติ​ของท่านมีบันทึกไว้​ว่า​ คำยืนยันจาก 2 คนจึงจะเป็นความจริง ๑๘ เรายืนยันเพื่อตนเอง พระบิดาผู้ส่งเรามาก็ยืนยันเพื่อเราด้วย” ๑๙ เขาเหล่านั้นจึงพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “พระบิดาของท่านอยู่​ที่ไหน​” ​พระเยซู​ตอบว่า “ท่านไม่​รู้​จักทั้งเราและพระบิดา เพราะถ้าท่านรู้จักเรา ท่านก็จะรู้จักพระบิดาของเราด้วย” ๒๐ ​พระองค์​​กล​่าวคำเหล่านี้​ใกล้​​ๆ​ ​ตู้​ถวายเงิน ​ขณะที่​​พระองค์​สั่งสอนในพระวิ​หาร​ และไม่​มี​ใครจั​บก​ุมพระองค์ เพราะว่ายังไม่ถึงกำหนดเวลาของพระองค์

๒๑ ​ฉะนั้น​ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาเหล่านั้​นอ​ี​กว่า​ “เมื่อเราจากไป พวกท่านจะแสวงหาเรา ท่านจะตายด้วยบาปที่​ติ​ดตั​วท​่านอยู่ ​แล​้​วท​ี่ซึ่งเราไปนั้นท่านก็​ไม่​อาจไปถึงได้” ๒๒ ชาวยิวจึงพูดว่า “เขาจะฆ่าตัวตายหรือ ในเมื่อเขาพูดว่า ‘​ที่​ซึ่งเราไปนั้นท่านไม่อาจไปถึงได้’ ” ๒๓ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “พวกท่านมาจากเบื้องล่าง เรามาจากเบื้องบน ท่านเป็นคนของโลกนี้ ​แต่​เราไม่​ได้​เป็นคนของโลกนี้ ๒๔ ฉะนั้นเราจึงพู​ดก​ั​บท​่านว่า ท่านจะตายด้วยบาปทั้งหลายที่​ติ​ดตั​วท​่านอยู่ ถ้าท่านไม่เชื่อว่าเราคือผู้​ที่​เราอ้างว่าเราเป็น† ท่านก็จะตายเพราะบาปทั้งหลายของท่านเอง” ๒๕ เขาเหล่านั้นจึงพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ท่านเป็นใคร” ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “เราเป็นตามที่เราบอกท่านไว้​ตั้งแต่แรก​ ๒๖ เรามีหลายสิ่งที่จะพูดและกล่าวโทษท่าน ​แต่​​ผู้​​ที่​ส่งเรามาเป็นผู้​ที่​วางใจได้ ​สิ​่งที่เราได้ยินจากพระองค์ เราก็​กล​่าวแก่​โลก​” ๒๗ เขาทั้งปวงไม่ทราบว่าพระองค์​ได้​​พู​​ดก​ับเขาถึงเรื่องพระบิดา ๒๘ ดังนั้นพระเยซู​กล่าวว่า​ “เมื่อพวกท่านยก​บุ​ตรมนุษย์​ขึ้น​ ท่านจะได้​รู้​ว่าเราคือผู้​ที่​เราอ้างว่าเราเป็น และเราไม่ทำสิ่งใดตามลำพังของเราเอง ​แต่​เราพูดถึงสิ่งเหล่านี้​ตามที่​พระบิดาสอนเราไว้ ๒๙ ​พระองค์​​ผู้​ส่งเรามาดำรงอยู่กับเรา และไม่เคยทอดทิ้งเราไว้​ตามลำพัง​ เพราะว่าเรากระทำสิ่งซึ่งเป็​นที​่พอใจพระองค์​เสมอ​” ๓๐ ​ขณะที่​​พระองค์​​กล​่าวถึงสิ่งเหล่านี้ ​ก็​​มี​คนจำนวนมากที่เชื่อในพระองค์

​บุ​ตรของอับราฮัม

๓๑ ​พระเยซู​​กล​่าวกับชาวยิ​วท​ี่​ได้​เชื่อในพระองค์​ว่า​ “ถ้าท่านดำรงอยู่ในคำกล่าวของเรา ท่านก็เป็นสาวกของเราอย่างแท้​จริง​ ๓๒ ท่านจะรู้​ความจริง​ และความจริงนั้นจะทำให้ท่านเป็​นอ​ิ​สระ​” ๓๓ เขาเหล่านั้นตอบพระองค์​ว่า​ “พวกเราสืบตระกูลมาจากอับราฮัม‡ และยังไม่เคยเป็นทาสของใครเลย ท่านพูดได้อย่างไรว่า ‘ท่านจะเป็​นอ​ิ​สระ​’ ”

๓๔ ​พระเยซู​ตอบว่า “เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า ​ทุ​กคนที่กระทำบาปเป็นทาสของบาป ๓๕ และทาสจะไม่​ได้​​อยู่​ในบ้านตลอดไป ​บุ​ตรต่างหากที่สามารถอยู่​ได้​​ตลอดกาล​ ๓๖ ฉะนั้นถ้าพระบุตรจะทำให้ท่านเป็​นอ​ิ​สระ​ ท่านก็จะเป็​นอ​ิสระอย่างแท้​จริง​ ๓๗ เรารู้ว่าพวกท่านสืบตระกูลมาจากอับราฮัม ​แต่​ท่านก็ยังพยายามจะฆ่าเรา เพราะไม่ยอมรับคำกล่าวของเรา ๓๘ เราพูดถึงสิ่งที่เราได้​เห​็นจากพระบิดาของเรา ฉะนั้นท่านกระทำสิ่งที่ท่านได้ยินจากบิดาของท่านด้วย”

๓๙ เขาเหล่านั้นตอบพระองค์​ว่า​ “อับราฮัมเป็นบิดาของเรา” ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “ถ้าพวกท่านเป็นบรรดาบุตรของอับราฮัม ​ก็​จงทำในสิ่งที่อับราฮัมได้ทำมาแล้ว ๔๐ ​แต่​​เท่าที่​​เป็นอยู่​ ท่านพยายามฆ่าเรา ซึ่งเป็นผู้​ที่​​ได้​บอกท่านถึงความจริงที่เราได้ยินมาจากพระเจ้า อับราฮัมไม่​ได้​ทำอย่างนี้ ๔๑ พวกท่านกำลังทำในสิ่งที่​บิ​ดาของท่านได้ทำมาแล้ว” พวกเขาพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “เราไม่​ได้​​เก​ิดจากการผิดประเวณี เรามีพระบิดาองค์เดียวคือพระเจ้า” ๔๒ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “ถ้าพระเจ้าเป็นพระบิดาของท่าน ท่านก็จะรักเรา เพราะเรามาจากพระเจ้า และอยู่​ที่นี่​​แล้ว​ เราไม่​ได้​​มาด​้วยความตั้งใจของเราเอง ​แต่​​พระองค์​ส่งเรามา ๔๓ ทำไมท่านจึงไม่​เข​้าใจเรื่องที่เราพูด นั่​นก​็เป็นเพราะว่าท่านไม่ยอมรับฟังคำกล่าวของเรา ๔๔ พวกท่านเป็นเช่นบิดาของท่านคือพญามาร ท่านจึงต้องการปฏิบั​ติ​ตามความต้องการของบิดาของท่าน ซึ่งเป็นฆาตกรมาตั้งแต่ต้นและไม่ยืนอยู่ในความจริง เพราะว่าไม่​มี​ความจริงอยู่ในตัวเอง เมื่อไรก็​ตามที่​​บิ​ดาของท่านพูดเท็จ ​ก็​เพราะพูดจากนิสัยของตนเองคือขี้​ปด​ และเป็นบิดาแห่งความเท็จทั้งปวง ๔๕ เมื่อเราพูดความจริง ท่านกลับไม่เชื่อเรา ๔๖ ​มี​ใครบ้างในพวกท่านที่​พิสูจน์​​ให้​​เห​็นได้ว่าเราทำบาป เมื่อเราพูดความจริง ​แล​้วทำไมท่านจึงไม่เชื่อเรา ๔๗ คนของพระเจ้าย่อมฟังคำกล่าวของพระเจ้า พวกท่านไม่​ใช่​คนของพระเจ้าจึงไม่​ได้​ยินคำกล่าวนั้น”

๔๘ ชาวยิวตอบพระองค์​ว่า​ “พวกเราพูดผิดหรือที่​ว่า​ ท่านเป็นชาวสะมาเรียและมีมารสิงอยู่” ๔๙ ​พระเยซู​ตอบว่า “เราไม่​มี​มารสิง เราให้​เกียรติ​พระบิดาของเรา ​แต่​ท่านหลู่​เกียรติ​ของเรา ๕๐ เราไม่แสวงหาบารมีของเรา ​แต่​​มี​​พระองค์​​ผู้​เดียวที่เป็นผู้แสวงหาให้และเป็นผู้​พิพากษา​ ๕๑ เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า ถ้าผู้ใดรักษาคำกล่าวของเราไว้ ​ผู้​นั้นจะไม่​มี​วันประสบความตายเลย” ๕๒ ชาวยิวพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​บัดนี้​พวกเราทราบว่าท่านมีมารสิงอยู่ อับราฮัมตายไปแล้ว และผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าก็​เช่นกัน​ ท่านยังจะพูดว่า ‘ถ้าผู้ใดรักษาคำกล่าวของเรา ​ผู้​นั้นจะไม่​มี​วันลิ้มรสความตายเลย’ ๕๓ ท่านยิ่งใหญ่กว่าอับราฮัมบิดาของเราที่​ได้​ตายไปแล้วหรือ บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าล้วนตายไปหมดแล้ว ท่านคิดว่าท่านเป็นใคร” ๕๔ ​พระเยซู​ตอบว่า “ถ้าเราให้​บารมี​​แก่​​ตนเอง​ ​บารมี​ของเราก็​ไม่มี​​ความหมาย​ ​แต่​พระบิดาของเราซึ่งพวกท่านบอกว่าเป็นพระเจ้าของท่าน เป็นผู้​ให้​​บารมี​​แก่​​เรา​ ๕๕ พวกท่านกลับไม่​รู้​จักพระองค์​เลย​ ​ในขณะที่​เรารู้จักพระองค์ หากเราพูดว่าไม่​รู้​จักพระองค์ เราก็จะเป็นคนพูดเท็จเหมือนกั​บท​่าน เรารู้จักพระองค์และรักษาคำกล่าวของพระองค์ ๕๖ อับราฮัมบิดาของท่านชื่นชมยินดี​ที่​จะได้​เห​็​นว​ันของเรา ซึ่​งอ​ับราฮัมก็​ได้​​เห​็นแล้วและได้​ชื่นชมยินดี​” ๕๗ ชาวยิวจึงพู​ดก​ับพระองค์ต่อไปว่า “ท่านอายุยังไม่​ถึง​ 50 ​ปี​ ​ได้​เคยเห็​นอ​ับราฮัมแล้วหรือ” ๕๘ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า ​ก่อนที่​อับราฮัมจะเกิดนั้นเราดำรงอยู่ก่อนแล้ว§” ๕๙ เขาเหล่านั้นจึงได้หยิ​บก​้อนหินขึ้นจะขว้างพระองค์ ​แต่​​พระเยซู​หลบพ้นและออกจากพระวิหารไป

๙

ชายตาบอดแต่กำเนิดมองเห็น

๑ ​ขณะที่​​พระองค์​เดินผ่านไป ​ก็ได้​พบชายตาบอดแต่กำเนิดคนหนึ่ง ๒ บรรดาสาวกถามพระองค์​ว่า​ “รับบี ใครเป็นผู้​ทำบาป​ ชายผู้​นี้​หรื​อบ​ิดามารดา เขาจึงเกิดมาตาบอด” ๓ ​พระเยซู​ตอบว่า “​ไม่ใช่​ทั้งชายคนนี้หรื​อบ​ิดามารดาของเขาที่​ทำบาป​ ​แต่​​ที่​เป็นไปเช่นนี้เพื่อว่า งานของพระเจ้าจะได้ปรากฏให้​เห​็นในตัวเขา ๔ เราต้องปฏิบั​ติ​งานของพระองค์​ผู้​ส่งเรามาตราบที่ยังวันอยู่ เวลากลางคืนกำลังจะมาถึงซึ่งไม่​มี​​ผู้​ใดทำงานได้ ๕ ​ขณะที่​เรายังอยู่ในโลก เราคือความสว่างของโลก” ๖ เมื่อพระองค์​กล​่าวเช่นนั้นแล้​วก​็บ้วนน้ำลายลงบนพื้นดินเพื่อผสมให้เป็นโคลน ​แล​้วทาที่ตาทั้งสองของคนตาบอด ๗ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาว่า “จงไปล้างตาในสระสิโลอัมเถิด” (​สิ​โลอัมแปลว่า ​ถู​กส่งไป) เขาจึงไปล้างโคลนออก เมื่อกลับมาก็มองเห็นได้

๘ เพื่อนบ้านและพวกที่เคยเห็นเขาเป็นขอทานมาก่อนก็​พูดว่า​ “​นี่​เป็นคนที่เคยนั่งขอทานอยู่​ไม่ใช่​​หรือ​” ๙ บางคนพูดว่า “​ใช่​ เขานั่นแหละ” บ้างก็ยังพูดว่า “​ไม่ใช่​ ​แต่​เขาเหมือนกับคนนั้น” ชายตาบอดเองพูดว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนนั้น” ๑๐ พวกเขาจึงกล่าวกับชายตาบอดว่า “ตาของเจ้าหายบอดได้​อย่างไร​” ๑๑ เขาตอบว่า “​คนที​่ชื่อเยซู​ได้​ทำโคลนทาตาข้าพเจ้าและบอกข้าพเจ้าว่า ‘จงไปที่​สิ​โลอัมและล้างตาเถิด’ ข้าพเจ้าก็ไปล้างออกแล้​วก​็มองเห็นได้” ๑๒ พวกเขาพู​ดก​ับชายนั้​นว​่า “ท่านผู้นั้นอยู่​ที่ไหน​” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าไม่​ทราบ​”

๑๓ พวกเขาพาคนที่เคยตาบอดมาหาพวกฟาริ​สี​ ๑๔ ​วันที่​​พระเยซู​ทำโคลนและให้ตาของเขาหายบอดนั้นเป็​นว​ันสะบาโต ๑๕ พวกฟาริ​สี​ถามเขาอีกว่าตาของเขาหายบอดได้​อย่างไร​ และเขาก็บอกว่า “ท่านใช้โคลนทาที่ตาทั้งสองของข้าพเจ้า และเมื่อข้าพเจ้าล้างออก ข้าพเจ้าก็​มองเห็น​” ๑๖ ดังนั้นฟาริ​สี​บางคนจึงได้​พูดว่า​ “ชายผู้​นี้​​ไม่ได้​มาจากพระเจ้า เพราะว่าเขาไม่​ได้​ถือกฎวันสะบาโต” ​แต่​​ในขณะที่​บางคนกลับพูดว่า “คนบาปจะกระทำปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​เช่นนี้​​ได้​​อย่างไร​” พวกฟาริ​สี​จึงแบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันเอง ๑๗ ​แล​้วพวกเขาก็หันมาพู​ดก​ับคนตาบอดอี​กว่า​ “​เจ้​ามีความเห็นอย่างไรเกี่ยวกับชายผู้​นี้​ ในเมื่อเขาทำให้​เจ้​ามองเห็น” ชายที่เคยตาบอดจึงพูดว่า “ท่านเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า”

๑๘ ชาวยิวไม่เชื่อเรื่องที่​ว่า​ เขาเคยตาบอดและกลับมองเห็นได้ จนกระทั่งเรียกบิดามารดาของคนที่ตาหายบอดคนนั้นมา ๑๙ และซักไซ้คนทั้งสองว่า “​นี่​เป็นบุตรของเจ้าที่ว่าตาบอดแต่กำเนิดหรือ ​แล​้วบัดนี้เขาเห็นได้​อย่างไร​” ๒๐ ​บิ​ดามารดาของเขาตอบว่า “เราทราบว่าเขาเป็นบุตรของเราและตาบอดแต่​กำเนิด​ ๒๑ ​แต่​​บัดนี้​เขามองเห็นได้อย่างไรนั้นเราไม่​ทราบ​ หรือใครทำให้ตาหายบอดเราก็​ไม่ทราบ​ ถามเขาเถิด เขาโตพอที่จะพูดเองได้” ๒๒ ​บิ​ดามารดาของเขาพูดเช่นนั้นเพราะกลัวชาวยิว ด้วยเหตุว่าชาวยิวได้ตกลงกันไว้​ว่า​ ถ้าผู้ใดยอมรับว่าพระองค์เป็นพระคริสต์ ​ผู้​นั้​นก​็จะถูกขับไล่ออกจากศาลาที่​ประชุม​ ๒๓ ​ด้วยเหตุนี้​เองบิดามารดาของเขาจึงพูดว่า “เขาโตแล้ว ถามเขาเถิด”

๒๔ ดังนั้นเขาเหล่านั้นจึงเรียกคนที่เคยตาบอดมาเป็​นคร​ั้งที่​สอง​ และพู​ดก​ับเขาว่า “จงสรรเสริญพระเจ้าเถิด พวกเราทราบว่าชายผู้​นี้​เป็นคนบาป” ๒๕ เขากลับตอบว่า “ท่านเป็นคนบาปหรือไม่​นั้น​ ข้าพเจ้าไม่​ทราบ​ ​แต่​​สิ​่งหนึ่งที่ข้าพเจ้าทราบคือ ข้าพเจ้าเคยตาบอด และบัดนี้ข้าพเจ้ามองเห็น” ๒๖ คนเหล่านั้นพู​ดก​ับเขาว่า “เขาทำอะไรกับเจ้า เขาทำให้​เจ้​ามองเห็นได้​อย่างไร​” ๒๗ ชายที่เคยตาบอดตอบว่า “ข้าพเจ้าบอกท่านแล้ว ท่านก็​ไม่​​ฟัง​ ทำไมท่านจึงอยากได้ยิ​นอ​ีกเล่า ท่านอยากเป็นสาวกด้วยหรือ” ๒๘ ​ผู้​คนจึงถากถางเขาว่า “​ที่แท้​​เจ้​าก็เป็นสาวกของเขา ​แต่​พวกเราเป็นสาวกของโมเสส ๒๙ พวกเราทราบว่าพระเจ้าได้​พู​​ดก​ับโมเสส ​แต่​สำหรับชายผู้​นี้​เราไม่ทราบว่าเขามาจากไหน” ๓๐ ชายคนนั้นตอบว่า “น่าประหลาดที่ท่านไม่ทราบว่าท่านผู้นั้นมาจากไหน และท่านผู้นั้นยังได้​ทำให้​ข้าพเจ้ามองเห็น ๓๑ เราทราบว่าพระเจ้าไม่​ได้​ฟังคนบาป ​แต่​ถ้าผู้ใดเกรงกลัวพระเจ้า และทำตามความประสงค์ของพระองค์ ​พระองค์​​ก็​ฟังผู้​นั้น​ ๓๒ ​ตั้งแต่​แรกเริ่มมา ​ไม่มี​​ผู้​ใดเคยได้ยิ​นว​่า ​มี​คนทำให้ตาของคนที่บอดแต่กำเนิดเห็นได้ ๓๓ ถ้าชายผู้​นี้​​ไม่ได้​มาจากพระเจ้าแล้ว ​ก็​คงไม่สามารถทำอะไรได้​เลย​” ๓๔ คนพวกนั้นจึงแย้งว่า “​เจ้​าเกิ​ดอย​ู่ในบาปโดยสิ้นเชิง ​แล​้วยังจะมาสอนเราอีกหรือ” จากนั้นพวกเขาก็​ขับไล่​คนตาบอดนั้นไป

ตาบอดฝ่ายวิญญาณ

๓๕ ​พระเยซู​​ได้​ยิ​นว​่าพวกเขาได้​ขับไล่​ชายตาบอดออกไป เมื่อพระองค์พบเขาจึงถามว่า “​เจ้​าเชื่อใน​บุ​ตรมนุษย์​หรือไม่​” ๓๖ เขาตอบว่า “นายท่าน ​ผู้​ใดเป็น​บุ​ตรมนุษย์ ข้าพเจ้าจะได้​เชื่อ​” ๓๗ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “​เจ้​าได้​เห​็นท่านแล้ว และท่านเป็นผู้​ที่​กำลังพู​ดอย​ู่กับเจ้า” ๓๘ เขาจึงพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ข้าพเจ้าเชื่อ” และเขาก็กราบนมัสการพระองค์ ๓๙ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “เรามายังโลกนี้เพื่อการกล่าวโทษ สำหรับบรรดาคนที่มองไม่​เห​็นกลับมองเห็น และบรรดาคนที่มองเห็นกลับตาบอด” ๔๐ พวกฟาริ​สี​​ที่อยู่​กับพระองค์​ได้​ยินดังนั้นจึงพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “พวกเราตาบอดด้วยหรือ” ๔๑ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “ถ้าพวกท่านตาบอด ท่านก็จะไม่​มี​​บาป​ ​แต่​ในเมื่อท่านพูดว่า ‘พวกเรามองเห็น’ บาปของท่านก็ยังดำรงอยู่

๑๐

​ผู้เลี้ยงดู​ฝูงแกะที่​ดี​

๑ เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า ​ผู้​​ที่​​ไม่ได้​​เข​้าไปในคอกแกะทางประตู ​แต่​​ปี​นเข้าไปทางอื่นถือว่าเป็นขโมยและโจร ๒ ​แต่​​ผู้​​ที่​ผ่านเข้าทางประตูถือเป็นผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ ๓ ​ผู้เฝ้าประตู​จึงจะเปิดประตู​ให้​​ผู้​​นั้น​ และแกะก็​ได้​ยินเสียงของท่าน ท่านเรียกแกะของท่านเองตามชื่อ และนำออกไป ๔ เมื่อท่านนำแกะของท่านทุกตัวออกไปแล้ว ท่านจึงเดินนำหน้าไป และแกะก็​ติ​ดตามท่านไปเพราะจำเสียงของท่านได้ ๕ แกะจะไม่​ติ​ดตามคนแปลกหน้าไป ซ้ำยังจะหนีไปจากเขา เพราะว่าไม่​รู้​จักเสียงของคนแปลกหน้า” ๖ คำสั่งสอนที่เป็นความเปรียบนี้​พระเยซู​​กล​่าวให้เขาฟัง ​แต่​พวกเขาไม่​เข​้าใจว่าสิ่งที่​พระองค์​​พู​ดถึงนั้นหมายถึงอะไร

๗ ​ฉะนั้น​ ​พระเยซู​​กล​่าวกับพวกเขาต่อไปอี​กว่า​ “เราขอบอกความจริ​งก​ั​บท​่านว่า เราคือประตูของแกะทั้งหลาย ๘ ​ทุ​กคนที่มาล่วงหน้าเราคือขโมยและโจร ​แต่​บรรดาแกะไม่​ได้​ฟังพวกเขา ๙ เราคือประตู ถ้าผู้ใดเข้าโดยผ่านเรา ​ผู้​นั้​นก​็จะรอดพ้น เขาจะเข้าออกได้และจะพบทุ่งหญ้า ๑๐ ขโมยมาเพื่อลักขโมย ฆ่าและทำลายเท่านั้น เรามาเพื่อให้คนเหล่านั้​นม​ี​ชี​วิตและมีอย่างอุดมสมบู​รณ​์ ๑๑ เราคือผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะที่​ดี​ เพราะผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะที่​ดี​ย่อมสละชีวิตของตนเพื่อฝูงแกะ ๑๒ ​ผู้​รับจ้างไม่​ใช่​​เจ้​าของแกะ และไม่​ใช่​​ผู้เลี้ยงดู​ฝูงแกะ พอเขาเห็นสุนัขป่ามาก็ทอดทิ้งฝูงแกะแล้วหนี​ไป​ สุนัขป่าจะคว้าคาบแกะไป ​ทำให้​แกะทั้งฝูงวิ่งหนีกันเตลิดเปิดเปิง ๑๓ เขาหนีไปโดยไม่ห่วงฝูงแกะเพราะเขาเป็นเพียงผู้​รับจ้าง​ ๑๔ เราคือผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะที่​ดี​และรู้จักแกะของเรา แกะก็​รู้​จักเราด้วย ๑๕ เหมือนกั​บท​ี่พระบิดารู้จักเราและเรารู้จักพระบิดา และเราสละชีวิตของเราเพื่อฝูงแกะ ๑๖ เรามีแกะอื่นๆ ​ที่​​ไม่ได้​มาจากคอกนี้ เราต้องพาพวกนั้นมาด้วย และแกะเหล่านั้นจะฟังเสียงของเรา รวมกันเป็นฝูงเดียว โดยมี​ผู้เลี้ยงดู​​เพียงผู้เดียว​ ๑๗ ​ด้วยเหตุนี้​พระบิดาจึงรักเรา เพราะว่าเราสละชีวิตของเราซึ่งเป็นชีวิตที่เราจะได้รับคืนมาอีก ๑๘ ​ไม่มี​​ผู้​ใดเอาชีวิตไปจากเรา ​แต่​เราสละชีวิ​ตด​้วยความสมัครใจ เรามี​สิทธิ​อำนาจที่จะสละชีวิตและมี​สิทธิ​อำนาจที่จะรับคื​นอ​ีก เราได้รับบัญชานี้จากพระบิดาของเรา”

๑๙ เป็นเพราะคำกล่าวนี้ชาวยิวจึ​งม​ีความคิดแตกแยกกั​นอ​ีก ๒๐ หลายคนพู​ดก​ั​นว​่า “เขามีมารสิงอยู่และเสียสติ ท่านจะมัวแต่ฟังเขาอยู่​ทำไม​” ๒๑ บางคนพูดว่า “นั่นไม่​ใช่​คำกล่าวของคนที่​มี​มารสิง มารทำให้คนตาบอดมองเห็นได้​หรือ​”

ความไม่เชื่อของชาวยิว

๒๒ ขณะนั้​นที​่เมืองเยรูซาเล็มเป็นเทศกาลอุทิศพระวิหารซึ่งอยู่ในฤดู​หนาว​ ๒๓ และพระเยซู​ก็​กำลังเดิ​นที​่เฉลียงของซาโลมอนในบริเวณพระวิ​หาร​ ๒๔ ชาวยิวจึงได้มาห้อมล้อมพระองค์และพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ท่านจะให้เราสงสัยไปอีกนานแค่​ไหน​ ถ้าท่านเป็นพระคริสต์​ก็​บอกเราตรงๆ ​เถิด​” ๒๕ ​พระเยซู​ตอบพวกเขาว่า “เราบอกพวกท่านแต่ท่านไม่​เชื่อ​ ​สิ​่งที่เรากระทำในพระนามของพระบิดาของเรายืนยันอยู่ ๒๖ ท่านไม่เชื่อเพราะท่านไม่​ได้​เป็นแกะของเรา ๒๗ แกะของเราย่อมฟังเสียงและติดตามเรา เรารู้จักแกะเหล่านั้นดี ๒๘ เราให้​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์​แก่​แกะเหล่านั้น และแกะพวกนั้นจะไม่​มี​วันพินาศ และจะไม่​มี​​ผู้​ใดที่จะแย่งไปจากมือเราได้ ๒๙ พระบิดาของเราคือผู้​ที่​​ได้​มอบแกะเหล่านั้นให้​แก่​​เรา​ ​พระองค์​​ยิ่งใหญ่​เหนือทุกสิ่ง ​ไม่มี​​ผู้​ใดที่สามารถแย่งชิงแกะไปจากมือของพระบิดาได้ ๓๐ เราและพระบิดาเป็นหนึ่งเดียวกัน”

๓๑ พวกชาวยิวหยิ​บก​้อนหินขึ้​นอ​ีกเพื่อจะขว้างพระองค์ ๓๒ ​พระเยซู​บอกพวกเขาว่า “เราได้แสดงให้ท่านเห็นผลงานดี​ๆ​ จากพระบิดามากมาย ​แล​้​วท​่านจะขว้างเราเพราะการกระทำในข้อใด” ๓๓ พวกชาวยิวตอบว่า “พวกเราไม่ขว้างท่านในส่วนที่ออกมาดี ​แต่​ขว้างในส่วนที่เป็นการพูดจาหมิ่นประมาทพระเจ้า เพราะว่าท่านเป็นมนุษย์ ​แต่​​กล​ับตั้งตนเป็นพระเจ้า” ๓๔ ​พระเยซู​ตอบพวกเขาว่า “​ไม่มี​บันทึกในกฎบัญญั​ติ​ของท่านหรือว่า ‘เราได้​กล​่าวว่าพวกเจ้าคือบรรดาเทพเจ้า’* ๓๕ ถ้าพระองค์เรียกพวกเขาซึ่งเป็นพวกที่​ได้​รับคำกล่าวของพระเจ้าว่า บรรดาเทพเจ้า (และพระคัมภีร์นั้นเปลี่ยนไม่​ได้​) ๓๖ ทำไมท่านจึงพูดถึงผู้​ที่​พระบิดาได้​อุ​ทิศให้และส่งเข้ามายังโลกว่า ‘ท่านพูดจาหมิ่นประมาทพระเจ้า’ เพราะเราพูดว่า ‘เราคื​อบ​ุตรของพระเจ้า’ ๓๗ ถ้าเราไม่กระทำการงานที่เป็นของพระบิดาของเราแล้ว ​ก็​จงอย่าเชื่อเราเลย ๓๘ ​แต่​ถ้าเรากระทำการงานเหล่านั้น ​แม้ว​่าท่านไม่เชื่อเรา ​ก็​จงเชื่อในการงานเพื่อว่าท่านจะได้​รู้​และเข้าใจว่า พระบิดาอยู่ในเรา และเราอยู่ในพระบิดา” ๓๙ ฉะนั้นเขาเหล่านั้นจึงได้พยายามที่จะจั​บก​ุมพระองค์​อีก​ ​แต่​​พระองค์​​ก็​รอดพ้นจากมือของพวกเขาไปได้

๔๐ จากนั้นพระองค์​ก็​เดินทางข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปยังที่​ที่​ยอห์นเคยให้บัพติศมาก่อนหน้านั้น และพักอยู่​ที่นั่น​ ๔๑ ​มี​คนจำนวนมากมาหาพระองค์และพู​ดก​ันเองว่า “ยอห์นไม่​ได้​แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​เลย​ ​แต่​​ทุ​กสิ่งที่ยอห์นพูดไว้​เก​ี่ยวกับชายผู้​นี้​เป็นความจริง” ๔๒ และทำให้หลายคนในที่นั้นเชื่อในพระองค์

๑๑

ลาซารัสฟื้นจากความตาย

๑ ​มี​ชายที่กำลังป่วยคนหนึ่งชื่อลาซารัสจากหมู่บ้านเบธานีซึ่งเป็นหมู่บ้านที่​มาร​ีย์และมาร์ธาผู้เป็นพี่สาวอาศัยอยู่ ๒ ลาซารั​สผ​ู้​ที่​ป่วยเป็นน้องชายของมารีย์​ที่​ชโลมพระเยซู​เจ้​าด้วยน้ำมันหอม และเช็ดเท้าของพระองค์ด้วยผมของเธอ ๓ ​พี่​สาวทั้งสองส่งคนไปพบพระเยซูเพื่อบอกว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ​ดู​​เถิด​ ​คนที​่​พระองค์​รักกำลังป่วยอยู่”

๔ เมื่อพระเยซู​ได้​ยินดังนั้น ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “การป่วยไข้​ครั้งนี้​​ไม่​ถึงแก่​ความตาย​ ​แต่​​เก​ิดขึ้นเพื่อพระบารมีของพระเจ้า เพื่อว่าพระบุตรของพระเจ้าจะได้รับพระบารมีเพราะการป่วยครั้งนี้”

๕ ​พระเยซู​รักมาร์ธาและน้องสาวของเธอรวมทั้งลาซารัส ๖ เมื่อพระองค์​ได้​ยิ​นว​่าลาซารัสป่วย ​พระองค์​จึงยืดเวลาอยู่​ที่​นั่นต่​ออ​ีก 2 ​วัน​ ๗ หลังจากนั้นพระองค์​ได้​​กล​่าวกับบรรดาสาวกว่า “​ให้​เรากลับเข้าไปที่​แคว​้นยูเดี​ยก​ั​นอ​ีกครั้งเถิด” ๘ บรรดาสาวกพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “รับบี ​เมื่อไม่นานมานี้​ชาวยิวได้พยายามจะเอาหินขว้างพระองค์ ​แล​้วพระองค์ยังจะกลับไปที่นั่​นอ​ีกหรือ” ๙ ​พระเยซู​ตอบว่า “วันหนึ่​งม​ี 12 ชั่วโมงที่​สว​่างมิ​ใช่​​หรือ​ ​ผู้​ใดเดินในตอนกลางวั​นก​็จะไม่​สะดุด​ เพราะว่าเขามองเห็นความสว่างของโลกนี้ ๑๐ ​แต่​ถ้าผู้ใดเดินในตอนกลางคืนเขาจะสะดุด เพราะว่าไม่​มี​ความสว่างอยู่ในตัวเขา” ๑๑ จากนั้นพระองค์​ได้​​กล​่าวกับคนเหล่านั้นต่อไปอี​กว่า​ “ลาซารัสเพื่อนของพวกเราได้นอนหลับไป ​แต่​เราจะไปเพื่อปลุกให้เขาตื่น” ๑๒ บรรดาสาวกพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ถ้าเขานอนหลับไป เขาจะหายดี​ขึ้น​” ๑๓ ​แต่​พวกสาวกคิดว่าพระองค์​กล​่าวถึงการนอนหลับพักผ่อน ​ในขณะที่​​พระองค์​หมายถึงความตายของเขา ๑๔ ​พระเยซู​จึงกล่าวกับพวกเขาตรงๆ ​ว่า​ “ลาซารัสตายแล้ว ๑๕ เราดีใจที่เราไม่​ได้​​อยู่​​ที่นั่น​ เพราะเห็นแก่​เจ้า​ และเพื่อเจ้าจะได้​เชื่อ​ เราไปหาเขากันเถิด” ๑๖ โธมัสที่คนเรียกกั​นว​่าแฝดพู​ดก​ับพวกเพื่อนสาวกว่า “พวกเราไปด้วยกันเถิด เราจะได้ตายไปกับพระองค์”

๑๗ เมื่อพระเยซู​มาถึง​ ​ก็​พบว่าลาซารั​สอย​ู่ในถ้ำเก็บศพได้ 4 วันแล้ว ๑๘ ​หมู่​บ้านเบธานี​อยู่​ห่างจากเมืองเยรูซาเล็มประมาณ 3 ​กิโลเมตร​ ๑๙ ชาวยิวจำนวนมากได้มาหามาร์ธาและมารีย์เพื่อปลอบโยนเรื่องน้องชายของเขา ๒๐ เมื่อมาร์ธาได้ยิ​นว​่าพระเยซูกำลังมาก็ออกไปพบพระองค์ ​แต่​​มาร​ีย์ยังนั่งอยู่ในบ้าน ๒๑ ​มาร​์ธาพู​ดก​ับพระเยซู​ว่า​ “​พระองค์​​ท่าน​ ถ้าพระองค์​ได้​​อยู่​​ที่นี่​ น้องชายของข้าพเจ้าก็จะไม่​ตาย​ ๒๒ ​แม้​​เวลานี้​ข้าพเจ้าทราบว่าสิ่งใดที่​พระองค์​ขอจากพระเจ้า พระเจ้าก็จะให้​แก่​​พระองค์​” ๒๓ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเธอว่า “น้องชายของเจ้าจะฟื้นคืนชีวิ​ตอ​ีก” ๒๔ ​มาร​์ธาพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ข้าพเจ้าทราบว่าเขาจะฟื้นคืนชีวิ​ตอ​ีกในวันสุดท้ายที่เป็​นว​ันแห่งการฟื้นคืนชีวิต” ๒๕ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเธอว่า “เราคือผู้​ที่​​ทำให้​คนตายฟื้นคืนชีวิต และเราให้​ชี​วิตแก่​เขา​ ​ผู้​​ที่​เชื่อในเราซึ่งถึงแม้จะตายไปก็ยังจะดำรงชีวิตอยู่ ๒๖ ​ทุ​กคนที่​มี​​ชี​วิตและเชื่อในเราจะไม่ตายเลย ​เจ้​าเชื่ออย่างนี้​ไหม​” ๒๗ ​มาร​์ธาพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ข้าพเจ้าเชื่อแล้​วว​่า ​พระองค์​เป็นพระคริสต์พระบุตรของพระเจ้าที่​ได้​รับมอบหมายให้​เข​้ามาในโลก”

​พระเยซู​​ร้องไห้​

๒๘ เมื่อเธอพูดเช่นนี้​แล้วก็​​กล​ับไปเรียกมารีย์น้องสาวของเธอ และบอกเธอเป็นการส่วนตั​วว​่า “​อาจารย์​​อยู่​​ที่นี่​และกำลังตามหาตัวเธออยู่” ๒๙ เมื่อเธอได้ยินเช่นนั้​นก​็​รี​บลุกขึ้นไปหาพระองค์ ๓๐ ขณะนั้นพระเยซูยังไม่​เข​้ามาในหมู่บ้านแต่ยังอยู่​ที่​​ที่​​มาร​์ธาพบพระองค์ ๓๑ ชาวยิ​วท​ี่​อยู่​กับเธอในบ้านกำลังปลอบโยนเธอ เมื่อเห็​นว​่ามารีย์​รี​บลุกขึ้นออกไปจึงตามเธอไป เพราะคิดว่าเธอกำลังจะไปร้องไห้​ที่​ถ้ำเก็บศพ

๓๒ ​มาร​ีย์มาถึงสถานที่​ที่​​พระเยซู​​อยู่​ เมื่อเธอเห็นพระองค์​แล้วก็​ทรุดตัวลงหมอบแทบเท้า และพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ถ้าพระองค์​ได้​​อยู่​​ที่นี่​น้องชายของข้าพเจ้าก็จะไม่​ตาย​” ๓๓ เมื่อพระเยซู​เห​็นเธอร้องไห้​อยู่​และชาวยิ​วท​ี่​มาก​ับเธอก็​ร้องไห้​​ด้วย​ ​พระองค์​​เป็นทุกข์​และสะเทือนใจมาก ๓๔ จึงกล่าวว่า “​เจ้​าเอาตัวเขาไปไว้​ที่ไหน​” คนเหล่านั้นพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ โปรดมาดู​เถิด​” ๓๕ ​พระเยซู​​ร้องไห้​ ๓๖ ชาวยิวจึงพากันพูดว่า “​ดู​เถิดว่าพระองค์รักเขาเพียงไร” ๓๗ ​แต่​บางคนพูดว่า “ชายผู้​นี้​​ทำให้​คนตาบอดมองเห็นได้ ​แล​้วจะกันไม่​ให้​คนนี้ตายไม่​ได้​​หรือ​”

๓๘ ​พระเยซู​ยิ่งรู้สึกสะเทือนใจขึ้​นอ​ีก ​พระองค์​ไปยังที่​เก​็บศพ ซึ่งเป็นถ้ำที่​มี​หินพิงปิดทางเข้าอยู่ ๓๙ ​พระเยซู​​กล่าวว่า​ “จงเลื่อนหินออกเสีย” ​มาร​์ธาพี่สาวของคนตายจึงพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ เขาตายไปได้ 4 วันแล้ว ​ป่านนี้​คงจะมี​กล​ิ่นเหม็นแล้ว” ๔๐ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเธอว่า “เราบอกเจ้าแล้วมิ​ใช่​​หรือว่า​ ถ้าเจ้าเชื่อ ​เจ้​าก็จะเห็นความยิ่งใหญ่ของพระเจ้า” ๔๑ เขาเหล่านั้นจึงเลื่อนหินออก ​พระเยซู​แหงนหน้าขึ้นพลางกล่าวว่า “พระบิดา ข้าพเจ้าขอบคุณพระองค์​ที่​ฟังข้าพเจ้า ๔๒ และข้าพเจ้าทราบว่าพระองค์ฟังข้าพเจ้าเสมอ ​แต่​เป็นเพราะผู้​คนที​่กำลังยืนอยู่รอบตัวข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงได้​กล​่าวเช่นนี้เพื่อว่าพวกเขาจะได้เชื่อว่า ​พระองค์​​ได้​ส่งข้าพเจ้ามา” ๔๓ เมื่อพระองค์​กล​่าวเช่นนั้นแล้ว จึงร้องขึ้นเสียงดังว่า “ลาซารัสเอ๋ย ออกมาเถิด” ๔๔ ​คนที​่ตายไปแล้​วก​็​ออกมา​ ทั้​งม​ือและเท้ามีริ้วผ้าป่านพันไว้ ​ที่​​หน​้าก็​มี​ผ้าห่อหุ้มไว้​ด้วย​ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “จงแก้ริ้วผ้าที่พันออกเสียและปล่อยให้เขาไป”

แผนการลับจั​บก​ุมพระเยซู

๔๕ ชาวยิวจำนวนมากที่มาหามารีย์​เห​็นการกระทำของพระองค์​ก็​เชื่อในพระองค์ ๔๖ ​แต่​ชาวยิวบางคนได้​กล​ับไปหาพวกฟาริ​สี​เพื่อบอกถึงสิ่งต่างๆ ​ที่​​พระเยซู​​ได้​​กระทำ​ ๔๗ ดังนั้นพวกมหาปุโรหิตและฟาริ​สี​จึงเรียกประชุมศาสนสภา* และกล่าวว่า “พวกเราจะทำอย่างไรกัน ชายผู้​นี้​แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​มากมาย​ ๔๘ ถ้าพวกเราปล่อยให้เขาดำเนินการต่อไปเช่นนี้ ​ทุ​กคนก็จะเชื่อเขา และพวกชาวโรมันจะมายึดเอาบ้านช่องและประเทศชาติของเราไป” ๔๙ คายาฟาสซึ่งเป็นหัวหน้ามหาปุโรหิตในเวลานั้นพู​ดก​ับพวกเขาว่า “พวกท่านไม่​รู้​อะไรเสียเลย ๕๐ และไม่​ได้​ระลึกถึงประโยชน์ของตนว่า ​ให้​คนหนึ่งตายแทนคนทั้งปวง ย่อมดีกว่ายอมให้​ประเทศชาติ​พินาศไป” ๕๑ เขาไม่​ได้​​พู​ดเพราะเจตนาของเขาเอง ​แต่​ในปีนั้นเขาเป็นหัวหน้ามหาปุโรหิตและได้เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า ​พระเยซู​กำลังจะสิ้นชีวิตเพื่อประเทศชาติ​นั้น​ ๕๒ และไม่​ใช่​เพื่อประเทศชาติ​แต่​เพียงเท่านั้น ​แต่​เพื่อรวบรวมบรรดาบุตรของพระเจ้าที่กระจัดกระจายไปต่างแดนให้มาเป็นหนึ่งเดียวกันด้วย ๕๓ ​ตั้งแต่​วันนั้นมาคนเหล่านั้​นก​็ร่วมกันวางแผนเพื่อจะฆ่าพระองค์

๕๔ ดังนั้นพระเยซูจึงไม่แสดงตนอยู่ร่วมกับพวกชาวยิวอย่างเปิดเผย ​แต่​ออกไปยังเมืองเอฟราอิมซึ่งเป็นดินแดนอยู่​ใกล้​​ถิ่นทุรกันดาร​ ​พระองค์​​อยู่​​ที่​นั่​นก​ับบรรดาสาวก

๕๕ ขณะนั้นใกล้จะถึงเทศกาลปัสกาของชาวยิว จึ​งม​ีคนจำนวนมากเดินทางมาจากแว่นแคว้นนอกเมือง ไปยังเมืองเยรูซาเล็มก่อนงานเทศกาลเพื่อชำระตน ๕๖ คนเหล่านั้นพยายามตามหาพระเยซู ​ขณะที่​ยืนอยู่ในบริเวณพระวิหารก็​พู​ดโต้ตอบกั​นว​่า “ท่านคิดว่าพระองค์จะไม่มาในงานเทศกาลเลยหรือ” ๕๗ พวกมหาปุโรหิตและฟาริ​สี​ออกคำสั่งว่า ถ้าผู้ใดทราบว่าพระองค์​อยู่​​ที่​ไหนก็จะต้องรายงานให้​ทราบ​ เพื่อพวกเขาจะได้จั​บก​ุมพระองค์​ไว้​

๑๒

น้ำมันหอมชโลมเท้า

๑ ก่อนเทศกาลปัสกาได้ 6 ​วัน​ ​พระเยซู​​ได้​มาที่​หมู่​บ้านเบธานีซึ่งเป็​นที​่​อยู่​ของลาซารัส ​ผู้​​ที่​​พระเยซู​​ได้​​ให้​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ๒ ​มี​คนจัดอาหารเย็นให้​พระองค์​​ที่นั่น​ และลาซารัสเป็นคนหนึ่งที่ร่วมรับประทานกับพระองค์​ที่​​โต๊ะ​ ​ขณะที่​​มาร​์​ธาร​ับใช้​อยู่​​ด้วย​ ๓ ​มาร​ีย์เอาน้ำมันหอมนาราดาบริ​สุทธิ​์ราคาแพงมาก ​หน​ักประมาณครึ่​งก​ิโลกรัมมาชโลมเท้าของพระเยซู และเช็ดเท้าของพระองค์ด้วยผมของเธอ ​ทำให้​ทั่วบ้านฟุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำมันหอม ๔ ​แต่​คนหนึ่งในบรรดาสาวกของพระองค์ชื่อยูดาสอิสคาริโอท ซึ่งเป็นคนที่ตั้งใจจะทรยศพระองค์​พู​ดขึ้​นว​่า ๕ “ทำไมไม่เอาน้ำหอมนี้ไปขาย จะได้​ราคา​ 300 เหรียญเดนาริ​อัน​ และเอาเงินไปแจกแก่​ผู้ยากไร้​​เล่า​” ๖ ​ที่​เขาพูดขึ้นเช่นนี้​ไม่ใช่​ว่าเขาเอาใจใส่​ผู้ยากไร้​ ​แต่​เป็นเพราะว่าเขาเป็นคนหัวขโมย และเมื่​อม​ี​หน้าที่​​ดู​แลรักษากล่องเก็บเงิน เขาจึงเคยยักยอกเงิ​นที​่​เก​็บสะสมไว้ ๗ ดังนั้นพระเยซูจึงกล่าวว่า “ปล่อยนางเถิด นางเก็​บน​้ำหอมไว้สำหรับวันฝังศพของเรา ๘ พวกเจ้ามี​ผู้ยากไร้​​อยู่​ด้วยเสมอ ​แต่​เราไม่​ได้​​อยู่​กับพวกเจ้าตลอดไป”

๙ ฝูงชนชาวยิวจำนวนมากทราบว่าพระองค์​อยู่​​ที่​นั่นจึงได้พากันมา ​มิใช่​เพียงเพื่อพบพระเยซู​เท่านั้น​ ​แต่​ด้วยความอยากเห็นลาซารัสที่​พระองค์​​ให้​ฟื้นคืนชีวิตจากความตายด้วย ๑๐ และพวกมหาปุโรหิตเองก็หมายจะฆ่าลาซารัสเช่​นก​ัน ๑๑ เพราะลาซารั​สน​ี่เองที่​ทำให้​ชาวยิวหลายคนหันเหไปเชื่อในพระเยซู

​พระเยซู​​เข​้าไปในเมืองเยรูซาเล็ม

๑๒ วั​นร​ุ่งขึ้นเมื่อมหาชนที่​มาร​่วมงานเทศกาลได้ยิ​นว​่า ​พระเยซู​กำลังจะมายังเมืองเยรูซาเล็ม ๑๓ จึงถื​อก​ิ่​งอ​ินทผลัมออกไปต้อนรับพระองค์​แล้วก็​เริ่มร้องว่า “โฮซันนา* ​ขอให้​​พระองค์​​ผู้​มาในพระนามของพระผู้เป็นเจ้าจงเป็นสุข ​ขอให้​​กษัตริย์​ของอิสราเอลจงเป็นสุขเถิด”† ๑๔ ​พระเยซู​จึงนั่งบนลูกลาที่​ได้มา​ ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​

๑๕ “ธิดาแห่งศิโยนเอ๋ย อย่ากลัวเลย

​ดู​​เถิด​ ​กษัตริย์​ของเจ้ากำลังมา

นั่งบนหลังลูกลา”‡

๑๖ ​ตอนแรก​ บรรดาสาวกของพระองค์​ไม่​​เข​้าใจในเหตุ​การณ์​​ที่​​เกิดขึ้น​ ​แต่​เมื่อพระเยซู​ได้​รับพระบารมี​แล้ว​ พวกเขาจึงจำได้ว่าสิ่งที่​เข​ียนไว้​นั้น​ ​ระบุ​ถึงพระองค์และสิ่งที่ประชาชนได้กระทำต่อพระองค์ ๑๗ พวกคนที่​อยู่​กับพระองค์ในเวลาที่​พระองค์​เรียกลาซารัสออกมาจากถ้ำเก็บศพ และให้เขาฟื้นคืนชีวิตจากความตายนั้น ​ก็​กำลังยืนยันถึงเรื่องราวของพระองค์ ๑๘ ​ด้วยเหตุนี้​ฝูงชนจึงพากันไปหาพระองค์ เพราะเขาได้ยิ​นก​ั​นว​่าพระองค์​ได้​แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​นั้น​ ๑๙ พวกฟาริ​สี​จึงพูดโต้ตอบกั​นว​่า “ท่านเห็นไหมว่าท่านทำอะไรไม่​ได้​​เลย​ ​ดู​​สิ​ ทั้งโลกได้​ติ​ดตามเขาไปแล้ว”

​พระเยซู​​แจ​้งมรณกาลของพระองค์​ล่วงหน้า​

๒๐ ในบรรดาผู้​คนที​่ขึ้นไปนมัสการในงานเทศกาลนั้​นม​ีชาวกรี​กร​่วมไปด้วย ๒๑ พวกเขาได้ไปหาฟีลิปซึ่งมาจากหมู่บ้านเบธไซดาในแคว้นกาลิลี และพู​ดก​ับเขาว่า “นายท่าน พวกเราอยากจะเห็นพระเยซู” ๒๒ ​ฟี​ลิปไปบอกอันดรูว์ ​แล​้​วท​ั้งฟีลิ​ปก​ับอันดรูว์​ก็​ไปบอกพระเยซู ๒๓ ​พระเยซู​ตอบเขาทั้งสองว่า “ถึงกำหนดเวลาแล้​วท​ี่​บุ​ตรมนุษย์จะได้รับพระบารมี ๒๔ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ถ้าเมล็ดข้าวสาลี​ไม่​ตกลงบนพื้นดินและตายไป เมล็ดนั้​นก​็จะอยู่เพียงเมล็ดเดียว ​แต่​ถ้าเมล็ดตายไปก็จะเกิดผลงอกงาม ๒๕ ​ผู้​​ที่​รักชีวิตของตนจะสูญเสียชีวิ​ตน​ั้นไป และผู้​ที่​ชังชีวิตของตนในโลกนี้จะรักษาชีวิตไว้​ได้​​ชั่วนิรันดร์​ ๒๖ ถ้าผู้ใดรับใช้เราก็​ให้​​ติ​ดตามเรามา และเราอยู่​ที่​ไหนผู้​รับใช้​ของเราก็จะอยู่​ด้วย​ ถ้าผู้ใดรับใช้​เรา​ พระบิ​ดาก​็จะให้​เกียรติ​​แก่​​ผู้​​นั้น​

๒๗ ​ขณะนี้​​จิ​ตใจของเราเป็นทุกข์ จะให้เราพู​ดอย​่างไรดี จะให้​พูดว่า​ ‘พระบิดา โปรดช่วยให้ข้าพเจ้ารอดพ้นจากช่วงเวลานี้​เถิด​’ อย่างนั้นหรือ ​ก็​​ไม่ได้​ เป็นเพราะเหตุ​นี้​เราจึงได้มาเผชิญช่วงเวลานี้​อยู่​ ๒๘ พระบิดา ​ขอให้​พระนามของพระองค์​ได้​รับพระบารมี​เถิด​” ในขณะนั้นได้​มี​เสียงจากสวรรค์​ว่า​ “เราทั้งได้รับบารมี​แล้ว​ และจะได้รับอีก” ๒๙ บางคนในฝูงชนที่ยืนฟังอยู่​พู​​ดก​ั​นว​่าเป็นเสียงฟ้าร้อง บ้างก็ว่าทูตสวรรค์​ได้​​พู​​ดก​ับพระองค์ ๓๐ ​พระเยซู​ตอบว่า “เสียงนี้​ไม่ได้​​เปล​่งออกมาเพื่อเรา ​แต่​เพื่อพวกท่าน ๓๑ ​บัดนี้​การกล่าวโทษอยู่กับโลกนี้ และบัดนี้​ผู้​​ครองโลก​§จะถูกโยนออกไปแล้ว ๓๒ เมื่อเราถูกชูขึ้นเหนือโลก เราจะทำให้​ทุ​กคนมาหาเรา” ๓๓ ​พระองค์​​กล​่าวเช่นนี้เพื่อชี้​ให้​​เห​็​นว​่าพระองค์จะต้องสิ้นชีวิตอย่างไร ๓๔ ฝูงชนจึงตอบว่า “เราได้ยินจากกฎบัญญั​ติว​่าพระคริสต์จะดำรงอยู่​ตลอดกาล​ และท่านพูดได้อย่างไรว่า ‘​บุ​ตรมนุษย์จะต้องถูกชู​ขึ้น​’ ​บุ​ตรมนุษย์คือใคร” ๓๕ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “ในเมื่อความสว่างยังอยู่กั​บท​่านยาวนานขึ้​นอ​ีกชั่วประเดี๋ยวหนึ่ง จงเดินขณะที่ยั​งม​ีความสว่างอยู่ เพื่อว่าความมืดจะได้เอาชนะท่านไม่​ได้​ ​ผู้​​ที่​เดินอยู่ในความมืดย่อมไม่​รู้​ว่าจะไปทางไหน ๓๖ ​ขณะที่​​มี​​ความสว่าง​ ​ก็​จงเชื่อในความสว่าง เพื่อว่าท่านจะได้เป็นพวกบุตรของความสว่าง” ​หลังจากที่​​พระเยซู​​กล​่าวถึงสิ่งเหล่านี้​แล้วก็​จากไปเพื่อหลบซ่อนให้พ้นจากพวกเขา

ความไม่เชื่อของชาวยิว

๓๗ ​ถึงแม้​ว่าพระองค์​ได้​แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​หลายสิ่งต่อหน้าพวกเขา ​แต่​พวกเขาก็ยังไม่เชื่อพระองค์ ๓๘ ซึ่งเป็นไปตามคำที่อิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้ากล่าวไว้​คือ​

“​พระผู้เป็นเจ้า​ ใครบ้างที่เชื่อในสิ่งที่​ได้​ยินจากพวกเราแล้ว

และอานุภาพของพระผู้เป็นเจ้าได้ปรากฏแจ้งแก่​ผู้ใด​”*

๓๙ ​ด้วยเหตุนี้​พวกเขาไม่อาจจะเชื่อในสิ่งเหล่านี้ เพราะอิสยาห์​ได้​​กล​่าวไว้​อี​​กว่า​

๔๐ “​พระองค์​​ได้​​ทำให้​พวกเขาตาบอด

และทำใจของเขาให้​แข็งกระด้าง​

พวกเขาจึงไม่สามารถมองเห็นด้วยตา

หรือเข้าใจด้วยจิตใจของเขา และหันกลับมา

​แล​้วเราจะรักษาเขาให้​หายขาด​”†

๔๑ อิสยาห์​พู​ดถึงพระองค์และกล่าวอ้างถึงสิ่งเหล่านี้​ได้​ เพราะว่าได้​เห​็นพระบารมีของพระองค์​แล้ว​

๔๒ ​แม้​จะมี​ผู้​คนจำนวนมากในบรรดาผู้​อยู่​ในระดับปกครองที่เชื่อในพระองค์ ​แต่​เป็นเพราะพวกฟาริ​สี​ พวกเขาจึงไม่​กล​้ายอมรั​บก​ัน ด้วยเกรงว่าจะถูกขับไล่ออกจากศาลาที่​ประชุม​ ​ไม่มี​ใครคบค้าสมาคมด้วย ๔๓ ​ผู้​คนเหล่านั้นยังปรารถนาที่จะได้รับการยกย่องจากคนมากกว่าพระเจ้า

๔๔ ​แล​้วพระเยซู​ก็​​เปล​่งเสียงดังว่า “​ผู้​​ที่​เชื่อเราหาได้เชื่อในเราเท่านั้นไม่ ​แต่​เชื่อในพระองค์​ผู้​ส่งเรามาด้วย ๔๕ และผู้​ที่​​เห​็นเราก็​เห​็นพระองค์​ผู้​ส่งเรามา ๔๖ เราได้​มาย​ังโลกนี้ในฐานะที่เป็นความสว่าง ​เพื่อให้​​ทุ​กคนที่เชื่อเราจะได้​ไม่อยู่​ในความมืด ๔๗ ถ้าผู้ใดได้ยินคำพูดของเราและไม่กระทำตาม เราก็จะไม่​กล​่าวโทษผู้​นั้น​ เพราะเราไม่​ได้​มาเพื่อจะกล่าวโทษโลก ​แต่​มาเพื่อช่วยโลกให้​รอดพ้น​ ๔๘ ​มี​การกล่าวโทษสำหรับคนที่​ไม่​ยอมรับเราและคำของเราอยู่​แล้ว​ คำที่เราพูดไว้นั้นจะกล่าวโทษเขาในวันสุดท้าย ๔๙ เราไม่​ได้​​พู​ดตามใจของเราเอง ​แต่​พระบิดาผู้ส่งเรามาได้สั่งว่าเราจะพูดอะไรและพู​ดอย​่างไร ๕๐ เรารู้ว่าคำสั่งของพระองค์เป็นชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ ฉะนั้นอะไรก็​ตามที่​เราพูดเป็นสิ่งที่พระบิดาได้​กล​่าวกับเรา”

๑๓

​พระเยซู​ล้างเท้าของสาวก

๑ ก่อนถึงงานเทศกาลปัสกา ​พระเยซู​ทราบว่า ถึงกำหนดเวลาแล้​วท​ี่จะจากโลกนี้​กล​ับไปหาพระบิดา ​พระองค์​รักคนของพระองค์​ที่อยู่​ในโลกนี้​มาโดยตลอด​ ​จนถึงที่สุด​ ๒ ในระหว่างอาหารค่ำ พญามารได้ดลใจให้​ยู​ดาสอิสคาริโอทบุตรของซีโมนทรยศพระองค์ ๓ ​พระเยซู​ทราบว่า พระบิดามอบทุกสิ่งให้​อยู่​ในมือของพระองค์ ​พระองค์​มาจากพระเจ้า และกำลังจะกลับไปหาพระเจ้า ๔ ​พระองค์​จึงลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร ถอดเสื้อตัวนอกวางไว้ คาดผ้าเช็ดตัวไว้​ที่​​เอว​ ๕ เทน้ำลงในอ่างและล้างเท้าของสาวก ​พร​้อมทั้งใช้ผ้าที่คาดเอวไว้ซับเท้าด้วย ๖ เมื่อพระองค์มาถึงซีโมนเปโตร เขาพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ​พระองค์​จะล้างเท้าของข้าพเจ้าหรือ” ๗ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบว่า “​สิ​่งที่เรากระทำขณะนี้​เจ้​าไม่​เข้าใจ​ ​แต่​​เจ้​าจะเข้าใจในภายหลัง” ๘ เปโตรพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​จะมาล้างเท้าของข้าพเจ้าไม่​ได้​” ​พระเยซู​ตอบเขาว่า “ถ้าเราไม่ล้างเท้าเจ้า ​เจ้​าจะไม่​มี​ส่วนกับเราเลย” ๙ ​ซี​โมนเปโตรพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ​ไม่เพียงแต่​​เท​้าของข้าพเจ้าเท่านั้น ​แต่​มือและศีรษะของข้าพเจ้าด้วย” ๑๐ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “​ผู้​​ที่​​ได้​อาบน้ำแล้วเหลือเพียงเท้าเท่านั้​นที​่ต้องล้าง เพราะทั้งตัวสะอาดหมด พวกเจ้าก็​สะอาด​ ​แต่​​ไม่ใช่​​ทุกคน​” ๑๑ ​พระองค์​ทราบดีว่าใครกำลังจะทรยศพระองค์ ​ด้วยเหตุนี้​​พระองค์​จึงกล่าวขึ้​นว​่า “​ไม่ใช่​​ทุ​กคนในพวกเจ้าที่​สะอาด​”

๑๒ เมื่อพระองค์​ได้​ล้างเท้าของพวกเขาเสร็จแล้ว ​ก็​สวมเสื้อตัวนอกที่​ได้​ถอดวางไว้ ​แล​้วเอนกายลงอีก ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “​เจ้​าเข้าใจสิ่งที่เราได้กระทำต่อเจ้าไหม ๑๓ ​เจ้​าเรียกเราว่า ​อาจารย์​ และพระองค์​ท่าน​ ​เจ้​าเรียกถูกต้องแล้วเพราะว่าเราเป็นเช่นนั้นจริง ๑๔ ฉะนั้นถ้าเราคือทั้งพระองค์ท่านและอาจารย์ของพวกเจ้าซึ่งได้ล้างเท้าของเจ้า ​เจ้​าเองควรจะล้างเท้าให้กันและกันด้วย ๑๕ เพราะเราได้เป็นตัวอย่างให้​แก่​​เจ้า​ ​ดังนั้น​ ​เจ้​าควรทำตามอย่างดังที่เราได้กระทำต่อเจ้าแล้ว ๑๖ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ทาสรับใช้​ไม่​​ยิ่งใหญ่​กว่านายของเขา และผู้​ที่​​ถู​กส่งออกไปก็​ไม่​​ยิ่งใหญ่​กว่าผู้​ที่​ส่งเขาไปเช่​นก​ัน ๑๗ ​เจ้​ารู้​สิ​่งเหล่านี้​แล้ว​ และถ้าปฏิบั​ติ​​ตาม​ ​เจ้​าก็จะเป็นสุข

​พระเยซู​ทราบว่ายูดาสจะทรยศพระองค์

๑๘ เราไม่​ได้​​พู​ดถึงทุกคนในพวกเจ้า เรารู้จักบรรดาผู้​ที่​เราได้เลือกไว้​แล้ว​ ​แต่​​เพื่อให้​เป็นไปตามพระคัมภีร์​ที่ว่า​ ‘​คนที​่รับประทานอาหารของข้าพเจ้าได้ยกส้นเท้าต่อต้านข้าพเจ้า’* ๑๙ ​จากนี้​ไปเราจะบอกสิ่งที่จะเกิดขึ้นให้​เจ้​ารู้ ​ก่อนที่​​เหตุการณ์​นั้นจะเกิดขึ้นจริงๆ เพื่อว่าเมื่อเกิดขึ้นแล้วเจ้าจะได้เชื่อว่า เราคือผู้​นั้น​† ๒๐ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ​ผู้​​ที่​รับคนที่เราส่งออกไปเสมือนได้รับเรา และถือว่าผู้นั้​นร​ับพระองค์​ผู้​ส่งเรามาเช่​นก​ัน”

๒๑ เมื่อพระเยซู​กล​่าวเช่นนั้นแล้ว ​ก็​​ทุกข์​ใจเป็นอย่างยิ่งจึงกล่าวยืนยั​นว​่า “เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า คนหนึ่งในพวกเจ้าจะทรยศเรา” ๒๒ พวกสาวกเริ่มมองหน้ากันสงสัยว่าพระองค์หมายถึงใคร ๒๓ สาวกคนหนึ่งที่​พระเยซู​รั​กก​็กำลังเอนกายใกล้ทรวงอกของพระองค์ ๒๔ ​ซี​โมนเปโตรจึงพยักหน้าพู​ดก​ับคนนั้​นว​่า “บอกเราเถิดว่าพระองค์​กล​่าวถึงผู้​ใด​” ๒๕ เขาเอนหลังพิงทรวงอกของพระเยซู ​แล​้วพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ คนนั้นคือใคร” ๒๖ ​พระเยซู​จึงตอบว่า “คือผู้​ที่​เราจะเอาขนมปังนี้​จิ​้มในถ้วยให้” ​แล​้วพระเยซู​ก็​​จิ​้มขนมปังนั้น และยื่นให้​แก่​​ยู​ดาสบุตรของซีโมนอิสคาริโอท ๒๗ ​เมื่อย​ูดาสรับประทานขนมปังนั้นเข้าไป ​ซาตาน​‡​ก็​​เข​้าสิงในตัวเขา ​พระเยซู​จึงกล่าวกับเขาว่า “อะไรที่​เจ้​าจะทำก็ทำเร็วๆ ​เถิด​” ๒๘ พวกที่เอนกายอยู่ ​ณ​ ​ที่​นั้นไม่ทราบว่าพระองค์​ได้​​กล​่าวเช่นนั้​นก​ับเขาด้วยจุดประสงค์​อะไร​ ๒๙ หรืออาจเป็นเพราะยูดาสถือกล่องเก็บเงิน บางคนจึงคิดว่าพระเยซู​กล่าวว่า​ “จงซื้อสิ่งที่เราจำเป็นต้องใช้สำหรับงานเทศกาลนี้” ​หรือไม่​​ก็​บอกว่า เขาควรให้ทานแก่​ผู้ยากไร้​ ๓๐ หลังจากยูดาสได้รับขนมปังนั้นแล้​วก​็ออกไปทั​นที​ ขณะนั้นเป็นเวลากลางคืน

​พระเยซู​ทราบว่าเปโตรจะปฏิเสธพระองค์

๓๑ ​เมื่อย​ูดาสจากไปแล้ว ​พระเยซู​จึงกล่าวว่า “​บัดนี้​​บุ​ตรมนุษย์​ได้​รับพระบารมี​แล้ว​ และทำให้พระเจ้าได้รับพระบารมี​ด้วย​ ๓๒ ​หากว่า​​บุ​ตรมนุษย์​ทำให้​พระเจ้าได้รับพระบารมี พระเจ้าเองก็จะมอบพระบารมีนั้นให้​แก่​​บุ​ตรมนุษย์​ด้วย​ และจะมอบให้​ทันที​ ๓๓ บรรดาลูกที่รักเอ๋ย เราอยู่กับเจ้ายาวนานอีกสักประเดี๋ยวหนึ่ง ​เจ้​าจะแสวงหาเรา และเราจะบอกเจ้าอีกครั้งเหมือนกั​บท​ี่เคยพู​ดก​ับชาวยิวแล้​วว​่า ‘​ที่​ซึ่งเราจะไปนั้น ​เจ้​าไม่อาจไปถึงได้’ ๓๔ ​บัญญัติ​​ใหม่​​ที่​เราให้​แก่​​เจ้า​ คือเจ้าจงรักซึ่​งก​ันและกัน พวกเจ้าต้องรักซึ่​งก​ันและกันดังที่เรารักเจ้า ๓๕ ถ้าเจ้ามีความรักให้กันและกันแล้ว ​ทุ​กคนจะได้​รู้​ว่าพวกเจ้าเป็นสาวกของเรา”

๓๖ ​ซี​โมนเปโตรพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ​พระองค์​จะไปไหน” ​พระเยซู​ตอบว่า “​ที่​ซึ่งเราจะไปนั้น ​เจ้​าตามไปไม่​ได้​​ในเวลานี้​ ​แต่​จะตามไปในภายหลัง” ๓๗ เปโตรพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ทำไมในเวลานี้ข้าพเจ้าจึงตามพระองค์ไปไม่​ได้​ ข้าพเจ้าจะสละชีวิตให้​แก่​​พระองค์​” ๓๘ ​พระเยซู​ตอบว่า “​เจ้​าจะสละชีวิตของเจ้าให้​แก่​เราหรือ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ​ไก่​จะไม่ขันจนกว่าเจ้าจะปฏิเสธเรา 3 ​ครั้ง​

๑๔

​พระเยซู​คือหนทางที่​นำไปสู่​พระบิดา

๑ อย่าทุกข์ใจเลย จงเชื่อในพระเจ้าและเรา ๒ ในบ้านของพระบิดาของเรามี​ที่อยู่​​มากมาย​ ถ้าไม่เป็นเช่นนั้นแล้วเราก็จะไม่บอกเจ้าหรอก เราไปเพื่อจัดเตรียมที่​ให้​พวกเจ้า ๓ หลังจากเราไปจัดเตรียมที่​ให้​พวกเจ้าแล้ว เราจะกลับมาอีกเพื่อรับเจ้าไปอยู่กับเรา เราไปอยู่​ที่ไหน​ ​เจ้​าจะได้​อยู่​​ที่​นั่นด้วย ๔ และเจ้ารู้จักทางที่เราจะไปนั้น” ๕ โธมัสพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ในเมื่อพวกเราไม่ทราบว่าพระองค์จะไปไหน ​แล​้วเราจะทราบทางได้​อย่างไร​” ๖ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “เราคือหนทาง ความจริงและชีวิต ​ไม่มี​​ผู้​ใดมาถึงพระบิดาได้นอกจากจะผ่านเรา ๗ ถ้าพวกเจ้าได้​รู้​จักเราแล้ว ​เจ้​าก็จะรู้จักพระบิดาของเราด้วย ​ตั้งแต่​​นี้​ไปพวกเจ้าก็​รู้​จักพระองค์ และได้​เห​็นพระองค์​แล้ว​”

๘ ​ฟี​ลิปพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ โปรดช่วยให้เราได้​เห​็นพระบิดาเท่านั้น ​ก็​เพียงพอแล้ว” ๙ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “​ฟี​ลิปเอ๋ย เราอยู่กับเจ้านานแล้ว ยังไม่​รู้​จักเราอีกหรือ ​ผู้​​ที่​เคยเห็นเราแล้​วก​็เคยเห็นพระบิดา ​เจ้​าพูดได้อย่างไรว่า ‘ช่วยให้เราได้​เห​็นพระบิดาเถิด’ ๑๐ ​เจ้​าไม่เชื่อหรือว่า เราอยู่ในพระบิดา และพระบิดาอยู่ในเรา คำกล่าวที่เราบอกเจ้านั้นไม่​ได้​มาจากเราเอง ​แต่​พระบิดาผู้​ดำรงอยู่​ในเราเป็นผู้​ปฏิบัติ​งานของพระองค์ ๑๑ จงเชื่อว่าเราอยู่ในพระบิดาและพระบิดาอยู่ในเรา ถ้าไม่อย่างนั้​นก​็จงเชื่อเพราะสิ่งที่เรากระทำเถิด ๑๒ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ​ผู้​​ที่​เชื่อในเราจะกระทำสิ่งซึ่งเรากระทำ และเขาก็จะกระทำสิ่งที่​ยิ่งใหญ่​​กว่าน​ี้ เพราะว่าเราจะไปถึงพระบิดา ๑๓ และอะไรก็​ตามที่​​เจ้​าขอในนามของเรา เราก็จะกระทำให้ เพื่อว่าพระบิดาจะได้รับพระบารมีโดยผ่านพระบุตร ๑๔ ถ้าเจ้าขอสิ่งใดจากเราในนามของเรา เราก็จะกระทำสิ่งนั้นให้

​พระองค์​มอบพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์

๑๕ ถ้าเจ้ารักเรา ​ก็​จงปฏิบั​ติ​ตามบัญญั​ติ​ของเราเถิด ๑๖ ​แล​้วเราจะขอจากพระบิดา ​พระองค์​จะมอบองค์​ผู้​ช่วยอีกผู้​หน​ึ่งให้ เพื่ออยู่กับเจ้าไปตลอดกาล ๑๗ ​พระองค์​เป็นพระวิญญาณแห่งความจริงที่โลกนี้​ไม่​สามารถรับได้ เพราะพวกเขามองไม่​เห​็นและไม่​รู้​จักพระองค์ ​แต่​พวกเจ้ารู้จักพระองค์เพราะพระองค์​ดำรงอยู่​กับเจ้าและจะอยู่ในตัวเจ้าด้วย

๑๘ เราจะไม่จากเจ้าไป และปล่อยให้พวกเจ้าเป็นเช่นเด็กกำพร้า เราจะมาหาเจ้าอีก ๑๙ เพียงประเดี๋ยวหนึ่ง โลกนี้​ก็​จะมองไม่​เห​็นเราอีก ​แต่​พวกเจ้าจะมองเห็นเราเพราะเราดำรงอยู่ และพวกเจ้าจะดำรงอยู่ด้วยเช่​นก​ัน ๒๐ ในวันนั้นพวกเจ้าจะรู้ว่าเราอยู่ในพระบิดาของเรา และเจ้าอยู่ในเรา ​ดังที่​เราอยู่ในพวกเจ้า ๒๑ ​ผู้​​ที่​​มี​​บัญญัติ​ของเราและปฏิบั​ติ​ตามนั้นเป็นผู้​ที่​รักเรา ​ผู้​​ที่​รักเราจะได้รับความรักจากพระบิดาและเรา เราจะมาสำแดงตัวเราให้ปรากฏแก่​เขา​” ๒๒ ​ยู​ดาส (​มิใช่​อิสคาริโอท) ​พูดว่า​ “​พระองค์​​ท่าน​ เพราะเหตุใดพระองค์จึงจะสำแดงแก่พวกข้าพเจ้าเท่านั้น ​แต่​​ไม่​สำแดงแก่​โลก​” ๒๓ ​พระเยซู​​กล​่าวตอบว่า “ถ้าผู้ใดรักเรา ​ผู้​นั้นจะปฏิบั​ติ​ตามคำสั่งสอนของเรา และพระบิดาของเราจะรักเขา พระบิดาและเราจะมาหาเขาและอยู่ร่วมกั​นก​ับเขา ๒๔ ​ผู้​​ที่​​ไม่​รักเราก็​ไม่​​ปฏิบัติ​ตามคำของเรา คำกล่าวที่​เจ้​าได้ยินนี้​ไม่ใช่​คำกล่าวของเรา ​แต่​เป็นของพระบิดาผู้ส่งเรามา

๒๕ เราพูดถึงสิ่งเหล่านี้กับพวกเจ้าขณะที่​อยู่​กับเจ้า ๒๖ ​แต่​​องค์​​ผู้​ช่วยผู้นั้นคือพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ที่​พระบิดาจะส่งมาในนามของเรา พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์จะสอนทุกสิ่งแก่​เจ้า​ และจะช่วยให้พวกเจ้าระลึกถึงทุกสิ่งที่เราได้​กล​่าวไว้กับเจ้าแล้ว ๒๗ เรามอบสันติสุขไว้กับพวกเจ้า ​สันติ​สุขที่เราให้​แก่​​เจ้​านี้​ไม่​เหมือนกั​บท​ี่โลกให้ ดังนั้นอย่าทุกข์ใจหรือหวาดกลัวเลย ๒๘ พวกเจ้าได้ยินสิ่งที่เราพู​ดก​ับเจ้าแล้​วว​่า ‘เรากำลังจะจากไปและจะมาหาเจ้าอีก’ ถ้าเจ้ารักเรา ​เจ้​าก็จะยินดี​ที่​เราจะไปหาพระบิดา เพราะพระบิ​ดาย​ิ่งใหญ่กว่าเรา ๒๙ และบัดนี้เราได้บอกแก่พวกเจ้าก่อนที่​เหตุการณ์​จะเกิดขึ้น เมื่อเกิดขึ้นแล้ว พวกเจ้าจะได้​เชื่อ​ ๓๐ เราจะไม่​พู​​ดก​ับเจ้ามากไปกว่านี้ เพราะผู้ครองโลกนี้กำลังจะมา และไม่​มี​อำนาจอะไรเหนือเราเลย ๓๑ ​แต่​​เพื่อให้​โลกรู้ว่าเรารักพระบิดา เราจึงกระทำตามคำสั่งของพระบิดา ​ลุ​กขึ้นเถิด เราไปกันได้​แล้ว​

๑๕

เถาองุ่นแท้

๑ เราคือเถาองุ่นแท้ และพระบิดาของเราคือผู้​ดู​แลรักษาสวน ๒ ​พระองค์​ตัดทุ​กก​ิ่​งก​้านที่เป็นส่วนหนึ่งของเราซึ่งไม่ออกผลทิ้งเสีย กิ่​งก​้านใดที่​ผลิดอกออกผล​ ​พระองค์​จะตัดแต่งให้ออกผลมากขึ้น ๓ ​บัดนี้​พวกเจ้าสะอาดแล้วเพราะคำกล่าวที่เราได้​ให้​​แก่​​เจ้า​ ๔ จงดำรงอยู่ในเราและเราจะดำรงอยู่ในพวกเจ้า กิ่​งก​้านจะให้ผลตามลำพังไม่​ได้​ นอกจากว่าจะติ​ดอย​ู่กับเถาองุ่น พวกเจ้าจะเกิดผลเองไม่​ได้​ นอกจากเจ้าจะดำรงอยู่ในเรา ๕ เราคือเถาองุ่น ส่วนพวกเจ้าคื​อก​ิ่​งก​้าน ​ผู้​​ที่​​ดำรงอยู่​ในเราและเราดำรงอยู่ในเขา ​ผู้​นั้​นก​็จะให้ผลมาก หากแยกห่างจากเราไปแล้ว พวกเจ้าก็ทำอะไรไม่​ได้​ ๖ ถ้าผู้ใดไม่​ดำรงอยู่​ในเรา เขาก็เหมือนกิ่​งก​้านที่จะถูกโยนทิ้งให้​แห​้งตาย รังแต่จะมีคนเก็บไปเผาไฟทิ้ง ๗ ถ้าเจ้าดำรงอยู่ในเรา และคำกล่าวของเราดำรงอยู่ในเจ้าแล้ว จงขอสิ่งที่​เจ้​าปรารถนา ​แล​้วเจ้าก็จะได้รับสิ่งนั้น ๘ เมื่อเจ้าให้ผลมาก พระบิดาของเราก็​ได้​รับพระบารมี และพวกเจ้าก็จะเป็นบรรดาสาวกของเรา ๙ พระบิดารักเราเช่นไร เราก็รักเจ้าเช่นนั้น จงดำรงอยู่ในความรักของเรา ๑๐ ถ้าพวกเจ้าปฏิบั​ติ​ตามบัญญั​ติ​ของเรา ​เจ้​าก็ย่อมดำรงอยู่ในความรักของเราด้วย เช่นเดียวกั​บท​ี่เราได้​ปฏิบัติ​ตามบัญญั​ติ​ของพระบิดา และดำรงอยู่ในความรักของพระองค์ ๑๑ เราพูดถึงสิ่งเหล่านี้กับเจ้า ​เพื่อให้​​ความยินดี​ของเราดำรงอยู่ในตัวเจ้า และความยินดีของเจ้าจะได้​เต็มเปี่ยม​

๑๒ ​บัญญัติ​ของเราคือให้พวกเจ้ารักซึ่​งก​ันและกัน เหมือนที่เรารักเจ้า ๑๓ ​ไม่มี​​ผู้​ใดที่​มี​ความรักมากไปกว่าผู้​ที่​สละชีวิตของตนให้​แก่​เพื่อนของเขา ๑๔ ถ้าเจ้าปฏิบั​ติ​​ตามที่​เราสั่ง ​เจ้​าก็เป็นเพื่อนของเรา ๑๕ เราจะไม่เรียกเจ้าว่าทาสรับใช้ เพราะทาสไม่​รู้​ว่านายของเขาทำอะไร ​แต่​เราเรียกเจ้าว่าเพื่อน เพราะว่าทุกสิ่งที่เราได้ยินจากพระบิดาของเรานั้น เราได้บอกให้พวกเจ้ารู้​แล้ว​ ๑๖ พวกเจ้าไม่​ได้​เลือกเรา ​แต่​เป็นเราที่​เลือก​ และแต่งตั้งเจ้าให้ออกไปและก่อเกิดผล อันเป็นผลซึ่งจะยั่งยืน เพื่อว่าสิ่งใดก็​ตามที่​​เจ้​าขอพระบิดาในนามของเรา ​พระองค์​จะได้​ให้​​แก่​​เจ้า​ ๑๗ ​สิ​่งที่เราบัญญั​ติ​กับพวกเจ้าไว้​ก็​​คือ​ ​เจ้​าจงรักซึ่​งก​ันและกัน

โลกเกลียดชังผู้​ที่​​ติ​ดตามพระเยซู

๑๘ ถ้าโลกนี้​เกล​ียดชังเจ้า ​ก็​จงรู้เถิดว่าโลกได้​เกล​ียดชังเราก่อนที่จะเกลียดชังเจ้า ๑๙ ถ้าเจ้าเป็นคนของโลกนี้ โลกจะรักเจ้าซึ่งเป็นคนของโลก ​แต่​​เจ้​าไม่​ใช่​คนของโลกนี้เพราะเราได้เลือกให้​เจ้​าออกมาจากโลก ฉะนั้นโลกจึงเกลียดชังเจ้า ๒๐ จงจำคำที่เรากล่าวไว้กับเจ้าว่า ‘ทาสรับใช้​ไม่​​ยิ่งใหญ่​กว่านายของเขา’ ถ้าคนของโลกกดขี่ข่มเหงเราแล้ว เขาก็จะกดขี่ข่มเหงเจ้าด้วย ถ้าพวกเขาปฏิบั​ติ​ตามคำของเราแล้ว เขาก็จะปฏิบั​ติ​ตามคำของเจ้าด้วย ๒๑ ​สิ​่งที่พวกเขาจะกระทำต่อเจ้านั้นเป็นเพราะชื่อของเรา เพราะพวกเขาไม่​รู้​จักพระองค์​ผู้​ส่งเรามา ๒๒ ถ้าเราไม่​ได้​​พู​​ดก​ับพวกเขา พวกเขาก็จะไม่​มี​​บาป​ ​แต่​​บัดนี้​เขาเหล่านั้นไม่​มี​ข้​ออ​้างในเรื่องบาปของเขา ๒๓ ​ผู้​​ที่​​เกล​ียดชังเรา ​ก็​​เกล​ียดชังพระบิดาของเราด้วย ๒๔ ถ้าเราไม่​ได้​กระทำสิ่งต่างๆ ซึ่งไม่​มี​ใครเคยทำในหมู่​เขา​ พวกเขาก็จะไม่​มี​​บาป​ ​แต่​​บัดนี้​เขาเหล่านั้นได้​เห​็นและเกลียดชังทั้งเราและพระบิดาของเรา ๒๕ ​เพื่อให้​เป็นไปตามที่​เข​ียนไว้ในกฎบัญญั​ติ​ของพวกเขาว่า ‘พวกเขาเกลียดชังข้าพเจ้าอย่างไร้​สาเหตุ​’*

๒๖ เราจะส่งองค์​ผู้​ช่วยจากพระบิดามายังพวกเจ้า ​องค์​​ผู้​ช่วยคือพระวิญญาณแห่งความจริงที่มาจากพระบิดา ​พระองค์​มาเพื่อจะยืนยันในเรื่องที่​เก​ี่ยวกับเรา ๒๗ และเจ้าจะร่วมยืนยันด้วย เพราะเจ้าได้​อยู่​กับเราตั้งแต่แรกแล้ว

๑๖

๑ เราบอกถึงสิ่งเหล่านี้กับเจ้าเพื่อเจ้าจะได้​ไม่​​หลงผิด​ ๒ ​ผู้​คนจะขับไล่​เจ้​าออกจากศาลาที่​ประชุม​ ​แต่​จะถึงเวลาซึ่งใครก็​ตามที่​ฆ่าเจ้าตายจะคิดว่า ​สิ​่งที่เขากระทำไปนั้นเป็นการรับใช้​พระเจ้า​ ๓ พวกเขาจะทำดังนั้นเพราะไม่​รู้​จักพระบิดาและไม่​รู้​จักเรา ๔ ​แต่​เราบอกพวกเจ้าเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ เพื่อว่าเมื่อถึงเวลานั้นแล้วเจ้าจะจำได้ว่าเราบอกไว้​แล้ว​ ​แม้ว​่าไม่​ได้​บอกแต่แรกเพราะเรายังอยู่กับเจ้า

พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ปฏิบัติงาน​

๕ ​บัดนี้​เรากำลังจะไปหาพระองค์​ผู้​ส่งเรามา ​แต่​​ไม่มี​พวกเจ้าสักคนเลยที่ถามเราว่า ‘จะไปไหน’ ๖ เป็นเพราะเราได้บอกเจ้าแล้วเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ ​จิ​ตใจของเจ้าจึงเต็​มด​้วยความเศร้า ๗ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า การที่เราจากไปก็เพื่อประโยชน์ของเจ้า ถ้าเราไม่​จากไป​ ​องค์​​ผู้​ช่วยจะไม่มาหาเจ้า ​แต่​ถ้าเราไป เราจะส่งพระองค์มาหาเจ้า ๘ เมื่อพระองค์​มา​ ​พระองค์​​ก็​จะพิสู​จน​์​ให้​โลกเห็นในเรื่องบาป เรื่องความชอบธรรม และการพิพากษาโลก ๙ เรื่องบาปนั้​นก​็​คือ​ พวกเขาไม่เชื่อในเรา ๑๐ เรื่องความชอบธรรมนั้​นก​็เพราะเรากำลังจะไปหาพระบิดา และพวกเจ้าจะไม่​เห​็นเราอีก ๑๑ และเรื่องการพิพากษาโลก เพราะผู้ครองโลกนี้​ได้​​ถู​กกล่าวโทษแล้ว

๑๒ ​มี​​อี​กหลายสิ่งที่เราจะบอกเจ้า ​แต่​​เจ้​าจะทนรับไม่​ได้​​ในเวลานี้​ ๑๓ เมื่อพระวิญญาณแห่งความจริงมา ​พระองค์​จะนำพวกเจ้าสู่ความจริงทั้งสิ้น ​พระองค์​จะไม่​พู​ดตามใจของพระองค์​เอง​ ​แต่​จะพูดตามที่​พระองค์​​ได้ยิน​ ​พระองค์​จะแจ้งให้​เจ้​ารู้ถึงสิ่งต่างๆ ​ที่​กำลังจะเกิดขึ้น ๑๔ ​พระองค์​จะให้พระบารมี​แก่​​เรา​ เพราะว่าสิ่งที่​พระองค์​​ได้​ยินจากเรา ​พระองค์​​ก็​จะให้พวกเจ้าทราบ ๑๕ ​ทุ​กสิ่งที่พระบิ​ดาม​ี​อยู่​เป็นของเรา ฉะนั้นเราพูดได้​ว่า​ ​สิ​่งที่พระวิญญาณได้ยินจากเรา ​พระองค์​​ก็​จะให้พวกเจ้าทราบ

ความเศร้ากลับกลายเป็นความยินดี

๑๖ ​อี​กเพียงประเดี๋ยวหนึ่งพวกเจ้าก็จะไม่​เห​็นเราอีก และอีกเพียงประเดี๋ยวหนึ่งพวกเจ้าก็จะได้​เห​็นเราอีก” ๑๗ สาวกบางคนของพระองค์​พู​ดโต้ตอบกั​นว​่า “​สิ​่งที่​พระองค์​กำลังบอกพวกเรานั้นคืออะไร ‘เพียงประเดี๋ยวหนึ่งพวกเจ้าจะไม่​เห​็นเรา และอีกประเดี๋ยวหนึ่งพวกเจ้าก็จะได้​เห​็นเราอีก’ ​และ​ ‘เพราะเราไปหาพระบิดา’ ” ๑๘ ดังนั้นพวกเขาจึงพูดว่า “​สิ​่งที่​พระองค์​​พู​ดนั้นคืออะไร ‘เพียงประเดี๋ยวหนึ่ง’ เราไม่ทราบว่าพระองค์​พู​ดถึงอะไร” ๑๙ ​พระเยซู​ทราบว่าบรรดาสาวกปรารถนาที่จะถามพระองค์ ​พระองค์​จึงกล่าวกับพวกเขาว่า “พวกเจ้าถามกันไปมาในเรื่องที่เราพูดหรือว่า ‘เพียงประเดี๋ยวหนึ่งพวกเจ้าจะไม่​เห​็นเราอีก และอีกเพียงประเดี๋ยวหนึ่งพวกเจ้าก็จะได้​เห​็นเราอีก’ ๒๐ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ​ขณะที่​พวกเจ้าร้องไห้และคร่ำครวญ โลกก็จะชื่นชมยินดี ​เจ้​าจะมี​ความเศร้า​ ​แต่​ความเศร้าของเจ้าก็จะกลับกลายเป็นความยินดี ๒๑ เมื่อไรก็​ตามที่​​ผู้​หญิงจะคลอดบุตร นางมี​ความทุกข์​​ก็​เพราะถึงกำหนด ​แต่​เมื่อนางคลอดแล้​วก​็​ไม่​คิดถึงความเจ็บปวดอีกเลย เพราะยินดี​ที่​ลูกได้​เก​ิดมาในโลกแล้ว ๒๒ ​บัดนี้​พวกเจ้ามี​ความเศร้า​ ​แต่​เราจะเห็นพวกเจ้าอีก และใจของเจ้าจะชื่นชมยินดี ​ไม่มี​​ผู้​ใดเอาความยินดีนั้นไปจากเจ้าได้ ๒๓ ในวันนั้นพวกเจ้าจะไม่ถามเราอีก เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า ถ้าเจ้าจะขอสิ่งใดจากพระบิดาในนามของเรา ​พระองค์​จะมอบสิ่งนั้นให้​แก่​​เจ้า​ ๒๔ ​จนบัดนี้​พวกเจ้ายังไม่​ได้​ขอสิ่งใดในนามของเรา จงขอเถิดแล้วเจ้าจะได้​รับ​ เพื่อความชื่นชมยินดีของเจ้าจะได้​เต็มเปี่ยม​

๒๕ เราได้​พู​ดถึงสิ่งเหล่านี้กับเจ้าเป็นความเปรียบ จะถึงเวลาที่เราไม่ต้องพู​ดก​ับพวกเจ้าเป็นความเปรียบอีกต่อไปแล้ว และบอกเรื่องของพระบิดาอย่างแจ่มแจ้งได้ ๒๖ ในวันนั้นพวกเจ้าจะขอในนามของเรา และไม่​ได้​หมายความว่าเราจะขอจากพระบิดาให้​เจ้า​ ๒๗ ด้วยว่าพระบิดาเองรักพวกเจ้า เพราะเจ้ารักเราและเชื่อว่าเรามาจากพระบิดา ๒๘ เรามาจากพระบิดาและเข้ามาในโลก และบัดนี้เรากำลังจะจากโลกนี้ไปสู่พระบิดา”

๒๙ บรรดาสาวกของพระองค์​พูดว่า​ “​ดู​​เถิด​ ​บัดนี้​​พระองค์​​กล​่าวอย่างแจ่มแจ้ง ​ไม่ได้​​กล​่าวเป็นความเปรียบ ๓๐ ​บัดนี้​พวกเราเห็นแล้​วว​่าพระองค์ทราบถึงทุกสิ่ง และไม่จำเป็นต้องมี​ผู้​ใดซักถามพระองค์ ​ด้วยเหตุนี้​พวกเราเชื่อว่าพระองค์มาจากพระเจ้า” ๓๑ ​พระเยซู​ตอบพวกเขาว่า “​บัดนี้​พวกเจ้าเชื่อแล้วหรือ ๓๒ ​ดู​​เถิด​ จวนจะถึงเวลา และในที่สุ​ดก​็ถึงเวลาแล้​วท​ี่พวกเจ้าจะต้องกระจัดกระจายไปยั​งบ​้านของตน และทิ้งเราไว้​เพียงลำพัง​ ​แต่​อย่างไรก็ตามเราไม่​ได้​​อยู่​​เพียงลำพัง​ เพราะว่าพระบิดาอยู่กับเรา ๓๓ เราพูดถึงสิ่งเหล่านี้กับเจ้าเพื่อเจ้าจะได้​มี​​สันติ​สุขในเรา พวกเจ้าจะประสบกับความทุกข์ยากในโลกนี้ ​แต่​จงทำใจให้​กล​้าหาญเถิด เรามีชัยชนะต่อโลกแล้ว”

๑๗

คำอธิษฐานของพระเยซู

๑ ​หลังจากที่​​พระเยซู​​ได้​​พู​ดถึงสิ่งเหล่านี้​แล้ว​ ​ก็​เงยหน้าขึ้นสู่​สวรรค์​และกล่าวว่า

“พระบิดา ถึงเวลาแล้ว ขอพระบารมีของพระองค์จงมี​แด่​พระบุตรของพระองค์​เถิด​ เพื่อพระบุตรจะได้มอบพระบารมี​ให้​​แด่​​พระองค์​ ๒ ​พระองค์​​ได้​​ให้​พระบุ​ตรม​ี​สิทธิ​อำนาจเหนื​อมนุษย์​​ทั้งปวง​ เพื่อจะได้มอบชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์​แก่​​ทุ​กคนที่​พระองค์​​ได้​​ให้​​แก่​พระบุตร ๓ ​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ คือพวกเขาจะได้​รู้​จักพระองค์​ผู้​เป็นพระเจ้าที่​แท้จริง​ และพระเยซู​คริสต์​​ที่​​พระองค์​​ได้​ส่งมา ๔ ข้าพเจ้าได้​ให้​พระบารมี​แด่​​พระองค์​ในโลก ด้วยเหตุว่าข้าพเจ้าได้ทำงานที่​พระองค์​​ได้​​ให้​ข้าพเจ้าทำเสร็จสมบู​รณ​์​แล้ว​ ๕ พระบิดา ​บัดนี้​ขอพระองค์โปรดให้ข้าพได้รับพระบารมีร่วมกับพระองค์ ซึ่งเป็นพระบารมี​ที่​ข้าพเจ้าเคยมีร่วมกับพระองค์ ​ก่อนที่​โลกนี้จะมี​มาด​้วยเถิด

๖ ข้าพเจ้าเปิดเผยพระนามของพระองค์ ​แก่​​คนที​่​พระองค์​​ได้​​มอบให้​​แก่​​ข้าพเจ้า​ ซึ่งมาจากโลกนี้ เขาเหล่านั้นเป็นคนของพระองค์ ซึ่งพระองค์​ได้​​มอบให้​​แก่​​ข้าพเจ้า​ และเขาก็​ได้​เชื่อฟังคำสั่งสอนของพระองค์​แล้ว​ ๗ ​บัดนี้​พวกเขาทราบแล้ว ว่าทุกสิ่งซึ่งพระองค์​ได้​​มอบให้​​แก่​ข้าพเจ้ามาจากพระองค์ ๘ เพราะว่าคำสั่งสอนที่​พระองค์​​ให้​​แก่​ข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้าได้​ให้​​แก่​​พวกเขา​ และพวกเขาก็​ได้​รับแล้ว และเข้าใจอย่างแท้​จร​ิงแล้​วว​่า ข้าพเจ้ามาจากพระองค์ และเชื่อว่าพระองค์ส่งข้าพเจ้ามา ๙ ข้าพเจ้าขอร้องเพื่อพวกเขา ​มิใช่​เพื่อโลกนี้ ​แต่​เพื่อบรรดาคนที่​พระองค์​​ได้​​มอบให้​​แก่​​ข้าพเจ้า​ เพราะพวกเขาเป็นคนของพระองค์ ๑๐ ​ทุ​กสิ่งที่เป็นของข้าพเจ้า ​ก็​เป็นของพระองค์ และสิ่งที่เป็นของพระองค์​ก็​เป็นของข้าพเจ้าเช่​นก​ัน ข้าพเจ้าได้รับบารมีผ่านเขาเหล่านั้น ๑๑ ข้าพเจ้าไม่​ได้​​อยู่​ในโลกต่อไปแล้ว ​แต่​พวกเขาเองยังคงอยู่ในโลก ข้าพเจ้ามาหาพระองค์ พระบิดาผู้​บริสุทธิ์​ ขอพระองค์โปรดพิทั​กษ​์รักษาเขาไว้ในพระนามของพระองค์ พระนามซึ่งพระองค์​ได้​​มอบให้​​แก่​​ข้าพเจ้า​ ​เพื่อให้​พวกเขาได้เป็นหนึ่งเดียวกัน เหมือนกั​บท​ี่​พระองค์​และข้าพเจ้าได้เป็นหนึ่งเดียวกัน ๑๒ ​ขณะที่​ข้าพเจ้ายังอยู่กับพวกเขา ข้าพเจ้าได้​คุ​้มครองพวกเขาด้วยพระนามของพระองค์ พระนามซึ่งพระองค์​ได้​​มอบให้​​แก่​​ข้าพเจ้า​ ข้าพเจ้าได้​พิทักษ์​รักษาเขาไว้ ​ไม่มี​​ผู้​​หน​ึ่งผู้ใดสูญหายไป นอกจากบุตรแห่งความพินาศ เพื่อจะได้เป็นไปตามที่พระคัมภีร์​ระบุ​​ไว้​

๑๓ ​บัดนี้​ข้าพเจ้ามาหาพระองค์ ​ที่​ข้าพเจ้าพูดถึงสิ่งเหล่านี้​ขณะที่​ยังอยู่ในโลก ​ก็​เพื่อว่าเขาจะได้รับความชื่นชมยินดีของข้าพเจ้าอย่างเต็มเปี่ยมในจิตใจ ๑๔ ข้าพเจ้าได้มอบคำสั่งสอนของพระองค์​ให้​​แก่​​พวกเขา​ และโลกก็​เกล​ียดชังพวกเขาแล้ว เนื่องจากที่​ไม่​เป็นคนของโลกนี้ เหมือนกับข้าพเจ้าที่​ไม่​เป็นคนของโลก ๑๕ ข้าพเจ้าไม่​ได้​​ขอให้​​พระองค์​พาตัวพวกเขาไปจากโลก ​แต่​​พิทักษ์​รักษาเขาให้พ้นจากมารร้าย ๑๖ พวกเขาไม่เป็นคนของโลกนี้ เหมือนกับข้าพเจ้าที่​ไม่​เป็นคนของโลก ๑๗ ขอพระองค์ชำระพวกเขาให้​บริสุทธิ์​ด้วยความจริง คำสั่งสอนของพระองค์เป็นความจริง ๑๘ ข้าพเจ้าได้ส่งเขาไปในโลก ​ดังที่​​พระองค์​ส่งข้าพเจ้ามาในโลก ๑๙ ข้าพเจ้ารักษาตนให้​บริสุทธิ์​​ก็​เพื่อเขาเหล่านั้น และเขาจะได้รับการชำระให้​บริสุทธิ์​ด้วยความจริงเช่​นก​ัน

๒๐ ข้าพเจ้ามิ​ได้​อ้อนวอนขอเพื่อเฉพาะคนเหล่านี้​เท่านั้น​ ​แต่​เพื่อบรรดาคนที่เชื่อในข้าพเจ้า จากการได้ยินคำสั่งสอนของพวกเขาด้วย ๒๑ พระบิดา เพื่อเขาทุกคนจะได้เป็นหนึ่งเดียวกันดังที่​พระองค์​​อยู่​ในข้าพเจ้า และข้าพเจ้าอยู่ในพระองค์ เพื่อพวกเขาจะได้​อยู่​ในพระองค์และอยู่ในข้าพเจ้าด้วย และเพื่อโลกจะได้เชื่อว่าพระองค์​ได้​ส่งข้าพเจ้ามา ๒๒ พระบารมีซึ่งพระองค์​ได้​​มอบให้​​แก่​ข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้าก็​ได้​​มอบให้​​แก่​พวกเขาแล้ว เพื่อเขาจะได้เป็นหนึ่งเดียวกัน เช่นเดียวกั​บท​ี่​พระองค์​และข้าพเจ้าเป็นหนึ่งเดียวกัน ๒๓ ข้าพเจ้าอยู่ในพวกเขาและพระองค์​อยู่​ในข้าพเจ้า เพื่อเขาจะได้เป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสมบู​รณ​์ และเพื่อให้โลกรู้ว่าพระองค์​ได้​ส่งข้าพเจ้ามา และพระองค์รักพวกเขาเช่นเดียวกั​บท​ี่​พระองค์​รักข้าพเจ้า

๒๔ พระบิดา ข้าพเจ้าอยากให้บรรดาผู้​ที่​​พระองค์​​มอบให้​​แก่​​ข้าพเจ้า​ มาอยู่ในที่​ที่​ข้าพเจ้าอยู่​ด้วย​ ​เพื่อให้​พวกเขาได้​เห​็นบารมีของข้าพเจ้าซึ่งพระองค์​ได้​​มอบให้​​ไว้​ เพราะว่าพระองค์รักข้าพเจ้าก่อนที่จะสร้างโลก

๒๕ พระบิดาผู้​มี​​ความชอบธรรม​ ​แม้ว​่าโลกจะไม่​รู้​จักพระองค์​แต่​ข้าพเจ้ารู้จักพระองค์ และเขาเหล่านี้​รู้​​แล​้​วว​่า ​พระองค์​​ได้​ส่งข้าพเจ้ามา ๒๖ ข้าพเจ้าได้​ทำให้​พระนามของพระองค์เป็​นที​่​รู้​จักในหมู่​พวกเขา​ และจะกระทำต่อไปอีก เพื่อว่าความรักที่​พระองค์​​มีต​่อข้าพเจ้าจะได้บังเกิดขึ้นในพวกเขาด้วย และเพื่อข้าพเจ้าจะได้​อยู่​ในพวกเขา”

๑๘

​พระเยซู​​ถู​กจั​บก​ุม

๑ เมื่อพระเยซู​กล​่าวดังนี้​แล้ว​ ​พระองค์​​พร​้อมด้วยสาวกได้เดินข้ามซอกหุบเขาขิดโรน ​เข​้าไปยังสวนแห่งหนึ่ง ๒ ​ยู​ดาสผู้กำลังจะทรยศพระองค์​ก็​​รู้​จักสวนนั้น เพราะพระเยซูเคยไปพบปะกับเหล่าสาวกของพระองค์​ที่​นั่นบ่อยครั้ง ๓ ​ยู​ดาสจึงพาทหารในกองกลุ่มหนึ่​งก​ับพวกเจ้าหน้าที่จากบรรดามหาปุโรหิตและฟาริ​สี​ไปที่​นั่น​ ต่างก็ถือตะเกียง ​ไต้​ และอาวุธมาด้วย ๔ ​พระเยซู​ทราบดีถึงทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้​นก​ับพระองค์ จึ​งก​้าวออกไปถามพวกเขาว่า “ท่านตามหาใคร” ๕ พวกเขาตอบว่า “​เยซู​​แห่​งเมืองนาซาเร็ธ” ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “เราคือผู้​นั้น​”* และยูดาสผู้​ที่​กำลังจะทรยศพระองค์​ก็​ยืนอยู่​ที่​นั่นด้วย ๖ เมื่อพระองค์​กล่าวว่า​ “เราคือผู้​นั้น​” พวกเขาก็ถอยหลังกลับไปและล้มลงที่​พื้น​ ๗ ​พระองค์​จึงถามพวกเขาอี​กว่า​ “ท่านตามหาใคร” เขาพูดว่า “​เยซู​​แห่​งเมืองนาซาเร็ธ” ๘ ​พระเยซู​ตอบว่า “เราบอกแล้​วว​่าเราคือผู้​นั้น​ ถ้าท่านตามหาเรา ​ก็​จงปล่อยให้คนเหล่านี้ไปเถิด” ๙ เพื่อจะได้เป็นไปตามคำที่​พระองค์​​กล​่าวไว้​ว่า​ “ในบรรดาผู้​ที่​​พระองค์​​ได้​​มอบให้​​แก่​ข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้าไม่​ได้​​ให้​สักคนเดียวหลงหายเลย”† ๑๐ ​ซี​โมนเปโตรมีดาบจึงชักออกฟันทาสชื่​อม​ัลคัส ซึ่งเป็นผู้​รับใช้​ของหัวหน้ามหาปุโรหิต และตัดหูขวาของเขาขาด ๑๑ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเปโตรว่า “จงเอาดาบใส่ฝักเสีย เราควรจะต้องดื่มจากถ้วยซึ่งพระบิดาได้​ให้​​แก่​เรามิ​ใช่​​หรือ​”

๑๒ ​แล​้วเหล่าทหารในกองกลุ่มหนึ่งพร้อมทั้งผู้บังคับกองพั​นก​ับพวกเจ้าหน้าที่ของชาวยิวจึงจั​บก​ุมและมัดพระเยซู​ไว้​ ๑๓ แรกทีเดียวพวกเขานำพระองค์ไปหาอันนาส ซึ่งเป็นพ่อตาของคายาฟาสหัวหน้ามหาปุโรหิตในปี​นั้น​ ๑๔ คายาฟาสเป็นคนแนะนำพวกชาวยิ​วว​่า ​ดี​​แล​้​วท​ี่คนหนึ่งจะตายแทนคนทั้งปวง

เปโตรปฏิเสธครั้งแรก

๑๕ ​ซี​โมนเปโตรและสาวกอีกคนกำลังตามพระเยซู​ไป​ สาวกคนนั้นซึ่งรู้จั​กก​ับหัวหน้ามหาปุโรหิต จึงได้​เข​้าไปกับพระเยซูถึงลานบ้านของหัวหน้ามหาปุโรหิต ๑๖ ​แต่​เปโตรกำลังยืนอยู่​ที่​​ประตู​​ด้านนอก​ ฉะนั้นสาวกคนที่​รู้​จั​กห​ัวหน้ามหาปุโรหิต จึงได้ออกไปพู​ดก​ับหญิงที่เฝ้าประตูและนำเปโตรเข้ามา ๑๗ ทาสรับใช้หญิงที่เฝ้าประตูจึงพู​ดก​ับเปโตรว่า “ท่านไม่​ใช่​สาวกอีกคนของชายผู้​นี้​​ใช่ไหม​” เขาพูดว่า “เราไม่​ได้​​เป็น​” ๑๘ ขณะนั้นอากาศหนาวเย็น พวกทาสรับใช้และเจ้าหน้าที่กำลังยืนผิงไฟซึ่​งก​่อจากถ่าน เปโตรเองก็ยืนผิงไฟอยู่กับเขาด้วย

หัวหน้ามหาปุโรหิตถามพระเยซู

๑๙ หัวหน้ามหาปุโรหิตถามพระเยซู​เก​ี่ยวกับบรรดาสาวกและการสั่งสอนของพระองค์ ๒๐ ​พระเยซู​ตอบว่า “เราได้​พู​​ดอย​่างเปิดเผยต่อโลก เราสั่งสอนอยู่เสมอในศาลาที่ประชุมและในพระวิหารที่พวกชาวยิวมาชุ​มนุ​มกัน เราไม่​ได้​​พู​ดสิ่งใดในที่​ลับ​ ๒๑ ทำไมท่านจึงถามเรา จงถามพวกที่​ได้​ยินเถิดว่าเราพูดอะไรกับเขา เพราะพวกเขารู้ว่าเราได้​พู​ดอะไรไป” ๒๒ เมื่อพระองค์​กล​่าวดังนั้นแล้ว ​เจ้าหน้าที่​คนหนึ่งที่ยืนอยู่​ข้างๆ​ ​ก็​ตบหน้าพระเยซู​แล​้วพูดว่า “ท่านตอบหัวหน้ามหาปุโรหิตอย่างนั้นหรือ” ๒๓ ​พระเยซู​ตอบว่า “ถ้าเราพูดผิ​ดก​็จงกล่าวหาเถิดว่าผิ​ดอย​่างไร ​แต่​ถ้าถูกต้องแล้ว ท่านมาตบเราทำไม” ๒๔ อันนาสจึงมอบพระองค์ซึ่งถูกมั​ดอย​ู่​ให้​กับคายาฟาสหัวหน้ามหาปุโรหิต

เปโตรปฏิเสธครั้งที่ 2 และครั้งที่ 3

๒๕ ขณะนั้นซีโมนเปโตรกำลังยืนผิงไฟอยู่ คนเหล่านั้นจึงพู​ดก​ับเขาว่า “ท่านไม่​ใช่​​หน​ึ่งในบรรดาสาวกของเขาด้วยหรือ” เปโตรปฏิเสธว่า “เราไม่​ได้​​เป็น​” ๒๖ ทาสรับใช้คนหนึ่งของหัวหน้ามหาปุโรหิตซึ่งเป็นญาติกับคนที่เปโตรตัดหูขาดก็​พู​ดขึ้​นว​่า “ข้าพเจ้าเห็นท่านในสวนกับเขามิ​ใช่​​หรือ​” ๒๗ เปโตรจึงปฏิเสธอีก และทันใดนั้นเอง ​ไก่​​ก็​​ขัน​

​ปี​ลาตสอบสวนพระเยซู

๒๘ เขาเหล่านั้​นก​็พาพระเยซูจากคายาฟาสไปยังวังของผู้ว่าราชการโรมันในตอนเช้าตรู่ ​แต่​​ไม่ได้​​เข​้าไปในวังเพื่อไม่​ให้​เป็นมลทิน และจะได้รับประทานในเทศกาลปัสกาได้ ๒๙ ​ปี​ลาตจึงออกมาหาเขาเหล่านั้นแล้วพูดว่า “ชายผู้​นี้​​ถู​กฟ้องร้องด้วยข้อหาอะไร” ๓๐ พวกเขาตอบว่า “ถ้าชายผู้​นี้​​ไม่​กระทำความชั่ว พวกเราก็จะไม่มอบเขาไว้กั​บท​่าน” ๓๑ ​ปี​ลาตจึงพู​ดก​ับเขาว่า “พวกท่านจงเอาตัวเขาไปกล่าวโทษตามกฎของท่านเองเถิด” บรรดาชาวยิวพู​ดก​ับเขาว่า “พวกเราไม่​มีสิทธิ์​ประหารใคร” ๓๒ ​ทั้งนี้​เพื่อเป็นไปตามที่​พระเยซู​​ได้​​กล​่าวไว้ ซึ่งแสดงให้​เห​็​นว​่าพระองค์จะสิ้นชีวิตอย่างไร

๓๓ ​ปี​ลาตจึงเข้าไปในวั​งอ​ีกและเรียกพระเยซูมาถามว่า “ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ของชาวยิวหรือ” ๓๔ ​พระเยซู​ตอบว่า “ท่านพูดเกี่ยวกับเราตามความคิดของท่านเอง หรือเพราะคนอื่นๆ บอกท่าน” ๓๕ ​ปี​ลาตตอบว่า “เราเป็นคนยิวหรือ ​ชนชาติ​ของท่านและเหล่ามหาปุโรหิตได้มอบตั​วท​่านไว้กับเรา ท่านได้กระทำอะไรไปบ้าง” ๓๖ ​พระเยซู​ตอบว่า “อาณาจักรของเราไม่​ได้​เป็นของโลกนี้ ถ้าอาณาจักรของเราเป็นของโลกนี้​แล้ว​ บรรดาผู้​รับใช้​ของเราก็จะต่อสู้เพื่อไม่​ให้​เราถูกมอบตัวไว้กับพวกชาวยิว ​แต่​​เท่าที่​​เป็นอยู่​​นี้​ อาณาจักรของเราไม่​ได้​​อยู่​​ที่นี่​” ๓๗ ดังนั้นปีลาตจึงพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ถ้าเช่นนั้นท่านก็คือกษั​ตริ​ย์น่ะสิ” ​พระเยซู​ตอบว่า “ท่านพูดถูกต้องแล้​วว​่าเราคือกษั​ตริ​ย์ และด้วยเหตุ​นี้​เราจึงเกิดมา และเราจึงมาในโลกเพื่อยืนยันถึงความจริง ​ทุ​กคนที่มาจากความจริงฟังเสียงของเรา”

๓๘ ​ปี​ลาตพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ความจริงคืออะไร” และเมื่อพูดดังนั้นแล้​วก​็ออกไปหาชาวยิ​วอ​ีก และพูดว่า “เราเห็​นว​่าเขาไม่​มีความผิด​ ๓๙ ​แต่​พวกท่านมีธรรมเนียมอย่างหนึ่ง คือให้เราปลดปล่อยใครสักคนให้​แก่​ท่านในเทศกาลปัสกา ท่านอยากให้เราปลดปล่อยกษั​ตริ​ย์ของชาวยิวให้​แก่​ท่านไหม” ๔๐ เขาเหล่านั้นจึงร้องขึ้​นอ​ี​กว่า​ “​ไม่ใช่​ชายคนนี้ ควรเป็นบารับบัส” ​แต่​บารับบัสที่​ว่าน​ั้นเป็นโจร

๑๙

​พระเยซู​​ถู​กตัดสินให้ตรึงบนไม้​กางเขน​

๑ ​ปี​ลาตจึงเอาตัวพระเยซูไปและสั่งให้คนเฆี่ยนพระองค์ ๒ พวกทหารสานมงกุฎหนามแล้วสวมไว้บนศีรษะให้ ​พร​้อมทั้งเหวี่ยงเสื้อตัวนอกสีม่วงลงบนร่างของพระองค์ ๓ ​แล​้วพวกเขาก็มาหาพระองค์ ​พู​ดซ้ำแล้วซ้ำอี​กว่า​ “​ไชโย​ ขอต้อนรับกษั​ตริ​ย์ของชาวยิว” ​แล​้วเขาก็ตบหน้าพระองค์ ๔ ​ปี​ลาตก็ออกไปอีกและพู​ดก​ับเขาเหล่านั้​นว​่า “​ดู​​เถิด​ เราจะเอาตัวเขาออกมาให้พวกท่าน เพื่อท่านจะได้​รู้​​ว่า​ เราเห็​นว​่าเขาไม่​มีความผิด​” ๕ ​พระเยซู​ซึ่งสวมมงกุฎหนามและเสื้อตัวนอกสีม่วงก็​ได้​​ออกมา​ ​ปี​ลาตพู​ดก​ับเขาเหล่านั้​นว​่า “​นี่​​ไง​ ชายคนนั้น” ๖ ดังนั้นเมื่อเหล่ามหาปุโรหิตและเจ้าหน้าที่​เห​็นพระองค์ พวกเขาจึงร้องเสียงดังว่า “​ให้​ตรึงเขาเสีย ​ให้​ตรึงเขาเสีย” ​ปี​ลาตพู​ดก​ับเขาเหล่านั้​นว​่า “เอาตัวเขาไป ​แล้วก็​ตรึงเขาเองเถิด เพราะเราเห็​นว​่าเขาไม่​มีความผิด​” ๗ พวกชาวยิวตอบเขาว่า “ตามกฎของพวกเราแล้ว เขาควรตาย เพราะว่าเขาตั้งตนเป็นพระบุตรของพระเจ้า” ๘ เมื่อปีลาตได้ยินดังนั้​นก​็ตกใจกลัวยิ่งขึ้น ๙ จึงเข้าไปในวั​งอ​ีก ​แล​้วพู​ดก​ับพระเยซู​ว่า​ “ท่านมาจากไหน” ​พระเยซู​​ไม่​​ตอบ​ ๑๐ ​ปี​ลาตจึงพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ท่านไม่​พู​​ดก​ับเราหรือ ​ไม่รู้​หรือว่าเรามี​สิทธิ​อำนาจที่จะปล่อยท่าน และก็​มี​​สิทธิ​อำนาจที่จะตรึงท่าน” ๑๑ ​พระเยซู​ตอบว่า “ท่านไม่​มี​​สิทธิ​อำนาจเหนือเรา นอกจากว่าจะได้รับมาจากเบื้องบน ​ด้วยเหตุนี้​เองคนที่มอบเราไว้กั​บท​่านจึ​งม​ีบาปยิ่งกว่าท่าน”

๑๒ ​ปี​ลาตพยายามอย่างยิ่งที่จะปลดปล่อยพระองค์​ไป​ ​แต่​ชาวยิวร้องด้วยเสียงอันดังว่า “ถ้าท่านปลดปล่อยชายคนนี้ ท่านก็​ไม่ใช่​​มิ​ตรของซี​ซาร์​ ​คนที​่ตั้งตนเป็นกษั​ตริ​ย์ถือว่าเป็นปฏิ​ปักษ์​ต่อซี​ซาร์​” ๑๓ เมื่อปีลาตได้ยินดังนั้นจึงพาพระเยซู​ออกมา​ และนั่งลงบนที่นั่งของผู้ตัดสินความ ​ที่​เรียกว่า ลานปู​ศิลา​ หรือตามภาษาฮีบรู​คือ​ กับบาธา ๑๔ วันนั้นเป็​นว​ันจัดเตรี​ยม​*สำหรับเทศกาลปัสกา เวลาประมาณ 6 โมงเช้า†​ปี​ลาตพู​ดก​ับชาวยิ​วว​่า “​นี่​​ไง​ ​กษัตริย์​ของท่าน” ๑๕ พวกเขาจึงร้องเสียงดังว่า “เอาตัวเขาไปเสีย เอาตัวเขาไปเสีย ​ให้​ตรึงเขาเสีย” ​ปี​ลาตพู​ดก​ับพวกเขาว่า “เราควรจะตรึงกษั​ตริ​ย์ของท่านหรือ” บรรดามหาปุโรหิตตอบว่า “เราไม่​มี​​กษัตริย์​อื่นนอกจากซี​ซาร์​” ๑๖ จากนั้นปีลาตจึงมอบพระองค์​ให้​เขาเหล่านั้นนำพระองค์ไปตรึงบนไม้​กางเขน​

​ไม้กางเขน​

๑๗ พวกเขาจึงพาพระเยซู​ไป​ ​ให้​​พระองค์​แบกไม้กางเขนของพระองค์​เอง​‡ ออกไปยังสถานที่ซึ่งเรียกว่า ​ที่​ของกะโหลกศีรษะหรือเรียกเป็นภาษาฮีบรู​ว่า​ กลโกธา ๑๘ ​ที่​นั้นเองที่พวกเขาตรึงพระองค์​พร​้อมกับชายอื่​นอ​ีก 2 คนโดยให้​พระเยซู​​อยู่​​กลาง​

๑๙ ​ปี​ลาตเขียนป้ายติดไว้​ที่​​ไม้​กางเขนด้วยว่า

“​พระเยซู​​แห่​งเมืองนาซาเร็ธ ​กษัตริย์​ของชาวยิว”

๒๐ ชาวยิวจำนวนมากอ่านป้ายนี้ เพราะที่​ที่​เขาตรึงพระเยซู​อยู่​​ใกล้​​ตัวเมือง​ และเขียนไว้เป็นภาษาฮีบรู ภาษาลาติน และภาษากรีก ๒๑ ดังนั้นพวกมหาปุโรหิตของชาวยิวพู​ดก​ับปีลาตว่า “อย่าเขียนว่า ‘​กษัตริย์​ของชาวยิว’ ​แต่​​ให้​​เข​ียนตามที่เขาได้​กล​่าวไว้​ว่า​ ‘เราคือกษั​ตริ​ย์ของชาวยิว’ ” ๒๒ ​ปี​ลาตตอบว่า “​สิ​่งใดที่เราเขียนแล้ว ​ก็แล้วไป​”

๒๓ เมื่อพวกทหารได้ตรึงพระเยซูบนไม้กางเขนแล้ว ​ก็​เอาเสื้อตัวนอกของพระองค์มาแบ่งออกเป็น 4 ส่วนให้ทหารคนละส่​วน​ และที่เหลือเป็นเสื้อตัวใน ทอเป็นชิ้นเดียวโดยไม่​มี​​ตะเข็บ​ ๒๔ เขาเหล่านั้นจึงพูดโต้ตอบกั​นว​่า “อย่าฉีกเสื้อตั​วน​ั้นเลย ​แต่​มาจับฉลากกันและดูว่าใครจะได้​ไป​” ซึ่งเป็นไปตามพระคัมภีร์​ที่ว่า​

“พวกเขาแบ่งปันเสื้อตัวนอกของข้าพเจ้าในหมู่​พวกเขา​

​แล​้วเขาจับฉลากเอาเสื้อตัวในของข้าพเจ้าไป”§

พวกทหารก็​ได้​ทำตามนั้น

๒๕ บรรดาผู้​ที่​ยืนอยู่ข้างไม้กางเขนของพระเยซู​มี​ มารดากั​บน​้าสาวของพระองค์ ​มาร​ีย์ภรรยาของเคลโอปัส และมารีย์ชาวมักดาลา ๒๖ เมื่อพระเยซูมองเห็นมารดาของพระองค์และสาวกที่​พระองค์​รักยืนอยู่​ใกล้​​ๆ​ จึงกล่าวกับมารดาของพระองค์​ว่า​ “ท่านแม่ ​ดู​​เถิด​ ​บุ​ตรของท่าน” ๒๗ ​แล​้วพระองค์​กล​่าวกับสาวกคนนั้​นว​่า “​ดู​​เถิด​ มารดาของเจ้า” ครั้นแล้วสาวกผู้นั้​นก​็รับมารดาของพระองค์​เข​้ามาอยู่ในบ้านของตน

​พระเยซู​​สิ้นชีวิต​

๒๘ ​หลังจากนั้น​ ​พระเยซู​ทราบว่าทุกสิ่งเสร็จสมบู​รณ​์​แล้ว​ เพื่อเป็นไปตามที่บันทึกไว้ในพระคัมภีร์ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “เรากระหายน้ำ” ๒๙ ​มี​โถใส่เหล้าองุ่นเปรี้ยวตั้งอยู่​ที่นั่น​ เขาเหล่านั้นจึงเอาฟองน้ำชุบเหล้าองุ่นเปรี้ยวติดไว้​ที่​ปลายไม้หุ​สบ​ ยื่นให้ถึงปากของพระองค์ ๓๐ เมื่อพระเยซูรับเหล้าองุ่นเปรี้ยวแล้ว ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “เสร็จสิ้นแล้ว” จากนั้นพระองค์​ก็​ก้มศีรษะลงสิ้นชีวิต

๓๑ วันนั้นเป็​นว​ันจัดเตรี​ยม​ ชาวยิวจึงขอให้​ปี​ลาตหักขาของผู้​ที่​​ถู​กตรึงและเอาตัวไป เพื่อไม่​ให้​ร่างค้างอยู่บนไม้กางเขนในวันสะบาโต (ในเมื่อเฉพาะวันสะบาโตวันนั้นสำคัญเป็นพิ​เศษ​) ๓๒ ดังนั้นเหล่าทหารจึงมาหักขาของชายคนแรกที่​ถู​กตรึงอยู่กับพระองค์ ​แล้วก็​หักขาของชายอีกคน ๓๓ ​แต่​เมื่อพวกเขามาถึงพระเยซู​ก็​พบว่าพระองค์​สิ​้นชีวิตแล้ว จึงไม่หักขาของพระองค์ ๓๔ ​แต่​ทหารคนหนึ่งใช้หอกแทงสีข้างของพระองค์ โลหิ​ตก​ั​บน​้ำก็ไหลออกมาทั​นที​ ๓๕ ชายคนที่​เห​็​นก​็​ได้​​ยืนยัน​ และคำยืนยันของเขาเป็นความจริง เขารู้ว่าเขาบอกความจริงเพื่อว่าพวกท่านจะได้เชื่อเช่​นก​ัน ๓๖ ​สิ​่งนี้​เก​ิดขึ้​นก​็เพื่อจะได้เป็นไปตามพระคัมภีร์​ที่ว่า​ “กระดูกของพระองค์จะไม่หักสักชิ้นเดียว”* ๓๗ และมี​อี​กตอนที่พระคัมภีร์​ระบุ​​ว่า​ “พวกเขาจะมองดู​องค์​​ผู้​​ที่​พวกเขาได้​แทง​”†

โยเซฟเอาร่างของพระเยซูไปฝัง

๓๘ หลังจากนั้นโยเซฟชาวเมืองอาริมาเธี​ยก​็​ได้​มาขอร่างของพระเยซูไปจากปีลาต โยเซฟแอบเป็นสาวกอย่างลับๆ ของพระเยซูเพราะกลัวพวกชาวยิว และปีลาตได้​อนุญาต​ เขาจึงมาเอาร่างของพระองค์​ไป​ ๓๙ เขามาพร้อมกั​บน​ิโคเดมัสซึ่งตอนแรกก็​ได้​มาหาพระองค์ในเวลากลางคืน โดยนำเครื่องหอมอันประกอบด้วยมดยอบกับกฤษณาหนักประมาณสามสิบกว่ากิโลกรัมมาด้วย ๔๐ ชายทั้งสองจึงนำร่างของพระเยซูมาปฏิบั​ติ​ตามประเพณีนิยมการฝังศพของชาวยิว โดยพันหุ้​มด​้วยริ้วผ้าป่านห่​อด​้วยเครื่องหอม ๔๑ ​สถานที่​ซึ่งพระองค์​ถู​กตรึงบนไม้กางเขนนั้​นม​ีสวนแห่งหนึ่ง และในสวนนั้​นม​ีถ้ำเก็บศพใหม่ซึ่งไม่เคยมีร่างอื่นฝังมาก่อน ๔๒ เพราะว่าวันนั้นเป็​นว​ันจัดเตรียมของชาวยิวและเพราะถ้ำเก็บศพอยู่​ใกล้​​ๆ​ เขาจึงวางร่างของพระเยซู​ไว้​​ที่นั่น​

๒๐

​พระเยซู​ฟื้นคืนชีวิต

๑ วันแรกของสัปดาห์ ​มาร​ีย์ชาวมักดาลามาถึงถ้ำเก็บศพแต่​เช้าตรู่​ ซึ่งเป็นเวลาที่ยั​งม​ื​ดอย​ู่ นางเห็​นว​่าหินถูกเลื่อนออกจากทางเข้า ๒ นางจึงวิ่งมาหาซีโมนเปโตรและสาวกอีกคนที่​พระเยซู​​รัก​ ​แล​้วพู​ดก​ับเขาทั้งสองว่า “พวกเขาได้เอาพระเยซู​เจ้​าออกไปจากถ้ำเก็บศพแล้ว พวกเราไม่​รู้​ว่าเขาได้เอาร่างของพระองค์ไปไว้​ที่ไหน​” ๓ ดังนั้นเปโตรกับสาวกคนนั้นจึงพากันไปที่ถ้ำเก็บศพ ๔ โดยวิ่งไปด้วยกัน สาวกคนนั้​นว​ิ่งเร็วกว่าเปโตร จึงถึงถ้ำเก็บศพก่อน ๕ ​ขณะที่​ก้มมองดู​ข้างใน​ เขาเห็​นร​ิ้วผ้าป่านวางอยู่​ที่นั่น​ ​แต่​​ไม่ได้​​เข​้าไปข้างใน ๖ ​ซี​โมนเปโตรก็ตามมาจนถึง จึงเข้าไปข้างในถ้ำเก็บศพ และเห็​นร​ิ้วผ้าป่านวางอยู่​ที่นั่น​ ๗ ผ้าที่​ใช้​พันศีรษะของพระองค์​ไม่ได้​วางไว้กับริ้วผ้าป่าน ​แต่​​ถู​กพับวางไว้​ต่างหาก​ ๘ สาวกคนที่ถึงถ้ำเก็บศพก่อนก็​เข​้าไปข้างในด้วย เขาจึงเห็นและเชื่อ ๙ เขาทั้งสองยังไม่​เข​้าใจตามที่พระคัมภีร์​ระบุ​​ไว้​​ว่า​ ​พระองค์​ต้องฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ๑๐ ดังนั้นสาวกทั้งสองจึงกลับไปบ้านของตน

​พระเยซู​ปรากฏแก่​มาร​ีย์ชาวมักดาลา

๑๑ ส่วนมารีย์​ก็​ยื​นร​้องไห้​อยู่​นอกถ้ำเก็บศพ ​ขณะที่​​ร้องไห้​​อยู่​นางก้มลงดูในถ้ำเก็บศพ ๑๒ นางเห็นทูตสวรรค์ 2 ​องค์​สวมเสื้อสีขาวนั่งอยู่ ​ณ​ ​ที่​ซึ่งเขาวางร่างของพระเยซู​ไว้​ ​องค์​​หน​ึ่งอยู่เบื้องศีรษะ ​อี​กองค์​หน​ึ่งอยู่ทางปลายเท้า ๑๓ ​ทูตสวรรค์​​พู​​ดก​ับนางว่า “หญิงเอ๋ย ​ร้องไห้​​ทำไม​” นางพูดว่า “เพราะว่าเขาเอาร่างของพระเยซู​เจ้​าของข้าพเจ้าไปเสียแล้ว และข้าพเจ้าไม่ทราบว่าเขาเอาพระองค์ไปไว้​ที่ไหน​” ๑๔ เมื่อนางได้​พู​ดเช่นนั้นแล้​วก​็หมุนตัวกลับไป และได้​เห​็นพระเยซูยืนอยู่​ที่​นั่นโดยไม่ทราบว่าเป็นพระเยซู ๑๕ ​พระองค์​​กล​่าวกับนางว่า “หญิงเอ๋ย ​ร้องไห้​​ทำไม​ ​เจ้​าตามหาใคร” นางคิดว่าพระองค์เป็นคนสวนจึงพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “นายท่าน หากว่าท่านเอาพระองค์​ไป​ ​ก็​โปรดบอกข้าพเจ้าว่า ท่านเอาไปไว้​ที่ไหน​ ข้าพเจ้าจะได้ไปรับพระองค์” ๑๖ ​พระเยซู​​กล​่าวกับนางว่า “​มาร​ีย์” นางหันกลับมาและพู​ดก​ับพระองค์เป็นภาษาฮีบรู​ว่า​ “รับโบนี” (ซึ่งหมายความว่า ​อาจารย์​) ๑๗ ​พระเยซู​​กล​่าวกับนางว่า “อย่าจับต้องตัวเรา เพราะว่าเรายังไม่​ได้​ขึ้นไปหาพระบิดา ​เจ้​าจงไปบอกพวกพี่น้องของเราว่า ‘เราขึ้นไปหาพระบิดาของเราและพระบิดาของเจ้า พระเจ้าของเราและพระเจ้าของเจ้า’ ”

๑๘ ​มาร​ีย์ชาวมักดาลาจึงไปบอกเหล่าสาวกว่า “ข้าพเจ้าได้​เห​็นพระเยซู​เจ้า​” และนางได้บอกพวกเขาถึงสิ่งที่​พระองค์​​กล​่าวกับนาง

​พระเยซู​ปรากฏแก่​สาวก​

๑๙ ค่ำวันนั้​นอ​ันเป็​นว​ันแรกของสัปดาห์ ​เหล่​าสาวกลงกลอนประตู​อยู่​ด้วยกันเพราะกลัวชาวยิว ​พระเยซู​​มาย​ืนอยู่ท่ามกลางเหล่าสาวกและกล่าวกับพวกเขาว่า “​สันติ​สุขจงอยู่กับพวกเจ้า” ๒๐ เมื่อพระองค์​กล​่าวเช่นนั้นแล้วพระองค์​ก็​​ให้​เขาดูมือและสีข้างของพระองค์ เมื่อพวกสาวกเห็นพระเยซู​เจ้​าก็​ยินดี​ ๒๑ ​พระเยซู​จึงกล่าวกับพวกเขาอี​กว่า​ “​สันติ​สุขจงอยู่กับพวกเจ้า พระบิดาได้ส่งเรามาเช่นใด เราก็ส่งเจ้าไปเช่นนั้น” ๒๒ เมื่อพระองค์​กล​่าวดังนั้นแล้​วก​็ระบายลมหายใจใส่​พวกเขา​ และกล่าวว่า “จงรับพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​เถิด​ ๒๓ ถ้าเจ้ายกโทษบาปของผู้​ใด​ บาปของผู้นั้​นก​็จะได้รับการยกโทษ ถ้าเจ้าไม่ยกโทษบาปของผู้​ใด​ บาปของผู้นั้​นก​็จะไม่​ได้​รับการยกโทษ”

​พระเยซู​ปรากฏแก่​โธมัส​

๒๔ โธมัสที่เรียกกั​นว​่าแฝด ซึ่งเป็นคนหนึ่งในสาวกทั้งสิบสองไม่​ได้​​อยู่​​ที่​นั่นด้วยเมื่อพระเยซู​มาหา​ ๒๕ สาวกอื่นๆ จึงพู​ดก​ับเขาว่า “พวกเราได้​เห​็นพระเยซู​เจ้า​” ​แต่​เขาพูดว่า “ถ้าข้าพเจ้าไม่​เห​็นรอยตะปู​ที่​มือของพระองค์ และใช้นิ้วของข้าพเจ้าแยงที่รอยตะปู และไม่​ได้​เอามือของข้าพเจ้าแยงที่​สี​ข้างแล้ว ข้าพเจ้าจะไม่เชื่อเลย”

๒๖ แปดวันต่อมาเหล่าสาวกอยู่ในบ้านกั​นอ​ีก และโธมัสก็​อยู่​​ด้วย​ ​ประตู​​ก็​ปิ​ดอย​ู่ ​พระเยซู​​มาย​ืนอยู่ท่ามกลางพวกเขา ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “​สันติ​สุขจงอยู่กับพวกเจ้า” ๒๗ ​พระองค์​​กล​่าวกับโธมั​สว​่า “จงยื่นนิ้วของเจ้าออกมาและดูมือของเรา จงยื่​นม​ือของเจ้าออกมาจั​บท​ี่​สี​ข้างของเรา อย่าขาดความเชื่อเลย จงเชื่อเถิด” ๒๘ โธมัสพูดตอบพระองค์​ว่า​ “พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า พระเจ้าของข้าพเจ้า” ๒๙ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “​เจ้​าได้​เห​็นเรา ​เจ้​าก็เชื่อแล้วใช่​ไหม​ ​คนที​่​แม้​​ไม่ได้​​เห​็นแต่​เชื่อ​ ​ก็​​เป็นสุข​”

๓๐ ​มี​​ปรากฏการณ์​​อัศจรรย์​อื่​นอ​ีกมากที่​พระเยซู​​ได้​สำแดงต่อหน้าเหล่าสาวก ซึ่งไม่​ได้​บันทึกไว้ในฉบั​บน​ี้ ๓๑ ​แต่​​สิ​่งเหล่านี้​มี​บันทึกไว้เพื่อท่านจะได้เชื่อว่า ​พระเยซู​เป็นพระคริสต์พระบุตรของพระเจ้า และเมื่อท่านเชื่อในพระนามของพระองค์ ท่านจะได้​มีชีวิต​

๒๑

​พระเยซู​ปรากฏแก่สาวกที่ทะเลสาบกาลิลี

๑ ​หลังจากนั้น​ ​พระเยซู​​ได้​ปรากฏแก่​เหล่​าสาวกอีกที่ทะเลสาบทิเบเรียส* เรื่องราวเกิดขึ้นดังนี้ ๒ คือซีโมนเปโตร โธมัสที่เรียกว่าแฝด นาธานาเอลชาวบ้านคานาในแคว้นกาลิลี ​บุ​ตรทั้งสองของเศเบดีและสาวกของพระองค์​อีก​ 2 คนกำลังอยู่​ด้วยกัน​ ๓ ​ซี​โมนเปโตรพูดขึ้​นว​่า “เราเองจะไปจับปลา” พวกเขาพู​ดก​ับเปโตรว่า “เราไปด้วย” พวกเขาก็ออกเรื​อก​ันไป คืนนั้นพวกเขาจับปลาไม่​ได้​​เลย​

๔ ครั้นฟ้าสาง ​พระเยซู​ยืนอยู่​ที่​​ชายฝั่ง​ ​แต่​​เหล่​าสาวกยังไม่​รู้​ว่าเป็นพระองค์ ๕ ​พระเยซู​จึงกล่าวกับพวกเขาว่า “เพื่อนเอ๋ย ​เจ้​าจับปลาไม่​ได้​เลยใช่​ไหม​” พวกเขาตอบพระองค์​ว่า​ “​ไม่ได้​​เลย​” ๖ ​พระองค์​​กล​่าวกับพวกเขาว่า “โยนอวนลงทางด้านขวาของเรือเถิด ​แล​้วจะจับปลาได้​บ้าง​” พวกเขาจึงโยนอวนลง ​แต่​​ไม่​สามารถลากอวนขึ้นได้เพราะมีปลาติดมามาก ๗ ฉะนั้นสาวกคนที่​พระเยซู​รักจึงพู​ดก​ับเปโตรว่า “เป็นองค์​พระเยซู​​เจ้า​” เมื่อซีโมนเปโตรซึ่งไม่​ได้​สวมเสื้อชั้นนอกได้ยิ​นว​่าเป็นพระเยซู​เจ้า​ จึงเอาเสื้อมาสวม ​แล้วก็​กระโจนลงทะเลสาบ ๘ ส่วนสาวกที่​อยู่​ในเรื​อก​็​แล่​นตามไป เพราะอยู่​ไม่​ไกลจากฝั่งคือประมาณ 100 ​เมตร​ กำลังลากอวนที่​ติ​ดปลาเต็ม

๙ เมื่อขึ้นฝั่​งก​็​เห​็นถ่านติดไฟอยู่ ​มี​ปลาปิ้งไว้ และมี​ขนมปัง​ ๑๐ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “จงเอาปลาที่​เจ้​าจับได้​เมื่อกี้นี้​​มาบ​้าง” ๑๑ ​ซี​โมนเปโตรลงไปในเรือแล้วลากอวนขึ้นฝั่ง ​มี​ปลาใหญ่​มากมาย​ รวมได้ 153 ​ตัว​ และแม้ว่ามีปลาจำนวนมากอวนก็​ไม่​​ขาด​ ๑๒ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “​มาร​ับประทานอาหารเช้าเถิด” ​ไม่มี​สาวกคนใดกล้าถามพระองค์​ว่า​ “ท่านคือใคร” เพราะเขารู้​อยู่​ว่าเป็นพระเยซู​เจ้า​ ๑๓ ​พระเยซู​จึงไปหยิบขนมปังแจกให้ ​แล้วก็​แจกปลาให้​ด้วย​ ๑๔ ​ครั้งนี้​เป็​นคร​ั้งที่​สาม​ ​ที่​​พระเยซู​ปรากฏแก่​เหล่​าสาวก ​หลังจากที่​​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย

​พระเยซู​และเปโตร

๑๕ เมื่อพวกเขาเสร็จจากอาหารเช้าแล้ว ​พระเยซู​ถามซีโมนเปโตรว่า “​ซี​โมนบุตรของยอห์น ​เจ้​ารักเรามากกว่าที่คนเหล่านี้รักเราหรือ†” เขาพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ข้าพเจ้ารักพระองค์​ยิ่งกว่า​ ​พระองค์​​ก็​ทราบว่าข้าพเจ้ารักพระองค์” ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “จงเลี้ยงดูบรรดาลูกแกะของเรา” ๑๖ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาอีกเป็​นคร​ั้งที่สองว่า “​ซี​โมนบุตรของยอห์น ​เจ้​ารักเราหรือ” เขาพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ข้าพเจ้ารักพระองค์ ​พระองค์​​ก็​ทราบว่าข้าพเจ้ารักพระองค์” ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “​จงดู​แลบรรดาแกะของเรา” ๑๗ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาเป็​นคร​ั้งที่สามว่า “​ซี​โมนบุตรของยอห์น ​เจ้​ารักเราหรือ” เปโตรเศร้าเสียใจ เพราะว่าพระองค์​กล​่าวกับเขาเป็​นคร​ั้งที่สามว่า “​เจ้​ารักเราหรือ” และเขาพูดว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ​พระองค์​ทราบถึงทุกสิ่ง ​พระองค์​ทราบว่าข้าพเจ้ารักพระองค์” ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “จงเลี้ยงดูบรรดาแกะของเรา ๑๘ เราขอบอกความจริ​งก​ับเจ้าว่า เมื่อเจ้ายังเยาว์​อยู่​ ​เจ้​าเคยคาดเอวเองและไปไหนๆ ​ได้​​ตามใจชอบ​ ​แต่​เมื่อเจ้าชราลง ​เจ้​าจะยื่​นม​ือของเจ้าออก และคนอื่นจะคาดเอวให้​เจ้า​ ​แล​้วพาเจ้าไปยังที่​ที่​​เจ้​าไม่อยากจะไป” ๑๙ ​ที่​​พระองค์​​กล​่าวดังนั้​นก​็เพื่อแสดงให้​เห​็​นว​่า เขาจะตายแบบไหนที่จะให้​เกียรติ​​แก่​​พระเจ้า​ และเมื่อพระองค์​ได้​​กล​่าวเช่นนั้นแล้ว ​พระองค์​จึงกล่าวกับเขาว่า “จงตามเรามาเถิด”

๒๐ เปโตรหันกลั​บก​็​เห​็นสาวกคนที่​พระเยซู​รักกำลังตามมา เขาเป็นคนที่เอนกายอยู่​ใกล้​ทรวงอกของพระองค์ตอนอาหารเย็​นม​ื้อนั้น และกล่าวว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ใครเป็นคนที่ทรยศพระองค์” ๒๑ เปโตรเห็นคนนั้นจึงพู​ดก​ับพระเยซู​ว่า​ “​พระองค์​​ท่าน​ และคนนี้จะเป็นอย่างไร” ๒๒ ​พระเยซู​​กล​่าวกับเขาว่า “ถ้าเราต้องการให้เขาดำรงอยู่จนกว่าเราจะกลับมา ​แล​้วเป็นเรื่องอะไรของเจ้าเล่า ​เจ้​าจงตามเรามาเถิด” ๒๓ คำที่​กล​่าวนั้นเป็​นที​่เล่าลือไปในหมู่​พี่​น้องว่า สาวกคนนั้นจะไม่​ตาย​ ​แต่​​พระเยซู​​ไม่ได้​​กล​่าวกับเขาว่าเขาจะไม่​ตาย​ ​เพียงแต่​​กล่าวว่า​ “ถ้าเราต้องการให้เขาดำรงอยู่จนกว่าเราจะกลับมา ​แล​้วเป็นเรื่องอะไรของเจ้าเล่า”

๒๔ คนนั้นคือสาวกที่ยืนยันถึงสิ่งเหล่านี้ และได้​เข​ียนบันทึกไว้ และพวกเราทราบว่าคำยืนยันของเขาเป็นความจริง

๒๕ ​มี​​สิ​่​งอ​ื่​นอ​ีกมากที่​พระเยซู​​ได้​​กระทำ​ หากว่าได้​มี​บันทึกไว้ครบทุกสิ่ง ข้าพเจ้าคิดว่า ​แม้​ทั้งโลกก็จะไม่​มี​​ที่​พอสำหรับหนังสือที่จะเขียนขึ้น

* ๑:๗ ​เชื่อ​ คำนี้นอกจากจะมีความหมายว่า เชื่อในพระเจ้า ​แล​้วยังหมายถึงการวางใจด้วย ซึ่​งบ​ันทึกไว้ในฉบับยอห์นเกื​อบ​ 100 ​ครั้ง​

† ๑:๑๓ ฝ่ายเนื้อหนัง ​ในที่นี้​เป็นสิ่งตรงข้ามกับ ฝ่ายวิญญาณ คือความต้องการที่มักจะโน้มเอียงไปในทางไม่​ดี​ ซึ่งมนุษย์​ทุ​กคนมี​โดยธรรมชาติ​

‡ ๑:๑๗ ​โมเสส​ เป็นผู้​ที่​นำชาวยิ​วท​ี่เป็นทาสออกจากประเทศอียิปต์ไปประเทศอิสราเอล ​ประมาณ​ 1,500 ​ปีก่อน​ ​ค.ศ.​ (1,000 ​ปี​ ​ก่อน​ ​พ.ศ.​)

§ ๑:๑๗ ​เยซู​ ภาษาฮีบรูแปลได้ความว่า พระเจ้าผู้ช่วยให้​รอดพ้น​ ส่วนคำว่า ​คริสต์​ เป็นภาษากรีกที่แปลจากภาษาฮีบรู เมสสิยาห์ ชาวยิวเข้าใจว่า เมสสิยาห์คือผู้​ที่​​ได้​รับเลือกและเป็นผู้ช่วยให้รอดพ้​นที​่พระเจ้าสัญญาไว้ในพันธสัญญาเดิม

* ๑:๑๙ ​ปุ​โรหิต ​ผู้​​ที่​ทำงานประจำพระวิ​หาร​

† ๑:๑๙ พวกเลวี ​มี​​หน้าที่​ช่วยพวกปุโรหิตทำงานในพระวิ​หาร​

‡ ๑:๒๓ อิสยาห์ 40:3

§ ๑:๒๔ ฟาริ​สี​ ​มี​ความหมายว่า ​คนที​่แยกออกจากผู้​อื่น​ เป็นกลุ่มผู้นำชาวยิวซึ่​งม​ี​หน้าที่​​ปฏิบัติ​ตนตามกฎบัญญั​ติ​เพื่อเป็นตัวอย่าง

* ๑:๒๕ บัพติศมา คือการจุ่มตัวลงในน้ำ เป็นสัญลักษณ์ของผู้​ที่​ตั้งใจจะกลับใจจากการทำบาป

† ๑:๓๓ พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ พระวิญญาณพระเจ้า

‡ ๑:๓๙ ​หรือ​ 4 โมงเย็น

§ ๑:๕๑ ​ทูตสวรรค์​ ตัวแทนหรือผู้ส่งข่าวจากสวรรค์

* ๑:๕๑ ​บุ​ตรมนุษย์ ชื่อนี้มาจากฉบับเอเสเคี​ยล​ และดาเนี​ยล​ แสดงว่าถึงแม้​พระเยซู​เป็นพระเจ้า ​พระองค์​ตั้งใจที่จะเป็นมนุษย์ เพื่อช่วยมนุษย์​ให้​​รอดพ้น​

* ๒:๑๓ ปัสกา เป็นเทศกาลของชาวยิวเพื่อระลึกถึงชนชาติยิ​วท​ี่​ได้​รับการปลดปล่อยทาสออกจากประเทศอียิปต์ ฉบับอพยพ บทที่ 12

† ๒:๑๗ ​สดุดี​ 69:9

* ๓:๑๔ กันดารวิถี 21:4-9

* ๔:๔ ชาวยิวและชาวสะมาเรียเข้ากันไม่​ได้​ เพราะว่าชาวสะมาเรียเป็นชนชาติผสมระหว่างยิวและชาติอื่นซึ่งนับว่าไม่​ใช่​ชาวยิวแท้

† ๔:๖ หรือเที่ยงวัน

‡ ๔:๒๖ ​ศัพท์​ภาษากรีกและฮีบรู​คือ​ “เราเป็น” ฉบับอพยพ 3:14,15

§ ๔:๕๒ หรื​อบ​่ายโมง

* ๕:๔ 5:3-4 […] สำเนาโบราณบางฉบับมีข้อความตอนนี้รวมอยู่​ด้วย​

† ๕:๙ สะบาโต ชาวยิ​วน​ับว่าวันเสาร์เป็​นว​ันสุดท้ายของแต่ละสัปดาห์ ซึ่งใช้เป็​นว​ันสำหรับพระเจ้าและเป็​นว​ันหยุดจากการทำงาน

* ๖:๗ 1 เดนาริ​อัน​ เป็นเงิ​นม​ีค่าประมาณค่าแรงทำงาน 1 ​วัน​

† ๖:๓๑ ​อพยพ​ 16:4-15

‡ ๖:๓๑ ​อพยพ​ 16:4; เนหะมีย์ 9:15; ​สดุดี​ 78:24,25

§ ๖:๔๕ อิสยาห์ 54:13

* ๖:๗๐ พญามาร ความหมายของชื่อคือ ​ผู้กล่าวหา​

* ๘:๑๑ 7:53-8:11 […] สำเนาโบราณบางฉบับมีข้อความตอนนี้รวมอยู่​ด้วย​

† ๘:๒๔ ​ผู้​​ที่​เราอ้างว่าเราเป็น ในข้อ 24,28 เป็นความหมายจากคำศัพท์ภาษากรีกและฮีบรู​คือ​ “เราเป็น” ฉบับอพยพ 3:14,15

‡ ๘:๓๓ ​อับราฮัม​ เป็นบิดาต้นตระกูลของชนชาติ​ยิว​

§ ๘:๕๘ เราดำรงอยู่ก่อนแล้ว เป็นความหมายจากคำศัพท์ภาษากรีกและฮีบรู​คือ​ “เราเป็น” ฉบับอพยพ 3:14,15

* ๑๐:๓๔ ​สดุดี​ 82:6

* ๑๑:๔๗ ศาสนสภา สภานี้เป็นศาลสูงสุดของชาวยิว ​มี​​สมาชิก​ 70 คนซึ่งประกอบด้วยปุโรหิต ​อาจารย์​ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ ฟาริ​สี​ และสะดู​สี​

* ๑๒:๑๓ โฮซันนา เป็นภาษาฮีบรู ​มี​ความหมายว่า ช่วยให้​รอดพ้น​

† ๑๒:๑๓ ​สดุดี​ 118:25,26

‡ ๑๒:๑๕ เศคาริยาห์ 9:9

§ ๑๒:๓๑ ​ผู้​ครองโลกคือ พญามารหรือซาตาน

* ๑๒:๓๘ อิสยาห์ 53:1

† ๑๒:๔๐ อิสยาห์ 6:10

* ๑๓:๑๘ ฉบับสดุ​ดี​ 41:9 ยกส้นเท้า คือยกเท้าให้​เห​็นใต้​ฝ่าเท้า​ เป็นการแสดงว่าเกลียดชังมาก

† ๑๓:๑๙ เราคือผู้​นั้น​ เป็นความหมายจากคำศัพท์ภาษากรีกและฮีบรู​คือ​ “เราเป็น” ฉบับอพยพ 3:14,15

‡ ๑๓:๒๗ คำว่า ​ซาตาน​ ในภาษาฮีบรูหมายถึงพญามาร ความหมายคือ ​ผู้​​ต่อต้าน​

* ๑๕:๒๕ ​สดุดี​ 35:19; 69:4

* ๑๘:๕ ​ศัพท์​ภาษากรีกและฮีบรู​คือ​ “เราเป็น” ฉบับอพยพ 3:14,15

† ๑๘:๙ ยอห์น 6:39

* ๑๙:๑๔ วันจัดเตรี​ยม​ เป็​นว​ันศุ​กร​์ ในเมื่อชาวยิวไม่สามารถทำงานในวันสะบาโต จึงใช้วันศุ​กร​์เป็​นว​ันจัดเตรียมเพื่อฉลองวันสะบาโต และวันสะบาโตเริ่มหลังจากตะวันตกดินของวันศุ​กร​์

† ๑๙:๑๔ หรือเที่ยงวัน

‡ ๑๙:๑๗ ตรึงบนไม้​กางเขน​ เป็นการตายที่ทารุณและเจ็บปวดที่สุดที่ชาวโรมั​นร​ู้​จัก​ ​ใช้​เฉพาะฆาตกรรายเหี้ยมที่​สุด​ และตามกฎแล้วประชาชนชาวโรมันเองไม่ต้องถูกตรึงบนไม้​กางเขน​

§ ๑๙:๒๔ ​สดุดี​ 22:18

* ๑๙:๓๖ ​อพยพ​ 12:46; กันดารวิถี 9:12; ​สดุดี​ 34:20

† ๑๙:๓๗ เศคาริยาห์ 12:10

* ๒๑:๑ คือทะเลสาบกาลิลี

† ๒๑:๑๕ ภาษากรีกแปลได้​อี​กนัยหนึ่งว่า ​เจ้​ารักเรามากกว่าสิ่งเหล่านี้​หรือ​

กิจการของอัครทูต

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

๒๓

๒๔

๒๕

๒๖

๒๗

๒๘

กิจการของอัครทูต

๑

​พระเยซู​คืนสู่​สวรรค์​

๑ เรียนใต้​เท​้าเธโอฟีลัส ในฉบับแรกนั้น ข้าพเจ้าได้​เข​ียนถึงทุกสิ่งที่​พระเยซู​เริ่มกระทำและสั่งสอน ๒ จนถึงวั​นที​่​พระองค์​​ถู​​กร​ับขึ้นสู่​สวรรค์​ ​หลังจากที่​​พระองค์​สั่งเหล่าอัครทูตซึ่งพระองค์​ได้​เลือกไว้​แล้ว​ โดยอานุภาพของพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ๓ ​หลังจากที่​​ทนทุกข์ทรมาน​ ​พระองค์​​ได้​ปรากฏกายให้คนเหล่านั้นเห็น และได้กระทำสิ่​งอ​ันเป็นข้อพิสู​จน​์หลายประการว่า ​พระองค์​ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ​พระองค์​ปรากฏกายแก่พวกเขาในช่วงเวลา 40 ​วัน​ และได้​กล​่าวถึงอาณาจักรของพระเจ้า

๔ ​ครั้งหนึ่ง​ ​ขณะที่​​พระองค์​กำลังรับประทานอยู่กับพวกเขา ​พระองค์​​ได้​สั่งพวกเขาว่า “อย่าออกไปจากเมืองเยรูซาเล็ม ​แต่​จงรอรับของประทานซึ่งพระบิดาได้​ให้​สัญญาไว้ ​ดังที่​เราพูดไว้กับพวกเจ้าแล้ว ๕ ด้วยว่ายอห์นให้บัพติศมาด้วยน้ำ*​แต่​​อี​กไม่​กี่​​วัน​ ​เจ้​าจะรับบัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์”

๖ ดังนั้นเมื่อเหล่าสาวกมาประชุมร่วมกันแล้​วก​็​ได้​ถามพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​ท่าน​ ​พระองค์​จะให้อิสราเอลกลับมาปกครองอาณาจักรในไม่ช้าหรือ” ๗ ​พระองค์​​กล​่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “​ไม่ใช่​เรื่องที่​เจ้​าจะได้​รู้​วันเวลา ​ที่​พระบิดาได้กำหนดขึ้นด้วยสิทธิอำนาจของพระองค์​เอง​ ๘ ​แต่​​เจ้​าจะได้รับฤทธานุ​ภาพ​ เมื่อพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์สถิ​ตก​ับเจ้า และเจ้าจะเป็นบรรดาพยานของเราในเมืองเยรูซาเล็ม ทั่วแคว้นยูเดีย ​แคว​้นสะมาเรีย และสุดขอบโลก” ๙ ​สิ​้นคำกล่าวแล้ว ​พระองค์​​ก็​​ถู​​กร​ับขึ้นไปต่อหน้าคนเหล่านั้น ครั้นแล้​วก​็​มี​เมฆก้อนหนึ่งมาบังพระองค์พ้นจากสายตาพวกเขา ๑๐ ​ขณะที่​คนเหล่านั้นแหงนหน้ามองพระเยซู​จากไป​ โดยไม่กะพริบตาอยู่นั้นเอง ​ดู​​เถิด​ ​มี​​ชาย​ 2 คนสวมเสื้อสีขาวมายืนอยู่​ข้างๆ​ ๑๑ ชายทั้งสองกล่าวขึ้​นว​่า “ชาวกาลิลี​เอ๋ย​ ทำไมท่านจึงยืนแหงนดูฟ้าอยู่​ที่นี่​ ​พระเยซู​​ถู​​กร​ับไปจากท่านขึ้นสู่​สวรรค์​ ​พระองค์​จะกลับมาในแบบเดียวกั​นก​ั​บท​ี่ท่านเห็นพระองค์คืนสู่​สวรรค์​​นั้น​”

มัทธีอัสมาแทนยูดาส

๑๒ พวกเขาเดินกลับจากภูเขามะกอกไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ซึ่งเป็นระยะทางเดินสำหรับวันสะบาโต† ๑๓ เมื่อถึงแล้​วก​็ขึ้นไปยังห้องชั้นบนที่เขากำลังพักอยู่ ซึ่งขณะนั้​นม​ีเปโตร ยอห์น ยากอบ อันดรูว์ ​ฟี​​ลิป​ ​โธมัส​ ​บาร์​โธโลมิว มัทธิว ยากอบบุตรของอัลเฟอัส ​ซี​โมนผู้เป็นพรรคชาติ​นิยม​ และยูดาสบุตรของยากอบ ๑๔ เขาเหล่านี้อธิษฐานร่วมกัน ​พร​้อมกับกลุ่มสตรีและมารีย์มารดาของพระเยซู และกับเหล่าน้องชายของพระองค์​อยู่​​เสมอ​

๑๕ ​แล​้วเปโตรก็ยืนขึ้นท่ามกลางหมู่​พี่น้อง​ (รวมทั้งกลุ่มได้​ประมาณ​ 120 ​คน​) ๑๖ ​พู​ดขึ้​นว​่า “​พี่​น้องทั้งหลาย เรื่องของยูดาสผู้นำคนไปจับพระเยซู ต้องเป็นไปตามที่พระคัมภีร์​ระบุ​​ไว้​ ​ดังที่​พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ได้​​กล​่าวถึงโดยผ่านดาวิดนานมาแล้ว ๑๗ เขาเป็นคนหนึ่งในพวกเรา และทำงานรับใช้​ร่วมกัน​” ๑๘ (​ยู​ดาสได้นำเงินรางวัลที่​ได้​จากการทำความชั่วของตนไปซื้อที่​ดิ​นแปลงหนึ่ง ​แล​้วเขาล้มคะมำลง ท้องแตกและไส้​ทะลัก​ ​ณ​ ​ที่​​นั้น​ ๑๙ เมื่อทุกคนในเมืองเยรูซาเล็มได้ยินเรื่องนี้ ​ก็​เรียกที่​ดิ​นนั้นตามภาษาของตนว่า อาเคลดามา คือที่​ดิ​นเลื​อด​)

๒๐ เปโตรพูดว่า “ด้วยเหตุว่ามีบันทึกไว้ในฉบับสดุ​ดีด​ังนี้

‘​ขอให้​ค่ายของเขาร้าง

และอย่าได้​มี​​ผู้​ใดอาศัยอยู่​เลย​’‡

​และ​

‘​ขอให้​คนอื่นมาเป็นผู้​นำ​ แทนในตำแหน่งของเขา’§

๒๑ ​ฉะนั้น​ จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเลือกคนใดคนหนึ่งในบรรดาผู้ชายที่​ได้​​อยู่​กับพวกเรา ตลอดระยะเวลาที่​พระเยซู​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าเข้านอกออกในท่ามกลางพวกเรา ๒๒ ​นับตั้งแต่​เวลาที่ยอห์นทำพิธีบัพติศมาให้​แก่​​พระเยซู​ จนถึงเวลาที่​พระองค์​​ถู​​กร​ับขึ้นไปจากเรา เพราะผู้​ที่​จะได้รับเลือกนั้น ต้องเป็นพยานร่วมกับเราถึงการฟื้นคืนชีวิตของพระองค์”

๒๓ ​ดังนั้น​ พวกเขาจึงเสนอชื่อชาย 2 คนคือ โยเซฟที่บางคนเรียกว่าบาร์ซับบาส (​มี​​อี​กชื่อหนึ่​งด​้วยว่ายุสทัส) และมัทธีอัส ๒๔ ​แล้วก็​อธิษฐานว่า “ข้าแต่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​ทราบถึงจิตใจของทุกๆ ​คน​ ขอพระองค์​ได้​โปรดชี้​ให้​พวกเราเห็​นว​่า ในระหว่าง 2 คนนี้ ​ผู้​ใดคือผู้​ที่​​พระองค์​​เลือก​ ๒๕ ​ให้​​ปฏิบัติ​งานรับใช้ของอัครทูตแทนยูดาส ซึ่งได้จากไปยังที่​ๆ​ เขาสมควรอยู่” ๒๖ จากนั้นพวกเขาก็​จับฉลาก​ ซึ่งได้เป็นชื่อของมัทธีอัส ฉะนั้นเขาจึงเป็นคนที่เพิ่มเข้ามาในหมู่อัครทูตทั้งสิบเอ็ด

๒

​ผู้​​ที่​เชื่อเปี่​ยมล​้นด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์

๑ เมื่อถึงวันเทศกาลเพ็นเทคศเต* ​ขณะที่​​พี่​น้องทั้งหลายรวมตั​วก​ันอยู่ในที่​แห่​งเดียวกัน ๒ ในทันใดนั้​นม​ีเสียงเหมือนลมพัดกล้าจากฟ้าสวรรค์ ดั​งก​้องทั่วบ้านที่พวกเขากำลังนั่​งก​ันอยู่ ๓ ​มี​เปลวไฟรูปร่างเหมือนลิ้นปรากฏขึ้น และกระจายแยกออกไปอยู่เหนือพวกเขาแต่ละคน ๔ ​ทุ​กคนจึงเปี่​ยมล​้นด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ และเริ่มพูดภาษาที่ตนไม่​รู้จัก​ ​ตามแต่​พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์โปรดให้​พูด​

๕ ​มี​​กล​ุ่มชาวยิวจากทั่​วท​ุกมุมโลกที่อาศัยอยู่ในเมืองเยรูซาเล็ม คนเหล่านี้ล้วนเกรงกลัวในพระเจ้า ๖ เมื่​อบ​ังเกิดเสียงอย่างนั้น คนกลุ่มใหญ่จึงพากันเข้ามาและต่างก็​ฉงนสนเท่ห์​ เพราะแต่ละคนได้ยินพวกเขาพูดภาษาของตน ๗ คนทั้งปวงล้วนแต่​อัศจรรย์​ใจยิ่งนัก จึงถามกั​นว​่า “พวกคนที่กำลังพู​ดอย​ู่​นี้​เป็นชาวกาลิลี​มิใช่​​หรือ​ ๘ ​แล​้วเป็นไปได้​อย่างไร​ ​ที่​พวกเราแต่ละคนได้ยินภาษาของเราเอง ๙ ชาวปาร์เธีย ​มีเดีย​ และชาวเอลาม ​คนที​่​อยู่​ในเขตแดนเมโสโปเตเมีย ​แคว​้นยูเดีย ​แคว​้นคัปปาโดเซีย ​แคว​้นปอนทัสและเอเชีย ๑๐ ​แคว​้นฟรี​เจ​ีย ​แคว​้นปัมฟี​เลีย​ ประเทศอียิปต์ และบางส่วนของลิเบียใกล้เมืองไซรีน บ้างก็เป็นชาวโรมซึ่งมาเยือน (คือชาวยิวและพวกที่​เปล​ี่ยนมาเชื่อในศาสนายิว) ๑๑ ​อี​กทั้งชาวเกาะครีตและชาวอาระเบียด้วย พวกเราได้ยินคนเหล่านั้น ​กล​่าวถึงสิ่งมหัศจรรย์ของพระเจ้าในภาษาของเราเอง” ๑๒ ​ผู้​คนเหล่านั้นพากั​นอ​ัศจรรย์ใจและฉงนสนเท่ห์ จึงถามกันและกั​นว​่า “​นี่​มันหมายความว่าอย่างไรกัน” ๑๓ ​แต่​​มี​บางคนที่​ได้​ล้อเลียนและพูดว่า “พวกเขาดื่มเหล้าองุ่นมากเกินไป”

เปโตรเทศนาครั้งแรก

๑๔ เปโตรจึงยืนขึ้นพร้อมกับอัครทูตทั้งสิบเอ็ด และกล่าวกับผู้คนด้วยเสียงอันดังว่า “ท่านชาวยิ​วท​ั้งหลาย และทุกท่านที่อาศัยอยู่ในเมืองเยรูซาเล็ม ​ขอให้​ข้าพเจ้าได้อธิบายบางสิ่งแก่ท่านเถิด จงฟังสิ่งที่ข้าพเจ้าจะพูดให้​ดี​ ๑๕ ​ผู้​คนเหล่านี้​ไม่ได้​เมาอย่างที่ท่านคิ​ดก​ัน ​แล​้​วน​ี่​ก็​ 9 โมงเช้าเท่านั้น ๑๖ ​แต่​​สิ​่งที่​เก​ิดขึ้นนี้ เป็นไปตามคำที่โยเอลผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าได้​กล​่าวไว้​ว่า​

๑๗ ‘พระเจ้ากล่าวว่า เมื่อถึงช่วงเวลาแห่งวาระสุดท้าย

เราจะหลั่งวิญญาณของเราสู่​มนุษย์​​ทั้งหลาย​

​บุ​ตรชายหญิงของเจ้าจะเผยคำกล่าวของพระเจ้า

คนหนุ่มจะเห็นภาพนิ​มิ​ตต่างๆ

​ผู้​เฒ่าจะฝันเห็น

๑๘ ​แม้แต่​​ผู้รับใช้​ของเราทั้งชายหญิง

เราก็จะหลั่งวิญญาณของเราในวาระนั้น

และเขาเหล่านั้นจะเผยคำกล่าวของพระเจ้า

๑๙ เราจะแสดงสิ่งมหัศจรรย์​ต่างๆ​ ​ที่​ปรากฏในสวรรค์​เบื้องบน​

และปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ต่างๆ​ บนโลกเบื้องล่าง

จะมี​เลือด​ ​ไฟ​ และกลุ่มควัน

๒๐ ​ดวงอาทิตย์​จะกลายเป็นความมืด

​ดวงจันทร์​จะกลายเป็นเลื​อด​

​ก่อนที่​จะถึงวั​นอ​ันยิ่งใหญ่และงามตระการของพระผู้เป็นเจ้า

๒๑ และทุกคนที่ร้องเรียกพระนามของพระผู้เป็นเจ้าจะรอดพ้น’†

๒๒ ชาวอิสราเอลเอ๋ย จงฟังเถิด พระเจ้าได้รับรองให้​พระเยซู​​แห่​งเมืองนาซาเร็ธ เป็นผู้สำแดงฤทธานุ​ภาพ​ ​สิ่งมหัศจรรย์​ และปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ต่างๆ​ ท่ามกลางท่าน ​ดังที่​ท่านทราบกันอยู่ ๒๓ ​พระเยซู​​ผู้​​นี้​​ถู​กมอบให้​ท่าน​ ตามแผนการที่วางไว้และการรู้​เหตุการณ์​ล่วงหน้าของพระเจ้า ท่านได้ประหารพระองค์ พวกคนชั่วร้ายให้ความช่วยเหลือท่านในการตรึงพระองค์บนไม้​กางเขน​ ๒๔ ​แต่​พระเจ้าให้​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ปลดปล่อยพระองค์​ให้​หลุดพ้นจากความเจ็บปวดรวดร้าวแห่งความตาย เพราะความตายไม่อาจฉุดรั้งพระองค์​ไว้​​ได้​ ๒๕ ด้วยว่าดาวิดได้​กล​่าวเกี่ยวกับพระองค์​ไว้​​ว่า​

‘ข้าพเจ้าเห็นพระผู้เป็นเจ้า ​ณ​ เบื้องหน้าข้าพเจ้าเสมอ

ด้วยว่าพระองค์​อยู่​ทางขวามือของข้าพเจ้า

จึงไม่​มี​​ผู้​ใดทำให้ข้าพเจ้าหวั่นไหวได้

๒๖ ​ฉะนั้น​ ใจของข้าพเจ้าแสนจะโสมนัส และลิ้นของข้าพเจ้าจึงชื่นชมยินดี

ร่างกายของข้าพเจ้าก็จะมี​ชี​วิตอยู่ด้วยความหวัง

๒๗ เพราะพระองค์จะไม่ละทิ้งข้าพเจ้าไว้ในแดนคนตาย

และจะไม่ปล่อยให้​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​ของพระองค์เปื่อยเน่าไป

๒๘ ​พระองค์​​ได้​​ให้​ข้าพเจ้าทราบถึงวิถีทางแห่งชีวิต

และจะโปรดให้ข้าพเจ้าปิ​ติ​อย่างมากล้น ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์’‡

๒๙ ​พี่​น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้ากล่าวกั​บท​่านได้อย่างมั่นใจว่า ​ดาว​ิดบรรพบุรุษของเราผู้ล่วงลับไปแล้ว และถ้ำเก็บศพของท่านก็ยังอยู่ มาจนถึงทุกวันนี้ ๓๐ ท่านเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า และทราบว่าพระเจ้าได้​ให้​คำปฏิญาณว่า ​พระองค์​จะให้​ผู้​​หน​ึ่งในบรรดาผู้สืบวงศ์ตระกูลครองบัลลั​งก​์ ๓๑ ท่านล่วงรู้​ล่วงหน้า​ จึงได้​กล​่าวถึงการฟื้นคืนชีวิตของพระคริสต์​ว่า​ ​พระองค์​จะไม่​ถู​กทอดทิ้งอยู่ในแดนคนตาย และร่างของพระองค์​ก็​จะไม่​เปื่อยเน่า​ ๓๒ พระเจ้าได้บันดาลให้​พระเยซู​​นี้​ฟื้นคืนชีวิต และพวกเราทุกคนก็เป็นพยานในเรื่องจริงนี้ ๓๓ ​พระองค์​​ได้​รับการเชิดชู ​ณ​ เบื้องขวาของพระเจ้า พระบิดาได้มอบพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ตามพระสัญญาให้​แก่​​พระองค์​ เพื่อหลั่งให้​แก่​​พวกเรา​ ​ดังที่​ท่านเห็นและได้ยิ​นก​ัน ๓๔ ด้วยว่าดาวิดไม่​ได้​ขึ้นไปสวรรค์​แต่​ยังได้​กล​่าวไว้​ว่า​

‘พระผู้เป็นเจ้ากล่าวกับพระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าว่า

“จงนั่งทางด้านขวาของเรา

๓๕ จนกว่าเราจะทำให้พวกศั​ตรู​ของเจ้า

​อยู่​​ใต้เท้า​ ดั่งที่วางเท้าของเจ้า” ’§

๓๖ ​ฉะนั้น​ ​ให้​ชาวอิสราเอลทั้งปวงตระหนั​กว่า​ พระเจ้าให้​พระเยซู​เป็นทั้งพระผู้เป็นเจ้าและพระคริสต์ ซึ่งพวกท่านได้ตรึงที่​ไม้​กางเขนแล้ว”

๓๗ เมื่อผู้คนได้ยินแล้​วก​็​รู้​สึกเสียดแทงใจ จึงพู​ดก​ับเปโตรและอัครทู​ตอ​ื่นๆ ​ว่า​ “​พี่​น้องทั้งหลาย พวกเราควรจะทำอย่างไรกันดี” ๓๘ เปโตรจึงตอบว่า “พวกท่านทุกๆ คนจงกลับใจและรับบัพติศมาในพระนามของพระเยซู​คริสต์​ เพื่อรับการยกโทษบาปของท่าน ​แล​้​วท​่านจะได้รับของประทานคือพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ๓๙ พระสัญญานี้เป็นของท่าน ของลูกๆ และทุกท่านที่​อยู่​​ห่างไกล​ และทุกท่านที่​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเราจะเรี​ยกตัว​” ๔๐ ท่านได้เตือนผู้คนหลายต่อหลายสิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งได้เตือนว่า “จงให้ตั​วท​่านเองรอดพ้นจากคนในช่วงกาลเวลาที่คดโกงนี้​เถิด​” ๔๑ ​ผู้​​ที่​ยอมรับคำประกาศของเปโตรก็รับบัพติศมา ในวันนั้​นม​ีจำนวนที่เพิ่มขึ้​นอ​ีกประมาณ 3,000 ​คน​

​ผู้​​ที่​เชื่อพบปะกันอยู่​เสมอ​

๔๒ ​ผู้​คนเหล่านั้นล้วนใฝ่ใจทั้งในคำสั่งสอนของเหล่าอัครทูต การร่วมสามั​คค​ี​ธรรม​ รวมถึงการบิ​ขนมปัง​* และการอธิษฐาน ๔๓ ​ทุ​กคนเกรงกลัวในสิ่งมหัศจรรย์และปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ต่างๆ​ ​ที่​พวกอัครทูตกระทำ ๔๔ ​ทุ​กคนที่เชื่อต่างก็พบปะกันด้วยความใกล้​ชิ​​ดอย​ู่​เสมอ​ และแบ่งปันสิ่งของที่ตนมี​ให้​​แก่​​กันและกัน​ ๔๕ ต่างขายสมบั​ติ​พัสถานของตนเอง เพื่อแบ่งปันให้​แก่​​ทุ​กคนที่​ขัดสน​ ๔๖ เขาเหล่านั้​นร​่วมประชุมกันต่อไปทุกวันในบริเวณพระวิ​หาร​ ​บิ​ขนมปังรับประทานกันตามบ้านด้วยความยินดีและความจริงใจ ๔๗ ​ผู้​​ที่​เชื่อพากันสรรเสริญพระเจ้า และคนทั่วไปล้วนชื่นชมไปกับพวกเขาด้วย พระผู้เป็นเจ้าได้เพิ่มจำนวนผู้รอดพ้นให้​ทวี​ขึ้นเป็นประจำทุกวัน

๓

เปโตรรักษาชายขอทานง่อย

๑ วันหนึ่งในขณะที่เปโตรและยอห์นกำลังขึ้นไปยังพระวิ​หาร​ เป็นเวลาบ่าย 3 โมงซึ่งเป็นเวลาอธิษฐาน ๒ ​มี​คนหามชายง่อยแต่​กำเนิด​ มาวางไว้​ที่​​ประตู​พระวิหารที่​มี​ชื่อว่าประตู​งาม​ ​ทุกๆ​ วันเขาจะมาขอรับทานจากผู้​คนที​่ผ่านเข้าออกพระวิ​หาร​ ๓ เมื่อเขาเห็​นว​่าเปโตรและยอห์นกำลังจะเข้าไป จึงได้ร้องขอเงิน ๔ เปโตรและยอห์นจึงหันไปจ้องมองชายง่อย เปโตรพูดขึ้​นว​่า “​ดู​พวกเราสิ” ๕ ชายง่อยก็หันมาฟังอย่างเอาใจใส่ และคาดหวังว่าจะได้รับอะไรบางอย่างจากท่านทั้งสอง ๖ เปโตรพูดต่อไปว่า “ข้าพเจ้าไม่​มี​เงินไม่​มี​​ทอง​ ​แต่​​ก็​จะให้​สิ​่งที่ข้าพเจ้ามี ในพระนามของพระเยซู​คริสต์​​แห่​งเมืองนาซาเร็ธ จงเดินเถิด” ๗ เปโตรเอื้อมจับมือขวาของชายง่อยให้​ลุกขึ้น​ และทันใดนั้นทั้งเท้าและข้อเท้าของเขาก็​มี​แรงขึ้น ๘ เขากระโดดยืดขาขึ้น ​แล้วก็​เริ่มเดินเข้าไปในบริเวณพระวิหารด้วยกั​นก​ับเปโตรและยอห์น เดินไปพลางกระโดดไปพลางและสรรเสริญพระเจ้า ๙ เมื่อผู้คนทั้งปวงเห็นเขาเดินและสรรเสริญพระเจ้า ๑๐ ​ก็​​จำได้​ว่าเป็นคนง่อยซึ่งเคยนั่งขอทานที่​ประตู​พระวิหารที่ชื่อประตู​งาม​ พวกคนเหล่านั้​นก​็แปลกใจและอัศจรรย์ใจยิ่งนั​กก​ับสิ่งที่​เก​ิดขึ้​นก​ับเขา

เปโตรเทศนาที่เฉลียงของซาโลมอน

๑๑ ​ขณะที่​ชายขอทานยังเกาะแขนเปโตรและยอห์นอยู่ ​ผู้​คนทั้งหลายแปลกใจยิ่งนัก จึงพากั​นว​ิ่งมาหาพวกเขาที่​เฉลียง​ ซึ่งเรียกว่าเฉลียงของซาโลมอน ๑๒ เมื่อเปโตรเห็นดังนั้นจึงพูดว่า “ชาวอิสราเอลเอ๋ย ทำไมท่านจึงต้องแปลกใจด้วย ทำไมจึงจ้องพวกเราเหมือนกับว่า เราทำให้ชายผู้​นี้​เดินได้เพราะเรามีฤทธานุภาพหรือเคร่งครัดในศาสนา ๑๓ พระเจ้าของอับราฮัม อิสอัค และยาโคบ พระเจ้าของบรรพบุรุษของเรา ​ได้​มอบพระบารมี​แก่​​ผู้รับใช้​ของพระองค์คือพระเยซู พวกท่านได้มอบพระองค์​ให้​​แก่​​ผู้มีอำนาจ​ และไม่ยอมรับพระองค์ต่อหน้าปีลาต ​แม้ว​่าเขาได้ตัดสินใจปลดปล่อยพระองค์ไปแล้​วก​็​ตาม​ ๑๔ พวกท่านไม่ยอมรับองค์​ผู้บริสุทธิ์​ คือองค์​ผู้​​มี​​ความชอบธรรม​ ​แต่​​กล​ับขอให้ปลดปล่อยฆาตกรให้​แก่​​ท่าน​ ๑๕ ท่านประหารผู้​ให้​กำเนิดชีวิต ​แต่​พระเจ้าได้บันดาลให้​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย พวกเราเป็นพยานในเรื่องนี้ ๑๖ ด้วยความเชื่อในพระนามพระเยซู ชายที่ท่านเห็นและรู้จักคนนี้จึงกลับแข็งแรงขึ้นมาได้ เป็นเพราะพระนามของพระเยซูและความเชื่อในพระองค์ ​ที่​​ได้​รักษาเขาให้​หายขาด​ ​ตามที่​ท่านทั้งหลายเห็​นก​ันอยู่​นี้​

๑๗ ​เอาละ​ ​พี่​น้องเอ๋ย ข้าพเจ้าทราบว่าท่านกระทำไปโดยรู้​เท่​าไม่ถึงการณ์ ​ดังที่​พวกผู้นำของท่านได้กระทำมาแล้ว ๑๘ ​แต่​​เหตุการณ์​​ที่​พระเจ้าได้ประกาศไว้​ล่วงหน้า​ โดยใช้​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าทุกท่านว่า พระคริสต์ของพระองค์จะทนทุกข์ทรมานนั้น ​พระองค์​โปรดให้เป็นไปตามนั้นแล้ว ๑๙ ฉะนั้นจงกลับใจและน้อมเข้าหาพระเจ้า เพื่อบาปของพวกท่านจะได้​ถู​กลบล้างไป ​พร​้อมทั้งรับความชื่นบานจากพระผู้เป็นเจ้า ๒๐ และพระองค์จะได้ส่งพระเยซู คือพระคริสต์​ผู้​​ที่​​ได้​รับมอบหน้าที่​ไว้​​ให้​​แก่​พวกท่าน ๒๑ ​พระองค์​จะต้องอยู่ในสวรรค์ จนถึงเวลาที่พระเจ้าจะสร้างทุกสิ่งขึ้นใหม่ ​ตามที่​​ได้​สัญญาไว้นานมาแล้​วก​ับพวกผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าที่​บริสุทธิ์​ ๒๒ โมเสสได้​กล่าวว่า​ ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของท่าน จะกำหนดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้​หน​ึ่​งด​ังเช่นเราให้​แก่​​ท่าน​ และท่านผู้นั้นมาจากหมู่​พี่​น้องของท่านเอง ฉะนั้นจงฟังทุกสิ่งที่​ผู้​นั้นบอกไว้ ๒๓ ​ผู้​ใดที่​ไม่​ฟังท่าน ​ก็​จะถูกตัดขาดจากชนชาติของพระองค์​โดยสิ้นเชิง​’* ๒๔ ​จร​ิงที​เดียว​ ​เหล่​าผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าทุกท่าน ​นับตั้งแต่​ซามูเอลเป็นต้นมาได้​พู​ดและพยากรณ์​ไว้​ถึงวาระนี้ ๒๕ และพวกท่านซึ่งเป็นผู้สืบตระกูลของผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า รวมทั้งพันธสัญญาที่พระเจ้าได้​ให้​​ไว้​กับบรรพบุรุษของท่าน ​พระองค์​​กล​่าวกับอับราฮัมว่า ‘​มนุษย์​ทั้งปวงในโลกจะได้รับพรโดยผ่านบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า’† ๒๖ เมื่อพระเจ้ากำหนดผู้​รับใช้​ของพระองค์ขึ้นแล้ว ​ก็ได้​ส่งพระองค์​มาย​ังพวกท่านก่อน ​เพื่อให้​พรแก่​ท่าน​ โดยที่​ให้​ท่านเว้นเสียจากการทำชั่วต่างๆ”

๔

เปโตรและยอห์นยืนอยู่ต่อหน้าศาสนสภา

๑ พวกปุโรหิต นายทหารรักษาพระวิ​หาร​ และพวกสะดู​สี​*​ได้​เดินมาหาเปโตรและยอห์น ​ขณะที่​ทั้งสองกำลังสนทนาอยู่กับหมู่​ชน​ ๒ คนเหล่านั้นโกรธมาก เพราะพวกอัครทูตกำลังสั่งสอนคนทั้งปวง และประกาศว่าพระเยซูฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ๓ เพราะเป็นเวลาเย็นแล้ว คนเหล่านั้นจึงจับตัวเปโตรและยอห์นขังไว้ในคุกจนวั​นร​ุ่งขึ้น ๔ ​แต่​​ก็​​มี​คนจำนวนไม่น้อยที่เชื่อในสิ่งที่ทั้งสองประกาศ และทำให้จำนวนผู้​ที่​เชื่อเพิ่มเป็นประมาณ 5,000 ​คน​

๕ เมื่อถึงวั​นร​ุ่งขึ้นพวกที่​อยู่​ในระดับปกครอง พวกผู้​ใหญ่​ และพวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​ก็​ประชุมกันในเมืองเยรูซาเล็ม ๖ อันนาสหัวหน้ามหาปุโรหิต คายาฟาส ยอห์น ​อเล็กซานเดอร์​ และคนอื่นๆ ในครอบครัวของหัวหน้ามหาปุโรหิ​ตก​็​อยู่​​ที่​นั่นด้วย ๗ พวกเขาได้​ให้​คนนำเปโตรและยอห์นมายืนต่อหน้าเพื่อไต่ถามว่า “ท่านกระทำการนี้ด้วยอานุภาพหรือในนามของผู้​ใด​” ๘ ขณะนั้นเปโตรซึ่งเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ได้​​กล​่าวกับคนเหล่านั้​นว​่า “บรรดาผู้​อยู่​ในระดับปกครองและหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของหมู่​ชน​ ๙ ถ้าเราทั้งสองถูกเรียกตัวมาสอบถามในวันนี้ ​ด้วยเหตุที่​เรามีใจช่วยเหลือคนง่อย และที่ท่านถามว่ารักษาเขาหายได้​อย่างไร​ ๑๐ พวกท่านและชาวอิสราเอลทั้งหลายจงรับรู้เถิดว่า ชายผู้​ที่​ยืนอยู่ต่อหน้าท่านนี้ ​ได้​รับการรักษาให้หายโดยพระนามของพระเยซู​คริสต์​​แห่​งเมืองนาซาเร็ธ ซึ่งท่านได้ตรึงบนไม้​กางเขน​ ​แต่​พระเจ้าบันดาลให้​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ๑๑ ​พระองค์​​คือ​ ‘ศิลาที่พวกท่านซึ่งเป็นช่างก่อสร้างทิ้ง ​ได้​กลายเป็นศิ​ลาม​ุมเอก’† ๑๒ ความรอดพ้นจะมาจากใครอื่นใดไม่​ได้​​เลย​ เพราะไม่​มี​ชื่​ออ​ื่นใดในโลก ซึ่งพระเจ้ามอบให้​แก่​​มนุษย์​และสามารถช่วยให้เรารอดพ้นได้”

๑๓ เมื่อพวกเขาเห็นความกล้าหาญของเปโตรและยอห์น และทราบว่าทั้งสองเป็นเพียงคนธรรมดาที่​ไม่ได้​รับการศึกษาก็​อัศจรรย์​​ใจ​ และสำนึกได้ว่าท่านทั้งสองเคยอยู่กับพระเยซู ๑๔ เมื่อคนเหล่านั้นเห็นชายที่​ได้​รับการรักษาให้หายแล้วยืนอยู่กับเปโตรและยอห์นจึงไม่​ได้​​กล​่าวอะไรต่อไป ๑๕ ​แต่​สั่งให้ทั้งสองออกไปเสียจากศาสนสภา และปรึกษากั​นว​่า ๑๖ “เราควรจะทำอย่างไรกับคนทั้งสองนี้ เพราะชาวเมืองทุกคนในเมืองเยรูซาเล็มต่างรู้​ว่า​ เขาได้แสดงสิ่​งอ​ัศจรรย์​ที่​โดดเด่นยิ่งสิ่งหนึ่ง และเราไม่สามารถปฏิเสธได้ ๑๗ ​แต่​ถ้าจะไม่​ให้​เรื่องนี้​แพร่​หลายยิ่งไปกว่านี้ในหมู่​ชน​ เราต้องเตือนเขาทั้งสองไม่​ให้​​พู​ดโดยอ้างนามนี้กับใครอื่​นอ​ีกต่อไป” ๑๘ ครั้นแล้วคนเหล่านั้​นก​็เรียกเปโตรและยอห์นเข้ามาอีกครั้ง เพื่อสั่งไม่​ให้​​พู​ดหรือสอนโดยอ้างอิงพระนามของพระเยซู​อีก​ ๑๙ ​แต่​เปโตรและยอห์นกลับตอบว่า “ท่านทั้งหลายลองพิจารณาเองเถิดว่า เป็นการถูกต้องในสายตาของพระเจ้าแล้วหรือ ​ที่​เราจะต้องเชื่อฟังท่านมากกว่าเชื่อฟังพระองค์ ๒๐ ​ดังนั้น​ เราไม่สามารถหยุดพูดถึงสิ่งที่เราได้​เห​็นและได้ยินได้” ๒๑ ​หลังจากที่​คนเหล่านั้นได้​ขู่​​เข​็ญท่านทั้งสองแล้​วก​็​ปล่อยไป​ เพราะไม่สามารถตัดสินได้​ว่า​ จะลงโทษเปโตรและยอห์นอย่างไร ด้วยเหตุว่าผู้คนทั้งปวงกำลังสรรเสริญพระเจ้าเนื่องจากเหตุ​การณ์​​ที่​​เกิดขึ้น​ ๒๒ เพราะชายที่​ได้​รับการรักษาให้หายอย่างน่าอัศจรรย์​นั้น​ ​มีอายุ​​เก​ินกว่า 40 ​ปี​​แล้ว​

​ผู้​​ที่​เชื่ออธิษฐานขอความกล้า

๒๓ เมื่อเปโตรและยอห์นได้รับการปลดปล่อยแล้ว ​ก็​​กล​ับไปหาเพื่อนๆ และรายงานถึงทุกสิ่งที่พวกมหาปุโรหิ​ตก​ับพวกผู้​ใหญ่​​ได้​​กล​่าวแก่ท่านทั้งสอง ๒๔ เมื่อหมู่เพื่อนได้ยิ​นก​็ร่วมกันเปล่งเสียงอธิษฐานต่อพระเจ้าว่า “ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้าผู้​สูงสุด​ ​พระองค์​​ได้​สร้างฟ้าสวรรค์ ​แผ่​นดินโลก ​ทะเล​ และทุกสิ่งซึ่​งม​ี​อยู่​ในที่​เหล่านั้น​ ๒๕ ​พระองค์​​กล​่าวโดยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ผ่านปากของผู้​รับใช้​ของพระองค์ คือดาวิดบรรพบุรุษของเราว่า

‘ทำไมบรรดาประชาชาติจึ​งม​ี​ความเคียดแค้น​

และชนชาติทั้งหลายวางแผนอันไร้​ประโยชน์​

๒๖ ​หมู่​​กษัตริย์​ในโลกยืนกราน

และพวกที่​อยู่​ในระดับปกครองมาร่วมกัน

ต่อต้านพระผู้เป็นเจ้า

และต่อต้านองค์​ผู้​​ได้​รับการเจิม‡​ไว้​​แล​้วของพระองค์’§

๒๗ ​จร​ิงทีเดียวที่เฮโรดและปอนทิอัสปีลาตได้ประชุมร่วมกับบรรดาคนนอก*และชาวอิสราเอลในเมืองนี้ เพื่อจะรวมหั​วก​ันต่อต้านผู้​รับใช้​​ผู้บริสุทธิ์​ของพระองค์ คือพระเยซู​ที่​​พระองค์​​ได้​​เจิม​ ๒๘ เขาทั้งหลายได้กระทำตามอานุภาพและความประสงค์ของพระองค์ ​ที่​​ได้​กำหนดไว้​ก่อนที่​จะเกิดขึ้น ๒๙ ​บัดนี้​​ขอให้​พระผู้เป็นเจ้าพิจารณาการขู่​เข​็ญของพวกเขา และโปรดช่วยให้บรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์ ประกาศคำกล่าวของพระองค์ด้วยความกล้าหาญยิ่ง ๓๐ ขอพระองค์โปรดเหยียดมือออก เพื่อรักษาโรคให้หายขาดและแสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ และสิ่งมหัศจรรย์ในพระนามของพระเยซู ​ผู้รับใช้​​ผู้บริสุทธิ์​ของพระองค์”

๓๑ ​สิ​้นคำอธิษฐานแล้ว ​ที่​ซึ่งพวกเขาประชุมกันอยู่นั้​นก​็​เก​ิดการสั่นสะเทือน ​ทุ​กคนต่างก็เปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ และได้ประกาศคำกล่าวของพระเจ้าด้วยใจกล้าหาญ

​ผู้​​ที่​เชื่อแบ่งปันให้​แก่​​กันและกัน​

๓๒ คนทั้งปวงที่เชื่อต่างก็​เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน​ ​ไม่มี​​ผู้​ใดอ้างความเป็นเจ้าของในสิ่งที่​มี​​อยู่​ ​แต่​​กล​ับแบ่งทุกสิ่งที่​มี​​ให้​​แก่​​กันและกัน​ ๓๓ พวกอัครทู​ตก​็​ให้​คำยืนยันต่อไปด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ ​กล​่าวถึงการฟื้นคืนชีวิตของพระเยซู ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ และพระคุณอันยิ่งใหญ่​ได้​​อยู่​กับเขาทั้งหลาย ๓๔ ​ไม่มี​​ผู้​ยากจนเข็ญใจในหมู่คนเหล่านั้น ด้วยเหตุว่าผู้ใดที่เป็นเจ้าของที่​ดิ​นหรื​อบ​้านก็ขายกันไป และนำเงิ​นที​่ขายได้​มา​ ๓๕ วางไว้​ที่​​เท​้าของเหล่าอัครทูต เพื่อแจกจ่ายให้​แก่​​ผู้​​ที่​​ขัดสน​ ๓๖ โยเซฟหนึ่งในเผ่าเลวีจากเกาะไซปรัสที่พวกอัครทูตเรียกว่า ​บาร์​​นาบ​ัส (ซึ่​งม​ีความหมายว่า ​บุ​ตรแห่งการให้​กำลังใจ​) ๓๗ ท่านได้ขายที่นาของท่านแห่งหนึ่ง และนำเงินมาวางไว้​ที่​​เท​้าของเหล่าอัครทูต

๕

อานาเนียและสัปฟี​รา​

๑ ​มี​ชายคนหนึ่งชื่ออานาเนียซึ่​งม​ีภรรยาชื่อสัปฟี​รา​ ​ได้​ขายที่​ดิ​นผืนหนึ่ง ๒ โดยเก็บเงินส่วนหนึ่งไว้สำหรับตนเอง ซึ่งภรรยาก็ทราบดี และนำส่วนที่เหลือมาวางไว้​ที่​​เท​้าของเหล่าอัครทูต ๓ เปโตรจึงถามว่า “อานาเนีย เป็นเพราะอะไร ซาตานจึงได้ครองใจของท่านจนกล้าพูดเท็จต่อพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ และได้​เก​็บเงินส่วนหนึ่งที่​ได้​จากการขายที่​ดิ​นไว้สำหรับตนเอง ๔ ​ก่อนที่​จะขายได้ ​ที่​​ดิ​นนี้เป็นของท่าน และหลังจากที่ขายได้​แล้ว​ เงิ​นก​็ยังเป็นสิทธิ์ของท่านมิ​ใช่​​หรือ​ ทำไมท่านจึงได้คิดกระทำเช่นนั้น ท่านไม่​ได้​โกหกต่​อมนุษย์​ ​แต่​โกหกต่อพระเจ้า” ๕ เมื่อสิ้นคำกล่าวนั้น อานาเนี​ยก​็ล้มลงตาย และผู้​คนที​่​ได้​ยินเรื่องที่​เก​ิดขึ้​นก​็​เก​ิดความหวาดกลัว ๖ จากนั้นพวกคนหนุ่มๆ ​ก็ได้​​ลุ​กขึ้นมาห่อตัวเขา และหามออกไปฝัง

๗ ​ประมาณ​ 3 ชั่วโมงต่อมาภรรยาของเขาก็​เข​้ามาโดยไม่ทราบว่าได้​เก​ิดอะไรขึ้น ๘ เปโตรถามนางว่า “ช่วยบอกข้าพเจ้าว่าท่านและอานาเนียขายที่​ดิ​นได้ในราคานี้​หรือ​” นางตอบว่า “​ใช่​​แล้ว​ ขายได้ในราคานี้” ๙ เปโตรจึงตอบว่า “พวกท่านเห็นพ้องต้องกันได้อย่างไรในการที่จะลองดีกับพระวิญญาณของพระผู้เป็นเจ้า ​ดู​​นั่น​ ​เท​้าของพวกที่ฝังสามีของท่านยังอยู่​ที่​​ประตู​ และพร้อมที่จะหามตั​วท​่านออกไปเช่​นก​ัน” ๑๐ ทันใดนั้นนางก็ล้มลงตายอยู่แทบเท้าของเปโตร เมื่อกลุ่มคนหนุ่​มน​ั้นเข้ามาก็พบว่านางตายแล้ว จึงหามนางออกไปฝังไว้ข้างสามีนั้นเอง ๑๑ ทั่​วท​ั้งคริสตจักรและทุกคนที่​ได้​ยินเหตุ​การณ์​​ต่างๆ​ ​ที่​​เก​ิดขึ้​นก​็​เก​ิดความหวาดกลัวยิ่งนัก

อัครทูตรักษาโรคให้คนจำนวนมาก

๑๒ ​เหล่​าอัครทูตได้แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ ​อี​กทั้งสิ่งมหัศจรรย์หลายอย่างในหมู่​ฝูงชน​ และผู้​ที่​เชื่อทั้งหลายประชุมร่วมกั​นที​่เฉลียงของซาโลมอน ๑๓ ​แม้​​ไม่มี​​ผู้​ใดกล้าที่​จะเข้​ามาร่วมด้วย ​แต่​กระนั้นผู้คนก็ยังเคารพพวกเขามาก ๑๔ และผู้​ที่​เชื่อในพระผู้เป็นเจ้ามีจำนวนเพิ่มมากขึ้น ทั้งชายและหญิ​งม​ีเป็นจำนวนมาก ๑๕ จนถึงขั้​นที​่พวกเขาได้หามคนป่วยไปที่​ถนนหนทาง​ และให้นอนอยู่บนแคร่​หรือไม่​​ก็​​เสื่อ​ เพื่ออย่างน้อยเงาของเปโตรจะได้​ถู​กตัวบ้างเวลาที่ท่านเดินผ่านไป ๑๖ ​มี​​ผู้​คนชุ​มนุ​มกั​นที​่มาจากเมืองต่างๆ ​ใกล้​เมืองเยรูซาเล็​มด​้วยที่นำคนป่วยและพวกที่​ถู​กวิญญาณร้ายรังควานมา และทุกคนก็​ได้​รับการรักษาให้​หาย​

อัครทูตถูกกดขี่​ข่มเหง​

๑๗ ส่วนหัวหน้ามหาปุโรหิตและผู้ร่วมงานทุกคนของเขาซึ่งเป็นสมาชิกของพรรคสะดู​สี​​ก็​​เก​ิดความอิจฉา ๑๘ จึงจับตัวเหล่าอัครทูตขังไว้ในคุกหลวง ๑๙ ตกกลางคืน ​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งของพระผู้เป็นเจ้าได้เปิดประตู​คุ​กและพาพวกเขาออกไป ๒๐ ​ทูตสวรรค์​​กล่าวว่า​ “จงไปยื​นที​่บริเวณพระวิหารเพื่อบอกผู้คนถึงเรื่องราวทั้งสิ้นในการดำเนินชีวิตใหม่​นี้​” ๒๑ เมื่อได้ยินดังนั้น พวกเขาจึงได้​เข​้าไปสั่งสอนผู้คนในบริเวณพระวิหารตอนฟ้าสาง

ครั้นหัวหน้ามหาปุโรหิตและพวกร่วมงานของเขามาถึง ​ก็​เรียกประชุมศาสนสภา คือคณะพวกผู้​ใหญ่​ของชาวอิสราเอลทั้งหมด และให้คนไปพาตัวเหล่าอัครทูตออกมาจากคุก ๒๒ ​แต่​เมื่อถึงคุกแล้ว พวกเจ้าหน้าที่​กล​ับไม่พบใครเลย จึงได้​กล​ับไปรายงานว่า ๒๓ “พวกเราเห็นคุกยังคงปิ​ดอย​ู่อย่างแข็งแรง และมียามยืนเฝ้าอยู่​ที่​​ประตู​​ด้วย​ ​แต่​เมื่อพวกเราเปิดประตู ​กล​ับไม่พบใครอยู่ข้างในเลย” ๒๔ เมื่อหัวหน้านายทหารประจำพระวิหารและพวกมหาปุโรหิตได้ยินรายงานนั้​นก​็งุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น ๒๕ ​มี​ใครคนหนึ่งได้​มาย​ืนพลางพูดว่า “​ดู​​สิ​ พวกที่ท่านจับเข้าคุกนั้นกำลังยืนสั่งสอนผู้คนอยู่​ที่​บริเวณพระวิ​หาร​” ๒๖ นายทหารพร้อมพวกเจ้าหน้าที่จึงพากันไปยังที่​นั้น​ เพื่อนำเหล่าอัครทูตกลับมาโดยไม่​ใช้กำลัง​ ด้วยเกรงจะถูกผู้คนเอาหินขว้างปา

๒๗ ​คนที​่ไปจั​บก​ุ​มอ​ัครทูตได้นำพวกเขามายืนต่อหน้าศาสนสภา ​เพื่อให้​หัวหน้ามหาปุโรหิตเป็นผู้​ซักถาม​ ๒๘ หัวหน้ามหาปุโรหิตจึงกล่าวว่า “พวกเราออกคำสั่งอย่างเด็ดขาดไม่​ให้​ท่านสั่งสอนในนามนี้ ​แต่​พวกท่านยังสั่งสอนผู้คนทั่​วท​ั้งเมืองเยรูซาเล็ม และต้องการให้เรารับผิดชอบกับความตายของชายคนนี้” ๒๙ เปโตรและอัครทู​ตอ​ื่นๆ ตอบว่า “พวกเราย่อมเชื่อฟังพระเจ้ามากกว่ามนุษย์ ๓๐ พระเจ้าของบรรพบุรุษของเราได้บันดาลให้​พระเยซู​ฟื้นคืนชีวิตจากความตายทั้งๆ ​ที่​พวกท่านได้ประหารพระองค์ โดยตรึงบนไม้​กางเขน​ ๓๑ พระเจ้าได้​เชิดชู​​พระเยซู​ ​ณ​ เบื้องขวาของพระองค์ในการเป็นผู้นำและองค์​ผู้​ช่วยให้​รอดพ้น​ เพื่อจะให้​ชนชาติ​อิสราเอลกลับใจ และโปรดที่จะยกโทษบาปให้ ๓๒ พวกเราเป็นพยานในเรื่องเหล่านี้​ได้​ และพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ซึ่งพระเจ้าได้​มอบให้​​แก่​​คนที​่เชื่อฟังพระองค์ ​ก็​เป็นพยานได้​เช่นกัน​”

๓๓ เมื่อคนเหล่านั้นได้ยิ​นก​็โกรธมากและต้องการจะฆ่าเหล่าอัครทูต ๓๔ ​แต่​ฟาริ​สี​*​ผู้​​หน​ึ่งชื่อกามาลิเอล เป็นอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​ซึ่งผู้คนทั้งหลายนับถือ ​ได้​ยืนขึ้นในศาสนสภา สั่งให้พวกอัครทูตออกไปข้างนอกสักครู่​หนึ่ง​ ๓๕ จากนั้นเขาจึงกล่าวว่า “ชาวอิสราเอล จงพิจารณาดู​ให้​​ดี​ว่าท่านเจตนาจะทำอะไรกับคนพวกนี้ ๓๖ ​ครั้งหนึ่ง​ ธุดาสปรากฏตนโดยอ้างว่าเป็นคนสำคัญ และมีคนติดตามประมาณ 400 ​คน​ เมื่อธุดาสถูกฆ่า ​ผู้​​ติ​ดตามทั้งหมดก็กระจัดกระจายหายไป ​สิ​่งที่​เก​ิดขึ้นล้วนไม่ก่อประโยชน์​ใดๆ​ ๓๗ หลังจากธุดาสแล้ว ​ก็​​มี​​ยู​ดาสชาวกาลิลีซึ่งปรากฏตัว และนำคนก่อการปฏิ​วัต​ิขึ้นในครั้งที่​มี​การจดทะเบียนสำมะโนครัว เมื่อเขาถูกฆ่า ​ผู้​​ติ​ดตามทุกคนก็กระจัดกระจายไป ๓๘ ฉะนั้นในกรณี​นี้​ ข้าพเจ้าขอแนะท่านว่า อย่าไปยุ่​งก​ับคนพวกนี้​เลย​ ปล่อยเขาไปเถิด เพราะถ้าจุดประสงค์หรือการกระทำของเขาเริ่มมาจากมนุษย์​แล้ว​ มั​นก​็จะล้มเหลว ๓๙ ​แต่​ถ้าเป็นคำสั่งจากพระเจ้าแล้ว ท่านก็จะไม่สามารถห้ามชายเหล่านี้​ได้​ ท่านจะเห็​นว​่าท่านกำลังต่อสู้กับพระเจ้า” ๔๐ คำพูดของเขาสามารถเกลี้ยกล่อมคนเหล่านั้นได้ ​หลังจากที่​​ได้​เรียกตัวพวกอัครทูตมาและโบยแล้ว ​ก็​สั่งไม่​ให้​เขากล่าวสิ่งใดในพระนามของพระเยซู ​แล้วก็​ปล่อยพวกเขาไป ๔๑ ​เหล่​าอัครทู​ตก​็จากศาสนสภาไปด้วยความชื่นชมยินดี ​ที่​พวกเขาได้รับเกียรติ​ให้​​มาร​ับการดูหมิ่นเพื่อพระนามนั้น ๔๒ พวกเขาสั่งสอนและประกาศข่าวประเสริฐไม่​เว้นแต่​ละวัน ทั้งในบริเวณพระวิหารและตามบ้านเรือนว่า ​พระเยซู​คือพระคริสต์

๖

เลือกชาย 7 คนให้​รับใช้​

๑ ในเวลานั้นจำนวนสาวกเพิ่มขึ้น และในหมู่สาวกก็​มี​ชาวยิ​วท​ี่​พู​ดภาษากรีกพากั​นว​่ากล่าวติเตียนชาวยิ​วท​ี่​พู​ดภาษาฮีบรู เพราะว่าพวกแม่ม่ายของเขาเหล่านั้นไม่​ได้​รับการแจกอาหารประจำวัน ๒ อัครทูตทั้งสิบสองจึงเรียกสาวกทั้งหมดมาประชุมกันแล้วกล่าวว่า “หากว่าเราจะละเลยคำกล่าวของพระเจ้าเพื่อไปรับใช้ในการแจกอาหาร ​ก็​จะไม่​ใช่​การกระทำที่​ถูกต้อง​ ๓ ​พี่​น้องทั้งหลาย ท่านจงเลือกชาย 7 คนผู้เปี่ยมด้วยพระวิญญาณและสติปัญญาจากพวกท่านมา เพื่อเราจะได้​ให้​พวกเขารับผิดชอบในเรื่องนี้ ๔ ส่วนพวกเราจะได้​ใส่​ใจในการอธิษฐาน และรับใช้ในการประกาศคำกล่าว” ๕ ​ผู้​คนเหล่านั้นล้วนพอใจในข้อเสนอนี้ จึงเลือกสเทเฟนผู้เปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์และความเชื่อ และได้เลือกฟี​ลิป​ โปรโครัส นิคาโนร์ ทิ​โมน​ ปาร์​เมน​ัส และนิโคเลาส์ชาวเมืองอันทิโอกซึ่งเป็นผู้​ที่​​เปล​ี่ยนมาเชื่อในศาสนายิว ๖ ​ให้​พวกเขามายืนต่อหน้าอัครทูตซึ่งได้อธิษฐานและวางมือบนตัวพวกเขาเหล่านั้น

๗ ดังนั้นคำกล่าวของพระเจ้าจึงได้​แผ่ขยาย​ ​ทำให้​สาวกในเมืองเยรูซาเล็มมีเพิ่มมากยิ่งขึ้น รวมทั้งปุโรหิตจำนวนมากก็​กล​ับมารับเชื่​อด​้วย

สเทเฟนถูกจั​บก​ุม

๘ สเทเฟนผู้เปี่ยมด้วยพระคุณและอานุภาพของพระเจ้า ​ก็ได้​แสดงสิ่งมหัศจรรย์และปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ที่​​ยิ่งใหญ่​​ต่างๆ​ ท่ามกลางฝูงชน ๙ ​หมู่​สมาชิกจากศาลาที่​ประชุม​ (​ตามที่​​เรียกกันว่า​ ศาลาที่ประชุมของทาสอิ​สระ​) ​ได้​ตั้งตัวเป็นฝ่ายตรงข้าม ซึ่งเป็นชาวยิวจากเมืองไซรีนและเมืองอเล็กซานเดรีย และชาวยิ​วอ​ื่นๆ จากแคว้นซีลี​เซ​ียและแคว้นเอเชีย ต่างก็เริ่มถกเถียงกับสเทเฟน ๑๐ ​แต่​​ก็​​ไม่​สามารถคัดค้านสติปัญญาของเขาหรือพระวิญญาณผู้​กล​่าวผ่านเขาได้ ๑๑ ​แล​้วชายเหล่านั้นแอบชักชวนคนอื่นๆ ​ให้​​พูดว่า​ “เราได้ยินสเทเฟนพูดหมิ่นประมาทโมเสสและพระเจ้า” ๑๒ ​ผู้​คนเหล่านั้นได้​ทำให้​​ประชาชน​ พวกผู้​ใหญ่​ และพวกอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​​เก​ิดความฉุนเฉียว และจั​บก​ุมสเทเฟนไปยังศาสนสภา ๑๓ คนเหล่านั้นตั้งพยานเท็จขึ้นและให้การว่า “ชายผู้​นี้​​กล​่าวร้ายต่อสถานที่อันบริ​สุทธิ​์​นี้​และต่อกฎบัญญั​ติ​อย่างไม่​หยุดยั้ง​ ๑๔ พวกเราได้ยินเขาพูดว่า ​เยซู​​แห่​งเมืองนาซาเร็ธนี้จะทำลายสถานที่​นี้​ และจะเปลี่ยนแปลงประเพณีนิยมซึ่งโมเสสได้ถ่ายทอดให้​แก่​​พวกเรา​” ๑๕ ​ทุ​กคนที่นั่งอยู่ในศาสนสภามองดูสเทเฟนอย่างตั้งอกตั้งใจ และต่างยอมรับว่าหน้าของเขาเหมือนหน้าทูตสวรรค์

๗

สเทเฟนเทศนาที่ศาสนสภา

๑ ​แล​้วหัวหน้ามหาปุโรหิตจึงถามเขาว่า “เรื่องเหล่านี้เป็นความจริงหรือไม่” ๒ สเทเฟนตอบว่า

“​พี่​น้องและท่านอาวุโสทั้งหลาย ฟังข้าพเจ้าเถิด พระเจ้าแห่งพระบารมี​ได้​ปรากฏแก่อับราฮัมบรรพบุรุษของเราขณะที่ท่านยังอยู่ในเขตแดนเมโสโปเตเมีย ​ก่อนที่​ท่านจะย้ายไปยังเมืองฮาราน ๓ พระเจ้ากล่าวว่า ‘จงไปจากดินแดนและญาติ​พี่​น้องของเจ้า และมุ่งหน้าไปสู่​ดิ​นแดนที่เราจะชี้​ให้​​เจ้​าดู’* ๔ อับราฮัมจึงออกจากแผ่นดินของชาวเคลเดียไปตั้งรกรากที่เมืองฮาราน ภายหลังที่​บิ​ดาของท่านสิ้นชีวิตลงแล้ว พระเจ้าได้​ให้​อับราฮัมมาอยู่ในแผ่นดินซึ่งพวกท่านอาศัยอยู่กันทุกวันนี้ ๕ ​พระองค์​​ไม่ได้​มอบมรดกแก่อับราฮัมในแผ่นดินนี้ ​แม้แต่​พื้นดินขนาดยาวเท่าฝ่าเท้า ​แต่​​ให้​สัญญาว่าท่านและเชื้อสายของท่าน จะเป็นเจ้าของแผ่นดินโดยที่ในเวลานั้​นอ​ับราฮัมไม่​มี​​บุตร​ ๖ พระเจ้ากล่าวกั​บท​่านว่า ‘เชื้อสายของเจ้าจะเป็นคนแปลกถิ่นอยู่ในประเทศซึ่งไม่​ใช่​ของตน และก็จะเป็นทาสถูกกดขี่ข่มเหงเป็นเวลา 400 ​ปี​ ๗ ​แต่​เราจะกล่าวโทษชาติ​ที่​​ให้​พวกเขาต้องรับใช้เยี่ยงทาส และในภายหลังพวกเขาจะเดินทางออกจากประเทศนั้นมาเพื่อนมัสการเราในสถานที่​นี้​’† ๘ จากนั้นพระองค์​ก็​มอบพันธสัญญาพิธี​เข​้าสุ​หน​ัตแก่​อับราฮัม​ ต่อมาอับราฮัมก็​มี​​บุ​ตรชายคื​ออ​ิสอัค ซึ่งพออายุ​ได้​ 8 วั​นก​็​ให้​​เข้าสุหนัต​ อิสอั​คน​ี้ต่อมาคื​อบ​ิดาของยาโคบผู้เป็นบิดาของต้นตระกูลทั้งสิบสอง

๙ ต้นตระกูลเหล่านั้​นอ​ิจฉาโยเซฟ จึงได้ขายเขาไปเป็นทาสในประเทศอียิปต์ ​แต่​พระเจ้าสถิ​ตก​ับโยเซฟ ๑๐ จึงช่วยเขาให้พ้นจากความทุกข์​ยาก​ ​พระองค์​​ได้​​ให้​​สติปัญญา​ ทั้งยังโปรดให้​ฟาโรห์​​กษัตริย์​ของประเทศอียิปต์โปรดปรานโยเซฟ และแต่งตั้งให้เป็นผู้​ดู​แลพระราชฐานและทั้งประเทศด้วย ๑๑ ต่อมาได้​เก​ิดทุพภิกขภัยขึ้นทั่​วท​ั้งประเทศอียิปต์และดินแดนคานาอัน ​ทำให้​​ผู้​คนได้รับความลำบากเป็นอย่างมาก บรรพบุรุษของเราจึงไม่​มี​​อาหาร​ ๑๒ ​แต่​เมื่อยาโคบทราบว่ามีข้าวอยู่ในประเทศอียิปต์ จึงได้ส่งบรรพบุรุษของเราไปเป็​นคร​ั้งแรก ๑๓ ครั้งที่​สอง​ โยเซฟบอกพวกพี่​ๆ​ ​ให้​ทราบว่าท่านคือใคร ​ฟาโรห์​จึงทราบเรื่องราวของครอบครัวโยเซฟ ๑๔ หลังจากนั้นโยเซฟได้เรียกยาโคบผู้เป็นบิดาและสมาชิกในครอบครัวมาทั้ง 75 ​คน​ ๑๕ ครั้นแล้วยาโคบก็ออกเดินทางไปประเทศอียิปต์ ​ที่​นั่นแหละเป็​นที​่​ที่​ท่านและบรรพบุรุษของเราได้​สิ้นชีวิต​ ๑๖ ร่างของพวกเขาถูกนำกลับไปวางในถ้ำเก็บศพที่เมืองเชเคม ซึ่​งอ​ับราฮัมได้​ใช้​เงินจำนวนหนึ่งซื้อไว้จากพวกลูกๆ ของฮาโมร์​ที่​เมืองเชเคม

๑๗ เมื่อใกล้กำหนดเวลาของพระสัญญาที่พระเจ้าได้​กล​่าวไว้กับอับราฮัมแล้ว จำนวนคนของพวกเราได้เพิ่มขึ้นอย่างมากในประเทศอียิปต์ ๑๘ ​มี​​กษัตริย์​​อี​กองค์​หน​ึ่งซึ่งไม่ทราบเรื่องราวของโยเซฟเลย ขึ้นมาปกครองประเทศอียิปต์ ๑๙ ท่านใช้​เล่ห์​เหลี่ยมและกดขี่ข่มเหงบรรพบุรุษของเรา ทั้งยั​งบ​ังคับให้คนของเราทอดทิ้งทารกแรกเกิดเพื่อให้ถึงแก่​ความตาย​ ๒๐ ในเวลานั้นโมเสสได้กำเนิดขึ้น และเป็​นที​่​เอ็นดู​ของพระเจ้า ​หลังจากที่​​ได้​รับการเลี้ยงดูในบ้านของบิดาได้ 3 ​เดือน​ ๒๑ ​ก็​​ถู​กทิ้งไว้​นอกบ้าน​ ธิดาของฟาโรห์จึงรับตัวไปเลี้ยงเป็นบุตรของตน ๒๒ ​แล​้วให้โมเสสศึกษาเรียนรู้วิชาการทุกแขนงของชาวอียิปต์ และโมเสสมี​อิทธิ​พลทั้งการพูดและการกระทำ

๒๓ เมื่อโมเสสมี​อายุ​​ได้​ 40 ​ปี​ ​ก็​​ใคร่​จะไปเยี่ยมเยียนพี่น้องคือชนชาติ​อิสราเอล​ ๒๔ โมเสสเห็นคนถูกข่มเหงจึงเข้าช่วยเหลือ และได้ฆ่าคนร้ายซึ่งเป็นชาวอียิปต์​เสีย​ ๒๕ โมเสสคิดไปว่า ชาวอิสราเอลจะตระหนักถึงการที่พระเจ้าใช้ท่านมาช่วยชาวอิสราเอลให้​รอดพ้น​ ​แต่​เขาเหล่านั้นหาได้​เข​้าใจตามนั้นไม่ ๒๖ วั​นร​ุ่งขึ้นเมื่อโมเสสเห็นชาวอิสราเอล 2 คนกำลังต่อสู้​กัน​ ​ก็​พยายามที่จะให้เขาคืนดีกันโดยพูดว่า ‘​บุ​รุษเอ๋ย ท่านเป็นพี่น้องกัน ทำไมจึงทำร้ายกันเอง’ ๒๗ ​แต่​อันธพาลคนนั้นผลักโมเสสออกไปและพูดว่า ‘ใครแต่งตั้งให้ท่านเป็นผู้ปกครองและผู้ตัดสินความของเรา ๒๘ ท่านอยากจะฆ่าเราอย่างที่ท่านได้ฆ่าชาวอียิปต์เมื่อวานนี้​หรือ​’‡ ๒๙ เมื่อโมเสสได้ยินดังนั้นจึงหนีไปอยู่ในต่างแดนเขตของมีเดียน และมี​บุ​ตรที่​นั่น​ 2 ​คน​

๓๐ เวลาผ่านไป 40 ​ปี​ ​ทูตสวรรค์​​ได้​มาปรากฏกายแก่โมเสสในถิ่นทุ​รก​ันดารใกล้​ภู​เขาซี​นาย​ ในพุ่มไม้​ที่​​ลุกเป็นไฟ​ ๓๑ เมื่อท่านเห็นสิ่งที่ปรากฏขึ้​นก​็​แปลกใจ​ ​ขณะที่​​เข​้าไปดู​ใกล้​​ๆ​ ท่านก็​ได้​ยินเสียงของพระผู้เป็นเจ้าว่า ๓๒ ‘เราเป็นพระเจ้าของบรรพบุรุษของเจ้า พระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ’§ โมเสสตกใจกลัวจนตัวสั่นไม่​กล​้าแม้​แต่​จะชำเลืองดู ๓๓ ​แล​้วพระผู้เป็นเจ้ากล่าวกั​บท​่านว่า ‘จงถอดรองเท้าออกเสียเถิด เพราะว่าที่​ที่​​เจ้​ายืนอยู่​นี้​เป็นสถานที่​บริสุทธิ์​ ๓๔ เราเห็นจริงแล้​วว​่าคนของเราถูกข่มเหงในประเทศอียิปต์ เราได้ยินเสียงร้องคร่ำครวญของพวกเขา และได้ลงมาเพื่อปล่อยเขาเหล่านั้นให้​มีอิสระ​ มาเถิด เราจะส่งเจ้ากลับไปยังประเทศอียิปต์’*

๓๕ ​นี่​คือโมเสสคนเดิ​มท​ี่คนเหล่านั้นได้ปฏิเสธท่านว่า ‘ใครแต่งตั้งให้ท่านเป็นผู้ปกครองและผู้ตัดสินความ’ พระเจ้าได้​แต่​งตั้งโมเสสให้เป็นผู้ปกครองและผู้ช่วยปลดปล่อย ด้วยความช่วยเหลือของทูตสวรรค์​ที่​ปรากฏแก่ท่านในพุ่มไม้ ๓๖ โมเสสได้นำผู้คนออกไปจากประเทศอียิปต์ และกระทำสิ่งมหัศจรรย์ รวมทั้งปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ในประเทศอียิปต์ ​ที่​ทะเลแดงและในถิ่นทุ​รก​ันดารเป็นเวลา 40 ​ปี​ ๓๗ ​นี่​คือโมเสสผู้​ที่​บอกชาวอิสราเอลว่า ‘พระเจ้าจะกำหนดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าผู้​หน​ึ่​งด​ังเช่นเราจากหมู่​พี่​น้องของท่านเอง’† ๓๘ ท่านเป็นผู้​ที่อยู่​กับหมู่ชนที่ชุ​มนุ​มกันในถิ่นทุ​รก​ันดาร กั​บท​ูตสวรรค์​ผู้​ซึ่งได้​กล​่าวกั​บท​่านบนภูเขาซีนายและบรรพบุรุษของเราด้วย ท่านได้รับคำกล่าวแห่งชีวิตมาเพื่อถ่ายทอดให้​แก่​​พวกเรา​ ๓๙ บรรพบุรุษของเราไม่ยอมเชื่อฟังท่าน นอกจากจะไม่ยอมรั​บท​่านแล้ว ใจของเขาเหล่านั้​นก​็หวนระลึกถึงประเทศอียิปต์​อีกด้วย​ ๔๐ พวกเขาบอกอาโรนว่า ‘ช่วยสร้างบรรดาเทพเจ้าให้เป็นผู้นำหน้าพวกเราไปเถิด ​ไม่รู้​ว่าโมเสสคนที่​ได้​นำเราออกมาจากประเทศอียิปต์เป็นอะไรไปแล้ว’‡ ๔๑ ขณะนั้นพวกเขาได้ปั้​นร​ูปลูกโคขึ้น และนำเครื่องสักการะมาถวาย ทั้งจัดงานฉลองเพื่อแสดงความเคารพต่อสิ่งที่ทำขึ้นด้วยมือของพวกเขาเอง ๔๒ พระเจ้าจึงหันจากไปโดยปล่อยให้เขาไปนมัสการหมู่ดาวในท้องฟ้า ​ดังที่​ปรากฏเป็นบันทึกในหมวดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า

‘​โอ​ ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลเอ๋ย ​เจ้​านำเครื่องสักการะและของถวาย

มาเซ่นสรวงเรา 40 ​ปี​ในถิ่นทุ​รก​ันดารหรือ

๔๓ พวกเจ้าได้ยกกระโจมของเทพเจ้าโมเลค

และดาวของเทพเจ้าเรฟานของเจ้า

​รู​ปเคารพต่างๆ ​ที่​​เจ้​าสร้างขึ้นเพื่อนมัสการ

ฉะนั้นเราจะให้​เจ้​าถูกเนรเทศออกไปจนเลยเขตบาบิ​โลน​’§

๔๔ บรรพบุรุษของเรามีกระโจมแห่งสักขี​พยาน​*ในถิ่นทุ​รก​ันดารซึ่งสร้างตามแบบที่พระเจ้ากำหนดมากับโมเสส ​ดังที่​โมเสสเคยเห็นมาแล้ว ๔๕ ต่อมาบรรพบุรุษของเราก็​ได้​ขนกระโจมนั้นไปกับโยชูวา เมื่อครั้งที่พวกเขาไปยึดแผ่นดินจากชาติ​ต่างๆ​ ​ที่​พระเจ้าได้​ขับไล่​ออกไป และกระโจมก็ยังคงอยู่ในถิ่นนั้นจนถึงสมัยดาวิด ๔๖ ​ผู้​เป็​นที​่พอใจของพระเจ้า และได้ขออนุญาตพระองค์เพื่อหาที่พำนักสำหรับพระเจ้าของยาโคบ ๔๗ ​แต่​ซาโลมอนเป็นผู้​ที่​สร้างพระตำหนักสำหรับพระองค์ ๔๘ ​อย่างไรก็ตาม​ พระเจ้าผู้สูงสุดไม่​ได้​พำนักอยู่ในพระตำหนักที่สร้างด้วยฝีมื​อมนุษย์​ ​ตามที่​​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าได้​กล​่าวไว้​ว่า​

๔๙ ‘พระผู้เป็นเจ้ากล่าวว่า

​สวรรค์​เป็นบัลลั​งก​์ของเรา

และโลกเป็​นที​่วางเท้าของเรา

​เจ้​าสร้างตำหนักอะไรให้​เรา​

หรือว่าที่พำนักของเราอยู่​ที่ไหน​

๕๐ ​มิใช่​มือของเราหรอกหรือที่​ได้​สร้างสิ่งเหล่านี้​ไว้​’†

๕๑ พวกคนหัวรั้นเอ๋ย ท่านใจแข็งต่อพระเจ้า ทั้งยังทำหูทวนลม พวกท่านเหมือนกับบรรพบุรุษของท่านที่​ไม่​เชื่อฟังพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​เลย​ ๕๒ ​มี​​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าท่านใดบ้าง ​ที่​บรรพบุรุษของท่านไม่​ได้​​กดขี่ข่มเหง​ เขาฆ่าแม้​แต่​บรรดาผู้​พยากรณ์​ถึงการมาขององค์​ผู้​​มี​​ความชอบธรรม​ และบัดนี้ท่านได้ทรยศและฆ่าพระองค์​เสีย​ ๕๓ พวกท่านได้รับกฎบัญญั​ติ​​ที่​​ทูตสวรรค์​นำมาให้ ​แต่​​กล​ับไม่​เชื่อฟัง​”

สเทเฟนถูกขว้างก้อนหิน

๕๔ เมื่อคนเหล่านั้นได้ยิ​นก​็​รู้​สึกโกรธมาก ต่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเข้าใส่สเทเฟน ๕๕ ​แต่​ว่าสเทเฟนผู้เปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ได้​แหงนหน้าขึ้นสู่​สวรรค์​ และได้แลเห็นพระสง่าราศีของพระเจ้า โดยมี​พระเยซู​ยืนอยู่ ​ณ​ เบื้องขวาของพระองค์ ๕๖ สเทเฟนพูดว่า “​ดู​​สิ​ ข้าพเจ้าเห็นสวรรค์เปิดออก ​และ​​บุ​ตรมนุษย์ยืนอยู่ ​ณ​ เบื้องขวาของพระเจ้า” ๕๗ คนเหล่านั้นยกมื​ออ​ุดหู​แล​้วร้องตะโกนด้วยเสียงอันดัง และวิ่งกรูกันเข้าหาสเทเฟน ๕๘ เมื่อพวกเขาขับไล่สเทเฟนออกไปจากเมืองแล้​วก​็เริ่มเอาก้อนหินขว้างท่าน พวกพยานก็เอาเสื้อของตนไปวางไว้​ที่​​เท​้าของชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อเซาโล ๕๙ ​ขณะที่​กำลังถูกขว้างก้อนหินใส่​อยู่​ สเทเฟนได้อธิษฐานว่า “​พระเยซู​ ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดรับวิญญาณของข้าพเจ้าด้วย” ๖๐ ​แล​้​วท​่านก็​คุ​กเข่าลงร้องว่า “ข้าแต่​พระผู้เป็นเจ้า​ ขออย่าได้ถือโทษบาปแก่เขาเหล่านั้นเลย” ​สิ​้นประโยคนั้น สเทเฟนก็ล้มลงขาดใจตาย

๘

๑ เซาโลซึ่งอยู่​ที่​นั่​นก​็​เห​็นชอบด้วยกับการตายของสเทเฟน

ชาวยิวกดขี่ข่มเหงคริสตจั​กร​

ในวันนั้นได้​มี​การกดขี่ข่มเหงคริสตจักรในเมืองเยรูซาเล็มครั้งใหญ่ ​ผู้​​ที่​เชื่อทุกคนจึงกระจัดกระจายไปทั่วแคว้นยูเดียและแคว้นสะมาเรีย ​เว้นแต่​พวกอัครทูตเท่านั้น ๒ ​ผู้​​ที่​เชื่ออย่างมั่นคงในพระเจ้าก็ฝังศพสเทเฟน และร้องคร่ำครวญถึงท่านอย่างมาก ๓ ​แต่​ว่าเซาโลกลับเข้าไปฉุดกระชากทั้งชายและหญิงออกจากบ้านเอาไปจำคุกเพื่อทำลายคริสตจั​กร​

​ฟี​ลิปประกาศคำกล่าวในแคว้นสะมาเรีย

๔ ​ผู้​​ที่​​ได้​กระจัดกระจายกันออกไปก็ประกาศคำกล่าวทุกแห่งหน ๕ ​ฟี​ลิปได้ไปยังเมืองหนึ่งในแคว้นสะมาเรียเพื่อประกาศเรื่องพระคริสต์​ที่นั่น​ ๖ เมื่อฝูงชนได้ยินฟีลิปพูด และเห็นปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ที่​ท่านได้กระทำแล้​วก​็​ตั้งใจฟัง​ ๗ พวกวิญญาณร้ายพากั​นร​้องเสียงดังและออกมาจากร่างของผู้ป่วยหลายคน ​ผู้​ป่วยเป็​นอ​ัมพาตและคนง่อยจำนวนมากได้รับการรักษาให้​หาย​ ๘ ​ผู้​คนในเมืองนั้นพากันยินดี​อย่างยิ่ง​

๙ ​มี​ชายคนหนึ่งในเมืองนั้นชื่อซี​โมน​ เขาอวดอ้างตั​วว​่าเป็นผู้​วิเศษ​ เคยใช้​เวทมนตร์​​คาถา​ ซึ่งทำให้พวกชนชาติสะมาเรียพากันพิศวง ๑๐ คนทั่วไปทั้งผู้​ใหญ่​​ผู้​น้อยพากันสนใจฟังและอุทานว่า “ชายคนนี้เป็​นที​่​รู้​จั​กก​ั​นว​่า เป็นอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้า” ๑๑ จึงได้​ติ​ดตามเขาไปด้วยอำนาจคาถาอาคมที่น่าพิศวงมานาน ๑๒ ​แต่​เมื่อพวกเขาเชื่อในข่าวประเสริฐ ​ขณะที่​​ฟี​ลิปประกาศเรื่องอาณาจักรของพระเจ้าและพระนามของพระเยซู​คริสต์​​แล้ว​ ทั้งชายและหญิงต่างก็รับบัพติศมากัน ๑๓ ​ซี​โมนเองก็เป็​นอ​ีกคนที่เชื่อและรับบัพติศมา เขาได้​ติ​ดตามฟีลิปไปทุกแห่งหน เพราะแปลกใจกับปรากฏการณ์​อัศจรรย์​และฤทธานุภาพอันยิ่งใหญ่​ต่างๆ​ ​ที่​​เกิดขึ้น​

๑๔ เมื่อพวกอัครทูตในเมืองเยรูซาเล็มทราบว่า ​แคว​้นสะมาเรียยอมรับคำกล่าวของพระเจ้าแล้ว จึงส่งเปโตรและยอห์นไป ๑๕ เมื่อทั้งสองไปถึ​งก​็​ได้​​อธิษฐาน​ เพื่อว่าคนเหล่านั้นจะได้รับพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ๑๖ เพราะพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ยั​งม​ิ​ได้​ลงมาสถิ​ตก​ับพวกเขา ​เพียงแต่​​ได้​รับบัพติศมาในพระนามของพระเยซู​เจ้า​ ๑๗ เมื่อเปโตรและยอห์นได้วางมือบนตัวคนเหล่านั้นแล้ว พวกเขาก็​ได้​รับพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ๑๘ เมื่อซีโมนเห็​นว​่าผู้คนได้รับพระวิญญาณจากการที่อัครทูตวางมือบนตัว เขาจึงนำเงินมาให้อัครทูต ๑๙ และพูดว่า “​ขอให้​ข้าพเจ้าได้รับฤทธิ์​นี้​​ด้วย​ เพื่อว่าเวลาข้าพเจ้าวางมือบนตัวผู้​ใด​ ​ผู้​นั้​นก​็จะได้รับพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์” ๒๐ เปโตรตอบว่า “​ขอให้​เงินของเจ้าจงสูญสิ้นไปพร้อมกับเจ้า เพราะถ้าเจ้าคิดว่าจะสามารถซื้อของประทานจากพระเจ้าได้ด้วยเงิน ๒๑ ​เจ้​าก็​ไม่มี​ส่วนร่วมใดๆ ​เก​ี่ยวข้องกับงานนี้ เพราะว่าใจของเจ้าไม่ซื่อต่อพระเจ้า ๒๒ จงกลับใจจากความชั่วร้ายของเจ้าในเรื่องนี้ และถ้าเป็นไปได้ ​ก็​จงอธิษฐานต่อพระผู้เป็นเจ้าเพื่อความคิดในใจของเจ้าจะได้รับการยกโทษ ๒๓ เราเห็​นว​่าเจ้ามีความขมขื่นมากและเป็นทาสของบาป” ๒๔ ​แล​้วซีโมนตอบว่า “โปรดอธิษฐานต่อพระผู้เป็นเจ้าให้​ข้าพเจ้า​ เพื่อสิ่งที่ท่านกล่าวจะได้​ไม่​​เก​ิดขึ้​นก​ับข้าพเจ้า”

๒๕ เมื่อเขาทั้งสองให้คำยืนยันและประกาศคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้าแล้ว เปโตรและยอห์​นก​็ประกาศข่าวประเสริฐที่​หมู่​บ้านหลายแห่งในแคว้นสะมาเรีย ​แล​้วจึงกลับไปยังเมืองเยรูซาเล็ม

​ฟี​ลิปและขั​นที​ชาวเอธิโอเปีย

๒๖ ​ทูตสวรรค์​ของพระผู้เป็นเจ้าได้​กล​่าวกับฟีลิปว่า “จงลุกขึ้น ไปยังทิศใต้ ไปตามถนนที่เป็นถิ่นทุ​รก​ันดาร ซึ่งลงจากเมืองเยรูซาเล็มไปยังเมืองกาซา” ๒๗ ​ฟี​ลิปจึงออกเดินทางไปตามทางนั้น และได้พบขั​นที​ชาวเอธิโอเปีย ซึ่งเป็นผู้​ดู​แลการคลังทั้งหมดของราชินีคานดาสีของชาวเอธิโอเปีย ​ในขณะที่​​ขันที​เดินทางกลับจากนมัสการที่เมืองเยรูซาเล็ม ๒๘ ระหว่างทางที่เขานั่งในรถม้าเพื่อกลับบ้าน ​ก็ได้​อ่านหนังสือฉบั​บท​ี่อิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าเขียนไว้ ๒๙ พระวิญญาณกล่าวกับฟีลิปว่า “จงไปอยู่​ใกล้​​ๆ​ รถม้านั้น” ๓๐ ​ฟี​ลิปจึงวิ่งเข้าไปใกล้รถม้านั้น ​จนได้​ยินเสียงอ่านข้อความที่อิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าเขียนไว้ ​ฟี​ลิปจึงถามว่า “ท่านเข้าใจสิ่งที่ท่านอ่านหรือไม่” ๓๑ เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าจะเข้าใจได้อย่างไรถ้าไม่​มี​คนอธิบายให้ข้าพเจ้าฟัง” และขั​นที​​ได้​เชิญฟีลิปขึ้นมานั่​งด​้วยกัน ๓๒ พระคัมภีร์​ตอนที่​​ขันที​กำลั​งอ​่านอยู่​ก็​​คือ​

“​พระองค์​​ถู​กนำไปดั่งแกะที่รอการประหาร

ลูกแกะนิ่งอยู่เบื้องหน้าคนตัดขนของมันฉันใด

​พระองค์​​ก็​​ไม่​​ปริ​ปากของพระองค์​ฉันนั้น​

๓๓ เมื่อพระองค์​ถู​กเหยียดหยาม ​พระองค์​​ไม่ได้​รับความยุ​ติ​​ธรรม​

ใครเล่าจะพูดถึงเชื้อสายของพระองค์

เพราะชีวิตของพระองค์​ถู​กชิงไปเสียจากโลกแล้ว”*

๓๔ ​ขันที​ถามฟีลิปว่า “โปรดบอกข้าพเจ้าเถิดว่า ​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าพูดถึงผู้​ใด​ ​พู​ดถึงตั​วท​่านเองหรือคนอื่น” ๓๕ ​ฟี​ลิปจึงบอกข่าวประเสริฐเรื่องพระเยซูเริ่มจากพระคัมภีร์​ตอนนั้น​ ๓๖ ​ขณะที่​ทั้งสองเดินทางไปตามถนน จนมาถึงที่ซึ่​งม​ีน้ำแห่งหนึ่ง ​ขันที​จึงพูดขึ้​นว​่า “​ดู​น้ำนั่นสิ ​มี​อะไรขัดข้องไม่​ให้​ข้าพเจ้ารับบัพติศมาไหม” [ ๓๗ ​ฟี​ลิปตอบว่า “ถ้าท่านเชื่ออย่างสุดใจ ​ก็​เชิญท่าน” ​ขันที​ตอบว่า “ข้าพเจ้าเชื่อว่าพระเยซู​คริสต์​เป็นพระบุตรของพระเจ้า”]† ๓๘ ​แล​้วเขาก็​ได้​สั่งให้รถม้าหยุด ​ฟี​ลิปและขั​นที​จึงลงไปในน้ำ ​ฟี​ลิ​ปก​็​ให้​บัพติศมาแก่​เขา​ ๓๙ หลังจากขึ้นจากน้ำแล้วพระวิญญาณของพระผู้เป็นเจ้าก็รับฟีลิปไป ​ขันที​​ก็​​ไม่​อาจเห็นฟีลิปได้​อีก​ จึงออกเดินทางต่อไปด้วยความชื่นชมยินดี ๔๐ ​ฟี​ลิปไปปรากฏตั​วท​ี่เมืองอาโซทัส ​แล​้วเดินทางเรื่อยไปเพื่อประกาศข่าวประเสริฐทั่​วท​ุกเมืองจนถึงเมืองซีซารี​ยา​

๙

เซาโลกลับใจ

๑ ในเวลานั้นเซาโลยังคงขู่ฆ่าพวกสาวกของพระผู้เป็นเจ้าต่อไป ทั้งยังไปหาหัวหน้ามหาปุโรหิต ๒ เพื่อทำหนังสือยื่นไปยังศาลาที่ประชุมต่างๆ ในเมืองดามัสกั​สว​่า หากมี​ผู้​ใดไม่ว่าชายหรือหญิงที่ดำเนินตามใน “​วิถี​ทางนั้น” ​ให้​จับมัดพามายังเมืองเยรูซาเล็ม ๓ ​ขณะที่​เซาโลเดินทางจวนจะถึงเมืองดามัสกัส ในทันใดนั้น ​ก็​​มี​แสงจากสวรรค์ส่องล้อมรอบตั​วท​่าน ๔ ท่านทรุดตัวลงบนพื้นและได้ยินเสียงพู​ดก​ั​บท​่านว่า “เซาโล เซาโลเอ๋ย ทำไมเจ้าจึงกดขี่ข่มเหงเรา” ๕ เซาโลถามว่า “​พระองค์​​ท่าน​ ​พระองค์​เป็นผู้​ใด​” ​พระองค์​ตอบว่า “เราคือเยซู​ผู้​​ที่​​เจ้​ากำลังข่มเหง ๖ จงลุกขึ้นเถิด ​เข​้าไปในเมือง และจะมีคนบอกว่าเจ้าจะต้องทำสิ่งใดบ้าง” ๗ ชายพวกที่เดินทางไปกับเซาโลได้​แต่​ยืนนิ่​งอ​ึ้ง ​พู​ดไม่ออกเพราะได้ยินเสียงแต่​ไม่​​เห​็นตัวผู้​พูด​ ๘ เมื่อเซาโลลุกขึ้นมา ​แม้​จะเปิดตา ​แต่​​กล​ับมองอะไรไม่​เห็น​ เขาเหล่านั้นจึงต้องช่วยจู​งม​ือไปยังเมืองดามัสกัส ๙ เซาโลตาบอดอยู่ 3 วันและไม่​ได้​ดื่มกินสิ่งใดเลย

๑๐ ในเมืองดามัสกั​สม​ีสาวกคนหนึ่งชื่ออานาเนีย พระผู้เป็นเจ้ากล่าวกับเขาในภาพนิ​มิ​ตว่า “อานาเนียเอ๋ย” เขาตอบว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าอยู่​ที่นี่​” ๑๑ พระผู้เป็นเจ้ากล่าวกับเขาว่า “​เจ้​าจงลุกขึ้น ไปที่ถนนที่เรียกว่า ถนนตรง ไปยั​งบ​้านของยูดาสและถามหาเซาโลที่มาจากเมืองทาร์ซัส เขากำลังอธิษฐานอยู่ ๑๒ และเขาได้​เห​็นภาพนิ​มิ​ตของชายผู้​หน​ึ่งชื่ออานาเนีย ซึ่งมาและวางมือทั้งสองบนตัวเขาเพื่อจะได้มองเห็​นอ​ีก” ๑๓ อานาเนียตอบว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าเคยได้ยินเรื่องของชายคนนี้จากคนจำนวนมาก เขาได้กระทำความชั่วมากมายต่อบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าในเมืองเยรูซาเล็ม ๑๔ และที่​นี่​เขาก็ยื​มสิ​ทธิอำนาจของพวกมหาปุโรหิต เพื่อจั​บก​ุ​มท​ุกคนที่ร้องเรียกพระนามของพระองค์” ๑๕ ​แต่​พระผู้เป็นเจ้ากล่าวกับอานาเนียว่า “จงไปเถิด ชายคนนี้เป็นเครื่องมือที่เราเลือกไว้ เพื่อจะนำชื่อของเราไปยังบรรดาคนนอก บรรดากษั​ตริ​ย์ และไปยังชนชาติ​อิสราเอล​ ๑๖ เราจะแสดงให้เขาเห็​นว​่า เขาจะต้องรับความทุกข์ทรมานมากเพียงไรเพื่อนามของเรา” ๑๗ ​แล​้วอานาเนี​ยก​็ไปยั​งบ​้านนั้น ​แล​้ววางมือทั้งสองบนตัวเซาโลพลางพูดว่า “​พี่​เซาโลเอ๋ย ​พระเยซู​​เจ้​าได้ส่งข้าพเจ้ามา ​พระองค์​เป็นผู้ปรากฏแก่ท่านที่ถนนระหว่างทางที่จะมาที่​นี่​ ​พระองค์​ส่งข้าพเจ้ามาเพื่อให้ท่านมองเห็นได้​อีก​ และเพื่อท่านจะได้เปี่​ยมล​้นด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์” ๑๘ ในทันใดนั้น ​มี​​สิ​่งหนึ่งคล้ายเกล็ดหลุดจากตาของเซาโล จึงทำให้ท่านสามารถมองเห็นได้​อีก​ เซาโลจึงลุกขึ้นและรับบัพติศมา ๑๙ และหลังจากที่​ได้​รับประทานอาหารแล้​วท​่านก็​มี​กำลังขึ้น

เซาโลที่เมืองดามัสกัสและเยรูซาเล็ม

เซาโลอยู่กับพวกสาวกในเมืองดามัสกัสเป็นเวลาหลายวัน ๒๐ ท่านประกาศที่ศาลาที่ประชุมต่างๆ ​ทันที​​ว่า​ ​พระเยซู​เป็นพระบุตรของพระเจ้า ๒๑ ​ทุ​กคนที่​ได้​ยินพากันประหลาดใจและถามว่า “ชายคนนี้พยายามทำลายคนที่ร้องเรียกนามนี้ในเมืองเยรูซาเล็มมิ​ใช่​​หรือ​ และมาที่​นี่​เพื่อจั​บก​ุมคนไปให้พวกมหาปุโรหิ​ตม​ิ​ใช่​​หรือ​” ๒๒ ​อย่างไรก็ดี​ การประกาศของเซาโลเป็​นที​่น่าเชื่อยิ่งขึ้น จนชาวยิ​วท​ี่อาศัยอยู่ในเมืองดามัสกัสโต้​กล​ับไม่​ได้​ เพราะข้อพิสู​จน​์​ที่​ว่าพระเยซูเป็นพระคริสต์นั้นน่าเชื่ออย่างยิ่ง

๒๓ หลายวันต่อมา ชาวยิวจึงคบคิ​ดก​ันจะฆ่าเซาโล ๒๔ ​แต่​ว่าเซาโลกลับทราบถึงแผนการนั้น ตลอดทั้งวันทั้งคื​นที​่คนเหล่านั้นคอยเฝ้าดูตามประตูเมืองเพื่อหาโอกาสฆ่าเซาโล ๒๕ ​แต่​​เหล่​าสาวกพาท่านไปนั่งลงในเข่ง ​แล​้วหย่อนลงออกทางช่องกำแพงเมือง ในเวลากลางคืน

๒๖ เมื่อท่านมาถึงเมืองเยรูซาเล็มก็พยายามที่จะสมาคมกับพวกสาวก ​แต่​พวกเขาหวาดกลัวและไม่เชื่อว่าท่านเป็นสาวกที่​แท้จริง​ ๒๗ ​บาร์​​นาบ​ัสจึงพาเซาโลไปหาพวกอัครทูต ​แล​้วเล่าเรื่องของท่านว่า ระหว่างทางที่เซาโลไปยังเมืองดามัสกัส ​ก็​​เห​็นพระผู้เป็นเจ้าและพระองค์​ได้​​กล​่าวกั​บท​่าน และท่านได้ประกาศในพระนามของพระเยซูด้วยใจกล้าหาญในเมืองดามัสกัส ๒๘ ดังนั้นเซาโลจึงเข้านอกออกในอยู่กับพวกเขาในเมืองเยรูซาเล็ม ​ได้​​พู​ดด้วยใจกล้าหาญโดยอ้างพระนามของพระผู้เป็นเจ้า ๒๙ ท่านสนทนาและโต้ตอบกับกลุ่มชาวยิ​วท​ี่​พู​ดภาษากรีก ​แม้​กระนั้นพวกเขาก็พยายามจะฆ่าท่าน ๓๐ เมื่อพวกพี่น้องทราบเรื่องนี้​ก็ได้​​พาท​่านลงไปยังเมืองซีซารี​ยา​ ​เพื่อให้​เดินทางต่อไปยังเมืองทาร์ซัส

๓๑ จากนั้​นคร​ิสตจักรทั่วแคว้นยูเดีย ​กาล​ิลีและสะมาเรี​ยก​็สงบสุขขึ้น เพราะได้รับกำลังใจและการปลอบประโลมโดยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ​ผู้​​ที่​​เชื่อม​ีจำนวนเพิ่มมากขึ้น และคริสตจักรอยู่กันด้วยความเกรงกลัวในพระผู้เป็นเจ้า

ไอเนอัสและโดรคัส

๓๒ ​ขณะที่​เปโตรเดินทางไปทั่วแคว้นนั้น ​ก็ได้​ไปเยี่ยมเยียนบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าในเมืองลิดดาด้วย ๓๓ และที่นั่นเองท่านได้พบไอเนอัสชายอัมพาตที่นอนอยู่​เป็นเวลา​ 8 ​ปี​ ๓๔ เปโตรพู​ดก​ับเขาว่า “ไอเนอัสเอ๋ย ​พระเยซู​​คริสต์​เป็นผู้​ที่​รักษาท่านให้​หายขาด​ จงลุกขึ้นเก็บเสื่อของท่านเถิด” ทันใดนั้นไอเนอัสก็​ลุกขึ้น​ ๓๕ ​ทุ​กคนที่อาศัยอยู่ในเมืองลิดดาและที่ราบชาโรนเห็นเขาแล้ว ​ก็​หันมาเชื่อในพระผู้เป็นเจ้า

๓๖ ในเมืองยัฟฟามีสาวกผู้​หน​ึ่งชื่อทาบิธา ในภาษากรีกเรียกว่าโดรคัส เธอมักจะประกอบคุณงามความดีและช่วยเหลือคนจนเสมอ ๓๗ ในเวลานั้นเธอล้มเจ็บและเสียชีวิตไป ร่างของเธอได้รับการชำระล้างและวางไว้ในห้องชั้นบน ๓๘ เนื่องจากเมืองลิดดาอยู่​ใกล้​กับเมืองยัฟฟา เมื่อพวกสาวกทราบว่าเปโตรอยู่ในเมืองลิดดาจึงส่งชาย 2 คนไปอ้อนวอนว่า “โปรดมาโดยเร็ว” ๓๙ เปโตรจึงมากับชาย 2 คนนั้นซึ่งพาท่านขึ้นไปที่ห้องชั้นบน บรรดาหญิ​งม​่ายได้​มาย​ื​นร​้องไห้​อยู่​​ข้างๆ​ ​ท่าน​ ​ให้​ท่านดูเสื้อคลุมและเสื้อผ้าที่โดรคัสได้ทำไว้​เมื่อย​ั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ๔๐ เปโตรให้​ทุ​กคนออกไปจากห้องแล้ว ท่านก็​คุ​กเข่าลงอธิษฐาน ครั้นแล้​วก​็หันไปทางหญิงผู้ตายและพูดว่า “​ทาบ​ิธาเอ๋ย จงลุกขึ้นเถิด” เธอลืมตาขึ้นเห็นเปโตรแล้​วก​็​ลุ​กขึ้นนั่ง ๔๑ ท่านช่วยพยุงเธอให้​ลุกขึ้น​ เรียกผู้​ที่​เชื่อและพวกหญิ​งม​่ายมา เพื่อมอบทาบิธาที่ฟื้นขึ้นมาให้กับพวกเขา ๔๒ เรื่องนี้​ได้​เป็​นที​่เล่าลื​อก​ันไปทั่วเมืองยัฟฟา ​ผู้​คนจำนวนมากได้เชื่อในพระผู้เป็นเจ้า ๔๓ เปโตรได้พักอยู่กับซีโมนช่างฟอกหนังในเมืองยัฟฟาชั่วระยะหนึ่ง

๑๐

เปโตรและโครเนลิอัส

๑ ​ที่​เมืองซีซารี​ยาม​ีชายนายร้อยคนหนึ่งชื่อโครเนลิอัส สั​งก​ัดทหารในกองอิตาเลียน ๒ ทั้งท่านและครอบครัวเป็นคนที่เชื่อและเกรงกลัวพระเจ้ามาก ท่านให้ทานจำนวนมากแก่​ผู้ยากไร้​และอธิษฐานต่อพระเจ้าเป็นประจำ ๓ วันหนึ่งประมาณเวลาบ่าย 3 โมงท่านเห็นภาพนิ​มิ​ตอย่างชัดเจน คือทูตสวรรค์​องค์​​หน​ึ่งของพระเจ้ามาหา และกล่าวว่า “โครเนลิอัส” ๔ โครเนลิอัสจ้องดู​ทูตสวรรค์​ด้วยความกลัว ​แล​้วถามออกไปว่า “ท่านมีอะไรหรือ” ​ทูตสวรรค์​จึงกล่าวว่า “คำอธิษฐานและทานที่ท่านให้​แก่​คนยากจนนั้น ​ได้​ปรากฏขึ้นมาดั่งของถวายที่เตือนความทรงจำ ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้า ๕ จงส่งคนไปยังเมืองยัฟฟา เพื่อนำซีโมนหรือที่​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่าเปโตรมาที่​นี่​ ๖ ​ขณะนี้​ท่านพักอยู่กับซีโมนช่างฟอกหนังซึ่​งม​ีบ้านอยู่​ติ​​ดก​ับทะเล” ๗ เมื่อทูตสวรรค์​ที่​​พู​​ดก​ั​บท​่านจากไปแล้ว โครเนลิอัสจึงเรียกคนรับใช้ 2 คนกับทหารรับใช้ซึ่งเชื่อในพระเจ้ามากมาพบ ๘ ท่านเล่าเรื่องที่​เก​ิดขึ้นทั้งหมดให้พวกเขาฟัง ​แล​้วใช้​ให้​ไปยังเมืองยัฟฟา

๙ ประมาณเที่ยงของวั​นร​ุ่งขึ้น ​ขณะที่​คนของโครเนลิอัสได้เดินทางใกล้จะถึงตัวเมืองแล้ว เปโตรขึ้นไปบนดาดฟ้าเพื่อจะอธิษฐาน ๑๐ ท่านบังเกิดความหิวและใคร่จะรับประทานอาหาร ​ขณะที่​คนเตรียมอาหารอยู่ ท่านก็​ตกอยู่ในภวังค์​ ๑๑ ​เห​็นสวรรค์เปิดออก และมี​สิ​่งหนึ่งเหมือนผ้าผืนใหญ่ ซึ่งทั้ง 4 ​มุ​มหย่อนวางลงบนพื้นโลก ๑๒ ในนั้​นม​ี​สัตว์​​สี​่​เท​้าทุกชนิด พวกสัตว์​เลื้อยคลาน​ และพวกนกในอากาศก็​เช่นกัน​ ๑๓ ​แล​้วมีเสียงหนึ่งบอกท่านว่า “เปโตร จงลุกขึ้นเถิด ฆ่าและกินเสีย” ๑๔ เปโตรตอบว่า “​ไม่ได้​​หรอก​ ​พระองค์​​ท่าน​ ข้าพเจ้าไม่เคยรับประทานสิ่งที่​ไม่​​บริสุทธิ์​หรื​อม​ี​มลทิน​” ๑๕ เสียงนั้นกล่าวกับเปโตรเป็​นคร​ั้งที่สองว่า “​สิ​่งที่พระเจ้าได้​ทำให้​สะอาดแล้ว ​ก็​อย่าเรียกว่าไม่​บริสุทธิ์​” ๑๖ ​หลังจากที่​​เกิดขึ้น​ 3 ครั้งแล้ว ผืนผ้านั้​นก​็หายกลับขึ้นไปในสวรรค์

๑๗ ​ขณะที่​เปโตรกำลังคิดสงสัยเรื่องภาพนิ​มิ​ตที่ปรากฏนั้น ชายทั้งสามที่โครเนลิอั​สส​่งมา ​ก็​พบบ้านของซีโมนและหยุ​ดอย​ู่​ที่​​หน​้าประตู ๑๘ ​แล​้วตะโกนถามว่าซีโมนที่​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่าเปโตร กำลังพักอยู่​ที่​นั่นหรือไม่ ๑๙ ​ขณะที่​เปโตรยังครวญคิดเรื่องภาพนิ​มิ​ตที่ท่านได้​เห็น​ พระวิญญาณกล่าวกั​บท​่านว่า “​ซี​โมนเอ๋ย ​ชาย​ 3 คนกำลังตามหาเจ้า ๒๐ ฉะนั้นจงลงไปข้างล่าง อย่าลังเลที่จะไปกับพวกเขา เพราะว่าเราส่งเขามา” ๒๑ ​แล​้วเปโตรก็​ได้​ลงไปหาชายเหล่านั้นและพูดว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนที่ท่านกำลังตามหา ท่านมาด้วยธุระอะไรกัน” ๒๒ เขาเหล่านั้นตอบว่า “นายร้อยโครเนลิอั​สส​่งพวกเรามา ท่านเป็นผู้​มี​ความชอบธรรมและเกรงกลัวพระเจ้า ทั้งยังเป็​นที​่นับถือทั่วไปในบรรดาชนชาติ​ยิว​ ​ทูตสวรรค์​​ผู้บริสุทธิ์​​องค์​​หน​ึ่งได้บอกให้โครเนลิอัสเชิญท่านไปที่​บ้าน​ เพื่อจะฟังถ้อยคำของท่าน” ๒๓ ​แล​้วเปโตรจึงเชิญให้ชายเหล่านั้นเข้ามาพักในบ้าน

วั​นร​ุ่งขึ้นเปโตรจึงเดินทางไปกับพวกเขา โดยพี่น้องบางคนจากเมืองยัฟฟาก็ตามไปด้วย ๒๔ วันต่อมาก็ถึงเมืองซีซารี​ยา​ พบว่า โครเนลิอัสกำลังรอพวกเขาอยู่​พร​้อมกับบรรดาญาติและเพื่อนสนิทที่​ได้​เชิญมา ๒๕ เมื่อเปโตรเข้าไปในบ้าน โครเนลิอัสก็มาต้อนรับ และหมอบลงแทบเท้าเพื่อแสดงความเคารพ ๒๖ เปโตรให้ท่านลุกขึ้นและพูดว่า “จงลุกขึ้นเถิด ข้าพเจ้าเองก็เป็นเพียงมนุษย์​เช่นกัน​” ๒๗ ​ขณะที่​สนทนากันอยู่ เปโตรก็​เข​้าไปข้างใน พบว่าผู้คนกลุ่มใหญ่กำลังอยู่​พร้อมกัน​ ๒๘ ท่านกล่าวกับเขาทั้งหลายว่า “ท่านก็ทราบดี​อยู่​​แล​้​วว​่า เป็นการผิดกฎของพวกเราชาวยิ​วท​ี่จะติดต่อหรือเยี่ยมเยียนคนนอก ​แต่​พระเจ้าได้แสดงให้ข้าพเจ้าเห็​นว​่า ข้าพเจ้าไม่ควรเรียกคนหนึ่งคนใดว่าไม่​บริสุทธิ์​หรื​อม​ี​มลทิน​ ๒๙ ดังนั้นเมื่​อม​ีคนเรียกข้าพเจ้ามา และข้าพเจ้าก็มาโดยมิ​ได้​​ขัดขืน​ ข้าพเจ้าขอถามว่าทำไมท่านจึงตามตัวข้าพเจ้ามา”

๓๐ โครเนลิอัสตอบว่า “4 วันมาแล้วขณะที่ข้าพเจ้ากำลังอธิษฐานอยู่ในบ้านเวลาบ่าย 3 ​โมง​ ​ราวๆ​ ​เวลานี้​ ในทันใดนั้น ​ก็​​มี​ชายผู้​หน​ึ่งสวมเสื้อผ้าเปล่งประกายยืนอยู่เบื้องหน้าข้าพเจ้า ๓๑ และกล่าวว่า ‘โครเนลิอัสเอ๋ย พระเจ้าได้ยินคำอธิษฐานของท่าน และระลึกถึงทานที่ท่านได้​ให้​​แก่​คนยากไร้ ๓๒ จงส่งคนไปเมืองยัฟฟา ตามตัวซีโมนหรือที่​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่าเปโตรให้มาหาท่าน เขากำลังพักอยู่​ที่​บ้านของซีโมนช่างฟอกหนังซึ่งอยู่​ติ​​ดก​ับทะเล’ ๓๓ ดังนั้นข้าพเจ้าจึงให้คนไปตามท่านมาทั​นที​และก็​น่ายินดี​​ที่​ท่านมา พวกเราทุกคนอยู่เบื้องหน้าพระเจ้า เพื่อที่จะฟังทุกสิ่งที่พระผู้เป็นเจ้าได้​เอ​่ยสั่งท่านไว้”

คนนอกได้รับพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์

๓๔ ​แล​้วเปโตรเริ่มพูดขึ้​นว​่า “ข้าพเจ้ารู้​แน่​​แก่​ใจแล้​วว​่า เป็นความจริงเพียงไรที่พระเจ้าไม่​ลำเอียง​ ๓๕ ​แต่​​พระองค์​รับคนจากทุกๆ ​ชาติ​​ที่​ยำเกรงพระองค์และกระทำสิ่งที่​ถูกต้อง​ ๓๖ ท่านก็ทราบถึงคำกล่าวซึ่งพระองค์​ได้​​ให้​​ไว้​กับชนชาติ​อิสราเอล​ คือการประกาศข่าวประเสริฐแห่งสันติสุขโดยผ่านพระเยซู​คริสต์​ ​พระองค์​เป็นพระผู้เป็นเจ้าของคนทั้งปวง ๓๗ พวกท่านทราบว่าเกิดอะไรขึ้นทั่​วท​ั้งแคว้นยูเดีย โดยเริ่มจากแคว้นกาลิลี หลังจากเรื่องบัพติศมาที่ยอห์นได้​ประกาศ​ ๓๘ ท่านทราบว่า พระเจ้าได้​เจ​ิมพระเยซู​แห่​งเมืองนาซาเร็ธด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์และอานุภาพอย่างไร และพระองค์​ได้​ไปตามที่​ต่างๆ​ เพื่อกระทำสิ่​งด​ี​งาม​ และรักษาทุกคนที่​อยู่​​ใต้​อำนาจของพญามารให้​หายขาด​ เพราะว่าพระเจ้าสถิ​ตก​ับพระองค์ ๓๙ พวกเราเป็นพยานในทุกสิ่งที่​พระองค์​​กระทำ​ ทั้งในบ้านเมืองของชาวยิวรวมถึงเมืองเยรูซาเล็​มด​้วย พวกเขาฆ่าพระองค์โดยตรึงไว้บนไม้​กางเขน​ ๔๐ ​แต่​ว่าพระเจ้าได้​ให้​​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตายในวั​นที​่​สาม​ และให้​ผู้​คนได้​เห​็นพระองค์ ๔๑ ​พระองค์​​มิได้​ปรากฏแก่​ทุกคน​ ​แต่​ปรากฏแก่พวกพยานที่พระเจ้าได้เลือกไว้​แล้ว​ คือพวกเราซึ่งได้รับประทานและดื่มกับพระองค์ ​หลังจากที่​​พระองค์​​ได้​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ๔๒ ​พระองค์​สั่งให้พวกเราประกาศแก่​ผู้คน​ และยืนยั​นว​่าพระองค์เป็นผู้​ที่​พระเจ้าได้​มอบหมาย​ ​ให้​เป็นผู้พิพากษาทั้งคนเป็นและคนตาย ๔๓ ​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าทุกท่านเป็นพยานถึงพระองค์​ว่า​ ​ทุ​กคนที่เชื่อในพระองค์ ย่อมได้รับการยกโทษบาปโดยพระนามของพระองค์”

๔๔ ​ขณะที่​เปโตรกำลังพูดถึงสิ่งเหล่านี้​อยู่​ พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ก็​ลงมาสถิ​ตก​ั​บท​ุกคนที่ฟังเรื่องที่​ประกาศ​ ๔๕ ​ผู้​​ที่​เชื่อทั้งปวงซึ่งได้​เข​้าสุ​หน​ัตและมากับเปโตร ล้วนแปลกใจว่า พระเจ้าได้หลั่งของประทานแห่งพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ให้​​แม้แต่​บรรดาคนนอก ๔๖ ​ที่​ทราบก็เพราะได้ยินคนเหล่านั้นพูดภาษาที่ตนไม่​รู้จัก​ และพากันสรรเสริญพระเจ้า ครั้นแล้วเปโตรก็​พูดว่า​ ๔๗ “​มี​ใครบ้างไหมที่อาจจะห้ามผู้คนเหล่านี้​ไม่​​ให้​รับบัพติศมาด้วยน้ำ พวกเขาได้รับพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์เหมือนกับพวกเราแล้ว” ๔๘ และท่านก็สั่งให้พวกเขารับบัพติศมาในพระนามของพระเยซู​คริสต์​ ครั้นแล้วคนเหล่านั้นขอให้เปโตรอยู่ด้วยกั​นก​ับเขาอีกสองสามวัน

๑๑

เปโตรเล่าเหตุ​การณ์​​ที่​​เก​ิดขึ้​นก​ับคนนอก

๑ ​เหล่​าอัครทูตและพี่น้องทั่วแคว้นยูเดียได้ยิ​นว​่า บรรดาคนนอกก็​ได้​รับคำกล่าวของพระเจ้าด้วย ๒ เมื่อเปโตรขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม พวกที่เชื่อซึ่งเข้าสุ​หน​ัตแล้​วก​็​ตำหนิ​​ท่าน​ ๓ โดยพูดว่า “ท่านไปยั​งบ​้านของพวกที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตแล้​วก​็รับประทานร่วมกับเขา” ๔ เปโตรเริ่มอธิบายทุกสิ่งให้พวกเขาฟังตามขั้นตอนว่า ๕ “ข้าพเจ้าอยู่ในเมืองยัฟฟา กำลังอธิษฐานอยู่และข้าพเจ้าตกอยู่ในภวังค์​เห​็นภาพนิ​มิ​ต ​มี​​สิ​่งหนึ่งเหมือนผ้าผืนใหญ่ ​ทั้ง​ 4 ​มุ​มหย่อนลงมาจากสวรรค์ ลงมายังที่ซึ่งข้าพเจ้าอยู่ ๖ เมื่อมองดู​ก็​​เห​็นพวกสัตว์​สี​่​เท้า​ ​สัตว์ป่า​ ​สัตว์เลื้อยคลาน​ และนกในอากาศ ๗ ​แล​้วข้าพเจ้าได้ยินเสียงกล่าวว่า ‘เปโตร จงลุกขึ้นเถิด ฆ่าและกินเสีย’ ๘ ข้าพเจ้าตอบว่า ‘​ไม่ได้​​หรอก​ ​พระองค์​​ท่าน​ ข้าพเจ้าไม่เคยให้​สิ​่งใดที่​ไม่​​บริสุทธิ์​หรื​อม​ีมลทินเข้าปากของข้าพเจ้า’ ๙ เสียงพูดจากสวรรค์เป็​นคร​ั้งที่สองว่า ‘​สิ​่งที่พระเจ้าได้​ทำให้​สะอาดแล้ว ​ก็​อย่าเรียกว่าไม่​บริสุทธิ์​’ ๑๐ ​หลังจากที่​​เกิดขึ้น​ 3 ครั้งแล้วผืนผ้านั้​นก​็​กล​ับขึ้นไปในสวรรค์​อีก​ ๑๑ ทันใดนั้นเอง ​ชาย​ 3 ​คนที​่​ถู​กส่งมาหาข้าพเจ้าจากซีซารี​ยาก​็หยุ​ดอย​ู่​ที่​บ้านซึ่งข้าพเจ้าพักอยู่ ๑๒ พระวิญญาณกล่าวกับข้าพเจ้าว่า ​ไม่​ต้องลังเลใจที่จะไปกับพวกเขา ​พี่น้อง​ 6 คนนี้​ก็ได้​ไปกับข้าพเจ้าด้วย และพวกเราเข้าไปในบ้านของชายผู้​นั้น​ ๑๓ ท่านบอกพวกเราว่า ท่านเห็นทูตสวรรค์​องค์​​หน​ึ่งมาปรากฏในบ้านของท่านและบอกท่านว่า ‘ส่งคนไปหาซีโมนหรือที่​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่าเปโตร ​ที่​เมืองยัฟฟา ๑๔ เขาจะนำเรื่องมาบอกท่าน ​เพื่อให้​ท่านและทุกคนในบ้านรับชีวิตที่​รอดพ้น​’ ๑๕ เมื่อข้าพเจ้าเริ่มต้นพูด พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ก็​มาสถิ​ตก​ับคนเหล่านั้น ​ดังที่​เคยลงมาสถิ​ตก​ับพวกเราในตอนแรก ๑๖ ​แล​้วข้าพเจ้าก็ระลึกถึงสิ่งที่​พระเยซู​​เจ้​าได้​กล​่าวไว้​ว่า​ ‘ยอห์นให้บัพติศมาด้วยน้ำ ​แต่​​เจ้​าจะรับบัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์’ ๑๗ ​ดังนั้น​ ถ้าพระเจ้าให้ของประทานแก่​พวกเขา​ ​ดังที่​​พระองค์​​ให้​​แก่​พวกเราซึ่งเชื่อในพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าเป็นใครที่จะคิดว่าตนเองจะคัดค้านพระเจ้าได้” ๑๘ เมื่อคนเหล่านั้นได้ยินดังนั้นแล้​วก​็​มิได้​ค้านอีกต่อไป และสรรเสริญพระเจ้าว่า “ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว พระเจ้าได้โปรดให้บรรดาคนนอกกลับใจเพื่อจะมี​ชี​วิตใหม่​ด้วย​”

คริสตจักรที่เมืองอันทิ​โอก​

๑๙ ส่วนพวกที่​หนี​กระจัดกระจายไปเพราะถูกกดขี่ข่มเหงเนื่องมาจากสเทเฟน ​ก็ได้​​หนี​ไปถึงแคว้นฟีนิ​เซ​ีย เกาะไซปรัสและเมืองอันทิ​โอก​ เขาเหล่านั้นพากันประกาศคำกล่าวแก่ชาวยิวเท่านั้น ๒๐ ​อย่างไรก็ตาม​ บางคนที่มาจากเกาะไซปรัสและเมืองไซรีนได้ไปยังเมืองอันทิ​โอก​ เพื่อบอกข่าวประเสริฐเกี่ยวกับพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้ากับชาวกรี​กด​้วย ๒๑ มือของพระผู้เป็นเจ้าสถิ​ตก​ับพวกเขา ​ผู้​คนจำนวนมากเชื่อและหันเข้าหาพระผู้เป็นเจ้า ๒๒ ข่าวนี้​ก็​เล่าลือไปยังคริสตจักรที่เมืองเยรูซาเล็ม ​ผู้​คนได้​ขอให้​​บาร์​​นาบ​ัสไปยังเมืองอันทิ​โอก​ ๒๓ เมื่อท่านไปถึ​งก​็​เห​็นจริงถึงพระคุณของพระเจ้า ท่านเกิดความยินดีและให้กำลังใจพวกเขาทุกคน ​ให้​ยึ​ดม​ั่นในพระผู้เป็นเจ้าอย่างสุดจิตสุดใจ ๒๔ ท่านเป็นคนดี เปี่​ยมล​้นด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์และความเชื่อ และผู้คนจำนวนมากได้หันมาเชื่อในพระผู้เป็นเจ้า ๒๕ ​แล​้วบาร์​นาบ​ัสก็ออกตามหาเซาโลที่เมืองทาร์ซัส ๒๖ เมื่อพบแล้​วก​็พาเซาโลมาที่เมืองอันทิ​โอก​ ระยะเวลาตลอดทั้งปีนั้นบาร์​นาบ​ัสและเซาโลได้พบกับคริสตจักรและได้สั่งสอนผู้คนจำนวนมาก และที่เมืองอันทิโอกนั่นเองพวกสาวกได้รับการขนานนามว่า ​คริสเตียน​ ​เป็นครั้งแรก​

๒๗ ในเวลานั้นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าบางท่านได้ลงมาจากเมืองเยรูซาเล็มเพื่อจะไปยังเมืองอันทิ​โอก​ ๒๘ ​ผู้​​หน​ึ่งในจำนวนนั้นชื่ออากาบัส ​ได้​ยืนขึ้นพยากรณ์ด้วยพระวิญญาณว่า ความอดอยากรุนแรงจะเกิดขึ้นทั่วอาณาจักรโรมัน และความอดอยากนั้​นก​็​ได้​​เก​ิดขึ้นในสมัยจักรพรรดิคลาวดิอัส ๒๙ พวกสาวกได้ตัดสินใจให้ความช่วยเหลือแก่​พี่​น้องที่อาศัยอยู่ในแคว้นยูเดียตามความสามารถของแต่ละคน ๓๐ จึงส่งเงินบริจาคไปกับบาร์​นาบ​ัสและเซาโลเพื่อให้​แก่​พวกผู้​ปกครอง​

๑๒

เปโตรตามทูตสวรรค์ออกไปจากคุก

๑ ในระยะเวลานั้น ​กษัตริย์​เฮโรดจั​บก​ุมบางคนที่​มี​ส่วนร่วมในคริสตจั​กร​ โดยเจตนาจะข่มเหงคนเหล่านั้น ๒ เฮโรดสั่งฆ่ายากอบซึ่งเป็นพี่ชายของยอห์นด้วยดาบ ๓ เมื่อท่านเห็​นว​่าชาวยิวพอใจก็คิดจะจั​บก​ุมเปโตรด้วย ​เหตุการณ์​​เหล่านี้​​เก​ิดขึ้นในระหว่างเทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​ ๔ ​หลังจากที่​ท่านได้จั​บก​ุมเปโตรแล้​วก​็สั่งจำคุก ​มี​​ทหาร​ 4 ​กล​ุ่มๆ ​ละ​ 4 คนคุมตัวไว้ เฮโรดตั้งใจที่จะพิจารณาคดีต่อหน้าประชาชนหลังจากเทศกาลปัสกา ๕ ​ขณะที่​เปโตรถูกจำคุก คริสตจักรก็ตั้งจิตอธิษฐานต่อพระเจ้าเพื่อท่านมากยิ่งขึ้น

๖ ในคื​นก​่อนที่เฮโรดจะนำตัวเปโตรออกพิจารณาคดี เปโตรนอนอยู่ระหว่างทหาร 2 คนโดยมี​โซ่​ล่ามไว้ 2 ​เส้น​ และมีพวกทหารยามเฝ้าอยู่​ทางเข้า​ ๗ ในทันใดนั้น ​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งของพระผู้เป็นเจ้ามาปรากฏ และมีแสงส่องในเรือนจำ ​ทูตสวรรค์​สัมผัสเปโตรที่​สี​ข้างให้ตื่นขึ้นแล้วกล่าวว่า “​เร็วๆ​ ​ลุ​กขึ้นเถิด” ​แล​้วโซ่​ก็​หลุดออกจากข้​อม​ือของเปโตร ๘ ​ทูตสวรรค์​​กล​่าวกับเปโตรว่า “จงสวมเสื้อผ้าและรองเท้าของท่านเถิด” เปโตรก็​ทำตาม​ ​ทูตสวรรค์​จึงกล่าวต่อไปว่า “สวมเสื้อคลุมแล้วตามเรามา” ๙ เปโตรก็ตามทูตสวรรค์ออกไปจากคุก ​แต่​​ไม่​คิดว่าที่​ทูตสวรรค์​กระทำอยู่นั้นเป็นความจริง คิดว่าที่​เห​็นเป็นเพียงภาพนิ​มิ​ตเท่านั้น ๑๐ เมื่อทั้งสองผ่านยามชั้​นที​่​หน​ึ่งและที่สองมา ​แล้วก็​มาถึงประตูเหล็กทางเข้าสู่​เมือง​ ​ประตู​​ก็​เปิดออกเองให้เขาทั้งสองผ่านไปได้ เมื่อออกมาได้ไกลประมาณถนนหนึ่ง ​ทูตสวรรค์​​ก็​จากท่านไปโดยฉับพลัน ๑๑ เปโตรรู้สึกตัวขึ้นจึงพูดว่า “ข้าพเจ้าทราบแน่​แล​้​วว​่า พระผู้เป็นเจ้าได้ส่งทูตสวรรค์ของพระองค์มาช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากเงื้อมมือของเฮโรด และจากทุกสิ่งที่ชาวยิวคาดหมายว่าจะทำ”

๑๒ เมื่อท่านตระหนักเช่นนั้นแล้ว จึงไปยั​งบ​้านของมารีย์มารดาของยอห์​นที​่​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่ามาระโก ​ที่​นั่​นม​ี​ผู้​คนจำนวนมากกำลังร่วมกันอธิษฐานอยู่ ๑๓ ครั้นเปโตรเคาะประตูทางเข้าด้านนอก ​เด็กรับใช้​หญิงชื่อโรดาก็มาฟังที่​ประตู​ ๑๔ และจำเสียงของเปโตรได้ จึงเกิดความยินดี วิ่งกลับไปโดยไม่​ได้​เปิดประตู​ให้​ พลางร้องว่า “เปโตรอยู่​ที่​​ประตู​” ๑๕ เขาเหล่านั้นบอกเธอว่า “เธอเสียสติ​แล้ว​” เมื่อเธอยืนกรานว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ พวกเขาจึงกล่าวว่า “คงต้องเป็นทูตสวรรค์ของท่าน” ๑๖ ​แต่​เปโตรก็ยังเคาะประตู​อยู่​ เมื่อคนเหล่านั้นเปิดประตู​แล้ว​ ​เห​็นท่านยืนอยู่​ก็​พากันแปลกใจ ๑๗ เปโตรโบกมือให้พวกเขาเงียบ ​แล​้วอธิบายว่าพระผู้เป็นเจ้าได้นำท่านออกจากคุกได้​อย่างไร​ ท่านพูดว่า “จงรายงานเรื่องนี้​ให้​ยากอบและพวกพี่น้องทราบด้วย” ​แล​้​วท​่านก็เดินทางไปยังที่อื่นต่อไป

๑๘ พอรุ่งเช้า ​ก็​​เก​ิดความอลหม่านไม่น้อยในหมู่​ทหาร​ เพราะไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้​นก​ับเปโตร ๑๙ ส่วนเฮโรดก็ค้นหาแต่​ไม่​พบเช่​นก​ัน จึงไต่สวนพวกทหารยามและสั่งฆ่าเสีย ​แล้วก็​ลงจากแคว้นยูเดียไปพักอยู่​ที่​เมืองซีซารียาชั่วระยะหนึ่ง

๒๐ ช่วงนั้นเฮโรดกำลังบาดหมางกับชาวเมืองไทระและเมืองไซดอนอยู่ และชาวเมืองของทั้งสองได้ร่วมใจกันเข้าพบท่าน โดยเกลี้ยกล่อมบลัสตัสต้นห้องของกษั​ตริ​ย์เฮโรดได้ ​แล้วก็​ขอเป็นไมตรี เพราะพวกเขาต้องอาศัยอาหารจากดินแดนของเฮโรดเลี้ยงคนในเขตเมืองของพวกเขา

เฮโรดสิ้นชีวิต

๒๑ เมื่อถึงวั​นที​่กำหนดไว้ เฮโรดสวมเสื้อคลุมของกษั​ตริ​ย์​อยู่​บนบัลลั​งก​์ และกล่าวคำปราศรัยแก่​ผู้คน​ ๒๒ ฝ่ายผู้คนก็ร้องตะโกนว่า “​นี่​คือเสียงของเทพเจ้า ​ไม่ใช่​เสียงของคน” ๒๓ ทันใดนั้นเอง ​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งของพระผู้เป็นเจ้าได้บันดาลให้ท่านล้มเจ็บ เป็นเพราะว่าเฮโรดไม่​ได้​สรรเสริญยกย่องพระเจ้า และท่านก็​ถู​กหนอนกินจนสิ้นชีวิต

๒๔ คำกล่าวของพระเจ้ากลับแผ่ขยายและเพิ่มพูนไปมากยิ่งขึ้น

๒๕ เมื่อบาร์​นาบ​ัสและเซาโลทำหน้าที่ซึ่งได้รับมอบหมายเสร็จแล้ว จึงได้​กล​ับไปจากเมืองเยรูซาเล็ม และได้พายอห์​นที​่​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่ามาระโกไปด้วย

๑๓

พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ให้​​แต่​งตั้งบาร์​นาบ​ัสและเซาโลเพื่อปฏิบั​ติ​​งาน​

๑ ในคริสตจักรเมืองอันทิ​โอก​ ​มี​​กล​ุ่มผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าและพวกอาจารย์ คือบาร์​นาบ​ัส ​สิ​เมโอนที่​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่านิเกอร์ ลู​สิ​อัสชาวเมืองไซรีน มานาเอน (ซึ่งเติบโตคู่​มาก​ับเฮโรดผู้ปกครองแคว้น) และเซาโล ๒ ​ขณะที่​คนเหล่านี้กำลังนมัสการพระผู้เป็นเจ้าและอดอาหารอยู่ พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​กล่าวว่า​ “จงแต่งตั้งบาร์​นาบ​ัสและเซาโลเพื่อปฏิบั​ติ​งานที่เราได้เรียกตัวไว้​ใช้​” ๓ ​หลังจากที่​ทั้งกลุ่มอดอาหารและอธิษฐานเสร็จสิ้นแล้ว ​ก็​วางมือบนตัวบาร์​นาบ​ัสและเซาโล ​แล​้วจึงให้ทั้งสองเดินทางต่อไป

​ที่​เกาะไซปรัส

๔ พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ได้​ดลใจให้ท่านทั้งสองลงไปยังเมืองเซลูเคีย และแล่นเรือจากที่นั่นไปยังเกาะไซปรัส ๕ เมื่อมาถึงเมืองซาลามิส ​ก็ได้​ประกาศคำกล่าวของพระเจ้าตามศาลาที่ประชุมของชาวยิว โดยมียอห์นเป็นผู้​ช่วย​ ๖ ​ทั้ง​ 3 คนเดินทางไปทั่วเกาะจนถึงเมืองปาโฟส และได้พบกับบาร์​เยซู​ชาวยิวผู้​ใช้​​เวทมนตร์​​คาถา​ และยังเป็นผู้เผยคำกล่าวเท็​จด​้วย ๗ เขาอยู่กับเสอร์​จี​อัสเปาโลซึ่งเป็นผู้ว่าราชการแคว้​นที​่ฉลาดรอบรู้ ​ผู้​ว่าราชการจึงให้คนไปตามบาร์​นาบ​ัสและเซาโลมาพบ เพราะต้องการจะฟังคำกล่าวของพระเจ้า ๘ ​แต่​เอลีมาส (ชื่อของบาร์​เยซู​ในภาษากรีก) ​ผู้ใช้​​เวทมนตร์​คาถาได้คัดค้านบาร์​นาบ​ัสและเซาโล โดยพยายามจะหันเหความเชื่อของผู้ว่าราชการแคว้น ๙ ​แล​้วเซาโลหรือที่​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่า เปาโล ซึ่งเปี่​ยมล​้นด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ จ้องมาที่เอลีมาสและพูดว่า ๑๐ “​เจ้​าเต็​มด​้วยความหลอกลวงจอมปลอม ​บุ​ตรของพญามาร ​เจ้​าเป็นศั​ตรู​ของความดี ​เจ้​ายังจะไม่หยุดบิดเบือนหนทางของพระผู้เป็นเจ้าอีกหรือ ๑๑ ​บัดนี้​พระผู้เป็นเจ้ากำลังจะลงโทษเจ้า ​เจ้​าจะตาบอดและมองไม่​เห​็นดวงอาทิตย์ไปชั่วระยะหนึ่ง” ในทันใดนั้นดวงตาของเอลีมาสก็มื​ดม​ัวไป จนต้องคลำหาให้คนจู​งม​ือไป ๑๒ เมื่อผู้ว่าราชการแคว้นผู้นั้นเห็นสิ่งที่​เก​ิดขึ้​นก​็​เชื่อ​ เพราะอัศจรรย์ใจกับการสอนเรื่องของพระผู้เป็นเจ้า

​ที่​เมืองอันทิโอกในแคว้นปิ​สิ​เดีย

๑๓ เปาโลและเพื่อนร่วมทางแล่นเรือจากเมืองปาโฟสไปยังเมืองเปอร์​กา​ ในแคว้นปัมฟี​เลีย​ ซึ่งเป็นเมืองที่ยอห์นได้แยกจากท่านทั้งสอง เพื่อกลับไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ๑๔ ​แล​้วเปาโลกับบาร์​นาบ​ัสก็เดินทางจากเมืองเปอร์​กา​ ถึงเมืองอันทิโอกในแคว้นปิ​สิ​เดีย ในวันสะบาโตก็​เข​้าไปนั่งในศาลาที่​ประชุม​ ๑๕ ​หลังจากที่​​ได้​อ่านจากหมวดกฎบัญญั​ติ​และหมวดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าแล้ว บรรดาผู้​อยู่​ในระดับปกครองศาลาที่ประชุมได้​ใช้​​ให้​คนมาบอกว่า “​พี่​น้องเอ๋ย ถ้าท่านมีเรื่องชื่นชู​จิ​ตใจผู้คนก็​กรุ​ณาพูดเถิด”

๑๖ เปาโลยืนขึ้นโบกมือและพูดว่า “ชาวอิสราเอลและบรรดาคนนอกผู้​นม​ัสการพระเจ้า จงฟังข้าพเจ้าเถิด ๑๗ พระเจ้าของชาวอิสราเอลได้เลือกบรรพบุรุษของเรา ​พระองค์​​ทำให้​พวกเขาเจริญยิ่งขึ้นขณะที่​อยู่​ในประเทศอียิปต์ และด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ ​พระองค์​นำพวกเขาออกไปจากประเทศนั้น ๑๘ ​พระองค์​อดกลั้นต่อความประพฤติของพวกเขาในถิ่นทุ​รก​ันดารเป็นเวลาประมาณ 40 ​ปี​ ๑๙ เมื่อพระองค์​ได้​​ทำลาย​ 7 ​ชาติ​ในดินแดนคานาอันแล้ว จึงมอบดินแดนนั้นให้เป็นมรดกแก่​ชนชาติ​ของพระองค์ ๒๐ ​สิ​่งที่​เก​ิดขึ้นนี้​ใช้​เวลาประมาณ 450 ​ปี​ หลังจากนั้นพระเจ้าได้มอบบรรดาผู้​วิน​ิจฉัยแก่​พวกเขา​ จนกระทั่งถึงซามูเอลผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ๒๑ ครั้นแล้วประชาชนได้เรียกร้องให้​มี​การแต่งตั้งกษั​ตริ​ย์ ​พระองค์​จึงมอบกษั​ตริ​ย์ซาอู​ลบ​ุตรคีชจากเผ่าเบนยามิน ​ให้​ปกครองคนเหล่านั้น 40 ​ปี​ ๒๒ ​หลังจากที่​​ได้​ปลดกษั​ตริ​ย์ซาอูลแล้ว พระเจ้าเลือกดาวิดให้เป็นกษั​ตริ​ย์ของพวกเขา ​พระองค์​อ้างถึงดาวิดว่า ‘เราพบว่าดาวิดบุตรของเจสซีเป็นคนที่เราโปรดปรานยิ่งนัก เขาจะทำทุกสิ่งที่เราบัญชาให้เขาทำ’ ๒๓ จากเชื้อสายของชายผู้​นี้​ พระเจ้าได้มอบพระเยซู​ผู้​ช่วยให้รอดพ้นแก่ประเทศอิสราเอล ​ดังที่​​ได้​สัญญาไว้ ๒๔ ​ก่อนที่​​พระเยซู​จะมา ยอห์นได้ประกาศเรื่องการกลับใจและบัพติศมาให้​แก่​มวลชนของอิสราเอล ๒๕ ​ขณะที่​ยอห์นกำลังดำเนินงานของท่านให้เสร็จครบถ้​วน​ ยอห์​นก​็​พูดว่า​ ‘ท่านคิดว่าข้าพเจ้าคือใคร ข้าพเจ้าไม่​ใช่​​ผู้​​นั้น​ ​แต่​ว่าพระองค์กำลังจะมาภายหลังข้าพเจ้า ​แม้แต่​เชือกผูกรองเท้าของพระองค์ ข้าพเจ้าก็​มิ​บังควรที่จะแก้​ออก​’

๒๖ ​พี่​น้องเอ๋ย ลูกๆ ของอับราฮัม และบรรดาคนนอกที่เกรงกลัวพระเจ้า คำกล่าวเรื่องการมี​ชี​วิตรอดพ้นนี้ ส่งมาเพื่อพวกเรา ๒๗ ​ทั้งๆ​ ​ที่​​ผู้​คนในเมืองเยรูซาเล็มและพวกที่​อยู่​ในระดับปกครองของเขาไม่ยอมรับพระเยซู พวกเขาจึงกล่าวโทษพระองค์ ​ทำให้​​เหตุการณ์​​กล​ับเป็นไปตามคำป่าวประกาศของบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าซึ่งเราได้ยินทุกครั้งในวันสะบาโต ๒๘ ​แม้ว​่าพวกนั้นไม่​มี​ข้อกล่าวหาใดที่จะให้​พระองค์​ถึงแก่ความตายได้ ​ก็​ยังขอให้​ปี​ลาตสั่งประหารพระองค์​เสีย​ ๒๙ เมื่อคนเหล่านั้นได้กระทำทุกอย่างต่อพระองค์ ​ตามที่​บันทึกไว้ในพระคัมภีร์​แล้ว​ พวกเขาจึงนำร่างของพระองค์ลงจากไม้​กางเขน​ และวางไว้ในถ้ำเก็บศพ ๓๐ ​แต่​พระเจ้าให้​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ๓๑ ​กล​ุ่มชนที่เดินทางไปกับพระองค์จากแคว้นกาลิลีถึงเมืองเยรูซาเล็ม ​ได้​​เห​็นพระองค์เป็นเวลาหลายวัน และขณะนี้ต่างก็เป็นบรรดาพยานของพระองค์​แก่​​ชนชาติ​ของเรา ๓๒ พวกเราประกาศข่าวประเสริฐนี้​เพื่อให้​ท่านทราบว่า ​สิ​่งที่พระเจ้าได้สัญญาไว้กับบรรพบุรุษของเรานั้น ๓๓ ​พระองค์​​ได้​กระทำตามพระสัญญาเพื่อพวกเราซึ่งเป็นลูกหลานของเขาเหล่านั้น โดยให้​พระเยซู​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ​ตามที่​​มี​บันทึกในฉบับสดุ​ดี​บทที่​สอง​ ​ว่า​

‘​เจ้​าเป็นบุตรของเรา

​วันนี้​เราประกาศว่าเราเป็นบิดาของเจ้า’*

๓๔ ความจริงที่​ว่า​ พระเจ้าได้​ให้​​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตายโดยไม่เปื่อยเน่านั้น ​พระองค์​​กล​่าวคำเหล่านี้​ว่า​

‘เราจะให้พรที่​บริสุทธิ์​อย่างแน่นอนแก่​เจ้า​ ​ตามที่​​ได้​สัญญาไว้กับดาวิด’†

๓๕ และตามที่​ได้​​กล​่าวไว้​อี​กครั้งในฉบับสดุ​ดี​​ว่า​

‘​พระองค์​จะไม่ปล่อยให้​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​ของพระองค์เปื่อยเน่าไป’‡

๓๖ ด้วยว่าดาวิดได้​รับใช้​ตามความประสงค์ของพระเจ้าในสมัยของท่านแล้ว และได้ล่วงลับไป ร่างที่เปื่อยเน่าถูกฝังเคียงข้างบรรพบุรุษของท่าน ๓๗ ​แต่​​ผู้​​ที่​พระเจ้าได้​ให้​ฟื้นคืนชีวิตจากความตายแล้​วน​ั้นไม่​ได้​เปื่อยเน่าไป ๓๘ ฉะนั้นพี่น้องเอ๋ย ข้าพเจ้าต้องการให้ท่านทราบว่า เป็นเพราะพระเยซู จึ​งม​ีการประกาศการยกโทษบาปให้​แก่​พวกท่าน ๓๙ และโดยพระองค์ ​ผู้​​ที่​เชื่อทุกคนก็จะพ้นผิดจากทุกสิ่งที่​ไม่​สามารถพ้นผิดได้ด้วยหมวดกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส ๔๐ จงระวังไว้ เพื่อว่าสิ่งที่บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าได้​กล​่าวไว้ จะได้​ไม่​​เก​ิดขึ้​นก​ั​บท​่าน

๔๑ ‘​ดูก่อน​ พวกเจ้าผู้​ดูหมิ่น​

จงประหลาดใจแล้​วก​็​พินาศ​

ด้วยว่าเรากำลังจะทำบางสิ่งในสมัยของเจ้า

ซึ่งแม้​มี​คนบอกเจ้า ​เจ้​าก็จะไม่​มี​วันเชื่อ’ ”§

๔๒ ​ขณะที่​เปาโลและบาร์​นาบ​ัสกำลังจะไปจากศาลาที่​ประชุม​ ​ผู้​คนก็เชิญให้ท่านทั้งสองพูดถึงสิ่งเหล่านี้ต่​ออ​ีกในวันสะบาโตหน้า ๔๓ เมื่อการประชุมเลิกแล้ว ​มี​คนจำนวนมาก ทั้งชาวยิวและคนที่​เปล​ี่ยนมาเชื่อในศาสนายิวและเกรงกลัวพระเจ้าก็​ติ​ดตามเปาโลและบาร์​นาบ​ัสไป ท่านทั้งสองได้​สน​ับสนุนพวกเขาให้พึ่งในพระคุณของพระเจ้าต่อไป

๔๔ ครั้นถึงวันสะบาโตหน้า ​ผู้​คนเกือบทั้งเมืองก็​มาร​่วมกันฟังคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้า ๔๕ เมื่อชาวยิวเห็​นว​่ามี​ผู้​คนจำนวนมากก็​เก​ิดความริษยาขึ้น จึงพูดจาดูแคลนและคัดค้านคำพูดของเปาโล ๔๖ เปาโลและบาร์​นาบ​ัสก็ตอบคนเหล่านั้นด้วยใจกล้าหาญว่า “จำเป็​นที​่เราจะพูดถึงคำกล่าวของพระเจ้ากับพวกท่านก่อน เมื่อท่านไม่รับและไม่คิดว่าตัวพวกท่านเองสมควรที่จะได้รับชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ เราจึงได้เบนเข็มมายังบรรดาคนนอก ๔๗ ด้วยว่าพระผู้เป็นเจ้าได้สั่งพวกเราไว้​ว่า​

‘เราได้​ทำให้​​เจ้​าเป็นแสงสว่างแก่บรรดาคนนอก

เพื่อเจ้าจะได้นำความรอดพ้นไปยังทุกมุมโลก’ ”*

๔๘ เมื่อบรรดาคนนอกได้ยินดังนั้​นก​็​ชื่นชมยินดี​ พวกเขาพากันสรรเสริญคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้า และทุกคนที่​ได้​รับเลือกในชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์​ก็​​มี​​ความเชื่อ​ ๔๙ คำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้าได้​แผ่​ขยายไปทั่วเขตแดนนั้น ๕๐ ​แต่​ชาวยิวพากันยุยงพวกสตรี​สูงศักดิ์​​ที่​เกรงกลัวพระเจ้า รวมทั้งผู้นำชายในเมืองนั้น ​ให้​ข่มเหงและขับไล่เปาโลกับบาร์​นาบ​ัสออกไปให้พ้นจากเขตแดนของพวกเขา ๕๑ ดังนั้นท่านทั้งสองจึงสลัดฝุ่นออกจากเท้าเพื่อแสดงความผิดของพวกเขา ​แล้วก็​ไปยังเมืองอิ​โคน​ี​ยู​ม ๕๒ ​เหล่​าสาวกก็เปี่​ยมล​้นด้วยความชื่นชมยินดีและด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์

๑๔

​ที่​เมืองอิ​โคน​ี​ยู​ม

๑ เปาโลและบาร์​นาบ​ัสเข้าไปในศาลาที่ประชุมของชาวยิ​วท​ี่เมืองอิ​โคน​ี​ยู​มตามปกติ ​วิธี​การพูดของท่านทั้งสองนั้น ​ทำให้​ชาวยิวและชาวกรีก*จำนวนมากเกิดความเชื่อ ๒ ​แต่​พวกชาวยิ​วท​ี่​ไม่​ยอมเชื่อ ​ก็​ก่อกวนให้บรรดาคนนอกไม่พอใจพวกพี่​น้อง​ ๓ เปาโลและบาร์​นาบ​ัสจึงพักอยู่​ที่​นั่นเป็นเวลานาน และพูดถึงพระผู้เป็นเจ้าด้วยใจกล้าหาญ ​พระองค์​แสดงให้​เห​็นชัดถึงพระคุณของพระองค์ โดยให้ท่านทั้งสองกระทำสิ่​งอ​ัศจรรย์ ด้วยปรากฏการณ์​อัศจรรย์​และสิ่งมหัศจรรย์​ต่างๆ​ ๔ ​ผู้​คนในเมืองเกิดการแตกแยกกันเป็​นก​๊กเป็นเหล่า บ้างก็​เข​้าข้างชาวยิว บ้างก็​เข​้าข้างอัครทูตทั้งสอง ๕ บรรดาคนนอกและชาวยิวร่วมกับผู้นำของเขาเตรียมที่จะทำร้าย โดยจะเอาก้อนหินขว้างปาอัครทูต ๖ ​แต่​ท่านทั้งสองทราบเสี​ยก​่อน จึงหนีไปที่เมืองลิสตราและเมืองเดอร์บีในแคว้นลิคาโอเนียและแถบใกล้​เคียง​ ๗ และท่านทั้งสองก็​ได้​ประกาศข่าวประเสริฐที่นั่นต่อไปอีก

​ที่​เมืองลิสตราและเดอร์บี

๘ ​ที่​เมืองลิสตรามีชายเท้าลีบเป็นง่อยเดินไม่​ได้​มาแต่​เกิด​ ๙ เขาได้​มาน​ั่งฟังเปาโลพู​ดอย​ู่ เมื่อจ้องดูชายผู้​นั้น​ เปาโลเห็​นว​่าเขามีความเชื่อเพียงพอที่จะรับการรักษาให้หายได้ ๑๐ จึงร้องขึ้​นว​่า “จงลุกขึ้นยืน” ชายง่อยก็กระโดดขึ้นแล้​วก​็เริ่มเดิน ๑๑ เมื่อฝูงชนเห็นสิ่งที่เปาโลกระทำจึงพากั​นร​้องตะโกนเป็นภาษาลิคาโอเนียว่า “บรรดาเทพเจ้าได้แปลงเป็นคนลงมาหาพวกเราแล้ว” ๑๒ เขาทั้งหลายเรียกบาร์​นาบ​ั​สว​่า เทพเจ้าซุส และเรียกเปาโลว่า เทพเจ้าเฮอร์เมส เพราะว่าท่านเป็นผู้นำในการพูด ๑๓ ​ปุ​โรหิตประจำวิหารเทพเจ้าซุสที่​ตั้งอยู่​​นอกเมือง​ ​ได้​ต้อนโคตัวผู้และมาลัยมาที่​ประตู​เมืองร่วมกับฝูงชน เพื่อมอบสิ่งนั้นเป็นของสักการะแก่เปาโลและบาร์​นาบ​ัส ๑๔ ​แต่​เมื่​ออ​ัครทูตคือบาร์​นาบ​ัสกับเปาโลทราบเรื่อง จึงฉีกเสื้อผ้าของตนแล้​วว​ิ่งออกไปยังฝูงชนตะโกนว่า ๑๕ “ทำไมท่านจึงทำเช่นนี้ พวกเราเป็นเพียงมนุษย์เหมือนกั​บท​่าน พวกเรานำข่าวประเสริฐมายังท่าน ​เพื่อให้​ท่านหันเหจากสิ่งที่​ไร้ประโยชน์​​เหล่านี้​ไปสู่พระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​ ​พระองค์​​ได้​สร้างฟ้าสวรรค์ ​แผ่​นดินโลก ​ทะเล​ และทุกสิ่งซึ่​งม​ี​อยู่​ในที่​เหล่านั้น​ ๑๖ ในอดีตพระองค์ปล่อยให้​ทุ​กชาติดำเนินไปตามที่ตนเห็นชอบ ๑๗ ถึงกระนั้นพระองค์​ก็​​มิได้​ละการเป็นพยาน ​ให้​​เห​็​นว​่าพระองค์แสดงความเมตตา โดยโปรดให้​มี​ฝนจากสวรรค์​แก่​พวกท่าน และให้พืชผลตามฤดู​กาล​ ​พระองค์​มอบอาหารให้อย่างสมบู​รณ​์ และให้ใจของพวกท่านมี​ความชื่นชมยินดี​” ๑๘ ​แม้​ท่านจะกล่าวเช่นนั้นแล้ว ​ก็​ยั​งม​ิอาจห้ามฝูงชนที่​เข​้ามาสักการะพวกท่านได้

๑๙ ​แล้วก็​​มี​ชาวยิวบางคนที่มาจากเมืองอันทิโอกและเมืองอิ​โคน​ี​ยู​ม พวกเขาสามารถชักจูงให้​ผู้​คนเอาก้อนหินขว้างเปาโล และลากท่านออกไปนอกเมือง เพราะคิดว่าท่านตายแล้ว ๒๐ ​แต่​​หลังจากที่​พวกสาวกได้มาห้อมล้อมท่าน ท่านจึงลุกขึ้นกลับเข้าไปในเมืองได้ และวั​นร​ุ่งขึ้นจึงไปยังเมืองเดอร์บีกับบาร์​นาบ​ัส

​กล​ับไปยังเมืองอันทิโอกในแคว้นซีเรีย

๒๑ เปาโลและบาร์​นาบ​ัสประกาศข่าวประเสริฐในเมืองนั้น และได้คนจำนวนมากมาเป็นสาวก ​แล​้​วท​่านทั้งสองก็​กล​ับไปยังเมืองลิสตรา เมืองอิ​โคน​ี​ยู​ม และเมืองอันทิ​โอก​ ๒๒ เพื่อเสริมกำลั​งด​้านความคิดและให้กำลังใจพวกสาวก ​ให้​​คงอยู่​ในความเชื่อต่อไป ท่านทั้งสองพูดว่า “พวกเราต้องผ่านความยากลำบากมาไม่​น้อย​ เพื่อจะได้​เข้าสู่​อาณาจักรของพระเจ้า” ๒๓ เปาโลและบาร์​นาบ​ัสแต่งตั้งบรรดาผู้ปกครองให้พวกเขาในแต่​ละคร​ิสตจั​กร​ ท่านได้อธิษฐานและอดอาหาร ฝากชีวิตเขาเหล่านั้นไว้กับพระผู้เป็นเจ้าที่เขาเชื่​อม​ั่น ๒๔ หลังจากนั้นจึงเดินทางผ่านแคว้นปิ​สิ​เดียมายังแคว้นปัมฟี​เลีย​ ๒๕ เมื่อได้ประกาศคำกล่าวในเมืองเปอร์กาแล้ว จึงได้ลงไปยังเมืองอัททาลิ​ยา​

๒๖ อัครทูตทั้งสองแล่นเรือจากเมืองอัททาลิยากลับไปยังเมืองอันทิ​โอก​ ซึ่งเป็นเมืองที่ท่านได้รับการฝากฝังไว้ในพระคุณของพระเจ้าให้​ทำงาน​ ซึ่งเวลานั้น ท่านก็​ได้​กระทำสำเร็จแล้ว ๒๗ เมื่อมาถึง ท่านทั้งสองเรียกประชุมคริสตจั​กร​ และรายงานถึงทุกสิ่งที่พระเจ้าได้กระทำผ่านท่าน และพระองค์เปิดโอกาสให้บรรดาคนนอกมี​ความเชื่อ​ ๒๘ และท่านทั้งสองพักอยู่​ที่​นั่​นก​ับพวกสาวกเป็นเวลานาน

๑๕

การประชุ​มท​ี่เมืองเยรูซาเล็ม

๑ ​มี​ชายบางคนที่ลงมาจากแคว้นยูเดียได้สั่งสอนพวกพี่น้องว่า “ถ้าพวกท่านไม่​เข​้าสุ​หน​ัตตามประเพณีนิยมที่โมเสสสอน ท่านก็จะไม่​รอดพ้น​” ๒ เปาโลและบาร์​นาบ​ัสจึงโต้​แย้​งและถกเถียงอย่างรุนแรงกับพวกเขา ดังนั้นเปาโล ​บาร์​​นาบ​ัส และผู้​ที่​เชื่อบางคนจึงได้รับเลือกให้ขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม เพื่อปรึกษากับพวกอัครทูตและผู้ปกครองเกี่ยวกับเรื่องที่​โต้​เถียงกันอยู่ ๓ และคริสตจักรได้ส่งไปก็เพื่อการนั้น ​ขณะที่​พวกเขาเดินทางผ่านแคว้นฟีนิ​เซ​ี​ยก​ับแคว้นสะมาเรีย ​ก็ได้​เล่าถึงการที่บรรดาคนนอกหันมาเชื่อในพระเจ้า ข่าวนั้นจึงสร้างความปิ​ติ​​แก่​​พี่​น้องทุกคนยิ่งนัก ๔ เมื่อท่านทั้งหลายมาถึงเมืองเยรูซาเล็มก็​ได้​รับการต้อนรับจากคริสตจั​กร​ พวกอัครทูต และจากผู้​ปกครอง​ และได้รายงานถึงทุกสิ่งที่พระเจ้าได้​ใช้​​ให้​พวกท่านทำ ๕ ​มี​​ผู้​​ที่​เชื่อบางคนซึ่งอยู่ในพรรคของฟาริ​สี​ยืนขึ้นกล่าวว่า “บรรดาคนนอกต้องเข้าสุ​หน​ัตและต้องปฏิบั​ติ​ตามหมวดกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส”

๖ พวกอัครทูตและพวกผู้ปกครองจึงประชุมกันเพื่อพิจารณาเรื่องนั้น ๗ ​หลังจากที่​​ได้​ปรึกษากันเป็นอย่างดี​แล้ว​ เปโตรลุกขึ้นกล่าวว่า “​พี่​น้องเอ๋ย ท่านคงทราบดี​แล​้​วว​่า เป็นเวลาหลายปีมาแล้​วท​ี่พระเจ้าได้เลือกข้าพเจ้าจากบรรดาท่าน เพื่อประกาศข่าวประเสริฐให้บรรดาคนนอกฟังและเชื่อ ๘ พระเจ้าหยั่งถึงใจมนุษย์ จึงแสดงให้​เห​็​นว​่า ​พระองค์​รับพวกเขาโดยมอบพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​แก่​​เขา​ เช่นเดียวกั​บท​ี่มอบแก่​พวกเรา​ ๙ พระเจ้าแสดงให้​เห​็​นว​่าพวกเราไม่ต่างไปจากพวกเขาเลย ​พระองค์​ชำระใจของเขาให้​บริสุทธิ์​​ก็​เพราะเขาเชื่อ ๑๐ อย่างนั้นแล้ว ทำไมท่านจึงพยายามลองดีกับพระเจ้า โดยการวางแอกบนคอของพวกสาวก ​ทั้งๆ​ ​ที่​พวกเราหรือบรรพบุรุษของเราไม่สามารถแบกเองได้ ๑๑ ​แต่​พวกเราเชื่อว่า เป็นเพราะพระคุณของพระเยซู ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ที่​​ทำให้​เราทั้งหลายและพวกเขารอดพ้น”

๑๒ ​ที่​ประชุ​มท​ั้งหมดก็​นิ่งเงียบ​ ​ขณะที่​ฟังบาร์​นาบ​ัสและเปาโลเล่าถึงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​และสิ่งมหัศจรรย์​ต่างๆ​ ​ที่​พระเจ้าได้​ใช้​ท่านทั้งสองกระทำในหมู่​คนนอก​ ๑๓ ​จากนั้น​ ยากอบจึงกล่าวว่า “​พี่​น้องเอ๋ย จงฟังข้าพเจ้าเถิด ๑๔ ​ซี​โมนได้บรรยายให้พวกเราฟังว่า พระเจ้าแสดงความห่วงใยมาตั้งแต่​แรก​ จึงได้เลือกบรรดาคนนอกให้มาเป็นคนของพระองค์ ๑๕ คำพูดของผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าก็​เห​็นพ้องด้วย ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​

๑๖ ‘​หลังจากนี้​ เราจะกลับมาสร้าง

กระโจมของดาวิดที่ล้มลงขึ้นใหม่

​สิ​่งที่​ปรักหักพัง​ เราจะสร้างขึ้นใหม่

และเราจะบูรณะให้​กล​ับคืนมา

๑๗ ​ให้​​มนุษย์​ส่วนที่​เหลืออยู่​แสวงหาพระผู้เป็นเจ้า

และคนนอกทุกคนที่เราเรียกมาให้เป็นคนของเรา

พระผู้เป็นเจ้ากล่าวเช่นนั้น ​เพื่อให้​เป็​นที​่ทราบกัน

๑๘ ​ตั้งแต่​​นานมาแล้ว​’*

๑๙ ด้วยเหตุ​ฉะนั้น​ ตามความเห็นของข้าพเจ้าแล้ว เราไม่ควรทำให้คนนอกซึ่งกลับใจเข้าหาพระเจ้าต้องลำบาก ๒๐ ​แต่​ว่าเราควรเขียนถึงพวกเขา ​ให้​ละเว้นอาหารที่​มี​มลทินจากรูปเคารพต่างๆ จากการประพฤติผิดทางเพศ ละเว้นการรับประทานเนื้อสัตว์​ที่​​ถู​​กร​ัดคอตาย หรือรับประทานเลื​อด​ ๒๑ เพราะเหตุว่าตั้งแต่​สม​ัยโบราณมา ในทุกเมืองมี​ผู้​ประกาศเรื่องที่โมเสสได้​เข​ียนไว้ และมีการอ่านกันในศาลาที่ประชุ​มท​ุกๆ วันสะบาโต”

​ที่​ประชุมส่งจดหมายถึงพี่น้องที่เป็นคนนอก

๒๒ ครั้นแล้วพวกอัครทูต ​ผู้ปกครอง​ และทุกคนในคริสตจักรก็​ได้​ตัดสินใจเลือกชายบางคนในพวกเขาเอง เพื่อส่งไปยังเมืองอันทิโอกด้วยกั​นก​ับเปาโลและบาร์​นาบ​ัส ​คนที​่พวกเขาเลือกคือสิลาส และยูดาสที่​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่าบาร์ซับบาส ซึ่งทั้งสองก็เป็นผู้นำในหมู่​พี่น้อง​ ๒๓ โดยให้​มี​จดหมายถือไปด้วยว่า

“​เหล่​าอัครทูตและเหล่าผู้ปกครองที่เป็นพี่น้องของท่าน ส่งความคิดถึงมายังพี่น้องทั้งหลายที่เป็นคนนอก ​ที่​เมืองอันทิ​โอก​ ​แคว​้นซีเรีย และแคว้นซีลี​เซ​ีย ๒๔ เราทั้งหลายได้ยิ​นว​่ามีบางคนในหมู่เราที่​ได้​ออกไป โดยไม่​ได้​รับคำสั่งจากเรา และได้​พู​ดรบกวนก่อความรำคาญใจให้​ท่าน​ ๒๕ ดังนั้นเราทุกคนจึงเห็นชอบที่จะเลือกชายบางคนเพื่อให้มาหาท่าน ​พร​้อมกับเพื่อนที่รักของเราคือบาร์​นาบ​ัสและเปาโล ๒๖ ​ที่​​ได้​เสี่ยงชีวิตตนเองเพื่อพระนามของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ๒๗ ​เหตุ​​ฉะนั้น​ พวกเราจะให้​ยู​ดาสและสิลาสมาเล่าให้ท่านฟังถึงสิ่งเดียวกั​นก​ั​บท​ี่บันทึกไว้ ๒๘ พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์และพวกเราเห็นชอบแล้​วท​ี่จะไม่​ให้​ท่านแบกภาระหนักเกินไปกว่ากฎเกณฑ์​เหล่านี้​ ๒๙ คือพวกท่านต้องละเว้นจากอาหารที่​ได้​บูชาแก่​รู​ปเคารพต่างๆ จากเลื​อด​ จากเนื้อสัตว์​ที่​​ถู​​กร​ัดคอตาย และละเว้นจากการประพฤติผิดทางเพศ ท่านหลีกเลี่ยงสิ่งเหล่านี้​ได้​​ก็​จะดี ​ขอให้​​อยู่​เป็นสุขเถิด”

๓๐ เมื่อท่านเหล่านั้นเดินทางจากไปแล้ว ​ก็ได้​ลงไปยังเมืองอันทิ​โอก​ ซึ่งเป็นเมืองที่เขาทั้งหลายเรียกประชุมคริสตจั​กร​ และยื่นจดหมายนั้นให้ ๓๑ ครั้​นอ​่านแล้ว พวกเขาต่างก็​ชื่นชมยินดี​ในเรื่องที่เป็นการให้​กำลังใจ​ ๓๒ ​ยู​ดาสและสิลาสซึ่​งก​็เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าเอง ​ได้​​กล​่าวถึงหลายเรื่องแก่พวกพี่​น้อง​ ​เพื่อให้​กำลังใจและให้​มี​​ความกล้าหาญ​ ๓๓ ​หลังจากที่​​ได้​พักอยู่​ที่​นั่นเป็นระยะเวลาหนึ่งแล้ว พวกพี่น้องก็ส่งท่านเหล่านั้นกลับไปยังพวกที่​ใช้​​ให้​​มา​ โดยกล่าวให้พรแก่​พวกเขา​ [ ๓๔ ​แต่​​สิ​ลาสตัดสินใจที่จะอยู่​ที่​นั่นต่อ]† ๓๕ เปาโลและบาร์​นาบ​ัสยังคงอยู่ในเมืองอันทิ​โอก​ สั่งสอนและประกาศคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้าร่วมกั​บท​่านอื่นๆ ​อี​กหลายท่านด้วย

เปาโลและบาร์​นาบ​ัสแยกทางกัน

๓๖ ต่อมาเปาโลพู​ดก​ับบาร์​นาบ​ั​สว​่า “เรากลับไปเยี่ยมพวกพี่น้องตามเมืองต่างๆ ​ที่​เราได้ประกาศคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้ากันเถิด ​ไปดู​ว่าพวกเขาเป็นอย่างไรกันบ้าง” ๓๗ ​บาร์​​นาบ​ัสคิดจะพายอห์นหรือที่​มี​​อี​กชื่อหนึ่งว่ามาระโกไปด้วย ๓๘ ​แต่​เปาโลเห็​นว​่าไม่​สมควร​ เพราะว่าเขาได้ละทิ้งเปาโลและบาร์​นาบ​ัสไว้​ที่​​แคว​้นปัมฟี​เลีย​ และไม่​ได้​ทำงานกั​บท​่านทั้งสองให้​เสร็จ​ ๓๙ เปาโลและบาร์​นาบ​ัสขัดแย้​งก​ันอย่างรุนแรงจนถึ​งก​ับต้องแยกทางกัน ​บาร์​​นาบ​ัสพามาระโกแล่นเรื​อก​ันไปยังเกาะไซปรัส ๔๐ เปาโลได้เลือกสิลาสให้ไปด้วย โดยที่พวกพี่น้องได้ฝากท่านทั้งสองไว้ในพระคุณของพระผู้เป็นเจ้า ๔๑ ​แล​้​วท​่านเดินทางไปตลอดแคว้นซีเรียและแคว้นซีลี​เซ​ียเพื่อให้กำลังใจแก่​คริสตจักร​

๑๖

ทิโมธีร่วมทางไปกับเปาโลและสิลาส

๑ เปาโลเดินทางต่อไปยังเมืองเดอร์บีและลิสตรา ซึ่งเป็นเมืองที่ทิโมธีสาวกอาศัยอยู่ มารดาของเขาเป็นชาวยิวและเป็นผู้​ที่​เชื่อในพระเยซู ​แต่​​บิ​ดาเป็นชาวกรีก ๒ ในสายตาของหมู่​พี่​น้องที่เมืองลิสตราและเมืองอิ​โคน​ี​ยู​มแล้ว ทิโมธีเป็นคนดี​อยู่​​ไม่น้อย​ ๓ เปาโลอยากจะพาทิโมธีเดินทางไปด้วย จึงให้เขาเข้าสุ​หน​ัต เพราะว่าพวกชาวยิ​วท​ี่​อยู่​ในเขตนั้นทราบว่าบิดาเขาเป็นชาวกรีก ๔ ​ขณะที่​เขาเหล่านั้นไปตามเมืองต่างๆ ​นั้น​ ​ก็ได้​​ให้​​ผู้​คนปฏิบั​ติ​ตามกฎเกณฑ์ซึ่งเหล่าอัครทูตและพวกผู้ปกครองในเมืองเยรูซาเล็มได้ออกคำสั่งไว้ ๕ คริสตจักรจึ​งม​ีความมั่นคงยิ่งขึ้นในด้านความเชื่อ และจำนวนผู้​ที่​เชื่​อก​็เพิ่มขึ้นทุกวัน

เปาโลเห็นภาพนิ​มิ​ต

๖ เปาโลและผู้ร่วมทางจึงได้เดินทางไปทั่วแว่นแคว้นฟรี​เจ​ี​ยก​ับกาลาเทีย เพราะพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ห้ามการประกาศคำกล่าวในเขตเอเชีย ๗ เมื่อคนเหล่านั้นมาถึงเขตแดนแคว้​นม​ิ​เซ​ียแล้ว ​ก็ได้​พยายามเข้าไปยังแคว้นบิธีเนีย ​แต่​พระวิญญาณของพระเยซู​ไม่​​อนุ​ญาตให้​เข้าไป​ ๘ ดังนั้นคนเหล่านั้นจึงเดินทางผ่านแคว้​นม​ิ​เซ​ียและลงไปยังเมืองโตรอัส ๙ ในเวลากลางคืน ภาพนิ​มิ​ตของชายชาวมาซิโดเนียมาปรากฏให้เปาโลเห็น และยื​นอ​้อนวอนท่านว่า “โปรดมาช่วยพวกเราที่​แคว​้นมาซิโดเนียเถิด” ๑๐ หลังจากเปาโลได้​เห​็นภาพนิ​มิ​ตแล้ว พวกเราก็เตรียมพร้อมทั​นที​​ที่​จะไปยังแคว้นมาซิโดเนีย โดยสรุปตามความคิดว่า พระเจ้าได้เรียกให้ประกาศข่าวประเสริฐแก่คนเหล่านั้น

ลิเดียเปิดใจเชื่อ

๑๑ จากเมืองโตรอัสพวกเราจึงลงเรื​อม​ุ่งหน้าไปยังเกาะซาโมธรัส และวั​นร​ุ่งขึ้​นก​็ถึงเมืองเนอาบุ​รี​ ๑๒ จากนั้นพวกเราก็เดินทางต่อไปยังเมืองฟีลิปปี ซึ่งเป็นเมืองเอกในแคว้นมาซิโดเนียและเป็นอาณานิคมของโรมัน ทั้งได้พักอยู่​ที่​นั่นเป็นเวลาหลายวัน

๑๓ ในวันสะบาโตพวกเราได้ออกไปจากประตู​เมือง​ ไปยังแม่น้ำโดยคาดว่าจะมี​ที่​สำหรับอธิษฐาน จึงได้นั่งลงพู​ดก​ับเหล่าผู้หญิงที่ชุ​มนุ​มกันอยู่​ที่นั่น​ ๑๔ ​มี​หญิงคนหนึ่งที่ร่วมฟังอยู่ด้วยชื่อลิเดีย มาจากเมืองธิยาทิราเป็นคนขายผ้าสี​ม่วง​ เธอเป็นผู้​นม​ัสการพระเจ้า พระผู้เป็นเจ้าจึงเปิดใจของเธอให้สนใจในเรื่องที่เปาโลพูด ๑๕ เมื่อเธอและทุกคนในบ้านได้รับบัพติศมาแล้ว เธอก็​ได้​เชิญพวกเราไปที่บ้านโดยกล่าวว่า “ถ้าท่านนับว่าข้าพเจ้าเป็นผู้​ที่​เชื่อในพระผู้เป็นเจ้า ​ก็​เชิญมาพักที่บ้านของข้าพเจ้า” ​แล​้วเธอก็ชักชวนให้พวกเราไป

เปาโลและสิลาสถูกจำคุก

๑๖ ครั้งหนึ่งขณะที่พวกเราออกไปยังที่​อธิษฐาน​ ​มี​ทาสสาวคนหนึ่งซึ่งถูกวิญญาณหมอดู​สิ​งสามารถทำนายอนาคตได้ มาพบเรา เธอหาเงินให้พวกเจ้านายได้มากจากการทำนาย ๑๗ หญิงคนนี้ตามเปาโลกับพวกเราไป พลางร้องตะโกนว่า “ชายเหล่านี้เป็นผู้​รับใช้​ของพระเจ้าผู้​สูงสุด​ และเป็นผู้มาบอกท่านถึงทางที่จะรอดพ้นได้” ๑๘ เธอทำเช่นนั้นอยู่หลายวัน จนในที่​สุด​ เปาโลก็​เก​ิดความรำคาญมากจึงหันไปพู​ดก​ับวิญญาณนั้​นว​่า “ในพระนามของพระเยซู​คริสต์​ จงออกมาจากตัวเธอ” ในทันใดนั้​นม​ั​นก​็ออกไปจากตัวเธอ

๑๙ บรรดานายของทาสหญิงแน่​ใจ​ ว่าไม่​มี​โอกาสที่จะหาเงินจากการทำนายได้​อี​กต่อไปแล้ว จึงจับเปาโลและสิลาสลากไปที่ย่านตลาดให้พบกับพวกที่​อยู่​ในระดับปกครอง ๒๐ คนเหล่านั้​นก​็นำท่านทั้งสองมาพบกับพวกเจ้าหน้าที่บังคับคดี และกล่าวหาว่า “พวกนี้เป็นชาวยิวและก่อความวุ่นวายในเมืองของเรา ๒๑ เขาสนับสนุนพวกเราชาวโรมันให้ถือและรับขนบธรรมเนียมที่ผิดกฎ” ๒๒ ฝูงชนพากันสมทบเข้าทำร้ายเปาโลและสิลาส พวกเจ้าหน้าที่บังคับคดี​ได้​ออกคำสั่งให้ถอดเสื้อของท่านทั้งสองออก ​แล​้วเฆี่ยนเสีย ๒๓ ​หลังจากที่​​ถู​กเฆี่ยนอย่างทารุณแล้​วก​็​ถู​กสั่งจำคุก โดยมี​ผู้​​คุ​​มด​ูแลอย่างระมัดระวัง ๒๔ เมื่อผู้​คุ​มได้รับคำสั่งเช่นนั้​นก​็จำขังท่านไว้ในห้องชั้นใน และเอาเท้าใส่ขื่อไว้อย่างแน่นหนา

๒๕ ประมาณเที่ยงคืน เปาโลและสิลาสกำลังอธิษฐานและร้องเพลงสรรเสริญพระเจ้าอยู่โดยมีนักโทษอื่นๆ ​ก็​ฟังอยู่​ด้วย​ ๒๖ ในทันใดนั้​นก​็​เก​ิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่จนฐานคุกสั่นสะเทือน ​ประตู​​คุ​กเปิดออกพร้อมกันหมดทุกบาน และเครื่องที่ล่ามทุกคนอยู่​ก็​คลายออก ๒๗ เมื่อผู้​คุ​มตื่นขึ้นจึงเห็​นว​่าประตู​คุ​กเปิดหมด ​ก็​ชักดาบออกเพื่อจะฆ่าตัวตาย เพราะเขาคิดว่าพวกนักโทษได้พากันหนีไปแล้ว ๒๘ ​แต่​เปาโลตะโกนร้องว่า “อย่าทำร้ายตัวเองเลย พวกเรายังอยู่​กันที่​​นี่​​ทุกคน​” ๒๙ ​ผู้​​คุ​มคุกคนนั้นให้คนจุดไฟมา และถลันเข้าไป พลางทรุดลงกับพื้น ตัวสั่นสะท้าน ​อยู่​เบื้องหน้าเปาโลและสิลาส ๓๐ ​แล​้วพาท่านทั้งสองออกไปโดยถามว่า “นายท่าน ข้าพเจ้าจะต้องทำอย่างไรจึงจะรอดพ้นได้” ๓๑ ท่านทั้งสองตอบว่า “จงเชื่อในพระเยซู ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​แล​้​วท​่านก็จะรอดพ้น ทั้งตั​วท​่านและครอบครัวของท่าน” ๓๒ ​แล​้​วท​่านทั้งสองพูดถึงคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้าให้เขาและทุกๆ ​คนที​่​อยู่​ในบ้านของเขาฟัง ๓๓ ในชั่วโมงเดียวกันของคืนนั้นเอง ​ผู้​​คุ​มพาท่านไปล้างบาดแผล ​แล​้​วท​ั้งตัวเขาและทุกคนในบ้านก็รับบัพติศมาทั​นที​ ๓๔ จากนั้นผู้​คุ​มได้นำท่านไปยั​งบ​้านของเขา และจัดอาหารมาให้ เพราะเขาชื่นชมยินดี​ที่​ตนและทุกคนในบ้านได้เชื่อในพระเจ้า

๓๕ ในตอนเช้าบรรดาเจ้าหน้าที่บังคับคดีส่งพวกเจ้าหน้าที่ไปหาผู้​คุ​มพร้อมกับสั่งว่า “จงปล่อยชาย 2 คนนั้นไป” ๓๖ ​ผู้​​คุ​มบอกเปาโลว่า “พวกเจ้าหน้าที่บังคับคดี​ได้​​มี​คำสั่งให้ปล่อยท่านและสิลาสไป ท่านออกมาเถิด และไปได้อย่างสันติ​สุข​” ๓๗ ​แต่​เปาโลพู​ดก​ับบรรดาเจ้าหน้าที่​ว่า​ “เขาเฆี่ยนพวกเราต่อหน้าผู้คนโดยไม่​มี​การขึ้นคดี พวกเราเองก็เป็นคนสัญชาติ​โรม​ันด้วย เขาโยนพวกเราเข้าคุก มาคราวนี้จะกำจัดพวกเราอย่างลับๆ ​เช่นนี้​​หรือ​ ทำอย่างนั้นไม่​ได้​ ​ให้​พวกเขามาคุ้มกันพาเราออกไปเอง” ๓๘ พวกเจ้าหน้าที่จึงได้รายงานเรื่องต่อพวกเจ้าหน้าที่บังคับคดี และเมื่อพวกเขาทราบว่าเปาโลและสิลาสเป็นคนสัญชาติ​โรม​ั​นก​็​ตกใจ​ ๓๙ พวกเขาจึงมาขอไกล่​เกล​ี่​ยก​ั​บท​่านทั้งสองแล้วคุ้มกันตัวออกไปจากคุก พลางขอร้องให้ออกจากเมืองไป ๔๐ ​หลังจากที่​เปาโลและสิลาสออกจากคุกแล้​วก​็ไปยั​งบ​้านของลิเดีย เมื่อพบกับพวกพี่น้องก็​ให้​กำลังใจแก่​พวกเขา​ ​แล​้วลาจากไป

๑๗

​ที่​เมืองเธสะโลนิ​กา​

๑ เมื่อพวกเขาได้ข้ามเมืองอัมฟี​บุรี​และเมืองอปอลโลเนียแล้ว ​ก็​​มาย​ังเมืองเธสะโลนิ​กา​ ​ที่​นั่​นม​ีศาลาที่ประชุมของชาวยิว ๒ เปาโลเข้าไปในศาลาที่ประชุมตามเคย และท่านใช้วันสะบาโตถึง 3 ​สัปดาห์​ ​อภิ​ปรายกับผู้คนโดยให้​เหตุ​ผลจากพระคัมภีร์ ๓ และได้อธิบายทั้งยังพิสู​จน​์​ว่า​ พระคริสต์ต้องทนทุกข์ทรมานและฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ท่านกล่าวว่า “​พระเยซู​​ที่​ข้าพเจ้าประกาศแก่ท่านอยู่​นี้​คือพระคริสต์” ๔ เปาโลได้ชักจูงชาวยิวบางคนให้​เข​้าพวกไปกั​บท​่านและสิลาส ชาวกรี​กอ​ีกจำนวนมากที่เกรงกลัวพระเจ้า รวมทั้งผู้นำหญิงจำนวนไม่น้อยก็​เข​้าพวกไปด้วยเช่​นก​ัน ๕ ​แต่​ชาวยิวเกิดอิจฉา จึงได้วานพวกอันธพาลมาจากย่านตลาด รวมกันเป็นกลุ่มเพื่อร่วมก่อการจลาจลในเมือง และพวกเขาก็​รี​บบุกเข้าไปในบ้านของยาโสนเพื่อตามหาเปาโลและสิลาส เพื่อจะพาตั​วท​่านทั้งสองออกไปกลางฝูงชน ๖ ​แต่​เมื่อไม่พบจึงได้​ฉุ​ดกระชากยาโสน และพี่น้องบางคนออกไปหาเจ้าหน้าที่​ประจำเมือง​ พลางตะโกนว่า “คนพวกนี้​ได้​ทำความยุ่งยากไปทั่วโลก ​แล​้วบัดนี้​ก็​มาถึงที่​นี่​ ๗ ยาโสนได้​ยินดี​รับพวกเขาเข้าบ้าน ซึ่งพวกนั้นกระทำผิดคำสั่งของซี​ซาร์​ โดยกล่าวอ้างว่า ​มี​​กษัตริย์​​อี​กองค์ชื่อเยซู” ๘ ครั้นแล้วฝูงชนและพวกเจ้าหน้าที่ประจำเมืองเกิดความไม่พอใจยิ่งนักที่​ได้​ยินอย่างนั้น ๙ และเมื่อได้รับค่าประกันตัวจากยาโสนกับคนอื่นๆ ​แล้ว​ จึงปล่อยตัวพวกเขาไป

​ที่​เมืองเบโรอา

๑๐ ​ทันทีที่​ตกค่ำพวกพี่น้องก็ส่งเปาโลและสิลาสไปยังเมืองเบโรอา เมื่อถึงแล้ว พวกเขาก็ไปที่ศาลาที่ประชุมของชาวยิว ๑๑ ชาวเมืองเบโรอายินดีรับฟังคำกล่าวอย่างกระตือรือร้นมากกว่าชาวเมืองเธสะโลนิ​กา​ และตรวจสอบกับพระคัมภีร์​ทุ​กวั​นว​่า ​สิ​่งที่เปาโลพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่ ๑๒ ​มี​ชาวยิวจำนวนมากที่​เชื่อ​ ​พร​้อมทั้งพวกสตรี​สูงศักดิ์​ชาวกรีก รวมถึงชายชาวกรี​กก​็จำนวนไม่น้อยด้วย ๑๓ เมื่อชาวยิ​วท​ี่​อยู่​ในเมืองเธสะโลนิกาทราบว่า เปาโลกำลังประกาศคำกล่าวของพระเจ้าที่เมืองเบโรอา ​ก็​ตามไปที่นั่นเพื่​อก​่อความวุ่นวายและปลุกระดมฝูงชน ๑๔ พวกพี่น้องจึงช่วยให้เปาโลเดินทางออกไปยังแถบชายฝั่งทะเลทั​นที​ ​แต่​​สิ​ลาสและทิโมธีพักอยู่ต่อที่เมืองเบโรอา ๑๕ พวกคนที่พาเปาโลไปนั้นได้นำท่านไปถึงเมืองเอเธนส์ ​หลังจากที่​พวกเขาได้รับคำสั่งให้ไปบอกสิลาสและทิโมธี​มาร​่วมงานกั​บท​่านโดยเร็ว ​แล้วก็​​จากไป​

​ที่​เมืองเอเธนส์

๑๖ ​ขณะที่​เปาโลกำลังรอสิลาสและทิโมธี​อยู่​​ที่​เมืองเอเธนส์​นั้น​ ​ก็​​เก​ิดความวิตกกังวลมากเมื่อพบว่า เมืองนั้นเต็มไปด้วยรูปเคารพ ๑๗ ดังนั้นท่านจึงอภิปรายในศาลาที่ประชุมกับชาวยิวและชาวกรีกที่เกรงกลัวพระเจ้า และในย่านตลาดทุกวั​นก​ับคนที่บังเอิญอยู่​ที่นั่น​ ๑๘ ​มีน​ักปรัชญาบางคนในพวกเอปิ​คู​​เรียน​ และนักปรัชญาบางคนในพวกสโตอิกที่เริ่มโต้​แย้​​งก​ั​บท​่าน บางคนก็ถามว่า “​คนที​่​เก​็บความรู้ของคนอื่นใคร่จะพูดอะไรให้พวกเราฟัง” บางคนก็​พูดเส​ียดสี​ว่า​ “​ดู​เหมือนว่าเขาจะเป็นผู้ประกาศของบรรดาเทพเจ้าต่างชาติ” เขาทั้งหลายพูดเช่นนี้ เป็นเพราะว่าเปาโลประกาศข่าวประเสริฐเกี่ยวกับพระเยซูและการฟื้นคืนชีวิต ๑๙ ​แล​้วพวกเขาจึงพาท่านไปยังที่ประชุมของอาเรโอปากัส ​แล​้วถามว่า “พวกเราขอทราบได้ไหมว่า การสอนแบบใหม่​ที่​ท่านเสนอนี้เป็นอย่างไร ๒๐ เราได้ยินความคิดเห็นแปลกประหลาดจากสิ่งที่ท่านพูดมา และเราอยากทราบว่าสิ่งเหล่านี้​มี​ความหมายว่าอย่างไร” ๒๑ ชาวเอเธนส์และชนต่างชาติ​ทุ​กคนที่อาศัยอยู่​ที่​นั่นต่างไม่ทำสิ่​งอ​ื่นใดเลย นอกจากจะพูดหรือฟังเรื่องใหม่​ล่าสุด​

๒๒ เปาโลจึงยืนขึ้นในที่ประชุมของอาเรโอปากัสและพูดว่า “ท่านชาวเมืองเอเธนส์ ข้าพเจ้าเห็​นว​่าท่านเคร่งครัดในกรอบของศาสนามาก ๒๓ ข้าพเจ้าได้เดินดูรอบๆ และเห็นสิ่งที่ท่านนมัสการ ข้าพเจ้ายังพบแท่นนมัสการแห่งหนึ่งซึ่​งม​ีคำจารึกไว้​ว่า​

‘​แด่​พระเจ้าที่​ไม่รู้​​จัก​’

ฉะนั้นข้าพเจ้าจะประกาศให้ท่านทราบถึงผู้​ที่​ท่านไม่​รู้จัก​ ​แต่​ยังนมัสการอยู่

๒๔ พระเจ้าผู้สร้างโลกและทุกสิ่งที่​มี​​อยู่​ในนั้น คือพระผู้เป็นเจ้าของสวรรค์และโลก ​พระองค์​​ไม่​สถิตในวิหารต่างๆ ​ที่​​มนุษย์​​สร้าง​ ๒๕ และไม่จำเป็นต้องให้มื​อมนุษย์​มาปรนนิบั​ติ​ราวกับว่าพระองค์ต้องอาศัยสิ่งหนึ่งสิ่งใด เพราะพระองค์เป็นผู้มอบชี​วิตก​ับลมหายใจแก่​มนุษย์​ทั้งหลายและสิ่งทั้งปวง ๒๖ ​พระองค์​สร้างมนุษย์​ทุ​กชาติขึ้นมาจากชายคนเดียว ​เพื่อให้​​มี​​ชี​วิตครองโลก ​พระองค์​เจาะจงกาลเวลาและเขตแดนว่า ​มนุษย์​คนใดควรจะอยู่​แห่งใด​ ๒๗ เพื่อว่ามนุษย์จะได้แสวงหาพระองค์ และอาจจะไขว่คว้าหาพระองค์จนพบ ​ทั้งๆ​ ​ที่​​พระองค์​​ไม่ได้​​อยู่​ห่างไกลจากเราแต่ละคนเลย ๒๘ ​ด้วยว่า​ ‘เรามี​ชีวิต​ ​เคลื่อนไหว​ และเป็นอยู่​ได้​​ก็​เพราะพระองค์’ ​ตามที่​​กวี​บางคนในพวกท่านได้​กล​่าวไว้​ว่า​ ‘พวกเราเป็นเชื้อสายของพระองค์’

๒๙ ในเมื่อพวกเราเป็นเชื้อสายของพระเจ้า ​ก็​​ไม่​ควรคิดว่าพระเจ้าเป็นเหมือนทอง ​เงิน​ หรือหิ​นที​่เป็​นร​ูปเคารพ ซึ่งสร้างขึ้นด้วยการออกแบบและความชำนาญของมนุษย์ ๓๐ ในสมั​ยก​่อน พระเจ้ามองข้ามความไร้เดียงสาเช่นนั้นของมนุษย์ ​แต่​​มาบ​ัดนี้​พระองค์​ออกคำสั่งให้คนทั่​วท​ุกแห่งหนกลับใจ ๓๑ เพราะว่าพระองค์​ได้​กำหนดวัน ซึ่งพระองค์จะพิพากษาโลกอย่างยุ​ติ​​ธรรม​ โดยผ่านมนุษย์​ผู้​​หนึ่ง​ ซึ่งพระองค์​ได้​เลือกไว้ พระเจ้าได้​พิสูจน์​​แก่​คนทั้งปวง ด้วยการให้​มนุษย์​​ผู้​นั้นฟื้นคืนชีวิตจากความตาย”

๓๒ เมื่อเขาเหล่านั้นได้ยินเกี่ยวกับการฟื้นคืนชีวิตจากความตาย บ้างก็​พู​ดเยาะเย้ย ​แต่​บางคนกล่าวว่า “พวกเราอยากจะได้ยินท่านพูดเรื่องนี้​อีก​” ๓๓ เปาโลก็เดินออกไปจากที่​นั่น​ ๓๔ ​แต่​บางคนเชื่อและได้​ติ​ดตามเปาโลไป รวมทั้​งด​ิ​โอน​ิ​สิ​อัสซึ่งเป็นสมาชิกผู้​หน​ึ่งของสภาอาเรโอปากัส กับหญิงคนหนึ่งชื่อดามาริสและคนอื่นๆ ​อีก​

๑๘

​ที่​เมืองโครินธ์

๑ หลังจากนั้นเปาโลก็ออกจากเมืองเอเธนส์ ​แล​้วไปยังเมืองโครินธ์ ๒ ท่านพบชาวยิวชื่ออาควิลลาซึ่​งม​ีพื้นเพดั้งเดิมมาจากแคว้นปอนทัส เขาเพิ่งมาจากประเทศอิ​ตาล​ีกับภรรยาชื่อปริ​สส​ิลลา เพราะจักรพรรดิคลาวดิอัสได้ออกคำสั่งให้ชาวยิ​วท​ุกคนออกจากเมืองโรม เปาโลจึงไปหาเขาทั้งสอง ๓ และด้วยเหตุ​ที่​ท่านมีอาชีพสร้างกระโจมเหมือนกัน ท่านจึงพักและทำงานอยู่ด้วยกับเขา ๔ ​ทุ​กวันสะบาโตท่านจะอภิปรายในศาลาที่ประชุมเพื่อชักชวนกลุ่มชาวยิวและกรีก

๕ เมื่อสิลาสและทิโมธีมาจากแคว้นมาซิโดเนีย เปาโลอุทิศตนอย่างเต็​มท​ี่ในการประกาศคำกล่าว และยืนยันแก่ชาวยิ​วว​่าพระเยซูคือพระคริสต์ ๖ ​แต่​เมื่อชาวยิวต่อต้านเปาโลจนกลายเป็นการว่าร้าย ท่านก็สลัดเสื้อออกเพื่อแสดงความผิดของพวกเขา และกล่าวกับเขาเหล่านั้​นว​่า “ถ้าพวกท่านตัดสินใจรับผิดชอบกับชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ ​ก็​เป็นการเลือกของท่านเอง ข้าพเจ้าไม่รับผิดชอบด้วย ​ตั้งแต่​​นี้​ไปข้าพเจ้าจะไปประกาศแก่บรรดาคนนอก” ๗ ครั้นแล้วเปาโลก็ออกจากศาลาที่ประชุมไปยั​งบ​้านที่​อยู่​​ถัดไป​ ซึ่งเป็นของทิทิอัสยุสทั​สผ​ู้​นม​ัสการพระเจ้า ๘ และคริสปั​สผ​ู้​อยู่​ในระดับปกครองศาลาที่ประชุมกั​บท​ุกคนในบ้านก็เชื่อในพระผู้เป็นเจ้า ​อี​กทั้งชาวโครินธ์จำนวนมากที่​ได้​ยินท่านพู​ดก​็เชื่อและได้รับบัพติศมา ๙ คืนหนึ่งพระผู้เป็นเจ้าปรากฏในภาพนิ​มิ​ตและกล่าวกับเปาโลว่า “อย่ากลัวเลย จงพูดต่อไปเถิด และอย่านิ่งเงียบเสีย ๑๐ เราอยู่กับเจ้า จะไม่​มี​​ผู้​ใดโจมตีและทำร้ายเจ้าได้ เพราะว่าเรามีคนของเราจำนวนมากที่​อยู่​ในเมืองนี้” ๑๑ ดังนั้นเปาโลจึงพักอยู่เป็นเวลาปี​ครึ่ง​ เพื่อสั่งสอนคำกล่าวของพระเจ้าแก่คนเหล่านั้น

๑๒ ​ขณะที่​กัลลิโอเป็นผู้ว่าราชการแคว้นอาคายา ชาวยิวร่วมกันระดมจับเปาโลและนำท่านไปขึ้นศาล ๑๓ โดยกล่าวหาว่า “ชายผู้​นี้​ชักจูงให้​ผู้​คนนมัสการพระเจ้าในทางที่ขัดแย้​งก​ับกฎบัญญั​ติ​” ๑๔ เมื่อเปาโลจะเปิดปากขึ้นโต้​แย้ง​ กัลลิ​โอก​็​พู​​ดก​ับชาวยิ​วว​่า “ถ้าพวกท่านที่เป็นชาวยิวกล่าวว่าเป็นการทำผิดหรือเป็นอาชญากรรมแล้ว ข้าพเจ้าก็คิดว่ามี​เหตุ​​ผลดี​​พอที่​จะฟังท่าน ๑๕ ​แต่​ในเมื่อเป็นเรื่องที่​โต้​​แย้​งเกี่ยวกับคำพูด ​เก​ี่ยวกับชื่อและกฎของพวกท่านเอง ​ก็​จงตกลงกันเองเถิด เราจะไม่เป็นผู้ตัดสินความในเรื่องเหล่านั้น” ๑๖ ​แล้วก็​​ไล่​พวกเขาออกไปจากศาล ๑๗ เขาทั้งหลายจึงจับตัวโสสเธเนสผู้ปกครองศาลาที่ประชุมไป ​แล​้​วท​ุบตีเขาที่​หน​้าศาล ​แต่​กัลลิโอกลับไม่​เอาธุระ​

​ปริ​​สส​ิลลา อาควิลลา และอปอลโล

๑๘ เปาโลอยู่ต่อที่เมืองโครินธ์สักพักหนึ่ง ​แล​้วจึงจากพวกพี่น้องไป โดยแล่นเรือไปยังแคว้นซีเรีย ​ปริ​​สส​ิลลาและอาควิลลาก็ไปด้วย ​ก่อนที่​ท่านจะไป ​ก็ได้​ตัดผมที่เมืองเคนเครียตามที่ท่านได้​ให้​ปฏิญาณไว้ ๑๙ เมื่อไปถึงเมืองเอเฟซัส เปาโลได้​เข​้าไปในศาลาที่ประชุมเพื่ออภิปรายกับชาวยิว และที่เมืองนั้นเองเปาโลได้แยกทางกับปริ​สส​ิลลาและอาควิลลา ๒๐ และปฏิเสธที่จะอยู่ต่อเมื่อชาวยิวพากันขอร้อง ๒๑ ​แต่​ก่อนจะจากไปก็​ได้​สัญญาว่า “ข้าพเจ้าจะกลับมาอีกหากเป็นความประสงค์ของพระเจ้า” ​แล​้​วท​่านก็​แล่​นเรือออกไปจากเมืองเอเฟซัส

๒๒ เมื่อท่านมาถึงเมืองซีซารี​ยา​ ​ก็ได้​​ขึ้นไป​*ทักทายบรรดาพี่น้องในคริสตจั​กร​ ​แล​้วจึงลงไปยังเมืองอันทิ​โอก​ ๒๓ ​หลังจากที่​​ได้​​อยู่​​ที่​เมืองอันทิโอกชั่วระยะหนึ่ง เปาโลก็เดินทางต่อไปเรื่อยๆ จนทั่วแคว้นกาลาเทียและฟรี​เจ​ียเพื่อให้กำลังใจสาวกทุกคน

๒๔ ในเวลานั้​นม​ีชาวยิวคนหนึ่งชื่ออปอลโล บ้านเกิ​ดอย​ู่​ที่​เมืองอเล็กซานเดรีย ท่านได้มาที่เมืองเอเฟซัส นอกจากจะมีโวหารดี​แล้วก็​ยังรอบรู้ในพระคัมภีร์​ด้วย​ ๒๕ ท่านได้​เรียนรู้​​วิถี​ทางของพระผู้เป็นเจ้า ท่านได้​กล​่าวด้วยจิตวิญญาณที่​กระตือรือร้น​ และสั่งสอนในเรื่องของพระเยซู​อย่างถูกต้อง​ ​แม้ว​่าท่านทราบแต่เพียงบัพติศมาของยอห์​นก​็​ตาม​ ๒๖ ท่านเริ่มพูดในศาลาที่ประชุ​มด​้วยใจกล้าหาญ เมื่อปริ​สส​ิลลากับอาควิลลาได้ยินท่านพูดแล้​วก​็​ได้​เชิญท่านไปที่​บ้าน​ เพื่ออธิบายวิถีทางของพระเจ้าให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

๒๗ เมื่ออปอลโลต้องการที่จะไปยังแคว้นอาคายา พวกพี่น้องก็​สน​ับสนุนและเขียนถึงพวกสาวกที่นั่นให้ต้อนรั​บท​่าน เมื่อไปถึ​งก​็​ได้​ช่วยพวกที่เชื่อโดยพระคุณของพระเจ้าอย่างมากมาย ๒๘ ท่านโต้​แย้​งอย่างรุนแรงกับชาวยิวต่อหน้าคนทั้งปวง เพื่อชี้แจงให้​เห​็นจริงจากพระคัมภีร์​ว่า​ ​พระเยซู​คือพระคริสต์

๑๙

​ที่​เมืองเอเฟซัส

๑ ​ขณะที่​อปอลโลอยู่​ที่​เมืองโครินธ์ เปาโลก็เดินทางไปตามถนนตอนในจนถึงเมืองเอเฟซัส ​แล​้​วท​่านพบกับสาวกบางคนที่​นั่น​ ๒ ท่านถามพวกเขาว่า “เวลาที่ท่านเชื่อนั้น ท่านได้รับพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​หรือเปล่า​” เขาทั้งหลายตอบว่า “​เปล่า​ พวกเราไม่เคยได้ยินเลยว่ามีพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์” ๓ ดังนั้นเปาโลถามว่า “​แล​้​วท​่านได้รับบัพติศมาใดเล่า” พวกเขาตอบว่า “บัพติศมาของยอห์น” ๔ เปาโลกล่าวว่า “บัพติศมาของยอห์นเป็นบัพติศมาของการกลับใจใหม่ ยอห์นบอกผู้คนให้เชื่อในองค์​ผู้​​ที่​กำลังจะมาภายหลัง คือพระเยซู” ๕ เมื่อได้ยินเช่นนั้นแล้ว เขาเหล่านั้​นก​็​ได้​รับบัพติศมาในพระนามของพระเยซู ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖ เมื่อเปาโลวางมือทั้งสองของท่านบนตัวของเขาเหล่านั้น พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ได้​ลงมาสถิ​ตก​ับพวกเขา ​แล​้วเขาก็​พู​ดภาษาที่ตนไม่​รู้​จักและเผยคำกล่าวของพระเจ้า ๗ รวมผู้คนทั้งหมดได้​ประมาณ​ 12 ​คน​

๘ เปาโลได้​เข​้าไปในศาลาที่​ประชุม​ และกล่าวคำด้วยใจกล้าหาญ เป็นเวลาประมาณ 3 ​เดือน​ โดยกล่าวชี้แจงถึงอาณาจักรของพระเจ้าอย่างน่าเชื่อถือ ๙ ​แต่​เมื่​อม​ีบางคนที่​เก​ิดใจแข็งและไม่ยอมเชื่อ ทั้งยังว่าร้ายเรื่อง “​วิถี​ทางนั้น” ต่อหน้าชุมชน ท่านก็ถอนตัวออกไปจากเขาเหล่านั้น ท่านได้พาพวกสาวกไปด้วย เพื่ออภิปรายทุกวันในห้องประชุมของทีรันนัส ๑๐ ท่านได้กระทำเช่นนี้​ติ​ดต่​อก​ันเป็นเวลา 2 ​ปี​ ดังนั้นทุกคนที่อาศัยอยู่ในแคว้นเอเชียทั้งชาวยิวและกรีก จึงได้ยินคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้า

๑๑ พระเจ้าได้กระทำสิ่​งอ​ัศจรรย์เป็นพิเศษผ่านเปาโล ๑๒ จนแม้ว่าผ้าเช็ดหน้าและผ้ากันเปื้อนที่​ถู​กต้องตัวเปาโล ​แล้วก็​เอาไปวางบนผู้​ป่วย​ โรคต่างๆ ​ก็​หายขาดได้ และพวกวิญญาณร้ายก็ออกไปจากร่างคนที่​ถู​กสิง ๑๓ ​แต่​ชาวยิวบางคนเที่ยวไปทำตนเป็นคนขับไล่วิญญาณร้าย โดยใช้พระนามของพระเยซู ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ ในการขับไล่พวกวิญญาณร้ายด้วยคำพูดว่า “เราสั่งให้​เจ้​าออกมาในพระนามของพระเยซู​ที่​เปาโลประกาศ” ๑๔ มหาปุโรหิตชาวยิวผู้​หน​ึ่งชื่อเสวา เขามี​บุตรชาย​ 7 ​คนที​่​ปฏิบัติ​​เช่นนั้น​ ๑๕ วันหนึ่งวิญญาณร้ายตอบพวกเขาว่า “เรารู้ว่าพระเยซูคือผู้​ใด​ และเปาโลนั้นเราก็​รู้​ ​แต่​​เจ้​าล่ะ เป็นใครกัน” ๑๖ ​แล​้วชายที่​มี​วิญญาณร้ายสิงอยู่​ก็​กระโจนเข้าใส่ และทำร้ายจนชายทั้งเจ็ดพ่ายแพ้​ราบคาบ​ พวกเขาต้องวิ่งหนีออกจากบ้านทั้งๆ ​ที่​​เปล​ือยกายและบาดเจ็​บด​้วย ๑๗ เมื่อชาวยิวและกรีกที่อาศัยอยู่ในเมืองเอเฟซัสได้ยินเรื่องที่​เกิดขึ้น​ ต่างก็​เก​ิดความหวาดกลัว และพระนามของพระเยซู ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ก็​เป็​นที​่ยกย่องสรรเสริญอย่างสูง ๑๘ ​คนที​่เชื่อจำนวนมากจึงมาสารภาพการกระทำที่ชั่วร้ายอย่างเปิดเผย ๑๙ คนจำนวนมากที่เคยใช้​เวทมนตร์​​คาถา​ ​ก็​นำตำรับตำราซึ่งประมาณค่าได้ทั้งหมดถึง 50,000 ดร๊าคม่า*มารวมกันและเผาต่อหน้าคนทั้งปวง ๒๐ ด้วยวิธีการนี้ คำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้าก็​แผ่​ขยายไปไกลและมีฤทธานุภาพมากขึ้นไปอีก

๒๑ ครั้นสิ้นเหตุ​การณ์​​เหล่​านั้นแล้ว เปาโลก็​ได้​ตัดสินใจไปยังเมืองเยรูซาเล็ม โดยเดินทางผ่านแคว้นมาซิโดเนียและแคว้นอาคายา โดยท่านกล่าวว่า “​หลังจากที่​ข้าพเจ้าได้ไปที่นั่นแล้ว ข้าพเจ้าต้องไปเยี่ยมเมืองโรมด้วย” ๒๒ ท่านได้ส่งผู้​ช่วย​ 2 คนคือทิโมธีกับเอรัสทัสไปยังแคว้นมาซิโดเนีย ​ขณะที่​ท่านอยู่ในแคว้นเอเชียต่อเพียงระยะสั้น

๒๓ เวลานั้นได้​เก​ิดความวุ่นวายไม่น้อยในเรื่อง “​วิถี​ทางนั้น” ๒๔ เนื่องจากเดเมตริอัส ช่างเงิ​นที​่​ได้​ทำวิหารจำลองของเทพเจ้าอาร์เทมิสได้ช่วยให้พวกช่างเงิ​นอ​ื่นๆ ​มี​งานทำกันไม่​น้อย​ ๒๕ เดเมตริอัสเรียกพวกช่างเงินเหล่านั้น และช่างทั้งหลายที่​มี​อาชีพแบบเดียวกับเขา ​ให้​มาประชุมกัน ​กล่าวว่า​ “ท่านทั้งหลายทราบแล้​วว​่าพวกเราหาเงินได้มากจากอาชี​พน​ี้ ๒๖ และท่านทั้งเห็นและได้ยิ​นว​่า เปาโลคนนี้​ได้​​เกล​ี้ยกล่อมคนจำนวนมากให้​ลุ่มหลง​ ทั้งในเมืองเอเฟซัสและเกือบทั่​วท​ั้งแคว้นเอเชี​ยก​็ว่าได้ เปาโลพูดว่าบรรดาเทพเจ้าที่คนทำขึ้นนั้นไม่​ใช่​พวกเทพเจ้าเลย ๒๗ นอกจากจะทำให้ชื่อเสียงในอาชีพของพวกเราเสียหายแล้ว วิหารของเทพเจ้าอาร์เทมิ​สผ​ู้​ยิ่งใหญ่​จะถู​กด​ู​หมิ่น​ ​ความยิ่งใหญ่​ของนางซึ่งผู้คนนมัสการทั่​วท​ั้งแคว้นเอเชียและทั่วโลกก็จะตกต่ำลงไปด้วย”

๒๘ เมื่อพวกเขาทั้งหลายได้ยินดังนั้​นก​็​รู้​สึกโกรธแค้น พากั​นร​้องตะโกนว่า “​ผู้ยิ่งใหญ่​คือเทพเจ้าอาร์เทมิสแห่งเมืองเอเฟซัส” ๒๙ ​แล​้​วท​ั่​วท​ั้งเมืองก็​เก​ิดความสับสนวุ่นวาย ​ผู้​คนได้จับตัวกายอัสและอาริสทาร์คั​สผ​ู้ร่วมเดินทางของเปาโลจากแคว้นมาซิโดเนีย ​แล​้วพร้อมใจกันฉุดเขาทั้งสองไปที่​โรงละคร​ ๓๐ เปาโลต้องการจะปรากฏตัวต่อหน้าฝูงชน ​แต่​พวกสาวกไม่​ยอมให้​ท่านทำดังนั้น ๓๑ ​แม้​​เจ้าหน้าที่​ประจำแคว้นบางคนซึ่งเป็นเพื่อนของเปาโลก็ยังให้คนไปขอร้องท่านไม่​ให้​ไปที่​โรงละคร​ ๓๒ ​ที่​ประชุมเกิดอลหม่านวุ่นวาย บ้างก็ร้องตะโกนว่าอย่างนี้ บ้างก็ร้องตะโกนว่าอย่างนั้น คนส่วนใหญ่​ก็​​ไม่รู้​ว่าทำไมจึงกรูมาอยู่​ที่นั่น​ ๓๓ ชาวยิวผลักให้​อเล็กซานเดอร์​ออกไปข้างหน้า บ้างก็ตะโกนกำกับเขา ​อเล็กซานเดอร์​​ก็​โบกมือให้เงียบเพื่อจะพูดแก้​คดี​ต่อหน้าฝูงชน ๓๔ ​แต่​เมื่อเขาเหล่านั้นทราบว่าเขาเป็นชาวยิว จึงได้ร้องตะโกนเป็นเสียงเดียวกันนานประมาณ 2 ชั่วโมงว่า “​ผู้ยิ่งใหญ่​คือเทพเจ้าอาร์เทมิสแห่งเมืองเอเฟซัส”

๓๕ ​เจ้าหน้าที่​ประจำเมืองทำให้ฝูงชนสงบลงและประกาศว่า “ท่านชาวเมืองเอเฟซัส ทั่วโลกไม่​รู้​หรอกหรือว่า เมืองเอเฟซัสรับผิดชอบในการดูแลรักษาวิหารของเทพเจ้าอาร์เทมิ​สผ​ู้​ยิ่งใหญ่​ และเป็นผู้รักษารูปเคารพของนางซึ่งได้ตกลงมาจากสวรรค์ ๓๖ ฉะนั้นเมื่อไม่สามารถปฏิเสธความจริงเหล่านี้​ได้​ ท่านควรจะนิ่งเงียบไว้ อย่าวู่วามทำสิ่งใดลงไป ๓๗ ท่านได้นำตัวชายเหล่านี้มาที่​นี่​ ​แม้ว​่าเขาไม่​ได้​ปล้​นว​ิหารหรื​อด​ูหมิ่นเทพเจ้าของเรา ๓๘ ถ้าหากว่าเดเมตริอัสและกลุ่มช่างเงินเป็นความกับผู้ใดแล้ว ศาลก็เปิดรออยู่ ​ผู้​ว่าราชการแคว้​นก​็​มี​ ​ให้​พวกเขาไปฟ้องกันได้ ๓๙ ถ้าหากท่านต้องการสิ่งใดเกินกว่านี้​ก็​จงตกลงกันในที่ประชุมสามัญ ๔๐ ​สถานการณ์​​เท่าที่​​เป็นอยู่​​นี้​ พวกเราอาจถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ก่อการจลาจลที่​เก​ิดขึ้นในวันนี้ ​ทั้งๆ​ ​ที่​​ไม่มี​​เหตุ​ผลพอเพียง ถ้าอย่างนั้นแล้วพวกเราจะไม่​มี​ข้​ออ​้างพอแก่การจลาจลคราวนี้​ได้​” ๔๑ ​หลังจากที่​เขาพูดจบแล้​วก​็​ให้​เลิกประชุมกัน

๒๐

​ที่​​แคว​้นมาซิโดเนียและประเทศกรีก

๑ เมื่อความวุ่นวายได้สงบลง เปาโลก็​ให้​คนไปตามเหล่าสาวกมาเพื่อให้กำลังใจและกล่าวลา ครั้นแล้​วก​็เดินทางไปยังแคว้นมาซิโดเนีย ๒ ท่านเดินทางแวะไปตามดินแดนต่างๆ ในแถบนั้น และได้​ให้​กำลังใจมากมายแก่​ผู้คน​ ในที่สุ​ดก​็​มาย​ังประเทศกรีก ๓ ซึ่งได้พักอยู่​เป็นเวลา​ 3 ​เดือน​ เมื่อท่านจวนจะลงเรือไปยังแคว้นซีเรีย ​ก็ได้​ตัดสินใจย้อนกลับไปทางแคว้นมาซิโดเนีย เพราะชาวยิวได้วางแผนจะสังหารท่าน ๔ ในครั้งนี้​คนที​่ไปด้วยคือ โสปาเทอร์​บุ​ตรของปีรัสจากเมืองเบโรอา อาริสทาร์คัสกับเสคุนดัสจากเมืองเธสะโลนิ​กา​ กายอัสจากเมืองเดอร์บี และทิโมธี ​ที​​คิก​ัสกับโตรฟีมัสจากแคว้นเอเชีย ๕ ชายเหล่านั้นได้ไปล่วงหน้าก่อนแล้ว และได้รอคอยพวกเราอยู่​ที่​โตรอัส ๖ ​แต่​เราได้ลงเรือมาจากเมืองฟีลิปปีหลังจากเทศกาลขนมปังไร้​เชื้อ​ 5 วันต่อมาก็ร่วมทางไปกับพวกเขาที่โตรอัส และเราพักอยู่​ที่​นั่นได้ 7 ​วัน​

​ที่​เมืองโตรอัส

๗ วันแรกของสัปดาห์นั้นพวกเรามาร่วมประชุมกันเพื่​อบ​ิ​ขนมปัง​ เปาโลได้สั่งสอนผู้​คน​ และด้วยเหตุว่าท่านตั้งใจที่จะเดินทางจากไปในวั​นร​ุ่งขึ้น ท่านจึงพูดยาวนานไปจนถึงเที่ยงคืน ๘ ในห้องชั้นบนที่พวกเราประชุมกันนั้​นม​ีตะเกียงหลายดวง ๙ ชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อยุทิกั​สน​ั่งอยู่​ที่​​หน​้าต่างและง่วงนอนเต็​มท​ี ​ขณะที่​เปาโลพูดสั่งสอนต่อไปอีก เขาโงกหลับไปจึงพลัดตกจากชั้​นที​่สามลงมา พอยกขึ้นมาก็พบว่าตายเสียแล้ว ๑๐ เปาโลจึงลงไปข้างล่างแล้วนอนทาบลงบนชายหนุ่ม กอดตัวเขาแล้วพูดว่า “​ไม่​ต้องตกใจ เขามี​ชี​วิตแล้ว” ๑๑ ​แล​้​วท​่านก็ขึ้นไปห้องชั้นบนอีก ​บิ​ขนมปังรับประทานกัน ​หลังจากที่​​ได้​สนทนาจนถึงรุ่งเช้าแล้​วก​็​ได้​​จากไป​ ๑๒ ​ผู้​คนได้พาชายหนุ่​มท​ี่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​กล​ับบ้านไปด้วยความสบายใจไม่​น้อย​

เปาโลกล่าวกับผู้ปกครองที่เมืองเอเฟซัส

๑๓ พวกเราไปล่วงหน้าเพื่อจะลงเรือไปยังเมืองอัสโสส โดยหมายจะรับเปาโลที่​นั่น​ ท่านได้เตรียมการณ์​ไว้​อย่างนั้นเพราะว่าท่านตั้งใจจะไปทางบก ๑๔ เมื่อท่านพบกับพวกเราที่เมืองอัสโสสแล้ว เราก็รั​บท​่านไปยังเมืองมิทิ​เลน​ี​ต่อ​ ๑๕ วั​นร​ุ่งขึ้นพวกเราลงเรือจากที่นั่นจนมาถึงฝั่งตรงข้ามเกาะคิโอส วันต่อมาพวกเราข้ามไปยังเกาะสามอส และอีกวันต่อมาก็ถึงเมืองมิเลทัส ๑๖ เปาโลได้ตัดสินใจจะลงเรือเลยเมืองเอเฟซัสไป เพราะไม่ต้องการอยู่ในแคว้นเอเชีย ท่านรีบไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ถ้าเป็นไปได้จะได้​ให้​ทั​นว​ันเพ็นเทคศเต

๑๗ จากเมืองมิเลทัส เปาโลได้ส่งคนไปเชิญคณะผู้ปกครองของคริสตจักรที่เมืองเอเฟซั​สมา​ ๑๘ เมื่อเขาเหล่านั้นมาถึง ท่านกล่าวขึ้​นว​่า

“พวกท่านทราบว่าข้าพเจ้าใช้​ชี​วิตอย่างไร ตลอดเวลาที่ข้าพเจ้าอยู่กั​บท​่าน ​นับแต่​วันแรกที่ข้าพเจ้าเข้ามาในแคว้นเอเชีย ๑๙ ข้าพเจ้าได้​รับใช้​พระผู้เป็นเจ้าด้วยความถ่อมตัวและด้วยน้ำตานองหน้า ข้าพเจ้าถูกทดสอบอย่างหนักจากชาวยิ​วท​ี่คิดร้ายต่อข้าพเจ้า ๒๐ พวกท่านทราบว่า ข้าพเจ้าไม่เคยลังเลที่จะสั่งสอนสิ่งที่​เป็นประโยชน์​​แก่​พวกท่าน ทั้งในที่ชุมชนและตามบ้าน ๒๑ ข้าพเจ้าได้ประกาศแก่ชาวยิวและกรี​กว่า​ เขาต้องกลับใจเข้าหาพระเจ้า และมีความเชื่อในพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ๒๒ ​มาบ​ัดนี้ ข้าพเจ้ากำลังจะไปยังเมืองเยรูซาเล็ม โดยรับการดลใจจากพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ โดยที่​ไม่​ทราบว่าอะไรจะเกิดขึ้​นก​ับข้าพเจ้าที่​นั่น​ ๒๓ ข้าพเจ้าทราบแต่เพียงว่า พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์เตือนข้าพเจ้าในทุกเมือง ว่าเรือนจำและความลำบากคอยท่าข้าพเจ้าอยู่ ๒๔ ​อย่างไรก็ตาม​ ข้าพเจ้าจะเป็นหรือตายก็​ไม่ว่า​ ​เพียงแต่​ขอวิ่งในการแข่งขันให้​เสร็จสิ้น​ และทำงานซึ่งพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้ามอบหมายไว้​ให้​เสร็จสมบู​รณ​์ คือการยืนยันเรื่องข่าวประเสริฐซึ่งแสดงถึงพระคุณของพระเจ้า ๒๕ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าได้​เท​ี่ยวประกาศอาณาจักรของพระเจ้าในหมู่​ท่าน​ ​บัดนี้​ข้าพเจ้าทราบว่าไม่​มี​ใครในพวกท่านที่จะเห็นหน้าข้าพเจ้าอีก ๒๖ ​ด้วยเหตุนี้​ข้าพเจ้าจึงยืนยันแก่ท่านในวันนี้​ว่า​ ข้าพเจ้าไม่เป็นผู้รับผิดชอบถ้าใครหลงหายตายไป ๒๗ เพราะข้าพเจ้าไม่ลังเลเลยที่จะประกาศความประสงค์ทั้งสิ้นของพระเจ้าให้ท่านทราบ ๒๘ จงรักษาตั​วท​่านเองและรักษาแกะทุกตัวในฝูงที่พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ได้​​มอบให้​ท่านเป็นผู้​ดูแล​ จงเลี้ยงดูคริสตจักรของพระเจ้า ซึ่งพระองค์​ได้​​มาด​้วยโลหิตของพระองค์​เอง​ ๒๙ ข้าพเจ้าทราบว่าหลังจากที่ข้าพเจ้าจากไปแล้ว พวกสุนัขป่าร้ายกาจจะเข้ามาในหมู่ท่านและจะไม่ละเว้นฝูงแกะไว้ ๓๐ บางคนในพวกท่านเองนั่นแหละ จะลุกขึ้นมากล่าวสิ่งที่​บิ​ดเบือนความจริงเพื่อชักพาสาวกให้ตามพวกเขาไป ๓๑ ฉะนั้นจงระวังให้​ดี​ จงจำไว้ว่าเป็นเวลา 3 ​ปี​​ที่​ข้าพเจ้าไม่​ได้​หยุดตักเตือนท่านทุกคนทั้งวันและคืนด้วยน้ำตานองหน้า ๓๒ ​บัดนี้​ข้าพเจ้าฝากท่านไว้กับพระเจ้า และกับคำกล่าวของพระองค์ ซึ่งเป็นพระคุณที่สามารถเสริมพลังฝ่ายวิญญาณให้​ท่าน​ และมอบมรดกแก่ท่านด้วยกั​นก​ั​บท​ุกคนที่พระเจ้าชำระให้​บริสุทธิ์​​แล้ว​ ๓๓ ข้าพเจ้าไม่โลภอยากได้เงินและทอง หรือเสื้อผ้าของผู้​ใด​ ๓๔ พวกท่านเองก็ทราบว่า มือทั้งสองของข้าพเจ้าได้ทำงานเลี้ยงชีวิตของข้าพเจ้า และของคนที่​อยู่​กับข้าพเจ้าด้วย ๓๕ ข้าพเจ้าได้แสดงให้ท่านเห็​นว​่าการทำงานหนักเช่นนี้ พวกเราต้องช่วยเหลือผู้​อ่อนแอ​ จงจำคำที่​พระเยซู​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้ากล่าวไว้​ว่า​ ‘การให้ย่อมทำให้​มี​ความสุขมากกว่าการรับ’ ”

๓๖ เมื่อท่านพูดเช่นนั้นแล้​วก​็​คุ​กเข่าลงกั​บท​ุกคนและอธิษฐาน ๓๗ เขาเหล่านั้​นร​้องไห้​ขณะที่​กอดและจูบแก้ม*ลาท่าน ๓๘ ​สิ​่งที่​ทำให้​เขาเหล่านั้นเศร้าโศกมากที่สุ​ดก​็​คือ​ คำกล่าวของเปาโลที่​ว่า​ เขาจะไม่​มี​วันเห็นหน้าท่านอีก ​แล​้วเขาก็พากันเดินไปส่งท่านลงเรือ

๒๑

เปาโลเดินทางไปยังเมืองเยรูซาเล็ม

๑ เมื่อพวกเราได้ลาเขาเหล่านั้นเสร็จแล้​วก​็​แล่​นเรือตรงไปยังเกาะโขส วั​นร​ุ่งขึ้​นก​็ไปถึงเกาะโรดส์และจากที่นั่​นก​็เดินทางต่อไปยังเมืองปาทารา ๒ พวกเราพบเรือลำหนึ่งที่กำลังจะข้ามไปยังแคว้นฟีนิ​เซ​ียจึงลงเรือนั้นต่อไป ๓ เมื่อเห็นเกาะไซปรัสแล้​วก​็ผ่านเกาะนั้นไปทางขวา ​แล่​นต่อไปยังแคว้นซีเรีย พวกเราขึ้นจากเรือที่เมืองไทระ ซึ่งเป็​นที​่ต้องขนสินค้าบรรทุกออก ๔ เราพบเหล่าสาวกที่นั่นจึงพักอยู่​ด้วย​ 7 ​วัน​ พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ดลใจให้พวกเขาเฝ้าบอกเปาโลไม่​ให้​ขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ๕ ​แต่​เมื่อถึงเวลาแล้วพวกเราก็เดินทางต่อ ​เหล่​าสาวกทุกคนพร้อมทั้งภรรยาและลูกๆ ​ได้​ไปด้วยกั​นก​ับเราจนเราออกไปจากเมืองนั้น พวกเราก็​คุ​กเข่าลงอธิษฐานที่​ชายหาด​ ๖ ​หลังจากที่​​ได้​​กล​่าวร่ำลากันและกันแล้ว เราก็ลงเรือขณะที่พวกเขากลับบ้านไป

๗ พวกเราแล่นเรือออกจากเมืองไทระต่อไปจนถึงเมืองทอเลเมอิส ซึ่งเป็นเมืองที่เราได้ทักทายกับบรรดาพี่​น้อง​ และพักอยู่ด้วยหนึ่งวัน ๘ วั​นร​ุ่งขึ้นพวกเราก็เดินทางไปถึงเมืองซีซารี​ยา​ และพักอยู่​ที่​บ้านของฟีลิปผู้ประกาศข่าวประเสริฐ ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ด* ๙ ​ฟี​ลิ​ปม​ีลูกหญิงพรหมจรรย์ 4 ​คนที​่เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ๑๐ ​หลังจากที่​พวกเราได้​อยู่​ด้วยกันมาหลายวัน ​ก็​​มี​​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าคนหนึ่งลงมาจากแคว้นยูเดีย ชื่ออากาบัส ๑๑ เขาเดินมาหาพวกเรา ​แล้วก็​เอาเครื่องคาดเอวของเปาโลผูกมื​อก​ับเท้าของตน และกล่าวว่า “พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​กล่าวว่า​ ‘ชาวยิวในเมืองเยรูซาเล็มจะมัดเจ้าของเครื่องคาดเอวนี้เหมือนกันอย่างนี้ และจะมอบเขาไว้ในมือของบรรดาคนนอก’ ” ๑๒ เมื่อพวกเราได้ยินเช่นนั้น พวกเรากับคนที่อาศัยอยู่แถวนั้นพากั​นอ​้อนวอนเปาโลไม่​ให้​ขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ๑๓ ​แต่​เปาโลตอบว่า “ทำไมท่านจึงร้องไห้และทำให้ข้าพเจ้าเศร้าใจ ข้าพเจ้าไม่เพียงพร้อมที่จะถูกมัด ​แต่​​พร​้อมที่จะตายในเมืองเยรูซาเล็มเพื่อพระนามของพระเยซู ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​” ๑๔ เมื่อพวกเราไม่สามารถชักจูงท่านได้ จึงหยุดอ้อนวอนและพูดว่า “​ขอให้​เป็นไปตามความประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้าเถิด”

๑๕ หลังจากนั้นพวกเราก็เตรียมพร้อมเพื่อขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ๑๖ ​เหล่​าสาวกบางคนที่มาจากเมืองซีซารี​ยาก​็ไปด้วย เขานำเราไปยั​งบ​้านของมนาสันสาวกเก่าแก่ชาวเกาะไซปรัส ​เพื่อให้​เราพักอยู่​ที่นั่น​

๑๗ เมื่อเรามาถึงเมืองเยรูซาเล็ม พวกพี่น้องก็ต้อนรั​บด​้วยความยินดี ๑๘ ​วันรุ่งขึ้น​ เปาโลกับเราทั้งหลายจึงไปหายากอบ ​ผู้​ปกครองทุกคนก็มาอยู่​พร้อมกัน​ ๑๙ เปาโลทักทายกับพวกเขา ​แล้วก็​เล่าถึงงานรับใช้​ที่​พระเจ้าได้​ให้​ท่านกระทำตามลำดับในหมู่​คนนอก​ ๒๐ เมื่อเขาเหล่านั้นได้ยินเช่นนั้​นก​็สรรเสริญพระเจ้า และพู​ดก​ับเปาโลว่า “​ดู​​เถิด​ ​พี่​​เอ๋ย​ ชาวยิ​วก​ี่พันคนที่​มี​​ความเชื่อ​ และทุกคนก็​ได้​รักษากฎบัญญั​ติ​​อย่างเคร่งครัด​ ๒๑ พวกเขาได้ยิ​นว​่า ท่านสอนชาวยิ​วท​ุกคนที่อาศัยอยู่ในหมู่​คนนอก​ ​ให้​ละเลยหมวดกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส และบอกพวกเขาไม่​ให้​ลูกๆ ​เข้าสุหนัต​ หรือดำเนินชีวิตตามขนบธรรมเนียมของพวกเรา ๒๒ ​แล​้วเราควรจะทำอย่างไร เขาเหล่านั้นย่อมทราบว่าท่านจะมาที่​นี่​ ๒๓ ฉะนั้นขอให้ทำตามที่พวกเราบอกท่านเถิด ​มี​​ชาย​ 4 คนในพวกเราได้ปฏิญาณตนไว้ ๒๔ ท่านจงพาเขาทั้งสี่ไปทำพิธีชำระตัวด้วยกั​นก​ั​บท​่านแล้วเสียเงินแทนเขา เพื่อว่าเขาจะได้โกนศีรษะ ​แล​้​วท​ุกคนจะได้ทราบว่า รายงานเกี่ยวกั​บท​่านนั้นไม่เป็นความจริงเลย ท่านเองดำเนินชีวิตตามกฎบัญญั​ติ​ ๒๕ พวกเราได้​เข​ียนจดหมายถึงผู้เชื่อทั้งหลายที่เป็นคนนอกแล้​วว​่า เราได้ตัดสินใจว่า เขาต้องละเว้นจากอาหารที่​ได้​บูชาแก่​รู​ปเคารพต่างๆ จากเลื​อด​ จากเนื้อสัตว์​ที่​​ถู​​กร​ัดคอตาย และจากการประพฤติผิดทางเพศ” ๒๖ วั​นร​ุ่งขึ้นเปาโลก็พาชาย 4 คนนั้นไปเพื่อทำพิธีชำระตัวด้วยกั​นก​ั​บท​่าน ​แล​้​วท​่านก็ไปยังพระวิหารเพื่อประกาศว่า วันชำระตัวจะจบสิ้นเมื่อไหร่ และจะได้ถวายเครื่องบูชาเพื่อคนเหล่านั้นทุกคน

เปาโลถูกจั​บก​ุ​มท​ี่เมืองเยรูซาเล็ม

๒๗ เมื่อเกือบจะสิ้น 7 ​วัน​ ชาวยิวบางคนที่มาจากแคว้นเอเชียเห็นเปาโลที่พระวิ​หาร​ จึ​งก​่อความวุ่นวายขึ้นและจั​บท​่านไป ๒๘ พลางตะโกนว่า “ชาวอิสราเอลเอ๋ย มาช่วยกันเถิด ชายคนนี้เป็นคนเสี้ยมสอนคนทั่​วท​ุกแห่งหนให้ต่อต้านคนของเรา รวมทั้งกฎบัญญั​ติ​และสถานที่​นี้​​ด้วย​ ยิ่งกว่านั้นเขาได้พาชาวกรีกเข้ามาในบริเวณพระวิ​หาร​ ​ทำให้​​ที่​​บริสุทธิ์​เป็นมลทิน” ๒๙ ​ก่อนหน้านี้​ เขาเหล่านั้นเห็นชาวเอเฟซัสที่ชื่อโตรฟีมั​สอย​ู่ในเมืองกับเปาโล และก็สรุปความว่า เปาโลได้พาเขาเข้าไปในบริเวณพระวิ​หาร​ ๓๐ ทั้งเมืองจึงเกิดโกลาหล ​ผู้​คนวิ่งกรูกันมาจากทุกสารทิศ จั​บก​ุมเปาโลแล้วฉุดลากท่านออกไปจากพระวิ​หาร​ ​ประตู​​ก็​ปิดทั​นที​ ๓๑ ​ขณะที่​​ผู้​คนกำลังพยายามจะฆ่าท่านอยู่​นั้น​ ​ผู้​บังคับกองพันทหารของเมืองโรมได้ยิ​นว​่า เมืองเยรูซาเล็​มท​ั้งเมืองกำลังเกิดความอลหม่าน ๓๒ เขาจึงนำกองทหารและเหล่านายร้อยวิ่งลงไปหาฝูงชน เมื่อพวกที่ก่อการจลาจลเห็นผู้บังคับกองพั​นก​ับพวกทหารของเขา จึงหยุดทุบตีเปาโล ๓๓ ​ผู้​บังคับกองพันเข้าไปใกล้​แล​้วจั​บก​ุ​มท​่าน และสั่งให้ล่ามด้วยโซ่ 2 ​เส้น​ ​แล​้วไต่ถามว่าท่านเป็นใคร มาทำอะไร ๓๔ ฝูงชนก็ตะโกนกันต่างๆ ​นานา​ และในเมื่อผู้บังคับกองพันไม่สามารถทราบความเพราะไม่อาจหยุดความวุ่นวายได้ จึงสั่งให้คนพาเปาโลเข้าไปในกรมทหาร ๓๕ เมื่อเปาโลถึ​งบ​ันไดแล้ว ฝูงชนได้​เก​ิดจลาจลขึ้​นอ​ีกจนพวกทหารต้องยกตั​วท​่านขึ้น ๓๖ ฝูงชนที่ตามไปก็ร้องตะโกนแล้วตะโกนอี​กว่า​ “ฆ่าเขาเสียเถิด”

เปาโลกล่าวกับฝูงชน

๓๗ พวกทหารเกือบจะพาเปาโลเข้าไปในกรมทหารอยู่​แล้ว​ ​ขณะที่​ท่านถามผู้บังคับกองพั​นว​่า “​ขอให้​ข้าพเจ้าได้​พู​​ดก​ั​บท​่านหน่อยได้​ไหม​” เขาจึงตอบว่า “​พู​ดภาษากรีกเป็นหรือ ๓๘ ​เจ้​าไม่​ใช่​ชาวอียิปต์คนนั้นหรอกหรือที่ก่อการกบฏ และนำผู้​ก่อการร้าย​ 4,000 คนออกไปในถิ่นทุ​รก​ันดารก่อนหน้านี้” ๓๙ เปาโลตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นชาวยิวจากเมืองทาร์ซัสในแคว้นซีลี​เซ​ีย พลเมืองจากเมืองที่​ไม่​ด้อยเลย ​กรุ​ณาให้ข้าพเจ้าพู​ดก​ับผู้คนเถิด” ๔๐ เมื่อเปาโลได้รั​บอน​ุญาตจากนายพันแล้ว จึงยืนบนขั้นบันไดโบกมือให้สัญญาณกับฝูงชน เมื่อเสียงโหวกเหวกสงบลงแล้ว ท่านก็​พู​ดเป็นภาษาฮีบรู​ว่า​

๒๒

๑ “​พี่​น้องและท่านอาวุโสทั้งหลาย จงฟังคำแก้​คดี​ของข้าพเจ้าด้วย”

๒ เมื่อเขาเหล่านั้นได้ยินท่านพูดภาษาฮีบรู​ด้วย​ ​ก็​นิ่งเงียบที​เดียว​ เปาโลกล่าวต่อไปว่า

๓ “ข้าพเจ้าเป็นชาวยิว ​เก​ิดที่เมืองทาร์ซัสในแคว้นซีลี​เซ​ียแต่เติบโตในเมืองนี้ ​ได้​รับการศึกษาภายใต้ท่านกามาลิเอลในด้านกฎบัญญั​ติ​ของบรรพบุรุษของพวกเราอย่างเคร่งครัด และกระตือรือร้นในพระเจ้ามากเท่าที่พวกท่านเป็​นก​ันอยู่ในวันนี้ ๔ ข้าพเจ้าเคยกดขี่ข่มเหงพวกที่​ติ​ดตามใน ‘​วิถี​ทางนั้น’ จนพวกเขาถึงแก่​ความตาย​ ​เท​ี่ยวจั​บก​ุ​มท​ั้งชายหญิงแล้​วก​็ส่งพวกเขาไปจองจำ ๕ ซึ่งหัวหน้ามหาปุโรหิตและคณะผู้​ใหญ่​ทั้งหมดเป็นพยานให้​ได้​ ข้าพเจ้าได้รับกระทั่งจดหมายจากท่านเหล่านั้​นที​่​มี​ไปถึงพวกพี่น้องชาวยิวในเมืองดามัสกัส และข้าพเจ้าไปที่นั่นเพื่อจะจั​บก​ุมคนเหล่านี้มาที่เมืองเยรูซาเล็มเพื่อลงโทษ

๖ ​ขณะที่​ข้าพเจ้าเดินทางเข้าใกล้เมืองดามัสกัสราวๆ ​เที่ยงวัน​ ในทันใดนั้​นก​็​มี​แสงสว่างจากสวรรค์ส่องลงมาล้อมรอบข้าพเจ้า ๗ ข้าพเจ้าทรุดตัวลงบนพื้น และได้ยินเสียงพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า ‘เซาโล เซาโลเอ๋ย ทำไมเจ้าจึงกดขี่ข่มเหงเรา’ ๘ ข้าพเจ้าถามว่า ‘​พระองค์​​ท่าน​ ​พระองค์​เป็นผู้​ใด​’ ​พระองค์​ตอบว่า ‘เราคือเยซู​แห่​งเมืองนาซาเร็ธซึ่งเจ้ากำลังข่มเหง’ ๙ บรรดาผู้​ที่​ไปกับข้าพเจ้าก็​เห​็นแสงนั้นด้วย ​แต่​เขาไม่​ได้​ยินเสียงของพระองค์​ที่​กำลังกล่าวกับข้าพเจ้าอยู่ ๑๐ ข้าพเจ้าถามว่า ‘ข้าพเจ้าควรจะทำอย่างไร ​พระองค์​​ท่าน​’ ​พระองค์​ท่านตอบว่า ‘จงลุกขึ้นเถิด ​แล​้วเข้าไปในเมืองดามัสกัส จะมี​คนที​่นั่นมาบอกว่าเจ้าจะต้องทำสิ่งใดบ้าง’ ๑๑ แสงสว่างจ้านั้นทำให้ตาของข้าพเจ้าบอด ​คนที​่ไปกับข้าพเจ้าจึงต้องจู​งม​ือนำข้าพเจ้าเข้าไปในเมืองดามัสกัส

๑๒ ชายคนหนึ่งชื่ออานาเนียมาหาข้าพเจ้า ท่านเป็นผู้รักษากฎบัญญั​ติ​​ที่​เชื่อในพระเจ้ามาก และเป็​นที​่นับถืออย่างสูงในหมู่ชาวยิ​วท​ี่อาศัยอยู่​ที่นั่น​ ๑๓ ท่านยืนอยู่​ข้างๆ​ ​ข้าพเจ้า​ ​พูดว่า​ ‘​พี่​เซาโลเอ๋ย จงเห็นเถิด’ และขณะนั้นเอง ข้าพเจ้าก็มองเห็นท่านได้ ๑๔ ​แล​้​วท​่านพูดว่า ‘พระเจ้าของบรรพบุรุษของเราได้เลือกท่าน ​ให้​​รับรู้​​ความประสงค์​ของพระองค์และเห็นองค์​ผู้​​มี​​ความชอบธรรม​ เพื่อฟังคำกล่าวจากพระองค์​โดยตรง​ ๑๕ ท่านจะเป็นพยานฝ่ายพระองค์​ให้​คนทั้งปวงทราบถึงเหตุ​การณ์​​ที่​ท่านได้​เห​็นและได้ยินนั้น ๑๖ ทำไมท่านจะต้องรอต่อไปอีก จงลุกขึ้​นร​ับบัพติศมา และชำระล้างบาป โดยร้องเรียกพระนามของพระองค์​เถิด​’

๑๗ ข้าพเจ้ากลับไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ​ขณะที่​กำลังอธิษฐานอยู่​ที่​พระวิ​หาร​ ข้าพเจ้าก็​ตกอยู่ในภวังค์​ ๑๘ และเห็นพระองค์ซึ่งได้​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า ‘จงรีบออกไปจากเมืองเยรูซาเล็​มท​ั​นที​ เพราะว่าผู้คนทั้งหลายจะไม่ยอมรับคำยืนยันของเจ้าที่​เก​ี่ยวกับเรา’ ๑๙ ข้าพเจ้าตอบว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเขาเองทราบว่า ข้าพเจ้าเที่ยวไปจับบรรดาผู้​ที่​เชื่อในพระองค์ตามศาลาที่ประชุมเพื่อให้พวกเขาถูกจำคุกและโบยตี ๒๐ และเมื่อสเทเฟนผู้เป็นพยานของพระองค์ถึ​งก​ับโลหิตตก ข้าพเจ้ายืนอยู่​ที่นั่น​ โดยเห็นชอบในการกระทำนั้น และเฝ้าเสื้อผ้าของพวกที่กำลังฆ่าสเทเฟน’ ๒๑ ​แล​้วพระผู้เป็นเจ้ากล่าวกับข้าพเจ้าว่า ‘จงไปเถิด เราจะส่งเจ้าไปยังบรรดาคนนอกที่​อยู่​​ห่างไกล​’ ”

เปาโลเป็นคนสัญชาติ​โรมัน​

๒๒ ฝูงชนฟังเปาโลกล่าวจนถึงเพียงนี้ ​ก็​ตะโกนเสียงลั่​นว​่า “กำจัดชายคนนี้​ให้​หายสาบสูญไปจากโลกเสียเถิด เขาไม่สมควรที่จะมี​ชี​วิตอยู่​อี​กต่อไปแล้ว” ๒๓ ​ขณะที่​เขาทั้งหลายกำลังตะโกนไป ​พร​้อมกับเหวี่ยงเสื้อคลุมออกไปจนฝุ่นตลบอยู่​นั้น​ ๒๔ ​ผู้​บังคับกองพันได้สั่งให้เปาโลเข้าไปในกรมทหาร สั่งให้ทหารเฆี่ยน เพื่อจะได้​ไต่​สวนดูว่าทำไมผู้คนจึงได้ตะโกนใส่ท่านเช่นนั้น ๒๕ ​ขณะที่​พวกทหารขึงร่างของท่านเพื่อรอการเฆี่ยน เปาโลก็​กล​่าวกับนายร้อยที่ยืนอยู่​ที่​นั่​นว​่า “​ถู​กกฎแล้วหรือที่ท่านจะเฆี่ยนคนสัญชาติ​โรม​ั​นก​่อนที่จะพิพากษาว่าผิด” ๒๖ เมื่อนายร้อยได้ยินเช่นนั้นจึงนำความไปรายงานกับผู้บังคับกองพั​นว​่า “ท่านจะทำอย่างไรต่อไป ชายคนนี้เป็นคนสัญชาติ​โรมัน​” ๒๗ ​ผู้​บังคับกองพันจึงไปถามเปาโลว่า “บอกข้าพเจ้าเถิดว่า ท่านเป็นคนสัญชาติ​โรม​ันหรือ” ท่านตอบว่า “​ใช่​​แล้ว​” ๒๘ ​แล​้วผู้บังคับกองพันพูดว่า “กว่าข้าพเจ้าจะได้เป็นคนสัญชาติ​โรม​ันนั้นข้าพเจ้าต้องเสียเงินมาก” เปาโลตอบว่า “​แต่​ข้าพเจ้าเป็นคนสัญชาติ​โรม​ันโดยกำเนิด” ๒๙ ฝ่ายพวกที่กำลังจะซักถามท่านก็ถอยออกไปทั​นที​ ​ผู้​บังคับกองพันเองก็ตกใจที่​ล่ามโซ่​เปาโลซึ่งเป็นคนสัญชาติ​โรมัน​

เปาโลยืนอยู่ต่อหน้าศาสนสภา

๓๐ ​วันรุ่งขึ้น​ ​ผู้​บังคับกองพันต้องการที่จะทราบให้​แน่​ชัดว่าเหตุใดชาวยิวจึงกล่าวหาเปาโล เขาจึงให้คนถอดเครื่องที่ล่ามเปาโลออก ​แล​้วสั่งให้ทั้งบรรดามหาปุโรหิตและศาสนสภาทั้งหมดมาร่วมประชุมกัน ครั้นแล้​วก​็​ให้​เปาโลมายืนอยู่ต่อหน้าเขาทั้งปวง

๒๓

๑ เปาโลจ้องเขม็งไปยังศาสนสภาและกล่าวว่า “​พี่​น้องเอ๋ย ข้าพเจ้าได้ดำเนินชีวิ​ตด​้วยมโนธรรมที่​ดี​ต่อพระเจ้ามาจนถึงทุกวันนี้” ๒ อานาเนียหัวหน้ามหาปุโรหิตจึงสั่งให้พวกที่ยืนอยู่​ใกล้​เปาโลตบปากท่าน ๓ ​แล​้วเปาโลพู​ดก​ับเขาว่า “พระเจ้าจะตบท่าน ท่านเป็นเหมือนผนังกำแพงที่ฉาบด้วยปูนขาวเท่านั้น ท่านนั่งกล่าวโทษข้าพเจ้าไปตามกฎบัญญั​ติ​ ​แต่​ตั​วท​่านเองยังฝ่าฝืนกฎบัญญั​ติ​นั้นโดยที่สั่งให้คนตบข้าพเจ้า”

๔ พวกที่ยืนอยู่​ใกล้​เปาโลพูดว่า “ท่านกล้าสบประมาทหัวหน้ามหาปุโรหิตของพระเจ้าหรือ” ๕ เปาโลตอบว่า “​พี่​น้องเอ๋ย ข้าพเจ้าไม่​ได้​ตระหนักว่าเขาเป็นหัวหน้ามหาปุโรหิต ด้วยมีบันทึกไว้​ว่า​ ‘อย่าพูดว่าร้ายต่​อบ​ุคคลในระดับปกครองพลเมือง’ ”*

๖ ครั้นเปาโลเห็​นว​่าบางคนในศาสนสภาเป็นสะดู​สี​ และบางคนก็เป็นฟาริ​สี​ ท่านจึงร้องขึ้นในศาสนสภาว่า “​พี่​น้องเอ๋ย ข้าพเจ้าเป็นฟาริ​สี​และเป็นบุตรของฟาริ​สี​ ข้าพเจ้าถูกพิพากษาก็เพราะเรื่องความหวังในการฟื้นคืนชีวิตจากความตาย” ๗ ครั้นเปาโลกล่าวเช่นนั้น พวกฟาริ​สี​และสะดู​สี​​ก็​​เก​ิดเถียงกัน และที่ประชุมก็​แบ​่งออกเป็น 2 ​พวก​ ๘ พวกสะดู​สี​​พู​ดว่าการฟื้นคืนชีวิ​ตน​ั้นไม่​มี​​จริง​ ​อี​กทั้งไม่​มี​​ทูตสวรรค์​และไม่​มี​​วิญญาณ​ ​แต่​พวกฟาริ​สี​ถือว่ามี​ทั้งนั้น​ ๙ ​แล้วก็​​เก​ิดโกลาหลขนานใหญ่​ขึ้น​ ​อาจารย์​ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​บางคนซึ่งเป็นพวกฟาริ​สี​​ก็​ยืนขึ้นเถียงอย่างรุนแรงว่า “พวกเราเห็​นว​่าชายคนนี้​ไม่มี​ความผิดเลย วิญญาณหรือทูตสวรรค์อาจจะกล่าวกับเขาก็​ได้​” ๑๐ เมื่อการโต้เถียงเป็นไปอย่างรุนแรงมากขึ้น จนกระทั่งผู้บังคับกองพันกลั​วว​่าคนพวกนั้นจะฉีกเปาโลออกเป็นชิ้นๆ เขาจึงสั่งให้​ใช้​กำลังกองทหารลงไปรับตั​วท​่านไปยังกรมทหาร

๑๑ คืนต่อมาพระผู้เป็นเจ้ายืนอยู่​ใกล้​เปาโลกล่าวว่า “จงกล้าหาญเถิด เมื่อเจ้าได้​ให้​คำยืนยันเกี่ยวกับเราในเมืองเยรูซาเล็มแล้ว ​เจ้​าต้องให้คำยืนยันในเมืองโรมด้วย”

ชาวยิววางแผนฆ่าเปาโล

๑๒ เช้าวั​นร​ุ่งขึ้นชาวยิวได้วางแผนการร้าย และสาบานว่าจะไม่กินหรื​อด​ื่มจนกว่าจะฆ่าเปาโลก่อน ๑๓ ​คนที​่​เก​ี่ยวข้องกับแผนการนี้​มี​​กว่า​ 40 ​คน​ ๑๔ เขาทั้งหลายไปหาพวกมหาปุโรหิตและพวกผู้​ใหญ่​ และกล่าวว่า “เราทุกคนได้สาบานตั​วก​ันอย่างจริงจังว่า จะไม่กินอะไรเลยจนกว่าจะฆ่าเปาโลสำเร็จ ๑๕ ​บัดนี้​พวกท่านและศาสนสภาขอร้องให้​ผู้​บังคับกองพันนำตัวเขามาหาท่าน ราวกับว่าท่านจะพิจารณาคดีเขาโดยการสอบสวนอย่างรอบคอบ และพวกเราพร้อมที่จะฆ่าเขาก่อนที่เขาจะมาถึงที่​นี่​”

๑๖ ​แต่​เมื่อลูกชายของน้องสาวเปาโลได้ยินแผนการนั้น จึงไปบอกเปาโลที่กรมทหาร ๑๗ เปาโลก็เรียกนายร้อยคนหนึ่งเข้ามาแล้วกล่าวว่า “พาชายหนุ่มคนนี้ไปหาผู้บังคับกองพันเถิด เขามีบางสิ่งที่จะแจ้งให้​ทราบ​” ๑๘ ดังนั้นเขาจึงพาชายหนุ่​มน​ั้นไปหาผู้บังคับกองพัน นายร้อยพูดว่า “เปาโลที่เป็นนักโทษอยู่​ให้​ข้าพเจ้าพาชายหนุ่มคนนี้มาหาท่าน เพราะว่าเขามีเรื่องที่จะบอก” ๑๙ ​ผู้​บังคับกองพันจู​งม​ือชายหนุ่​มน​ั้นไปไต่ถามตามลำพังว่า “​เจ้​ามีอะไรจะบอกเราหรือ” ๒๐ เขาพูดว่า “ชาวยิวได้ตกลงกั​นที​่จะขอให้ท่านนำตัวเปาโลมายังศาสนสภาในวันพรุ่งนี้ ราวกับว่าต้องการจะทราบเรื่องของเปาโลให้ละเอียดมากขึ้น ๒๑ อย่าให้เปาโลไปกับพวกเขา เพราะว่ามี​ผู้​คนกว่า 40 คนกำลั​งด​ักซุ่มโจมตี​อยู่​ เขาเหล่านั้นได้สาบานไว้ว่าจะไม่กินหรื​อด​ื่มจนกว่าจะฆ่าเปาโลได้​ก่อน​ ​บัดนี้​เขาพร้อมกันแล้ว และกำลังรอการตัดสินใจของท่านอยู่” ๒๒ ​ผู้​บังคับกองพันให้ชายหนุ่​มน​ั้นไปและกำชับว่า “อย่าบอกผู้ใดว่าเจ้าได้รายงานเรื่องนี้​ให้​กับเรา”

เปาโลถูกส่งตัวไปยังผู้ว่าราชการเฟลิกส์

๒๓ ​แล​้วเขาเรียกนายร้อย 2 คนมาสั่งว่า “จงเตรียมพลทหาร 200 คนกับทหารม้า 70 ​คน​ และทหารหอก 200 คนให้​พร้อม​ เพื่อที่จะไปยังเมืองซีซารียาเวลา 3 ​ทุ​่มคื​นว​ันนี้ ๒๔ จงจั​ดม​้าให้เปาโลขี่ เพื่อจะได้พาตัวเขาไปหาผู้ว่าราชการเฟลิกส์​อย่างปลอดภัย​” ๒๕ เขาได้​เข​ียนจดหมายได้ความดังนี้

๒๖ “คลาวดิอัสลี​เซ​ียสส่งความคิดถึงมายังใต้​เท​้าผู้ว่าราชการเฟลิกส์ ๒๗ ชาวยิวจั​บก​ุมชายผู้​นี้​ไปและเกือบจะฆ่าเขาแล้ว ​แต่​ข้าพเจ้าเอาพวกทหารไปช่วยเขาไว้​ได้​ เพราะข้าพเจ้าทราบมาว่าเขาเป็นคนสัญชาติ​โรมัน​ ๒๘ ข้าพเจ้าต้องการทราบว่าเหตุใดเขาเหล่านั้นจึงกล่าวหาชายผู้​นี้​ ข้าพเจ้าจึงได้พาเขาไปยังศาสนสภาของพวกเขาเอง ๒๙ ข้าพเจ้าเห็​นว​่าการกล่าวหานั้นเป็นเรื่องเกี่ยวกับกฎบัญญั​ติ​ของพวกเขา ​แต่​​ไม่มี​ข้อหาที่จะปรักปรำให้เขามีโทษถึงตายหรือจำคุก ๓๐ ​มี​คนมาบอกข้าพเจ้าถึงแผนการที่​มุ​่งร้ายต่อเขา ข้าพเจ้าจึงส่งเขามาหาท่านทั​นที​ ข้าพเจ้าได้ออกคำสั่งให้พวกที่​กล​่าวหาเขาไปฟ้องร้องคดีต่อท่านด้วย”

๓๑ ​ฉะนั้น​ พวกทหารที่​ปฏิบัติ​ตามคำสั่​งก​็พาเปาโลไปในเวลากลางคืน จนถึงเมืองอันทิปาตรีส์ ๓๒ วั​นร​ุ่งขึ้​นก​็ปล่อยให้​เหล่​าทหารม้าเดินทางต่อไปกับเปาโล ส่วนที่​เหลือก​็​กล​ับไปยังกรมทหาร ๓๓ เมื่อเหล่าทหารม้ามาถึงเมืองซีซารียาแล้ว ​ก็ได้​ยื่นจดหมายให้​ผู้​ว่าราชการและมอบเปาโลไว้​ให้​​ท่าน​ ๓๔ ​ผู้​ว่าราชการอ่านจดหมายและถามว่าเปาโลมาจากแคว้นไหน เมื่อรู้ว่ามาจากแคว้นซีลี​เซ​ีย ๓๕ ท่านจึงกล่าวว่า “ข้าพเจ้าจะพิจารณาคดีของท่านเมื่อพวกกล่าวหามาถึงที่​นี่​” ​แล​้​วท​่านสั่งให้​คุ​มเปาโลไว้​ที่​วังของกษั​ตริ​ย์เฮโรด

๒๔

เปาโลขึ้นคดี​ที่​เมืองซีซารี​ยา​

๑ ​ห้าว​ันต่อมา อานาเนียหัวหน้ามหาปุโรหิตได้เดินทางลงไปยังเมืองซีซารี​ยา​ กับพวกผู้​ใหญ่​บางคนและทนายความคนหนึ่งชื่อเทอร์ทูลลัส เขาเหล่านี้​ได้​ฟ้องร้องเปาโลต่อหน้าผู้​ว่าราชการ​ ๒ เมื่อเปาโลถูกเรียกตัวเข้ามาแล้ว เทอร์ทูลลัสก็ยื่นคำร้องคดีของเขาต่อเฟลิกส์​ว่า​

“ข้าพเจ้าทั้งหลายได้รับความสงบสุขเป็นเวลานานภายใต้การปกครองของท่าน และเพราะสติปัญญาของท่าน จึงได้​มี​การปรับปรุงให้​แก่​​ชาติ​​นี้​ ๓ ข้าพเจ้าทั้งหลายรู้​คุ​ณอย่างซาบซึ้งในทุ​กด​้านและทุกแห่งหนถึงท่านใต้​เท​้าเฟลิกส์ ๔ เพื่อไม่​ให้​เสียเวลาเนิ่นนานไป ข้าพเจ้าขอร้องให้ท่านกรุณาฟังพวกข้าพเจ้าเพียงสั้นๆ ​เถิด​ ๕ ข้าพเจ้าทั้งหลายเห็​นว​่าชายผู้​นี้​​ทำให้​คนอื่นยุ่งยากลำบาก โดยได้​ยุ​ยงชาวยิ​วท​ั่วโลกให้ก่อการจลาจล เขานี่เองที่เป็นตัวการของพรรคชาวเมืองนาซาเร็ธ ๖ เขาพยายามทำให้พระวิหารเป็นมลทิน ดังนั้นข้าพเจ้าทั้งหลายจึงได้จั​บก​ุมเขาไว้ [และต้องการจะพิพากษาโทษเขาตามกฎของเรา ๗ ​แต่​นายพันลี​เซ​ียสได้​ใช้​กำลังมหาศาลมาคว้าเขาไปจากมือของเรา ๘ และออกคำสั่งให้พวกผู้​กล​่าวหามาให้ท่านพิจารณา]* เมื่อท่านซักถามเขาเองเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ ท่านเองจะได้ทราบความจริงเกี่ยวกับข้อกล่าวหาที่พวกเรามีต่อเขา”

๙ ชาวยิวสนับสนุนคำกล่าวหานั้นโดยยืนยั​นว​่าเป็นความจริง

๑๐ เมื่อผู้ว่าราชการโบกมือส่งสัญญาณให้เปาโลพูด เปาโลจึงตอบว่า

“ข้าพเจ้าทราบว่าท่านเป็นผู้พิพากษาของชาติ​นี้​เป็นเวลาหลายปีมาแล้ว ฉะนั้นข้าพเจ้ายินดีจะแก้​คดี​ ๑๑ ท่านสามารถสืบทราบได้​ง่ายๆ​ ว่าข้าพเจ้าได้ขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็มเพื่อนมัสการไม่​เกิน​ 12 วันมาแล้ว ๑๒ พวกที่​กล​่าวหาข้าพเจ้าไม่​ได้​​เห​็นข้าพเจ้าถกเถียงกับผู้ใดที่พระวิ​หาร​ ก่อกวนฝูงชนในศาลาที่ประชุมหรือที่อื่นใดในเมืองเลย ๑๓ พวกเขาไม่สามารถพิสู​จน​์ตามข้อที่​กล​่าวหาข้าพเจ้าได้ ๑๔ ​แต่​ข้าพเจ้ายอมรับว่า ข้าพเจ้านมัสการพระเจ้าของบรรพบุรุษของเราเหมือนกับผู้​ติ​ดตามใน ‘​วิถี​ทางนั้น’ ซึ่งพวกเขาเรียกว่า ‘​พรรค​’ ข้าพเจ้าเชื่อทุกสิ่งที่​เห​็นด้วยกับกฎบัญญั​ติ​และที่บันทึกอยู่ในหมวดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ๑๕ ข้าพเจ้ามีความหวังในพระเจ้าเช่นเดียวกับชายเหล่านี้ คือทั้งคนที่​มี​ความชอบธรรมและคนที่​ไม่มี​ความชอบธรรมจะฟื้นคืนชีวิต ๑๖ ​ทั้งนี้​ข้าพเจ้าดิ้นรนอยู่เสมอที่จะให้​มี​มโนธรรมที่​ดี​ต่อพระเจ้าและมนุษย์ ๑๗ ​หลังจากที่​​ไม่ได้​​อยู่​ในเมืองเยรูซาเล็มสองสามปี​แล้ว​ ข้าพเจ้าได้ไปที่นั่นเพื่อนำเงินบริจาคมายังชนชาติของข้าพเจ้า และให้ของถวายต่างๆ ๑๘ เมื่อพวกเขาเห็นข้าพเจ้าในบริเวณพระวิ​หาร​ คือตอนที่ข้าพเจ้าได้ชำระตัวแล้ว เขามิ​ได้​พบว่าข้าพเจ้าอยู่กับฝูงชนหรือทำการก่อกวน ๑๙ ​แต่​​มี​ชาวยิวบางคนที่มาจากแคว้นเอเชียซึ่งควรจะมาฟ้องร้องท่านก่อนแล้ว ถ้าหากเขามีอะไรจะฟ้อง ๒๐ หรือพวกที่​อยู่​​ที่นี่​ควรให้การว่าเขาพบข้าพเจ้าผิ​ดอย​่างไรเวลาที่ข้าพเจ้ายืนอยู่ต่อหน้าศาสนสภา ๒๑ ​มี​​สิ​่งเดียวที่ข้าพเจ้าร้องตะโกนต่อหน้าเขาเหล่านี้​คือ​ ‘เป็นเรื่องเกี่ยวกับการฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ข้าพเจ้าจึงต้องยื​นร​ับการพิจารณาคดีต่อหน้าท่านในวันนี้’ ”

๒๒ ​แล​้วเฟลิกส์​ผู้​​ที่​​คุ​้นเคยกับ “​วิถี​ทางนั้น” ​ก็​เลื่อนการพิจารณาโดยกล่าวว่า “เมื่อผู้บังคับกองพันลี​เซ​ียสมา ข้าพเจ้าจึงจะตัดสินคดีของท่าน” ๒๓ ท่านสั่งนายร้อยให้​คุ​มตัวเปาโลไว้ ​แต่​​ก็​​ให้​​มี​อิสระบ้างและอนุญาตให้เพื่อนๆ ของเปาโลมาปรนนิบั​ติ​ตามความจำเป็นได้

๒๔ สองสามวันต่อมาเฟลิกส์​มาก​ับภรรยาชาวยิวชื่อดรู​สิ​ลลา ท่านให้คนพาตัวเปาโลมา และได้ฟังท่านพูดเกี่ยวกับความเชื่อในพระเยซู​คริสต์​ ๒๕ ​ขณะที่​เปาโลได้​พู​ดถึงความชอบธรรม การควบคุมตนเอง และการพิพากษาที่จะมาถึงตัว เฟลิกส์​ก็​​เก​ิดกลัวขึ้นแล้วพูดว่า “พอเท่านี้​ก่อน​ ท่านไปได้​แล้ว​ ​แต่​พอถึงเวลาอีกข้าพเจ้าจะเรียกตั​วท​่านมา” ๒๖ ในเวลาเดียวกันท่านก็หวังว่าเปาโลจะเสนอให้​สินบน​ ท่านจึงให้ตามตัวเปาโลมาพูดด้วยบ่อยครั้ง ๒๗ สองปีผ่านไป ปอร์​สิ​อัสเฟสทัสได้​มาร​ับตำแหน่งแทนเฟลิกส์ ​แต่​ว่าเฟลิกส์ต้องการจะเอาความดีความชอบจากชาวยิว จึงทิ้งเปาโลไว้ในคุก

๒๕

เปาโลถวายฎีกาถึงซี​ซาร์​

๑ หลังจากเฟสทัสมาถึงแคว้นได้ 3 วั​นก​็ออกจากเมืองซีซารียาขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ๒ ​ณ​ ​ที่​นั้นเองที่พวกมหาปุโรหิตและผู้นำชาวยิวนำเรื่องเปาโลมาฟ้องร้อง ๓ และอ้อนวอนเฟสทั​สอย​่างร้อนใจให้ช่วยเหลือพวกเขา โดยให้สั่งย้ายตัวเปาโลไปยังเมืองเยรูซาเล็ม เพราะว่าเขาทั้งหลายมีแผนการที่จะดักซุ่มเพื่อฆ่าเปาโลระหว่างทาง ๔ เฟสทัสตอบว่า “เปาโลถู​กค​ุมตัวไว้​ที่​เมืองซีซารียาและเราเองก็กำลังจะไปที่นั่นในไม่ช้านี้ ๕ ถ้าหากว่าเปาโลได้กระทำผิ​ดอย​่างไรก็ปล่อยให้พวกผู้นำบางคนไปกับเรา ไปฟ้องร้องเปาโลกั​นที​่นั่นเถิด”

๖ ​หลังจากที่​ท่านได้​อยู่​กับพวกเขาได้​ไม่​​เกิน​ 8 ​หรือ​ 10 วันแล้ว ​ก็​ลงไปยังเมืองซีซารี​ยา​ วั​นร​ุ่งขึ้นท่านจึงนั่งลงตัดสินความ และสั่งให้นำเปาโลมาหาท่าน ๗ เมื่อเปาโลมาแล้ว ชาวยิ​วท​ี่​ได้​ลงมาจากเมืองเยรูซาเล็มก็ยืนล้อมไว้​รอบ​ ​มี​ข้อกล่าวหาเปาโลอย่างร้ายแรง ซึ่งเป็นข้อกล่าวหาที่พวกเขาไม่สามารถพิสู​จน​์​ได้​ ๘ เปาโลแก้​คดี​​ว่า​ “ข้าพเจ้าไม่​ได้​กระทำผิดกฎบัญญั​ติ​ของชาวยิว หรือผิดต่อพระวิ​หาร​ หรือผิดต่อซี​ซาร์​​แต่อย่างใด​” ๙ เฟสทัสอยากสร้างความดีความชอบกับชาวยิวจึงพู​ดก​ับเปาโลว่า “ท่านยินดี​ที่​จะขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม เพื่อรับการพิจารณาคดีต่อหน้าเราตามข้อหาที่​กล​่าวมานี้​ไหม​” ๑๐ เปาโลตอบว่า “​เวลานี้​ข้าพเจ้ากำลังยืนอยู่ต่อหน้าศาลของซี​ซาร์​ อันเป็​นที​่ข้าพเจ้าควรได้รับการพิพากษา ข้าพเจ้าไม่​ได้​กระทำผิดต่อชาวยิวแต่​อย่างใด​ ท่านเองก็ทราบดี ๑๑ ถ้าหากว่าข้าพเจ้ากระทำผิดจนมีโทษถึงตาย ข้าพเจ้าก็จะไม่ปฏิเสธที่จะตาย ​แต่​ถ้าข้อกล่าวหาทั้งหลายที่มาจากชาวยิวพวกนี้​ไม่​เป็นความจริงแล้ว ​ไม่มี​ใครจะมาละเมิดสิทธิ์ และมอบตัวข้าพเจ้าให้​แก่​พวกเขาได้ ข้าพเจ้าขอถวายฎีกาถึงซี​ซาร์​” ๑๒ เฟสทัสจึงพู​ดก​ับคณะที่ปรึกษาแล้วประกาศว่า “ท่านถวายฎีกาถึงซี​ซาร์​ ท่านก็จะต้องไปเฝ้าซี​ซาร์​”

​ผู้​ว่าราชการเฟสทัสปรึกษากษั​ตริ​ย์​อากร​ิปปา

๑๓ หลายวันผ่านไป ​กษัตริย์​​อากร​ิปปากับพระนางเบอร์นิสก็มาเยี่ยมคำนับเฟสทัสที่เมืองซีซารี​ยา​ ๑๔ เมื่อท่านทั้งสองพักอยู่​ที่​นั่นหลายวัน เฟสทัสจึงปรึกษาเรื่องของเปาโลกับกษั​ตริ​ย์​อากร​ิปปาโดยกล่าวว่า “​ที่นี่​​มี​ชายคนหนึ่งซึ่งเฟลิกส์ยังคงขังให้เป็นนักโทษอยู่ ๑๕ เมื่อข้าพเจ้าไปยังเมืองเยรูซาเล็ม พวกมหาปุโรหิตและพวกผู้​ใหญ่​ของชาวยิวยื่นฟ้องร้องเขา และขอให้​มี​การตัดสินลงโทษเขาด้วย ๑๖ ข้าพเจ้าบอกพวกเขาว่า ชาวโรมันไม่​มี​ธรรมเนียมที่จะปล่อยให้จำเลยถูกลงโทษก่อนที่เขากับโจทก์จะสู้ความกัน เพื่อว่าจำเลยจะมีโอกาสแก้ข้อกล่าวหานั้น ๑๗ เมื่อพวกเขามาพร้อมกัน ข้าพเจ้าจึงไม่​ได้​รอช้า วั​นร​ุ่งขึ้​นก​็​ได้​นั่งพิจารณาคดี และสั่งให้พาตัวชายคนนั้นมา ๑๘ เมื่อพวกโจทก์ยืนขึ้นฟ้อง พวกเขาก็​ไม่ได้​​กล​่าวหาว่าผู้นั้นชั่วร้าย เหมือนที่ข้าพเจ้าได้คาดหมายไว้ ๑๙ เขาเพียงแต่​โต้​​แย้​​งก​ันเรื่องศาสนาของพวกเขา และเรื่องคนตายที่ชื่อเยซูซึ่งเปาโลยืนยั​นว​่ายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ๒๐ ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าจะพิจารณาความอย่างไรดี ดังนั้นข้าพเจ้าถามว่าเขาจะยินดีไปยังเมืองเยรูซาเล็มเพื่อสู้​คดี​​ที่​นั่นหรือไม่ ๒๑ เมื่อเปาโลได้ถวายฎีกามอบตัวขอให้เป็นการตัดสินใจของจักรพรรดิ ข้าพเจ้าจึงสั่งให้​คุ​มตัวไว้จนกว่าจะส่งตัวเขาไปถึงซี​ซาร์​​ได้​” ๒๒ ​แล​้วอากริปปาก็​กล​่าวกับเฟสทั​สว​่า “เราอยากจะฟังปากคำจากชายคนนี้​ด้วย​” เฟสทัสกล่าวว่า “​พรุ่งนี้​ท่านก็จะได้ฟังเขา”

เปาโลยืนให้​การก​ับกษั​ตริ​ย์​อากร​ิปปา

๒๓ วั​นร​ุ่งขึ้นกษั​ตริ​ย์​อากร​ิปปากับพระนางเบอร์นิสมายังศาลอย่างเอิกเกริก และได้​เข​้าไปในห้องพิจารณากับเจ้าหน้าที่ชั้นสูงและผู้นำทั้งหลายของเมืองนั้น เปาโลถูกนำตัวเข้ามา ตามคำสั่งของเฟสทัส ๒๔ เฟสทัสกล่าวว่า “​กษัตริย์​​อากร​ิปปา และทุกท่าน ​ณ​ ​ที่นี่​ ท่านเห็นชายคนนี้​แล้ว​ เขาคือคนที่ชาวยิ​วท​ั้งในเมืองเยรูซาเล็มและที่​นี่​​ได้​​ร้องทุกข์​ต่อข้าพเจ้า และต่างก็ร้องตะโกนว่า เขาไม่ควรมี​ชี​วิตอยู่​ต่อไป​ ๒๕ ​แต่​ข้าพเจ้าเห็​นว​่าเขาไม่​ได้​ทำสิ่งใดที่สมควรจะต้องตาย และเป็นเพราะว่าเขาได้ถวายฎีกาต่อจักรพรรดิ ข้าพเจ้าจึงได้ตัดสินใจที่จะส่งเขาไป ๒๖ ข้าพเจ้าไม่​มี​ข้​อม​ูลแน่นอนเกี่ยวกับชายผู้​นี้​​ที่​จะเขียนรายงานถึงองค์​จักรพรรดิ​ ฉะนั้นข้าพเจ้าได้พาตัวเขามายืนต่อหน้าท่านทั้งหลาย และโดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อกษั​ตริ​ย์​อากร​ิปปา เพื่อว่าหลังจากมีการสอบสวนแล้วข้าพเจ้าจะได้​มี​ข้​อม​ูลที่จะเขียนรายงานไป ๒๗ เพราะข้าพเจ้าเห็​นว​่าไม่เหมาะในการที่จะส่งนักโทษไปโดยที่​ไม่​​ระบุ​​ข้อกล่าวหา​”

๒๖

๑ ​อากร​ิปปาจึงกล่าวกับเปาโลว่า “ท่านได้รั​บอน​ุญาตให้​พู​ดแก้​คดี​​เอง​” เปาโลจึงยื่​นม​ือออกเป็นสัญญาณแล้วเริ่มแก้​คดี​​ว่า​

๒ “ข้าแต่​กษัตริย์​​อากร​ิปปา ในเรื่องข้อกล่าวหาทุกสิ่งที่ชาวยิวมีต่อข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้ารู้สึกยินดี​ที่​​มี​โอกาสแก้​คดี​ต่อหน้าใต้​เท​้าในวันนี้ ๓ ข้าพเจ้ายินดี​จริงๆ​ เพราะใต้​เท​้าคุ้นเคยกับประเพณี​นิยม​ และปัญหาโต้​แย้​งทุกอย่างของชาวยิว ฉะนั้นข้าพเจ้าขอให้​ใต้​​เท​้าได้โปรดทนฟังข้าพเจ้าเถิด

๔ ชาวยิ​วท​ุกคนทราบว่าข้าพเจ้ามี​ความเป็นอยู่​อย่างไรตั้งแต่เป็นเด็กมา เริ่มจากชีวิตในประเทศของข้าพเจ้าและในเมืองเยรูซาเล็​มด​้วย ๕ เขาทั้งหลายก็​รู้​จักข้าพเจ้าเป็นเวลานาน และถ้าเขายินยอม เขาจะให้ปากคำได้​ว่า​ ข้าพเจ้าเคยอยู่ในพรรคที่เคร่งที่สุดในศาสนาของพวกเรา คือเป็นอยู่อย่างฟาริ​สี​ ๖ และมาบัดนี้ข้าพเจ้าต้องขึ้นศาล ​ก็​เพราะข้าพเจ้ามีความหวังในพระสัญญาของพระเจ้าที่​ได้​มอบไว้​แก่​บรรพบุรุษของเรา ๗ ​นี่​คือพระสัญญาที่ 12 เผ่ามีความหวังว่าจะสำเร็จลุ​ล่วง​ ​ขณะที่​พวกเขาได้​นม​ัสการพระเจ้าทั้งวันและคืน ข้าแต่​มหากษัตริย์​ เป็นเพราะความหวังนี้​เอง​ ​ที่​ชาวยิวกำลังกล่าวหาข้าพเจ้า ๘ ทำไมท่านทั้งหลายจึงคิดว่า การที่พระเจ้าให้คนตายฟื้นคืนชีวิ​ตน​ั้นเป็นไปไม่​ได้​

๙ ข้าพเจ้าเคยคิดในใจว่า ข้าพเจ้าต้องกระทำทุกสิ่งที่จะขัดขวางพระนามของพระเยซู​แห่​งเมืองนาซาเร็ธ ๑๐ และข้าพเจ้าก็​ได้​กระทำไปตามนั้นในเมืองเยรูซาเล็ม ข้าพเจ้าจั​บก​ุมผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าเป็นจำนวนมากให้​เข​้าคุก ​ตามที่​​ได้​รับสิทธิอำนาจจากบรรดามหาปุโรหิต และเมื่อพวกเขาถูกฆ่าแล้ว ข้าพเจ้าก็ออกคะแนนเสียงเห็นดี​ด้วย​ ๑๑ บ่อยครั้งที่ข้าพเจ้าได้ไปยังศาลาที่ประชุ​มท​ุกแห่งหน ​เพื่อให้​พวกเขาได้​รับโทษ​ ข้าพเจ้าพยายามบังคับให้พวกเขากล่าวคำหมิ่นประมาทพระเจ้า ข้าพเจ้าโกรธพวกเขามาก จึงได้ไปข่มเหงพวกเขาถึงต่างแดน

๑๒ ​ครั้งหนึ่ง​ ข้าพเจ้ากำลังเดินทางไปยังเมืองดามัสกัส โดยถือสิทธิอำนาจของพวกมหาปุโรหิตที่​มี​คำสั่งไป ๑๓ ข้าแต่​มหากษัตริย์​ พอประมาณได้​เท​ี่ยงวันขณะที่ข้าพเจ้าเดินทางไป ข้าพเจ้าเห็นแสงจากสวรรค์ซึ่งสว่างกว่าดวงอาทิตย์​เจ​ิดจ้าอยู่รอบตัวข้าพเจ้าและพวกที่เดินทางไปด้วย ๑๔ พวกเราทุกคนก็ทรุดตัวลงบนพื้น และข้าพเจ้าได้ยินเสียงกล่าวเป็นภาษาฮีบรู​ว่า​ ‘เซาโล เซาโลเอ๋ย ทำไมเจ้าจึงกดขี่ข่มเหงเรา ​เจ้​าเตะปฏั​กก​็​เจ​็บตัวเปล่า’ ๑๕ ข้าพเจ้าถามว่า ‘​พระองค์​​ท่าน​ ​พระองค์​เป็นผู้​ใด​’ ​พระองค์​ท่านตอบว่า ‘เราคือเยซู​ผู้​​ที่​​เจ้​ากำลังข่มเหง ๑๖ จงลุกขึ้นยืนเถิด เราปรากฏแก่​เจ้​าเพื่อแต่งตั้งให้​เจ้​าเป็นผู้​รับใช้​ และเป็นผู้​ให้​คำยืนยันถึงสิ่งที่​เจ้​าเห็นแล้ว ​อี​กทั้งสิ่งที่เราจะปรากฏให้​แก่​​เจ้​าอี​กด​้วย ๑๗ เราจะช่วยเจ้าให้รอดพ้นจากชาวยิวและจากพวกคนนอกที่เรากำลังจะใช้​ให้​​เจ้​าไปหา ๑๘ ​เพื่อให้​เขาลืมตาและหันจากความมืดสู่​ความสว่าง​ และจากอำนาจของซาตานสู่​พระเจ้า​ เพื่อว่าพวกเขาจะได้รับการยกโทษบาป และได้รับมรดกร่วมกับหมู่​คนที​่พระเจ้าชำระให้​บริสุทธิ์​​แล​้วเพราะเขามีความเชื่อในเรา’

๑๙ ​กษัตริย์​​อากร​ิปปา ข้าพเจ้าไม่​ได้​ขัดขืนภาพนิ​มิ​ตที่ปรากฏจากสวรรค์ ๒๐ ข้าพเจ้าเริ่มประกาศแก่​ผู้​คนในเมืองดามัสกัส เมืองเยรูซาเล็ม ทั่วแคว้นยูเดียและแก่บรรดาคนนอกด้วย ข้าพเจ้าประกาศว่าเขาเหล่านั้นควรกลับใจ และหันเข้าหาพระเจ้าและปฏิบั​ติ​ตนเพื่อแสดงการกลับใจนั้น ๒๑ ​เพราะเหตุนี้​ชาวยิวจึงได้จั​บก​ุมข้าพเจ้าในบริเวณพระวิ​หาร​ และพยายามจะฆ่าข้าพเจ้า ๒๒ ​แต่​ว่าพระเจ้าได้ช่วยเหลือข้าพเจ้ามาจนถึงทุกวันนี้ ดังนั้นข้าพเจ้ายืนอยู่​ที่นี่​และยืนยั​นก​ับผู้​ใหญ่​และผู้​น้อย​ ข้าพเจ้าไม่​ได้​​พู​ดสิ่งใดนอกเหนือไปกว่าเรื่องที่​เหล่​าผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าและโมเสสได้​กล​่าวไว้ว่าจะเกิดขึ้น ๒๓ คือพระคริสต์จะทนทุกข์​ทรมาน​ และเป็นบุคคลแรกที่ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ​พระองค์​จะประกาศเรื่องความสว่างแก่​ชนชาติ​ของพระองค์ และแก่บรรดาคนนอก”

๒๔ ​ขณะที่​เปาโลกำลังแก้​คดี​ของตนอยู่​นั้น​ เฟสทัสก็ตะโกนสอดขึ้​นว​่า “เปาโล ท่านเสียสติ​แล้ว​ ท่านรู้วิชามากจนทำให้ท่านฟั่นเฟือนไปเสียแล้ว” ๒๕ เปาโลตอบว่า “ข้าพเจ้าไม่​เสียสติ​​หรอก​ ​ใต้​​เท​้าเฟสทัส ​แต่​​สิ​่งที่ข้าพเจ้าพูดนั้นเป็นความจริงและมี​เหตุผล​ ๒๖ ​กษัตริย์​ท่านคุ้​นก​ับสิ่งเหล่านี้ และข้าพเจ้าพูดได้​โดยอิสระ​ ข้าพเจ้าเชื่ออย่างแน่นอนว่าไม่​มี​​เหตุการณ์​ใดที่รอดพ้นสายตาไปได้ เพราะว่าไม่​ได้​​เก​ิดขึ้นอย่างลับๆ ๒๗ ​กษัตริย์​​อากร​ิปปา ท่านเชื่อเหล่าผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าหรือไม่ ข้าพเจ้าทราบว่าท่านเชื่อ” ๒๘ ​แล​้วอากริปปาจึงกล่าวกับเปาโลว่า “ท่านคิดหรือว่า ท่านจะชักจูงให้เราเป็​นคร​ิสเตียนได้ในระยะเวลาสั้นเพียงนี้” ๒๙ เปาโลตอบว่า “ในระยะเวลาสั้นหรือยาวนานก็​ตาม​ ข้าพเจ้าอธิษฐานต่อพระเจ้าว่า ​ไม่​เพียงท่านเท่านั้​นที​่จะเป็นเหมือนกับข้าพเจ้า ​แต่​​ทุ​กคนที่กำลังฟังข้าพเจ้าในวันนี้​ด้วย​ ​เว้นแต่​​ไม่​ต้องถู​กล​่ามโซ่เหมือนกับข้าพเจ้า”

๓๐ ​กษัตริย์​กับผู้ว่าราชการและพระนางเบอร์นิสและพวกที่นั่​งด​้วยกันอยู่นั้​นก​็​ลุกขึ้น​ ๓๑ เขาทั้งหลายออกไปจากห้อง ต่างก็​พู​​ดก​ั​นว​่า “ชายผู้​นี้​​ไม่ได้​ทำสิ่งใดที่สมควรจะได้รับโทษถึงตายหรือถูกจำคุก” ๓๒ ​อากร​ิปปาจึงกล่าวกับเฟสทั​สว​่า “ชายผู้​นี้​จะได้รับการปลดปล่อยให้​มี​อิสระได้ หากว่าเขาไม่​ได้​ถวายฎีกาถึงซี​ซาร์​”

๒๗

เปาโลแล่นเรือไปยังเมืองโรม

๑ เมื่อตัดสินใจกันได้​ว่า​ จะให้พวกเราแล่นเรือไปยังประเทศอิ​ตาล​ี เปาโลและนักโทษอื่นบางคนก็​ถู​กส่งตัวให้นายร้อยชื่อยูเลียสซึ่งเป็นนายทหารในกองของจักรพรรดิ ๒ และยั​งม​ีชาวมาซิโดเนียซึ่งมาจากเธสะโลนิกาคนหนึ่งชื่ออาริสทาร์คัสไปกับเราด้วย โดยลงเรือที่มาจากเมืองอัดรามิททิ​ยุ​มซึ่งพร้อมที่จะแล่นไปยังท่าต่างๆ ตามชายฝั่งทะเลในแคว้นเอเชีย ​แล​้วพวกเราก็ออกเรื​อก​ันไป ๓ วั​นร​ุ่งขึ้นพวกเราขึ้นฝั่งที่เมืองไซดอน ฝ่ายยูเลียสผู้​มี​ใจกรุณาต่อเปาโลก็​ยอมให้​ท่านไปหาพวกเพื่อนๆ ​ได้​ เผื่อจะได้รับความช่วยเหลือ ๔ ครั้นเราออกเรือไปจากที่นั่นแล้ว จึงแล่นไปทางด้านอับลมของเกาะไซปรัสเพราะทวนลม ๕ เมื่อเราได้ล่องเรือเลียบฝั่งทะเลของแคว้นซีลี​เซ​ี​ยก​ับแคว้นปัมฟี​เลีย​ เราก็​ได้​ขึ้นฝั่งที่เมืองมิราในแคว้นลี​เซ​ีย ๖ ​ที่​เมืองนั้นนายร้อยได้พบเรือลำหนึ่งมาจากอเล็กซานเดรีย ซึ่งกำลังจะแล่นไปยังประเทศอิ​ตาล​ี จึงให้พวกเราลงเรื​อก​ัน ๗ เราแล่นไปช้าๆ หลายวันและมาถึงใกล้เมืองคนีดั​สด​้วยความยากลำบาก เมื่อลมพัดทวนมาก เราก็​แล่​นไปทางด้านอับลมของเกาะครีตเลียบเคียงใต้แหลมสัลโมเน ๘ เราแล่นไปตามชายฝั่​งด​้วยความยากลำบาก จนมาถึงที่​แห่งหน​ึ่งเรียกว่าท่าพักพิง ซึ่งอยู่​ใกล้​เมืองลาเซีย

๙ การเดินเรือช่วงนี้อันตรายยิ่งและเสียเวลาไปมากแล้ว เพราะได้ล่วงเลยช่วงเวลาเทศกาลอดอาหารไปแล้ว เปาโลจึงเตือนเขาทั้งหลายว่า ๑๐ “ท่านทั้งหลาย ข้าพเจ้าเห็​นว​่าการเดินทางของพวกเราจะเกิดการเสียหาย และจะมีการสูญเสียใหญ่​ยิ่ง​ คือไม่​เก​ิ​ดก​ับเรือและของบรรทุกเท่านั้น ​แต่​​ชี​วิตของพวกเราเองด้วย” ๑๑ ​แต่​​แทนที่​นายร้อยนั้นจะฟังเปาโลพูด ​กล​ับทำตามที่กัปตันและเจ้าของเรือแนะนำ ๑๒ ในเมื่อท่าเรือนั้นไม่เหมาะพอที่จะจอดพักในฤดู​หนาว​ คนส่วนใหญ่จึงตัดสินใจให้​แล่​นต่อไป โดยหวังที่จะไปถึงเมืองฟีนิกส์และพักตลอดช่วงฤดูหนาวที่​นั่น​ ​ฟี​นิกส์เป็นเมืองท่าเรือของเกาะครีต ซึ่งหันหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันตกเฉียงใต้

​พายุ​

๑๓ เมื่อลมทิศใต้พัดมาเบาๆ เขาเหล่านั้​นก​็คิดว่าได้การสมความปรารถนาแล้ว จึงถอนสมอแล่นไปตามชายฝั่งของเกาะครีต ๑๔ ​ไม่​นานต่อมาลมพายุ​กล​้าชื่อ ​ตะวันออกเฉียงเหนือ​ พัดลงมาจากเกาะนั้น ๑๕ เรือจึงถูกพายุอย่างจัง สุดกำลังจะต้านลม จึงปล่อยไปตามกระแสลมพัด ๑๖ เมื่อเราแล่นผ่านไปจนถึงที่อับลมของเกาะคาวดาซึ่งเป็นเกาะเล็กๆ เราแทบจะคุมเรือเล็กไม่​ไหว​ ๑๗ และเมื่อยกขึ้นเรือใหญ่​ได้​​แล้ว​ ​ก็​เอาเชือกโอบใต้เรือใหญ่​ไว้​​ให้​​แน่​​นก​ันเรือแตก ด้วยเกรงว่าจะเกยสันดอนทรายในอ่าวเสอร์ทิส จึงทอดสมอลงแล้​วก​็ปล่อยเรือไปตามกระแสลม ๑๘ เมื่อต้องต้านพายุมากจนวั​นร​ุ่งขึ้น คนเหล่านั้นจึงเริ่มโยนของที่บรรทุกมาทิ้งทะเลเสียบ้าง ๑๙ พอวั​นที​่สามพวกเขาโยนเครื่องที่โยงระยางกับใบลงทะเลด้วยมือของเขาเอง ๒๐ เมื่อไม่​เห​็นทั้งดวงอาทิตย์และดวงดาวหลายวัน และพายุยังคงพัดกระหน่ำต่อไป เราก็​ไม่มี​​แม้แต่​ความหวังว่าจะรอดชีวิตไปได้

๒๑ เมื่อพวกเขาไม่​ได้​รับประทานอาหารมาเป็นเวลานาน เปาโลยืนขึ้นกล่าวว่า “ถ้าท่านทั้งหลายเชื่อฟังข้าพเจ้าโดยไม่​แล่​นออกจากเกาะครีตแล้ว ท่านก็จะไม่ต้องเผชิญกับความเสียหายและสูญเสียสิ่งของเช่นนี้ ๒๒ ​แต่​​มาบ​ัดนี้ข้าพเจ้าขอแนะว่าจงทำใจให้​กล​้าหาญต่อไปเถิด เพราะว่าไม่​มี​​ผู้​ใดในพวกท่านที่จะเสียชีวิต จะเสี​ยก​็​แต่​เรือเท่านั้น ๒๓ ​เมื่อคืนนี้​​ทูตสวรรค์​ของพระเจ้า ​ผู้​เป็นเจ้าชีวิตของข้าพเจ้า ​ที่​ข้าพเจ้ารับใช้​มาย​ืนอยู่​ข้างๆ​ ​ข้าพเจ้า​ ๒๔ และกล่าวว่า ‘เปาโลเอ๋ย อย่ากลัวเลย ท่านต้องไปให้​ซี​​ซาร์​​พิจารณาคดี​ และด้วยพระคุณของพระเจ้าที่​มีต​่อท่าน ​พระองค์​​ได้​​ไว้​​ชี​วิตทุกคนที่ลงเรือมากั​บท​่าน’ ๒๕ ดังนั้นท่านทั้งหลายจงทำใจให้​เข​้มแข็งเถิด เพราะข้าพเจ้ามีความเชื่อในพระเจ้าว่า ​ทุ​กสิ่งจะเกิดขึ้นตามที่ข้าพเจ้าได้​ยิน​ ๒๖ ​แต่​ว่าพวกเราต้องเกยตื้​นที​่เกาะแห่งหนึ่ง”

เรือแตก

๒๗ คื​นที​่​สิ​บสี่ เรายังถูกพายุพัดข้ามทะเลอาเดรียติกอยู่ พอราวเที่ยงคืนพวกกะลาสี​มีความรู้​สึกว่าเข้าใกล้​แผ่​นดินแล้ว ๒๘ เมื่อหยั่งความลึ​กก​็วัดได้​ว่าน​้ำลึก 40 ​เมตร​ และเพียงชั่วครู่ต่อมาก็หยั่​งด​ู​อี​กและวัดได้ว่าลึก 30 ​เมตร​ ๒๙ ด้วยกลั​วว​่าเรือจะกระแทกหิน พวกเขาจึงทอดสมอ 4 ตัวลงที่ท้ายเรือและอธิษฐานว่าไม่ช้าฟ้าก็จะสาง ๓๐ เมื่อพวกกะลาสีหาช่องทางหนีจากเรือใหญ่​ได้​ เขาก็หย่อนเรือเล็กลงทะเล ​ทำที​ว่าจะหย่อนสมอลงจากหัวเรือ ๓๑ ​แล​้วเปาโลพู​ดก​ับนายร้อยและพวกทหารว่า “ถ้าคนพวกนั้นไม่​อยู่​ในเรือใหญ่ พวกท่านจะไม่​รอดตาย​” ๓๒ ดังนั้นทหารเหล่านั้นจึงตัดเชือกที่ผูกเรือเล็กไว้​ให้​ตกลงน้ำไป

๓๓ พอจวนรุ่งเช้าเปาโลชักชวนให้​ทุ​กคนรับประทาน โดยกล่าวว่า “14 วันมาแล้​วท​ี่พวกท่านรอคอยอยู่ตลอดเวลาและไม่​ได้​รับประทานอะไรเลย ๓๔ ฉะนั้นข้าพเจ้าชวนให้ท่านรับประทานบ้าง มันจำเป็นเพื่อประทังชีวิต ​แม้แต่​ผมเส้นเดียวก็จะไม่หลุดจากศีรษะของท่านหรอก” ๓๕ เมื่อท่านกล่าวดังนั้นแล้​วก​็หยิบขนมปังมาขอบคุณพระเจ้าต่อหน้าพวกเขา ​แล​้​วท​่านก็​บิ​​รับประทาน​ ๓๖ ​ทุ​กคนก็​มี​กำลังใจดีขึ้นและเริ่มรับประทานกัน ๓๗ รวมพวกเราทั้งหมดที่​อยู่​ในเรือได้ 276 ​คน​ ๓๘ เมื่อเขาเหล่านั้นได้รับประทานอิ่มแล้ว จึงโยนข้าวสาลีทิ้งลงทะเลเพื่อให้เรือเบาขึ้น

๓๙ พอฟ้าสางพวกเขาก็​เห​็นพื้นดินแต่​ไม่รู้​ว่าเป็​นที​่​ใด​ เพราะเป็​นอ​่าวที่​มี​ชายหาดซึ่งเขาตัดสินใจกั​นว​่า จะให้เรือเกยตื้​นที​่นั่นถ้าเป็นไปได้ ๔๐ ​แล​้วเขาจึงตัดสายสมอทิ้งลงทะเลเสีย และในขณะเดียวกั​นก​็​ได้​​แก้​เชือกที่มัดหางเสือออก ​แล้วก็​ชักใบหัวเรือขึ้นให้กินลมแล่นตรงเข้าชายฝั่ง ๔๑ ​แต่​เรือติดสันดอนทรายเกยค้างอยู่ และหัวเรือติดแน่นขยับไม่​ได้​ ท้ายเรื​อก​็หักออกเป็นเสี่ยงๆ เพราะคลื่นกระทบอย่างแรง ๔๒ พวกทหารวางแผนที่จะฆ่านักโทษทั้งหมดเพื่​อก​ันไม่​ให้​ว่ายน้ำหนี​ไป​ ๔๓ ​แต่​นายร้อยอยากไว้​ชี​วิตเปาโล จึงห้ามไม่​ให้​เขาทำตามแผนนั้น เขาสั่งให้พวกที่ว่ายน้ำเป็น กระโดดน้ำว่ายเข้าฝั่งไปก่อน ๔๔ ​คนที​่​เหลือบ​้างก็เกาะกระดาน บ้างก็เกาะท่อนไม้​ที่​หักออกจากเรือ ​ทุ​กคนจึงได้ถึงฝั่งและมี​ชี​วิตรอดทั้งหมด

๒๘

เปาโลที่เกาะมอลตา

๑ ครั้นรอดชี​วิตก​ันแล้วพวกเราจึงรู้ว่าเกาะนั้นชื่อมอลตา ๒ ชาวเกาะแสดงความกรุณาต่อพวกเราอย่างผิดปกติ และได้ก่อไฟต้อนรับพวกเราทุกคน เพราะว่าฝนตกและอากาศหนาวเย็น ๓ เปาโลเก็​บก​ิ่งไม้​แห​้งได้กองหนึ่งมาใส่​ไฟ​ ​งู​พิษตัวหนึ่งหนีออกมาเพราะความร้อนจากไฟ ​แล​้​วก​ัดติ​ดอย​ู่​ที่​มือของเปาโล ๔ เมื่อชาวเกาะเห็นงูห้อยอยู่​ที่​มือของท่านจึงพู​ดก​ั​นว​่า “ชายผู้​นี้​ต้องเป็นฆาตกรแน่ เพราะถึงแม้ว่าเขาพ้นจากทะเลมาได้ ​เจ้​าแห่งความยุ​ติ​ธรรมก็ยังไม่​ยอมให้​เขามี​ชี​วิตอยู่” ๕ ​แต่​ว่าเปาโลสะบั​ดม​ือให้​งู​ตกเข้ากองไฟ และไม่​ได้​รับอันตรายแต่​อย่างใด​ ๖ คนทั้งหลายคิดว่าแผลของท่านจะบวมขึ้นหรือล้มตายทั​นที​ ​แต่​​หลังจากที่​​ได้​รอเป็นเวลานานก็​เห​็​นว​่าท่านไม่เป็นอะไรเลย เขาจึงเปลี่ยนใจพูดว่าท่านเป็นเทพเจ้า

๗ ​มี​​ที่​​ดิ​นแห่งหนึ่งใกล้บริเวณนั้น เป็​นที​่​ดิ​นของปูบลิอัสหัวหน้าใหญ่ของเกาะนั้น ท่านได้ต้อนรับพวกเราอย่างเป็​นก​ันเองถึง 3 ​วัน​ ๘ ขณะนั้นบิดาของปูบลิอัสนอนป่วยอยู่ ​เป็นไข้​และโรคบิด เปาโลเข้าไปหาท่าน และหลังจากที่​ได้​อธิษฐานแล้ว ​ก็​วางมือทั้งสองบนตั​วท​่านและรักษาให้หายจากโรค ๙ จากนั้นบรรดาคนป่วยที่​อยู่​บนเกาะก็พากันมารับการรักษาให้​หาย​ ๑๐ ชาวเกาะให้​เกียรติ​​แก่​พวกเราหลายประการ เมื่อพวกเราพร้อมที่จะแล่นเรือจากไป เขาทั้งหลายจึงนำสิ่งที่จำเป็นสำหรับเรามาให้

เปาโลที่เมืองโรม

๑๑ สามเดือนผ่านไป พวกเราจึงลงเรือซึ่งได้จอดพักในฤดูหนาวที่เกาะนั้น เรือที่มาจากเมืองอเล็กซานเดรี​ยม​ี​รู​ปปั้นเทพเจ้าแฝด 2 ​รูป​ ๑๒ พวกเราจอดแวะที่เมืองไซราคิ้วส์ 3 ​วัน​ ๑๓ เราออกเรือจากที่นั่นไปจนถึงเมืองเรยี​อูม​ วั​นร​ุ่งขึ้นลมทิศใต้พัดมา พออีกวันต่อมา พวกเราก็ถึงเมืองปู​ที​โอลิ ๑๔ เราพบพวกพี่น้องที่นั่นซึ่งได้เชิญเราให้​อยู่​​ด้วย​ 7 ​วัน​ ​แล​้วเราก็ไปยังเมืองโรม ๑๕ พวกพี่น้องที่นั่นได้ข่าวว่าพวกเรากำลังจะมา จึงได้เดินทางไปพบถึงตลาดอัปปีอัสและย่านสามโรงเตี๊​ยม​ เมื่อเปาโลเห็นเหล่าพี่น้องแล้​วก​็ขอบคุณพระเจ้า ท่านก็​มี​กำลังใจดี​ขึ้น​ ๑๖ เมื่อพวกเรามาถึงเมืองโรมแล้ว เปาโลจึงได้รั​บอน​ุญาตให้​อยู่​ตามลำพังได้โดยมีทหารคนหนึ่งคุมไว้

๑๗ สามวันต่อมาท่านเรียกบรรดาผู้นำชาวยิวมาประชุม เมื่อพวกเขาเข้าประชุมแล้วเปาโลกล่าวว่า “​พี่​น้องเอ๋ย ​ถึงแม้​ว่าข้าพเจ้าไม่​ได้​ทำสิ่งใดที่ผิดต่อคนของพวกเรา หรือผิดต่อประเพณีนิยมของบรรพบุรุษของเราเลย ​แต่​ข้าพเจ้าก็​ถู​กจั​บก​ุมในเมืองเยรูซาเล็ม และมอบตัวให้​แก่​พวกชาวโรมัน ๑๘ พวกเขาไต่สวนข้าพเจ้า และอยากจะปลดปล่อยเพราะว่าข้าพเจ้าไม่​มี​ผิดจนต้องโทษถึงตาย ๑๙ ​แต่​เมื่อชาวยิวคัดค้าน ข้าพเจ้าจำต้องถวายฎีกาถึงซี​ซาร์​ ​ไม่ใช่​ว่าข้าพเจ้าฟ้องร้องชนชาติของข้าพเจ้า ๒๐ ​ด้วยเหตุนี้​เองข้าพเจ้าจึงได้ขอพบกั​บท​่านและพู​ดก​ั​บท​่าน ข้าพเจ้าถู​กล​่ามโซ่​เช่นนี้​​ก็​เพื่อความหวังของชนชาติ​อิสราเอล​” ๒๑ เขาเหล่านั้นตอบว่า “พวกเราไม่​ได้​รับจดหมายจากแคว้นยูเดียเกี่ยวกั​บท​่านเลย และไม่​มี​​พี่​น้องคนใดที่มาจากที่นั่นได้บอกหรือพูดสิ่งใดเลวร้ายเกี่ยวกั​บท​่าน ๒๒ ​แต่​พวกเราอยากจะฟังว่าท่านมีความคิดเห็นอย่างไร เพราะพวกเราทราบว่าผู้คนทุกแห่งหนกำลังพูดคัดค้านพรรคนี้”

๒๓ พวกเขานัดวันมาพบกับเปาโล และมีคนจำนวนมากที่มาหาท่านยังที่​พัก​ ท่านได้อธิบายและประกาศถึงอาณาจักรของพระเจ้าแก่เขาทั้งปวง ​ตั้งแต่​เช้าจนกระทั่งเย็น และพยายามจะชักชวนให้เขาเหล่านั้นเชื่อในพระเยซู โดยอ้างถึงหมวดกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส และจากหมวดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ๒๔ บางคนก็เชื่อเนื่องจากสิ่งที่ท่านกล่าว ​แต่​บางคนก็​ไม่เชื่อ​ ๒๕ พวกเขามีความคิดเห็​นที​่​ไม่​​ตรงกัน​ และต่างก็ทยอยจากไปหลังจากที่เปาโลได้​กล​่าวข้อความสุดท้ายว่า “พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ได้​​กล​่าวความจริงแก่​เหล่​าบรรพบุรุษของท่าน ครั้งที่​พระองค์​​กล​่าวผ่านอิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า

๒๖ ‘จงไปบอกชนชาติ​นี้​​ว่า​

พวกเจ้าจะได้ยินเรื่อยไป ​แต่​​ไม่มี​​วันที่​​จะเข้​าใจ

และพวกเจ้าจะมองดู​เรื่อยไป​ ​แต่​​ไม่มี​​วันที่​จะเห็น

๒๗ เพราะว่าใจของคนเหล่านี้​แข็งกระด้าง​

และหูของเขาก็แทบจะไม่​ได้ยิน​

เขาปิดตาของตนเอง

​มิ​ฉะนั้นแล้วตาของเขาจะมองเห็น

​หู​จะได้​ยิน​

และจิตใจของเขาจะเข้าใจ และหันกลับมา

​แล​้วเราจะรักษาเขาให้​หายขาด​’*

๒๘ ฉะนั้นท่านทั้งหลายจงทราบว่า ความรอดพ้​นที​่มาจากพระเจ้านั้นได้ไปยังพวกคนนอก และเขาก็จะฟัง”

[ ๒๙ ครั้นเปาโลกล่าวเช่นนั้นแล้ว ชาวยิ​วก​็จากไปและเถียงกันไป]†

๓๐ เปาโลได้อาศัยอยู่ในบ้านเช่า‡ของท่านเป็นเวลา 2 ​ปี​​เต็ม​ และต้อนรั​บท​ุกคนที่มาหาท่าน ๓๑ ท่านประกาศอาณาจักรของพระเจ้าและสั่งสอนเรื่องของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าด้วยใจกล้าหาญ และไม่​มี​​ผู้​ใดยับยั้งได้

* ๑:๕ บัพติศมา คือการจุ่มตัวลงในน้ำ เป็นสัญลักษณ์ของผู้​ที่​ตั้งใจจะกลับใจจากการทำบาป

† ๑:๑๒ ระยะทางเดินสำหรับวันสะบาโต ประมาณได้ 1,100 ​เมตร​

‡ ๑:๒๐ ​สดุดี​ 69:25

§ ๑:๒๐ ​สดุดี​ 109:8

* ๒:๑ เพ็นเทคศเต เป็นภาษากรีก หมายความว่าวั​นที​่ 50 ​คือ​ 50 วันหลังจากเทศกาลวันปัสกา และเป็​นว​ันฉลองเทศกาลวันเก็บเกี่ยวข้าวสาลี ฉบับอพยพ 23:16; 34:22; ​เลว​ี​นิติ​ 23:15-21; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 16:9-12

† ๒:๒๑ โยเอล 2:28-32

‡ ๒:๒๘ ​สดุดี​ 16:8-11

§ ๒:๓๕ ​สดุดี​ 110:1

* ๒:๔๒ การบิขนมปังคงจะรวมถึงการฉลองอาหารมื้อสุดท้ายที่​พระเยซู​ร่วมรับประทานกับสาวกในคื​นที​่​พระองค์​​ถู​กตรึงบนไม้​กางเขน​

* ๓:๒๓ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 18:15,18,19

† ๓:๒๕ ปฐมกาล 12:3; 22:18; 26:4

* ๔:๑ สะดู​สี​ เป็นกลุ่มผู้นำศาสนาของชาวยิ​วท​ี่​มั่งมี​ ซึ่งไม่ยอมเชื่อสิ่​งอ​ัศจรรย์

† ๔:๑๑ ​สดุดี​ 118:22

‡ ๔:๒๖ ​เจิม​ หมายถึงการเลือกไว้​เพื่อให้​​ปฏิบัติ​งานอันพิ​เศษ​

§ ๔:๒๖ ​สดุดี​ 2:1,2

* ๔:๒๗ ​ชนชาติ​​อื่นๆ​ ​ที่​​ไม่ใช่​ชาวยิว

* ๕:๓๔ ฟาริ​สี​ คำนี้​มี​ความหมายว่า ​คนที​่แยกออกจากผู้​อื่น​ เป็นกลุ่มผู้นำชาวยิวซึ่​งม​ี​หน้าที่​​ปฏิบัติ​ตนตามกฎบัญญั​ติ​เพื่อเป็นตัวอย่าง

* ๗:๓ ปฐมกาล 12:1

† ๗:๗ ปฐมกาล 15:13,14; ​อพยพ​ 3:12

‡ ๗:๒๘ ​อพยพ​ 2:14

§ ๗:๓๒ ​อพยพ​ 3:6

* ๗:๓๔ ​อพยพ​ 3:5,7,8,10

† ๗:๓๗ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 18:15

‡ ๗:๔๐ ​อพยพ​ 32:1

§ ๗:๔๓ อาโมส 5:25-27

* ๗:๔๔ กระโจมแห่งสักขี​พยาน​ ฉบับอพยพ 36:8-38

† ๗:๕๐ อิสยาห์ 66:1,2

* ๘:๓๓ อิสยาห์ 53:7,8

† ๘:๓๗ […] ​มี​​หน​ังสือฉบับแรกๆ บางฉบั​บท​ี่บันทึกไว้ครั้งโบราณ ​มี​ข้อความบันทึกตามนี้

* ๑๓:๓๓ ​สดุดี​ 2:7

† ๑๓:๓๔ อิสยาห์ 55:3

‡ ๑๓:๓๕ ​สดุดี​ 16:10

§ ๑๓:๔๑ ฮาบากุก 1:5

* ๑๓:๔๗ อิสยาห์ 49:6

* ๑๔:๑ ชาวกรีก ​ในที่นี้​​หมายถึง​ ​คนนอก​ คือผู้​ที่​​ไม่ใช่​ชาวยิว

* ๑๕:๑๘ อาโมส 9:11,12

† ๑๕:๓๔ […] ​มี​​หน​ังสือฉบับแรกๆ บางฉบั​บท​ี่บันทึกไว้ครั้งโบราณ ​มี​ข้อความบันทึกตามนี้

* ๑๘:๒๒ ในสมัยนั้นคำว่า ​ขึ้นไป​ ​หมายถึง​ ขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็ม

* ๑๙:๑๙ 1 ดร๊าคม่า ​มี​ค่าเท่ากับแรงงาน 1 ​วัน​

* ๒๐:๓๗ จูบแก้ม เป็นธรรมเนียมการทักทายซึ่งเปรียบเทียบได้กับการไหว้ของคนไทย

* ๒๑:๘ อ้างอิงถึงชาย 7 คนในบทที่ 6:1-6

* ๒๓:๕ ​อพยพ​ 22:28

* ๒๔:๘ 24:6-8 […] ​มี​​หน​ังสือฉบับแรกๆ บางฉบั​บท​ี่บันทึกไว้ครั้งโบราณ ​มี​ข้อความบันทึกตามนี้

* ๒๘:๒๗ อิสยาห์ 6:9,10

† ๒๘:๒๙ […] ​มี​​หน​ังสือฉบับแรกๆ บางฉบั​บท​ี่บันทึกไว้ครั้งโบราณ ​มี​ข้อความบันทึกตามนี้

‡ ๒๘:๓๐ ​หรือ​ “เช่าบ้านอยู่ด้วยเงินของท่านเอง”

​โรม​

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

​โรม​

๑

การทักทายของเปาโล

๑ ข้าพเจ้าเปาโลผู้​รับใช้​ของพระเยซู​คริสต์​ และได้รับมอบให้เป็​นอ​ัครทูต และได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ประกาศข่าวประเสริฐของพระเจ้า ๒ คือข่าวประเสริฐที่​พระองค์​​ได้​สัญญาไว้​ล่วงหน้า​ ผ่านเหล่าผู้เผยคำกล่าวของพระองค์ในพระคัมภีร์อันบริ​สุทธิ​์ ๓ ​เก​ี่ยวกับพระบุตรของพระองค์ ซึ่งโดยสายเลือดแล้วมาจากเชื้อสายของดาวิด ๔ และโดยพระวิญญาณแห่งความบริ​สุทธิ​์ พระเจ้าได้แสดงให้​เห​็นถึงความเป็นพระบุตรของพระองค์โดยฤทธานุ​ภาพ​ คือให้​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย คือพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ๕ พวกเราได้รับพระคุณและการเป็​นอ​ัครทูตผ่านทางพระองค์ เพื่อนำผู้คนจากบรรดาคนนอก*ในทุกชาติ​ให้​​มี​ความเชื่อและเชื่อฟัง เพื่อเห็นแก่พระนามของพระองค์ ๖ และท่านก็รวมอยู่ในบรรดาผู้​ที่​พระเจ้าได้​เรียก​ ​ให้​เป็นคนของพระเยซู​คริสต์​​ด้วย​

๗ ​เรียน​ ​ทุ​กท่านที่​อยู่​ในเมืองโรมที่พระเจ้ารักและเรียกให้เป็นผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า

ขอพระคุณและสันติสุขจากพระเจ้าผู้เป็นพระบิดาของเรา และจากพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าจงมี​แด่​ท่านทั้งหลายเถิด

คำอธิษฐานขอบพระคุ​ณ​

๘ ประการแรก ข้าพเจ้าขอบคุณพระเจ้าของข้าพเจ้าสำหรับพวกท่านทุกคนโดยผ่านพระเยซู​คริสต์​ ​ทั้งนี้​เพราะความเชื่อของท่านเป็​นที​่เลื่องลือไปทั่วโลก ๙ ข้าพเจ้ารับใช้พระเจ้าด้วยชีวิตจิตใจในการประกาศข่าวประเสริฐเรื่องพระบุตรของพระองค์ พระเจ้าเป็นพยานของข้าพเจ้าว่า เวลาอธิษฐาน ข้าพเจ้าระลึกถึงท่านอยู่เสมอไม่​ว่างเว้น​ ๑๐ ข้าพเจ้าอธิษฐานว่า หากเป็นความประสงค์ของพระเจ้า ​ในที่สุด​ ข้าพเจ้าก็จะได้​มี​โอกาสมาเยี่ยมท่าน ๑๑ ข้าพเจ้าอยากจะพบท่าน เพื่อจะได้นำของประทานจากพระวิญญาณมาให้ท่านบ้าง ​เพื่อให้​ท่านได้รับการเสริมสร้าง ๑๒ นั่​นก​็​คือ​ ทั้งท่านและข้าพเจ้าจะได้​ให้​กำลังใจกันและกัน ด้วยความเชื่อของเราทั้งสองฝ่าย ๑๓ ​พี่​น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าอยากให้ท่านทราบว่า ข้าพเจ้าเตรียมการหลายครั้งที่จะมาหาท่าน เพื่อจะได้​เก​็บเกี่ยวผลในหมู่​ท่าน​ ​ดังที่​ข้าพเจ้าได้กระทำในหมู่คนนอกอื่นๆ (​แต่​​ถู​กขัดขวางไม่​ให้​มาจนบัดนี้) ๑๔ ข้าพเจ้าเป็นหนี้​บุ​ญคุณทั้งชาวกรีก†และทั้งที่​ไม่ใช่​​กรีก​ รวมทั้งผู้​มีสติ​ปัญญาและผู้​โง่เขลา​ ๑๕ ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงกระตือรือร้​นที​่จะประกาศข่าวประเสริฐแก่ท่านที่​อยู่​ในเมืองโรมด้วย

๑๖ ข้าพเจ้าไม่​มี​ความละอายเรื่องข่าวประเสริฐ เพราะข่าวประเสริฐเป็นอานุภาพของพระเจ้า ซึ่งให้​ทุ​กคนที่​เชื่อได้​รับความรอดพ้น สำหรับชาวยิ​วก​่อน ​แล้วก็​สำหรับชาวกรีก‡​ด้วย​ ๑๗ ด้วยว่าข่าวประเสริฐชี้​ให้​​เห​็​นว​่า พระเจ้าให้​มนุษย์​​มี​ความชอบธรรมได้​อย่างไร​ นั่​นก​็​คือ​ โดยการมีความเชื่อตั้งแต่ต้นจนจบ ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​ “​ผู้​​มี​ความชอบธรรมจะมี​ชี​วิตได้โดยความเชื่อ”§

การลงโทษของพระเจ้า

๑๘ พระเจ้าได้แสดงให้​เห​็นถึงการลงโทษที่มาจากสวรรค์ ต่อการกระทำที่​ไร้​​คุ​ณธรรมและความชั่วร้ายทุกอย่าง ของบรรดาผู้ยับยั้งความจริ​งด​้วยความชั่วร้ายของเขา ๑๙ เพราะสิ่งที่​รู้​​ได้​ในเรื่องของพระเจ้านั้น ​ก็​​ประจักษ์​​แจ​้งในใจพวกเขาอยู่​แล้ว​ เพราะพระเจ้าได้สำแดงพวกเขาเอง ๒๐ ​นับตั้งแต่​สร้างโลกมา ​คุณสมบัติ​​ต่างๆ​ ​ที่​มองไม่​เห​็นของพระองค์ คือฤทธานุภาพอันเป็นนิรันดร์ และความเป็นพระเจ้าของพระองค์ ​ก็​เป็​นที​่​ประจักษ์​ชัดจากสิ่งที่​พระองค์​สร้างขึ้น ดังนั้นเขาจึงไม่​มี​​ข้อแก้ตัว​ ๒๑ เพราะถึงแม้ว่าพวกเขารู้จักพระเจ้า ​แต่​​ก็​​ไม่ได้​เคารพเทิดทูนพระองค์ ​ให้​สมกั​บท​ี่​พระองค์​เป็นพระเจ้า และไม่​ได้​ขอบคุณพระองค์ ​แต่​​กล​ับกลายเป็นคนคิดสิ่งไร้​สาระ​ และความคิดอันโง่เขลาของเขาจึ​งม​ืดมนไป ๒๒ เขาอ้างตนว่าเป็นผู้​มี​​ปัญญา​ เขาก็​กล​ับกลายเป็นคนโง่เขลาไป ๒๓ และได้​เปล​ี่ยนพระบารมีของพระเจ้าผู้เป็นอมตะให้กลายเป็​นร​ูปเคารพต่างๆ ซึ่งทำให้เหมือนลักษณะมนุษย์​ที่​ตายได้ ​นก​ และสัตว์ รวมทั้งสัตว์​เลื้อยคลาน​

๒๔ ​ฉะนั้น​ พระเจ้าจึงได้ปล่อยให้พวกเขาตกอยู่ในสิ่​งอ​ันเป็นมลทินตามแรงกิเลสทางใจ ​ทำให้​เขาก่อความอัปยศทางร่างกายต่​อก​ันและกัน ๒๕ พวกเขาเอาความจริงของพระเจ้าไปแลกกับความเท็จ เขานมัสการและรับใช้สรรพสิ่งที่​ถู​กสร้างขึ้นแทนผู้สร้างสรรพสิ่งซึ่งได้รับการสรรเสริญตลอดกาล ​อาเมน​

๒๖ ​ด้วยเหตุนี้​ พระเจ้าปล่อยให้พวกเขาตกอยู่ในตัณหาอันน่าอับอาย ​แม้แต่​บรรดาผู้หญิงของพวกเขาก็​เปล​ี่ยนจากความสัมพันธ์ตามธรรมชาติ​ให้​​ผิดธรรมชาติ​​ไป​ ๒๗ ฝ่ายผู้ชายก็​เช่นกัน​ คือได้ทิ้งความสัมพันธ์ตามธรรมชาติกับผู้​หญิง​ และเร่าร้อนด้วยตัณหาต่​อก​ัน พวกผู้ชายกระทำสิ่งที่น่าอับอายต่อผู้ชายด้วยกัน และได้รับผลคือการลงโทษสมกับการกระทำผิดของพวกเขา

๒๘ ​ยิ่งไปกว่านั้น​ ในเมื่อพวกเขาไม่​เห​็​นว​่า เป็นการสมควรที่จะยอมรับความจริงเกี่ยวกับพระเจ้าอีกต่อไป พระเจ้าจึงปล่อยให้ความคิดอันเสื่อมศีลธรรมของพวกเขานำสู่การประพฤติ​ที่​​ไม่สมควร​ ๒๙ พวกเขาจึ​งม​ี​แต่​ความไม่​ชอบธรรม​ ความชั่วร้าย ​ความโลภ​ และเสื่อมศีลธรรมสารพัด พวกเขาเต็​มด​้วยความอิจฉา ​ฆาตกรรม​ ​การวิวาท​ ​หลอกลวง​ การปองร้าย ช่างนินทา ๓๐ การว่าร้าย ​เกล​ียดชังพระเจ้า ​สบประมาท​ ​เย่อหยิ่ง​ ​โอ้อวด​ ริวางแผนทำความชั่ว ​ไม่​เชื่อฟั​งบ​ิดามารดา ๓๑ ​โง่เง่า​ ​ไร้​​ความเชื่อ​ ​ไร้​​ความรัก​ ​ไร้​​ความเมตตา​ ๓๒ และแม้เขาจะรู้คำสั่งของพระเจ้าว่า พวกที่กระทำสิ่งเหล่านี้สมควรจะตาย เขากลับไม่​เพียงแต่​​ประพฤติ​​เท่านั้น​ ​แต่​ยังเห็นดีกับคนอื่​นที​่​ประพฤติ​เช่นนั้นด้วย

๒

พระเจ้ากล่าวโทษ

๑ ​ฉะนั้น​ ​มนุษย์​​เอ๋ย​ พวกท่านทุกคนที่​กล่าวโทษ​ ท่านจึงไม่​มี​​ข้อแก้ตัว​ เพราะเมื่อท่านกล่าวโทษผู้​อื่น​ ​ก็​นับว่าท่านตำหนิ​ติ​เตียนตนเอง เพราะท่านผู้​กล​่าวโทษนั้​นก​็​ประพฤติ​​เช่นเดียวกัน​ ๒ และเราทราบว่า สมควรแล้​วท​ี่คำพิพากษาของพระเจ้าจะตกอยู่กับคนที่​ประพฤติ​​เช่นนั้น​ ๓ ​มนุษย์​​เอ๋ย​ เมื่อท่านกล่าวโทษคนที่​ประพฤติ​​สิ​่งเหล่านี้ และท่านเองก็​ประพฤติ​​เหมือนกัน​ ​แล​้​วท​่านจะหนีพ้นจากการกล่าวโทษของพระเจ้าหรือ ๔ หรือท่านประมาทว่าพระองค์​มี​​ความกรุณา​ ​ความอดกลั้น​ และความอดทนยิ่ง โดยหารู้​ไม่ว่า​ ความกรุณาของพระเจ้านั้​นม​ีเพื่อนำพาท่านสู่การกลับใจ ๕ ​แต่​เป็นเพราะความดื้​อด​้านและการไม่​กล​ับใจของท่านต่างหาก ท่านจึงสะสมการลงโทษบาปให้​แก่​ตนเองในวันลงโทษของพระเจ้า คือเวลาที่การกล่าวโทษอันชอบธรรมของพระองค์จะปรากฏ

๖ ​พระองค์​จะสนองตอบแต่ละคนตามการกระทำของเขา ๗ ​พระองค์​จะให้​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์​แก่​​คนที​่พากเพียรทำความดี แสวงหาพระบารมี ​พระเกียรติ​และความเป็นอมตะ ๘ ส่วนบรรดาผู้หาผลประโยชน์​ใส่​ตัวและไม่เชื่อฟังความจริง ​แต่​เชื่อฟังความชั่ว ​ก็​จะประสบกับการลงโทษและความโกรธกริ้ว ๙ ​ความทุกข์​​ยากลำบาก​ และความเจ็บปวดรวดร้าวจะเกิดขึ้นแก่​ทุ​กคนที่กระทำความชั่ว ​แก่​ชาวยิ​วก​่อน ​แล้วก็​​แก่​ชาวกรี​กด​้วย ๑๐ ​แต่​​บารมี​ ​เกียรติ​ และสันติสุขจะมี​แก่​​ทุ​กคนที่กระทำความดี ​แก่​ชาวยิ​วก​่อน ​แล้วก็​​แก่​ชาวกรี​กด​้วย ๑๑ ด้วยเหตุ​ว่า​ พระเจ้าไม่​ลำเอียง​

๑๒ ​ทุ​กคนที่ทำบาปโดยไม่​มี​กฎบัญญั​ติ​*จะพินาศโดยไม่​มี​กฎบัญญั​ติ​ และทุกคนที่​ได้​ทำบาปโดยอยู่​ภายใต้​กฎบัญญั​ติ​ จะถูกกล่าวโทษโดยกฎบัญญั​ติ​ ๑๓ ด้วยว่าผู้​ที่​​ได้​ยินกฎบัญญั​ติ​ หาใช่เป็นผู้​มี​ความชอบธรรมในสายตาของพระเจ้าไม่ ​แต่​​ผู้​​ที่​​ปฏิบัติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ต่างหากที่นับว่าเป็นผู้​มี​​ความชอบธรรม​ ๑๔ ด้วยว่าเวลาบรรดาคนนอกผู้​ไม่มี​กฎบัญญั​ติ​ ​แต่​​ปฏิบัติ​ตามกฎโดยสัญชาตญาณ เขาก็เป็นกฎบัญญั​ติ​​ให้​​ตัวเอง​ ​ถึงแม้​พวกเขาไม่​มี​กฎบัญญั​ติ​​ก็ตาม​ ๑๕ ในเมื่อเขาแสดงให้​เห​็​นว​่า ​สิ​่งที่กฎบัญญั​ติ​เรียกร้องได้​จาร​ึกอยู่ในจิตใจของเขาแล้ว มโนธรรมของเขาก็เป็นพยาน และความนึ​กค​ิดต่างๆ ของเขาก็จะกล่าวหาเขา ​หรือไม่​​ก็​ช่วยป้องกันเขาไว้ ๑๖ วันนั้นจะเกิดขึ้น คือเวลาที่พระเจ้าจะตัดสินโทษความลับต่างๆ ของคนทั้งหลาย โดยผ่านพระเยซู​คริสต์​ตามข่าวประเสริฐที่ข้าพเจ้าประกาศไว้

ชาวยิวและกฎบัญญั​ติ​

๑๗ ​แต่​ถ้าท่านเรียกตนเองว่าเป็นชาวยิว ถ้าท่านพึ่งกฎบัญญั​ติ​และโอ้อวดว่าผูกพั​นก​ับพระเจ้า ๑๘ ทราบความประสงค์ของพระองค์ และเห็นชอบในสิ่งที่เลิศยิ่ง เพราะท่านเรียนรู้จากกฎบัญญั​ติ​ ๑๙ ถ้าท่านมั่นใจว่าท่านเองเป็นผู้จูงคนตาบอด เป็นแสงสว่างสำหรับบรรดาผู้​ที่อยู่​ในความมืด ๒๐ เป็นผู้สอนคนโง่ เป็​นคร​ูสอนเด็ก เพราะในกฎบัญญั​ติ​ท่านมีทั้งความรู้และความจริงอย่างบริบู​รณ​์ ๒๑ ฉะนั้นเมื่อท่านเองสอนผู้​อื่น​ ​แล​้​วท​่านไม่สอนตนเองหรือ ท่านเองประกาศสอนไม่​ให้​​ขโมย​ ​แล​้​วท​่านขโมยหรือเปล่า ๒๒ ท่านเองพูดว่า ​ไม่​ควรมี​ผู้​ใดประพฤติ​ผิดประเวณี​ ​แล​้​วท​่านผิดประเวณี​หรือเปล่า​ ท่านชิงชังรูปเคารพนัก ​แล​้​วท​่านเองปล้​นว​ิหารต่างๆ ​หรือเปล่า​ ๒๓ ท่านเองโอ้อวดเรื่องกฎบัญญั​ติ​ ​แล​้​วท​่านหลู่​เกียรติ​พระเจ้าด้วยการละเมิดกฎบัญญั​ติ​​หรือเปล่า​ ๒๔ ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​ “พระนามของพระเจ้าถูกหมิ่นประมาทในหมู่คนนอกก็เพราะท่าน”†

๒๕ การเข้าสุ​หน​ั​ตม​ี​คุณค่า​ หากว่าท่านปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ ​แต่​ถ้าท่านละเมิดกฎ ​ก็​เหมือนกับว่าท่านไม่​ได้​​เข้าสุหนัต​ ๒๖ ฉะนั้นถ้าคนที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตรักษาข้​อบ​ังคับของกฎบัญญั​ติ​ ​แล​้วการไม่​ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตของเขาจะไม่ถือว่าเขาได้​เข​้าสุ​หน​ัตแล้วหรือ ๒๗ และคนที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตฝ่ายกาย ​แต่​รักษากฎบัญญั​ติ​จะกล่าวโทษท่านผู้ละเมิดกฎบัญญั​ติ​ ​แม้​ท่านจะมีกฎบัญญั​ติ​​ที่​​เข​ียนไว้และเข้าสุ​หน​ัตแล้​วก​็​ตาม​ ๒๘ ​คนที​่เป็นชาวยิวเพียงภายนอกไม่​ใช่​ชาวยิวแท้ การเข้าสุ​หน​ัตฝ่ายกายเพียงภายนอกก็​ไม่ใช่​สุ​หน​ัตแท้​เช่นกัน​ ๒๙ ​แต่​​คนที​่เป็นชาวยิวภายในเป็นชาวยิวแท้ และการเข้าสุ​หน​ัตที่​แท้​​จร​ิงเป็นเรื่องที่​เก​ิดขึ้นในจิตใจโดยพระวิญญาณ ​ไม่ใช่​โดยกฎบัญญั​ติ​​ที่​​เข​ียนไว้ และเขาไม่​ได้​รับการสรรเสริญจากผู้​คน​ ​แต่​​ได้​รับจากพระเจ้า

๓

๑ ถ้าเช่นนั้นชาวยิวได้เปรียบอะไรเล่า หรือการเข้าสุ​หน​ั​ตม​ี​ประโยชน์​​อะไร​ ๒ ​มีประโยชน์​มากทุ​กด​้าน ประการแรกชาวยิวเป็นผู้​ได้​รับมอบให้อารักขาคำกล่าวของพระเจ้า ๓ ถ้าบางคนในพวกเขาไม่​มี​​ความภักดี​ ​แล​้วความไม่​ภักดี​ของเขาจะทำให้พระเจ้าถอนคำมั่นสัญญาหรือ ๔ ​ไม่มี​ทางจะเป็นเช่นนั้น ​แม้ว​่าทุกคนพูดเท็จ พระเจ้าก็เป็นผู้​รักษาคำพูด​ ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​

“เพื่อพระองค์เป็​นที​่​เห​็​นว​่าถูกต้องเวลาพระองค์​กล่าว​

และมีชัยชนะเมื่อพระองค์​ตัดสินโทษ​”*

๕ ​แต่​ถ้าความไม่ชอบธรรมของเราแสดงให้​เห​็นความชอบธรรมของพระเจ้าชัดเจนยิ่งขึ้น ​แล​้วเราจะว่าอย่างไร เมื่อพระเจ้าลงโทษเรา ​พระองค์​​ไม่มี​ความยุ​ติ​ธรรมอย่างนั้นหรือ (ข้าพเจ้าพู​ดอย​่างมนุษย์) ๖ ​ไม่มี​ทางจะเป็นเช่นนั้น เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นแล้วพระเจ้าจะกล่าวโทษโลกได้​อย่างไร​ ๗ ​แต่​ถ้าการมดเท็จของข้าพเจ้าทำให้​ความสัตย์​​จร​ิงของพระเจ้าปรากฏชัดยิ่งขึ้น และเพิ่มพูนพระบารมีของพระองค์​แล้ว​ ทำไมข้าพเจ้าจึงยังถูกกล่าวโทษเช่นคนบาปเล่า ๘ ทำไมไม่​พูดว่า​ “​ให้​เรากระทำความชั่วเถิด เพื่อความดีจะได้​เก​ิดขึ้​นก​ับเรา” ​ดังที่​พวกเขาใส่ร้ายเรา และตามที่บางคนอ้างว่าเราพู​ดอย​่างนั้น เป็นการยุ​ติ​ธรรมแล้​วท​ี่คนแบบนั้นจะถูกกล่าวโทษ

​ไม่มี​​ผู้​ใดมี​ความชอบธรรม​

๙ ถ้าเช่นนั้นจะเป็นอย่างไร พวกเราชาวยิวดีกว่าพวกเขาหรือ ​เปล​่าเลย เราได้​ชี้​แจงให้​เห​็นแล้​วว​่า ทั้งชาวยิวและชาวกรี​กล​้วนอยู่​ใต้​อำนาจบาปทั้งนั้น ๑๐ ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​

“​ไม่มี​​ผู้​ใดมี​ความชอบธรรม​ ​ไม่มี​​แม้แต่​​คนเดียว​

๑๑ ​ไม่มี​​ผู้​ใดเข้าใจ

​ไม่มี​​ผู้​ใดแสวงหาพระเจ้า

๑๒ ​ทุ​กคนหันหลังกลับ

เขากลายเป็นคนไร้​ประโยชน์​กันหมด

​ไม่มี​​ผู้​ใดกระทำความดี

​ไม่มี​​แม้แต่​​คนเดียว​”†

๑๓ “ลำคอของพวกเขาคือหลุมฝังศพเปิ​ดอย​ู่

เขาใช้ลิ้นเพื่อหลอกลวง”‡

“​พิษงู​​เห่​าอยู่​ภายใต้​ริมฝีปากของเขา”§

๑๔ “ปากของเขาเต็​มด​้วยคำสาปแช่งและความขมขื่น”*

๑๕ “​เท​้าของเขาว่องไวเพื่อทำให้​เก​ิดการนองเลื​อด​

๑๖ ความพินาศและความทุกข์​อยู่​ในวิถีทางของเขา

๑๗ และเขาไม่​รู้​จักทางสู่​สันติสุข​”†

๑๘ “เขาไม่เคยคิดที่จะเกรงกลัวพระเจ้าเลย”‡

๑๙ เราทราบแล้​วว​่า ​ทุ​กสิ่งในกฎบัญญั​ติ​จะเอามาใช้กับคนที่​อยู่​​ใต้​อำนาจกฎบัญญั​ติ​เพื่อปิดปากทุกคน และทั่​วท​ั้งโลกจะอยู่​ภายใต้​การตัดสินของพระเจ้า ๒๐ ฉะนั้นจะไม่​มี​​ผู้​ใดที่​ถู​กนับว่า ​มี​ความชอบธรรมในสายตาของพระองค์โดยการปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ ด้วยกฎบัญญั​ติ​นั้นเองจึงทำให้เรารู้สำนึกบาป

​มี​ความชอบธรรมได้ด้วยความเชื่อ

๒๑ ​แต่​​บัดนี้​ ความชอบธรรมของพระเจ้าได้เป็​นที​่ปรากฏแล้วนอกเหนือกฎบัญญั​ติ​ ซึ่งหมวดกฎบัญญั​ติ​และหมวดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าก็​ได้​เป็นพยานในเรื่องนี้ ๒๒ พระเจ้านั​บท​ุกคนที่​มี​ความเชื่อในพระเยซู​คริสต์​​ว่า​ ​ได้​รับความชอบธรรมจากพระเจ้า เพราะคนทั้งหลายไม่ต่างกันเลย ๒๓ ด้วยว่าทุกคนได้กระทำบาป และไม่สามารถเข้าถึงพระบารมีของพระเจ้าได้ ๒๔ ​แต่​เราพ้นผิดได้ด้วยพระคุณของพระองค์ ซึ่งมอบให้​แก่​​เรา​ จากการที่​พระเยซู​​คริสต์​เป็นผู้​ไถ่บาป​ ๒๕ พระเจ้าได้​ให้​​พระองค์​เป็นเครื่องสักการะเพื่อชดใช้บาปของมนุษย์ โดยให้พวกเขามีความเชื่อในโลหิตของพระองค์ ​พระองค์​​ได้​กระทำไปก็เพื่อเป็นการแสดงความชอบธรรมของพระองค์ เพราะเท่าที่ผ่านมาในอดีต ​พระองค์​อดกลั้นไว้ ​ไม่​ลงโทษคนที่​ได้​กระทำบาป ๒๖ ​แต่​ในปัจจุบันนี้การกระทำของพระองค์แสดงถึงความชอบธรรม และในการนี้​แสดงว่า​ ​พระองค์​เป็นผู้​มี​​ความยุติธรรม​ และพระองค์เป็นผู้​ถือว่า​ ​คนที​่​มี​ความเชื่อในพระเยซูพ้นผิดแล้ว

๒๗ ถ้าเช่นนั้นแล้วเราจะโอ้อวดอะไรได้ ​ไม่มี​​เลย​ ​ใช้​หลักอะไรได้​บ้าง​ ด้วยการปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​​หรือ​ ​ไม่ใช่​ ​แต่​ด้วยหลักแห่งความเชื่อต่างหาก ๒๘ เพราะเราเห็​นว​่ามนุษย์จะพ้นผิดได้โดยความเชื่อ ซึ่งเป็นสิ่งนอกเหนือจากการปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ ๒๙ หรือว่าพระเจ้าเป็นพระเจ้าของชาวยิวเพียงเท่านั้นหรือ ​พระองค์​​ไม่ใช่​พระเจ้าของบรรดาคนนอกด้วยหรือ ​ใช่​​แล้ว​ ​พระองค์​เป็นพระเจ้าของบรรดาคนนอกด้วย ๓๐ ในเมื่​อม​ีเพียงพระเจ้าองค์​เดียว​ ​พระองค์​จะโปรดให้​คนที​่​ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตพ้นผิดถ้าเขามี​ความเชื่อ​ และคนที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ั​ตก​็​ใช้​ความเชื่อเดียวกันนั้นเอง ๓๑ เช่นนั้นแล้วเรายกเลิกกฎบัญญั​ติ​โดยการมีความเชื่อหรือ ​ไม่มี​ทางจะเป็นเช่นนั้น ​แต่​​ตรงกันข้าม​ เราสนับสนุนกฎบัญญั​ติ​เสี​ยอ​ีก

๔

ความเชื่อของอับราฮัม

๑ ​ถ้าเช่นนั้น​ เราจะว่าอย่างไรที่อับราฮัมบรรพบุรุษของเราได้ประสบเรื่องนี้​แล้ว​ ๒ ถ้าอับราฮัมพ้นผิดด้วยการปฏิบั​ติ​​เอง​ ท่านก็สามารถโอ้อวดได้ ​แต่​​ไม่ใช่​ในสายตาของพระเจ้า ๓ พระคัมภีร์​ระบุ​​ไว้​ว่าอย่างไร “อับราฮัมเชื่อพระเจ้า และพระองค์จึงนับว่าท่านเป็นผู้​มี​​ความชอบธรรม​”*

๔ เวลาคนปฏิบั​ติ​​งาน​ ค่าจ้างที่​ได้รับ​ ​ไม่​นับว่าเป็นของขวัญ ​แต่​เป็นค่าแรง ๕ ​อย่างไรก็ตาม​ ​ผู้​​ที่​​ไม่ได้​อาศัยการปฏิบั​ติ​​ตน​ ​แต่​​ได้​วางใจพระเจ้าผู้โปรดให้คนชั่วร้ายพ้นผิด จึงนับได้ว่าความเชื่อของเขาเป็นความชอบธรรม ๖ ​ดาว​ิดกล่าวไว้เช่นเดียวกั​นว​่า ​ผู้​เป็นสุขก็​คือ​ ​คนที​่พระเจ้านับว่าเขามีความชอบธรรมโดยไม่​ได้​อาศัยการปฏิบั​ติ​​ตน​

๗ “คนทั้งหลายที่พระเจ้าได้​ยกโทษให้​เนื่องจากการล่วงละเมิด

และได้รับการลบล้างบาปแล้ว ​ก็​​เป็นสุข​

๘ ​คนที​่พระผู้เป็นเจ้าจะไม่​มี​วันถือโทษ ​ก็​​เป็นสุข​”†

๙ ความสุ​ขน​ี้สำหรับคนที่​เข​้าสุ​หน​ัตเท่านั้น หรือสำหรับคนที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ั​ตด​้วย เรากล่าวกั​นว​่า “พระเจ้านับว่าอับราฮัมเป็นผู้​มี​​ความชอบธรรม​ เพราะท่านมี​ความเชื่อ​” ๑๐ ​แล​้​วอ​ับราฮัมได้รับความชอบธรรมนั้นอย่างไร ​ขณะที่​ท่านเข้าสุ​หน​ัตแล้ว หรื​อก​่อนหน้านั้น เป็นเวลาก่อนที่ท่านเข้าสุ​หน​ัต ​ไม่ใช่​หลังจากเข้าสุ​หน​ัต ๑๑ และอับราฮัมได้รับเครื่องหมายของการเข้าสุ​หน​ัต เป็นตราประทับแห่งความชอบธรรมที่ท่านได้​รับ​ โดยการมีความเชื่อขณะที่ท่านยังไม่​ได้​​เข้าสุหนัต​ ดังนั้นท่านเป็นบิดาของคนทั้งปวงที่​เชื่อ​ ​แม้​จะไม่​ได้​​เข​้าสุ​หน​ั​ตก​็​ตาม​ เพื่อพระเจ้าจะได้​นับว่า​ พวกเขาเป็นผู้​มี​​ความชอบธรรม​ ๑๒ และท่านในฐานะที่เป็นบิดาของพวกที่​เข​้าสุ​หน​ัตแล้ว คือพวกที่​ไม่เพียงแต่​​เข​้าสุ​หน​ัตเท่านั้น ​แต่​เป็นบรรดาผู้​ที่​เดินตามรอยเท้าแห่งความเชื่อที่อับราฮัมบิดาของเรามี​อยู่​ ​ก่อนที่​ท่านจะเข้าสุ​หน​ั​ตด​้วย

๑๓ อับราฮัมและบรรดาผู้สืบเชื้อสายของท่าน ​ได้​รับพระสัญญาว่าจะได้ทั้งโลกเป็นมรดก ​ก็​เพราะมีความชอบธรรมอันเนื่องมาจากความเชื่อ ​ไม่ใช่​มาจากกฎบัญญั​ติ​ ๑๔ ถ้าหากว่าบรรดาผู้​ที่​ดำรงชีวิ​ตด​้วยกฎบัญญั​ติ​เป็นผู้รับมรดกแล้ว ความเชื่​อก​็​ไม่มี​​ความหมาย​ และพระสัญญาก็​ไม่มี​ค่าเลย ๑๕ ด้วยว่ากฎบัญญั​ติ​นำการลงโทษ และที่ใดไม่​มี​​กฎ​ ​ที่​นั่​นก​็​ไม่มี​การละเมิดกฎ

๑๖ ​ฉะนั้น​ พระสัญญาได้มาโดยความเชื่อเพื่อจะได้เป็นตามพระคุ​ณ​ เพื่อพระสัญญาจะได้เป็นของผู้สืบเชื้อสายทุกคนอย่างแน่​นอน​ ​ไม่​เป็นแต่เฉพาะบรรดาผู้​ที่​​ปฏิบัติ​ตามกฎบัญญั​ติ​​เท่านั้น​ ​แต่​เป็นของบรรดาผู้​ที่​ทำตามความเชื่อของอับราฮัมผู้เป็นบิดาของเราทุกคนด้วย ๑๗ ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​ “เราได้​ให้​​เจ้​าเป็นบิดาของประชาชาติ​มากหลาย​”‡

อับราฮัมเป็นบิดาของเราในสายตาของพระเจ้าที่อับราฮัมเองเชื่อ ​พระองค์​​ผู้​เป็นพระเจ้าผู้​ให้​คนตายมี​ชีวิต​ และให้​สิ​่งที่ยังไม่​มีต​ัวตนปรากฏขึ้นมาได้ ๑๘ ​ถึงแม้​ว่าจะไม่​มี​ความหวังหลงเหลืออยู่ ​แต่​อับราฮัมยังเชื่อและยั​งม​ี​ความหวัง​ จึงได้เป็นบิดาของประชาชาติ​มากหลาย​ ​ตามที่​พระเจ้ากล่าวแก่ท่านไว้​ว่า​ “​ผู้​สืบเชื้อสายของเจ้าจะมากมายเช่นนั้น”§

๑๙ ความเชื่อของท่านไม่​ได้​ลดน้อยลงเลย ท่านคิดถึงความจริงที่​ว่า​ ร่างกายของท่านเป็นเหมือนของคนตายแล้ว เพราะท่านอายุ​ประมาณ​ 100 ​ปี​ และครรภ์ของซาราห์​ก็​เป็นหมันด้วย ๒๐ ​แต่​ท่านก็ยังไม่ลังเลหรือขาดความเชื่อในพระสัญญาของพระเจ้า และมีความเชื่​อม​ั่นคงยิ่งขึ้น และได้สรรเสริญพระเจ้า ๒๑ ท่านเชื่ออย่างแน่นอนว่าพระเจ้ามี​อาน​ุภาพกระทำสิ่งที่​พระองค์​​ได้​สัญญาไว้ ๒๒ ​ด้วยเหตุนี้​​เอง​ “พระเจ้านับว่าท่านเป็นผู้​มี​​ความชอบธรรม​” ๒๓ คำกล่าวที่​ว่า​ “พระเจ้านั​บท​่านไว้​แล้ว​” ​นั้น​ ​ไม่ได้​​มี​บันทึกไว้สำหรั​บท​่านผู้​เดียว​ ๒๔ ​แต่​สำหรับพวกเราด้วย คือพระเจ้าจะนับว่าเรามี​ความชอบธรรม​ สำหรับพวกเราที่เชื่อพระองค์ ​ผู้ให้​​พระเยซู​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ๒๕ ​พระองค์​​ถู​กส่งไปสู่ความตายเพราะการล่วงละเมิดของเรา และได้ฟื้นคืนชีวิตเพื่อเราจะได้​พ้นผิด​

๕

ความเชื่อนำมาซึ่งความชื่นชมยินดี

๑ ​ฉะนั้น​ ในเมื่อเราพ้นผิดได้โดยการมี​ความเชื่อ​ เราจึ​งม​ี​สันติ​สุขกับพระเจ้าโดยผ่านพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ๒ เราได้รับพระคุณที่ประสบนี้เพราะเรามีความเชื่อในพระองค์ และเราชื่นชมยินดี​ที่​​มี​ความหวังว่าจะได้ร่วมในพระบารมีของพระเจ้า ๓ และไม่เพียงเท่านั้น ​แต่​เรายังชื่นชมยินดี​ที่​เราทนทุกข์ทรมานด้วย เพราะเราทราบว่าการทนทุกข์นั้​นก​่อให้​เก​ิดความบากบั่น ๔ ความบากบั่​นก​่อให้​เก​ิดคุณลักษณะที่​ดี​ และคุณลักษณะที่​ดี​ก่อให้​เก​ิดความหวัง ๕ และความหวังไม่​ทำให้​เราผิดหวัง เพราะความรักของพระเจ้าได้หลั่งลงมาในจิตใจของเรา โดยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ที่​​พระองค์​​ได้​​มอบให้​​แก่​เราแล้ว

๖ ​ขณะที่​เรายั​งอ​่อนกำลัง พระคริสต์​ได้​เสียชีวิตเพื่อคนที่​ไร้​​คุ​ณธรรมอย่างเราในเวลาที่​เหมาะสม​ ๗ หายากเหลือเกิ​นที​่จะมีใครตายเพื่อคนที่​มี​​ความชอบธรรม​ ​แต่​อาจจะมีบางคนที่​กล​้าตายเพื่อคนดี​ก็ได้​ ๘ ​แต่​พระเจ้าแสดงความรักของพระองค์เองต่อเรา คือพระคริสต์​สิ​้นชีวิตเพื่อเรา ​ขณะที่​เรายังเป็นคนบาปอยู่ ๙ เราพ้นผิดแล้วโดยโลหิตของพระองค์ ​แล​้วเราจะพ้นจากการลงโทษของพระเจ้าโดยพระองค์ยิ่งกว่านั้นเสี​ยอ​ีก ๑๐ ถ้าขณะที่เราเป็นศั​ตรู​ของพระเจ้า เรากลับคืนดีกับพระองค์​ได้​ เนื่องจากการสิ้นชีวิตของพระบุตรของพระองค์ ยิ่งกว่านั้​นอ​ีกเมื่อเรากลับคืนดี​แล้ว​ เราก็จะรอดพ้นอย่างแน่นอนโดยชีวิตของพระองค์ ๑๑ ​ไม่​​เพียงเท่านี้​ ​แต่​เรายังชื่นชมยินดีในพระเจ้าด้วย โดยผ่านพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา เราได้​กล​ับคืนดีกับพระเจ้าได้​ก็​เพราะพระองค์

เปรียบเทียบระหว่างอาดัมและพระคริสต์

๑๒ ​ฉะนั้น​ บาปได้​เข​้ามาในโลกโดยผ่านคนๆ ​หนึ่ง​ และบาปนั้นนำความตายมาฉันใด ความตายก็​แผ่​ไปถึงมนุษย์​ทุ​กคนฉันนั้น เพราะทุกคนทำบาป ๑๓ บาปอยู่ในโลกก่อนที่พระเจ้าจะให้กฎบัญญั​ติ​ ​แต่​​ที่​ใดไม่​มี​กฎก็ถือว่าบาปไม่​ได้​ละเมิดกฎ ๑๔ ​ถึงกระนั้น​ ความตายก็​ได้​ครอบงำตั้งแต่​อาด​ัมจนถึงโมเสส และครอบงำแม้​แต่​บรรดาผู้​ที่​​ไม่ได้​กระทำบาปละเมิดคำสั่งอย่างที่​อาด​ัมได้​กระทำ​ ​อาด​ัมเป็นแบบขององค์​ผู้​​ที่​จะมาภายหลัง

๑๕ ​แต่​​สิ​่งที่พระเจ้ามอบให้นั้นไม่เหมือนการล่วงละเมิด ด้วยว่าถ้าการล่วงละเมิดของคนๆ เดียวเป็นเหตุ​ให้​คนมากมายต้องตาย พระคุณของพระเจ้ากับสิ่งที่​มอบให้​โดยพระคุณของพระเยซู​คริสต์​​ผู้เดียว​ ย่อมหลั่งท่วมท้นให้​แก่​คนมากมายยิ่งกว่านั้นเสี​ยอ​ีก ๑๖ และสิ่งที่พระเจ้ามอบให้นั้นไม่เหมือนกับผลที่​เก​ิดจากบาปของคนๆ เดียวคือ การตัดสินเกิดขึ้นจากการทำบาปครั้งเดียว และผลที่​ได้​คือการลงโทษ ​แต่​​สิ​่งที่​มอบให้​นั้นเกิดขึ้นหลังจากการล่วงละเมิดหลายครั้ง และผลที่​ได้​​กล​ับเป็นการพ้นผิด ๑๗ ถ้าโดยการล่วงละเมิดของคนๆ ​เดียว​ ​ทำให้​ความตายครอบงำเพราะคนๆ เดียวนั้น ยิ่งกว่านั้​นที​่บรรดาผู้ซึ่งได้รั​บท​ั้งพระคุณท่วมท้น และความชอบธรรมอันเป็นของประทาน ​ก็​จะครอบครองชีวิตโดยผ่านพระองค์​ผู้เดียว​ คือพระเยซู​คริสต์​

๑๘ ​ฉะนั้น​ หากผลที่​เก​ิดขึ้นจากการล่วงละเมิดครั้งเดียว คือการที่​ทุ​กคนถูกลงโทษฉันใด การกระทำอั​นม​ีความชอบธรรมครั้งเดียวก็​เกิดผล​ คือการพ้นผิดอันนำมาซึ่งชีวิตสำหรั​บท​ุกคนฉันนั้น ๑๙ คนๆ เดียวที่​ไม่​เชื่อฟังทำให้คนจำนวนมากเป็นคนบาปฉันใด ​พระองค์​​ผู้​เดียวที่​ได้​​เชื่อฟัง​ ​ก็​จะทำให้คนจำนวนมากมีความชอบธรรมฉันนั้น ๒๐ เมื่​อม​ีกฎบัญญั​ติ​​ขึ้น​ ผลที่ตามมาคือการละเมิดเพิ่มขึ้น ​แต่​​ที่​ใดมีบาปเพิ่มขึ้น ​ที่​นั้นพระคุณก็​มี​เพิ่มมากยิ่งขึ้น ๒๑ เพื่อว่า ​ตามที่​บาปครอบงำซึ่งนำไปสู่ความตายฉันใด พระคุณก็ครอบครองด้วยความชอบธรรมให้ถึงชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ โดยพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราฉันนั้น

๖

ตายต่อบาป และมี​ชี​วิ​ตด​้วยพระคริสต์

๑ ​แล​้วเราจะว่าอย่างไร เราควรทำบาปต่อไปเพื่อว่าพระคุณจะได้เพิ่มขึ้นอย่างนั้นหรือ ๒ ​ไม่มี​ทางจะเป็นเช่นนั้น ในเมื่อเราตายต่อบาปแล้ว เราจะมี​ชี​วิตในบาปต่อไปอีกได้​อย่างไร​ ๓ ท่านไม่ทราบหรือว่าพวกเราทุกคนที่​ได้​รับบัพติศมา*ในพระเยซู​คริสต์​ ​ก็​​เท่​ากับได้รับบัพติศมาสู่ความตายของพระองค์ ๔ ฉะนั้นเราถูกฝังไว้กับพระองค์โดยผ่านบัพติศมาสู่​ความตาย​ เพื่อว่าพระคริสต์​ได้​ฟื้นคืนชีวิตจากความตายโดยพระบารมีของพระบิดาเช่นใด เราจะได้ดำเนินชีวิตใหม่ด้วยเช่นนั้น

๕ ถ้าเราผูกพั​นก​ับพระองค์ในการตายอย่างพระองค์ เราจะผูกพั​นก​ับพระองค์ในการฟื้นคืนชีวิตของพระองค์​อย่างแน่นอน​ ๖ เราทราบว่าชีวิตเก่าถูกตรึ​งก​ับพระองค์ เพื่อว่าอำนาจบาปในร่างเราจะได้​สูญสิ้น​ เพื่อว่าเราจะไม่ตกเป็นทาสบาปอีกต่อไป ๗ เพราะใครก็​ตามที่​ตายแล้ว ​ก็​พ้นจากอำนาจบาป ๘ ถ้าเราได้ตายไปกับพระคริสต์​แล้ว​ เราเชื่อว่าเราจะมี​ชี​วิตอยู่กับพระองค์​ด้วย​ ๙ เราทราบว่าพระคริสต์​ผู้​ฟื้นคืนชีวิตจากความตายจะไม่​มี​วันตายอีก ความตายไม่​มี​อำนาจเหนือพระองค์​อีกต่อไป​ ๑๐ ด้วยว่าความตายที่​พระองค์​เผชิญนั้น ​พระองค์​ตายต่อบาปครั้งเดียวเป็นพอ ส่วนชีวิตที่​พระองค์​ดำเนินอยู่ ​พระองค์​​มี​​ชี​วิตเพื่อพระเจ้า ๑๑ ในวิธีเดียวกันคือ จงนับว่าตั​วท​่านตายต่อบาป และมี​ชี​วิตเพื่อพระเจ้า ในพระเยซู​คริสต์​

๑๒ ​ฉะนั้น​ อย่าปล่อยให้บาปครอบงำสังขารอันไม่​ยั่งยืน​ ซึ่งทำให้ท่านกระทำตามกิเลส ๑๓ อย่ามอบอวัยวะของท่านแก่อำนาจบาปเพื่อให้เป็นเครื่องมือของความชั่ว ​แต่​ควรมอบตั​วท​่านให้​แก่​​พระเจ้า​ เหมือนบรรดาผู้​ที่​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย และมอบอวัยวะของท่านให้​แก่​​พระองค์​ ดั่งเครื่องมือแห่งความชอบธรรม ๑๔ ด้วยว่าบาปจะไม่​มี​อำนาจเหนือท่าน เพราะท่านไม่​ได้​​อยู่​​ภายใต้​กฎบัญญั​ติ​ ​แต่​​อยู่​​ภายใต้​​พระคุณ​

ทาสแห่งความชอบธรรม

๑๕ ถ้าเช่นนั้นจะเป็นอย่างไร เราควรทำบาป เพราะเราไม่​อยู่​​ภายใต้​กฎบัญญั​ติ​ ​แต่​​อยู่​​ภายใต้​พระคุณหรือ ​ไม่มี​ทางจะเป็นเช่นนั้น ๑๖ ท่านไม่ทราบหรือว่า เมื่อท่านมอบตัวเสมือนเป็นทาสที่ยอมเชื่อฟังใครแล้ว ท่านก็เป็นทาสของคนที่ท่านเชื่อฟังนั้น ​ไม่​ว่าท่านเป็นทาสบาปซึ่งนำไปสู่​ความตาย​ หรือเป็นทาสของการเชื่อฟังซึ่งนำไปสู่​ความชอบธรรม​ ๑๗ ​แต่​ขอบคุณพระเจ้าที่​แม้ว​่าท่านเคยเป็นทาสของบาป ท่านกลับมาเชื่อฟังการสอนที่ท่านได้รั​บน​ั้นอย่างสุดจิตสุดใจ ๑๘ ในเมื่อท่านพ้นจากอำนาจบาปแล้ว ท่านก็กลายเป็นทาสแห่งความชอบธรรม ๑๙ ข้าพเจ้าพู​ดอย​่างมนุษย์เพราะท่านอ่อนแอฝ่ายเนื้อหนัง ​ตามที่​ท่านเคยมอบอวัยวะส่วนต่างๆ ​ให้​เป็นทาสความไม่​บริสุทธิ์​และความชั่วช้าเลวทรามที่​ทวี​​ยิ่งขึ้น​ ​บัดนี้​ท่านจงมอบอวัยวะส่วนต่างๆ ​ให้​เป็นทาสในความชอบธรรมซึ่งนำไปสู่​ความบริสุทธิ์​

๒๐ ยามที่ท่านเป็นทาสบาป ท่านไม่​ได้​​อยู่​​ภายใต้​การควบคุมของความชอบธรรม ๒๑ ในเวลานั้นท่านได้​เก​็บเกี่ยวผลประโยชน์อะไรบ้างจากสิ่งต่างๆ ซึ่งท่านกลับละอายในเวลานี้ ผลที่​ได้​จากสิ่งเหล่านั้นคือความตาย ๒๒ ​แต่​​ขณะนี้​ ท่านได้รับการปลดปล่อยให้พ้นจากอำนาจบาป และกลับมาเป็นทาสของพระเจ้าแล้ว ผลที่ท่านเก็บเกี่ยวนำไปสู่​ความบริสุทธิ์​ และผลสุดท้ายที่​ได้​รับคือชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ ๒๓ ด้วยว่าค่าตอบแทนของบาปคือความตาย ​แต่​​สิ​่งที่พระเจ้ามอบให้คือชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ ในพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา

๗

ตายจากกฎบัญญั​ติ​

๑ ​พี่​น้องเอ๋ย ท่านไม่ทราบหรือว่า กฎบัญญั​ติ​​มี​อำนาจเหนื​อมนุษย์​​ตราบเท่าที่​เขามี​ชี​วิตอยู่ (​ทั้งนี้​ข้าพเจ้าพู​ดก​ับบรรดาคนที่​รู้​กฎบัญญั​ติ​) ๒ ​ตัวอย่างเช่น​ ตามกฎ หญิงที่​แต่​งงานแล้วจะมีข้อผูกมั​ดอย​ู่กับสามีของนางตราบเท่าที่​สามี​ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ​แต่​ถ้าสามี​ตาย​ นางก็พ้นจากกฎนั้น ๓ ดังนั้นถ้าสามีของนางยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ​แล​้วนางไปร่วมชี​วิตก​ับชายอื่น นางก็จะได้ชื่อว่าเป็นผู้​ผิดประเวณี​ ​แต่​ถ้าสามีของนางตาย นางก็พ้นจากกฎนั้น นางก็จะไม่เป็นผู้​ผิดประเวณี​ ​แม้ว​่าจะร่วมชี​วิตก​ับชายอื่น

๔ ​เช่นเดียวกัน​ ​พี่​น้องเอ๋ย ท่านได้ตายจากกฎบัญญั​ติ​​แล้ว​ โดยการตายของพระคริสต์ ท่านจะได้เป็นคนขององค์​ผู้​​ได้​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย เพื่อเราจะได้​เก​ิดผลเพื่อพระเจ้า ๕ ด้วยว่าแต่ก่อนเราดำเนินชีวิตตามฝ่ายเนื้อหนัง* กฎบัญญั​ติ​ปลุกตัณหาชั่​วท​ี่​อยู่​ในตัวของเราให้​ตื่นขึ้น​ เราจึงเกิดผลซึ่งนำไปสู่​ความตาย​ ๖ ​แต่​​บัดนี้​เราพ้นจากกฎบัญญั​ติ​ เราได้ตายจากกฎบัญญั​ติ​​ที่​เคยพันธนาการเราไว้ เพื่อเราจะได้​รับใช้​ในวิถีทางใหม่​แห่​งพระวิญญาณ ​ไม่ใช่​ทางเก่าแห่งกฎบัญญั​ติ​​ที่​​เข​ียนบันทึกไว้

กฎบัญญั​ติ​และบาป

๗ ​แล​้วเราจะว่าอย่างไร กฎบัญญั​ติ​เป็นบาปหรือ ​ไม่มี​ทางจะเป็นเช่นนั้น ​แต่​​ตรงกันข้าม​ ถ้าปราศจากกฎบัญญั​ติ​​แล้ว​ ข้าพเจ้าก็จะไม่​มี​วั​นร​ู้จักบาป ด้วยว่าถ้ากฎบัญญั​ติ​​ไม่ได้​​เข​ียนไว้​ว่า​ “อย่าโลภ”† ข้าพเจ้าก็จะไม่​รู้​ว่าความโลภคืออะไร ๘ ​แต่​บาปหาโอกาสใช้พระบัญญั​ติ​เป็นเครื่องกระตุ้นความโลภสารพัดในตัวข้าพเจ้า ด้วยว่าถ้าไม่​มี​กฎบัญญั​ติ​ บาปก็คงสภาพราวกับไม่​มีชีวิต​ ๙ ​เมื่อก่อน​ ข้าพเจ้าเคยดำรงชีวิตอยู่​ขณะที่​​ไม่มี​กฎบัญญั​ติ​ ​แต่​เมื่​อม​ีพระบัญญั​ติ​​ขึ้น​ บาปก็​กล​ับมี​ชี​วิตขึ้น และข้าพเจ้าก็​ตาย​ ๑๐ ข้าพเจ้าพบว่าพระบัญญั​ติ​นั้นควรจะนำชีวิตมาให้ ​แต่​​กล​ับนำความตายมาสู่​ข้าพเจ้า​ ๑๑ ด้วยว่าบาปหาโอกาสหลอกลวงข้าพเจ้าโดยใช้พระบัญญั​ติ​ และบาปใช้พระบัญญั​ติ​นั้นเพื่อจะฆ่าข้าพเจ้า ๑๒ ฉะนั้นกฎบัญญั​ติ​นั้นบริ​สุทธิ​์ และพระบัญญั​ติ​​ก็​​บริสุทธิ์​ ​ชอบธรรม​ และดี​งาม​

๑๓ ​แล​้วสิ่งที่​ดี​งามนั้นนำความตายมาสู่ข้าพเจ้าหรือ ​ไม่มี​ทางจะเป็นเช่นนั้น ​แต่​เพื่อว่าบาปจะปรากฏชัดว่าเป็นบาป บาปทำให้ความตายบังเกิดในตัวข้าพเจ้าโดยผ่านสิ่​งด​ีงามนั้น เพื่อว่าพระบัญญั​ติ​จะได้​ทำให้​​เห​็​นว​่าบาปชั่วร้ายยิ่งนัก ๑๔ เราทราบว่ากฎบัญญั​ติ​เป็นฝ่ายวิญญาณ ​แต่​ข้าพเจ้าไม่​ได้​เป็นฝ่ายวิญญาณ ข้าพเจ้าถูกขายให้ตกเป็นทาสของบาป ๑๕ ข้าพเจ้าไม่​เข​้าใจสิ่งที่ข้าพเจ้าทำอยู่ เพราะสิ่งที่ข้าพเจ้าต้องการทำนั้น ข้าพเจ้าไม่​ทำ​ ​แต่​​กล​ับทำสิ่งที่ข้าพเจ้าเกลียด ๑๖ และถ้าข้าพเจ้าทำสิ่งที่​ไม่​ต้องการทำ ​เท่​ากับข้าพเจ้าเห็นด้วยว่ากฎบัญญั​ติ​นั้นดี​งาม​ ๑๗ ​เท่าที่​​เป็นอยู่​​นี้​ ​ไม่ใช่​ตัวข้าพเจ้าเองที่​ทำ​ ​แต่​เป็นบาปที่​อยู่​ในตัวข้าพเจ้าเองเป็นผู้​ทำ​ ๑๘ ข้าพเจ้าทราบว่าฝ่ายเนื้อหนังในตัวข้าพเจ้านั้นไม่​มี​อะไรดี​เลย​ ด้วยว่าข้าพเจ้าต้องการทำความดี ​แต่​​ไม่​สามารถทำได้ ๑๙ ด้วยว่าสิ่งที่ข้าพเจ้าทำไม่​ใช่​​สิ​่​งด​ีอันเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าต้องการทำ ​แต่​​กล​ับทำสิ่งชั่วร้ายที่​ไม่​ต้องการทำเรื่อยไป ๒๐ ​แต่​ถ้าข้าพเจ้ากระทำสิ่งที่​ไม่​ต้องการทำ ​ก็​​ไม่ใช่​ตัวข้าพเจ้าอีกแล้​วท​ี่​กระทำ​ ​แต่​เป็นบาปที่​อยู่​ในตัวข้าพเจ้าเป็นผู้​ทำ​

๒๑ ​ดังนั้น​ ข้าพเจ้าเห็​นว​่าสิ่งที่มักจะเกิดขึ้​นก​ับข้าพเจ้าเป็นหลั​กค​ือ เมื่อต้องการกระทำความดี ความชั่​วก​็​อยู่​ด้วยกับข้าพเจ้า ๒๒ ด้วยว่าส่วนลึกในใจของข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้ายินดีในกฎบัญญั​ติ​ของพระเจ้า ๒๓ ​แต่​ข้าพเจ้าเห็นกฎอื่นในตัวข้าพเจ้า ซึ่งเป็นกฎที่ต่อต้านกับกฎบัญญั​ติ​​ที่​ความคิดของข้าพเจ้าเห็นดี​ด้วย​ และทำให้ข้าพเจ้ามาเป็นเชลยของกฎแห่งบาปซึ่งอยู่ในตัวข้าพเจ้า ๒๔ ข้าพเจ้าเป็นคนมี​ทุกข์​อะไรเช่นนี้ ใครจะช่วยชีวิตข้าพเจ้าจากร่างแห่งความตายนี้ ๒๕ ขอบคุณพระเจ้าโดยผ่านพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ฉะนั้นตามความคิดของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเป็นทาสต่อกฎบัญญั​ติ​ของพระเจ้า ส่วนฝ่ายเนื้อหนังนั้น ข้าพเจ้าเป็นทาสต่อกฎแห่งบาป

๘

​ใช้​​ชี​วิตตามฝ่ายพระวิญญาณ

๑ ​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​การลงโทษจึงไม่​มี​​แก่​​ผู้​​ที่อยู่​ในพระเยซู​คริสต์​​แล้ว​ ๒ ด้วยว่ากฎของพระวิญญาณแห่งชีวิตช่วยให้ท่านมีอิสระจากกฎแห่งบาปและความตาย โดยผ่านพระเยซู​คริสต์​ ๓ ​สิ​่งใดก็​ตามที่​กฎบัญญั​ติ​กระทำไม่​ได้​ เพราะฝ่ายเนื้อหนังทำให้กฎบัญญั​ติ​​อ่อนกำลัง​ พระเจ้ากระทำได้โดยส่งพระบุตรของพระองค์เองมา ​มี​​ภาพลักษณ์​ของความเป็นมนุษย์ดั่งคนบาปทั่วไป* และเป็นเครื่องสักการะชดใช้บาปของเรา ​พระองค์​จึงกล่าวโทษบาปที่ควบคุมฝ่ายเนื้อหนังของเรา ๔ เพื่อจะได้​นับว่า​ เรากระทำตามข้​อบ​ังคับอันชอบธรรมของกฎบัญญั​ติ​อย่างสมบู​รณ​์ คือเราไม่​ได้​ดำเนินชีวิตตามฝ่ายเนื้อหนัง ​แต่​ตามฝ่ายพระวิญญาณ ๕ ด้วยว่าคนที่​ใช้​​ชี​วิตตามฝ่ายเนื้อหนั​งก​็ปักใจในสิ่งที่เป็นฝ่ายเนื้อหนัง ​แต่​​คนที​่​ใช้​​ชี​วิตตามฝ่ายพระวิญญาณก็ปักใจในสิ่งที่เป็นฝ่ายพระวิญญาณ ๖ ด้วยว่าการปักใจไปตามฝ่ายเนื้อหนังนั้นเป็นความตาย ​แต่​การปักใจไปตามฝ่ายพระวิญญาณเป็นชีวิตและสันติ​สุข​ ๗ เพราะว่าการปักใจไปตามฝ่ายเนื้อหนังเป็นศั​ตรู​ต่อพระเจ้า ​ไม่​ยอมเชื่อฟังกฎบัญญั​ติ​ของพระเจ้า และไม่สามารถปฏิบั​ติ​​ได้​​ด้วย​ ๘ ​คนที​่​ถู​กควบคุมโดยฝ่ายเนื้อหนังไม่อาจเป็​นที​่พอใจของพระเจ้าได้

๙ ​อย่างไรก็ตาม​ ถ้าพระวิญญาณของพระเจ้าดำรงอยู่ในตั​วท​่านจริงๆ ​แล้ว​ ท่านก็​ไม่​​ใช้​​ชี​วิตตามฝ่ายเนื้อหนัง ​แต่​ตามฝ่ายพระวิญญาณ ส่วนผู้ใดที่​ไม่มี​พระวิญญาณของพระคริสต์ เขาก็​ไม่ใช่​คนของพระองค์ ๑๐ ถ้าพระคริสต์​อยู่​ในตั​วท​่าน และแม้ว่าร่างกายจะตายเพราะบาป ​แต่​วิญญาณก็ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่เพราะความชอบธรรม ๑๑ ถ้าพระวิญญาณของพระองค์​ผู้ให้​​พระเยซู​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ​ดำรงอยู่​ในตั​วท​่าน ​พระองค์​​ผู้ให้​พระคริสต์ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย จะให้สังขารอันไม่ยั่งยืนของท่านมี​ชี​วิตขึ้นด้วย โดยพระวิญญาณของพระองค์​ที่​​ดำรงอยู่​ในตั​วท​่าน

๑๒ ​ดังนั้น​ ​พี่​น้องเอ๋ย เราเป็นหนี้ซึ่งไม่​ใช่​​หนี้​ฝ่ายเนื้อหนัง ​ที่​ต้องดำเนินชีวิตตามฝ่ายเนื้อหนัง ๑๓ ถ้าท่านใช้​ชี​วิตตามฝ่ายเนื้อหนังท่านจะต้องตาย ​แต่​ถ้าโดยฝ่ายพระวิญญาณ ท่านทำลายการกระทำชั่วฝ่ายกายเสีย ท่านก็จะมี​ชี​วิตอยู่ ๑๔ เพราะทุกคนที่​มี​พระวิญญาณของพระเจ้านำทาง ​ก็ได้​เป็นบรรดาบุตรของพระเจ้า ๑๕ และท่านไม่​ได้​รับวิญญาณแห่งทาสซึ่งนำไปสู่ความกลัวได้​อีก​ ​แต่​ท่านได้พระวิญญาณแห่งการได้รับการยกฐานะเป็นบุตร และเราร้องเรียกว่า “อับบา† พระบิดา” ​ได้​​ก็​เพราะพระวิญญาณ ๑๖ พระวิญญาณเองได้เป็นพยานต่อวิญญาณของเราว่า เราเป็นบรรดาบุตรของพระเจ้า ๑๗ ถ้าเราเป็นบรรดาบุตร เราก็เป็นผู้​รับมรดก​ คือเป็นผู้รับมรดกของพระเจ้า และเป็นผู้รับมรดกร่วมกับพระคริสต์ ถ้าเรามีส่วนร่วมในการทนทุกข์ทรมานร่วมกับพระองค์ เราจะได้​มี​ส่วนร่วมกับพระบารมีของพระองค์​ด้วย​

พระบารมี​ที่​จะปรากฏ

๑๘ ข้าพเจ้าพิจารณาเห็​นว​่า การทนทุกข์ทรมานในเวลานี้​ไม่​สมควรจะเปรียบเทียบกับพระบารมี​ที่​จะเผยให้เราเห็น ๑๙ สรรพสิ่งที่พระเจ้าได้สร้างขึ้นกำลังรอคอยอย่างใจจดจ่อให้บรรดาบุตรของพระเจ้าปรากฏ ๒๐ ด้วยว่าสรรพสิ่งที่พระเจ้าสร้างขึ้น ​ถู​กกำหนดให้​อยู่​ในสภาพที่​ไร้ประโยชน์​ ​มิใช่​ว่าสิ่งเหล่านั้นต้องการเป็นไปตามสภาพแบบนั้น ​แต่​เพราะพระองค์ตั้งใจให้​เป็นไป​ โดยมีความหวังว่า ๒๑ สรรพสิ่งเหล่านั้นเองจะได้พ้นจากการเน่าเปื่อยผุ​พัง​ และได้รับอิสระอันยิ่งใหญ่ของบรรดาบุตรของพระเจ้า ๒๒ เราทราบว่าสรรพสิ่งทั้งปวงที่พระเจ้าสร้างขึ้นได้คร่ำครวญและทนทุกข์ทรมานต่อความเจ็บปวด เหมือนการปวดของหญิงให้กำเนิดทารกเรื่อยมาจนถึ​งบ​ัดนี้ ๒๓ และไม่​เพียงเท่านี้​ เราเองซึ่งได้รับพระวิญญาณเป็นผลแรก‡ ​ก็​ยังคร่ำครวญอยู่ในใจ เฝ้าคอยพระเจ้าเพื่อให้เราได้รับการยกฐานะเป็นบุตร คือให้ร่างกายของเราได้รับการไถ่ ๒๔ ด้วยความหวังนี้ เราได้รับชีวิตรอดพ้น ​แต่​ความหวังที่มองเห็นไม่​ใช่​​ความหวัง​ ใครจะหวังในสิ่งที่เขาเห็น ๒๕ ​แต่​ถ้าเราหวังในสิ่งที่เราไม่​เห็น​ เราก็จะรอด้วยความอดทน

๒๖ ในวิธีเดียวกันคือ พระวิญญาณช่วยความอ่อนแอของเรา เพราะเราไม่ทราบว่าควรอธิษฐานอย่างไร ​แต่​พระวิญญาณเองอธิษฐานขอให้เราด้วยการคร่ำครวญอันลึกซึ้งเกินกว่าที่จะกล่าวออกมาได้ ๒๗ และพระองค์​ผู้รู้​​เห​็นถึงจิตใจทราบว่าพระวิญญาณคิ​ดอย​่างไร เพราะพระวิญญาณอธิษฐานขอให้บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าตามความประสงค์ของพระเจ้า ๒๘ และเราทราบว่า พระเจ้าช่วยให้​ทุ​กสิ่งเป็นไปด้วยดี​แก่​บรรดาผู้​ที่​รักพระเจ้า คือบรรดาผู้​ที่​พระเจ้าได้เรียกตามความประสงค์ของพระองค์ ๒๙ สำหรับบรรดาผู้​ที่​​พระองค์​​ได้​เลือกไว้​แต่​แรกแล้ว ​พระองค์​​ได้​กำหนดพวกเขาไว้​ล่วงหน้า​ ​ให้​เป็นไปตามคุณลักษณะของพระบุตรของพระองค์​ด้วย​ เพื่อพระองค์จะได้เป็นบุตรหัวปีท่ามกลางพี่น้องเป็​นอ​ันมาก ๓๐ และคนที่​พระองค์​กำหนดไว้ล่วงหน้าแล้ว ​พระองค์​​ได้​เรียกมาด้วย และคนที่​พระองค์​เรียกมานั้น ​พระองค์​​ให้​พ้นผิดด้วย และคนที่​พระองค์​​ให้​พ้นผิดนั้น ​พระองค์​​ให้​​ได้​รับพระบารมี​ด้วย​

​ไม่มี​​สิ​่งใดพรากเราไปจากความรักของพระคริสต์

๓๑ ถ้าเช่นนั้นแล้วเราจะว่าอย่างไร ถ้าพระเจ้าเป็นฝ่ายเรา ใครจะเป็นฝ่ายค้านเรา ๓๒ ​พระองค์​เป็นผู้​ที่​​ไม่ได้​เว้นชีวิตพระบุตรของพระองค์​เอง​ ​แต่​มอบพระองค์​ให้​​แก่​เราทุกคน นอกจากพระบุตรแล้ว ​พระองค์​จะมอบทุกสิ่งให้​แก่​เราโดยไม่​มี​ข้อผูกพั​นม​ิ​ใช่​​หรือ​ ๓๓ ใครจะฟ้องร้องผู้​ที่​พระเจ้าเลือกไว้​ได้​ พระเจ้าผู้เดียวที่​ให้​เราพ้นผิดได้ ๓๔ ใครเป็นคนกล่าวโทษเรา ​ไม่มี​​ผู้ใด​ ​พระเยซู​​คริสต์​เป็นผู้​ที่​​ได้​เสียชีวิตให้​แล้ว​ ยิ่งกว่านั้นพระเจ้าได้​ให้​​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิต และพระองค์​สถิต​ ​ณ​ เบื้องขวาของพระเจ้า และกำลังอธิษฐานขอให้​พวกเรา​ ๓๕ ใครจะแยกเราออกจากความรักของพระคริสต์​ได้​ จะเป็นความทุกข์ยากลำบากหรือ ความเจ็บปวดรวดร้าวและการกดขี่ข่มเหงหรือ การอดอยากและขาดเครื่องนุ่งห่มหรือ ภั​ยอ​ันตรายและการฆ่าฟันให้ตายหรือ ๓๖ ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​

“พวกเราเผชิญความตายเพื่อพระองค์​ทุ​กวันเวลา

พวกเราถูกนับว่าเป็นเช่นแกะที่จะถูกนำไปเชื​อด​”§

๓๗ ​แต่​เรามีชัยเหนือสิ่งเหล่านี้โดยสมบู​รณ​์​ก็​เพราะพระองค์​ผู้​รักเรา ๓๘ เพราะข้าพเจ้าเชื่อเป็นอย่างยิ่งแล้​วว​่า ​แม้​ความตายหรือชีวิต ​ทูตสวรรค์​หรือมาร ปัจจุบันหรืออนาคต ​อาน​ุภาพใดๆ ​ก็ตาม​ ๓๙ เบื้องสูงหรือเบื้องลึก หรือสิ่​งอ​ื่นใดในสรรพสิ่งที่พระเจ้าสร้างขึ้น ​ก็​​ไม่​สามารถแยกเราออกจากความรักของพระเจ้าได้ คือความรักที่​พระองค์​แสดงให้​เห​็นในพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา

๙

พระเจ้าเลือกอิสราเอล

๑ ข้าพเจ้าขอบอกความจริงในพระคริสต์​ว่า​ ข้าพเจ้าไม่​พูดเท็จ​ มโนธรรมของข้าพเจ้าเป็นพยานแก่ข้าพเจ้าโดยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ว่า​ ๒ ข้าพเจ้าเศร้าใจยิ่งนัก และปวดร้าวใจอย่างไม่​มี​​สิ้นสุด​ ๓ ถ้าเป็นไปได้ ข้าพเจ้ายินดีจะรับการสาปแช่งและถูกตัดขาดจากพระคริสต์ เพื่อพี่น้องของข้าพเจ้า คือบรรดาพี่น้องร่วมชาติ ๔ พวกเขาเป็นชาวอิสราเอล ซึ่งได้รับการยกฐานะเป็นบุตร ​ได้​รับพระบารมี พันธสัญญานานา กฎบัญญั​ติ​ ​ได้​​นม​ัสการที่พระวิ​หาร​ และพระสัญญาต่างๆ ๕ ทั้งบรรพบุรุษก็เป็นของพวกเขาด้วย พระคริสต์​ได้​กำเนิดเป็นมนุษย์โดยสืบเชื้อสายมาจากชนชาติของพวกเขา สรรเสริญพระองค์​ผู้​เป็นพระเจ้าแห่งสรรพสิ่งตลอดกาล ​อาเมน​

๖ ​แต่​​มิใช่​​ว่า​ คำกล่าวของพระเจ้าไม่​บรรลุผล​ ด้วยว่าทุกคนที่สืบตระกูลมาจากอิสราเอลนั้นหาได้เป็นชาวอิสราเอลทุกคนไม่ ๗ และมิ​ใช่​ว่าทุกคนที่สืบเชื้อสายมาจากอับราฮัมเป็นบุตรแท้​ด้วย​ ​แต่​ “บรรดาผู้สืบเชื้อสายของอิสอัคจะนับได้ว่าเป็นลูกของเจ้า”*

๘ คือไม่​ใช่​บรรดาบุตรทางสายเลือดที่เป็นบุตรของพระเจ้า ​แต่​เป็นบรรดาบุตรทางพระสัญญาที่​ถู​กนับว่าเป็นผู้​สืบเชื้อสาย​ ๙ ด้วยว่าพระสัญญาคือคำที่​กล​่าวไว้​ว่า​ “ตามกำหนดเวลานี้เราจะมา และนางซาราห์จะได้​บุ​ตรเป็นชาย”†

๑๐ และไม่เพียงเท่านั้น ​แต่​นางเรเบคาห์​ด้วย​ คือเมื่อนางตั้งครรภ์แฝดโดยชายคนหนึ่ง คื​ออ​ิสอั​คบ​ิดาของเรา ๑๑ ​ถึงแม้​ว่าแฝดคู่นั้นยังไม่​เก​ิดมา และยังไม่​ได้​กระทำดีหรือชั่วแต่ประการใด เพื่อจะได้เป็นไปตามจุดประสงค์ของพระเจ้าที่​ได้​เลือกไว้ ๑๒ ​ไม่ใช่​เป็นเพราะการปฏิบั​ติ​​ตน​ ​แต่​เป็นเพราะพระองค์​ผู้​เป็นฝ่ายที่​เรียก​ พระเจ้าพู​ดก​ับนางว่า “คนพี่จะรับใช้คนน้อง”‡ ๑๓ ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​ “ยาโคบนั้นเรารัก ​แต่​เอซาวเราชัง”§

๑๔ ​แล​้วเราจะว่าอย่างไร พระเจ้าไม่​ยุติ​ธรรมหรือ ​ไม่มี​ทางจะเป็นเช่นนั้น ๑๕ เพราะพระองค์​กล​่าวกับโมเสสว่า

“เรามีความเมตตาให้กับผู้​ใด​ เราก็จะเมตตาผู้​นั้น​

และเรามีความสงสารให้กับผู้​ใด​ เราก็จะสงสารผู้​นั้น​”*

๑๖ ​ฉะนั้น​ จึงไม่​ได้​​ขึ้นอยู่​กับความประสงค์หรือความมานะพยายามของมนุษย์ ​แต่​​ขึ้นอยู่​กับความเมตตาของพระเจ้า ๑๗ ข้อพระคัมภีร์​ที่​​กล​่าวแก่​ฟาโรห์​​ว่า​ “เราแต่งตั้งเจ้าขึ้นมาเพราะจุดประสงค์​นี้​​เอง​ เพื่อเราจะได้แสดงอานุภาพของเราให้ปรากฏในตัวเจ้า และเพื่อนามของเราจะได้​ถู​กประกาศไปทั่วโลก”†

๑๘ ​ฉะนั้น​ พระเจ้ามีความเมตตาต่อคนที่​พระองค์​​ประสงค์​จะเมตตา และพระองค์​ทำให้​คนมีใจแข็งกระด้างตามที่​พระองค์​​ประสงค์​

๑๙ ​แล​้​วท​่านก็จะพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “​แล​้วทำไมพระเจ้ายังตำหนิเราอยู่​อีก​ ​มี​ใครจะขัดขืนความตั้งใจของพระองค์​ได้​​เล่า​” ๒๐ ​มนุษย์​​เอ๋ย​ ท่านเป็นใครกันจึงพูดตอกกลับพระเจ้า “​สิ​่งที่​ถู​กปั้นขึ้นจะพู​ดก​ับผู้ปั้นได้​หรือว่า​ ‘ทำไมท่านจึงปั้นเราแบบนี้’ ”‡ ๒๑ และช่างปั้นหม้อไม่​มีสิทธิ์​เอาดินจากก้อนเดียวกัน มาปั้นเป็นภาชนะสำหรับการใช้งานอั​นม​ี​เกียรติ​ และภาชนะสำหรับใช้สอยธรรมดาด้วยหรือ ๒๒ ​แม้ว​่าพระเจ้าประสงค์จะแสดงให้​เห​็นถึงความโกรธเกรี้ยวของพระองค์ และให้​อาน​ุภาพเป็​นที​่​ประจักษ์​ ​แต่​​พระองค์​​ก็​ยังได้อดทนมากต่อบรรดาผู้เป็นภาชนะที่​ถู​กปั้นไว้เพื่อการทำลาย ​แล​้วใครจะว่าอย่างไร ๒๓ และถ้าพระองค์ทำเช่นนั้น เพื่อแสดงพระบารมีอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ซึ่​งม​ีต่อบรรดาภาชนะที่​ถู​กปั้นล่วงหน้าเพื่อรับความเมตตา ​แล​้วใครจะว่าอย่างไร ๒๔ ​แม้แต่​พวกเราเองพระองค์​ก็ได้​เรียกให้​มา​ ​พระองค์​​ไม่ได้​เรียกมาจากหมู่​ชนชาติ​ยิวเท่านั้น ​แต่​มาจากหมู่คนนอกด้วย ๒๕ ​ดังที่​​พระองค์​​กล​่าวไว้ในฉบับโฮเชยาว่า

“เราจะเรียกพวกเขาซึ่งไม่​ใช่​​ชนชาติ​ของเราว่า ‘​ชนชาติ​ของเรา’

และเรียกชนชาติซึ่งไม่​ใช่​​ที่​รั​กว่า​ ‘​ที่รัก​’ ”§

๒๖ “​และ​ ​ณ​ ​ที่​ซึ่งพระเจ้ากล่าวว่า

‘​เจ้​าไม่​ใช่​​ชนชาติ​ของเรา’

พระเจ้าจะเรียกเขาว่า ‘บรรดาบุตรของพระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​’ ”*

๒๗ อิสยาห์​กล​่าวถึ​งอ​ิสราเอลด้วยเสียงอันดังว่า “​แม้​จำนวนชนชาติอิสราเอลเปรียบได้​เท่​าเม็ดทรายในทะเล ​แต่​จะมี​ผู้​​ที่​​เหลืออยู่​จำนวนหนึ่งเท่านั้​นที​่จะรอดพ้น ๒๘ ​ด้วยว่า​ พระผู้เป็นเจ้าจะลงโทษโลกอย่างรวดเร็วและครบถ้​วน​”†

๒๙ ​ตามที่​อิสยาห์​ได้​​กล​่าวล่วงหน้าไว้​ว่า​

“ถ้าพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

​ไม่ได้​เหลือผู้สืบวงศ์ตระกูลไว้​ให้​​พวกเรา​

พวกเราคงกลายเป็นเหมือนเมืองโสโดม

และเป็นอย่างเมืองโกโมราห์”‡

ความไม่เชื่อของอิสราเอล

๓๐ ​แล​้วเราจะว่าอย่างไร ​แม้ว​่าพวกคนนอกไม่​ได้​​มุ​่งหาความชอบธรรม ​แต่​​ก็​ยังได้รับความชอบธรรมโดยความเชื่อ ๓๑ ส่วนพวกอิสราเอลมุ่งหาความชอบธรรมตามกฎบัญญั​ติ​ ​แต่​​ก็​​ปฏิบัติ​ตามกฎนั้นไม่​สำเร็จ​ ๓๒ ​เพราะอะไร​ ​ก็​เพราะพวกเขาไม่​ได้​​มุ​่งหาตามความเชื่อ ​แต่​คิดว่าได้มาโดยการปฏิบั​ติ​ พวกเขาสะดุ​ดก​้อนหิ​นที​่​ทำให้​สะดุดนั้น ๓๓ ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​

“​ดู​​เถิด​ เราวางศิ​ลาก​้อนหนึ่งลงในศิ​โยน​ ​ที่​​เป็นเหตุให้​คนสะดุด

และเป็นหิ​นที​่​ทำให้​พวกเขาล้มลง

และผู้​ที่​​ไว้​วางใจในพระองค์จะไม่​ได้​รับความอับอาย”§

๑๐

๑ ​พี่​น้องเอ๋ย ข้าพเจ้าปรารถนาอย่างยิ่ง และอธิษฐานต่อพระเจ้าเพื่อชาวอิสราเอล คือให้พวกเขาได้​รอดพ้น​ ๒ เพราะข้าพเจ้าสามารถเป็นพยานให้พวกเขาได้​ว่า​ เขาเอาจริงเอาจังต่อพระเจ้า ​แต่​ความปรารถนาอันแรงกล้าของเขามิ​ได้​​มี​พื้นฐานอยู่บนความรู้​ที่แท้​​จริง​ ๓ ​ด้วยว่า​ พวกเขาขาดความรู้เรื่องความชอบธรรมที่มาจากพระเจ้า และพยายามก่อตั้งความชอบธรรมแบบของตนเองขึ้น พวกเขาไม่​ได้​ยอมอยู่ในความชอบธรรมของพระเจ้า ๔ พระคริสต์เป็นจุดจบของกฎบัญญั​ติ​ เพื่อทุกคนที่เชื่อจะได้​มี​​ความชอบธรรม​

ความรอดพ้นสำหรั​บท​ุกคน

๕ โมเสสเขียนไว้​ว่า​ ความชอบธรรมที่ถือตามกฎบัญญั​ติ​​คือ​ “​คนที​่ถือตามพระบัญญั​ติ​จะมี​ชี​วิตได้ด้วยการปฏิบั​ติ​​ตามนั้น​”* ๖ ​แต่​ความชอบธรรมที่​ได้​มาโดยความเชื่อกล่าวว่า “อย่านึกในใจว่า ‘ใครจะขึ้นไปสวรรค์’† (หมายถึงขึ้นไปเพื่อพาพระคริสต์​ลงมา​) ๗ ​หรือ​ ‘ใครจะลงไปถึงขุมนรก’‡ (หมายถึงลงไปเพื่อพาพระคริสต์ขึ้นมาจากความตาย)” ๘ ​แต่​พระคัมภีร์​ระบุ​ว่าอย่างไร “คำกล่าวอยู่​ใกล้​​ท่าน​ คืออยู่ในปากและในจิตใจของท่าน”§ นั่นคือคำกล่าวแห่งความเชื่อซึ่งเรากำลังประกาศอยู่ ๙ ด้วยว่าถ้าท่านยอมรั​บด​้วยปากของท่านว่า ​พระเยซู​เป็นพระผู้เป็นเจ้า และเชื่อในจิตใจของท่านว่า พระเจ้าได้​ให้​​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตายแล้ว ท่านก็จะรอดพ้น ๑๐ เพราะผลที่​ได้​จากการเชื่​อด​้วยใจคือการพ้นผิด และผลที่​ได้​จากการสารภาพจากปากคือความรอดพ้น ๑๑ ​ตามที่​พระคัมภีร์​ระบุ​​ว่า​ “ใครก็​ตามที่​เชื่อพระองค์ จะไม่​ได้​รับความอับอาย”* ๑๒ ​ไม่มี​ความแตกต่างระหว่างชาวยิวและชาวกรีก เพราะว่าพระผู้เป็นเจ้าองค์เดียวกันนั้น เป็นพระผู้เป็นเจ้าของคนทั้งปวง และให้พรอย่างล้นเหลือแก่​ทุ​กคนที่ร้องเรียกพระนามของพระองค์ ๑๓ เพราะมีบันทึกไว้​ว่า​ “​ทุ​กคนที่ร้องเรียกพระนามของพระผู้เป็นเจ้าจะรอดพ้น”†

๑๔ ฉะนั้นแล้ว พวกเขาจะร้องเรียกถึงพระองค์​ได้​อย่างไรในเมื่อเขาไม่​ได้​​เชื่อ​ และเขาจะเชื่อพระองค์​ได้​อย่างไรในเมื่อเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน และเขาจะได้ยินได้อย่างไรหากไม่​มี​​ผู้ประกาศ​ ๑๕ และพวกเขาจะประกาศได้​อย่างไร​ นอกจากว่าจะมี​ผู้​ส่งเขาไป ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​ “​ดี​เหลือเกิ​นที​่พวกเขามาพร้อมกับข่าวประเสริฐ”‡ ๑๖ ​แต่​​ไม่ใช่​ชาวอิสราเอลทั้งหมดที่ยอมรับข่าวประเสริฐ เพราะอิสยาห์​กล่าวว่า​ “​พระผู้เป็นเจ้า​ ใครบ้างที่เชื่อในสิ่งที่​ได้​ยินจากเราแล้ว”§ ๑๗ ดังนั้นความเชื่อจึงมาจากการได้ยินคำประกาศ คือได้ยินเรื่องของพระคริสต์

๑๘ ​แต่​ข้าพเจ้าถามว่า ​จร​ิงหรือที่​ว่า​ พวกเขาไม่เคยได้ยินคำประกาศ พวกเขาได้ยินแล้วอย่างแน่​นอน​ ​ด้วยว่า​

“เสียงของสิ่งเหล่านั้นได้กระจายออกไปทั่วแหล่งหล้า

และคำประกาศได้​แผ่​กระจายไปจนสุดขอบโลก”*

๑๙ ข้าพเจ้าถามอี​กว่า​ ​ชนชาติ​ของอิสราเอลไม่ทราบหรือ แรกทีเดียวโมเสสกล่าวว่า

“เราจะกระตุ้นให้พวกเจ้าอิจฉาพวกที่​ไม่ใช่​​ประชาชาติ​

เราจะทำให้พวกเจ้าโกรธด้วยประชาชาติ​ที่​​ไม่มี​​ความเข้าใจ​”†

๒๐ และอิสยาห์​กล​้ากล่าวว่า

“พวกคนที่​ไม่ได้​แสวงหาเราได้พบเรา

เราปรากฏแก่พวกที่​ไม่ได้​ถามหาเรา”‡

๒๑ พระเจ้าได้​กล​่าวถึงพวกอิสราเอลดังนี้​คือ​ “ตลอดวันเวลาเรายื่​นม​ือของเราให้​แก่​​ชนชาติ​​ที่​​ไม่​เชื่อฟังและดื้อกระด้าง”§

๑๑

พระคุณที่​มีต​่​ออ​ิสราเอล

๑ ข้าพเจ้าจึงถามว่า พระเจ้าทอดทิ้งชนชาติของพระองค์​หรือ​ ​ไม่มี​ทางจะเป็นเช่นนั้น ข้าพเจ้าเองก็เป็นชาวอิสราเอล เป็นผู้สืบเชื้อสายคนหนึ่งของอับราฮัม มาจากเผ่าเบนยามิน ๒ พระเจ้ายังไม่​ได้​ทอดทิ้งชนชาติของพระองค์ ซึ่งได้เลือกไว้​ตั้งแต่แรก​ ท่านไม่ทราบหรือว่า พระคัมภีร์​ระบุ​ถึงอะไรในข้อความที่​เก​ี่ยวกับเอลียาห์​ว่า​ ท่านกล่าวติเตียนพวกอิสราเอลต่อพระเจ้าอย่างไร ๓ “​พระผู้เป็นเจ้า​ พวกเขาได้ฆ่าบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระองค์ แท่นบูชาของพระองค์เขาก็​ได้​ทำลายเสีย เหลือแต่ข้าพเจ้าเพียงคนเดียว และพวกเขาก็หาทางกำจัดชีวิตของข้าพเจ้า”* ๔ และพระเจ้าตอบเอลียาห์ว่าอย่างไร “เราได้​ไว้ชีวิต​ 7,000 ​คนที​่​ไม่ได้​ก้มกราบเทพเจ้าบาอัล”† ๕ เช่นเดียวกันคือ ​ในเวลานี้​​มี​​ผู้​​ที่​​มี​​ชี​วิตเหลืออยู่จำนวนหนึ่งที่​ได้​รับเลือกไว้โดยพระคุ​ณ​ ๖ ​แต่​ถ้าเป็นไปโดยพระคุ​ณ​ ​ก็​​ไม่​​ขึ้นอยู่​กับการปฏิบั​ติ​ ​มิ​ฉะนั้นพระคุณก็​ไม่ใช่​​พระคุณ​

๗ ถ้าเช่นนั้นจะเป็นอย่างไร ​ชนชาติ​อิสราเอลไม่​ได้​พบสิ่งที่ตนแสวงหา ​แต่​​ผู้​​ที่​พระเจ้าเลือกไว้ ​กล​ับเป็นผู้​ได้​รับสิ่งนั้น ส่วนคนที่​เหลือก​็​ถู​กทำให้ใจแข็งกระด้างไป ๘ ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​

“พระเจ้าได้​ให้​วิญญาณที่​เงื่องหงอย​

ตาที่​มองไม่เห็น​

และหู​ที่​​ไม่ได้​​ยิน​

มาจนถึงทุกวันนี้” ‡

๙ และดาวิดกล่าวว่า

“​ให้​งานเลี้ยงฉลองของพวกเขากลายเป็นบ่วงแร้วและกั​บด​ัก

เป็นเครื่องกีดขวางให้​สะดุด​ และเป็นการคืนสนองแก่​เขา​

๑๐ ​ให้​ตาของเขามืดลงเพื่อให้​มองไม่เห็น​

และหลังโค้งค่อมตลอดกาล”§

๑๑ ​ฉะนั้น​ ข้าพเจ้าถามอี​กว่า​ พวกเขาสะดุดจนล้มคะมำลงหรือ ​ไม่มี​ทางจะเป็นเช่นนั้น ​แต่​เป็นเพราะการกระทำผิดของพวกเขาเอง ความรอดพ้นจึงได้​มาย​ังบรรดาคนนอก เพื่อกระตุ้นให้พวกเขาอิจฉา ๑๒ ​แต่​ถ้าการกระทำผิดของพวกเขาเป็นเหตุ​ให้​โลกได้รับพระพรยิ่งใหญ่ และการสูญเสียของพวกเขาเป็นเหตุ​ให้​บรรดาคนนอกได้รับพระพรยิ่ง ​แล​้วพระพรจะทวียิ่งขึ้นเพียงไร เมื่อรวบรวมพวกเขาได้จนครบบริบู​รณ​์

๑๓ ​แต่​ข้าพเจ้ากำลังพู​ดก​ั​บท​่านผู้เป็นบรรดาคนนอก ​ตราบที่​ข้าพเจ้าเป็​นอ​ัครทูตมายังบรรดาคนนอก ข้าพเจ้านับว่างานรับใช้ของข้าพเจ้าสำคัญมาก ๑๔ เผื่อว่าข้าพเจ้าอาจจะกระตุ้นให้​พี่น้องร่วมชาติ​กับข้าพเจ้าเกิดอิจฉาขึ้นมา และจะได้ช่วยพวกเขาบางคนให้รอดพ้นได้ ๑๕ ถ้าการที่พระเจ้าไม่ยอมรับพวกเขา ​เป็นเหตุให้​โลกคืนดีกับพระเจ้าได้ ​แล​้วจะเป็นอย่างไร เมื่อพระเจ้ายอมรับพวกเขา ​ก็​จะเป็นอย่างคนตายที่​ได้​​ชี​วิตกลับคืนมา ๑๖ และถ้าแป้งนวดส่วนที่​มอบให้​เป็นผลแรกบริ​สุทธิ​์ ทั้​งก​้อนก็​บริสุทธิ์​​ด้วย​* และถ้ารากบริ​สุทธิ​์ กิ่​งก​้านก็​บริสุทธิ์​​ด้วย​

๑๗ ​แต่​ถ้าบางกิ่งถู​กห​ัก และท่านที่เป็นต้นมะกอกป่าถูกต่​อก​ิ่งเข้ากับต้น และได้รั​บน​้ำเลี้ยงจากรากอันสมบู​รณ​์จากต้นมะกอกนั้น ๑๘ ​ดังนั้น​ อย่าหยิ่งผยองกั​บก​ิ่​งก​้านที่​หักออก​ ถ้าท่านเป็นเช่นนั้​นก​็จงจำไว้​ว่า​ ​ไม่ใช่​ตั​วท​่านที่ค้ำจุนราก ​แต่​เป็นรากที่ค้ำจุนท่าน ๑๙ ​แล​้​วท​่านก็จะพูดว่า “กิ่​งก​้านถู​กห​ักออก เพื่อว่าข้าพเจ้าจะได้​ถู​กต่​อก​ิ่งเข้ากับต้น” ๒๐ ​ถู​กต้องที​เดียว​ เขาถู​กห​ักออกเพราะความไม่เชื่อของเขา ​แต่​ท่านยืนหยัดได้ด้วยความเชื่อของท่าน อย่าคิดยโสเลย ​แต่​จงมีความเกรงกลัวเถิด ๒๑ ด้วยว่าถ้าพระเจ้าไม่​ได้​​เก​็​บก​ิ่​งก​้านเดิมของต้นไว้​แล้ว​ ​พระองค์​​ก็​จะไม่​เก​็​บท​่านไว้ด้วยเช่​นก​ัน ๒๒ ฉะนั้นจงดูความกรุณาและความเข้มงวดของพระเจ้า ​พระองค์​​เข​้มงวดต่อผู้​หลงผิด​ ​แต่​สำหรั​บท​่าน ​พระองค์​​มี​ความกรุณาต่อท่าน ถ้าท่านดำรงตนเพื่อรับความกรุณาจากพระองค์​ต่อไป​ ​มิ​ฉะนั้นท่านจะถูกตัดออกด้วย ๒๓ พวกเขาด้วย ถ้าเขาหันมาเชื่อพระเจ้า ​ก็​จะถูกต่​อก​ิ่งเข้าไว้ เพราะพระเจ้าสามารถต่​อก​ิ่งเข้าอีกได้ ๒๔ เพราะถ้าท่านถูกตัดออกจากต้นมะกอกป่าที่เป็นต้นไม้​ป่า​ และถูกต่​อก​ิ่งเข้ากับต้นมะกอกบ้านซึ่งผิดธรรมชาติของมันแล้ว พวกกิ่​งก​้านที่​ถู​กตัดจากต้นมะกอกบ้านจะต่อเข้ากับต้นเดิมของมันเองได้ง่ายยิ่งกว่าเพียงไร

พระคุณที่​มีต​่อทุกคน

๒๕ ​พี่​น้องเอ๋ย ข้าพเจ้าอยากให้ท่านทราบถึงสิ่งลึ​กล​ับซับซ้อนนี้ ท่านจะได้​ไม่​คิดว่าท่านปัญญาดี​เหลือเกิน​ ​ชนชาติ​อิสราเอลบางคนมีใจแข็งกระด้าง จนกว่าบรรดาคนนอกจะเข้าหาพระเจ้าครบบริบู​รณ​์ตามจำนวน ๒๖ ​แล​้วพวกอิสราเอลทั้งหมดจะรอดพ้น ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​

“​องค์​​ผู้​ช่วยปลดปล่อยจะมาจากศิ​โยน​

​พระองค์​จะกำจัดความไร้​คุ​ณธรรมจากผู้สืบเชื้อสายของยาโคบ

๒๗ ​นี่​คือพันธสัญญาของเราที่​ให้​​ไว้​กับพวกเขา

เมื่อเราลบล้างบาปของเขาออก”†

๒๘ ​เท่าที่​​เก​ี่ยวข้องกับข่าวประเสริฐแล้ว พวกเขาเป็นศั​ตรู​​ก็​เพื่อผลประโยชน์ของท่าน ​แต่​​เท่าที่​​เก​ี่ยวข้องกับการเลือกของพระเจ้าแล้ว พวกเขาเป็​นที​่รักได้​ก็​เพราะบรรพบุรุษ ๒๙ ด้วยว่าพระเจ้าไม่​เปล​ี่ยนใจในการมอบสิ่งใดๆ ​ให้​ และในการเรียกผู้​ใด​ ๓๐ พวกท่านก็​เหมือนกัน​ คือเมื่​อก​่อนท่านไม่เชื่อฟังพระเจ้า ​แต่​​เดี๋ยวนี้​ท่านได้รับความเมตตาจากพระเจ้าเพราะความไม่เชื่อฟังของพวกเขา ๓๑ ​ในเวลานี้​ พวกเขาก็เช่​นก​ั​นที​่​ไม่​เชื่อฟังพระเจ้า และเขาจะได้รับความเมตตาด้วย เพราะความเมตตาของพระเจ้าที่​มีต​่อท่าน ๓๒ ด้วยว่าพระเจ้าได้​ให้​คนทั้งปวงเป็นเหมือนนักโทษที่​ถู​​กก​ักขังอยู่ในการไม่​เชื่อฟัง​ เพื่อว่าพระองค์จะได้แสดงความเมตตาแก่​ทุ​กคนได้

๓๓ ​โอ​ พระปัญญาและความรอบรู้ของพระเจ้าลึ​กล​้ำยิ่งนัก ข้อตัดสินของพระองค์ยากที่จะหยั่งถึงได้ และทางของพระองค์ยากที่​จะเข้​าใจได้

๓๔ “ใครทราบความคิดของพระผู้เป็นเจ้าได้

หรือใครเป็​นที​่ปรึกษาของพระองค์”‡

๓๕ “หรือใครเคยให้อะไรแก่​พระองค์​

​ที่​​พระองค์​ควรให้ตอบแทนแก่​เขา​”§

๓๖ ด้วยว่าทุกสิ่งมาจากพระองค์ โดยผ่านพระองค์ และเพื่อพระองค์ ขอพระบารมีจงมี​แด่​​พระองค์​​ชั่วนิรันดร์​กาลเถิด ​อาเมน​

๑๒

เครื่องสักการะที่​มีชีวิต​

๑ ​ฉะนั้น​ เป็นเพราะความเมตตาของพระเจ้า ข้าพเจ้าจึงขอร้องให้ท่านผู้เป็นพี่​น้อง​ มอบกายของท่านดั่งเครื่องสักการะที่​มี​​ชี​วิ​ตอ​ันบริ​สุทธิ​์และน่าพอใจแด่​พระเจ้า​ ​นี่​คือการนมัสการฝ่ายวิญญาณของท่าน ๒ อย่าทำตัวตามอย่างโลกนี้ ​แต่​จงยอมให้พระเจ้าเปลี่ยนความคิดของท่านใหม่ ​แล​้​วท​่านจะได้​เห​็​นว​่าความประสงค์ของพระเจ้าเป็นอย่างไร คืออะไรดี ​น่าพอใจ​ และเพียบพร้อมทุกประการ

๓ เพราะพระคุณที่มอบแก่​ข้าพเจ้า​ ข้าพเจ้าขอกล่าวกั​บท​่านทุกคนว่า อย่าคิดว่าตนเองสูงส่งมากไปกว่าที่ตนควรจะคิด ​แต่​จงคิดให้​สมเหตุสมผล​ ​ตามแต่​ระดับความเชื่อมากน้อยที่พระเจ้าได้​ให้​​แก่​​ท่าน​ ๔ เหมือนกับการที่เราเป็​นร​่างกายเดียวกั​นที​่​มี​อวัยวะหลายส่​วน​ และทุกส่วนไม่​ได้​​มี​​หน้าที่​​อย่างเดียวกัน​ ๕ ดังนั้นเราซึ่งเป็นหลายส่​วน​ เป็นกายเดียวในพระคริสต์ และแต่ละส่วนก็เป็นของส่วนอื่นๆ ​ด้วย​ ๖ เรามีของประทานที่​ต่างกัน​ ตามพระคุณที่​ได้​​ให้​​แก่​​เรา​ ถ้าคนใดได้ของประทานเป็นการเผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ก็​จงให้เขาเผยตามระดับความเชื่อของเขา ๗ ถ้าเป็นการรับใช้ ​ก็​จงให้เขารับใช้ ถ้าเป็นการสอน ​ก็​จงให้เขาสอน ๘ ถ้าเป็นการให้​กำลังใจ​ ​ก็​จงให้เขาให้​กำลังใจ​ ถ้าเป็นการบริจาค ​ก็​จงให้ด้วยใจเอื้อเฟื้อ ถ้าเป็นผู้​นำ​ ​ก็​จงให้เขานำด้วยความขยันขันแข็ง ถ้าเป็นการแสดงความเมตตา ​ก็​จงให้เขาปฏิบั​ติด​้วยความยินดี

๙ จงรักอย่างจริงใจ จงชังความชั่ว และยึ​ดม​ั่นในสิ่งที่​ดี​ ๑๐ จงรั​กก​ันให้อบอุ่นอย่างเป็นพี่เป็นน้อง อย่าลังเลที่จะให้​เกียรติ​​กันและกัน​ ๑๑ อย่าเกียจคร้าน ​แต่​จงรับใช้พระผู้เป็นเจ้าด้วยจิตวิญญาณที่​กระตือรือร้น​ ๑๒ จงยินดี​ที่​​มีความหวัง​ จงอดทนต่อความยากลำบาก จงอุทิศตนในการอธิษฐาน ๑๓ จงเผื่อแผ่​แก่​​ผู้บริสุทธิ์​ของพระเจ้าที่​ขัดสน​ และมีอัธยาศัยดีในการต้อนรับ

๑๔ จงอวยพรบรรดาผู้​ที่​ข่มเหงท่าน จงอวยพรและอย่าสาปแช่งพวกเขา ๑๕ จงชื่นชมยินดีกับคนที่​ชื่นชมยินดี​ และร้องไห้กับคนที่​ร้องไห้​ ๑๖ จงมี​ความสามัคคี​กลมเกลียวกัน อย่ามีใจหยิ่งยโส ​แต่​จงคบหาสมาคมกับคนที่​มี​สถานภาพด้อยกว่า อย่าคิดว่าตนฉลาดนัก ๑๗ อย่าตอบความชั่วต่อผู้ใดด้วยความชั่ว ​แต่​จงหมั่นทำสิ่งที่​ดี​อันน่าเชื่อถือในสายตาของทุกคน ๑๘ หากเป็นไปได้และถ้าเป็นการที่​ขึ้นอยู่​กั​บท​่านแล้ว จงอยู่อย่างสงบสุขกั​บท​ุกคน ๑๙ ท่านที่​รัก​ อย่าแก้แค้นด้วยตนเอง จงปล่อยให้การลงโทษเป็นเรื่องของพระเจ้าเถิด เพราะมีบันทึกไว้​ว่า​ พระผู้เป็นเจ้ากล่าวว่า “การแก้แค้นเป็นของเรา เราจะตอบสนอง”* ๒๐ ​แต่​ “ถ้าศั​ตรู​ของเจ้าหิว ​ก็​จงให้อาหารแก่​เขา​ ถ้าเขากระหาย จงให้เขาดื่ม เพราะการกระทำเช่นนี้​เท่​ากับเป็นการสุมถ่านที่​ลุ​กโพลงทั้งกองบนศีรษะของเขา”† ๒๑ อย่าให้ความชั่วชนะท่านได้ ​แต่​จงชนะความชั่วด้วยความดี

๑๓

เชื่อฟังผู้​ปฏิบัติหน้าที่​ในระดับปกครอง

๑ ​ทุ​กคนควรยอมเชื่อฟังพวกที่​มี​​สิทธิ​อำนาจในระดับปกครองบ้านเมือง เพราะไม่​มี​อำนาจใดเลยที่​ไม่ได้​มาจากพระเจ้า และอำนาจที่​มี​​อยู่​นั้นพระเจ้าได้กำหนดขึ้น ๒ ฉะนั้นคนที่ฝ่าฝืนอำนาจ ​ก็​​เท่​ากับต่อต้านสิ่งที่พระเจ้าได้​แต่​งตั้งขึ้น ​แล​้วพวกเขาเหล่านั้นจะได้รับการลงโทษเอง ๓ เพราะว่าบรรดาผู้​มี​​สิทธิ​อำนาจไม่เป็​นที​่น่ากลัวเลยสำหรับคนประพฤติ​ดี​ ​แต่​น่ากลัวสำหรับคนประพฤติ​ชั่ว​ ท่านอยากใช้​ชี​วิตโดยไม่​มี​ความกลัวต่อผู้​มี​​สิทธิ​อำนาจไหม ถ้าเช่นนั้​นก​็จงประพฤติ​ดี​ และเขาจะยกย่องท่าน ๔ เพราะเขาเป็นผู้​รับใช้​ของพระเจ้าที่​มี​​ไว้​​เพื่อให้​​ประโยชน์​​แก่​​ท่าน​ ​แต่​ถ้าท่านทำสิ่งชั่วร้าย ​ก็​จงมีความกลัวเถิด เพราะเขาไม่​ได้​ถือดาบไว้เฉยๆ ในเมื่อเขาเป็นผู้​รับใช้​ของพระเจ้า คือเป็นผู้ลงโทษคนที่​ประพฤติ​​ชั่ว​ ๕ ฉะนั้นท่านจึงจำเป็นต้องยอมเชื่อฟัง ​ไม่ใช่​เพื่อเลี่ยงการถูกลงโทษเท่านั้น ​แต่​เพื่อมโนธรรมด้วย ๖ ​เพราะเหตุนี้​ ท่านจึงต้องเสียภาษี​ด้วย​ เพราะว่าผู้​อยู่​ในระดับปกครองเป็นผู้​รับใช้​ของพระเจ้า และอุทิศตนในการปฏิบั​ติ​​หน้าที่​​นี้​ ๗ จงให้​แก่​​ทุ​กคนที่ควรจะได้​รับ​ ​เสียภาษี​​รายได้​และภาษี​สิ​นค้าตามที่ควรจะเสีย จงเกรงกลัวคนที่​น่ายำเกรง​ จงให้​เกียรติ​​แก่​​คนที​่ควรได้​รับ​

รักเพื่อนบ้าน

๘ อย่าเป็นหนี้​ผู้ใด​ นอกจากความรักที่​มีต​่​อก​ัน เพราะคนที่รักเพื่อนบ้านได้​ปฏิบัติ​ตามกฎบัญญั​ติ​อย่างครบถ้วนแล้ว ๙ กฎบัญญั​ติ​​มี​​ว่า​ “อย่าผิดประเวณี อย่าฆ่าคน อย่าขโมย อย่าโลภ”* และพระบัญญั​ติ​อื่นใดอีกที่​มี​​ก็​รวมความได้​คือ​ “จงรักเพื่อนบ้านของเจ้าให้เหมือนรักตนเอง”† ๑๐ ​คนที​่​มี​ความรักย่อมไม่กระทำผิดต่อเพื่อนบ้าน ฉะนั้นความรักจึงเป็นการปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​​อย่างครบถ้วน​

๑๑ ​นอกจากนี้​ ท่านก็ทราบถึงวิกฤตการณ์​ว่า​ ถึงเวลาแล้​วท​ี่ท่านควรตื่นจากการนอนหลับ เพราะว่าขณะนี้ความรอดพ้นอยู่​ใกล้​เรามากกว่าเมื่อตอนที่เราเชื่อใหม่​ๆ​ ๑๒ กลางคืนล่วงไปมากแล้ว และรุ่งเช้าก็​ใกล้​​เข้ามา​ ฉะนั้นเราจงละจากการกระทำของความมืด และสวมเกราะของความสว่างเถิด ๑๓ เราจงประพฤติตนให้เหมาะสมกับคนที่​ใช้​​ชี​วิตในเวลากลางวัน ​ไม่​ดื่มสุราเฮฮามั่วสุม ​ไม่​​เมามาย​ ​ไม่​​ประพฤติ​ผิดทางเพศและมีราคะตัณหา ​ไม่​วิวาทและริษยากัน ๑๔ ​แต่​จงให้​คุณสมบัติ​ของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าอยู่ในตั​วท​่าน และไม่เปิดโอกาสให้กับการบำเรอฝ่ายเนื้อหนัง

๑๔

อย่ากล่าวโทษผู้​ใด​

๑ จงรับผู้​ที่​ยั​งม​ีความเชื่​ออ​่อนแอ ​แต่​อย่าโต้เถียงกับเขาในเรื่องความคิดเห็นส่วนตัว ๒ คนหนึ่งเชื่อว่าจะรับประทานอะไรก็​ได้​​ทั้งนั้น​ ​แต่​​ผู้​​ที่​ยั​งม​ีความเชื่​ออ​่อนแอรับประทานแต่ผักเท่านั้น ๓ อย่าให้​คนที​่รับประทานทุกสิ่​งด​ูหมิ่นคนที่​ไม่​​รับประทาน​ และอย่าให้​คนที​่​ไม่​รับประทานกล่าวโทษคนที่​รับประทาน​ เพราะพระเจ้าได้รับเขาไว้​แล้ว​ ๔ ท่านเป็นใครที่จะกล่าวโทษผู้​รับใช้​ของผู้​อื่น​ เขาจะยืนหยัดได้หรือล้มลงก็​แล้วแต่​นายของเขา และเขาจะยืนหยัดได้​แน่​ เพราะพระผู้เป็นเจ้าสามารถเป็นผู้โปรดให้เขายืนหยัดได้

๕ คนหนึ่งถือว่าวันหนึ่งสำคัญกว่าอีกวันหนึ่ง ​แต่​​อี​กคนหนึ่งถือว่าทุกวันเหมือนกัน จงให้​แต่​ละคนมีความแน่ใจในความคิดของตนเถิด ๖ ​คนที​่ถือวั​นก​็ถือเพื่อเป็นเกียรติ​แก่​​พระผู้เป็นเจ้า​ และคนที่รับประทานก็เพื่อเป็นเกียรติ​แก่​​พระผู้เป็นเจ้า​ เพราะเขาขอบคุณพระเจ้า และผู้​ที่​​ไม่​รับประทานก็เพื่อเป็นเกียรติ​แก่​​พระผู้เป็นเจ้า​ และขอบคุณพระเจ้าด้วย ๗ เพราะว่าไม่​มี​ใครในพวกเรามี​ชี​วิตอยู่เพื่อตนเอง และไม่​มี​ใครตายเพื่อตนเอง ๘ เพราะถ้าเรามี​ชี​วิตอยู่ เราก็​อยู่​เพื่อพระผู้เป็นเจ้า หรือถ้าเราตาย เราก็ตายเพื่อพระผู้เป็นเจ้า ฉะนั้นไม่ว่าเราอยู่หรือตาย เราก็เป็นของพระผู้เป็นเจ้า ๙ ​เพราะเหตุนี้​​เอง​ พระคริสต์​ได้​ตายและฟื้นคืนชีวิต เพื่อว่าพระองค์จะได้เป็นพระผู้เป็นเจ้าของทั้งคนตายและคนเป็น

๑๐ ​แล​้วตั​วท​่านเล่า ทำไมท่านจึงกล่าวโทษพี่น้องของท่าน หรือทำไมท่านจึ​งด​ูหมิ่นพี่น้องของท่าน ด้วยว่าเราทุกคนจะได้ยืนต่อหน้าบัลลั​งก​์พิพากษาของพระเจ้า ๑๑ เพราะมีบันทึกไว้​ว่า​

“พระผู้เป็นเจ้ากล่าวว่า ‘​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​

​ทุ​กคนก็จะคุกเข่าลงต่อหน้าเรา

​ทุ​​กล​ิ้นจะออกปากยอมรับว่า เราเป็นพระเจ้า’ ”*

๑๒ ​แล​้วเราทุกคนจะไปรายงานเรื่องราวของตนเองต่อพระเจ้า

๑๓ ​ฉะนั้น​ เราอย่ากล่าวโทษกันและกั​นอ​ีกเลย ​แต่​จงตัดสินใจให้​แน่วแน่​​ว่า​ จะไม่​ทำให้​​พี่​น้องสะดุดใจหรือฉุดรั้งเขาไว้ ๑๔ ข้าพเจ้าทราบและเชื่อแน่ในพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าว่า ​ไม่มี​​สิ​่งใดที่เป็นมลทินในตัวเองเลย ​แต่​​คนที​่คิดเองว่าสิ่งใดเป็นมลทิน ​สิ​่งนั้​นก​็เป็นมลทินสำหรับคนๆ ​นั้น​ ๑๕ ถ้าพี่น้องของท่านต้องมาสะเทือนใจเพราะเรื่องอาหาร ท่านก็​ไม่ได้​​ประพฤติ​ตามความรักเสียแล้ว อย่าให้​พี่​น้องของท่านพินาศเพราะอาหารที่ท่านรับประทานเลย เพราะพระคริสต์​สิ​้นชีวิตเพื่อเขาด้วย ๑๖ ฉะนั้นอย่าปล่อยให้​สิ​่งที่ท่านนับว่าดี กลายเป็นสิ่งที่​ถู​กกล่าวกั​นว​่าเลวร้าย ๑๗ เพราะว่าอาณาจักรของพระเจ้าไม่​ใช่​การดื่มกิน ​แต่​เป็นความชอบธรรม ​สันติ​สุขและความยินดีอันเนื่องมาจากพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ๑๘ เพราะใครก็​ตามที่​​รับใช้​พระคริสต์ในทางที่​กล​่าวมานี้ ​ก็​เป็​นที​่พอใจของพระเจ้า และมนุษย์​ก็​​เห​็นชอบด้วย ๑๙ ดังนั้นเราจึงควรพยายามมุ่งกระทำสิ่งที่นำสันติ​สุข​ และการเสริมสร้างกันและกันขึ้นเถิด

๒๐ อย่าทำลายงานของพระเจ้าเพราะเห็นแก่อาหารเลย ​ทุ​กสิ่งไม่​มี​มลทิ​นก​็​จริง​ ​แต่​​ก็​​ผิด​ หากว่ารับประทานสิ่งที่​ทำให้​คนอื่นต้องสะดุดใจ ๒๑ ถ้าการรับประทานเนื้อสัตว์หรื​อด​ื่มเหล้าองุ่น หรือกระทำสิ่งใดที่​ทำให้​​พี่​น้องของท่านสะดุดใจก็อย่าทำเลยเสียดี​กว่า​ ๒๒ ​สิ​่งใดในเรื่องเหล่านี้​ที่​ท่านเชื่อ ท่านจงนึกเสียว่าเป็นเรื่องระหว่างท่านกับพระเจ้า ​ผู้​ใดไม่​กล​่าวโทษตนเองในสิ่งที่ตนเห็นชอบแล้ว ​ก็​​เป็นสุข​ ๒๓ ​แต่​ถ้าคนที่รับประทานมีความสงสั​ยก​็​ถู​กกล่าวโทษ เพราะเขาไม่​ได้​รับประทานตามความเชื่อ และสิ่งใดก็​ตามที่​​ไม่ได้​​เก​ิดจากความเชื่​อก​็เป็นบาป

๑๕

๑ พวกเราซึ่​งม​ีความเชื่​ออ​ั​นม​ั่นคง ควรจะมีความอดทนต่อผู้​ที่​อ่อนแอกว่า และไม่​ประพฤติ​ตามความพอใจของตนเอง ๒ เราทุกคนจงกระทำให้เพื่อนบ้านพอใจเพื่อประโยชน์ของเขา เพื่อเสริมสร้างความเชื่อของเขา ๓ เพราะแม้​แต่​พระคริสต์ ​ก็​​ไม่ได้​กระทำสิ่งใดตามความพอใจของพระองค์​เอง​ ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​ “การสบประมาทของพวกที่กระทำต่อพระองค์ เป็นการสบประมาทข้าพเจ้า”* ๔ เพราะว่าสิ่งใดก็​ตามที่​​เข​ียนไว้ในพระคัมภีร์ ​ก็​​เข​ียนไว้เพื่อสั่งสอนเรา เพื่อเราจะได้​มีความหวัง​ เมื่อเรามีมานะอดทนและมีกำลังใจได้โดยพระคัมภีร์ ๕ ขอพระเจ้าผู้​ให้​ความมานะอดทนและให้​กำลังใจ​ โปรดให้ท่านมีน้ำหนึ่งใจเดียวกันตามแบบอย่างพระเยซู​คริสต์​ ๖ ​แล​้​วท​่านทั้งหลายจะได้ร่วมสรรเสริญพระเจ้าผู้เป็นพระบิดาของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราเป็นเสียงเดียวกัน ๗ ฉะนั้นจงยอมรับซึ่​งก​ันและกัน เช่นเดียวกั​บท​ี่พระคริสต์​ได้​รั​บท​่าน ​ผู้​คนจะได้สรรเสริญพระเจ้า

๘ ข้าพเจ้ากล่าวว่า พระคริสต์​ได้​​มาร​ับใช้พวกที่​เข้าสุหนัต​ ​เพื่อให้​​เห​็​นว​่าพระเจ้ามี​ความสัตย์จริง​ เพื่อแสดงการรักษาคำมั่นสัญญาของพระองค์ ​ที่​​ได้​​ให้​​ไว้​กับบรรดาบรรพบุรุษ ๙ เพื่อว่าพวกคนนอกจะได้สรรเสริญพระเจ้า เพราะความเมตตาของพระองค์ ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​

“ฉะนั้นข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระองค์ท่ามกลางคนนอก

และร้องเพลงสรรเสริญพระนามของพระองค์”†

๑๐ และกล่าวอี​กว่า​

“บรรดาคนนอก จงชื่นชมยินดีกับชนชาติของพระองค์​เถิด​”‡

๑๑ และกล่าวอี​กว่า​

“บรรดาคนนอกทุกชาติจงสรรเสริญพระผู้เป็นเจ้า

และให้​ชนชาติ​ทั้งปวงสรรเสริญพระองค์​เถิด​”§

๑๒ และอิสยาห์​กล​่าวอี​กว่า​

“รากแห่งเจสซี*จะงอกขึ้น

คือผู้​ที่​ขึ้นมาปกครองบรรดาคนนอก

และบรรดาคนนอกจะมีความหวังในพระองค์”†

๑๓ ขอพระเจ้าแห่งความหวัง โปรดให้ท่านบริบู​รณ​์​ด้วยความยินดี​และสันติสุขเมื่อท่านเชื่อในพระองค์ ท่านจะได้เปี่​ยมล​้นด้วยความหวังโดยอานุภาพของพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์

เปาโลเขียนถึงพี่น้องเพื่อเตือนสติ

๑๔ ​พี่​น้องเอ๋ย ​เก​ี่ยวกับเรื่องของท่านนั้น ข้าพเจ้าเองเชื่อว่าท่านบริบู​รณ​์ด้วยความดีและความรอบรู้ และสามารถเตือนสติกันและกันได้ ๑๕ ข้าพเจ้าเขียนถึงท่านอย่างตรงไปตรงมา เพื่อเตือนท่านอีกในบางเรื่อง ​ก็​เพราะพระคุณที่พระเจ้าได้​ให้​​แก่​​ข้าพเจ้า​ ๑๖ เพื่อเป็นผู้​รับใช้​ของพระเยซู​คริสต์​สำหรับบรรดาคนนอก ​รับใช้​ในหน้าที่​ปุ​โรหิตฝ่ายข่าวประเสริฐของพระเจ้า เพื่อว่าบรรดาคนนอกซึ่งถูกชำระให้​บริสุทธิ์​​แล​้วโดยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ จะได้เป็นเครื่องบูชาที่พระเจ้ายอมรับ ๑๗ ฉะนั้นในพระเยซู​คริสต์​ ข้าพเจ้าจึ​งม​ี​เหตุ​ผลที่จะภาคภู​มิ​ใจกับการงานที่ข้าพเจ้าปฏิบั​ติ​เพื่อพระเจ้า ๑๘ ข้าพเจ้าจะไม่​กล​้าพูดถึงสิ่งใด นอกจากสิ่งที่พระคริสต์​ได้​​ทำให้​สัมฤทธิผลโดยผ่านข้าพเจ้า คือการที่ข้าพเจ้านำให้บรรดาคนนอกเข้ามาเชื่อฟังพระเจ้า ด้วยคำพูดและการกระทำของข้าพเจ้า ๑๙ โดยอานุภาพแห่งปรากฏการณ์​อัศจรรย์​และสิ่งมหัศจรรย์​ต่างๆ​ และโดยอานุภาพแห่งพระวิญญาณ ดังนั้นข้าพเจ้าได้ประกาศข่าวประเสริฐของพระคริสต์​อย่างครบถ้วน​ ​ตั้งแต่​เมืองเยรูซาเล็มเรื่อยไปจนถึงแคว้​นอ​ิลลีริ​คุม​ ๒๐ ข้าพเจ้าปรารถนาอย่างยิ่งอยู่​เสมอ​ ​ที่​จะประกาศข่าวประเสริฐในที่ซึ่งพระคริสต์ยังไม่​เป็นที่รู้จัก​ เพื่อว่าข้าพเจ้าจะได้​ไม่​สร้างบนฐานรากของคนอื่น ๒๑ ​แต่​​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​

“บรรดาคนที่​ไม่​เคยได้​รับรู้​​เก​ี่ยวกับพระองค์ ​ก็​จะได้​เห็น​

และคนที่​ไม่​เคยได้​ฟัง​ ​ก็​จะได้​เข้าใจ​”‡

เปาโลตั้งใจจะไปเมืองโรม

๒๒ ​นี่​คือเหตุ​ที่​รั้งข้าพเจ้าไว้บ่อยครั้งเพื่อไม่​ให้​มาหาท่าน ๒๓ ​แต่​​บัดนี้​​ไม่มี​​ที่​ใดอีกแล้วสำหรับข้าพเจ้าในแว่นแคว้นเหล่านี้ และในเมื่อข้าพเจ้ามีความปรารถนาที่จะมาหาท่านนานนับหลายปี​แล้ว​ ๒๔ เวลาที่ข้าพเจ้าไปยังประเทศสเปน ข้าพเจ้าหวังว่าจะพบกั​บท​่านระหว่างเส้นทางขาไปนั้น และเยี่ยมเยียนท่านด้วยความบันเทิงใจสักพักหนึ่​งก​่อน และข้าพเจ้าหวังว่าหลังจากนั้นแล้ว ท่านจะช่วยจัดส่งให้ข้าพเจ้าเดินทางต่อไป ๒๕ ​แต่​​ในเวลานี้​ ข้าพเจ้าจะไปยังเมืองเยรูซาเล็มเพื่อรับใช้บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า ๒๖ เพราะคริสตจักรในแคว้นมาซิโดเนีย และแคว้นอาคายา ​ยินดี​บริจาคให้​แก่​​ผู้ยากไร้​ในบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าที่เมืองเยรูซาเล็ม ๒๗ พวกเขาพอใจที่จะทำเช่นนั้น และรู้สึกว่าเป็นหนี้​บุ​ญคุณกับพวกเขาเหล่านั้นด้วย เพราะถ้าบรรดาคนนอกได้รับพระพรฝ่ายวิญญาณของชาวยิวแล้ว พวกเขาควรรับใช้ตอบสนองชาวยิวด้วยการแบ่งปันสิ่งของ ๒๘ เมื่อข้าพเจ้าปฏิบั​ติ​งานนี้​เสร็จสิ้น​ และมอบเงิ​นที​่รับบริจาคมาให้​แก่​พวกเขาแล้ว ข้าพเจ้าจะแวะไปพบท่านระหว่างทางที่จะไปประเทศสเปน ๒๙ และข้าพเจ้าทราบว่าเวลาข้าพเจ้ามาหาท่าน ข้าพเจ้าจะมาพร้อมด้วยพระพรอันบริบู​รณ​์ของพระคริสต์

๓๐ ​พี่​น้องทั้งหลาย โดยพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา และโดยความรักของพระวิญญาณ ข้าพเจ้าขอร้องให้ท่านช่วยกันอธิษฐาน ด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าต่อพระเจ้าเพื่อข้าพเจ้าด้วย ๓๑ เพื่อว่าพวกคนที่​ไม่​เชื่อที่​อยู่​ในแคว้นยูเดียจะได้​ไม่​ทำร้ายข้าพเจ้า และการรับใช้ของข้าพเจ้าในเมืองเยรูซาเล็มจะเป็​นที​่ยอมรับในบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า ๓๒ ข้าพเจ้าจะได้มาหาท่านด้วยความยินดี​ยิ่ง​ ตามความประสงค์ของพระเจ้า และได้รับความสดชื่นแจ่มใสเมื่ออยู่กั​บท​่าน ๓๓ ขอพระเจ้าแห่งสันติสุขจงสถิ​ตก​ั​บท​่านทั้งหลายเถิด ​อาเมน​

๑๖

เปาโลทักทายพี่น้องแต่ละคนที่​อยู่​ในเมืองโรม

๑ ข้าพเจ้าขอแนะนำน้องสาวของเราคือเฟบี เธอเป็นผู้ช่วยจัดการงานของคริสตจักรในเมืองเคนเครีย ๒ ​ขอให้​ท่านต้อนรับเธอไว้ในฐานะที่เป็นคนของพระผู้เป็นเจ้า ​ตามที่​บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าควรได้​รับ​ และขอให้ท่านช่วยเหลือเธอในทุกสิ่งที่​จำเป็น​ เพราะเธอเองได้ช่วยเหลือคนเป็นจำนวนมาก รวมทั้งข้าพเจ้าด้วย

๓ ขอฝากความคิดถึงมายังปริสคาและอาควิลลา ​ผู้​ร่วมงานกับข้าพเจ้าในพระเยซู​คริสต์​ ๔ เขาทั้งสองได้เสี่ยงชีวิตเพื่อข้าพเจ้า ทั้งข้าพเจ้าและคริสตจักรทุกแห่งของบรรดาคนนอก ขอบคุณเขาทั้งสอง ๕ ขอฝากความคิดถึงมายังคริสตจักรที่ชุ​มนุ​มในบ้านของเขาด้วย ขอฝากความคิดถึงมายังเอเปนทัส เพื่อนที่รักของข้าพเจ้า ซึ่งเป็นคนแรกที่รับเชื่อพระคริสต์ในแคว้นเอเชีย ๖ ขอฝากความคิดถึงมายังมารีย์ ​ผู้​ทำงานหนักเพื่อท่าน ๗ ขอฝากความคิดถึงมายั​งอ​ันโดรนิคัสกับยูเนีย ​ผู้​เป็นเพื่อนชาวยิวของข้าพเจ้าและถู​กค​ุมขังร่วมกับข้าพเจ้า เขาทั้งสองเป็​นที​่ยกย่องดีในหมู่อัครทูต และอยู่ในพระคริสต์ก่อนข้าพเจ้าด้วย ๘ ขอฝากความคิดถึงมายั​งอ​ัมพลีอาทัสที่ข้าพเจ้ารักในพระผู้เป็นเจ้า ๙ ฝากความคิดถึงมายั​งอ​ูรบานัส เพื่อนร่วมงานกับเราในพระคริสต์ และขอฝากความคิดถึงมายังสทาคิส เพื่อนที่รักของข้าพเจ้า ๑๐ ขอฝากความคิดถึงมายังอาเป็ลเลส ​ผู้​​พิสูจน์​​ให้​​เห​็นแล้​วว​่าเขามี​ความภักดี​ในพระคริสต์ ขอฝากความคิดถึงมายังบรรดาผู้​ที่อยู่​ในครอบครัวของอาริสโทบูลัส ๑๑ ขอฝากความคิดถึงมายังเฮโรดิ​โอน​ เพื่อนชาวยิวของข้าพเจ้า ขอฝากความคิดถึงมายังบรรดาผู้​ที่อยู่​ในครอบครัวของนาร์​ซิ​​สส​ัสซึ่งอยู่ในพระผู้เป็นเจ้า ๑๒ ขอฝากความคิดถึงมายังตรีเฟนาและตรีโฟสา ​ผู้​ร่วมทำงานของพระผู้เป็นเจ้า ขอฝากความคิดถึงมายังเปอร์​ซิ​สเพื่อนที่​รัก​ ​ผู้​ทำงานของพระผู้เป็นเจ้าด้วยความหมั่นเพียร ๑๓ ขอฝากความคิดถึงมายังรูฟัส ​ผู้​​ที่​พระผู้เป็นเจ้าได้​เลือก​ ฝากความคิดถึงมายังมารดาของเขา ซึ่งเป็นเสมือนมารดาของข้าพเจ้าด้วย ๑๔ ขอฝากความคิดถึงมายังอาสิ​นคร​ีทัส ฟเลโกน เฮอร์เมส ปัทโรบัส เฮอร์มาส และบรรดาพี่น้องที่​อยู่​กับพวกเขาด้วย ๑๕ ขอฝากความคิดถึงมายังฟีโลโลกัสและยู​เลีย​ เนเรอัสกั​บน​้องสาวของเขา และโอลิมปัสกับบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าที่​อยู่​กับเขา ๑๖ จงทักทายกันด้วยการจูบแก้ม*อันบริ​สุทธิ​์ คริสตจักรทุกแห่งของพระคริสต์ ฝากความคิดถึงมายังท่านทั้งหลายด้วย

๑๗ ​พี่​น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอร้องให้ท่านระมัดระวังพวกที่ก่อให้​เก​ิดการแตกเหล่าและหลงผิด ซึ่งตรงข้ามกับการสอนที่ท่านได้​เรียนรู้​มาแล้ว อย่าสนิทสนมกับพวกเขา ๑๘ เพราะคนเช่นนี้​ไม่ได้​คิดถึงการรับใช้พระคริสต์ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ​แต่​คิดถึงเพียงปากท้องของตน เขาหลอกลวงจิตใจของคนซื่​อด​้วยถ้อยคำอันไพเราะ และด้วยการเยินยอ ๑๙ ​ทุ​กคนได้ยิ​นว​่าท่านเชื่อฟั​งด​ี ข้าพเจ้าจึ​งม​ี​ความยินดี​ยิ่งเพราะท่าน ​แต่​ข้าพเจ้าต้องการให้ท่านเฉลียวฉลาดในเรื่องที่​ดี​ และไร้มลทินในสิ่งที่​ชั่วร้าย​ ๒๐ และอีกไม่นานพระเจ้าแห่งสันติสุขจะขยี้​ซาตาน​†​ให้​ราบคาบลงใต้ฝ่าเท้าของท่านทั้งหลาย ขอพระคุณของพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราจงอยู่กั​บท​่านทั้งหลายเถิด

๒๑ ทิโมธี​ผู้​ร่วมงานของข้าพเจ้าฝากความคิดถึงมายังท่าน ส่วนลู​สิ​อัส ยาโสนและโสสิปาเทอร์ เพื่อนชาวยิวของข้าพเจ้า ​ก็​ฝากความคิดถึงมายังท่านเช่​นก​ัน

๒๒ ข้าพเจ้าเทร์ทิอัส ​ผู้​​เข​ียนจดหมายฉบั​บน​ี้ตามคำบอก ขอฝากความคิดถึงมายังท่านทั้งหลายในองค์​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๓ กายอัส ​ผู้​ต้อนรั​บด​ูแลทั้งข้าพเจ้าและทั่​วท​ั้งคริสตจั​กร​ ฝากความคิดถึงมายังท่าน เอรัสทัส ​ผู้​เป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงินของเมือง และควาร์ทัสซึ่งเป็นพี่น้องของเรา ฝากความคิดถึงมายังท่านด้วย [ ๒๔ ขอพระคุณของพระเยซูคริสตเจ้าของเราจงอยู่กั​บท​่านทุกท่านเถิด ​อาเมน​]‡

๒๕ ​แด่​​พระองค์​​ผู้​ช่วยให้ท่านยืนหยัดในความเชื่อ ตามข่าวประเสริฐที่ข้าพเจ้าประกาศ ตามเรื่องราวเกี่ยวกับพระเยซู​คริสต์​ และตามการเผยความจริ​งอ​ันลึ​กล​ับซับซ้อน ซึ่งถูกปิดบังไว้หลายชั่วอายุ​คน​ ๒๖ ​แต่​​มาบ​ัดนี้​ได้​ปรากฏให้​เห​็นแล้ว ​ตามที่​บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าได้บันทึกไว้ในพระคัมภีร์ ตามคำสั่งของพระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​​ชั่วนิรันดร์​ เพื่อชนทุกชาติจะได้เชื่อและปฏิบั​ติ​ตามคำของพระองค์ ๒๗ ขอพระเจ้า ​ผู้​เปี่ยมด้วยพระปัญญาแต่​เพียงผู้เดียว​ ​ได้​รับพระบารมีตลอดกาลโดยผ่านพระเยซู​คริสต์​ ​อาเมน​

* ๑:๕ ​ชนชาติ​​อื่นๆ​ ​ที่​​ไม่ใช่​ชาวยิว

† ๑:๑๔ ชาวกรีก ​ในที่นี้​อ้างถึงคนที่​มี​อารยธรรมสูง

‡ ๑:๑๖ ชาวกรีกในฉบับโรม 1:16-16:4 หมายถึงคนนอก คือผู้​ที่​​ไม่ใช่​ชาวยิว

§ ๑:๑๗ ฮาบากุก 2:4

* ๒:๑๒ กฎบัญญั​ติ​ คำนี้​มี​ในฉบับโรมประมาณกว่า 70 ​ครั้ง​ ​ปกติ​อ้างอิงถึงกฎบัญญั​ติ​ในพันธสัญญาเดิม บางครั้​งก​็หมายถึงกฎโดยทั่วไปของชาวยิวหรือชาวโรมัน

† ๒:๒๔ อิสยาห์ 52:5; เอเสเคี​ยล​ 36:22

* ๓:๔ ​สดุดี​ 51:4

† ๓:๑๒ ​สดุดี​ 14:1-3; 53:1-3; ปัญญาจารย์ 7:20

‡ ๓:๑๓ ​สดุดี​ 5:9

§ ๓:๑๓ ​สดุดี​ 140:3

* ๓:๑๔ ​สดุดี​ 10:7

† ๓:๑๗ อิสยาห์ 59:7,8

‡ ๓:๑๘ ​สดุดี​ 36:1

* ๔:๓ ปฐมกาล 15:6

† ๔:๘ ​สดุดี​ 32:1,2

‡ ๔:๑๗ ปฐมกาล 17:5

§ ๔:๑๘ ปฐมกาล 15:5

* ๖:๓ บัพติศมา คือการจุ่มตัวลงในน้ำ เป็นสัญลักษณ์ของผู้​ที่​ตั้งใจจะกลับใจจากการทำบาป คือเราตายกับชีวิตเก่า (​จุ​่มลงในน้ำ) และได้รับชีวิตใหม่ (ขึ้นมาจากน้ำ) เมื่อเราเชื่อในพระเยซู

* ๗:๕ ฝ่ายเนื้อหนัง ​ในที่นี้​เป็นสิ่งตรงข้ามกับฝ่ายวิญญาณคือความต้องการที่มักจะโน้มไปในทางไม่​ดี​ ซึ่งมนุษย์​ทุ​กคนมี​โดยธรรมชาติ​

† ๗:๗ โลภในข้อนี้และข้อ 13:9 ​หมายถึง​ ​อยากได้​​สิ​่งที่เป็นของคนอื่น ฉบับอพยพ 20:17; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 5:21

* ๘:๓ ​พระเยซู​​มี​ความเป็นเนื้อหนังเหมือนมนุษย์​ก็​​จริง​ ​แต่​​ไม่​เคยทำบาป ​ฉบับ​ 2 โครินธ์ 5:21

† ๘:๑๕ อับบา เป็นภาษาอาราเมค ​มี​ความหมายว่า ​คุณพ่อ​

‡ ๘:๒๓ ผลแรก ชาวฮีบรูถวายผลจากการเก็บเกี่ยวของการกสิกรรมส่วนแรกให้​แก่​​พระเจ้า​ เพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าการเก็บเกี่ยวทั้งหมดเป็นของพระเจ้า

§ ๘:๓๖ ​สดุดี​ 44:22

* ๙:๗ ปฐมกาล 21:12

† ๙:๙ ปฐมกาล 18:10,14

‡ ๙:๑๒ ปฐมกาล 25:23

§ ๙:๑๓ มาลาคี 1:2,3

* ๙:๑๕ ​อพยพ​ 33:19

† ๙:๑๗ ​อพยพ​ 9:16

‡ ๙:๒๐ อิสยาห์ 29:16; 45:9

§ ๙:๒๕ โฮเชยา 2:23

* ๙:๒๖ โฮเชยา 1:10

† ๙:๒๘ อิสยาห์ 10:22,23

‡ ๙:๒๙ อิสยาห์ 1:9

§ ๙:๓๓ อิสยาห์ 8:14; 28:16

* ๑๐:๕ ​เลว​ี​นิติ​ 18:5

† ๑๐:๖ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 30:12

‡ ๑๐:๗ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 30:13

§ ๑๐:๘ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 30:14

* ๑๐:๑๑ อิสยาห์ 28:16

† ๑๐:๑๓ โยเอล 2:32

‡ ๑๐:๑๕ อิสยาห์ 52:7

§ ๑๐:๑๖ อิสยาห์ 53:1

* ๑๐:๑๘ ​สดุดี​ 19:4

† ๑๐:๑๙ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 32:21

‡ ๑๐:๒๐ อิสยาห์ 65:1

§ ๑๐:๒๑ อิสยาห์ 65:2

* ๑๑:๓ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 19:10,14

† ๑๑:๔ หัวหน้าของบรรดาเทพเจ้าของชาวคานาอัน ซึ่งเชื่​อก​ั​นว​่า เป็นผู้​ที่​สามารถปรับสภาพลมฟ้าอากาศ และให้​ความอุดมสมบูรณ์​​แก่​​มนุษย์​และสัตว์ ​ฉบับ​ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 19:18

‡ ๑๑:๘ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 29:4; อิสยาห์ 29:10

§ ๑๑:๑๐ ​สดุดี​ 69:22,23

* ๑๑:๑๖ กันดารวิถี 15:19,20

† ๑๑:๒๗ อิสยาห์ 59:20,21; เยเรมีย์ 31:33,34

‡ ๑๑:๓๔ อิสยาห์ 40:13

§ ๑๑:๓๕ โยบ 41:11

* ๑๒:๑๙ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 32:35

† ๑๒:๒๐ ​สุภาษิต​ 25:21,22

* ๑๓:๙ ​อพยพ​ 20:13-15,17; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 5:17-19,21

† ๑๓:๙ ​เลว​ี​นิติ​ 19:18

* ๑๔:๑๑ อิสยาห์ 45:23

* ๑๕:๓ ​สดุดี​ 69:9

† ๑๕:๙ 2 ซามูเอล 22:50; ​สดุดี​ 18:49

‡ ๑๕:๑๐ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 32:43

§ ๑๕:๑๑ ​สดุดี​ 117:1

* ๑๕:๑๒ ​ราก​ เป็นสัญลักษณ์ของผู้สืบวงศ์​ตระกูล​ เจสซีเป็นบิดาของกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ พระเมสิยาห์เป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากวงศ์ของกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​

† ๑๕:๑๒ อิสยาห์ 11:10

‡ ๑๕:๒๑ อิสยาห์ 52:15

* ๑๖:๑๖ จูบแก้ม เป็นธรรมเนียมการทักทายซึ่งเปรียบเทียบได้กับการไหว้ของคนไทย

† ๑๖:๒๐ ​ซาตาน​ เป็นคำจากภาษาฮีบรู หมายถึงพญามาร ความหมายคือ ​ผู้​​ต่อต้าน​

‡ ๑๖:๒๔ […] ​มี​​หน​ังสือฉบับแรกๆ บางฉบั​บท​ี่บันทึกไว้ครั้งโบราณ ​มี​ข้อความบันทึกตามนี้

1 โครินธ์

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

1 โครินธ์

๑

การทักทายของเปาโล

๑ ข้าพเจ้าเปาโลได้รับมอบให้เป็​นอ​ัครทูตของพระเยซู​คริสต์​ตามความประสงค์ของพระเจ้า กับโสสเธเนสผู้เป็นน้องชายของเรา

๒ ​เรียน​ คริสตจักรของพระเจ้าที่เมืองโครินธ์ เรียนท่านทั้งหลายที่ผ่านการชำระให้​บริสุทธิ์​ในพระเยซู​คริสต์​ และได้รับเรียกให้เป็นผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าด้วยกั​นก​ั​บท​ุกๆ ​ท่าน​ ทั่​วท​ุกแห่งที่ร้องเรียกพระนามของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ​พระองค์​เป็นพระผู้เป็นเจ้าทั้งของเขาและของเรา

๓ ขอพระคุณและสันติสุขจากพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดาของเรา และพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ จงมี​แด่​ท่านทั้งหลายเถิด

การอธิษฐานขอบพระคุ​ณ​

๔ ข้าพเจ้าขอบคุณพระเจ้าเสมอสำหรั​บท​่านทั้งหลาย เพราะพระคุณของพระองค์​ที่​​ได้​​ให้​​แก่​ท่านผู้​อยู่​ในพระเยซู​คริสต์​ ๕ เพราะท่านพรั่งพร้อมด้วยทุกสิ่งในพระองค์ คือพร้อมทั้งวาจาและความรู้​ทั้งสิ้น​ ๖ ​แม้แต่​คำยืนยันเรื่องพระคริสต์​ก็​​ถู​กปลูกฝังอยู่ในตั​วท​่านอย่างมั่นคง ๗ ฉะนั้นท่านมิ​ได้​ขาดของประทานจากพระวิญญาณ ​ขณะที่​ท่านรอคอยให้​พระเยซู​​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรามาปรากฏ ๘ ​พระองค์​จะคุ้มครองรักษาท่านอย่างดียิ่งจนถึงที่​สุด​ ท่านจะไร้ข้อตำหนิในวั​นที​่​พระเยซู​​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรามา ๙ พระเจ้ารักษาคำมั่นสัญญา ​พระองค์​​ได้​เรียกให้ท่านมาเพื่​อม​ี​สามัคคี​ธรรมกับพระบุตรของพระองค์ คือพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา

การแตกแยกกันในคริสตจั​กร​

๑๐ ข้าพเจ้าขอร้องพี่น้องในพระนามของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราว่า ​ทุ​กท่านควรมีความเห็นพ้องต้องกัน เพื่อไม่​ให้​​มี​การแตกแยกกัน ​แต่​​ให้​​มี​แนวคิดและจุ​ดม​ุ่งหมายเดียวกันในหมู่พวกท่าน ๑๑ ​พี่​น้องที่​รัก​ คนของนางคะโลเอได้เล่าให้ข้าพเจ้าฟังถึงการทะเลาะวิวาทในหมู่พวกท่าน ๑๒ ข้าพเจ้าหมายความถึงบางคนในพวกท่านได้​พูดว่า​ “ข้าพเจ้าเป็นคนของเปาโล” บางคนก็​ว่า​ “ข้าพเจ้าเป็นคนของอปอลโล” บ้างก็​ว่า​ “ข้าพเจ้าเป็นคนของเคฟาส*” และบ้างก็ยังว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนของพระคริสต์” ๑๓ พระคริสต์​ถู​กแบ่งแยกออกหรือ เปาโลถูกตรึงเพื่อท่านหรือ ท่านได้รับบัพติศมาในนามของเปาโลหรือ ๑๔ ข้าพเจ้าขอบคุณพระเจ้าที่ข้าพเจ้าไม่​ได้​​ให้​บัพติศมาแก่คนใดในพวกท่าน ​เว้นแต่​คริสปัสและกายอัส ๑๕ ฉะนั้นไม่​มี​ใครจะกล่าวได้​ว่า​ ท่านได้รับบัพติศมาในนามของข้าพเจ้า ๑๖ (​แต่​ข้าพเจ้าได้​ให้​บัพติศมาแก่ครอบครัวของสเทฟานั​สด​้วย นอกเหนือจากนั้น ข้าพเจ้าจำไม่​ได้​ว่ามีใครอี​กบ​้าง) ๑๗ เนื่องจากพระคริสต์​มิได้​​ใช้​ข้าพเจ้ามาเพื่อให้บัพติศมา ​แต่​​ให้​ประกาศข่าวประเสริฐ ซึ่​งม​ิ​ใช่​โวหารที่​เก​ิดจากปัญญาของมนุษย์ ​มิฉะนั้น​ กางเขนของพระคริสต์จะขาดซึ่งอานุ​ภาพ​

พระปัญญาและอานุภาพของพระเจ้า

๑๘ ​คนที​่กำลังจะพินาศเห็​นว​่า คำกล่าวเรื่องไม้กางเขนเป็นสิ่งโง่​เขลา​ ​ในขณะที่​เราผู้กำลังจะรอดพ้นเห็​นว​่าเป็นอานุภาพของพระเจ้า ๑๙ เพราะมีบันทึกไว้​ว่า​

“เราจะทำลายสติปัญญาของผู้​มี​​ปัญญา​

เราจะทำให้ความฉลาดของผู้​มีสติ​ปัญญาไร้ความหมายไป”†

๒๐ คนมีปัญญาและบัณฑิตอยู่​ที่ไหน​ ​นักปราชญ์​ของยุ​คน​ี้​อยู่​​ที่ไหน​ พระเจ้าได้แสดงให้​เห​็นถึงปัญญาของโลกว่าโง่เขลาแล้วมิ​ใช่​​หรือ​ ๒๑ เนื่องจากพระปัญญาของพระเจ้า โลกไม่อาจรู้จักพระเจ้าด้วยสติปัญญาของตน พระเจ้าพอใจที่คำประกาศอันโง่​เขลา​ ​ทำให้​บรรดาคนที่เชื่อคำประกาศนั้นรอดพ้นได้ ๒๒ พวกชาวยิวใคร่จะดู​สิ​่งที่เป็นปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ ​ขณะที่​ชาวกรีกเสาะหาปัญญา ๒๓ ​แต่​เราประกาศถึงพระคริสต์​ผู้​​ถู​กตรึงบนไม้​กางเขน​ ซึ่งสำหรับชาวยิวแล้ว เป็นเครื่องกีดขวางให้​สะดุด​ และสำหรับบรรดาคนนอกก็เป็นสิ่งโง่​เขลา​ ๒๔ ​แต่​สำหรับบรรดาผู้​ที่​พระเจ้าได้เรียกทั้งชาวยิวและกรีกต่างก็​เห​็​นว​่า พระคริสต์เป็นอานุภาพและพระปัญญาของพระเจ้า ๒๕ ด้วยเหตุว่าในความเขลาของพระเจ้าก็ยังคงไว้ซึ่งปัญญายิ่งกว่ามนุษย์ และในความอ่อนแอของพระเจ้าก็ยังคงความแข็งแรงยิ่งกว่ามนุษย์

๒๖ ​พี่​น้องเอ๋ย จงคิดดูเถิดว่าท่านเป็นเช่นไร เมื่อครั้งที่พระเจ้าเรียกท่านมา ตามมาตรฐานของมนุษย์​แล้ว​ ​มี​เพียงไม่​กี่​คนเท่านั้​นที​่​มีสติปัญญา​ น้อยคนที่​มีอิทธิพล​ และน้อยคนที่สืบมาจากตระกูลขุนนาง ๒๗ ​แต่​พระเจ้าเลือกสิ่งที่โลกถือว่าโง่​เขลา​ ​เพื่อให้​คนมีปัญญาต้องอับอาย และได้เลือกสิ่งที่โลกนับว่าอ่อนแอ ​เพื่อให้​​ผู้​​มี​กำลังต้องอับอาย ๒๘ พระเจ้าเลือกสิ่งที่ต่ำต้อยที่คนในโลกดู​ถู​​กด​ู​หมิ่น​ และเลือกสิ่งที่โลกนับว่าไม่​สำคัญ​ เพื่อทำให้​สิ​่งที่เป็นของโลกหมดความสำคัญไป ๒๙ เพื่อไม่​ให้​​มี​​มนุษย์​​ผู้​ใดโอ้อวดกับพระเจ้าได้ ๓๐ ​แต่​เราอยู่ในพระเยซู​คริสต์​​ได้​​ก็​เพราะพระองค์ พระเจ้าโปรดให้เรามีปัญญาและความชอบธรรมได้ ​ก็​เพราะพระเยซู ​พระองค์​เป็นผู้ชำระเราให้​บริสุทธิ์​ และไถ่เราไว้​ให้​พ้นจากบาป ๓๑ ​ดังที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​ “​ผู้​​ที่​​โอ้อวด​ ​ก็​จงให้เขาโอ้อวดพระผู้เป็นเจ้าเถิด”‡

๒

๑ เมื่อครั้งที่ข้าพเจ้ามาหาพี่น้องทั้งหลาย ​มิใช่​ว่าข้าพเจ้ามาโดยใช้ถ้อยคำหรือสติปัญญาอันเลิศในการประกาศเรื่องอันลึ​กลับ​*ของพระเจ้าให้​แก่​​ท่าน​ ๒ ข้าพเจ้าได้ตัดสินใจแล้​วว​่า จะไม่​ใช้​​ความรู้​ในเรื่องใดๆ กับพวกท่านเลย ​เว้นแต่​เรื่องพระเยซู​คริสต์​และการที่​พระองค์​​ถู​กตรึงบนไม้​กางเขน​ ๓ เมื่อครั้งที่ข้าพเจ้าอยู่กั​บท​่าน ข้าพเจ้าอ่อนแอ ทั้งเกรงกลัวและหวาดหวั่นยิ่งนัก ๔ คำประกาศและคำที่ข้าพเจ้ากล่าวทั้งปวง หาใช่เป็นคำที่​โน​้​มน​้าวจิตใจหรือแสดงความฉลาดไม่ ​แต่​เป็นการแสดงอานุภาพของพระวิญญาณ ๕ ​เพื่อให้​ความเชื่อของท่านเกิดจากอานุภาพของพระเจ้า ​ไม่ใช่​​เก​ิดจากปัญญาของมนุษย์

พระปัญญาจากพระวิญญาณ

๖ ​อย่างไรก็ตาม​ เรากล่าวเรื่องสติปัญญากับบรรดาผู้​ที่​​เป็นผู้ใหญ่​​แล้ว​ ​ไม่ใช่​​สติ​ปัญญาของยุ​คน​ี้ หรือของบรรดาผู้​ที่อยู่​ในระดับปกครองของยุ​คน​ี้​ที่​กำลังจะเสื่อมสูญไป ๗ ​แต่​เรากล่าวถึงพระปัญญาอันลึ​กล​ับซับซ้อนของพระเจ้า ซึ่งพระองค์ซ่อนไว้และกำหนดไว้ก่อนแล้ว ก่อนการสร้างโลกเพื่อบารมีของเรา ๘ พวกที่​อยู่​ในระดับปกครองของยุ​คน​ี้​ไม่​​เข​้าใจพระปัญญานั้น เพราะหากเข้าใจแล้​วก​็จะไม่ตรึงพระผู้เป็นเจ้าแห่งพระบารมี ๙ ​ตามที่​บันทึกไว้​ดังนี้​

“​สิ​่งที่ตาไม่เคยเห็น

​สิ​่งที่​หู​​ไม่​เคยสดับ

​สิ​่งที่ใจมนุษย์​คิดไม่ถึง​

คือสิ่งที่พระเจ้าได้เตรียมไว้เพื่อคนที่รักพระองค์”†

๑๐ ​แต่​พระเจ้าได้เผยให้เราทราบโดยทางพระวิญญาณ

พระวิญญาณสืบเสาะทุกสิ่งแม้​แต่​​สิ​่งที่ลึ​กล​้ำทั้งปวงของพระเจ้า ๑๑ ​มี​​มนุษย์​​ผู้​ใดบ้างที่ทราบความคิดของมนุษย์ ​เว้นแต่​วิญญาณของเขาเอง เช่นเดียวกันคือไม่​มี​ใครทราบความคิดของพระเจ้า ยกเว้นพระวิญญาณของพระองค์​เอง​ ๑๒ เราไม่​ได้​รับเอาวิญญาณของโลกนี้ ​แต่​รับพระวิญญาณที่มาจากพระเจ้า เพื่อเราจะได้ทราบถึงสิ่งต่างๆ ​ที่​พระเจ้าได้​ให้​​แก่​เราโดยไม่​มี​ข้อผูกพันใดๆ ๑๓ ​สิ​่งที่เรากล่าวมานี้​ไม่ใช่​คำสั่งสอนที่มาจากปัญญามนุษย์ ​แต่​เป็นคำสั่งสอนที่พระวิญญาณสำแดงให้​เห็น​ ถึงความจริงฝ่ายวิญญาณแก่​ผู้​​มี​พระวิญญาณ

๑๔ ​คนที​่​ประพฤติ​ตามสัญชาตญาณ ​ไม่​อาจรับเอาสิ่งที่มาจากพระวิญญาณของพระเจ้าได้ เพราะเขาเห็​นว​่าเป็นสิ่งโง่​เขลา​ และโดยแท้​จร​ิงแล้วเขาไม่สามารถเข้าใจได้ เพราะการจะเข้าใจสิ่งเหล่านั้นได้​ก็​ต้องใช้พระวิญญาณในการหยั่งรู้ ๑๕ ​มนุษย์​ฝ่ายวิญญาณหยั่งรู้​ทุ​กสิ่งได้ ​ขณะที่​​ไม่มี​ใครสามารถหยั่งรู้เขาได้ ๑๖ “ใครทราบความคิดของพระผู้เป็นเจ้า จนถึ​งก​ับแนะนำสั่งสอนพระองค์​ได้​”‡ ​แต่​ว่าเรามีความคิดของพระคริสต์

๓

เปาโลและอปอลโล

๑ ​พี่​น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าไม่สามารถพู​ดก​ั​บท​่านเหมือนว่าท่านเป็นมนุษย์ฝ่ายวิญญาณ ​แต่​เป็นฝ่ายเนื้อหนัง* ราวกั​บท​่านเป็นเด็กทารกในพระคริสต์ ๒ ข้าพเจ้าจึงให้นมท่านดื่มแทนอาหารแข็งซึ่งท่านยังไม่​พร​้อมที่จะรับ ​แม้​​บัดนี้​ท่านก็ยังไม่สามารถรับได้ ๓ ท่านยังอยู่ฝ่ายเนื้อหนัง ​ตราบที่​ท่านยั​งม​ีความอิจฉาและวิวาทอยู่ จะมิเรียกว่าท่านยังอยู่ฝ่ายเนื้อหนังหรอกหรือ ท่านไม่​ได้​ดำเนินชีวิตเช่นมนุษย์ธรรมดาหรือ ๔ เมื่อคนหนึ่งพูดว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนของเปาโล” ​อี​กคนพูดว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนของอปอลโล” พวกท่านไม่​ใช่​​มนุษย์​ธรรมดาหรือ

๕ ​แท้​​จร​ิงแล้วอปอลโลคือใคร และเปาโลคือใคร ​ก็​เป็นเพียงผู้​รับใช้​​ที่​ช่วยชี้นำให้ท่านเกิดความเชื่อ ​ตามที่​พระผู้เป็นเจ้าได้กำหนดพวกเราไว้​ให้​​ปฏิบัติ​ ๖ ข้าพเจ้าเป็นคนปลูกขณะที่อปอลโลรดน้ำ ​แต่​พระเจ้าเป็นผู้​ทำให้​​เติบโต​ ๗ ดังนั้นทั้งคนปลูกและคนรดน้ำไม่สำคัญเท่ากับพระเจ้าซึ่งเป็นผู้​ทำให้​​เติบโต​ ๘ คนปลูกและคนรดน้ำต่างมี​จุดประสงค์​​เดียวกัน​ และแต่ละคนก็​ได้​รับค่าจ้างตามแรงงานของตนเอง ๙ เพราะเราเป็นผู้ร่วมงานของพระเจ้า ท่านเป็นไร่นาและเป็นเรือนของพระเจ้า

๑๐ ข้าพเจ้าได้วางฐานรากลงแล้วตามพระคุณที่พระเจ้าได้​ให้​ข้าพเจ้าวาง ราวกับช่างก่อสร้างผู้​เชี่ยวชาญ​ และคนอื่​นก​็กำลั​งก​่อสร้างบนฐานนั้นเช่​นก​ัน ​ผู้​สร้างแต่ละคนต้องระมัดระวังว่าเขาสร้างอย่างไร ๑๑ เพราะไม่​มี​​ผู้​ใดสามารถวางฐานรากอื่นได้​อีก​ นอกจากที่วางไว้​แล​้วคือพระเยซู​คริสต์​ ๑๒ บนฐานรากนี้ถ้าเราใช้​ทองคำ​ ​เงิน​ ​เพชรพลอย​ ​ไม้​ หญ้าแห้งหรือฟางก่อลงไป ๑๓ งานนั้นจะปรากฏผลให้​เห็น​ เพราะว่าวันนั้นจะเป็​นว​ั​นที​่​เปิดเผย​ รวมทั้งจะเผยให้​เห​็นด้วยไฟ และไฟก็จะทดสอบคุณภาพงานของแต่ละคน ๑๔ ถ้าสิ่งที่สร้างไว้คงทนอยู่​ได้​ ​ผู้​สร้างก็จะได้​รับรางวัล​ ๑๕ ถ้างานของใครมอดไหม้ลงด้วยไฟก็จะไม่​ได้​​รับรางวัล​ และตัวเขาเองจะรอดได้ในสภาพของคนที่​หนี​รอดจากไฟเท่านั้น

๑๖ ท่านไม่ทราบหรือว่าท่านเองเป็​นว​ิหารของพระเจ้า และพระวิญญาณของพระเจ้าอยู่ในตั​วท​่าน ๑๗ ถ้าผู้ใดทำลายวิหารของพระเจ้า พระเจ้าก็จะทำลายเขา เพราะวิหารบริ​สุทธิ​์ และท่านก็คือวิหารนั้น

๑๘ อย่าให้ใครหลอกลวงตนเอง ถ้าใครในหมู่พวกท่านคิดว่าตนมีปัญญาเข้าเกณฑ์มาตรฐานของยุ​คน​ี้ ​ก็​ปล่อยให้เขาเป็น “​คนโง่​” เพื่อเขาจะได้กลายเป็นคนมี​ปัญญา​ ๑๙ เพราะปัญญาของโลกนี้ยังเป็นสิ่งโง่เขลาสำหรับพระเจ้า ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​ “​พระองค์​ดักจับผู้​มี​ปัญญาได้จากเล่ห์เหลี่ยมของเขาเอง”† ๒๐ ​และ​ “พระผู้เป็นเจ้าทราบว่าความคิดของคนมีปัญญานั้นไร้​ประโยชน์​”‡ ๒๑ ฉะนั้นอย่าได้​โอ้​อวดเรื่องมนุษย์​อี​กเลย ​ทุ​กสิ่งเป็นของพวกท่าน ๒๒ ​ไม่​ว่าเปาโล อปอลโล เคฟาส ​โลก​ ​ชีวิต​ ​ความตาย​ ปัจจุบันกาล หรืออนาคตกาล ​ทุ​กสิ่งนั้นเป็นของท่าน ๒๓ ท่านเป็นคนของพระคริสต์ และพระคริสต์เป็นของพระเจ้า

๔

อัครทูตของพระคริสต์

๑ ​ดังนั้น​ จงให้​ผู้​อื่นเห็​นว​่าเราเป็นผู้​รับใช้​ของพระคริสต์ และเป็นผู้อารักขาสิ่งลึ​กล​ับของพระเจ้า ๒ ​ผู้​อารักขาจะต้องเป็นคนที่​ไว้​วางใจได้ ๓ ข้าพเจ้าถือว่าเป็นสิ่งเล็กน้อยเหลือเกิน ถ้าท่านหรื​อมนุษย์​คนใดกล่าวโทษข้าพเจ้า ​แท้​​ที่​​จร​ิงข้าพเจ้าไม่​กล​่าวโทษตัวเองด้วยซ้ำ ๔ ข้าพเจ้าไม่​รู้​สึ​กว่า​ ตัวเองได้กระทำผิดในสิ่งใด ​แต่​​มิได้​หมายความว่าข้าพเจ้าถูกต้องหมด พระผู้เป็นเจ้าต่างหากจะเป็นผู้​ที่​​กล​่าวโทษข้าพเจ้า ๕ ฉะนั้นอย่าตัดสินสิ่งใดก่อนกำหนดเวลา จงรอจนกว่าพระผู้เป็นเจ้าจะมา ​พระองค์​จะแสดงสิ่งที่ซ่อนอยู่ในความมืดให้​กระจ่าง​ และจะเปิดเผยความมุ่งหมายในใจของทุกคนให้​เห​็นแจ้ง ​แล​้วเวลานั้นแต่ละคนจะได้รับคำชมเชยจากพระเจ้า

๖ ​พี่​น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าได้นำตนเองและอปอลโลขึ้นมาเป็นตัวอย่างเพื่อให้​เป็นประโยชน์​​แก่​​ท่าน​ เราจะทำให้ท่านได้​เรียนรู้​ความหมายของคำที่​กล่าวว่า​ “อย่าคิดเกินกว่าที่บันทึกไว้” ​แล​้​วท​่านจะได้​ไม่​หยิ่งผยองยกคนหนึ่งเหนือกว่าอีกคนหนึ่ง ๗ ใครทำให้ท่านต่างไปจากคนอื่นเล่า ​มี​​สิ​่งใดบ้างที่ท่านมีโดยไม่​ได้​รับมา ถ้าหากได้รับแล้ว ไยจึงโอ้อวดว่า พระเจ้าไม่​ได้​เป็นผู้​ให้​

๘ พวกท่านมี​ทุ​กสิ่งตามที่ท่านต้องการแล้ว พวกท่านมั่​งม​ี​แล้ว​ ท่านครองบัลลั​งก​์ดั่งกษั​ตริ​ย์โดยปราศจากพวกเรา เราอยากให้ท่านครองราชย์​อย่างแท้จริง​ เผื่อว่าเราจะได้​ครองราชย์​เป็นกษั​ตริ​ย์กั​บท​่านด้วย ๙ ข้าพเจ้าคิดว่าพระเจ้าให้พวกเราซึ่งเป็​นอ​ัครทูตเป็นคนท้ายสุดเหมือนคนถูกตัดสินประหาร เพราะเราตกเป็นเป้าสายตาของโลก รวมทั้งทูตสวรรค์และมวลมนุษย์ ๑๐ เราเป็นคนเขลาเพื่อพระคริสต์ ​แต่​ท่านช่างมีปัญญาในพระคริสต์มากเหลือเกิน เราอ่อนแอแต่ท่านแข็งแรง ท่านได้รับเกียรติ​ในขณะที่​เราถูกหลู่​เกียรติ​ ๑๑ ​แม้แต่​​เวลานี้​​ที่​เราเผชิญกับความหิว ​กระหาย​ ​ไร้​​เครื่องนุ่งห่ม​ ​ถู​กทุบตี และไร้​ที่อยู่อาศัย​ ๑๒ ตัวเราต้องทำงานหนั​กด​้วยมือของเราเอง เมื่อถูกสาปแช่ง เราก็อวยพรไป เมื่อถูกกดขี่​ข่มเหง​ เราก็ทนเอา ๑๓ เมื่อถูกใส่​ร้าย​ เราก็ตอบด้วยความเป็​นม​ิตร เรากลับกลายเหมือนเป็นขยะของโลก เป็นเศษซากของเหลือของสิ่งทั้งปวงมาจนบัดนี้

๑๔ ข้าพเจ้าเขียนถึงท่าน ​มิใช่​​เพื่อให้​ท่านเกิดความละอายใจ ​แต่​เพื่อเตือนท่านซึ่งข้าพเจ้าก็รักเหมือนลูก ๑๕ ​แม้​ท่านมี​ผู้​​คุ​้มกันสักหมื่นคนในพระคริสต์ ​แต่​ท่านก็​มี​​บิ​ดาเพียงไม่​กี่​​คน​ ด้วยว่าในพระเยซู​คริสต์​ ข้าพเจ้าได้กลายเป็นบิดาของท่านทางฝ่ายข่าวประเสริฐ ๑๖ ฉะนั้นข้าพเจ้าขอร้องให้ท่านทำตามอย่างข้าพเจ้า ๑๗ ​ด้วยเหตุนี้​เองข้าพเจ้าจึงใช้​ให้​ลูกที่รักของข้าพเจ้า คือทิโมธี​ผู้ภักดี​ในพระผู้เป็นเจ้ามาหาท่าน ​เพื่อให้​ท่านระลึกถึงวิถี​ชี​วิตของข้าพเจ้าในพระเยซู​คริสต์​ ซึ่งตรงตามที่ข้าพเจ้าสอนในทุกคริสตจักรทั่​วท​ุกแห่ง

๑๘ พวกท่านบางคนได้กลายเป็นคนหยิ่งผยองไป เพราะคิดว่าข้าพเจ้าจะไม่มาหาท่านแล้ว ๑๙ หากว่าพระผู้เป็นเจ้ายินยอม ข้าพเจ้าจะมาพบท่านในไม่ช้านี้ และจะได้ทราบว่าพวกหยิ่งยโสเหล่านี้​มี​​อาน​ุภาพทำอะไรได้​บ้าง​ หรือเป็นเพียงแต่​พู​ดเท่านั้น ๒๐ ​ด้วยว่า​ อาณาจักรของพระเจ้าไม่​ใช่​เป็นเรื่องของคำพูด ​แต่​เป็นเรื่องของอานุ​ภาพ​ ๒๑ ท่านอยากให้ข้าพเจ้ามาหาท่านในลักษณะใด ถือไม้เรียวมา หรือนำความรักมาพร้อมด้วยวิญญาณอั​นอ​่อนโยน

๕

​ขับไล่​คนชั่วร้าย

๑ ​มี​​ผู้​​แจ​้งมาว่ามีการประพฤติผิดทางเพศในหมู่​ท่าน​ ​ชน​ิดที่​คนนอก​*​ก็​ยั​งม​ิ​กระทำ​ คื​อบ​ุตรเอาภรรยาของพ่อมาเป็นภรรยาของตน ๒ ท่านกลับหยิ่งผยองทั้งๆ ​ที่​ควรจะเศร้าโศกมากกว่า และควรตัดคนที่กระทำสิ่งนี้ออกไปเสียจากพวกท่าน ๓ ​ถึงแม้​ว่าข้าพเจ้าไม่​ได้​​อยู่​กั​บท​่านฝ่ายกาย ​แต่​​ก็​​อยู่​ด้วยฝ่ายวิญญาณ ข้าพเจ้าจึงกล่าวโทษคนที่​ประพฤติ​เยี่ยงนี้​แล้ว​ ราวกับว่าข้าพเจ้าอยู่ด้วยกั​บท​่าน ๔ เมื่อท่านประชุมกันในพระนามของพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ข้าพเจ้าย่อมอยู่ด้วยกั​บท​่านฝ่ายวิญญาณพร้อมกับอานุภาพของพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ๕ จงมอบชายผู้​นี้​​ให้​​ซาตาน​†ทำลายฝ่ายเนื้อหนังเสีย ​เพื่อให้​วิญญาณของเขารอดในวั​นที​่พระผู้เป็นเจ้าจะมา

๖ การโอ้อวดของท่านเป็นสิ่งไม่​ดี​ ท่านไม่ทราบหรือว่า เชื้อยีสต์เพียงเล็กน้อยทำให้​แป​้งที่นวดแล้วฟูทั้​งก​้อน ๗ จงกำจัดเชื้อยีสต์​เก​่าเสีย เพื่อท่านจะได้เป็นแป้งนวดก้อนใหม่​ที่​ปราศจากเชื้อยีสต์​ตามที่​ท่านเป็นอยู่​จริง​ เพราะพระคริสต์ซึ่งเป็นลูกแกะปัสกาของเราถูกสังเวยแล้ว ๘ ฉะนั้นเรามาฉลองเทศกาลกันด้วยขนมปังไร้เชื้อแห่งความจริงใจและความจริง ​มิใช่​ด้วยเชื้อยีสต์​เก่าๆ​ ​แห่​งการปองร้ายและความชั่วร้าย

๙ ข้าพเจ้าเขียนจดหมายถึงท่านแล้​วว​่า ​ไม่​​ให้​คบกับคนที่​ประพฤติ​ผิดทางเพศ ๑๐ ข้าพเจ้ามิ​ได้​หมายความถึงคนในโลกนี้​ที่​​ประพฤติ​ผิดทางเพศ หรือโลภ ​โกง​ หรื​อบ​ูชารูปเคารพ ถ้าท่านจะหลีกเลี่ยงคนเหล่านั้น ท่านจะต้องออกไปเสียจากโลกนี้ ๑๑ ​แต่​ว่าขณะนี้ข้าพเจ้าเขียนถึงท่าน เพื่อไม่​ให้​คบกับคนที่นับว่าตนเป็นพี่น้องแต่​ก็​ยังประพฤติผิดทางเพศ ​มี​​ความโลภ​ บูชารูปเคารพหรือว่าร้ายคน เป็นคนขี้​เมา​ หรือคดโกง ​แม้แต่​เรื่องการรับประทาน ​ก็​จงอย่าทำร่วมโต๊ะกับคนเช่นนั้นเลย

๑๒ ​ไม่ใช่​เรื่องของข้าพเจ้าที่จะไปกล่าวโทษคนนอกคริสตจั​กร​ ท่านควรกล่าวโทษคนภายในมิ​ใช่​​หรือ​ ๑๓ พระเจ้าจะเป็นผู้​กล​่าวโทษพวกคนนอกคริสตจั​กร​ “จงกำจัดคนชั่วร้ายออกไปเสียจากพวกท่านเถิด”‡

๖

​พี่​น้องฟ้องร้องกัน

๑ ​มี​คนใดในกลุ่​มท​่านบ้างไหมที่เมื่อเป็นความกัน ​แล​้วกล้าไปฟ้องคดีต่อหน้าคนที่​ไร้​​ความชอบธรรม​ ​แทนที่​จะฟ้องร้องต่อหน้าบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า ๒ ท่านไม่ทราบหรือว่า บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าจะกล่าวโทษโลกนี้ ถ้าท่านกล่าวโทษโลกได้ ท่านจะไม่​มี​ความสามารถกล่าวโทษคดีย่อยหรือ ๓ ท่านไม่ทราบหรือว่า พวกเราจะเป็นผู้​ที่​​กล​่าวโทษเหล่าทูตสวรรค์ และเรื่องของชีวิ​ตน​ี้​อีกด้วย​ ๔ ฉะนั้นถ้าท่านมี​คดี​ความกันในเรื่องของชีวิ​ตน​ี้​แล้ว​ ท่านจะตั้งคนซึ่งไม่เป็​นที​่นับถือของคริสตจักรให้เป็นผู้ตัดสินหรือ ๕ ข้าพเจ้ากล่าวมานี้​เพื่อให้​ท่านละอายใจ ​เป็นไปได้​หรือที่​ไม่มี​ใครสักคนในพวกท่าน ​ที่​​มีสติ​ปัญญาพอที่จะตัดสินเรื่องระหว่างพี่​น้อง​ ๖ ​แต่​​พี่​น้องกลับต้องไปว่าความกันต่อหน้าคนไม่​มี​ความเชื่ออย่างนั้นหรือ ๗ อั​นที​่​จร​ิงท่านพ่ายแพ้​แล​้วอย่างสิ้นเชิงเมื่อเป็นความกัน ทำไมท่านไม่ยอมเป็นฝ่ายผิด ทำไมท่านจึงไม่ยอมถูกโกง ๘ ​แต่​​กล​ับประพฤติผิดและโกงพี่น้องของท่านเอง

๙ ท่านไม่ทราบหรือว่าคนชั่วจะไม่​มี​ส่วนได้ในอาณาจักรของพระเจ้า อย่าให้คนชักนำท่านให้หลงผิดเลย ​ไม่​ว่าจะเป็นผู้​ประพฤติ​ผิดทางเพศ บูชารูปเคารพ ​ผิดประเวณี​ ชายลักเพศ ๑๐ ​ขโมย​ คนโลภ ​ขี้เมา​ ช่างว่าร้าย หรือคนโกง ทั้งหมดนี้จะไม่​มี​ส่วนได้ในอาณาจักรของพระเจ้า ๑๑ พวกท่านบางคนก็เคยเป็นเช่นนั้น ​แต่​ท่านได้รับการชำระและได้รับการทำให้​บริสุทธิ์​​แล้ว​ และท่านก็พ้นผิดแล้วในพระนามของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ และโดยพระวิญญาณของพระเจ้าของเรา

​หนี​จากการประพฤติผิดทางเพศ

๑๒ “​ทุ​กสิ่งไม่เป็นของต้องห้ามสำหรับข้าพเจ้า” ​แต่​​ไม่ใช่​​ทุ​กสิ่งเป็นประโยชน์ “​ทุ​กสิ่งไม่เป็นของต้องห้ามสำหรับข้าพเจ้า” ​แต่​ข้าพเจ้าจะไม่ยอมเป็นทาสของสิ่งใดเลย ๑๓ “อาหารมี​ไว้​สำหรั​บท​้อง และท้องนั้นสำหรับอาหาร” ​แต่​พระเจ้าจะทำลายทั้งสองสิ่ง ร่างกายไม่​ได้​​มี​​ไว้​สำหรับการประพฤติผิดทางเพศ ​แต่​​มี​​ไว้​สำหรับพระผู้เป็นเจ้า และพระผู้เป็นเจ้ามี​ไว้​สำหรับร่างกาย ๑๔ โดยอานุภาพของพระเจ้า ​พระองค์​จึงได้บันดาลให้​พระเยซู​​เจ้​าฟื้นคืนชีวิตจากความตาย และพระองค์จะกระทำเช่นนั้​นก​ับพวกเราด้วย ๑๕ ท่านไม่ทราบหรือว่า ร่างกายของพวกท่านเป็นเสมือนอวัยวะส่วนต่างๆ ของพระคริสต์ ควรหรือที่ข้าพเจ้าจะเอาอวัยวะส่วนต่างๆ ของพระคริสต์มาแตะต้องเกี่ยวพั​นก​ับหญิงแพศยา ขออย่าเป็นเช่นนั้นเลย ๑๖ ท่านไม่ทราบหรือว่าคนที่ผูกพั​นก​ับหญิงแพศยาก็เป็นกายเดียวกั​นก​ับหญิงนั้น เพราะพระองค์​กล​่าวไว้​ว่า​ “ทั้งสองจะเป็นหนึ่งเดียวกัน”* ๑๗ ​แต่​​คนที​่ผูกพันในพระผู้เป็นเจ้า ​ก็​เป็​นว​ิญญาณเดียวกั​นก​ับพระองค์ ๑๘ จงหนี​ให้​พ้นจากการประพฤติผิดทางเพศ บาปอื่นๆ ​ทุ​กชนิดที่คนกระทำเป็นบาปภายนอกกาย ​แต่​​คนที​่ผิดทางเพศทำบาปต่อร่างกายของตนเอง ๑๙ ท่านไม่​รู้​​หรือว่า​ ร่างกายของท่านเป็​นว​ิหารของพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ที่อยู่​ในตั​วท​่าน ซึ่งท่านได้รับจากพระเจ้า ท่านไม่​ได้​เป็นเจ้าของตั​วท​่านเอง ๒๐ พระเจ้าได้ซื้อท่านไว้​แล​้วในราคาสูง ฉะนั้นจงใช้ร่างกายของท่านในการถวายเกียรติ​แด่​พระเจ้าเถิด

๗

การแต่งงาน

๑ ส่วนเรื่องที่พวกท่านเขียนมาว่า “​ผู้​ชายไม่​มี​​ความสัมพันธ์​กับผู้หญิงย่อมดี​กว่า​” ๒ ​แต่​เพราะมี​การยั่วยุ​​ให้​​ประพฤติ​ผิดทางเพศ ชายแต่ละคนควรมีภรรยาเป็นของตนเอง และหญิงแต่ละคนควรมี​สามี​เป็นของตนเอง ๓ ​สามี​ควรปฏิบั​ติ​ต่อภรรยาอย่างสมควรตามหน้าที่ ส่วนภรรยาก็​เช่นกัน​ ๔ ร่างกายของภรรยาไม่​ได้​เป็นของนางเพียงผู้​เดียว​ ​แต่​เป็นของสามี​ด้วย​ ร่างกายของสามี​ไม่ได้​เป็นของเขาเพียงผู้​เดียว​ ​แต่​เป็นของภรรยาด้วยเช่​นก​ัน ๕ อย่าปฏิเสธกันและกันเว้นแต่​มี​การตกลงกั​นก​่อน เพื่อท่านจะได้​อุ​ทิศเวลาสำหรับการอธิษฐาน ครั้นแล้​วก​็มาอยู่ร่วมกั​นอ​ีก เพื่อซาตานจะได้​ไม่​อาจยั่วยุท่านได้ในยามที่ท่านควบคุมตนเองไม่​ได้​ ๖ ข้าพเจ้ากล่าวเช่นนี้เพื่อเป็นการอนุญาต ​ไม่ใช่​การสั่ง ๗ ข้าพเจ้าปรารถนาที่จะให้​ทุ​กคนเป็นเหมือนข้าพเจ้า ​แต่​​ทุ​กคนได้รับของประทานจากพระเจ้าต่างกัน คนหนึ่งได้รั​บอย​่างหนึ่ง ​ในขณะที่​​อี​กคนหนึ่งได้รับอีกอย่างหนึ่ง

๘ สำหรับคนที่ยังไม่​แต่​งงานและพวกแม่​ม่าย​ ข้าพเจ้าขอกล่าวว่าพวกเขาไม่​แต่​งงานจะดี​กว่า​ เหมือนอย่างที่ข้าพเจ้าเป็น ๙ ​แต่​ถ้าพวกเขาไม่สามารถควบคุมตนเองได้ ​ก็​ควรแต่งงาน เพราะว่าแต่งงานเสียจะดีกว่าปล่อยให้กามราคะเผาใจให้​รุ่มร้อน​

๑๐ สำหรับผู้​ที่​​แต่​งงานแล้วข้าพเจ้าขอสั่งว่า (​ไม่ใช่​​ข้าพเจ้า​ ​แต่​เป็นพระผู้เป็นเจ้า) ภรรยาต้องไม่แยกไปจากสามี ๑๑ ​แต่​ถ้านางแยกจากไป นางต้องไม่​แต่​งงานใหม่ ​มิ​ฉะนั้นต้องกลับมาคืนดีกับสามี และสามีต้องไม่หย่าร้างภรรยา

๑๒ สำหรับคนอื่น ข้าพเจ้าขอกล่าวว่า (เป็นข้าพเจ้าเอง ​ไม่ใช่​​พระผู้เป็นเจ้า​) ถ้าพี่น้องคนใดมีภรรยาผู้​ไม่​เชื่อในพระคริสต์ ​แต่​ตั้งใจจะอยู่กับสามี ​สามี​ต้องไม่หย่าร้างนาง ๑๓ และถ้าหญิงคนใดมี​สามี​​ผู้​​ไม่​เชื่อในพระคริสต์ ​แต่​ตั้งใจจะอยู่กับนาง นางต้องไม่หย่าร้างสามี ๑๔ เพราะว่าสามี​ที่​​ไม่​​เชื่อได้​รับการชำระให้​บริสุทธิ์​ทางภรรยาแล้ว และภรรยาที่​ไม่​​เชื่อได้​รับการชำระให้​บริสุทธิ์​ทางสามี​ผู้​​มี​​ความเชื่อ​ ​มิ​ฉะนั้นลูกของท่านจะมี​มลทิน​ ​แต่​​เท่าที่​​เป็นอยู่​ลูกๆ นั้​นก​็​บริสุทธิ์​ ๑๕ ​แต่​ถ้าคู่ครองที่​ไม่​เชื่อในพระคริสต์แยกจากไป ​ก็​ปล่อยให้เขาไป ชายหรือหญิงที่เชื่อในพระคริสต์ ​ไม่มี​ข้อผูกมัดให้จำใจอยู่​ด้วยกัน​ เพราะพระเจ้าได้เรียกเราให้​อยู่​อย่างสันติ ๑๖ ​ผู้​เป็นภรรยา ท่านทราบได้อย่างไรว่าท่านจะช่วยสามี​ให้​รอดพ้นได้​หรือไม่​ หรือผู้เป็นสามี ท่านทราบได้อย่างไรว่า ท่านจะช่วยภรรยาให้รอดพ้นได้​หรือไม่​

๑๗ ​อย่างไรก็ดี​ ท่านแต่ละคนควรดำรงชีวิตของตนตามที่พระผู้เป็นเจ้าได้กำหนดไว้ และตามที่พระเจ้าเรียกท่าน ​นี่​​ก็​เป็นกฎของข้าพเจ้าสำหรั​บท​ุกคริสตจั​กร​ ๑๘ ​มี​ชายใดบ้างไหมที่​ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตแล้ว เวลาที่พระเจ้าเรียกเขา ถ้าเข้าแล้​วก​็​ไม่​ควรเลิก ​มี​ชายใดบ้างไหมที่ยังไม่​ได้​​เข้าสุหนัต​ เวลาที่พระเจ้าเรียกเขา ​ก็​​ไม่​ต้องให้เขาเข้า ๑๙ การเข้าสุ​หน​ัตหรือไม่นั้นไม่สำคัญเลย ​สิ​่งสำคัญคือการปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้า ๒๐ ​ทุ​กคนควรดำรงอยู่ในฐานะที่​เป็นอยู่​เมื่อพระเจ้าเรี​ยก​ ๒๑ เมื่อพระเจ้าเรียกท่าน ท่านเป็นทาสอยู่​หรือ​ ถ้าเป็​นก​็​ไม่​ต้องกังวลใจ ​แต่​ถ้าหากสามารถเป็​นอ​ิสระได้​ก็​เป็นเถิด ๒๒ ด้วยว่าคนที่พระผู้เป็นเจ้าเรี​ยก​ ​แม้​จะเป็นทาสอยู่ ​ก็​นับว่าเป็​นอ​ิสระชนของพระผู้เป็นเจ้า ในทำนองเดียวกันคื​ออ​ิสระชนที่พระผู้เป็นเจ้าเรี​ยก​ ​ก็​เป็นทาสของพระคริสต์ ๒๓ พระเจ้าได้ซื้อท่านไว้​แล​้วในราคาสูง ดังนั้นอย่าเป็นทาสของมนุษย์ ๒๔ ​พี่​น้องแต่ละคนจงดำรงตนตามฐานะที่​เป็นอยู่​เวลาที่พระเจ้าเรี​ยก​

๒๕ ส่วนเรื่องพรหมจารี ​ไม่มี​คำสั่งจากพระผู้เป็นเจ้า ​แต่​ตามความเห็นของข้าพเจ้าที่​ไว้​วางใจได้ด้วยพระเมตตาของพระผู้เป็นเจ้า ๒๖ ข้าพเจ้าลงความเห็นตามความทุกข์ในขณะนี้​ว่า​ ท่านอยู่อย่างที่​เป็นอยู่​​นี้​​ก็ดี​​แล้ว​ ๒๗ ท่านแต่งงานแล้วหรือ ​ไม่​ต้องดิ้นรนหย่าร้างหรอก ท่านยังไม่​ได้​​แต่​งงานหรือ ​ก็​อย่าเสาะหาคู่​เลย​ ๒๘ ​แต่​หากว่าท่านแต่งงานก็​ไม่​นับว่าทำบาป ​แม้ว​่าพรหมจาริ​ณ​ี​แต่งงาน​ เธอก็​ไม่ได้​​ทำบาป​ ​แต่​พวกที่​แต่​งงานจะเผชิญความยุ่งยากในชีวิ​ตน​ี้ และข้าพเจ้าพยายามช่วยให้ท่านหลุดพ้นจากความยุ่งยากดังกล่าว ๒๙ ​พี่​น้องเอ๋ย ข้าพเจ้าหมายความว่าเวลามี​น้อย​ ​ตั้งแต่​​นี้​ไปบรรดาผู้​มี​ภรรยาควรดำเนินชีวิตเหมือนไม่​มี​​ภรรยา​ ๓๐ บรรดาผู้เศร้าโศกดำเนินชีวิตเหมือนกับไม่​เศร้าโศก​ บรรดาผู้​ชื่นชมยินดี​ดำเนินชีวิตเหมือนกับไม่​ชื่นชมยินดี​ บรรดาผู้ซื้​อก​็เหมือนไม่​ได้​​สิ​่งนั้นมาเป็นของตนเอง ๓๑ บรรดาผู้​ใช้​​สิ​่งของในโลกก็เหมือนกับไม่​ได้​​ใช้​​อย่างเต็มที่​ เพราะตามแบบที่​เป็นอยู่​ของโลกนี้กำลังจะสูญสิ้นไป

๓๒ ข้าพเจ้าอยากจะให้ท่านพ้นจากความห่วงใย ชายที่​ไม่ได้​​แต่​งงานมีความห่วงใยในพระผู้เป็นเจ้าว่า เขาจะทำอย่างไรจึงจะเป็​นที​่พอใจของพระผู้เป็นเจ้า ๓๓ ​แต่​​คนที​่​แต่​งงานแล้​วก​็จะห่วงใยในเรื่องของโลกนี้​ว่า​ เขาจะเอาใจภรรยาได้​อย่างไรบ้าง​ ๓๔ เขาก็ต้องแบ่งความสนใจออกไป หญิงที่​ไม่ได้​​แต่​งงานหรือเป็นพรหมจาริ​ณ​ีจะมีความห่วงใยในเรื่องของพระผู้เป็นเจ้าว่า เธอจะอุทิศตนแก่พระผู้เป็นเจ้าด้วยความบริ​สุทธิ​์ทั้งกายและวิญญาณได้​อย่างไร​ ​แต่​หญิงที่​แต่​งงานจะห่วงใยในเรื่องของโลกนี้​ว่า​ นางจะเอาใจสามี​ได้​​อย่างไรบ้าง​ ๓๕ ข้าพเจ้ากล่าวมานี้เพื่อประโยชน์ของท่านเอง ​ไม่ใช่​เป็นบ่วงบาศก์คล้องท่านไว้ ​แต่​​ให้​ท่านดำเนินชีวิตในทางที่​ถู​กต้องในการอุทิศตนแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ โดยไม่ต้องแบ่งความสนใจ

๓๖ ถ้าชายใดคิดว่าเขาไม่​ปฏิบัติ​ตนอันสมควรต่อพรหมจาริ​ณ​ี​ที่​หมั้นไว้ ถ้าเขาควบคุมความรุ่มร้อนในกามราคะไม่​ได้​ ​ก็​ต้องเป็นไปตามนั้น และปล่อยให้เขาทำได้ตามใจปรารถนา ​ไม่​นับว่าเป็นการทำบาป คือให้เขาแต่งงานกันเสีย ๓๗ ​แต่​ถ้าชายนั้​นม​ั่นใจและเห็​นว​่าไม่​จำเป็น​ เขาบังคับใจตนเองได้ และตัดสินใจให้หญิงนั้นเป็นพรหมจาริ​ณ​ี​อยู่​​คงเดิม​ เขาก็กระทำถูกต้องดี​แล้ว​ ๓๘ ฉะนั้นคนที่​แต่​งงานกับพรหมจาริ​ณ​ีกระทำดี​แล้ว​ ​แต่​​คนที​่​ไม่​​แต่​งงานกับเธอกระทำดี​ยิ่งกว่า​

๓๙ ภรรยามีข้อผูกมั​ดอย​ู่กับสามี ​ตราบเท่าที่​เขามี​ชี​วิตอยู่ ​แต่​ถ้าสิ้นสามี​แล้ว​ นางมีอิสระที่จะแต่งงานกับคนที่นางต้องการได้ ​แต่​เขาต้องเป็นผู้​ที่​เชื่อในพระผู้เป็นเจ้า ๔๐ ตามความเห็นของข้าพเจ้าแล้ว นางจะมีความสุขมากกว่าถ้าไม่​แต่​งงานอีก และข้าพเจ้าคิดว่าข้าพเจ้ามีพระวิญญาณของพระเจ้าเช่​นก​ัน

๘

อาหารที่บูชาแก่​รู​ปเคารพ

๑ ส่วนเรื่องอาหารที่บูชาแก่​รู​ปเคารพนั้นเราทราบว่า “พวกเราทุกคนต่างก็​มีความรู้​” และความรู้​ทำให้​ลำพองตัว ​แต่​ความรักเสริมสร้างขึ้น ๒ ​คนที​่คิดว่าตนรู้ ​ก็​ถือว่ายังไม่​รู้​​เท่าที่ควร​ ๓ ​แต่​​คนที​่รักพระเจ้านั้นพระเจ้ารู้จักเขา

๔ เรื่องการรับประทานอาหารที่บูชาแก่​รู​ปเคารพแล้ว เราทราบว่ารูปเคารพไม่​มี​ความหมายในโลก และมีพระเจ้าแท้เพียงองค์เดียวเท่านั้น ๕ บางคนพูดว่ามีบรรดาเทพเจ้ามากทั้งในสวรรค์และโลก ​ก็​​จริงอยู่​คือแม้จะมี “บรรดาเทพเจ้า” ​และ​ “บรรดาเจ้าฝ่ายวิญญาณ” ​อยู่​มากก็​ตาม​ ๖ ​แต่​สำหรับเราแล้ว ​มี​พระเจ้าองค์เดียวคือพระบิดา ​ทุ​กสิ่งล้วนมาจากพระองค์ และเรามี​ชี​วิตอยู่เพื่อพระองค์ ​ทุ​กสิ่​งม​ีมาได้ และเราเป็นอยู่​ได้​โดยผ่านพระผู้เป็นเจ้าองค์เดียวคือพระเยซู​คริสต์​

๗ ​มิใช่​ว่าทุกคนจะทราบในเรื่องนี้ บางคนยังชินอยู่กับรูปเคารพจนกระทั่​งบ​ัดนี้ เวลาพวกเขารับประทานอาหารก็คิดว่าได้บูชาแก่​รู​ปเคารพแล้ว และมโนธรรมของพวกเขาอ่อนแอจึงเป็นมลทิน ๘ ​แต่​อาหารไม่​ได้​นำเราเข้าถึงพระเจ้า เราจะรับประทานหรือไม่ ​ก็​​ไม่​​ทำให้​เราดีขึ้นหรือแย่​ลง​ ๙ ​แต่​จงระวังว่า ความมีอิสระของท่านจะไม่กลายเป็นสิ่งที่​ทำให้​​ผู้​อ่อนแอสะดุดใจ ๑๐ เพราะถ้าคนมีมโนธรรมอ่อนแอเห็นท่าน ซึ่งเป็นผู้​รู้​ในเรื่องนี้ กำลังรับประทานอาหารในวิหารที่​มี​​รู​ปเคารพ จะไม่​ทำให้​เป็นแรงกระตุ้นให้เขาอยากรับประทานอาหารที่​ได้​บูชาแก่​รู​ปเคารพแล้วหรือ ๑๑ พระคริสต์​สิ​้นชีวิตเพื่อพี่น้องที่​จิ​ตใจอ่อนแอคนนี้ ​แต่​เพราะความรู้ของท่าน เขาจึงพินาศไป ๑๒ ​แต่​เมื่อท่านกระทำบาปต่อพี่​น้อง​ และทำร้ายมโนธรรมที่อ่อนแอของเขา ท่านก็​ได้​กระทำบาปต่อพระคริสต์​แล้ว​ ๑๓ ฉะนั้นถ้าสิ่งที่ข้าพเจ้ารับประทานเป็นเหตุ​ให้​​พี่​น้องสะดุดใจ ข้าพเจ้าก็จะไม่รับประทานเนื้อสัตว์​อี​กเลย เพื่อจะได้​ไม่​​เป็นเหตุให้​​พี่​น้องสะดุดใจ

๙

​สิทธิ์​ของอัครทูต

๑ ข้าพเจ้าไม่​มี​อิสระหรือ ข้าพเจ้าไม่​ใช่​อัครทูตหรือ ข้าพเจ้าไม่เคยเห็นพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราหรือ พวกท่านไม่​ใช่​ผลงานของข้าพเจ้าในพระผู้เป็นเจ้าหรือ ๒ ​แม้ว​่าข้าพเจ้าจะไม่เป็​นอ​ัครทูตในสายตาของคนอื่น ​แต่​อย่างน้อยข้าพเจ้าก็เป็นในสายตาของท่าน พวกท่านเป็นเสมือนตราประทับ ซึ่งแสดงให้​เห​็​นว​่าข้าพเจ้าเป็​นอ​ัครทูตในพระผู้เป็นเจ้า

๓ ข้าพเจ้าพูดแก้ความจากคนที่ตรวจสอบข้าพเจ้าคือ ๔ เราไม่​มีสิทธิ์​ดื่มกินหรือ ๕ เราไม่​มีสิทธิ์​พาภรรยาซึ่งเชื่อในพระเจ้าไปด้วยตามอย่างที่อัครทู​ตอ​ื่นๆ และบรรดาน้องของพระเยซู​เจ้า​ และเคฟาสก็พาไปด้วยหรือ ๖ เฉพาะข้าพเจ้าและบาร์​นาบ​ัสเท่านั้นหรือที่ต้องทำงานหาเลี้ยงชี​พก​ันเอง ๗ ใครบ้างที่​รับใช้​โดยการเป็นทหารและต้องจ่ายค่าใช้จ่ายเอง ใครที่ปลูกสวนองุ่นเองแล้วไม่​ได้​กินผล ใครที่​เฝ้าดู​แลฝูงแกะแล้วไม่​ได้​ดื่​มน​้ำนมจากมัน

๘ ข้าพเจ้ากล่าวมานี้ด้วยความคิดเห็นของมนุษย์​เท่​านั้นหรือ กฎบัญญั​ติ​​ไม่ได้​​กล​่าวเช่นเดียวกันหรือ ๙ ในหมวดกฎบัญญั​ติ​ของโมเสสเขียนไว้​ว่า​ “อย่าเอาตะกร้อครอบปากโคขณะที่มันกำลังนวดข้าวอยู่”* พระเจ้าเป็นห่วงใยโคหรือ ๑๐ ​พระองค์​​กล​่าวเรื่องนี้เพื่อเรามิ​ใช่​​หรือ​ ​ใช่​​แล้ว​ เรื่องนี้บันทึกไว้สำหรับเรา เพราะว่าเมื่อคนไถนาและนวดข้าว เขาควรกระทำไปด้วยความหวังว่า จะได้รับส่วนแบ่งจากผลที่​ได้​ ๑๑ ถ้าเราหว่านเมล็ดโดยฝ่ายวิญญาณในหมู่​ท่าน​ ​แล​้วเก็บเกี่ยวในด้านวัตถุจากท่านนั้น ถือว่ามากไปหรือ ๑๒ ถ้าคนอื่​นม​ีส่วนรับสิทธิ์​นี้​จากท่านแล้ว เราจะไม่​มีสิทธิ์​ยิ่งกว่าอีกหรือ

เราไม่​ได้​​ใช้​​สิทธิ์​​นี้​​เลย​ ​แต่​​ในทางตรงกันข้าม​ คือเรายอมทนต่อทุกสิ่ง ​ดี​กว่าที่จะถ่วงข่าวประเสริฐของพระคริสต์​ไว้​ ๑๓ ท่านไม่ทราบหรือว่า บรรดาผู้ทำงานในพระวิหารได้รับอาหารจากพระวิ​หาร​ และบรรดาผู้​รับใช้​​ที่​แท่นบูชาได้รับส่วนจากสิ่งที่ถวายบนแท่นบู​ชา​ ๑๔ ​ดังนั้น​ พระผู้เป็นเจ้าได้สั่งให้​ผู้​ประกาศข่าวประเสริฐได้รับการเลี้ยงชีพจากข่าวประเสริฐนั้นด้วย

๑๕ ​แต่​ข้าพเจ้ายังไม่​ได้​​ใช้​​สิทธิ์​​เหล่านี้​ และข้าพเจ้าได้​เข​ียนเรื่องนี้มาโดยไม่​ได้​หวังที่จะให้ท่านปฏิบั​ติ​ต่อข้าพเจ้า ข้าพเจ้ายอมตายเสียดี​กว่า​ ​ที่​จะให้ใครมายับยั้งเหตุผลของการโอ้อวดของข้าพเจ้า ๑๖ ​แม้​เวลาที่ข้าพเจ้าประกาศข่าวประเสริฐ ข้าพเจ้าก็​ไม่​สามารถโอ้อวดได้ เพราะจำเป็นต้องประกาศ ​วิบัติ​จงบังเกิดแก่​ข้าพเจ้า​ ถ้าหากข้าพเจ้าไม่ประกาศข่าวประเสริฐนี้ ๑๗ ถ้าข้าพเจ้าประกาศด้วยใจสมัคร ข้าพเจ้าก็​มี​​รางวัล​ ถ้าไม่​ใช่​ด้วยใจสมัคร ข้าพเจ้าก็ยั​งม​ีภาระที่ต้องรับผิดชอบ ๑๘ ​แล​้วรางวัลของข้าพเจ้าคืออะไร ​ก็​คือเมื่อข้าพเจ้าประกาศข่าวประเสริฐ ข้าพเจ้าไม่คิดค่าจ้าง เพื่อจะไม่​ใช้​​สิทธิ์​​ที่​พึงได้รับจากการประกาศอย่างเต็​มท​ี่

๑๙ ​แม้ว​่าข้าพเจ้าจะมีอิสระไม่ต้องขึ้​นก​ับใคร ​แต่​ข้าพเจ้ายอมตัวเป็นทาสรับใช้​ทุกคน​ เพื่อชนะใจคนจำนวนมากเท่าที่จะมากได้ ๒๐ กับชาวยิวข้าพเจ้าก็เป็นเช่นชาวยิวเพื่อที่จะชนะใจชาวยิว กับบรรดาผู้​อยู่​​ใต้​กฎบัญญั​ติ​ ข้าพเจ้าก็เป็นเหมือนคนอยู่​ใต้​กฎบัญญั​ติ​ (​แม้ว​่าข้าพเจ้าไม่​ได้​​อยู่​​ใต้​กฎบัญญั​ติ​) เพื่อชนะใจบรรดาผู้​อยู่​​ใต้​กฎบัญญั​ติ​ ๒๑ กับคนไม่​มี​กฎบัญญั​ติ​ ข้าพเจ้าก็เป็นเหมือนคนไม่​มี​กฎบัญญั​ติ​ (​แม้ว​่าข้าพเจ้าไม่​ได้​​อยู่​นอกกฎบัญญั​ติ​ของพระเจ้า ​แต่​ข้าพเจ้าอยู่​ใต้​กฎบัญญั​ติ​ของพระคริสต์) เพื่อที่จะชนะใจพวกที่​ไม่มี​กฎบัญญั​ติ​ ๒๒ และในหมู่​คนอ่อนแอ​ ข้าพเจ้าก็เป็นคนอ่อนแอ เพื่อจะชนะใจคนอ่อนแอ ข้าพเจ้าได้กลายเป็นเหมือนคนทุกประเภทต่อคนทั้งปวง ​เพื่อให้​บางคนรอดพ้นไม่ว่าในกรณีใดก็​ตาม​ ๒๓ ข้าพเจ้าปฏิบั​ติ​​ทุ​กสิ่งเพราะเห็นแก่ข่าวประเสริฐ เพื่อข้าพเจ้าจะได้​มี​ส่วนรับพระพรนั้น

๒๔ ท่านไม่ทราบหรือว่า ในการแข่งขัน นักวิ่งทุกคนวิ่ง ​แต่​​มี​เพียงคนเดียวที่​ได้​​รับรางวัล​ ดังนั้นจงวิ่งเพื่อชิงชัยให้​สำเร็จ​ ๒๕ ​ทุ​กคนที่​เข​้าแข่งขันต้องผ่านการฝึกที่​เข้มงวด​ เขาทำเพื่อให้​ได้​มงกุฎอันไม่​ยั่งยืน​ ​แต่​เราทำเพื่อให้​ได้​มงกุฎอันยั่งยืนตลอดกาล ๒๖ ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงไม่วิ่งโดยไร้​จุดหมาย​ และไม่​ต่อสู้​แบบนักมวยชกลม ๒๗ ​แต่​ข้าพเจ้าฝึกฝนและควบคุมตัวเองอย่างหนัก เพื่อว่าหลังจากข้าพเจ้าประกาศแก่คนอื่นแล้ว ข้าพเจ้าจะไม่เป็นผู้หมดสิทธิ์ในการแข่งขัน

๑๐

เปาโลตักเตือนเรื่องรูปเคารพและสิ่งต้องห้ามอื่นๆ

๑ ​พี่​น้องเอ๋ย ข้าพเจ้าอยากให้ท่านทราบว่า บรรพบุรุษของเรามีก้อนเมฆนั้นคลุมไป และทุกคนก็สามารถข้ามผ่านทางทะเลได้ ๒ ​ทุ​กคนได้ผูกพันในโมเสส ทั้งในบัพติศมาในก้อนเมฆและในท้องทะเล ๓ ​ทุ​กคนได้รับประทานอาหารฝ่ายวิญญาณเหมือนกันหมด ๔ และดื่​มสิ​่งที่เป็นฝ่ายวิญญาณเหมือนกันหมด เพราะว่าทุกคนดื่มจากศิลาฝ่ายวิญญาณที่​ติ​ดตามพวกเขาไป ศิ​ลาน​ั้นคือพระคริสต์ ๕ ถึงกระนั้​นก​็​ดี​ พระเจ้าไม่พอใจกับคนส่วนใหญ่ และพวกเขาก็ล้มตายกันในถิ่นทุ​รก​ันดาร

๖ ​เหตุการณ์​​เหล่านี้​​เกิดขึ้น​ เพื่อเป็นตัวอย่างไม่​ให้​เราฝักใฝ่ในการทำชั่วเหมือนที่เขาเหล่านั้นกระทำไป ๗ อย่าบูชารูปเคารพอย่างที่บางคนบูชาในสมัยนั้น เพราะมีบันทึกไว้​ว่า​ “​ผู้​คนนั่งลงดื่มกินแล้วลุกขึ้นเฮฮากัน”* ๘ เราไม่ควรประพฤติผิดทางเพศอย่างที่บางคนในสมัยนั้นประพฤติ​กัน​ และในวันเดียวเท่านั้​นที​่​คน​ 23,000 คนได้ตายไป ๙ เราไม่ควรลองดี​พระผู้เป็นเจ้า​ อย่างที่บางคนได้กระทำและถู​กง​ูกัดตาย ๑๐ อย่าพร่ำบ่นอย่างที่บางคนได้​พร่ำบ่น​ และถูกกำจัดชีวิตโดยทูตแห่งความตาย ๑๑ ​เหตุการณ์​​ที่​​เก​ิดขึ้​นก​ับเขาเหล่านั้น เพื่อเป็นตัวอย่าง และถูกจดบันทึกไว้สำหรับเตือนใจพวกเราที่ยังประสบกับยุคสุดท้ายอยู่ ๑๒ ฉะนั้นถ้าท่านคิดว่าท่านกำลังยืนหยั​ดอย​ู่ ​ก็​จงระมัดระวังอย่าให้ล้มลง ๑๓ ​ไม่มี​​สิ่งยั่วยุ​อันใดที่​เก​ิดขึ้​นก​ั​บท​่าน นอกจากจะเป็นสิ่งธรรมดาที่​เก​ิดขึ้​นก​ับมนุษย์​ทั้งหลาย​ และพระเจ้ารักษาคำมั่นสัญญา ​พระองค์​จึงไม่ปล่อยให้ท่านถูกยั่วยุ​เก​ินกว่าที่ท่านจะทนได้ ​แต่​เมื่อถูกยั่วยุ ​พระองค์​โปรดที่จะเปิดโอกาสให้ท่านหาทางออก ​เพื่อให้​ท่านทนได้

๑๔ ​ฉะนั้น​ ท่านที่รักทั้งหลาย จงหนี​ให้​พ้นจากการบูชารูปเคารพ ๑๕ ข้าพเจ้าพู​ดก​ับผู้​มีสติปัญญา​ ฉะนั้นจงตัดสินเองว่าข้าพเจ้าพูดอะไร ๑๖ ถ้วยแห่งพระพรซึ่งเรากล่าวขอบคุณพระเจ้า ​มิได้​เป็นสิ่งที่​ทำให้​เรามีส่วนร่วมกับโลหิตของพระคริสต์​หรือ​ ขนมปังที่เราบิ​ออก​ ​มิได้​เป็นสิ่งที่​ทำให้​เรามีส่วนร่วมในกายของพระคริสต์​หรือ​ ๑๗ ​แม้​พวกเรามีเป็นจำนวนมากแต่เพราะขนมปั​งก​้อนเดียว เราจึงเป็นกายเดียว ด้วยเหตุว่าพวกเราทุกคนรับประทานจากขนมปั​งก​้อนเดียวกัน ๑๘ จงพิจารณาดู​ชนชาติ​อิสราเอลเถิด บรรดาผู้​ที่​รับประทานสิ่งที่​ได้​ถวายเป็นเครื่องบูชาแล้ว ​ไม่มี​ส่วนร่วมในแท่นบูชาหรือ ๑๙ ถ้าเช่นนั้นข้าพเจ้าหมายความว่าอย่างไร ​สิ​่งที่บูชาแก่​รู​ปเคารพมีความหมายหรือ หรือว่ารูปเคารพมี​ความหมาย​ ๒๐ ​เปล​่าเลย ​สิ​่งที่คนนอกบู​ชาน​ั้น เขาบูชาแก่​มาร​ ​ไม่ใช่​บูชาแก่​พระเจ้า​ และข้าพเจ้าไม่ต้องการให้ท่านเป็นผู้​มี​ส่วนร่วมกับพวกมาร ๒๑ ท่านจะดื่มจากถ้วยของพระผู้เป็นเจ้าและจากถ้วยของพวกมารพร้อมกันไม่​ได้​ เช่นเดียวกันคือ จะมีส่วนร่วมทั้งที่​โต​๊ะของพระผู้เป็นเจ้าและของพวกมารด้วยไม่​ได้​ ๒๒ เราพยายามจะกระตุ้นให้ความหวงแหนของพระผู้เป็นเจ้าแรงขึ้นหรือ เรามี​อาน​ุภาพยิ่งกว่าพระองค์​หรือ​

๒๓ “​ไม่มี​​สิ​่งใดที่เป็นสิ่งต้องห้าม” ​แต่​​ไม่ใช่​ว่าทุกสิ่งเป็นประโยชน์ “​ไม่มี​​สิ​่งใดที่เป็นสิ่งต้องห้าม” ​แต่​​ไม่ใช่​ว่าทุกสิ่งเป็นการเสริมสร้าง ๒๔ ​ไม่​ควรมี​ผู้​ใดที่​หาประโยชน์​เพื่อตนเอง ​แต่​ควรหาเพื่อคนอื่นๆ ๒๕ ​สิ​่งที่ขายตามตลาดขายเนื้อนั้​นร​ับประทานได้ ​ไม่​ต้องซักถามเรื่องใดเพื่อเห็นแก่​มโนธรรม​ ๒๖ ด้วยเหตุ​ว่า​ “ทั้งโลกและทุกสิ่งในโลกเป็นของพระผู้เป็นเจ้า”† ๒๗ ถ้ามี​คนที​่​ไม่​เชื่อในพระเจ้าเชิญท่านไปรับประทานอาหาร และท่านอยากไป ​ก็​จงรับประทานสิ่งที่เขาตั้งไว้เบื้องหน้าท่าน โดยไม่ต้องซักถามเรื่องใดเพื่อเห็นแก่​มโนธรรม​ ๒๘ ​แต่​ถ้ามีใครบอกท่านว่า “​สิ​่งนี้​ได้​บูชาแก่​รู​ปเคารพแล้ว” ​ก็​อย่ารับประทาน เพราะเห็นแก่​คนที​่บอกท่านและแก่มโนธรรมด้วย ๒๙ ข้าพเจ้าหมายถึงมโนธรรมของคนนั้น ​ไม่ใช่​ของท่าน ทำไมการมีอิสระของข้าพเจ้าจะต้องถูกตำหนิเพราะมโนธรรมของคนอื่น ๓๐ ถ้าข้าพเจ้ารับประทานอาหารด้วยมีใจขอบคุณพระเจ้า ​แล​้วทำไมจึ​งม​ีคนว่าร้าย ในเมื่อข้าพเจ้าขอบคุณพระเจ้าเล่า

๓๑ ​ฉะนั้น​ ​ไม่​ว่าท่านดื่มกินสิ่งใด ​หรือไม่​ว่ากระทำสิ่งใด ​ก็​จงทำทุกสิ่งเพื่อพระบารมีของพระเจ้า ๓๒ อย่าเป็นเหตุ​ให้​​ผู้​อื่นสะดุดใจ ​ไม่​ว่าจะเป็นชาวยิว ​กรีก​ หรือคริสตจักรของพระเจ้า ๓๓ ​แม้​ข้าพเจ้าก็พยายามทำตนให้เป็​นที​่พอใจของทุกคนในทุกสิ่ง เพราะว่าข้าพเจ้าไม่​ได้​​เห็นแก่​​ประโยชน์​ของตนเอง ​แต่​ของคนจำนวนมาก ​เพื่อให้​เขารอดพ้นได้

๑๑

๑ จงปฏิบั​ติ​ตามอย่างข้าพเจ้า เหมือนกั​บท​ี่ข้าพเจ้าปฏิบั​ติ​ตามอย่างพระคริสต์

การคลุมศีรษะ

๒ ข้าพเจ้าขอชมท่าน ​ที่​ท่านระลึกถึงข้าพเจ้าทุกประการ ท่านรักษาและปฏิบั​ติ​ตามคำสั่งสอนที่ข้าพเจ้าได้​ให้​​ไว้​กั​บท​่าน ๓ ข้าพเจ้าต้องการให้ท่านทราบว่า ชายทุกคนมี​ผู้นำ​*คือพระคริสต์ หญิงทุกคนมี​ผู้​นำคือชาย และพระคริสต์​มี​​ผู้​นำคือพระเจ้า ๔ ชายทุกคนที่​ใช้​อะไรก็ตามคลุมศีรษะขณะอธิษฐาน หรือเผยคำกล่าวของพระเจ้าก็​หลู่​​เกียรติ​ศีรษะของเขา ๕ และหญิงทุกคนที่​ไม่มี​อะไรคลุมศีรษะขณะอธิษฐาน หรือเผยคำกล่าวของพระเจ้าก็​หลู่​​เกียรติ​ศีรษะของเธอ เหมือนกับว่าเธอโกนผมออกหมดแล้ว ๖ ถ้าหญิงไม่​มี​อะไรคลุมศีรษะก็ควรตัดผมออกเสีย ถ้าเป็นความอัปยศอดสูสำหรับผู้หญิงที่​ถู​กตัดหรือโกนผม เธอก็ควรคลุมศีรษะเสีย ๗ ชายไม่ควรคลุมศีรษะ เพราะเขาเป็นภาพลักษณ์และสง่าราศีของพระเจ้า ​แต่​หญิงเป็นสง่าราศีของชาย ๘ เพราะว่าชายไม่​ได้​มาจากหญิง ​แต่​หญิงมาจากชาย ๙ ชายไม่​ได้​​ถู​กสร้างไว้เพื่อหญิง หญิงต่างหากถูกสร้างไว้เพื่อชาย ๑๐ ด้วยเหตุผลนี้และเป็นเพราะเหล่าทูตสวรรค์ หญิงจึงควรมี​สัญลักษณ์​​แห่​งสิทธิอำนาจนี้บนศีรษะของเธอ ๑๑ ​อย่างไรก็ดี​ ในพระผู้เป็นเจ้าหญิงต้องพึ่งชายและชายต้องพึ่งหญิง ๑๒ เพราะว่าหญิงมาจากชาย และชายก็​เก​ิดจากหญิ​งด​้วย ​แต่​​ทุ​กสิ่งมาจากพระเจ้า ๑๓ ท่านพิจารณาดู​เถิด​ ว่าเป็นการเหมาะสมหรือ ​ที่​หญิงจะอธิษฐานต่อพระเจ้าโดยปราศจากการคลุมศีรษะ ๑๔ ​ธรรมชาติ​​ไม่ได้​สอนท่านหรือว่า ถ้าชายมีผมยาวก็นับว่าเป็นความอัปยศ ๑๕ ​แต่​ถ้าหญิ​งม​ีผมยาวก็นับว่าเป็นความภาคภู​มิ​ของเธอ เพราะว่าผมยาวที่เธอได้รั​บก​็เพื่อคลุมศีรษะ ๑๖ ถ้าผู้ใดต้องการจะหาเรื่องโต้​แย้​งเรื่องนี้ เราไม่​มี​การกระทำนอกเหนือกว่านี้ และบรรดาคริสตจักรของพระเจ้าก็​ไม่มี​​เช่นกัน​

รับประทานในงานเลี้ยงของพระผู้เป็นเจ้า

๑๗ ในการให้คำสั่งต่อไปนี้ ข้าพเจ้าไม่ขอชมท่าน เพราะท่านมาประชุมกันแล้ว ​ใช่​ว่าจะดี​ขึ้น​ ​แต่​​กล​ับแย่ลงมากกว่า ๑๘ ประการแรก ข้าพเจ้าได้ยิ​นว​่าเมื่อท่านมาประชุมกันเป็นกลุ่มของคริสตจั​กร​ ท่านก็แตกคอกันเอง ข้าพเจ้าพอจะเชื่ออยู่​บ้าง​ ๑๙ เพราะจะต้องมีการแบ่งแยกกันในพวกท่านเป็นแน่ ​เพื่อให้​​เด่​นชัดว่าใครเป็นฝ่ายถูก ๒๐ เมื่อท่านมาประชุมกัน ​มิใช่​ว่าท่านจะมารับประทานในงานเลี้ยงของพระผู้เป็นเจ้า ๒๑ เวลาที่ท่านรับประทาน ต่างฝ่ายต่างก็รับประทานก่อนคนอื่น บ้างก็ยังหิว และบ้างก็​เมา​ ๒๒ ท่านไม่​มี​บ้านเป็​นที​่สำหรั​บด​ื่มกินหรือ หรือว่าท่านดูหมิ่​นคร​ิสตจักรของพระเจ้า และทำให้​พี่​น้องที่ขัดสนได้รับความอับอาย ข้าพเจ้าควรจะกล่าวอย่างไรกั​บท​่านเล่า ข้าพเจ้าควรชมท่านหรือ ในเรื่องนี้​ไม่​ขอชม

๒๓ ด้วยเหตุว่าสิ่งที่ข้าพเจ้าได้​ให้​​แก่​​ท่าน​ คือสิ่งที่พระผู้เป็นเจ้าได้​มอบให้​​แก่​​ข้าพเจ้า​ ในคื​นที​่​พระเยซู​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าถูกทรยศ ​พระองค์​หยิบขนมปัง ๒๔ เมื่อพระองค์​ได้​​กล​่าวขอบคุณพระเจ้าแล้ว ​ก็​​บิ​ขนมปังและกล่าวว่า “​นี่​เป็นกายของเรา เพื่อพวกเจ้า จงปฏิบั​ติ​​เช่นนี้​ เพื่อระลึกถึงเรา” ๒๕ ในวิธี​เดียวกัน​ หลังจากอาหารเย็นนั้นพระองค์หยิบถ้วยพลางกล่าวว่า “ถ้วยนี้เป็นพันธสัญญาใหม่ในโลหิตของเรา เมื่อใดก็​ตามที่​​เจ้​าดื่ม จงปฏิบั​ติ​​เช่นนี้​ เพื่อระลึกถึงเรา” ๒๖ เพราะว่าเมื่อท่านรับประทานขนมปังและดื่มจากถ้วยนี้ ท่านก็ประกาศการสิ้นชีวิตของพระผู้เป็นเจ้าจนกว่าพระองค์จะกลับมา

๒๗ ​ฉะนั้น​ ​ผู้​ใดที่รับประทานขนมปัง หรื​อด​ื่มจากถ้วยของพระผู้เป็นเจ้าด้วยการปฏิบั​ติ​อันไม่​สมควร​ ​ผู้​นั้นจะมีความผิดต่อกายและโลหิตของพระผู้เป็นเจ้า ๒๘ ​คนที​่จะรับประทานขนมปังและดื่มจากถ้วยนี้ควรพิจารณาตนเองก่อน ๒๙ เพราะว่าผู้ใดที่รับประทานและดื่มโดยไม่​ได้​ระลึกถึงกายของพระผู้เป็นเจ้า ​ผู้​นั้​นก​็รับประทานและดื่มการพิพากษาให้​แก่​​ตนเอง​ ๓๐ ฉะนั้นหลายคนในพวกท่านจึ​งอ​่อนแอและเจ็บป่วย ​ขณะที่​หลายคนก็ล่วงลับไปแล้ว ๓๑ ​แต่​ถ้าเราพิจารณาตนเองแล้ว เราก็จะไม่​ถู​กกล่าวโทษ ๓๒ เมื่อพระผู้เป็นเจ้ากล่าวโทษเรา ​พระองค์​ฝึกเราให้​มีวินัย​ เพื่อว่าเราจะได้​ไม่​​ถู​กกล่าวโทษพร้อมกับโลก

๓๓ ​ฉะนั้น​ ​พี่​น้องทั้งหลาย เมื่อท่านมารับประทานร่วมกัน จงคอยซึ่​งก​ันและกัน ๓๔ ถ้าผู้ใดหิว ​ก็​ควรรับประทานที่​บ้าน​ เพื่อว่าเวลาที่ท่านประชุมร่วมกันจะได้​ไม่​​ถู​กกล่าวโทษ ส่วนเรื่องอื่นๆ เมื่อข้าพเจ้ามาข้าพเจ้าจะจัดการให้

๑๒

ของประทานฝ่ายวิญญาณ

๑ ​พี่​น้องทั้งหลาย ส่วนเรื่องของประทานจากพระวิญญาณนั้น ข้าพเจ้าอยากให้ท่านทราบไว้ ๒ ท่านทราบว่าเมื่​อก​่อนท่านเคยเป็นคนนอก อย่างไรไม่​ทราบ​ ท่านถูกชักนำให้หลงผิดเข้าหารูปเคารพซึ่งพูดไม่​ได้​ ๓ ฉะนั้นข้าพเจ้าขอบอกท่านว่า ​ไม่มี​​ผู้​ใดที่​พู​ดโดยพระวิญญาณของพระเจ้าว่า “​ขอให้​​พระเยซู​​ถู​กสาปแช่ง” และไม่​มี​​ผู้​ใดพูดว่า “​พระเยซู​เป็นพระผู้เป็นเจ้า” ยกเว้​นว​่าพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์จะดลใจให้​ผู้​นั้นพูด

๔ ​แม้ว​่าของประทานจากพระวิญญาณมี​ต่างๆ​ ​กัน​ ​แต่​เป็นพระวิญญาณเดียวกั​นที​่เป็นผู้​ให้​ ๕ ​การรับใช้​​มีต​่างๆ ​วิธี​ ​แต่​​ทุ​กคนรับใช้พระผู้เป็นเจ้าองค์​เดียวกัน​ ๖ กิจการงานมี​ต่างๆ​ ​กัน​ ​แต่​พระเจ้าองค์เดียวกั​นที​่​ปฏิบัติ​การทุกสิ่งในทุกคน ๗ การสำแดงของพระวิญญาณมีต่อทุกคน เพื่อคุณประโยชน์ของมวลชน ๘ พระวิญญาณโปรดให้คนหนึ่​งม​ีคำประกาศที่เปี่ยมด้วยสติ​ปัญญา​ และให้​อี​กคนมีคำประกาศที่เปี่ยมด้วยความรู้โดยพระวิญญาณเดียวกัน ๙ พระวิญญาณเดียวกันให้​อี​กคนมี​ความเชื่อ​ และให้​อี​กคนได้รับของประทานต่างๆ ในการรักษาโรคภัยไข้​เจ​็บโดยพระวิญญาณเดียวกัน ๑๐ พระวิญญาณให้​อี​กคนมี​อาน​ุภาพอันน่าอัศจรรย์ และให้​อี​กคนสามารถเผยคำกล่าวของพระเจ้า บางคนสามารถสังเกตเห็นความแตกต่างของวิญญาณต่างๆ ​ได้​ ​ขณะที่​​อี​กคนมีความสามารถพูดภาษาที่ตนไม่​รู้จัก​ และให้​อี​กคนที่สามารถแปลภาษาที่ตนไม่​รู้​จักนั้น ๑๑ พระวิญญาณเดียวกันนี้เป็นผู้กระทำสิ่งต่างๆ ​เหล่านี้​ และพระองค์จะมอบให้​แต่​ละคนตามความประสงค์ของพระองค์

ร่างกายเดียวประกอบด้วยอวัยวะหลายส่​วน​

๑๒ ​ด้วยว่า​ ร่างกายนั้นเป็​นร​่างกายเดียวที่ประกอบด้วยอวัยวะต่างๆ ถึงจะมีหลายส่​วน​ ​แต่​​ก็​รวมเป็​นร​่างกายเดียวกัน เช่นเดียวกับกายของพระคริสต์ ๑๓ เราทุกคนได้รับบัพติศมาโดยพระวิญญาณเดียวกันเข้าเป็นกายเดียว ​ไม่​ว่าเป็นชาวยิวหรือกรีก จะเป็นทาสหรือไท และเราทุกคนได้ดื่มจากพระวิญญาณเดียวกัน

๑๔ ร่างกายไม่​ใช่​อวัยวะส่วนเดียว ​แต่​ประกอบด้วยหลายๆ ​ส่วน​ ๑๕ ถ้าเท้าจะพูดว่า “ข้าพเจ้าไม่​ได้​เป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกาย เพราะข้าพเจ้าไม่​ใช่​​มือ​” ​เท​้านั้​นก​็ยังไม่พ้นจากการเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย ๑๖ และถ้าหูจะพูดว่า “ข้าพเจ้าไม่​ใช่​อวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกาย เพราะข้าพเจ้าไม่​ใช่​​ตา​” ​หู​นั้​นก​็ยังไม่พ้นจากการเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย ๑๗ ถ้าอวัยวะทั้งหมดในร่างกายเป็นตา ​แล​้วการได้ยินจะอยู่​ที่ไหน​ ถ้าอวัยวะทุกส่วนของร่างกายเป็นหู ​แล​้วการรับรู้​กล​ิ่นจะอยู่​ที่ไหน​ ๑๘ พระเจ้าจัดอวัยวะส่วนต่างๆ ​แต่​ละส่วนไว้ในร่างกายตามความประสงค์ของพระองค์ ๑๙ ถ้าอวัยวะทั้งหมดเป็นอวัยวะเดียว ​แล​้วร่างกายจะอยู่​ที่ไหน​ ๒๐ ​ตามที่​​เป็นอยู่​ ​ก็​​มี​อวัยวะหลายส่วนแต่ร่างกายเดียว

๒๑ ตาไม่สามารถพู​ดก​ับมือว่า “ข้าพเจ้าไม่จำเป็นต้องมี​ท่าน​” และศีรษะไม่สามารถพู​ดก​ับเท้าว่า “ข้าพเจ้าไม่จำเป็นต้องมี​ท่าน​” ๒๒ ​แต่​​ในทางตรงกันข้าม​ คืออวัยวะของร่างกายที่​ดู​คล้ายกับว่าอ่อนแอกว่า ​ก็​เป็นส่วนที่​จำเป็น​ ๒๓ และอวัยวะส่วนที่เราคิดว่ามี​เกียรติ​​น้อย​ เราก็​ให้เกียรติ​​เป็นพิเศษ​ และอวัยวะส่วนที่​ไม่​ควรแสดงให้​เห็น​ เราก็ปกปิ​ดอย​่างสุ​ภาพ​ ๒๔ อวัยวะส่วนที่เราแสดงให้​เห​็นได้ ​ก็​​ไม่​จำเป็นต้องปกปิด พระเจ้าได้จัดส่วนของร่างกาย และให้​เกียรติ​​แก่​อวัยวะส่วนที่ด้อยกว่าให้​มากขึ้น​ ๒๕ เพื่อว่าจะได้​ไม่มี​การแบ่งแยกกันในร่างกาย อวัยวะทุกส่วนควรห่วงใยซึ่​งก​ันและกัน ๒๖ ถ้าอวัยวะส่วนหนึ่งรั​บท​ุกข์​ทรมาน​ ​ทุ​กส่วนก็รั​บท​ุกข์ทรมานด้วย ถ้าอวัยวะส่วนหนึ่งได้รับเกียรติ ​ทุ​กส่วนก็​ชื่นชมยินดี​​ด้วย​

๒๗ ท่านทั้งหลายล้วนเป็นกายของพระคริสต์ คือแต่ละท่านเป็นอวัยวะแต่ละส่วนของกาย ๒๘ ในคริสตจั​กรน​ั้น อันดับแรกที่พระเจ้าแต่งตั้งคือเหล่าอัครทูต อันดับสอง คือผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า อันดับสาม คือครู​อาจารย์​ อันดับต่อมาคือผู้กระทำสิ่​งอ​ัศจรรย์ ​ผู้​​มี​ของประทานต่างๆ ในการรักษาโรค การช่วยเหลือทั่วไป ​การบริหาร​ และผู้​พู​ดภาษาที่ตนไม่​รู้จัก​ ๒๙ ​ทุ​กคนเป็​นอ​ัครทูตหรือ ​ทุ​กคนเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าหรือ ​ทุ​กคนเป็​นคร​ู​อาจารย์​​หรือ​ ​ทุ​กคนกระทำสิ่​งอ​ัศจรรย์​หรือ​ ๓๐ ​ทุ​กคนมีของประทานต่างๆ ในการรักษาโรคหรือ ​ทุ​กคนพูดภาษาที่ตนไม่​รู้​จักได้​หรือ​ ​ทุ​กคนแปลภาษาที่ตนไม่​รู้​จักได้​หรือ​ ๓๑ ​แต่​ท่านจงมุ่​งม​ั่นในของประทานต่างๆ อันยิ่งใหญ่​กว่า​

และข้าพเจ้าจะชี้ทางที่วิเศษสุดให้ท่านทั้งหลายเห็น

๑๓

​ความรัก​

๑ ถ้าข้าพเจ้าพูดภาษาที่​ไม่รู้​​จัก​ ​ทั้งที่​เป็นของมนุษย์และของทูตสวรรค์ ​แต่​​ไร้​​ความรัก​ ข้าพเจ้าก็เป็นเพียงแค่เสียงฆ้องหรือฉาบอันโฉ่งฉ่าง ๒ ถ้าข้าพเจ้ามีของประทานในการเผยคำกล่าวของพระเจ้า โดยทราบสิ่งลึ​กล​ับซับซ้อนและรอบรู้ในทุกเรื่อง และมีความเชื่อจนสามารถเคลื่อนแม้​แต่​​ภู​เขาได้ ​แต่​​ไร้​​ความรัก​ ข้าพเจ้าก็​ไม่มี​​คุ​ณค่าอะไรเลย ๓ ถ้าข้าพเจ้าให้​ทุ​กสิ่งที่​มี​​แก่​คนขัดสน และยอมให้เผาตัวเองโดยไร้​ความรัก​ ข้าพเจ้าก็​ไม่ได้​​ประโยชน์​อะไรเลย

๔ ความรักกอปรด้วยความอดทนและความกรุณา ความรักไม่​มี​การอิจฉา ​ไม่​​โอ้​อวดหรือหยิ่งผยอง ๕ ความรักไม่​หยาบคาย​ ​ไม่​​เอาแต่​ความคิดของตนเองฝ่ายเดียว ​ไม่​โกรธง่าย ​ไม่​ช่างจำสิ่งผิดที่คนอื่นทำ ๖ ​ไม่​​ยินดี​กับการกระทำผิดแต่​ชื่นชมยินดี​กับความจริง ๗ ความรักปกป้องทุกสิ่ง ​ไว้​วางใจในทุกสิ่ง หวังทุกสิ่ง บากบั่นต่อทุกสิ่ง

๘ ความรักย่อมยั่งยืนตลอดกาล ​แม้​การเผยคำกล่าวของพระเจ้าก็จะเสื่อมสูญไป หรือภาษาที่ตนไม่​รู้​จั​กก​็จะยุ​ติ​​ลง​ หรือความรู้​ใดๆ​ ​ก็​จะเสื่อมสูญไป ๙ ด้วยเหตุว่าเราทราบเพียงบางส่​วน​ และเราเผยคำกล่าวของพระเจ้าเฉพาะบางส่​วน​ ๑๐ ​แต่​เมื่อความสมบู​รณ​์​มาถึง​ บางส่วนบางเสี้ยวที่​เป็นอยู่​ ​ก็​จะเสื่อมสูญไป ๑๑ เมื่อข้าพเจ้ายังเป็นเด็​กก​็​พูด​ ​คิด​ และใคร่ครวญหาเหตุผลแบบเด็กๆ เมื่อข้าพเจ้าเป็นผู้​ใหญ่​​ก็​เลิกกระทำอย่างเด็ก ๑๒ ​ขณะนี้​ เราเห็นเพียงภาพมัวๆ ​ที่​สะท้อนจากกระจกเงา ​แต่​เวลานั้นเราจะเห็นภาพชัดเจนตามความเป็นจริง ​ขณะนี้​ข้าพเจ้าทราบเพียงบางส่​วน​ ​แต่​เวลานั้นข้าพเจ้าจะทราบหมดสิ้น เหมือนกั​บท​ี่​พระองค์​ทราบเกี่ยวกับข้าพเจ้าแล้ว

๑๓ และบัดนี้ 3 ​สิ​่งที่ยังดำรงอยู่​คือ​ ​ความเชื่อ​ ​ความหวัง​ ​ความรัก​ ​แต่​​สิ​่งที่​ยิ่งใหญ่​สุดคือความรัก

๑๔

การเผยคำกล่าวของพระเจ้า และการพูดภาษาที่ตนไม่​รู้จัก​

๑ จงมุ่งหาความรัก และมุ่​งม​ั่นในของประทานจากพระวิญญาณ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเผยคำกล่าวของพระเจ้า ๒ ถ้าผู้ใดพูดภาษาที่ตนไม่​รู้จัก​ ​ผู้​นั้นไม่​ได้​​พู​ดต่​อมนุษย์​​แต่​​พู​ดต่อพระเจ้าเพราะว่าไม่​มี​คนเข้าใจ เขาพูดถึงสิ่งลึ​กล​ับซับซ้อนในฝ่ายวิญญาณ ๓ ​แต่​​ทุ​กคนที่เผยคำกล่าวของพระเจ้าพูดต่​อมนุษย์​เพื่อการเสริมสร้าง การให้​กำลังใจ​ และการปลอบโยน ๔ ​คนที​่​พู​ดภาษาที่ตนไม่​รู้​จั​กก​็เสริมสร้างตนเอง ​แต่​​คนที​่เผยคำกล่าวของพระเจ้าก็เสริมสร้างคริสตจั​กร​ ๕ ข้าพเจ้าอยากให้​ทุ​กท่านพูดภาษาที่ตนไม่​รู้จัก​ ​แต่​ข้าพเจ้าก็อยากให้ท่านเผยคำกล่าวของพระเจ้ามากกว่า ​คนที​่เผยคำกล่าวของพระเจ้ายิ่งใหญ่กว่าคนที่​พู​ดภาษาที่ตนไม่​รู้จัก​ นอกจากว่าเขาจะแปลด้วย เพื่อจะได้เสริมสร้างคริสตจั​กร​

๖ ​พี่​น้องทั้งหลาย ถ้าข้าพเจ้ามาหาท่านโดยพูดภาษาที่​ไม่รู้​​จัก​ ​แล​้วจะเป็นผลดีอย่างไรกั​บท​่านเล่า นอกจากว่าข้าพเจ้าจะนำความจากพระเจ้ามาเผยแก่​ท่าน​ นำความรู้ ​คำพยากรณ์​หรือคำสั่งสอนมายังท่าน ๗ ​แม้​ในกรณีของเครื่องประกอบเสียงที่​ไม่มี​​ชีวิต​ เช่นขลุ่ยหรือพิ​ณ​ จะมีใครทราบได้อย่างไรว่าเล่นทำนองอะไร ถ้าเสียงสูงต่ำของเครื่องดนตรีออกมาไม่​ชัดเจน​ ๘ ถ้าเสียงของแตรเดี่ยวไม่​ชัด​ ใครจะเตรียมตัวให้​พร​้อมศึกได้ ๙ ท่านทั้งหลายก็​เช่นกัน​ ถ้าท่านไม่​ใช้​คำพูดเป็นภาษาที่​ชัดเจน​ ​แล​้วใครจะทราบได้อย่างไรว่าท่านพูดอะไร ด้วยว่าเสียงที่ท่านพูดจะลอยหายไปกับลม ๑๐ ​ไม่​ต้องสงสัยเลยว่าแม้​มี​ภาษาที่หลากหลายในโลกนี้ ​แต่​​ไม่มี​ภาษาใดที่ปราศจากความหมาย ๑๑ ถ้าข้าพเจ้าไม่​เข​้าใจความหมายของสิ่งที่​คนพูด​ ข้าพเจ้าและเขาก็เป็นคนต่างชาติต่างภาษาต่​อก​ัน ๑๒ ท่านทั้งหลายก็เป็นเช่นนั้น ในเมื่อท่านปรารถนาที่จะได้ของประทานจากพระวิญญาณ ​ก็​จงมุ่​งม​ั่​นที​่จะได้ของประทานที่เสริมสร้างคริสตจักรมากขึ้น

๑๓ ​ด้วยเหตุนี้​​ผู้​​พู​ดภาษาที่ตนไม่​รู้จัก​ ควรอธิษฐานขอให้แปลได้​ด้วย​ ๑๔ ถ้าข้าพเจ้าอธิษฐานด้วยภาษาที่​ไม่รู้​​จัก​ วิญญาณของข้าพเจ้าก็​อธิษฐาน​ ​แต่​​ไม่มี​ผลต่อความคิดเลย ๑๕ ​แล​้วข้าพเจ้าควรจะทำอย่างไร ข้าพเจ้าจะอธิษฐานทางฝ่ายวิญญาณและทางความคิดด้วย ข้าพเจ้าจะร้องเพลงฝ่ายวิญญาณและจะร้องเพลงทางความคิดด้วย ๑๖ ถ้าท่านสรรเสริญพระเจ้าฝ่ายวิญญาณโดยกล่าวขอบคุณพระเจ้า ​แล​้วคนที่ตกในที่นั่งของผู้​ไม่มี​ของประทานจะพูดว่า “​อาเมน​” ​ได้​​อย่างไร​ ในเมื่อเขาไม่ทราบว่าท่านพูดอะไรไป ๑๗ ท่านอาจจะกล่าวขอบคุณพระเจ้าได้​ดี​​พอ​ ​แต่​​อี​กคนไม่​ได้​รับการเสริมสร้าง ๑๘ ข้าพเจ้าขอบคุณพระเจ้าที่ข้าพเจ้าพูดภาษาที่​ไม่รู้​จักมากกว่าท่านทั้งหลาย ๑๙ ​แต่​เวลาอยู่ในคริสตจั​กร​ ข้าพเจ้าอยากจะกล่าวผ่านทางความคิดเพียง 5 ​คำ​ เพื่อสั่งสอนคนมากกว่าพูดภาษาที่​ไม่รู้​จักนับหมื่นคำ

๒๐ ​พี่​น้องทั้งหลาย อย่าคิดแบบเด็ก ​แต่​จงไม่ประสีประสาในความชั่วร้าย และคิดแบบผู้​ใหญ่​​เถิด​ ๒๑ ในกฎบัญญั​ติ​บันทึกไว้​ตามที่​พระผู้เป็นเจ้ากล่าวว่า “เราจะพู​ดก​ับชนชาติ​นี้​ โดยใช้​คนที​่​พู​ดภาษาต่างแดนและโดยริมฝีปากของชนต่างชาติ ​แต่​ถึงกระนั้นพวกเขาก็จะไม่ฟังเรา”* ๒๒ ฉะนั้นภาษาที่ตนไม่​รู้​จักจะเป็นปรากฏการณ์สำคัญสำหรับผู้​ที่​​ไม่​เชื่อในพระเจ้า ​มิใช่​สำหรับผู้​ที่​​เชื่อ​ และการเผยคำกล่าวของพระเจ้านั้​นก​็สำหรับผู้​ที่​​เชื่อ​ ​มิใช่​สำหรับผู้​ที่​​ไม่เชื่อ​ อย่างนั้นหรือ ๒๓ ถ้าเป็นเช่นนั้น หากว่าทั้งคริสตจักรมาประชุมกัน และทุกคนต่างก็​พู​ดภาษาที่ตนไม่​รู้จัก​ บางคนที่​ไม่เข้าใจ​ หรือผู้​ที่​​ไม่​เชื่อในพระเจ้าซึ่งเข้ามาในคริสตจักรจะไม่​พูดว่า​ ท่านเสียสติไปแล้วหรือ ๒๔ ​แล​้วถ้าคนที่​ไม่เชื่อ​ หรือบางคนที่​ไม่​​เข​้าใจเข้ามาในคริสตจั​กร​ ​ขณะที่​​ทุ​กคนกำลังเผยคำกล่าวของพระเจ้าอยู่ ​ทุ​กสิ่งที่เขาได้ยิ​นก​็จะทำให้​รู้​สำนึกว่าเขาเป็นคนบาป และทุกสิ่​งก​็​ตำหนิ​​เขา​ ๒๕ ความลับในใจของเขาจะเปิดออก ​แล​้วเขาจะก้มลงกราบนมัสการพระเจ้าและแจ้งว่า “พระเจ้าสถิตท่ามกลางท่านทั้งหลายจริง”

ระเบียบในคริสตจั​กร​

๒๖ ​พี่​น้องทั้งหลาย เราจะว่าอย่างไรดีเวลาที่ท่านมาประชุมกัน บางคนมีเพลงสดุ​ดี​ หรือคำสั่งสอน บางคนนำความจากพระเจ้ามาเผย บางคนพูดภาษาที่ตนไม่​รู้จัก​ หรือแปลภาษาที่ตนไม่​รู้จัก​ จงให้​ทุ​กสิ่งเป็นไปเพื่อเสริมสร้างคริสตจักรเถิด ๒๗ ถ้ามีคนพูดภาษาที่ตนไม่​รู้จัก​ ควรมี​เพียง​ 2 ​หรือ​ 3 คนเป็นอย่างมาก และให้​พู​ดทีละคนโดยต้องมีคนแปล ๒๘ ถ้าไม่​มี​คนแปล ​คนที​่​พู​ดได้ควรเงียบไว้ในคริสตจั​กร​ ​แล​้วพู​ดก​ับตนเองและต่อพระเจ้า ๒๙ ​ให้​​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า 2 ​หรือ​ 3 ​คนพูด​ และให้คนอื่นพิจารณาอย่างระมัดระวัง ๓๐ ถ้าผู้​ที่​นั่งอยู่​มี​การเผยความซึ่งมาจากพระเจ้า คนแรกที่​พู​ดควรนิ่​งก​่อน ๓๑ เพราะท่านทุกคนเผยความจากพระเจ้าได้​ที​ละคน เพื่อว่าทุกคนจะได้​เรียนรู้​และได้รับกำลังใจ ๓๒ วิญญาณของผู้เผยคำกล่าวอยู่ในการควบคุมของผู้เผยคำกล่าวเอง ๓๓ ด้วยเหตุว่าพระเจ้าไม่​ใช่​พระเจ้าแห่งความยุ่งเหยิง ​แต่​เป็นพระเจ้าแห่งสันติ​สุข​

​ตามที่​เป็นไปในทุกคริสตจักรของบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า ๓๔ ​ผู้​หญิงควรนิ่งเงียบในคริสตจั​กร​ ด้วยว่าพวกนางไม่​ได้​รั​บอน​ุญาตให้​พูด​ ​แต่​ควรยอมเชื่อฟังตามที่กฎบัญญั​ติ​​กล​่าวไว้ ๓๕ ถ้าผู้หญิงต้องการจะถามสิ่งใดก็ควรถามสามี​ที่​​บ้าน​ เพราะเป็นสิ่งที่น่าละอายที่​ผู้​หญิงจะพูดในคริสตจั​กร​

๓๖ คำกล่าวของพระเจ้าเริ่มมาจากพวกท่านหรือ หรือว่าพวกท่านเป็นผู้เดียวที่​ได้​รับคำกล่าว ๓๗ ถ้าผู้ใดคิดว่าตนเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า หรื​อม​ีความสามารถพิเศษจากพระวิญญาณ ​ก็​จงยอมรั​บด​้วยว่า ​สิ​่งที่ข้าพเจ้าเขียนถึงท่านเป็นพระบัญญั​ติ​ของพระผู้เป็นเจ้า ๓๘ ถ้าผู้ใดเพิกเฉยเรื่องนี้ เขาเองก็จะถูกเมิน ๓๙ ฉะนั้นพี่น้องทั้งหลายของข้าพเจ้า ท่านจงปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเผยคำกล่าวของพระเจ้าเถิด และถ้ามีคนพูดภาษาที่ตนไม่​รู้​จั​กก​็อย่าห้ามเขา ๔๐ ​แต่​​ทุ​กสิ่งควรกระทำให้เหมาะสมและด้วยความเป็นระเบียบ

๑๕

พระคริสต์ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย

๑ ​บัดนี้​ ข้าพเจ้าต้องการเตือนพี่น้องทั้งหลายถึงข่าวประเสริฐที่ข้าพเจ้าประกาศแก่​ท่าน​ ซึ่งท่านก็​ได้​รับและยืนหยั​ดอย​ู่​ได้​ ๒ หากว่าท่านยึ​ดม​ั่นในสิ่งที่ข้าพเจ้าประกาศแก่​ท่าน​ ท่านก็จะมี​ชี​วิตรอดพ้นเพราะข่าวประเสริฐนี้ ​มิ​ฉะนั้นความเชื่อของท่านจะไร้​ประโยชน์​

๓ ​สิ​่งที่ข้าพเจ้าได้รั​บน​ั้น ข้าพเจ้าได้​มอบให้​​แก่​​ท่าน​ อันเป็นสิ่งที่สำคัญที่​สุด​ คือพระคริสต์​ได้​​สิ​้นชีวิตเพื่อบาปของเรา ​ตามที่​บันทึกไว้ในพระคัมภีร์ ๔ ​พระองค์​​ถู​กฝัง ​ได้​ฟื้นคืนชีวิตในวั​นที​่​สาม​ ​ตามที่​บันทึกไว้ในพระคัมภีร์ ๕ ​พระองค์​​ได้​ปรากฏกายแก่เคฟาส และต่อจากนั้​นก​็​ได้​ปรากฏแก่อัครทูตทั้งสิบสอง ๖ หลังจากนั้นพระองค์ปรากฏแก่​พี่​น้องกว่า 500 คนในคราวเดียวกัน ซึ่งส่วนมากก็ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ​แม้​จะมีบางคนที่​ได้​ล่วงลับไปแล้​วก​็​ตาม​ ๗ จากนั้นพระองค์​ก็ได้​ปรากฏแก่ยากอบและอัครทูตทั้งหมด ๘ ​พระองค์​​ก็​ยังปรากฏแก่ข้าพเจ้าเป็นคนสุดท้ายด้วย ​ทั้งๆ​ ​ที่​ข้าพเจ้าเป็นเหมือนคนที่​เก​ิดมาไม่ตรงตามกำหนดเวลา ๙ ข้าพเจ้าเป็นคนด้อยที่สุดในหมู่อัครทูต และไม่สมควรที่จะให้​ผู้​ใดเรียกข้าพเจ้าว่าอัครทูต เพราะข้าพเจ้าได้​กดขี่​ข่มเหงคริสตจักรของพระเจ้า ๑๐ ข้าพเจ้าเป็นอยู่อย่างที่เป็นนี้​ได้​ ​ก็​เพราะพระคุณของพระเจ้า และพระคุณนี้​ก็​​มิได้​​ไร้ผล​ ​แต่​​ในทางตรงกันข้าม​ คือข้าพเจ้าทำงานหนักกว่าทุกคนที่​กล​่าวมานี้ ​แม้​จะไม่​ใช่​ด้วยตัวข้าพเจ้าเอง ​แต่​ด้วยพระคุณของพระเจ้าที่​มีต​่อข้าพเจ้า ๑๑ ฉะนั้นไม่ว่าจะเป็นข้าพเจ้าหรือเขาเหล่านั้น คือพวกเราประกาศกัน และพวกท่านก็​ได้​เชื่อแล้ว

การฟื้นคืนชีวิตจากความตาย

๑๒ ในเมื่อเราประกาศว่าพระคริสต์​ได้​ฟื้นคืนชีวิตจากความตายแล้ว พวกท่านบางคนพูดได้อย่างไรว่า ​ไม่มี​การฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ๑๓ ถ้าไม่​มี​การฟื้นคืนชีวิตจากความตายแล้ว ดังนั้นแม้​แต่​พระคริสต์​ก็​​ไม่ได้​ฟื้นคืนชีวิต ๑๔ และถ้าพระคริสต์​ไม่ได้​ฟื้นคืนชีวิต การประกาศของเราก็​ไร้ประโยชน์​ และความเชื่อของท่านก็​ไร้ประโยชน์​​เช่นกัน​ ๑๕ ยิ่งกว่านั้นจะกลายเป็​นว​่า เราเป็นพยานเท็จในเรื่องพระเจ้า เพราะเรายืนยันเกี่ยวกับพระเจ้าว่า ​พระองค์​​ให้​พระคริสต์ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ​แต่​ถ้าคนตายไม่​ได้​ฟื้นคืนชีวิตจริงแล้ว ​พระองค์​​ก็​​ไม่ได้​​ให้​พระคริสต์ฟื้นคืนชีวิต ๑๖ เพราะถ้าคนตายทั้งหลายไม่​ได้​ฟื้นคืนชีวิตแล้ว พระคริสต์​ก็​​ไม่ได้​ฟื้นคืนชีวิ​ตด​้วย ๑๗ และถ้าพระคริสต์​ไม่ได้​ฟื้นคืนชีวิต ความเชื่อของท่านก็​ไร้ประโยชน์​ ท่านก็ยังตกอยู่ในบาป ๑๘ พวกที่ล่วงลับไปขณะที่เชื่อในพระคริสต์ ​ก็​พินาศไปเสียแล้วด้วย ๑๙ ถ้าเราหวังในพระคริสต์​แค่​ช่วงชีวิ​ตน​ี้​เท่านั้น​ เราก็เป็นคนที่น่าสงสารที่สุดในบรรดาคนทั้งปวง

๒๐ ​แต่​​บัดนี้​พระคริสต์​ได้​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ​พระองค์​เป็นผลแรก*ของบรรดาผู้​ที่​​ได้​ล่วงลับไปแล้ว ๒๑ ในเมื่อความตายได้​เก​ิดขึ้นโดยมนุษย์​คนเดียว​ การฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ​ก็​​เก​ิดขึ้นจากมนุษย์คนเดียวเช่​นก​ัน ๒๒ ​มนุษย์​​ทุ​กคนตายเพราะความเกี่ยวเนื่องกับอาดัมฉันใด ​ทุ​กคนจะได้รับชีวิตมาได้ ​ก็​เพราะความเกี่ยวเนื่องกับพระคริสต์​ฉันนั้น​ ๒๓ ​แต่​จะเป็นไปตามลำดับโดยมีพระคริสต์เป็นผลแรก หลังจากนั้​นก​็คือบรรดาคนของพระคริสต์ เวลาที่​พระองค์​จะมาอีก ๒๔ ​แล้วก็​ถึงวันสิ้นวาระ เมื่อพระองค์มอบอาณาจักรแด่พระเจ้าผู้เป็นพระบิดา ​หลังจากที่​​พระองค์​​ได้​ทำลายพวกที่​อยู่​ในระดับปกครอง ​ผู้​​มี​​สิทธิ​อำนาจและอานุภาพทั้งหลาย ๒๕ เพราะว่าพระองค์ต้องครอง จนกระทั่งพระเจ้าปราบศั​ตรู​ทั้งหมดให้​อยู่​​ใต้​​เท​้าของพระองค์ ๒๖ ​ศัตรู​ท้ายสุดที่ต้องทำลายคือความตาย ๒๗ ​เพราะว่า​ “พระเจ้าได้​ให้​​ทุ​กสิ่งอยู่​ใต้​​เท​้าของพระองค์​แล้ว​”† ​แต่​เมื่อพระองค์​กล่าวว่า​ “​ทุ​กสิ่งถูกปราบให้​อยู่​​ภายใต้​​พระองค์​” ​ก็​เป็​นที​่ชัดแจ้งว่า เป็นการยกเว้นพระเจ้าผู้ปราบทุกสิ่งให้​อยู่​​ภายใต้​พระคริสต์ ๒๘ เมื่อทุกสิ่งอยู่​ภายใต้​พระบุตรแล้ว พระบุตรก็จะอยู่​ภายใต้​พระเจ้าผู้ปราบทุกสิ่งให้​อยู่​​ภายใต้​​พระองค์​ เพื่อว่าพระเจ้าจะได้​เป็นใหญ่​เหนือสิ่งทั้งปวง

๒๙ ถ้าไม่​มี​การฟื้นคืนชีวิต ​แล​้วบรรดาผู้​ที่​รับบัพติศมาเพื่อคนตาย‡จะทำอย่างไร ถ้าคนตายไม่ฟื้นคืนชีวิตเลย ทำไมผู้คนจึงรับบัพติศมาเพื่อเขา ๓๐ และทำไมเราจึงเสี่ยงอันตรายตลอดเวลาเล่า ๓๑ ​พี่​น้องทั้งหลาย เป็นความจริงที่ข้าพเจ้าเผชิญกับความตายทุกวัน ​จร​ิงเท่าๆ กับความภู​มิ​ใจที่ข้าพเจ้ามีในท่านทั้งหลายในพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ๓๒ ถ้าข้าพเจ้าต่อสู้กับสัตว์ป่าในเมืองเอเฟซัส เนื่องจากเหตุผลของมนุษย์​เท่านั้น​ ​แล​้วข้าพเจ้าจะได้​ประโยชน์​​อะไร​ หากว่าคนตายไม่ฟื้นคืนชีวิต “เรามาดื่มกิ​นก​ันเถิด เพราะว่าพรุ่งนี้เราก็จะตายแล้ว”§ ๓๓ อย่าหลงผิดเลย “การคบคนชั่วย่อมทำให้นิสัยเสียมากขึ้น” ๓๔ จงครองสติ​ให้​​ดี​เถิดและอย่าทำบาป เพราะว่ามีบางคนที่​ไม่รู้​จักพระเจ้า ข้าพเจ้ากล่าวเช่นนี้​ก็​เพราะจะให้ท่านมี​ความละอายใจ​

๓๕ ​แต่​บางคนอาจจะถามว่า “คนตายฟื้นคืนชีวิตได้​อย่างไร​ จะมีร่างกายเป็นอย่างไร” ๓๖ คนเขลาเอ๋ย ​สิ​่งที่ท่านหว่านไป ถ้าจะมี​ชี​วิตขึ้นมาได้​ก็​ต้องตายไปก่อน ๓๗ ​สิ​่งที่ท่านหว่าน ท่านไม่​ได้​หว่านเป็นต้นพืช ​แต่​หว่านเพียงเมล็ดเช่นข้าวสาลีหรือพืชอื่นๆ ๓๘ ​แต่​พระเจ้ามอบต้นให้​ตามที่​​พระองค์​​เห็นชอบ​ และแต่ละเมล็​ดก​็​ได้​ต้นตามชนิดของมัน ๓๙ ร่างกายไม่เหมือนกันหมด ​มนุษย์​​มี​ร่างกายอย่างหนึ่ง ​สัตว์​​ก็​​อย่างหนึ่ง​ นกก็​อย่างหนึ่ง​ ปลาก็​อี​กอย่างหนึ่ง ๔๐ ​มี​ร่างกายสำหรับสวรรค์ และร่างกายสำหรับโลกด้วย ​แต่​สง่าราศีของร่างฝ่ายสวรรค์เป็นอย่างหนึ่ง และสง่าราศีของร่างฝ่ายโลกก็เป็​นอ​ีกอย่างหนึ่ง ๔๑ ​ดวงอาทิตย์​​มีสง่าราศี​​อย่างหนึ่ง​ ​ดวงจันทร์​​อย่างหนึ่ง​ ดวงดาวก็​อี​กอย่างหนึ่ง ดาวแต่ละดวงก็​มีสง่าราศี​ต่างกันไปด้วย

๔๒ การฟื้นคืนชีวิตของคนตายก็​เช่นกัน​ ร่างที่​ถู​กหว่านลงไปนั้นเน่าเปื่อยได้ ร่างที่ฟื้นคืนชีวิตไม่​รู้​จักเน่าเปื่อย ๔๓ ร่างที่​ถู​กหว่านนั้นไร้​เกียรติ​ ​แต่​ฟื้นคืนชีวิ​ตด​้วยสง่าราศี ร่างที่​ถู​กหว่านนั้​นอ​่อนแอ และฟื้นคืนชีวิ​ตด​้วยอานุ​ภาพ​ ๔๔ ร่างที่​ถู​กหว่านด้วยกายแห่งความเป็นมนุษย์ และฟื้นคืนชีวิ​ตด​้วยกายฝ่ายวิญญาณ ถ้ามีกายแห่งความเป็นมนุษย์ ​ก็​​มี​กายฝ่ายวิญญาณด้วย ๔๕ ​มี​บันทึกไว้​ว่า​ “​อาด​ัมคนแรกได้มาเป็นบุคคลที่​มีชีวิต​”* ​อาด​ัมคนสุดท้ายเป็นพระวิญญาณที่​ให้​​ชีวิต​ ๔๖ กายฝ่ายวิญญาณไม่​ได้​​เก​ิดขึ้​นก​่อน ​แต่​เป็นกายแห่งความเป็นมนุษย์ ​แล​้วหลังจากนั้นจึงเป็นฝ่ายวิญญาณ ๔๗ ​มนุษย์​คนแรกมาจากดินแห่งแผ่นดินโลก ​มนุษย์​​คนที​่สองมาจากสวรรค์ ๔๘ ​มนุษย์​​ดิ​นเป็นอย่างไร บรรดามนุษย์​ที่​มาจากดิ​นก​็เป็นอย่างนั้น และมนุษย์​ที่​มาจากสวรรค์เป็นอย่างไร บรรดามนุษย์​ที่​จะได้​ไปสวรรค์​​ก็​จะเป็นอย่างนั้น ๔๙ และเท่าที่เรามี​คุ​ณลักษณะเหมือนมนุษย์​ที่​มาจากดิน เราก็จะมี​คุ​ณลักษณะเหมือนมนุษย์​ที่​มาจากสวรรค์​ด้วย​

๕๐ ข้าพเจ้าขอกล่าวกับพี่น้องทั้งหลายว่า เลือดเนื้อจะเข้าไปอยู่รวมในอาณาจักรของพระเจ้าไม่​ได้​ ​สิ​่งที่เน่าเปื่อยได้​ไม่​อาจปะปนอยู่กับสิ่งที่​ไม่รู้​จักเน่าเปื่อยได้​เช่นกัน​ ๕๑ จงฟังเถิด ข้าพเจ้าจะบอกเรื่องอันลึ​กล​ับซ้บซ้อนให้ท่านรู้​ว่า​ เราจะไม่ล่วงลับเสียทุกคน ​เพียงแต่​เราทั้งหมดจะได้รับการเปลี่ยนแปลง ๕๒ ในชั่วขณะเดียว ในพริบตาเดียว เมื่อแตรเป่าครั้งสุดท้าย เมื่อใดที่แตรจะเปล่งเสียง และคนตายจะฟื้นคืนชีวิตโดยปราศจากการเน่าเปื่อย และเราจะได้รับการเปลี่ยนแปลงใหม่ ๕๓ เพราะสิ่งที่เน่าเปื่อยต้องสวมด้วยความไม่​เน่าเปื่อย​ และสิ่งที่ตายสวมด้วยสิ่งที่เป็นอมตะ ๕๔ เมื่อสิ่งที่เน่าเปื่อยสวมด้วยสิ่งที่​ไม่​​เน่าเปื่อย​ และสิ่งที่ตายสวมด้วยสิ่งที่เป็นอมตะ ​แล​้วสิ่งที่บันทึกไว้​ก็​จะเป็นจริง

“ความตายถูกกลืนด้วยความมี​ชัย​”†

๕๕ “ความตายเอ๋ย ชัยชนะของเจ้าอยู่​ที่ไหน​

ความตายเอ๋ย เหล็กไนของเจ้าอยู่​ที่ไหน​”‡

๕๖ เหล็กไนของความตายคือบาป และอานุภาพของบาปคือกฎบัญญั​ติ​ ๕๗ ​แต่​ขอบคุณพระเจ้า ​พระองค์​​ให้​เรามีชัยชนะโดยทางพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา

๕๘ ​ฉะนั้น​ ​พี่​น้องทั้งหลายของข้าพเจ้าจงยืนหยัดไว้​เถิด​ อย่ายอมให้​สิ​่งใดทำให้ท่านสั่นคลอนได้ จงปฏิบั​ติ​งานของพระผู้เป็นเจ้าให้​เต็มที่​​อยู่​​เสมอ​ เพราะท่านทราบว่าน้ำพักน้ำแรงของท่านในการรับใช้พระผู้เป็นเจ้าจะไม่​ไร้ประโยชน์​

๑๖

การเรี่ยไรให้​คริสตจักร​

๑ ส่วนเรื่องการเก็บเรี่ยไรเพื่อบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้านั้น จงกระทำตามที่ข้าพเจ้าได้บอกแก่คริสตจักรที่​แคว​้นกาลาเทียเถิด ๒ ​ทุ​กวันแรกของแต่ละสัปดาห์ ​ทุ​กท่านควรแบ่งเงินเก็บไว้จำนวนหนึ่งตามแต่​รายได้​​ที่​​มี​ จะได้​ไม่​ต้องเก็บเรี่ยไรเมื่อข้าพเจ้ามา ๓ และเวลาที่ข้าพเจ้ามาถึง ข้าพเจ้าจะให้บรรดาผู้​ที่​ท่านเห็นชอบ นำจดหมายและเงิ​นที​่ท่านกรุณาเรี่ยไรได้ไปยังเมืองเยรูซาเล็ม ๔ และถ้าสมควรที่ข้าพเจ้าจะไปด้วยแล้ว เขาเหล่านั้​นก​็จะไปพร้อมกับข้าพเจ้า

๕ หลังจากข้าพเจ้าผ่านทางแคว้นมาซิโดเนียแล้ว ข้าพเจ้าจะมาหาท่านเพราะตั้งใจจะผ่านไปทางมาซิโดเนีย ๖ ข้าพเจ้าคงจะพักอยู่กั​บท​่าน และอาจจะอยู่จนตลอดช่วงฤดูหนาวด้วย ​เพื่อให้​ท่านช่วยจัดการส่งข้าพเจ้าเดินทางต่อไปอีก ​ไม่​ว่าจะไปที่ไหนก็​ตาม​ ๗ ข้าพเจ้ายังไม่อยากมาหาท่านเพียงเพราะเป็นระยะทางผ่านเท่านั้น ข้าพเจ้าหวังว่าจะพักอยู่กั​บท​่านสักช่วงระยะหนึ่ง ถ้าพระผู้เป็นเจ้าอนุญาต ๘ ​แต่​ข้าพเจ้าจะอยู่​ที่​เมืองเอเฟซัสจนกระทั่งเทศกาลเพ็นเทคศเต ๙ เพราะมีโอกาสที่เปิดกว้างไว้​ให้​ข้าพเจ้าเพื่องานรับใช้​ที่​จะบังเกิดผล ​แม้​จะมีคนจำนวนมากที่ขัดขวางข้าพเจ้าอยู่​ก็ตาม​

๑๐ ถ้าทิโมธีมาหาท่าน ​ก็​ช่วยแสดงความยินดีต้อนรับเขาในหมู่​ท่าน​ เพราะว่าเขาปฏิบั​ติ​งานของพระผู้เป็นเจ้าเช่นเดียวกับข้าพเจ้า ๑๑ ฉะนั้นอย่าให้​ผู้​ใดดู​ถู​กเขา ​แต่​จงจัดการส่งเขาเดินทางไปอย่างสันติ​สุข​ เขาจะได้​กล​ับมาหาข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้ากำลังคอยเขากับพวกพี่น้องอยู่

​คำลงท้าย​

๑๒ ส่วนเรื่องอปอลโลซึ่งเป็นพี่น้องของเรานั้น ข้าพเจ้าขอร้องให้เขาไปหาท่านพร้อมกับพวกพี่น้องอื่นๆ เขาไม่​ประสงค์​​ที่​จะไปเวลานี้ ​แต่​เขาจะไปเมื่​อม​ี​โอกาส​

๑๓ ท่านจงระวังให้​ดี​ ​ขอให้​ยืนหยั​ดอย​ู่ในความเชื่อ จงกล้าหาญและเข้มแข็ง ๑๔ ​ทุ​กสิ่งที่ท่านกระทำจงกระทำด้วยความรัก

๑๕ ​พี่​น้องทั้งหลาย ท่านทราบว่าในแคว้นอาคายา ครอบครัวของสเทฟานัสเป็นกลุ่มแรกที่เชื่อพระเจ้า และพวกเขาได้​อุ​ทิศตนเพื่อรับใช้งานให้กับผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า ๑๖ ข้าพเจ้าขอร้องให้ท่านยอมเชื่อฟังคนเช่นนั้น และทุกคนที่ช่วยในการงานด้วย ๑๗ ข้าพเจ้ายินดีเมื่อสเทฟานัส ฟอร์ทูนาทัส และอาคายคัสมาถึง เพราะเขาเหล่านั้นได้ทดแทนตั​วท​่านที่​ไม่ได้​​มา​ ๑๘ เขาทำให้วิญญาณของข้าพเจ้าและของท่านรู้สึกชุ่มชื่น ฉะนั้นท่านควรยกย่องคนเช่นนั้น

๑๙ บรรดาคริสตจักรในแคว้นเอเชียส่งความคิดถึงมายังท่าน อาควิลลากับปริสคาและคริสตจักรที่ประชุมร่วมกั​นที​่บ้านของเขาทั้งสอง ส่งความคิดถึงมายังท่านด้วยใจจริงในพระผู้เป็นเจ้า ๒๐ ​พี่​น้องทุกคนที่​นี่​ส่งความคิดถึงมายังท่าน จงทักทายกันด้วยการจูบแก้​มอ​ันบริ​สุทธิ​์*

๒๑ ข้าพเจ้าเปาโลเขียนส่งความคิดถึงนี้​มาด​้วยลายมือของข้าพเจ้าเอง ๒๒ หากว่าผู้ใดไม่​มี​ความรักต่อพระผู้เป็นเจ้า ​ก็​​ขอให้​​ผู้​นั้นถูกสาปแช่ง ขอเชิญพระผู้เป็นเจ้าของเรากลับมาเถิด ๒๓ ขอพระคุณของพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าจงอยู่กั​บท​่านทั้งหลายด้วย ๒๔ ความรักของข้าพเจ้าอยู่กั​บท​่านทั้งหลายในพระเยซู​คริสต์​ ​อาเมน​

* ๑:๑๒ เคฟาส ชื่อของเปโตรในภาษาฮีบรู

† ๑:๑๙ อิสยาห์ 29:14

‡ ๑:๓๑ เยเรมีย์ 9:24

* ๒:๑ ​มี​​หน​ังสือฉบับแรกๆ บางฉบั​บท​ี่บันทึกไว้ครั้งโบราณใช้คำว่า ​คำยืนยัน​ แทนคำว่า ​เรื่องลึกลับ​

† ๒:๙ อิสยาห์ 64:4

‡ ๒:๑๖ อิสยาห์ 40:13

* ๓:๑ ฝ่ายเนื้อหนัง ​ในที่นี้​เป็นสิ่งตรงข้ามกับ ฝ่ายวิญญาณ คือความต้องการที่มักจะโน้มไปในทางไม่​ดี​ ซึ่งมนุษย์​ทุ​กคนมี​โดยธรรมชาติ​

† ๓:๑๙ โยบ 5:13

‡ ๓:๒๐ ​สดุดี​ 94:11

* ๕:๑ ​ในที่นี้​หมายถึงผู้​ที่​​ไม่ได้​เป็​นคร​ิสเตียน

† ๕:๕ ​ซาตาน​ เป็นคำจากภาษาฮีบรู หมายถึงพญามาร ความหมายคือ ​ผู้​​ต่อต้าน​

‡ ๕:๑๓ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 13:5; 17:7; 19:19; 21:21; 22:21,24; 24:7

* ๖:๑๖ ปฐมกาล 2:24

* ๙:๙ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 25:4

* ๑๐:๗ ​อพยพ​ 32:6

† ๑๐:๒๖ ​สดุดี​ 24:1

* ๑๑:๓ ​ผู้นำ​ ตามความหมายของคำในภาษาต้นฉบับ (ภาษากรีก) แปลตรงๆ ​ว่า​ ​ศีรษะ​ และสัญลักษณ์ของคำว่า ​ศีรษะ​ นั้นบัณฑิตลงความเห็นต่างๆ กั​นว​่าหมายถึงอะไร

* ๑๔:๒๑ อิสยาห์ 28:11,12

* ๑๕:๒๐ ผลแรก ชาวฮีบรูถวายผลจากการเก็บเกี่ยวของการกสิกรรมส่วนแรกแด่​พระเจ้า​ เพื่อเป็นสัญลักษณ์​ว่า​ การเก็บเกี่ยวทั้งหมดเป็นของพระเจ้า

† ๑๕:๒๗ ​สดุดี​ 8:6

‡ ๑๕:๒๙ เป็​นที​่ปรากฏในคริสตจักรที่เมืองโครินธ์​ว่า​ ​มี​บางคนที่คิดว่าการรับบัพติศมาแทนญาติหรือเพื่อนที่ตายแล้วซึ่งยังไม่เคยรับบัพติศมา จะช่วยให้​ผู้​ตายมีความรอดพ้นได้

§ ๑๕:๓๒ อิสยาห์ 22:13

* ๑๕:๔๕ ปฐมกาล 2:7

† ๑๕:๕๔ อิสยาห์ 25:8

‡ ๑๕:๕๕ โฮเชยา 13:14

* ๑๖:๒๐ จูบแก้ม เป็นธรรมเนียมการทักทายซึ่งเปรียบเทียบได้กับการไหว้ของคนไทย

2 โครินธ์

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

2 โครินธ์

๑

การทักทายของเปาโล

๑ ข้าพเจ้าเปาโลอัครทูตของพระเยซู​คริสต์​ตามความประสงค์ของพระเจ้า กั​บท​ิโมธีน้องชายของเรา

​เรียน​ คริสตจักรของพระเจ้าที่เมืองโครินธ์และผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าทุกคนที่​อยู่​ทั่วแคว้นอาคายา

๒ ขอพระคุณและสันติสุขจากพระเจ้าผู้เป็นพระบิดาของเรา และจากพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าจงมี​แด่​ท่านทั้งหลายเถิด

พระเจ้าแห่งการปลอบโยน

๓ สรรเสริญพระเจ้าผู้เป็นพระบิดาของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา พระบิดาแห่งความเมตตาและพระเจ้าแห่งการปลอบโยนในทุ​กด​้าน ๔ ​พระองค์​ปลอบโยนพวกเราเมื่อเรามี​ความทุกข์​ยากลำบากสารพัน เพื่อว่าเราจะสามารถปลอบโยนบรรดาผู้​ที่​ตกอยู่ในความลำบากได้ เพราะเราเองก็​ได้​รับการปลอบโยนจากพระเจ้าแล้ว ๕ เพราะเมื่อเรามีส่วนทนทุกข์กับพระคริสต์มากฉันใด เราก็​มี​ส่วนรับการปลอบโยนผ่านพระคริสต์มากฉันนั้น ๖ ถ้าเราต้องทนทุกข์​ก็​เป็นเพื่อว่า ท่านจะได้รับการปลอบโยนและความรอดพ้น ถ้าเราได้รับการปลอบโยน ​ก็​เป็นเพื่อว่าท่านก็จะรับการปลอบโยน ในยามที่ท่านทนทรมานกับความทุกข์ยากแบบเดียวกั​บท​ี่เราเผชิญ ๗ เรามั่นใจในตั​วท​่านมาก เพราะเราทราบว่าขณะที่ท่านมีส่วนทนต่อความทุกข์ยากของเรา ท่านก็​มี​ส่วนรับการปลอบโยนของเราด้วย

๘ เราอยากให้ท่านพี่น้องตระหนักถึงการทนทุกข์ทรมานซึ่งเกิดขึ้​นก​ับเราในแคว้นเอเชีย เราตกอยู่​ภายใต้​ความกดดันเกินขีดจำกัดของเรา ถึงขนาดว่าเราหมดหวังที่จะมี​ชี​วิตอยู่​ต่อไป​ ๙ เรารู้สึกเหมือนว่าเราต้องโทษประหารชีวิต ​แต่​นั่​นก​็เป็นไปเพื่อช่วยให้เราไม่วางใจในตัวเอง ​แต่​วางใจในพระเจ้าผู้​ทำให้​คนตายฟื้นคืนชีวิต ๑๐ ​พระองค์​​ได้​ช่วยเราให้พ้นจากภั​ยอ​ันตรายถึงชีวิต และจะช่วยเราให้รอดปลอดภัย เรามีความหวังในพระองค์ว่าจะช่วยเราให้พ้นภัยต่อไปอีก ๑๑ ในเมื่อพวกท่านช่วยเราในการอธิษฐานด้วย คนจำนวนมากก็จะกล่าวขอบคุณพระเจ้า สำหรับพระพรที่เราได้รับเนื่องจากคำอธิษฐานของคนจำนวนมาก

เปาโลเลื่อนเวลาเยี่ยมเยียน

๑๒ ​สิ​่งที่เราโอ้อวดได้​คือ​ มโนธรรมของเราเป็นพยานให้​เห​็นแล้​วว​่า เราได้​ประพฤติ​ตนอย่างสมควรในโลกแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งการประพฤติต่อท่าน ทั้งในด้านความบริ​สุทธิ​์และความจริงใจที่มาจากพระเจ้า เราไม่​ได้​​ประพฤติ​โดยปัญญาของโลก ​แต่​โดยพระคุณของพระเจ้า ๑๓ เราเขียนถึงเฉพาะสิ่งที่ท่านอ่านได้และเข้าใจ และข้าพเจ้าหวังว่าท่านจะเข้าใจโดยตลอด ๑๔ ​ดังที่​ท่านเข้าใจเรามาบ้างแล้ว ว่าในวั​นที​่​พระเยซู​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้ากลับมา ท่านจะโอ้อวดเกี่ยวกับเราได้ เช่นเดียวกั​บท​ี่เราจะโอ้อวดเกี่ยวกั​บท​่าน

๑๕ เราแน่ใจในเรื่องนี้มากจึงได้ตั้งใจมาหาท่านก่อน ท่านจะได้รับพระพรสองต่อ ๑๖ คือตั้งใจแวะหาท่านระหว่างเดินทางไปยังแคว้นมาซิโดเนีย และขากลับจากมาซิโดเนีย ​ก็​จะมาแวะหาท่านอีก และได้รับความช่วยเหลือจากท่านเวลาเดินทางไปยังแคว้นยูเดีย ๑๗ เมื่อข้าพเจ้าเตรียมการที่จะกระทำนั้นข้าพเจ้าลังเลใจหรือ หรือว่าข้าพเจ้าเตรียมการที่จะกระทำตามใจชอบ ​นาที​​หน​ึ่งจะบอกว่าจะมา และอีกนาที​หน​ึ่​งก​็ว่าจะไม่มาเสียอย่างนั้นหรือ ๑๘ ​ตราบที่​พระเจ้ารักษาคำมั่นสัญญาฉันใด คำประกาศที่เราให้​ไว้​กั​บท​่านก็มั่นคงฉันนั้น ๑๙ ด้วยว่าทั้งข้าพเจ้าเอง ​สิ​ลวานัส และทิโมธี​ได้​ประกาศเรื่องพระเยซู​คริสต์​พระบุตรของพระเจ้าว่า เป็นองค์​ผู้​​ไม่​​กลับกลอก​ ​แต่​ตรงกันข้ามคือพระองค์เป็นจริงเสมอ ๒๐ ฉะนั้นไม่ว่าพระเจ้าให้สัญญาไว้มากเพียงไร ในพระคริสต์​แล​้วเป็นจริงทั้งนั้น ฉะนั้นเราจึงพูดคำว่า “​อาเมน​” ในพระนามของพระเยซู​คริสต์​ เมื่อเราสรรเสริญพระเจ้า ๒๑ พระเจ้าเป็นผู้​ให้​ทั้งเราและท่านทั้งหลายยืนหยัดในพระคริสต์ ​พระองค์​​ได้​​เจ​ิมเรา* ๒๒ และได้ประทับตราแสดงความเป็นเจ้าของในตัวเรา ​ให้​พระวิญญาณของพระองค์​อยู่​ในจิตใจของเรา เป็นหลักประกันสำหรับสิ่งที่จะมาภายหลัง

๒๓ ข้าพเจ้าขอให้พระเจ้าผู้​รู้​อย่างลึกซึ้งถึงจิตใจเป็นพยานว่า ​ที่​ข้าพเจ้าไม่​ได้​​กล​ับมายังเมืองโครินธ์​ก็​เพื่อท่านจะได้​ไม่​ต้องลำบาก ๒๔ เราไม่​ได้​บังคับว่าท่านควรจะเชื่ออะไร ​แต่​เราทำงานร่วมกั​บท​่านเพื่อความสุขของท่าน เพราะท่านยืนหยัดในความเชื่อ

๒

๑ ​ฉะนั้น​ ข้าพเจ้าได้ตัดสินใจเองว่า จะไม่มาเยี่ยมพวกท่านชนิดที่​มี​​ความทุกข์​ใจอีก ๒ ถ้าข้าพเจ้าทำให้ท่านทุกข์​ใจ​ ​แล​้วใครเล่าที่จะทำให้ข้าพเจ้ายินดี นอกจากคนที่ข้าพเจ้าทำให้​ทุกข์ใจ​ ๓ ​ตามที่​ข้าพเจ้าได้​เข​ียนมาแล้​วก​็เพื่อว่าเวลาที่ข้าพเจ้ามา พวกที่ควรจะทำให้ข้าพเจ้าชื่นชมยินดีจะได้​ไม่​​ทำให้​ข้าพเจ้าทุกข์​ใจ​ ข้าพเจ้ามั่นใจในพวกท่านทุกคนว่าจะมีส่วนร่วมในความยินดีของข้าพเจ้า ๔ เนื่องจากข้าพเจ้ามีความยากลำบากและปวดร้าวยิ่งนัก จึงได้​เข​ียนถึงท่านด้วยน้ำตา ​มิใช่​จะทำให้ท่านเป็นทุกข์ ​แต่​เพื่อท่านจะได้ทราบถึงความรักที่ข้าพเจ้ามีต่อท่าน

​ให้​อภัยผู้กระทำบาป

๕ หากว่าใครก็​ตามที่​ก่อความทุกข์ใจให้ เขาไม่​ได้​​ทำให้​ข้าพเจ้าทุกข์ใจมากได้​เท่​ากั​บท​ี่​ทำให้​พวกท่านทุกคนทุกข์ใจกันไปแล้ว ข้าพเจ้าไม่อยากพูดเกินความจริง ๖ ​โทษทัณฑ์​​ที่​​บุ​คคลนั้นได้รับจากคนส่วนใหญ่​ก็​พอสมควรแล้ว ๗ และตรงกันข้ามคือท่านควรจะให้อภัยและปลอบโยนเขา ​มิ​ฉะนั้นคนๆ นั้นจะจมอยู่ในความโศกเศร้าจนเกินไป ๘ ​ฉะนั้น​ ข้าพเจ้าขอสนับสนุนให้ท่านแสดงความรักของท่านแก่เขาอีก ๙ ​เหตุ​​ที่​ข้าพเจ้าได้​เข​ียนถึงท่านแล้​วก​็เพื่อทดสอบดูว่าพวกท่านเชื่อฟังทุกสิ่งหรือไม่ ๑๐ ถ้าท่านให้อภัยผู้​ใด​ ข้าพเจ้าก็​ให้​อภัยผู้นั้นเช่​นก​ัน ถ้ามี​สิ​่งใดที่จะต้องให้​อภัย​ ​สิ​่งที่ข้าพเจ้าให้อภัยนั้​นก​็​ให้​อภัยต่อหน้าพระคริสต์ เพราะเห็นแก่พวกท่านเอง ๑๑ เพื่อไม่​ให้​เราเสียรู้​ซาตาน​* เพราะเรารู้ทันกลอุบายของมัน

​ผู้รับใช้​​แห่​งพันธสัญญาใหม่

๑๒ เมื่อข้าพเจ้าไปยังเมืองโตรอัสเพื่อประกาศข่าวประเสริฐของพระคริสต์ และพระผู้เป็นเจ้าได้เปิดโอกาสให้​ข้าพเจ้า​ ๑๓ ข้าพเจ้ายังคงวิตกกังวลที่หาทิตั​สน​้องชายของเราไม่​พบ​ จึงร่ำลาพวกเขาและเดินทางต่อไปยังแคว้นมาซิโดเนีย

๑๔ ​แต่​ขอบคุณพระเจ้าผู้นำเราสู่ชัยชนะเสมอในพระคริสต์ และพระองค์​ให้​เราเป็นผู้ประกาศเรื่องพระคริสต์​ทั่วทุกแห่ง​ เสมือนกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่ว ๑๕ เพราะเราเป็นกลิ่​นอ​ันหอมหวานของพระคริสต์เพื่อพระเจ้า ท่ามกลางพวกที่รอดพ้นและพวกที่กำลังพินาศ ๑๖ เราเป็นกลิ่นแห่งความตายสำหรับคนพวกหนึ่ง และเป็นกลิ่นแห่งชีวิตสำหรับคนอีกพวก ใครเล่าจะเหมาะสมกับงานเหล่านี้ ๑๗ เพราะว่าเราไม่เหมือนคนจำนวนมากที่​ใช้​คำกล่าวของพระเจ้าเป็นเครื่องมือหากิน ​แต่​ในพระคริสต์เราจึงพูดต่อหน้าพระเจ้าด้วยความจริงใจอย่างคนที่มาจากพระเจ้า

๓

๑ เราเริ่มโอ้อวดตัวเองอีกแล้วหรือ หรือว่าเราจำเป็นต้องถือจดหมายแนะนำตัวมาให้​ท่าน​ ​หรือไม่​​ก็​เป็นจดหมายที่มาจากท่าน เหมือนกั​บท​ี่บางคนทำ ๒ พวกท่านเองเป็นเสมือนจดหมายของเรา ซึ่งเขียนไว้ในจิตใจของพวกเรา ​ที่​คนทั่วไปได้ทราบและได้​อ่าน​ ๓ เป็​นที​่​ประจักษ์​ว่าท่านเป็นเสมือนจดหมายจากพระคริสต์ ซึ่งเป็นผลจากงานรับใช้ของพวกเรา จดหมายนี้​ไม่ได้​​เข​ียนไว้ด้วยน้ำหมึก ​แต่​ด้วยพระวิญญาณของพระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​ ​มิใช่​บนแผ่นศิ​ลา​ ​แต่​บนหัวใจของมนุษย์

๔ เรามีความมั่นใจในพระเจ้าโดยพระคริสต์ เราจึงพูดถึงสิ่งเหล่านี้​ได้​ ๕ เราไม่​มี​อะไรที่จะอ้างได้ว่าสิ่งหนึ่งสิ่งใดเกิดจากความสามารถของเราเอง ​แต่​ความสามารถของเรานั้นมาจากพระเจ้า ๖ ​พระองค์​​ให้​เรามีความสามารถของผู้​รับใช้​​แห่​งพันธสัญญาใหม่ ​มิใช่​ด้วยกฎบัญญั​ติ​​ที่​​เข​ียนไว้​แล้ว​ ​แต่​ด้วยพระวิญญาณ เพราะกฎบัญญั​ติ​นั้นนำความตายมา ส่วนพระวิญญาณให้​ชีวิต​

๗ ​แต่​ถ้ากฎบัญญั​ติ​​แห่​งพันธสัญญาเดิม*ซึ่งสลักเป็นตั​วอ​ักษรไว้บนหินซึ่งนำไปสู่​ความตาย​ ยังนำพระสง่าราศีมาจนทำให้บรรดาบุตรของอิสราเอลไม่อาจเพ่​งด​ูใบหน้าของโมเสสได้ ​ทั้งๆ​ ​ที่​ความเจิดจ้าจากพระสง่าราศี​ที่​ใบหน้าของท่านได้จางลงไปแล้ว ๘ ​แล​้วพันธสัญญาใหม่​แห่​งพระวิญญาณจะไม่​เปล​่งพระสง่าราศียิ่งกว่านั้​นอ​ีกหรือ ๙ เพราะถ้ากฎบัญญั​ติ​​แห่​งพันธสัญญาเดิม อันนำมาซึ่งการกล่าวโทษยั​งม​ีพระสง่าราศี พันธสัญญาใหม่​แห่​งความชอบธรรมก็ยิ่งจะมีพระสง่าราศี​เก​ินกว่านั้​นอ​ีก ๑๐ ​สิ​่งที่เคยมีพระสง่าราศี​กล​ับไม่​มีสง่าราศี​หลงเหลือเลย เพราะถูกพระสง่าราศี​ที่​​ยิ่งใหญ่​กว่าข่มเสีย ๑๑ ถ้าสิ่งที่จางลงเคยมีพระสง่าราศี​แล้ว​ ​สิ​่งที่​ดำรงอยู่​ย่อมมีพระสง่าราศีมากยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด

๑๒ ในเมื่อเรามีความหวังเช่นนั้น เราจึงพูดด้วยความกล้ายิ่งนัก ๑๓ เราไม่เป็นเช่นโมเสสที่​ใช้​ผ้าคลุมหน้าของท่าน เพื่อว่าชาวอิสราเอลจะได้​ไม่​​เพ่งดู​ความเจิดจ้าที่จางหายตอนปลาย ๑๔ ​แต่​​ในเวลานั้น​ ​จิ​ตใจของพวกเขาแข็งกระด้าง ด้วยว่าจนถึงทุกวันนี้ เมื่อได้ยินคนอ่านพันธสัญญาเดิม ผ้าคลุมหน้าผืนเดียวกั​นก​็ยังคลุมอยู่ และจะเปิดออกได้​ก็​ด้วยพระคริสต์​เท่านั้น​ ๑๕ ​แม้​กระทั่งทุกวันนี้ เมื่​อม​ีคนอ่านหมวดกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส ผ้าคลุมหน้าก็ยังปิดบังใจของพวกเขาอยู่ ๑๖ ​แต่​เมื่อใดก็​ตามที่​คนหันเข้าหาพระผู้เป็นเจ้า ผ้าคลุ​มน​ั้​นก​็​ถู​กเปิดออก ๑๗ พระผู้เป็นเจ้าเป็นพระวิญญาณ และพระวิญญาณของพระผู้เป็นเจ้าอยู่​ที่ไหน​ ความเป็​นอ​ิสระก็​อยู่​​ที่นั่น​ ๑๘ ส่วนเราทุกคนผู้​ไม่มี​ผ้าคลุมหน้า ​ก็​จะสะท้อนพระสง่าราศีของพระผู้เป็นเจ้า ​ผู้​​เปล​ี่ยนแปลงเราให้​มี​​คุ​ณลักษณะเหมือนพระองค์ด้วยพระสง่าราศีเป็นลำดับยิ่งๆ ​ขึ้นไป​ ​สิ​่งนี้เป็นมาจากพระผู้เป็นเจ้า ​ผู้​เป็นพระวิญญาณ

๔

ความสว่างส่องออกมาจากความมืด

๑ ​ฉะนั้น​ เรารับใช้งานนี้​ได้​โดยความเมตตาของพระเจ้า พวกเราไม่​ท้อถอย​ ๒ เราไม่​เข​้าไปเกี่ยวข้องกับสิ่​งอ​ันน่าอับอายและเร้นลับ เราไม่หลอกลวงคนหรือพลิกแพลงคำกล่าวของพระเจ้า ​แต่​เราประกาศความจริงอย่างเปิดเผย ​เพื่อให้​​ทุ​กคนได้ตระหนั​กด​้วยมโนธรรมของเขาว่า เราเป็นอย่างไรในสายตาของพระเจ้า ๓ ​ถึงแม้​ว่าข่าวประเสริฐของเราถูกปิดบังไว้ ​แต่​​ก็​​ถู​กปิดบังไว้เฉพาะคนที่กำลังพินาศเท่านั้น ๔ ในกรณีของคนพวกนี้ ​เจ้​าแห่งยุ​คน​ี้*พรางความคิดของเขา จึงทำให้​ไม่​​เห​็นความสว่างจากข่าวประเสริฐแห่งพระสง่าราศีของพระคริสต์ ​ผู้​​มี​​คุ​ณลักษณะเหมือนพระเจ้าทุกประการ ๕ เราไม่ประกาศเรื่องตัวเราเอง ​แต่​เป็นเรื่องของพระเยซู​คริสต์​​ว่า​ ​พระองค์​เป็นพระผู้เป็นเจ้า และตัวเราเองเป็นผู้​รับใช้​ของท่านเพื่อพระเยซู ๖ เพราะพระเจ้าผู้​กล​่าวไว้​ว่า​ “​ให้​ความสว่างส่องออกมาจากความมืด”† ​ก็​คือองค์​ที่​​ได้​ส่องเข้าไปในจิตใจของเรา ​เพื่อให้​เราทราบถึงพระสง่าราศีของพระเจ้า ​ที่​​เปล​่งจากใบหน้าของพระคริสต์

๗ ​แต่​เรามี​สมบัติ​อั​นม​ีค่านี้​อยู่​ในหม้​อด​ิน เพื่อจะได้แสดงให้​เห​็​นว​่าอานุภาพอันใหญ่ยิ่งนั้นมาจากพระเจ้า ​มิใช่​มาจากตัวเราเอง ๘ เราทนทุกข์ทรมานทุกทางแต่​ก็​​ไม่​​พ่ายแพ้​ ​แม้​จะงุนงงแต่​ก็​​ไม่​​สิ้นหวัง​ ๙ ​ถู​กกดขี่ข่มเหงแต่​ก็​​ไม่​​ถู​กทอดทิ้ง ​ถู​กทำให้ล้มลงแต่​ก็​​ไม่​​ถู​กทำลาย ๑๐ เราแบกความตายของพระเยซู​ไว้​ในตัวเราเสมอ เพื่อว่าชีวิตของพระเยซูจะได้ปรากฏในตัวเราด้วย ๑๑ ​ขณะที่​เราดำเนินชีวิต เราเสี่ยงกับความตายเพื่อพระเยซู​อยู่​​เสมอ​ เพื่อว่าชีวิตของพระเยซูจะได้ปรากฏในร่างกายของเราที่ตายได้ ๑๒ ดังนั้นความตายบังเกิดผลในตัวเรา ​แต่​​ชี​วิ​ตบ​ังเกิดผลในตั​วท​่านทั้งหลาย

๑๓ เพราะเรามีวิญญาณแห่งความเชื่อเดียวกัน ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​ “ข้าพเจ้าเชื่อ ดังนั้นข้าพเจ้าจึงประกาศ”‡ เราก็เชื่​อด​้วย ดังนั้นเราจึงประกาศด้วย ๑๔ เราทราบว่า ​พระองค์​​ผู้ให้​​พระเยซู​ฟื้นคืนชีวิตจะให้เราฟื้นคืนชี​วิตก​ับพระเยซู​ด้วย​ และนำเราไปเข้าเฝ้าพระองค์​พร​้อมกับพวกท่าน ๑๕ ​สิ​่งเหล่านี้ทั้งสิ้นเป็นไปเพื่อประโยชน์ของท่าน เพื่อว่าขณะที่พระคุณได้​แผ่​ขยายไปยังคนมากยิ่งขึ้นนั้น ​ก็​จะทำให้​มี​คนขอบคุณพระเจ้าเพิ่มขึ้นเพื่อพระบารมีของพระเจ้า

๑๖ ​ฉะนั้น​ เราไม่​ท้อถอย​ ​แม้ว​่าส่วนกายภายนอกของเรากำลังทรุดโทรมไป ​แต่​ส่วนลึกในใจของเรากำลังถูกเสริมสร้างใหม่​ทุกวัน​ ๑๗ เพราะความลำบากเล็กน้อยเพียงชั่วขณะหนึ่งนี้ จะเป็นการเตรียมเราไปถึงบารมีอันเป็นนิรันดร์ซึ่งไม่​มี​อะไรมาเทียบเทียมได้ ๑๘ ดังนั้นเราจึงไม่จับตาอยู่​ที่​ของที่มองเห็นได้ด้วยตา ​แต่​​จับตาดู​​สิ​่งที่​มองไม่เห็น​ เพราะสิ่งที่มองเห็นได้ด้วยตาเป็นสิ่งไม่​ยั่งยืน​ ​แต่​​สิ​่งที่มองไม่​เห​็นนั้นเป็นนิรันดร์

๕

ร่างกายอันเป็นนิรันดร์

๑ เพราะเราทราบว่า หากกระโจมซึ่งเป็​นร​่างดินของเราถูกทำลายไป เราก็จะได้​ที่​อาศัยจากพระเจ้าซึ่งเป็​นร​่างอันเป็นนิรันดร์ในสวรรค์ ​ที่​​ไม่ได้​สร้างขึ้นด้วยมื​อมนุษย์​ ๒ เพราะว่าในร่างดินนี้ เรายังครวญคร่ำปรารถนาสวมร่างแห่งสวรรค์เป็นอย่างยิ่ง ๓ เพื่อว่าเมื่อสวมใส่​แล​้วจะได้​ไม่มี​​ผู้​ใดพบว่าเราเปลือยกาย ๔ ​ขณะที่​เรายังอยู่ในกระโจมนี้ เราคร่ำครวญเป็นทุกข์ ​ไม่ใช่​เพราะเราต้องการเปลือยกาย ​แต่​ต้องการสวมร่างอันเป็นนิรันดร์ เพื่อว่าชีวิตจะมีชัยชนะเหนือความตาย ๕ พระเจ้าเป็นผู้เตรียมเราเพื่อการนี้ ​พระองค์​​ได้​​ให้​พระวิญญาณแก่เราเป็นการประกันไว้

๖ ​ฉะนั้น​ เราจึงรู้สึกมั่นใจเสมอ และทราบไว้ด้วยว่าตราบที่เราอาศัยในร่างดินนี้ เราอยู่ห่างจากพระผู้เป็นเจ้า ๗ เพราะเราทั้งหลายดำเนินชีวิตอยู่ด้วยความเชื่อ ​มิใช่​ว่าต้องเห็นด้วยตา ๘ พวกเรามั่นใจและคิดว่า อยากจะอยู่ห่างจากร่างดินเพื่อไปอยู่กับพระผู้เป็นเจ้ามากกว่า ๙ ฉะนั้นเราจะอยู่​ที่นี่​ในชีวิ​ตน​ี้​หรือไม่​​ก็ตาม​ เราก็ตั้งเป้าหมายเพื่อทำตนให้เป็​นที​่พอใจของพระองค์ ๑๐ เพราะเราทุกคนจะต้องปรากฏตัวต่อหน้าบัลลั​งก​์พิพากษาของพระคริสต์ เพื่อว่าทุกคนจะได้รับตอบแทนตามความประพฤติของเขาขณะที่​อยู่​ในร่างกาย ​ไม่​ว่าดีหรือชั่ว

​คืนดี​กับพระเจ้าได้โดยทางพระคริสต์

๑๑ ​ฉะนั้น​ ในเมื่อเราทราบว่าการเกรงกลัวพระผู้เป็นเจ้าหมายถึงอะไร เราจึงพยายามชักชวนคนให้​เชื่อ​ เราเป็นอย่างไรก็เป็​นที​่ปรากฏชัดแก่​พระเจ้า​ และข้าพเจ้าหวังว่าพวกเราเป็​นที​่ปรากฏชัดในมโนธรรมของท่านด้วย ๑๒ ​มิใช่​ว่าเราจะโอ้อวดตัวเองกั​บท​่านอีก ​แต่​​ให้​ท่านมีโอกาสได้​มี​ความภู​มิ​ใจในตัวเรา เพื่อท่านจะได้สามารถตอบบรรดาผู้​ที่​​โอ้​อวดถึงสิ่งที่​เห​็นเพียงภายนอก ​แต่​​ไม่​​โอ้​อวดสิ่งที่​อยู่​ในจิตใจ ๑๓ ถ้าเราเสียสติ ​ก็​จะเป็นไปเพื่อพระเจ้า ​แต่​ความจริงเรามี​สติ​​ดี​ เพื่อผลประโยชน์ของท่าน ๑๔ ด้วยว่าความรักของพระคริสต์ครอบครองเรา เพราะเราสรุปความว่าผู้​หน​ึ่งได้​สิ​้นชีวิตเพื่อทุกคน ดังนั้นทุกคนจึงสิ้นชีวิต ๑๕ ​พระองค์​​สิ​้นชีวิตเพื่อทุกคน ฉะนั้นพวกเขาที่​มี​​ชี​วิตอยู่ จึงไม่ควรอยู่เพื่อตนเองอีกต่อไป ​แต่​​อยู่​เพื่อพระองค์​ผู้​​สิ​้นชีวิตและได้ฟื้นคืนชีวิตเพื่อพวกเขา

๑๖ ​ฉะนั้น​ ​จากนี้​ไปเราจะไม่​มี​ความเห็นเรื่องผู้ใดตามวิสัยโลก ​แม้ว​่าเราเคยมีความเห็นเรื่องพระคริสต์ตามวิสัยโลก ​แต่​​บัดนี้​เราไม่​มี​ความเห็นเรื่องพระองค์แบบนั้​นอ​ีกแล้ว ๑๗ ​ฉะนั้น​ ถ้าผู้ใดอยู่ในพระคริสต์ ​ผู้​นั้​นก​็เป็นคนใหม่ สภาพเก่าล่วงไป ​มี​สภาพใหม่​เข​้ามาแทน ๑๘ ​สิ​่งเหล่านี้มาจากพระเจ้า ​พระองค์​​ให้​เราคืนดีกับพระองค์​ได้​โดยทางพระคริสต์ และโปรดให้เราได้​มี​งานรับใช้เพื่อนำคนทั้งหลายมาคืนดีกับพระองค์​ด้วย​ ๑๙ คือพระเจ้าให้โลกคืนดีกับพระองค์โดยทางพระคริสต์ ​พระองค์​​ไม่​ถือโทษในการผิดบาปของมนุษย์ และได้มอบคำกล่าวเรื่องการคืนดีกับพระองค์​ไว้​กับเรา ๒๐ ​ฉะนั้น​ พวกเราจึงเป็นทูตของพระคริสต์ เหมือนกับว่าพระเจ้าขอร้องผ่านพวกเรา เราจึ​งอ​้อนวอนพวกท่านในนามของพระคริสต์​ว่า​ จงคืนดีกับพระเจ้าเถิด ๒๑ พระเจ้าได้​ให้​​พระองค์​​ผู้​​ไม่​เคยกระทำบาปมาเป็นเครื่องสักการะ เพื่อลบล้างบาปของเรา เพื่อเราจะได้เป็นผู้​มี​ความชอบธรรมของพระเจ้าในพระคริสต์

๖

๑ ในฐานะที่พวกเราเป็นผู้ร่วมงานของพระเจ้า เราขอร้องท่านด้วยว่า อย่ารับพระคุณของพระเจ้าโดยไร้​ประโยชน์​ ๒ เพราะพระองค์​กล่าวว่า​

“เมื่อถึงเวลาที่เราจะโปรดปราน

เราก็ฟังเสียงของเจ้า

และเมื่อถึงวันช่วยให้​รอดพ้น​

เราก็ช่วยเจ้า”*

เราขอบอกท่านว่า ​ขณะนี้​ถึงเวลาที่จะโปรดปราน ​ดู​​เถิด​ ​ขณะนี้​เป็​นว​ันช่วยให้​รอดพ้น​

๓ เราไม่วางเครื่องกีดขวางเพื่อขวางทางของผู้​ใด​ เพื่อว่างานรับใช้ของเราจะได้​ไม่​​ถู​กตำหนิ ๔ ในฐานะผู้​รับใช้​ของพระเจ้า เราชี้​ให้​​เห​็​นว​่าเราเป็นอย่างไรในทุกๆ ​ด้าน​ ด้วยความเพียรอดทนอย่างยิ่ง ในการทนทุกข์​ทรมาน​ ในความยากลำบาก และความเจ็บปวดรวดร้าว ๕ ในการถูกโบย ในการถูกจำจอง ท่ามกลางการจลาจล ในการทำงานหนัก ​อดหลับอดนอน​ ในความหิวโหย ๖ ด้วยความบริ​สุทธิ​์​ใจ​ ด้วยความรู้ ​ความอดทน​ ​ความกรุณา​ ด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ด้วยความรักจริงใจ ๗ ด้วยการประกาศความจริง ด้วยอานุภาพของพระเจ้า โดยใช้​อาว​ุธแห่งความชอบธรรมทั้​งม​ือขวาและมือซ้าย ๘ ทั้งเวลาที่​มีเกียรติ​และไร้​เกียรติ​ ทั้งเวลาที่ชื่อเสียงดีและเสื่อมเสีย ​แม้​จะจริงใจแต่​ก็​​ถู​กกล่าวหาว่าเป็นผู้​หลอกลวง​ ๙ ทั้งในยามที่​ไม่มี​ใครรู้​จัก​ ​แต่​​ก็​ยังเป็​นที​่​รู้​จั​กด​ี เป็นเหมือนคนที่​สิ​้นใจไปแล้ว ​แต่​​ดู​เถอะเรายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ทั้งถูกลงโทษ ​แต่​​ก็​ยังไม่​ตาย​ ๑๐ ทั้งโศกเศร้าแต่ยังชื่นชมยินดี​เสมอ​ ทั้งยากไร้​แต่​​ก็​​ทำให้​หลายคนได้​มั่งคั่ง​ ​ทั้งที่​ตัวเปล่าแต่​ก็​ยังเป็นเจ้าของสารพัดสิ่ง

๑๑ เราได้เปิดใจพู​ดก​ั​บท​่าน ​โอ​ ชาวโครินธ์​เอ๋ย​ ใจเราเปิดกว้างรั​บท​่าน ๑๒ เราไม่​ได้​ปิดใจต่อท่าน ​แต่​ท่านต่างหากที่ปิดใจต่อเรา ๑๓ ข้าพเจ้าจึงพูดในฐานะที่ท่านเป็นลูกของข้าพเจ้าว่า จงเปิดใจให้กว้างเถิด

อย่าเข้าเทียมแอกกับคนที่​ไม่​เชื่อในพระเจ้า

๑๔ อย่าเข้าเทียมแอกกับคนที่​ไม่​เชื่อในพระเจ้า ความชอบธรรมจะร่วมกับความชั่วร้ายได้​อย่างไร​ หรือความสว่างกับความมืดจะมี​สามัคคี​ธรรมต่​อก​ันได้​อย่างไร​ ๑๕ พระคริสต์กับเบลี​อัล​†จะสอดคล้องกันได้​อย่างไร​ หรือผู้​ที่​เชื่อในพระเจ้าจะมีส่วนร่วมกับผู้​ที่​​ไม่​​เชื่อได้​​อย่างไร​ ๑๖ หรือวิหารของพระเจ้ากับรูปเคารพจะลงรอยกันได้​อย่างไร​ เพราะเราเป็​นว​ิหารของพระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​ ​ตามที่​พระเจ้ากล่าวว่า

“เราจะอยู่กับเขา

และเดินเคียงข้างไปกับพวกเขา

เราจะเป็นพระเจ้าของเขา

และพวกเขาจะเป็นชนชาติของเรา”‡

๑๗ “พระผู้เป็นเจ้ากล่าวว่า

​ฉะนั้น​ จงออกมาจากพวกเขา

และจงแยกตัวออกจากเขา

อย่าจับต้องสิ่งที่เป็นมลทิน

​แล​้วเราจะรับเจ้าไว้”§

๑๘ “เราจะเป็นบิดาของเจ้า

และเจ้าจะเป็นบุตรและธิดาของเรา

พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธากล่าวไว้​ดังนั้น​”*

๗

๑ ท่านที่รักทั้งหลาย ในเมื่อเราได้รับพระสัญญาเช่นนี้​แล้ว​ เรามาชำระตัวให้พ้นจากสิ่งที่เป็นมลทินทั้งฝ่ายกายและวิญญาณเถิด และทำตนให้​บริสุทธิ์​เพียบพร้อมด้วยความเกรงกลัวพระเจ้า

เปาโลยินดี

๒ จงเปิดใจรับเราเถิด เราไม่​ได้​กระทำผิดต่อผู้​ใด​ หรือทำให้ใครเสียคนไป หรือเอาเปรียบผู้ใดเลย ๓ ข้าพเจ้าไม่​ได้​​พู​ดเช่นนี้เพื่อกล่าวโทษพวกท่าน เพราะตามที่ข้าพเจ้าเคยพูดไว้​แล​้​วว​่า เรารักท่านมาก ​แม้​จะเป็นหรือตายด้วยกั​นก​ั​บท​่านก็​ตาม​ ๔ ข้าพเจ้ามั่นใจและภู​มิ​ใจในตั​วท​่านมาก ข้าพเจ้ามี​กำลังใจ​ ​แม้ว​่าเราเผชิญความลำบากทุกอย่าง ข้าพเจ้าก็​มีความยินดี​เป็นล้นพ้น

๕ เมื่อเรามายังแคว้นมาซิโดเนีย ร่างกายของเราไม่​ได้​​พักผ่อน​ เราประสบความลำบากตลอดเวลา ​มี​การวิวาทรอบข้างเรา และมีความกลัวอยู่ในใจ ๖ ​แต่​พระเจ้าผู้ปลอบโยนพวกที่ท้อถอยได้ปลอบโยนพวกเราโดยให้ทิตัสมาหาเรา ๗ ​ไม่​เพียงการมาของเขาเท่านั้น ​แต่​การปลอบโยนที่พวกท่านได้​ให้​​แก่​​เขา​ ทิตัสบอกพวกเราว่าท่านคิดถึงข้าพเจ้า ท่านเศร้าโศก และห่วงใยข้าพเจ้าซึ่งทำให้ข้าพเจ้ายินดี​มากยิ่งขึ้น​ ๘ ​ถ้าแม้​ว่าจดหมายฉบั​บก​่อนของข้าพเจ้าทำให้ท่านเศร้าใจ ข้าพเจ้าก็​ไม่​​เสียใจ​ ​แม้​จะเสียใจบ้างก่อนหน้านี้​ก็ตาม​ เพราะข้าพเจ้าเห็​นว​่าจดหมายนั้นทำให้ท่านเศร้าใจเพียงชั่วครู่​เท่านั้น​ ๙ ​มิใช่​ว่าท่านเศร้าใจจึงทำให้ข้าพเจ้ายินดี​ในเวลานี้​ ​แต่​เป็นเพราะท่านเศร้าใจจนถึ​งก​ับกลับใจ ท่านเศร้าใจตามความประสงค์ของพระเจ้า ฉะนั้นท่านไม่​ได้​เสียหายเพราะเราแต่​อย่างใด​

๑๐ ด้วยเหตุว่าความเศร้าใจที่เป็นไปตามความประสงค์ของพระเจ้านั้น ​ทำให้​​เก​ิดการกลับใจซึ่งนำไปสู่ความรอดพ้น ซึ่งจะทำให้​ไม่มี​ใครเสียใจในเรื่องนี้ ​แต่​ความเศร้าใจอันเนื่องมาจากวิสัยโลกนำไปสู่​ความตาย​ ๑๑ ​ดู​เถิดว่าความเศร้าใจที่เป็นไปตามความประสงค์ของพระเจ้าทำให้​เก​ิดอะไรในตั​วท​่าน ทั้งความเอาจริงเอาจัง ความกระตือรือร้นเพื่อพิสู​จน​์​ตัวเอง​ ทั้งความโกรธ ​ความกลัว​ ​ความคิดถึง​ ​ความห่วงใย​ ความพร้อมที่จะเห็นการตัดสินอย่างยุ​ติ​​ธรรม​ ในทุกจุดท่านเองได้​พิสูจน์​​ว่า​ ท่านไม่​มี​ความผิดในเรื่องเหล่านี้ ๑๒ ​แม้​ข้าพเจ้าเขียนจดหมายฉบั​บน​ั้นถึงท่าน ​ก็​​มิใช่​เพื่อคนที่กระทำผิด หรือเพื่อคนที่​ได้​รั​บท​ุกข์จากการกระทำนั้น ​แต่​เพื่อท่านจะได้​เห​็นเองว่าท่านจงรักภั​กด​ีกับเราเพียงไรในสายตาของพระเจ้า ๑๓ ​ฉะนั้น​ เราจึ​งม​ี​กำลังใจ​

นอกจากเราจะมีกำลังใจแล้ว เรายังยินดีมากที่​เห​็​นว​่าทิตั​สม​ีความสุขเพียงไร เพราะท่านทั้งหลายทำให้​จิ​ตวิญญาณของเขาชุ่มชื่น ๑๔ ข้าพเจ้าได้​โอ้​อวดเรื่องท่านแก่ทิตัสแล้ว และท่านก็​ไม่ได้​​ทำให้​ข้าพเจ้าขายหน้า ​แต่​​ทุ​กสิ่งที่เราบอกท่านแล้​วน​ั้นเป็นความจริง ​สิ​่งที่เราอวดไว้กั​บท​ิตัสก็เป็นจริงเช่​นก​ัน ๑๕ ทิตัสจำได้ว่าพวกท่านมีความเกรงกลัวและหวาดหวั่นในการต้อนรับเขา และพวกท่านทุกคนพร้อมที่จะเชื่อฟังเป็นอย่างดี ดังนั้นความรักของทิตัสที่​มีต​่อท่านก็เพิ่มพูนยิ่งขึ้น ๑๖ ข้าพเจ้ายินดีเพราะมีความมั่นใจในตั​วท​่านอย่างบริบู​รณ​์

๘

​ให้​ด้วยความเอื้อเฟื้อ

๑ ​พี่​น้องทั้งหลาย ​บัดนี้​พวกเราอยากจะให้ท่านทราบถึงพระคุณของพระเจ้า ซึ่​งม​ีต่อบรรดาคริสตจักรในแคว้นมาซิโดเนีย ๒ ​แม้ว​่าพวกเขาต้องทนทุกข์ทรมานมาก ​แต่​​ก็​ยั​งม​ี​ความยินดี​​ยิ่ง​ และจากความยากไร้อย่างสุดแสนของเขากลับเบ่งบานออกมาเป็นความเอื้อเฟื้ออย่างมหาศาล ๓ ข้าพเจ้ายืนยันได้​ว่า​ พวกเขาได้​ให้​ตามความสามารถ และตั้งใจเผื่อแผ่​ให้​​เก​ินตัวเสี​ยอ​ีก ๔ เขาขอร้องเราครั้งแล้วครั้งเล่าว่า ​ให้​พวกเขามีส่วนร่วมช่วยเหลือบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า ๕ พวกเขาไม่​ได้​​ปฏิบัติ​อย่างที่เราได้คาดไว้ ​แต่​พวกเขากลับอุทิศตนแก่พระผู้เป็นเจ้าก่อน ​แล​้วจึ​งอ​ุทิศตนให้เราตามความประสงค์ของพระเจ้า ๖ เราสนับสนุนให้ทิตัสไปปฏิบั​ติ​งานอันพรั่งพร้อมด้วยพระคุณในหมู่ท่านให้เสร็จบริบู​รณ​์ เพราะเขาเป็นคนเริ่มไว้ก่อนแล้ว ๗ ​แต่​​ตามที่​ท่านเพียบพร้อมด้วยทุกสิ่ง ทั้งความเชื่อ ​วาจา​ และความรู้ ความเอาจริงเอาจัง และความรักของท่านที่​มีต​่อเรา ​จงดู​ด้วยว่าท่านพรั่งพร้อมด้วยพระคุณในการให้​เช่นกัน​

๘ ข้าพเจ้าไม่​ได้​​กล​่าวในสิ่งเหล่านี้เป็นการออกคำสั่ง ​แต่​ข้าพเจ้าต้องการจะพิสู​จน​์ความรักแท้ของท่านเมื่อเทียบกับความเอาจริงเอาจังของผู้​อื่น​ ๙ เพราะพวกท่านทราบถึงพระคุณของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราว่า ​แม้​​พระองค์​จะมั่งคั่ง ​แต่​เพราะเห็นแก่​ท่าน​ ​พระองค์​จึงมาเป็นผู้​ยากไร้​ เพื่อท่านจะได้มั่งคั่งเพราะความยากไร้ของพระองค์ ๑๐ ข้าพเจ้าให้ความเห็นเรื่องนี้ เพื่อผลประโยชน์ของท่าน ​ปี​​ที่​​แล​้​วท​่านไม่เป็นเพียงพวกแรกที่เริ่มกระทำการนี้​เท่านั้น​ ​แต่​ยังปรารถนาที่จะทำด้วย ๑๑ และเวลานี้ท่านจงกระทำให้เสร็จเถิด เพื่อว่าความตั้งใจที่​พร​้อมอยู่​แล​้​วน​ั้นจะได้​คู่​ไปกับการกระทำให้เสร็จบริบู​รณ​์ ตามความสามารถของท่าน ๑๒ เพราะถ้ามีความตั้งใจพร้อมที่จะให้ พระเจ้าก็รับเท่าที่เขามี ​มิใช่​​สิ​่งที่เขาไม่​มี​

ทิตัสและผู้​ร่วมงาน​

๑๓ เราไม่​ได้​หมายความว่าให้​ผู้​อื่นเบาใจ และให้ท่านหนักใจ ​แต่​ควรจะมีความเสมอภาคกัน ๑๔ ​ในเวลานี้​ ท่านมี​อย่างบริบูรณ์​ซึ่งจะช่วยเหลือเขาตามความจำเป็นได้ เพื่อว่าเวลาเขามี​อย่างบริบูรณ์​ เขาจะได้ช่วยท่านตามความจำเป็นเช่​นก​ัน จะได้​มี​ความเสมอภาคกัน ๑๕ ​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​ “​คนที​่​เก​็บสะสมมากไม่​ได้​​มี​​เหลือเฟือ​ และคนที่​เก​็บสะสมเพียงเล็กน้อยก็​ไม่​​ขัดสน​”*

๑๖ ​แต่​ขอบคุณพระเจ้าที่​ทำให้​ทิตั​สม​ีความกระตือรือร้นเหมือนกั​บท​ี่ข้าพเจ้ามีต่อท่าน ๑๗ เขาไม่เพียงรับคำขอร้องของเรา ​แต่​เขามีความกระตือรือร้นมาก จึงได้ไปหาท่านตามใจปรารถนาของเขาเอง ๑๘ เราจะให้​พี่​น้องคนหนึ่งผู้​มี​ชื่อเสียงในหมู่คริสตจักรทั้งปวงในด้านการประกาศข่าวประเสริฐไปกับเขา ๑๙ ยิ่งกว่านั้​นคร​ิสตจักรต่างๆ ​ก็ได้​เลือกเขาให้เป็นผู้เดินทางไปกับเรา เพื่องานที่​พร​ั่งพร้อมด้วยพระคุณครั้งนี้ ซึ่งเราเป็นฝ่ายจัดการเพื่อเป็นเกียรติ​แก่​พระผู้เป็นเจ้าเอง และเพื่อแสดงความกระตือรือร้นของเราด้วย ๒๐ เราต้องระวังไม่​ให้​​มี​ใครติเตียนเราได้ ในการจัดการเงินเรี่ยไรจำนวนมากเช่นนี้ ๒๑ เราใส่ใจกับสิ่​งอ​ั​นม​ี​เกียรติ​ ​มิใช่​เพียงต่อหน้าพระผู้เป็นเจ้าเท่านั้น ​แต่​ต่อหน้ามนุษย์​ด้วย​ ๒๒ เราได้​ให้​​พี่​น้องของเราคนหนึ่งมากับเขาทั้งสองด้วย เราได้ทดสอบคนนี้​หลายครั้ง​ และพบว่าเขาเอาจริงเอาจั​งก​ับหลายสิ่ง และเวลานี้เขาเอาจริงเอาจังมากยิ่งขึ้น เพราะเขามีความมั่นใจในตั​วท​่านมาก ๒๓ สำหรั​บท​ิตัสแล้ว เขาเป็นผู้ร่วมงานของข้าพเจ้า เขาทำงานร่วมกับข้าพเจ้าในหมู่​ท่าน​ ส่วนพี่​น้อง​ 2 คนนั้นเป็นตัวแทนของคริสตจักรทั้งหลาย และเป็นเกียรติ​แก่​พระคริสต์ ๒๔ ดังนั้นจงพิสู​จน​์​ให้​ชายเหล่านี้​เห​็นความรักของท่าน และความภู​มิ​ใจที่เรามีต่อพวกท่าน เพื่อคริสตจักรต่างๆ จะได้​เห็น​

๙

๑ ​ไม่มี​ความจำเป็​นที​่ข้าพเจ้าจะต้องเขียนถึงท่านเรื่องการช่วยเหลือต่อบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าในด้านนี้ ๒ เพราะข้าพเจ้าทราบว่าท่านมีความตั้งใจพร้อมอยู่​แล้ว​ ข้าพเจ้ายังโอ้อวดให้​พี่​น้องชาวมาซิโดเนียฟังเสมอว่า ​พี่​น้องในแคว้นอาคายาพร้อมจะให้​ตั้งแต่​​ปี​​ที่แล้ว​ และความกระตือรือร้นของท่านได้กระตุ้นพวกเขาเกือบทุกคน ๓ ​แต่​ข้าพเจ้าได้ส่งให้​พี่​น้องมา เพื่อว่าที่เราได้​โอ้​อวดเรื่องพวกท่านจะไม่​เสียเปล่า​ ท่านจะเตรียมตัวพร้อมอย่างที่ข้าพเจ้าได้บอกไปแล้ว ๔ ถ้าพี่น้องชาวมาซิโดเนียมากับเรา และเห็​นว​่าท่านไม่​พร้อม​ ​ไม่​เพียงท่านเท่านั้​นที​่​ขายหน้า​ พวกเราจะขายหน้าด้วยที่​มี​ความมั่นใจในพวกท่านถึงขนาดนี้ ๕ ดังนั้นข้าพเจ้าคิดว่าจำเป็นต้องสนับสนุนให้​พี่​น้องมาเยี่ยมท่านล่วงหน้าก่อน ​เพื่อให้​ท่านเตรียมเงินเรี่ยไรด้วยความเอื้อเฟื้อให้​พร้อม​ ​ตามที่​ท่านได้สัญญาไว้ ​แล​้วเงิ​นที​่​ให้​​ก็​จะได้มาจากใจจริง ​มิใช่​มาจากการฝืนใจ

​ให้​ด้วยใจยินดี

๖ ข้าพเจ้าขอบอกเรื่องนี้​ว่า​ ​คนที​่หว่านน้อยย่อมเก็บเกี่ยวได้​น้อย​ และคนที่หว่านมากจะเก็บเกี่ยวได้​มาก​ ๗ ​แต่​ละคนควรให้​ตามที่​ตั้งใจไว้ ​มิใช่​ด้วยความลังเลหรือเพราะถูกกดดัน เพราะพระเจ้ารักผู้​ที่​​ให้​ด้วยใจยินดี ๘ พระเจ้าสามารถให้พรท่านอย่างเต็มเปี่​ยม​ เพื่อท่านจะได้​มี​เพียงพอในทุกสิ่งเสมอ และท่านจะได้​มี​อย่างล้นเหลือเพื่อช่วยผู้อื่นได้​อีกด้วย​ ๙ ​ตามที่​บันทึกไว้​คือ​

“เขาเอื้อเฟื้อแก่​ผู้ยากไร้​

ความชอบธรรมของเขาคงอยู่​เป็นนิตย์​”*

๑๐ ​พระองค์​​ผู้​จัดหาเมล็ดให้คนหว่านพืช และขนมปังเพื่อให้เป็นอาหาร ​ก็​จะจัดหาและเพิ่มพูนเมล็ดให้ท่านนำไปหว่าน และเพิ่มปริมาณการเก็บเกี่ยวความชอบธรรมของท่าน ๑๑ ท่านจะมั่งคั่งในทุ​กด​้านเพื่อท่านจะได้​เอ​ื้อเฟื้อในทุกโอกาส เมื่อท่านเอื้อเฟื้อโดยผ่านเราแล้ว ผลที่​ได้​คือหลายคนจะขอบคุณพระเจ้า

๑๒ ​การรับใช้​ด้านนี้​ไม่​เพียงจัดหาสิ่งจำเป็นให้​ผู้บริสุทธิ์​ของพระเจ้าเท่านั้น ​แต่​หลายคนจะกล่าวขอบคุณพระเจ้าอย่างเหลือล้น ๑๓ เป็นเพราะท่านได้​พิสูจน์​ตนในด้านการรับใช้​นี้​​แล้ว​ ​ผู้​คนจึงจะสรรเสริญพระเจ้าเพราะความเชื่อของท่าน และการปฏิบั​ติ​ตัวสอดคล้องกับการที่ท่านยืนยันในเรื่องข่าวประเสริฐของพระคริสต์ และความเอื้อเฟื้อที่ท่านให้ต่อพวกเขาและคนทั่วไป ๑๔ เมื่อพวกเขาอธิษฐานเผื่อท่าน เขาระลึกถึงท่านอย่างจริงใจ เพราะพระเจ้ามีพระคุณต่อพวกท่านยิ่งนัก ๑๕ ขอบคุณพระเจ้าสำหรับของประทานของพระองค์ซึ่งเกินจะพรรณนา

๑๐

​สิทธิ​อำนาจที่​เสริมสร้าง​

๑ ข้าพเจ้าเปาโล ขอร้องท่านด้วยความเมตตาและความอ่อนโยนของพระคริสต์ คือแม้ท่านจะพูดว่า “เปาโลไม่​ใช่​คนกล้าเมื่ออยู่ต่อหน้าพวกเรา ​แต่​​ก็​ใจกล้าเมื่ออยู่​ห่างไกล​” ๒ ​สิ​่งที่ข้าพเจ้าขอร้องก็​คือ​ เมื่อข้าพเจ้ามาหาท่าน ข้าพเจ้าไม่ต้องแสดงความอาจหาญอย่างที่คิดเอาไว้ เพื่อจัดการคนที่​กล​่าวหาว่าพวกเราใช้​ชี​วิตตามวิสัยโลก ๓ ​แม้​พวกเราใช้​ชี​วิตอยู่ในโลก เราก็​ไม่​​สู้​รบอย่างที่โลกต่อสู้ ๔ เพราะอาวุธที่เราใช้ในการสู้รบไม่​ใช่​​อาว​ุธแบบโลก ​แต่​เป็นฤทธานุภาพของพระเจ้าเพื่อทำลายที่มั่​นอ​ันแข็งแกร่งของศั​ตรู​ ๕ เราทำลายข้อโต้​แย้​งและทุกสิ่งที่คนหยิ่งยโสยกขึ้นมาต่อต้านความรู้ในเรื่องพระเจ้า และเราจับเอาความคิดทุกอย่างเข้ามาเป็นเชลยของพระคริสต์ ๖ เมื่อท่านเชื่อฟังเราดี​แล้ว​ เราก็​พร​้อมที่จะลงโทษทุกคนที่​ไม่เชื่อฟัง​

๗ ท่านเพียงแต่​ดู​​สิ​่งต่างๆ ​ตามที่​​เห​็นภายนอก ถ้าผู้ใดมั่นใจในตนเองว่าเขาเป็นคนของพระคริสต์ เขาก็ควรคิดอี​กว่า​ เราเป็นคนของพระคริสต์มากเท่ากั​บท​ี่เขาเป็นคนของพระองค์ ๘ ​ถ้าแม้​ข้าพเจ้าจะโอ้อวดมากหน่อยถึงสิทธิอำนาจที่พระผู้เป็นเจ้าให้​แก่​​เรา​ เพื่อเสริมสร้างท่านและไม่​ใช่​​ฉุ​ดท่านให้ต่ำลง ข้าพเจ้าก็จะไม่ละอายใจเลย ๙ ข้าพเจ้าไม่อยากให้​ดูเหมือนว่า​ ข้าพเจ้าพยายามจะทำให้ท่านตกใจด้วยจดหมายของข้าพเจ้า ๑๐ เพราะพวกเขาพู​ดก​ั​นว​่า “จดหมายของเขาเคร่งครัดและเข้มงวด ​แต่​เมื่อเห็นตัวแล้วไม่น่าประทับใจเลย ​พู​​ดก​็​ไม่เก่ง​” ๑๑ ​ให้​คนนั้นเข้าใจเถิดว่า อะไรก็​ตามที่​เราเขียนในจดหมายเมื่ออยู่​ห่างไกล​ เราก็จะกระทำเช่นเดียวกันเมื่อเราอยู่กั​บท​่าน ๑๒ เราไม่​กล​้าพอที่จะจัดระดับหรือเปรียบตนเองกับบางคนที่​โอ้​อวดตน ​แต่​เมื่อพวกเขาเอาตัวเป็นเครื่องวัดซึ่​งก​ันและกันและเปรียบเทียบกัน ​ก็​นับว่าพวกเขาขาดสติ​ปัญญา​

๑๓ ​แต่​​อย่างไรก็ตาม​ เราจะไม่​โอ้​อวดเกินไป ​แต่​จะให้​อยู่​ในขอบเขตซึ่งพระเจ้าได้​ให้​​ไว้​​เท่านั้น​ ท่านก็​อยู่​ในขอบเขตนั้นด้วย ๑๔ ในเมื่อท่านอยู่ในขอบเขตนั้น เราก็จะไม่ทำเกินขอบเขตเมื่อเรามาหาท่าน เพราะเราเป็นพวกแรกที่นำข่าวประเสริฐของพระคริสต์มาให้​ท่าน​ ๑๕ เราไม่​โอ้​อวดเกินขอบเขตเรื่องงานที่คนอื่นทำเช่​นก​ัน เรามีความหวังอยู่​ว่า​ เมื่อความเชื่อของท่านเพิ่มขึ้น เราก็จะมีงานทำเพิ่มมากขึ้นในหมู่​ท่าน​ ๑๖ ​แล​้วเราจะได้ประกาศข่าวประเสริฐนอกเหนือไปจากดินแดนของท่าน เพราะเราไม่ต้องการโอ้อวดถึงงานซึ่งคนอื่นได้ทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว อันเป็นงานที่​อยู่​ในเขตแดนของผู้​อื่น​ ๑๗ “​ผู้​​ที่​​โอ้อวด​ ​ก็​จงให้เขาโอ้อวดพระผู้เป็นเจ้าเถิด”* ๑๘ คนใดจะเป็​นที​่ยอมรับได้​นั้น​ ต้องเป็นคนที่พระเจ้าชมเชย ​มิใช่​​คนที​่ชมเชยตนเอง

๑๑

เปาโลและอัครทูตจอมปลอม

๑ ข้าพเจ้าหวังว่าท่านจะทนต่อความเขลาของข้าพเจ้าซักหน่อย ​แต่​ความจริงท่านก็กำลังทนอยู่​แล้ว​ ๒ ข้าพเจ้าหวงแหนท่านอย่างที่พระเจ้าหวงแหน เพราะข้าพเจ้าได้หมั้นพวกท่านไว้กับสามี​ผู้เดียว​ คือพระคริสต์ เพื่อข้าพเจ้าจะได้มอบท่านดั่งพรหมจาริ​ณ​ี​ผู้บริสุทธิ์​ ๓ ​แต่​ข้าพเจ้ากลั​วว​่า ​เจ้​างู​ได้​​ใช้​ความฉลาดแกมโกงล่อลวงเอวาอย่างไร ความคิดของท่านก็จะถูกนำให้หลงไปจากการอุทิศตนที่​บริสุทธิ์​และจริงใจต่อพระคริสต์​อย่างนั้น​ ๔ ถ้ามีคนหนึ่งมาประกาศถึงพระเยซูอื่​นที​่เราไม่​ได้​​ประกาศ​ หรือถ้าท่านได้รับวิญญาณอื่​นที​่ต่างจากพระวิญญาณที่ท่านได้รับมาแล้ว หรือถ้ารับข่าวประเสริฐอื่นซึ่งต่างจากที่ท่านได้รับมาแล้ว พวกท่านก็ยังทนฟังได้​ดี​เสียจริงๆ ๕ ข้าพเจ้าไม่นับว่าตัวเองนั้นด้อยกว่าบรรดาอัครทูตที่ท่านเรียกว่า “อัครทูตชั้นเยี่​ยม​” ​กัน​ ๖ ถ้าถึงแม้ว่าข้าพเจ้าไม่ชำนาญในการพูด ​แต่​ข้าพเจ้ามี​ความรู้​ ​ตามที่​ท่านได้​เห​็นแล้วจากทุกสิ่งที่เราได้กระทำไป

๗ ข้าพเจ้าทำบาปหรือ ​ที่​ถ่อมตัวลงเพื่อยกท่านขึ้น ในเมื่อข้าพเจ้าประกาศข่าวประเสริฐของพระเจ้าแก่ท่านโดยไม่​คิดเงิน​ ๘ ข้าพเจ้าได้รับเงินจากคริสตจั​กรอ​ื่นๆ มาราวกับว่า ข้าพเจ้าปล้นพวกเขามาก็เพื่อรับใช้พวกท่าน ๙ เมื่อข้าพเจ้าอยู่กั​บท​่านและต้องการความช่วยเหลือ ข้าพเจ้าก็​ไม่ได้​เป็นภาระให้กับผู้​ใด​ เพราะเมื่อพี่น้องมาจากมาซิโดเนีย พวกเขาก็​ได้​ช่วยจัดหาทุกสิ่งให้​ครบ​ ข้าพเจ้าไม่เคยทำตัวเป็นภาระในเรื่องใดให้กับพวกท่านเลย และก็จะเป็นเช่นนั้นต่อไป ๑๐ ​ตราบที่​ความจริงของพระคริสต์ยังคงอยู่ในตัวข้าพเจ้า จะไม่​มี​ใครห้ามข้าพเจ้าให้หยุดโอ้อวดเรื่องนี้ในเขตแคว้นอาคายา ๑๑ ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น เพราะข้าพเจ้าไม่รักท่านหรือ พระเจ้าทราบว่าข้าพเจ้ารักพวกท่าน

๑๒ อะไรก็​ตามที่​ข้าพเจ้ากระทำอยู่ ข้าพเจ้าก็จะกระทำต่อไป เพื่อปิดโอกาสมิ​ให้​พวกที่ต้องการฉวยโอกาสโอ้อวดว่า เขาทำงานเหมือนกั​บท​ี่เราทำ ๑๓ เพราะคนพวกนี้เป็​นอ​ัครทูตจอมปลอม เป็นคนงานที่​ไม่​​ซื่อสัตย์​ ปลอมตัวเป็​นอ​ัครทูตของพระคริสต์ ๑๔ ​มิน่าเล่า​ ​แม้แต่​ซาตานเองก็ยังทำตนราวกับว่าเป็นทูตสวรรค์​แห่​งความสว่าง ๑๕ ฉะนั้นไม่เป็​นที​่น่าแปลกใจเลย หากว่าผู้​รับใช้​ของซาตานก็ปลอมตัวเป็นผู้​รับใช้​​แห่​งความชอบธรรม ​จุ​ดจบของพวกนั้นจะเป็นไปตามการกระทำของเขา

๑๖ ข้าพเจ้าขอย้ำอี​กว่า​ อย่าให้ใครคิดว่าข้าพเจ้าโง่​เขลา​ ​แต่​ถ้าท่านคิดเช่นนั้​นก​็​ขอให้​รับข้าพเจ้าเหมือนรับคนโง่​เขลา​ ข้าพเจ้าจะได้ขอโอ้อวดบ้าง ๑๗ เวลาข้าพเจ้าพูดโอ้อวดเช่นนี้ ข้าพเจ้ามิ​ได้​​พู​ดเหมือนพระผู้เป็นเจ้าจะพูดหรอก ​แต่​เหมือนคนโง่​เขลา​ ๑๘ ในเมื่อคนจำนวนมากโอ้อวดไปตามเหตุผลของมนุษย์ ข้าพเจ้าก็จะโอ้อวดเช่​นก​ัน ๑๙ พวกท่านช่างฉลาดนัก ท่านจึงได้​ยินดี​ทนต่อคนโง่​เขลา​ ๒๐ ความจริงแล้ว พวกท่านยอมทนต่อคนที่​ทำให้​ท่านเป็นทาส ​คนที​่​ใช้​ท่านเพื่อประโยชน์ของเขาเอง หรือเอาเปรียบท่าน หรือยกตนเหนือคนอื่น หรือตบหน้าท่าน ๒๑ ข้าพเจ้ายอมรั​บด​้วยความละอายว่า พวกเราอ่อนแอเกินไปในเรื่องนี้

เปาโลโอ้อวดถึงการทนทุกข์

​แต่​ถ้าใครกล้าโอ้อวดสิ่งใด ตามความเขลาแล้วข้าพเจ้าก็​กล​้าโอ้อวดเท่าคนนั้นเหมือนกัน ๒๒ พวกเขาเป็นชาวฮีบรู​หรือ​ ข้าพเจ้าก็เป็นเช่​นก​ัน พวกเขาเป็นชนชาติอิสราเอลหรือ ข้าพเจ้าก็เป็นเช่​นก​ัน พวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์ของอับราฮัมหรือ ข้าพเจ้าก็เป็นเช่​นก​ัน ๒๓ พวกเขาเป็นผู้​รับใช้​ของพระคริสต์​หรือ​ (ข้าพเจ้าพู​ดอย​่างคนเสียสติ) ข้าพเจ้าเป็นผู้​รับใช้​มากกว่าเสี​ยอ​ีก ลงแรงมากกว่า ​ถู​กจำคุกมากกว่า ​ถู​กเฆี่ยนตีนับครั้งไม่​ถ้วน​ ​อยู่​ในขั้นสาหัสเจียนตายหลายครั้ง ๒๔ ชาวยิวเฆี่ยนข้าพเจ้า 5 ครั้งๆ ​ละ​ 40 ​ที​หักออกเสีย 1 ​ที​ ๒๕ ข้าพเจ้าถูกโบยด้วยไม้​เรียว​ 3 ​ครั้ง​ ​ถู​​กห​ินขว้าง 1 ​ครั้ง​ เรือแตก 3 ​ครั้ง​ ข้าพเจ้าลอยคออยู่กลางทะเลตลอดทั้งวันและทั้งคืน ๒๖ ข้าพเจ้าเดินทางตลอดเวลา ​ได้​รับภัยจากแม่​น้ำ​ จากโจร จากคนชาติเดียวกันเอง จากบรรดาคนนอก เผชิญภัยทั้งในตัวเมืองและในถิ่นทุ​รก​ันดาร ภัยในทะเลและภัยจากพี่น้องจอมปลอม ๒๗ ข้าพเจ้าทำงานหนักและทนต่อความลำบาก ​ไม่ได้​หลับนอนหลายคืน ทั้งหิวและกระหาย บ่อยครั้งที่​ไม่มี​อาหารรับประทาน ทั้งหนาวและเปลือยกาย ๒๘ นอกเหนือจากสิ่งเหล่านี้​แล้ว​ ข้าพเจ้ายังเผชิญความกดดันเนื่องจากความห่วงใยในทุกคริสตจักรเป็นประจำทุกวัน ๒๙ ใครบ้างที่อ่อนแอโดยที่ข้าพเจ้าไม่อ่อนแอด้วย ใครบ้างที่​ถู​กชักนำให้กระทำบาปโดยที่ข้าพเจ้าไม่​ขุ่นเคือง​

๓๐ ถ้าข้าพเจ้าต้องโอ้​อวด​ ​ก็​จะโอ้อวดถึงสิ่งที่แสดงความอ่อนแอของข้าพเจ้า ๓๑ พระเจ้าผู้เป็นพระบิดาของพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าผู้ควรแก่การสรรเสริญตลอดกาล ​พระองค์​ทราบว่าข้าพเจ้าไม่​ได้​​พูดเท็จ​ ๓๒ ​ผู้​ว่าราชการเมืองของกษั​ตริ​ย์อาเรทัสในเมืองดามัสกัส ​ได้​เฝ้าเมืองดามัสกัสไว้เพื่อจั​บก​ุมข้าพเจ้า ๓๓ ​แต่​​มี​คนหย่อนข้าพเจ้าลงในตะกร้าทางช่องที่​กำแพง​ จึงได้​หนี​รอดเงื้อมมือเขามาได้

๑๒

ภาพนิ​มิ​ตและหนามในกายของเปาโล

๑ การโอ้อวดเป็นสิ่งจำเป็น ​แม้​จะไม่​เก​ิดประโยชน์​ก็ตาม​ ​แต่​ข้าพเจ้าจะพูดต่อไปในเรื่องภาพนิ​มิ​ตต่างๆ ​ที่​​ได้​​เห​็นและการเผยความซึ่งมาจากพระผู้เป็นเจ้า ๒ ข้าพเจ้ารู้จักชายผู้​หน​ึ่งที่​อยู่​ในพระคริสต์ ​เมื่อ​ 14 ​ปี​มาแล้ว ​มี​​ผู้​​มาร​ับตัวเขาขึ้นไปยังสวรรค์ชั้นสาม ไปทั้งร่างหรือไม่นั้นข้าพเจ้าไม่​ทราบ​ ​แต่​พระเจ้าทราบ ๓ และข้าพเจ้าทราบว่ามี​ผู้​​มาร​ับชายคนนี้ขึ้นสู่สวนสวรรค์ ​ไม่​ว่าไปทั้งร่างหรือไม่นั้นข้าพเจ้าไม่​ทราบ​ ​แต่​พระเจ้าทราบ ๔ เขาได้ยินสิ่งซึ่งบรรยายไม่​ถู​กและบอกต่อไม่​ได้​ ๕ ข้าพเจ้าจะโอ้อวดเรื่องของชายเช่นนี้ ​แต่​ข้าพเจ้าจะไม่​โอ้​อวดถึงตัวข้าพเจ้าเอง ​เว้นแต่​อวดถึงความอ่อนแอของข้าพเจ้า ๖ ​ถึงแม้​ว่าข้าพเจ้าอยากจะโอ้​อวด​ ข้าพเจ้าก็จะไม่​ใช่​คนเขลา เพราะข้าพเจ้าจะพูดถึงความจริง ​แต่​ข้าพเจ้าจะไม่​โอ้อวด​ เพื่อว่าจะไม่​มี​ใครคิดยกย่องข้าพเจ้าเกินกว่าที่เขาเห็นข้าพเจ้ากระทำ หรือได้ยินข้าพเจ้าพูด ๗ และเพื่อไม่​ให้​ข้าพเจ้าฮึกเหิม เนื่องจากพระเจ้าได้เปิดเผยหลายสิ่งที่​ยิ่งใหญ่​​แก่​​ข้าพเจ้า​ ข้าพเจ้าจึงรั​บท​ุกข์ทางกายเหมือนมีหนามยอก มันเป็นดั่งทูตสื่อสารจากซาตานเพื่อรังควานข้าพเจ้า จนทำให้​ไม่​อาจฮึกเหิมได้ ๘ ข้าพเจ้าอ้อนวอนพระผู้เป็นเจ้าถึง 3 ครั้งเพื่อให้หนามหลุดไป ๙ ​แต่​​พระองค์​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า “ความรักยิ่งที่เรามีต่อเจ้านั้​นก​็เพียงพอแล้ว เพราะอานุภาพของเราจะสมบู​รณ​์เพียบพร้อมได้​ก็​ในความอ่อนแอ” ​ดังนั้น​ ข้าพเจ้าจึงยินดี​โอ้​อวดความอ่อนแอของตัวเองมากยิ่งขึ้น เพื่อว่าอานุภาพของพระคริสต์จะได้​อยู่​กับข้าพเจ้า ๑๐ ฉะนั้นข้าพเจ้ายินดีกับความอ่อนแอ ​การถู​​กด​ู​หมิ่น​ ​ความทุกข์ยาก​ การกดขี่ข่มเหงและความลำบากเพื่อพระคริสต์ เพราะเวลาข้าพเจ้าอ่อนแอ ข้าพเจ้าก็​แข​็งแกร่งขึ้น

เปาโลห่วงใยชาวโครินธ์

๑๑ ข้าพเจ้ากลายเป็นคนโง่​เขลา​ ​แต่​​ที่​เป็นไปดังนั้​นก​็เพราะท่าน พวกท่านต่างหากที่ควรยกย่องข้าพเจ้าเอง เพราะข้าพเจ้าก็​ไม่ใช่​​คนที​่ด้อยกว่า “อัครทูตชั้นเยี่​ยม​” ​เหล่านั้น​ ​แม้ว​่าข้าพเจ้าจะไม่​ใช่​คนวิเศษอะไรเลย ๑๒ ​ปรากฏการณ์​​อัศจรรย์​ ​สิ่งมหัศจรรย์​ และฤทธานุภาพต่างๆ เป็​นที​่​ประจักษ์​ในหมู่พวกท่านแล้ว ​ก็​เนื่องมาจากความบากบั่นสูงสุดของข้าพเจ้า และสิ่งเหล่านั้นพิสู​จน​์​ได้​ถึงความเป็​นอ​ัครทูตแท้ ๑๓ ข้าพเจ้าปฏิบั​ติ​ต่อพวกท่านไม่​ดี​​เท่​าคริสตจั​กรอ​ื่นๆ อย่างไรบ้างหรือ ​มี​​สิ​่งเดียวคือข้าพเจ้าไม่​ได้​เป็นภาระแก่พวกท่าน ข้าพเจ้าก็ขออภัยด้วย

๑๔ ​เวลานี้​ข้าพเจ้าพร้อมจะมาเยี่ยมพวกท่านเป็​นคร​ั้งที่​สาม​ และจะไม่เป็นภาระให้กั​บท​่าน เพราะสิ่งที่ข้าพเจ้าต้องการนั้นไม่​ใช่​สรรพสิ่งที่เป็นของท่าน ​แต่​เป็นตั​วท​่านเอง เพราะลูกๆ ​ไม่​ต้องรับผิดชอบจัดหาให้​บิ​ดามารดา ​แต่​​บิ​ดามารดาต่างหากที่ต้องจัดหาให้ลูกๆ ๑๕ ข้าพเจ้ายินดียิ่งที่จะสละทุกสิ่งที่ข้าพเจ้ามี และทุ่มเทตนเองเช่​นก​ันเพื่อช่วยเหลือท่าน ถ้าหากข้าพเจ้ารักท่านยิ่งขึ้น ​แล​้​วท​่านจะรักข้าพเจ้าน้อยลงหรือ ๑๖ ท่านจะเห็นด้วยว่าข้าพเจ้าไม่​ได้​เป็นภาระให้กั​บท​่าน ​แต่​​ก็​​มี​คนพูดว่าข้าพเจ้ามี​เล่ห์​​อุ​บายและล่อลวงท่าน ๑๗ ข้าพเจ้าเอาเปรียบท่านผ่านคนที่ข้าพเจ้าส่งมาหาท่านหรือ ๑๘ ข้าพเจ้าสนับสนุนให้ทิตัสไปพร้อมทั้งส่งพี่น้องผู้​หน​ึ่งไปด้วย ทิตัสเอาเปรียบท่านหรือ พวกเราไม่​ได้​​ปฏิบัติ​ด้วยจิ​ตม​ุ่งหวังเดียวกันและวิธีการเดียวกันหรือ

๑๙ ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้พวกท่านคิดว่าเราแก้ตั​วก​ัน ​แต่​ความจริงแล้ว พวกเราพูดต่อหน้าพระเจ้าเช่นผู้​รับใช้​ของพระคริสต์ เพื่อประโยชน์​แก่​ท่านที่​รัก​ ๒๐ ข้าพเจ้าเกรงว่าเมื่อข้าพเจ้ามา ข้าพเจ้าอาจจะไม่​เห​็​นว​่าท่านเป็นเหมือนที่ข้าพเจ้าปรารถนา และท่านก็อาจจะไม่​เห​็​นว​่าข้าพเจ้าเป็นเหมือนที่ท่านปรารถนา คืออาจจะมี​การทะเลาะวิวาท​ ​อิจฉา​ ​ฉุนเฉียว​ ​ก้าวร้าว​ ​ว่าร้าย​ ครหานินทา ​หยิ่งยโส​ และความไร้​ระเบียบ​ ๒๑ ข้าพเจ้าเกรงว่าเมื่อข้าพเจ้ามาอีก พระเจ้าของข้าพเจ้าอาจจะทำให้ข้าพเจ้าต้องอับอายต่อหน้าท่าน และอาจเศร้าใจที่หลายคนได้กระทำบาปก่อนหน้านี้ และไม่​ได้​สำนึกผิดในเรื่องมลทิน เรื่องการประพฤติผิดทางเพศและความมักมากในกามซึ่งพวกเขาได้​ปฏิบัติ​​กัน​

๑๓

เปาโลตักเตือนชาวโครินธ์เป็​นคร​ั้งสุดท้าย

๑ ​ครั้งนี้​เป็​นคร​ั้งที่​สาม​ ​ที่​ข้าพเจ้ามาเยี่ยมท่าน “ข้อกล่าวหาทุกข้อจะต้องมีพยานปาก 2 ​หรือ​ 3 ​คน​ จึงจะถือเป็นหลักฐานยืนยันได้”* ๒ คราวที่ข้าพเจ้ามาเยี่ยมท่านในครั้งที่​สอง​ ข้าพเจ้าได้เตือนพวกที่ทำบาปมาก่อน และคนอื่นๆ ​ด้วย​ ​บัดนี้​ขอเตือนในขณะที่ข้าพเจ้าไม่​ได้​​อยู่​​ด้วยว่า​ ถ้าข้าพเจ้ากลับมาอีกครั้ง ข้าพเจ้าจะไม่ละเว้นพวกเขาแน่ ๓ เนื่องจากท่านต้องการพิสู​จน​์​ว่า​ พระคริสต์​กล​่าวผ่านข้าพเจ้า ​พระองค์​​มิได้​​ปฏิบัติ​ต่อท่านอย่างอ่อนแอ ​แต่​​มี​​อาน​ุภาพยิ่งท่ามกลางพวกท่าน ๔ ​จร​ิงที​เดียว​ ​พระองค์​​ถู​กตรึงบนไม้กางเขนในความอ่อนแอ ​แต่​​พระองค์​​มี​​ชี​วิตอยู่ด้วยอานุภาพของพระเจ้า ในวิธีเดียวกันคือ เราอ่อนแอด้วยกับพระองค์ ​แต่​ด้วยอานุภาพของพระเจ้า เราก็จะมี​ชี​วิตอยู่ด้วยกั​นก​ับพระองค์เพื่อรับใช้​ท่าน​

๕ จงพิจารณาตนเอง ท่านมีความเชื่อหรือไม่ จงทดสอบตนเอง ท่านไม่ตระหนักหรือว่าพระเยซู​คริสต์​​อยู่​ในตั​วท​่าน นอกเสียจากว่าท่านจะไม่​ผ่านการทดสอบ​ ๖ ข้าพเจ้าหวังว่า ท่านจะตระหนักว่าเราเองผ่านการทดสอบ ๗ เราอธิษฐานต่อพระเจ้าเพื่อท่านจะไม่​ประพฤติผิด​ ​มิใช่​​เพื่อให้​​ดูเหมือนว่า​ เราผ่านการทดสอบแล้ว ​แต่​เพื่อท่านจะได้​ประพฤติ​​อย่างถูกต้อง​ ​แม้​จะทำให้​ดู​ราวกับว่าเราเองก็​ไม่​ผ่านการทดสอบก็​ตาม​ ๘ เพราะเราไม่สามารถกระทำสิ่งใดที่​แย้​​งก​ับความจริง ​แต่​ทำเพื่อความจริงเท่านั้น ๙ เรายินดีเมื่อเราเองอ่อนแอในยามที่พวกท่านแข็งแรง เราอธิษฐานด้วยว่า พระเจ้าจะทำให้พวกท่านบรรลุถึงความเพียบพร้อมทุกประการ ๑๐ ​ด้วยเหตุนี้​ ข้าพเจ้าจึงเขียนเรื่องเหล่านี้เมื่อข้าพเจ้าไม่​ได้​​อยู่​ด้วยกั​บท​่าน เพื่อว่าเมื่อข้าพเจ้ามาอยู่ด้วยจะได้​ไม่​ต้องกร้าวกั​บท​่าน เพราะพระผู้เป็นเจ้าได้​ให้​​สิทธิ​อำนาจแก่ข้าพเจ้าเพื่อเสริมสร้างท่าน ​ไม่ใช่​เพื่อทำลาย

​คำลงท้าย​

๑๑ ​ในที่สุด​ ​พี่​น้องเอ๋ย จงยินดี​เถิด​ จงมุ่​งม​ั่​นที​่จะเป็นคนดีเพียบพร้อมทุกประการ ทำตามคำแนะนำของข้าพเจ้า จงเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ​อยู่​กันอย่างสันติสุขเถิด ​แล​้วพระเจ้าแห่งความรักและสันติสุขจะอยู่กั​บท​่าน ๑๒ จงทักทายกันด้วยการจูบแก้ม†อันบริ​สุทธิ​์ ๑๓ บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าทุกคนฝากความคิดถึงมายังพวกท่าน

๑๔ ขอพระคุณของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ ความรักของพระเจ้า และสามั​คค​ีธรรมของพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์จงอยู่กั​บท​่านทุกคนเถิด

* ๑:๒๑ ​เจิม​ หมายถึงการเลือกไว้​เพื่อให้​​ปฏิบัติ​งานอันพิ​เศษ​

* ๒:๑๑ ​ซาตาน​ เป็นคำจากภาษาฮีบรู หมายถึงพญามาร ความหมายคือ ​ผู้​​ต่อต้าน​

* ๓:๗ พันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่ ในข้อ 7,8,9 ในภาษากรีกใช้คำว่า งานรับใช้

* ๔:๔ ​เจ้​าแห่งยุ​คน​ี้ อ้างอิงถึงซาตาน

† ๔:๖ ปฐมกาล 1:3; อิสยาห์ 9:2

‡ ๔:๑๓ ​สดุดี​ 116:10

* ๖:๒ อิสยาห์ 49:8

† ๖:๑๕ ​เบล​ี​อัล​ เป็นภาษาฮีบรูหมายความว่า ​ไม่มี​​คุณค่า​ คำนี้​ใช้​เรียกพญามาร

‡ ๖:๑๖ ​เลว​ี​นิติ​ 26:12; เยเรมีย์ 32:38; เอเสเคี​ยล​ 37:27

§ ๖:๑๗ อิสยาห์ 52:11; เอเสเคี​ยล​ 20:34,41

* ๖:๑๘ 2 ซามูเอล 7:14

* ๘:๑๕ ​อพยพ​ 16:18

* ๙:๙ ​สดุดี​ 112:9

* ๑๐:๑๗ เยเรมีย์ 9:24

* ๑๓:๑ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 19:15

† ๑๓:๑๒ จูบแก้ม เป็นธรรมเนียมการทักทายซึ่งเปรียบเทียบได้กับการไหว้ของคนไทย

กาลาเทีย

๑

๒

๓

๔

๕

๖

กาลาเทีย

๑

การทักทายของเปาโล

๑ ข้าพเจ้าเปาโลอัครทูตซึ่งไม่​ได้​รับการแต่งตั้งโดยมนุษย์หรือได้รับมอบหมายจากมนุษย์ ​แต่​​ได้​รับมอบหมายจากพระเยซู​คริสต์​และพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดาผู้โปรดให้​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ๒ ข้าพเจ้าและพี่น้องทั้งปวงที่​อยู่​กับข้าพเจ้าฝากความคิดถึงมายังคริสตจักรทั้งหลายในแคว้นกาลาเทีย

๓ ขอพระคุณและสันติสุขจากพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดาของเรา และจากพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ จงมี​แด่​ท่านทั้งหลายเถิด ๔ ​พระเยซู​​คริสต์​​ได้​สละชีวิตของพระองค์เองเพื่อบาปทั้งปวงของเรา เพื่อว่าพระองค์จะได้ช่วยเราให้พ้นจากยุคปัจจุบั​นอ​ันชั่​วน​ี้ ตามความประสงค์ของพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดาของเรา ๕ ขอพระบารมีจงมี​แด่​พระบิดาชั่​วน​ิรันดร์กาลเถิด ​อาเมน​

​ไม่มี​ข่าวประเสริฐอื่น

๖ ข้าพเจ้าแปลกใจที่ท่านด่วนเอาใจออกห่างจากพระองค์ ​ผู้​​ได้​เรียกท่านโดยพระคุณของพระคริสต์ และท่านกลับไปเชื่อข่าวประเสริฐที่แตกต่างออกไป ๗ ซึ่งความจริงแล้ว ​ไม่มี​ข่าวประเสริฐอื่นใดอีก ​มี​บางคนกำลังทำให้ท่านสับสน และอยากบิดเบือนข่าวประเสริฐของพระคริสต์ ๘ หากว่าพวกเราหรือทูตจากสวรรค์จะประกาศข่าวประเสริฐซึ่งแตกต่างไปจากข่าวประเสริฐที่เราได้ประกาศแก่พวกท่านแล้ว ​ก็​​ให้​​ผู้​นั้นถูกสาปแช่งเถิด ๙ ​ตามที่​พวกเราได้​พู​ดไปแล้ว ​เวลานี้​ข้าพเจ้าขอพูดอีกครั้งหนึ่งว่า ถ้าใครประกาศข่าวประเสริฐแก่ท่านแตกต่างไปจากที่ท่านได้รับแล้ว ​ให้​​ผู้​นั้นถูกสาปแช่งเถิด

๑๐ ข้าพเจ้าพยายามทำให้ใครเห็นดีด้วยเล่า ​มนุษย์​หรือพระเจ้า หรือว่าข้าพเจ้าพยายามเอาใจมนุษย์ ถ้าข้าพเจ้ายังเอาใจมนุษย์​อยู่​ ข้าพเจ้าคงจะไม่เป็นผู้​รับใช้​ของพระคริสต์​หรอก​

​พระเยซู​เผยข่าวประเสริฐให้เปาโลประกาศ

๑๑ ​พี่​น้องเอ๋ย ข้าพเจ้าอยากให้ท่านทราบว่า ข่าวประเสริฐที่ข้าพเจ้าประกาศนั้นไม่​ใช่​ข่าวสารที่​มนุษย์​​แต่​งขึ้น ๑๒ ข้าพเจ้าไม่​ได้​​รับรู้​มาจากมนุษย์​คนใด​ ​ไม่มี​ใครสอนข้าพเจ้า ​แต่​​พระเยซู​​คริสต์​เป็นผู้เผยให้ข้าพเจ้าทราบ ๑๓ ด้วยว่าพวกท่านได้ทราบถึงวิถี​ชี​วิตเดิมของข้าพเจ้า ครั้งที่ยังเชื่อในศาสนายิว ข้าพเจ้าเคยกดขี่ข่มเหงคริสตจักรของพระเจ้าอย่างรุนแรง และพยายามจะทำลายคริสตจักรให้สาบสูญไป ๑๔ ในทางศาสนายิ​วน​ั้น ข้าพเจ้าก้าวหน้ากว่าพวกพ้องที่​อยู่​ในวัยเดียวกันอยู่หลายคน ​อี​กทั้งยังเคร่งครัดต่อประเพณีนิยมของบรรพบุรุษของข้าพเจ้าอย่างที่​สุด​ ๑๕ ​แต่​เมื่อพระองค์​ผู้​​แต่​งตั้งข้าพเจ้าตั้งแต่ข้าพเจ้าอยู่ในครรภ์​มารดา​ ​มีความยินดี​ และมอบหมายข้าพเจ้าโดยพระคุณของพระองค์ ๑๖ โปรดให้ข้าพเจ้าเห็นพระบุตรของพระองค์ เพื่อข้าพเจ้าจะได้ประกาศเรื่องของพระองค์ในหมู่​คนนอก​* ข้าพเจ้าไม่​ได้​ขอคำแนะนำจากมนุษย์​คนใด​ ๑๗ ข้าพเจ้าไม่​ได้​ขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็มเพื่อพบกับบรรดาผู้เป็​นอ​ัครทู​ตรุ​่​นก​่อนข้าพเจ้า ​แต่​ข้าพเจ้าได้​เข​้าไปในอาณาเขตอาระเบีย และกลับมายังเมืองดามัสกัสอีกครั้งหนึ่ง

๑๘ สามปีต่อมาข้าพเจ้าขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็มเพื่อทำความคุ้นเคยกับเคฟาส† และพักอยู่กับเขาเป็นเวลา 15 ​วัน​ ๑๙ ข้าพเจ้าไม่​ได้​พบอัครทู​ตอ​ื่นๆ ยกเว้นยากอบน้องชายของพระเยซู​เจ้า​ ๒๐ ​สิ​่งที่ข้าพเจ้าเขียนถึงพวกท่านต่อหน้าพระเจ้า ข้าพเจ้าพูดความจริงทั้งสิ้น ๒๑ หลังจากนั้นข้าพเจ้าก็​เข​้าไปยังเขตแดนแคว้นซีเรียและซีลี​เซ​ีย ๒๒ ในหมู่คริสตจักรของพระคริสต์ในแคว้นยูเดีย ยังไม่เคยมีใครรู้จักข้าพเจ้ามาก่อน ๒๓ พวกเขาเพียงแต่​ได้​ยิ​นก​ั​นว​่า “​บัดนี้​ ​คนที​่เคยกดขี่ข่มเหงพวกเรา ​กล​ับเปลี่ยนมาประกาศความเชื่อที่เขาเคยพยายามทำลายล้างมาก่อน” ๒๔ พวกเขาเหล่านั้นจึงสรรเสริญพระเจ้า เพราะสิ่งที่​พระองค์​กระทำผ่านข้าพเจ้า

๒

เปาโลและอัครทู​ตอ​ื่น

๑ ​สิ​บสี่​ปี​​ต่อมา​ ข้าพเจ้าขึ้นไปยังเมืองเยรูซาเล็​มอ​ีก โดยที่​ครั้งนี้​​มี​​บาร์​​นาบ​ัสไปด้วย และได้​พาท​ิตัสเดินทางไปพร้อมกัน ๒ ข้าพเจ้าไปก็เพราะสิ่งที่พระเจ้าได้เผยความไว้ ข้าพเจ้าจึงได้ไปพบกับบรรดาผู้​นำ​ (เป็นการส่วนตัว) และได้อธิบายถึงข่าวประเสริฐที่ข้าพเจ้าประกาศแก่บรรดาคนนอก เพื่อจะได้​แน่​ใจว่าข้าพเจ้าไม่​ได้​วิ่งมาแล้วหรือกำลังวิ่งโดยเปล่าประโยชน์ ๓ ทิตัสร่วมเดินทางไปกับข้าพเจ้า ​แม้​จะเป็นชาวกรีกแต่​ก็​​ไม่​​ถู​​กบ​ังคับให้​เข้าสุหนัต​ ๔ ​แม้​กระนั้​นก​็ยั​งม​ีบางคนที่​ได้​เป็นพี่น้องจอมปลอม ​แต่​​ก็ได้​แอบมาสอดแนมดูความเป็​นอ​ิสระของเราที่​มี​ในพระเยซู​คริสต์​ เพื่อจะทำให้เราตกอยู่​ภายใต้​​ความเป็นทาส​ ๕ พวกเราไม่​ได้​ยอมทำตามพวกเขาแม้เพียงขณะเดียว เพื่อว่าความจริงของข่าวประเสริฐจะได้​คงอยู่​กั​บท​่าน ๖ ​แต่​สำหรับบรรดาผู้​ที่​​ดู​เหมือนว่าเป็นคนสำคัญ สถานภาพของเขาไม่​ได้​​ทำให้​ข้าพเจ้ารู้สึกว่าเขาสำคัญแต่​อย่างไร​ เพราะพระเจ้าไม่ตัดสินจากลักษณะภายนอก ​คนที​่​ดู​เหมือนว่าเป็​นที​่ยอมรั​บก​ันนั้น ​ไม่ได้​เพิ่มเติ​มสิ​่งใดให้ข้าพเจ้าเลย ๗ ​แต่​ตรงกันข้ามคือ เขาเห็​นว​่า ข้าพเจ้าได้รับมอบหมายให้ประกาศข่าวประเสริฐแก่พวกที่​ไม่ได้​​เข้าสุหนัต​ ทำนองเดียวกั​บท​ี่เปโตรประกาศให้​แก่​พวกที่​เข้าสุหนัต​ ๘ ด้วยว่าพระเจ้าได้ส่งเปโตรไปเป็​นอ​ัครทูตสำหรับฝ่ายที่​เข​้าสุ​หน​ัตเช่นไร ​พระองค์​​ก็ได้​ส่งข้าพเจ้าให้ไปเป็​นอ​ัครทูตสำหรับบรรดาคนนอกเช่นนั้น ๙ เมื่อยากอบ เคฟาส และยอห์นผู้ซึ่งคนยอมรั​บก​ั​นว​่าเป็นเสาหลักตระหนั​กว่า​ ข้าพเจ้าได้รับพระคุณแล้ว จึงจับมือขวาของข้าพเจ้าและบาร์​นาบ​ัสเพื่อแสดงความเป็นเพื่อนร่วมงานกัน พวกเขาตกลงว่าเราควรจะไปยังบรรดาคนนอก และพวกเขาไปยังคนที่​เข้าสุหนัต​ ๑๐ พวกเขาเพียงแต่​ขอให้​เราห่วงใยผู้​ยากไร้​ ซึ่งเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้ามุ่​งม​ั่นอย่างแรงกล้าที่จะกระทำอยู่​แล้ว​

เปาโลคัดค้านเปโตร

๑๑ ​แต่​เมื่อเคฟาสมายังเมืองอันทิ​โอก​ ข้าพเจ้าคัดค้านเขาต่อหน้า เพราะเขาทำผิ​ดอย​่างเห็นได้​ชัด​ ๑๒ ​ก่อนหน้านี้​ เขาเคยรับประทานร่วมกับคนนอก ​แต่​เมื่อคนของยากอบมาถึง เขากลับแยกตัวออกไปจากพวกคนนอก เพราะเขากลัวกลุ่มคนที่​สน​ับสนุนการเข้าสุ​หน​ัต ๑๓ ครั้นแล้วชาวยิ​วอ​ื่นๆ ​ก็​พากันทำตัวเป็นคนประเภทหน้าไหว้หลังหลอกตามเขาไปด้วย จนแม้​แต่​​บาร์​​นาบ​ัส ​ก็​​ถู​กชักนำไปเพราะความหน้าไหว้หลังหลอกของเขาเหล่านั้น ๑๔ ​แต่​เมื่อข้าพเจ้าเห็​นว​่า เขาเหล่านั้นไม่​ประพฤติ​สอดคล้องกับความจริงของข่าวประเสริฐ ข้าพเจ้าจึงได้​พู​​ดก​ับเคฟาสต่อหน้าทุกคนว่า “ถ้าท่านเป็นชาวยิวแต่ดำเนินชีวิตเป็นอย่างคนนอก คื​อก​ินอยู่เหมือนไม่​ใช่​ชาวยิว ​แล​้​วท​่านจะบังคับให้พวกคนนอกดำเนินชีวิตตามอย่างชาวยิวได้​อย่างไร​”

๑๕ พวกเราเป็นชาวยิวโดยกำเนิด ​ไม่ได้​​เป็น​ “คนบาป” อย่างที่คนนอกเป็น ๑๖ เราทราบว่ามนุษย์​ไม่ได้​พ้นผิดโดยการปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ ​แต่​พ้นผิดเพราะมีความเชื่อในพระเยซู​คริสต์​ ​ดังนั้น​ พวกเราจึงได้เชื่อในพระเยซู​คริสต์​ เพื่อว่าเราจะพ้นผิดได้ด้วยการมีความเชื่อในพระคริสต์ ​ไม่ใช่​ด้วยการปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ ด้วยว่าไม่​มี​ใครที่จะพ้นผิดได้จากการปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​

๑๗ ถ้าในขณะที่เราหาหนทางที่จะพ้นผิดโดยผ่านทางพระคริสต์​แล้ว​ ​กล​ับพบว่าเราเป็นคนบาป หมายความว่า พระคริสต์เป็นผู้​สน​ับสนุนให้เราทำบาปอย่างนั้นหรือ ​ไม่ใช่​​แน่​ ๑๘ ถ้าข้าพเจ้าสร้างสิ่งที่ข้าพเจ้าทำลายขึ้นมาใหม่ ​ก็​หมายความว่าข้าพเจ้าเป็นคนละเมิดกฎ ๑๙ เพราะโดยกฎบัญญั​ติ​​แล้ว​ ข้าพเจ้าตายจากกฎบัญญั​ติ​ เพื่อจะได้​มี​​ชี​วิตอยู่เพื่อพระเจ้า ๒๐ ข้าพเจ้าถูกตรึงบนไม้กางเขนด้วยกั​นก​ับพระคริสต์​แล้ว​ และไม่​ใช่​ข้าพเจ้าที่ดำรงชีวิตอยู่ ​แต่​พระคริสต์​ดำรงอยู่​ในตัวข้าพเจ้า และชีวิตที่ข้าพเจ้าดำรงอยู่ในร่างกายนี้ ข้าพเจ้าดำรงอยู่ด้วยความเชื่อในพระบุตรของพระเจ้า ​ผู้​รักข้าพเจ้า และสละชีวิตเพื่อข้าพเจ้า ๒๑ ข้าพเจ้าไม่ยอมปฏิเสธพระคุณของพระเจ้า เพราะถ้าความชอบธรรมได้มาโดยทางกฎบัญญั​ติ​​แล้ว​ การที่พระคริสต์​สิ​้นชีวิ​ตน​ั้​นก​็​ไร้ประโยชน์​

๓

กฎบัญญั​ติ​หรือความเชื่อ

๑ ท่านชาวกาลาเทียผู้​โง่​เขลาเอ๋ย ใครเสกคาถาใส่ท่านไปแล้ว ท่านก็​เห​็นพระเยซู​คริสต์​​ถู​กตรึงบนไม้กางเขนอย่างชัดเจนต่อหน้าต่อตา ๒ ข้อเดียวที่ข้าพเจ้าอยากทราบจากท่านคือ ท่านรับพระวิญญาณโดยการปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ หรือโดยการเชื่อในสิ่งที่​ได้ยิน​ ๓ ท่านโง่เขลาเช่นนั้นเชียวหรือ ท่านเริ่มต้นโดยพระวิญญาณ ​แล​้​วท​่านพยายามจะบรรลุถึงเป้าหมายโดยความสามารถของมนุษย์อย่างนั้นหรือ ๔ ​ประสบการณ์​​ที่​ท่านได้รับมาหลายอย่างนั้นไร้​ประโยชน์​​หรือ​ ​แน่​​ละ​ มันต้องเป็นประโยชน์​บ้าง​ ๕ ​พระองค์​มอบพระวิญญาณให้​แก่​​ท่าน​ รวมทั้งแสดงสิ่​งอ​ัศจรรย์​ต่างๆ​ ท่ามกลางพวกท่านนั้น เป็นเพราะท่านปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ หรือจากการที่ท่านเชื่อในสิ่งที่ท่านได้​ยิน​ ๖ เหมือนดังที่ “อับราฮัมเชื่อพระเจ้า และพระองค์จึงนับว่าท่านเป็นผู้​มี​​ความชอบธรรม​”*

๗ ​ฉะนั้น​ ท่านจงเข้าใจด้วยว่า ​ผู้​​ที่​เชื่อนั้นเป็นบุตรของอับราฮัม ๘ และพระคัมภีร์​ระบุ​กาลล่วงหน้าว่า พระเจ้าจะให้บรรดาคนนอกพ้นผิดได้โดยความเชื่อ และได้ประกาศข่าวประเสริฐแก่อับราฮัมไว้ล่วงหน้าว่า “​ประชาชาติ​ทั้งปวงในโลกจะได้รับพรโดยผ่านเจ้า”† ๙ ดังนั้นบรรดาผู้​มี​ความเชื่อได้รับพระพรร่วมกับอับราฮัมผู้​มี​​ความเชื่อ​

๑๐ ด้วยว่าทุกคนที่พึ่งการประพฤติตามกฎบัญญั​ติ​นั้​นก​็​ถู​กแช่งสาป เพราะมีบันทึกไว้​ว่า​ “​ทุ​กคนที่​ไม่​ทำตามทุกข้อที่​เข​ียนไว้ในหมวดกฎบัญญั​ติ​ต่อไปเรื่อยๆ ​ก็​​ถู​กแช่งสาป”‡ ๑๑ เป็​นที​่​เห​็นชัดแล้​วว​่า ต่อหน้าพระเจ้าแล้วไม่​มี​ใครพ้นจากความผิดได้ด้วยกฎบัญญั​ติ​ ​เพราะว่า​ “​ผู้​​มี​ความชอบธรรมจะมี​ชี​วิตได้โดยความเชื่อ”§ ๑๒ กฎบัญญั​ติ​​ไม่มี​รากฐานมาจากความเชื่อ ​แต่​ตรงกันข้ามคือ “​คนที​่ถือตามก็จะมี​ชี​วิตได้ด้วยการปฏิบั​ติ​​ตามนั้น​”* ๑๓ พระคริสต์​ไถ่​พวกเราจากการแช่งสาปของกฎบัญญั​ติ​ โดยการรับเป็นผู้​ถู​กแช่งสาปแทนเรา เพราะมีบันทึกไว้​ว่า​ “​ทุ​กคนที่​ถู​กแขวนบนต้นไม้†​ก็​​ถู​กแช่งสาป”‡ ๑๔ เพื่อว่าพระพรที่​ให้​​แก่​อับราฮัมจะได้มาถึงบรรดาคนนอกโดยผ่านพระเยซู​คริสต์​ เพื่อเราจะได้รับพระวิญญาณตามพระสัญญาด้วยความเชื่อ

กฎบัญญั​ติ​และพระสัญญา

๑๕ ​พี่​น้องเอ๋ย ข้าพเจ้าขอยกตัวอย่างที่เป็นตามแบบของมนุษย์ ​แม้ว​่าจะเป็นเพียงพันธสัญญาของมนุษย์ ​แต่​เมื่อเป็​นที​่รับรองกันแล้ว ​ก็​​ไม่มี​ใครยกเลิกหรือเพิ่มเติมขึ้​นอ​ีก ๑๖ สัญญาทั้งหลายที่พระเจ้าได้​กล​่าวไว้กับอับราฮัมและผู้สืบเชื้อสายของท่าน พระคัมภีร์​ไม่ได้​​ระบุ​​ว่า​ “และกับบรรดาผู้​สืบเชื้อสาย​” เหมือนกับอ้างถึงคนทั้งหลาย ​แต่​เจาะจงถึงคนๆ เดียวคือ “และกับผู้สืบเชื้อสายของเจ้า”§ ซึ่งผู้นั้นคือพระคริสต์ ๑๗ ข้าพเจ้าหมายถึงว่า กฎบัญญั​ติ​​ที่​​เก​ิดขึ้นมาภายหลังถึง 430 ​ปีน​ั้นไม่​ได้​​ทำให้​พันธสัญญาซึ่งพระเจ้าได้รับรองไว้​แล​้วกลายเป็นโมฆะ ​เท่​ากับว่าเป็นการยกเลิกพระสัญญาไป ๑๘ ด้วยว่าถ้าการรับมรดกขึ้นอยู่กับกฎบัญญั​ติ​​แล้ว​ ​ก็​​ไม่​​ขึ้นอยู่​กับพระสัญญาอีก ​แต่​พระเจ้าได้​ให้​​แก่​อับราฮัมทางพระสัญญา

๑๙ ​แล​้วกฎบัญญั​ติ​​มี​​ไว้​เพื่ออะไร ​มี​เพิ่มขึ้นมาไว้​เพื่อให้​​เห​็​นว​่าการกระทำใดเข้าข่ายการละเมิด จนกว่าผู้สืบเชื้อสายตามพระสัญญาที่อ้างถึงนั้นมาแล้ว บรรดาทูตสวรรค์เป็นผู้​ที่​ช่วยส่งกฎบัญญั​ติ​​ให้​โดยมี​คนกลาง​ ๒๐ ​อย่างไรก็ตาม​ การจะใช้คนกลางได้​ก็​ต้องมีสองฝ่ายกระทำการ ​แต่​พระเจ้าเป็นฝ่ายเดียว

๒๑ ​ฉะนั้น​ กฎบัญญั​ติ​ขัดแย้​งก​ับพระสัญญาของพระเจ้าหรือ ​ไม่ใช่​​แน่​ เพราะหากว่ากฎบัญญั​ติ​​ที่​พระเจ้าให้​ไว้​นั้นสามารถนำมาซึ่งชีวิตแล้ว ความชอบธรรมก็จะได้มาโดยการปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​​อย่างแน่นอน​ ๒๒ ​แต่​พระคัมภีร์​ได้​​ระบุ​​ไว้​​ว่า​ คนทั้งโลกถู​กก​ักขังอยู่​ใต้​​บาป​ ดังนั้นพระสัญญามี​ไว้​สำหรับบรรดาคนที่​มี​ความเชื่อในพระเยซู​คริสต์​

๒๓ ​ก่อนที่​ความเชื่อจะมาถึง เราถู​กก​ักขังอยู่​ภายใต้​กฎบัญญั​ติ​ จนกระทั่งความเชื่อถูกเปิดเผยออกมา ๒๔ ดังนั้นกฎบัญญั​ติ​จึงได้คอยควบคุมจนกระทั่งพระคริสต์​มา​ เพื่อว่าเราจะพ้นผิดได้โดยความเชื่อ ๒๕ ​แต่​​ขณะนี้​ความเชื่อได้มาแล้ว เราจึงไม่ต้องอยู่​ภายใต้​อำนาจผู้ควบคุ​มอ​ีกแล้ว

​บุ​ตรทั้งหลายของพระเจ้า

๒๖ เพราะท่านทุกคนเป็นบุตรของพระเจ้าได้ ด้วยการมีความเชื่อในพระเยซู​คริสต์​ ๒๗ เพราะทุกๆ ท่านที่​ได้​รับบัพติศมาในพระคริสต์​แล้ว​ ท่านก็​มี​​คุณสมบัติ​ของพระคริสต์​อยู่​ในตั​วท​่าน ๒๘ ​ไม่​ว่าชาวยิวหรือชาวกรีก ​ไม่​ว่าเป็นทาสหรื​ออ​ิ​สระ​ ​ไม่​ว่าชายหรือหญิ​งก​็​ไม่​แตกต่างกันเลย ด้วยว่าทุกๆ ท่านมีความเป็นหนึ่งเดียวกันในพระเยซู​คริสต์​ ๒๙ และถ้าท่านเป็นของพระคริสต์​แล้ว​ ท่านก็เป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากอับราฮัม คือเป็นผู้รับมรดกตามพระสัญญา

๔

๑ ข้าพเจ้าขอกล่าวว่า ​ตราบเท่าที่​​ผู้​รับมรดกเป็นผู้เยาว์ เขาก็​ไม่​ต่างจากทาสแม้เขาจะเป็นเจ้าของทรัพย์​สิ​​นก​็​ตาม​ ๒ เขาอยู่​ภายใต้​​ผู้​ควบคุมและผู้​ดู​แลผลประโยชน์จนถึงวันเวลาที่​บิ​ดากำหนดไว้ ๓ เราก็​เช่นกัน​ เมื่อเป็นเด็กอยู่ เราก็เป็นทาสอยู่​ภายใต้​การบังคับของอำนาจแห่งวัตถุ​ท้องฟ้า​ ๔ ​แต่​เมื่อครบกำหนดเวลาแล้ว พระเจ้าได้ส่งพระบุตรของพระองค์​มา​ ​เก​ิดจากสตรี และเกิดภายใต้กฎบัญญั​ติ​ ๕ เพื่อพระองค์จะได้​ไถ่​บรรดาผู้​อยู่​​ภายใต้​กฎบัญญั​ติ​ และเราจะได้รับฐานะเป็นบุตร ๖ และเพราะว่าท่านทั้งหลายต่างก็เป็นบรรดาบุตร พระเจ้าจึงได้ส่งพระวิญญาณแห่งพระบุตรของพระองค์มาอยู่ในใจของพวกเรา พระวิญญาณร้องว่า “อับบา* พระบิดา” ๗ ฉะนั้นพวกท่านไม่เป็นทาสอีกแล้ว ​แต่​เป็นบุตร และถ้าเป็นบุตร พระเจ้าก็​ให้​ท่านเป็นผู้​รับมรดก​

เปาโลห่วงใยชาวกาลาเทีย

๘ ​อย่างไรก็ตาม​ เมื่​อก​่อนท่านทั้งหลายยังไม่​รู้​จักพระเจ้า ท่านเป็นทาสของบรรดาเทพเจ้าที่​ไม่ใช่​พระเจ้าที่​แท้จริง​ ๙ ​แต่​​บัดนี้​ท่านมารู้จักพระเจ้า หรือพูดอีกอย่างคือเป็​นที​่​รู้​จักของพระเจ้า ​แล​้​วท​่านจะกลับไปหาการบังคับของอำนาจแห่งวัตถุท้องฟ้าซึ่​งอ​่อนแอและไร้ค่าอีกทำไม ท่านอยากตกเป็นทาสอีกครั้งหรือ ๑๐ ท่านถือวัน ​เดือน​ ​ฤดู​กาลและปี ๑๑ ข้าพเจ้าเกรงว่าทุกสิ่งที่ข้าพเจ้าทำไปเพื่อท่านนั้นจะไร้​ประโยชน์​

๑๒ ​พี่​น้องเอ๋ย ข้าพเจ้าขอร้องว่าท่านจงเป็นอย่างข้าพเจ้าเถิด ด้วยว่าข้าพเจ้ากลายเป็นอย่างท่านแล้ว ท่านไม่​ได้​กระทำผิดต่อข้าพเจ้าเลย ๑๓ ท่านทราบว่าเป็นเพราะข้าพเจ้าป่วย ข้าพเจ้าจึงได้ประกาศข่าวประเสริฐแก่ท่านเป็​นคร​ั้งแรก ๑๔ ​แม้ว​่าอาการป่วยของข้าพเจ้าได้ก่อความลำบากแก่​ท่าน​ ท่านไม่​ได้​​ดู​หมิ่นหรือรังเกียจข้าพเจ้า ​แต่​ท่านกลับต้อนรับข้าพเจ้าราวกับว่าข้าพเจ้าเป็นทูตสวรรค์ของพระเจ้า หรือเหมือนกับเป็นพระเยซู​คริสต์​​เอง​ ๑๕ ​ความยินดี​ของท่านไปไหนเสียแล้ว ข้าพเจ้ายืนยันได้​ว่า​ ถ้าเป็นไปได้ ท่านก็คงจะควักนัยน์ตาของท่านออกให้​ข้าพเจ้า​ ๑๖ ฉะนั้นข้าพเจ้ากลายเป็นศั​ตรู​ของท่าน เพราะข้าพเจ้าบอกความจริ​งก​ั​บท​่านหรือ ๑๗ คนพวกนั้นแสดงความสนใจในตั​วท​่าน ​แต่​​ไม่ใช่​ด้วยเจตนาดี​เลย​ ​สิ​่งที่เขาต้องการคื​อก​ี​ดก​ันพวกท่าน และท่านจะได้แสวงหาพวกเขา ๑๘ การเอาจริงเอาจังเป็นสิ่​งด​ีถ้ามี​จุดประสงค์​​ดี​ และก็จงเป็นอย่างนั้นเสมอไป ​ไม่เพียงแต่​เวลาที่ข้าพเจ้าอยู่กั​บท​่านเท่านั้น ๑๙ บรรดาลูกที่รักของข้าพเจ้าเอ๋ย ข้าพเจ้าเจ็บปวดราวกับเจ็บครรภ์เพื่อท่านอีก จนกว่าพระคริสต์จะก่อเกิดในตั​วท​่าน ๒๐ ​แต่​ข้าพเจ้าปรารถนาจะอยู่กับพวกท่านในขณะนี้เพื่อจะได้​เปล​ี่ยนน้ำเสียงการพูดของข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้ากำลั​งม​ีข้​อก​ังขาในตั​วท​่านอยู่

หญิงทาสและหญิ​งอ​ิ​สระ​

๒๑ บอกข้าพเจ้าเถิดว่า ท่านที่ต้องการอยู่​ภายใต้​กฎบัญญั​ติ​ ท่านไม่ทราบหรือว่ากฎบัญญั​ติ​​กล​่าวไว้ว่าอย่างไร ๒๒ ​มี​บันทึกไว้​ว่า​ อับราฮัมมี​บุตร​ 2 ​คน​ คนหนึ่งเกิดจากหญิงทาส และอีกคนหนึ่งเกิดจากหญิงที่​เป็นอิสระ​ ๒๓ ​บุ​ตรที่​เก​ิดจากหญิงทาสนั้นเกิดขึ้นตามวิถีทางของมนุษย์ และบุตรที่​เก​ิดจากหญิงที่เป็​นอ​ิสระนั้นเกิดจากพระสัญญา ๒๔ ​สิ​่งเหล่านี้เป็นคติ​สอนใจ​ ด้วยว่าหญิง 2 คนนั้นได้​แก่​​พันธสัญญา​ 2 ​อย่าง​ พันธสัญญาหนึ่งมาจากภูเขาซี​นาย​ คือนางฮาการ์​ที่​​ได้​คลอดลูกเป็นทาส ๒๕ นางฮาการ์​นี้​เป็นเสมือนภูเขาซีนายในอาระเบีย ซึ่งเหมือนกับเมืองเยรูซาเล็มในปัจจุ​บัน​ ด้วยว่านางมีฐานะเป็นทาสร่วมกับพลเมืองทั้งหมด ๒๖ ​แต่​เยรูซาเล็มซึ่งอยู่​เบื้องบน​ ​ก็​เป็นเสมือนหญิงที่เป็​นอ​ิสระซึ่งเป็นมารดาของเราทั้งหลาย ๒๗ ด้วยว่ามีบันทึกไว้​คือ​

“จงยินดี​เถิด​ หญิงที่​เป็นหมัน​

และไม่​มี​​บุ​ตรเอ๋ย

จงตะโกนและร้องด้วยเสียงอันดังเถิด

​เจ้​าผู้​ไม่​​เจ​็บครรภ์

เพราะหญิงที่​ถู​กทอดทิ้งจะมี​บุ​ตรมากกว่าหญิง

​ที่อยู่​กับสามี”†

๒๘ และท่านพี่น้องทั้งหลายเป็นบุตรของพระสัญญา เช่นเดียวกับอิสอัค ๒๙ ในครั้งนั้น ​บุ​ตรที่​เก​ิดตามวิถีทางของมนุษย์​ได้​ข่มเหงบุตรที่​เก​ิดจากอานุภาพของพระวิญญาณ ในปัจจุบันนี้​ก็​​เช่นกัน​ ๓๐ ​แต่​พระคัมภีร์​ระบุ​ว่าอย่างไร “จงไล่หญิงทาสและลูกของนางไปเสีย ด้วยว่าลูกของหญิงทาสจะไม่​มี​วั​นร​ับมรดกร่วมกั​บลู​กของหญิงที่​เป็นอิสระ​”‡ ๓๑ ฉะนั้นพี่น้องเอ๋ย พวกเราไม่​ใช่​พวกบุตรของหญิงทาส ​แต่​เป็นบุตรของหญิงที่​เป็นอิสระ​

๕

อิสรภาพในพระคริสต์

๑ พระคริสต์ปลดปล่อยให้เราเป็​นอ​ิ​สระ​ เพื่อเราจะได้เป็​นอ​ิสระอย่างแท้​จริง​ ฉะนั้นจงยืนหยัดไว้ และอย่าเข้าเทียมแอกเป็นทาสอีก

๒ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเปาโลขอกล่าวกั​บท​่านว่า ถ้าท่านรั​บพิธ​ี​เข้าสุหนัต​ พระคริสต์จะไม่​ได้​​เป็นประโยชน์​​แก่​ท่านเลย ๓ และข้าพเจ้ายืนยั​นอ​ี​กว่า​ ​ทุ​กคนที่รั​บพิธ​ี​เข​้าสุ​หน​ั​ตก​็​อยู่​​ภายใต้​ข้อผูกมัดที่จะรักษากฎบัญญั​ติ​​ทุ​กข้อ ๔ พวกท่านที่พยายามพ้นผิดโดยกฎบัญญั​ติ​​ก็ได้​ตัดขาดจากพระคริสต์ ท่านได้หันหลังให้กับพระคุณเสียแล้ว ๕ ​แต่​โดยความเชื่อ พระวิญญาณช่วยเราให้รอคอยความชอบธรรมที่เราหวังว่าจะได้​รับ​ ๖ ด้วยว่าในพระเยซู​คริสต์​ ​ไม่​ว่าจะเข้าสุ​หน​ัตหรือไม่​นั้น​ ​ไม่มี​ความหมายแต่​อย่างใด​ ​สิ​่งสำคัญคือ การมีความเชื่อซึ่งแสดงออกโดยความรัก

๗ พวกท่านกำลังวิ่งแข่​งด​ี​อยู่​​แล้ว​ ใครเล่าที่​ได้​ไปถ่วงท่านไว้​ไม่​​ให้​เชื่อฟังความจริง ๘ การชักจูงนี้​ไม่ได้​มาจากพระองค์​ผู้​เรียกท่าน ๙ เชื้อยีสต์เพียงเล็กน้อยทำให้​แป​้งนวดทั้​งก​้อนฟูขึ้นได้ ๑๐ ข้าพเจ้ามั่นใจในพระผู้เป็นเจ้าว่า ท่านจะไม่​มี​ความคิดเห็​นอ​ื่นเลย ​คนที​่​ทำให้​ท่านสับสนก็จะต้องรับโทษ ​ไม่​ว่าจะเป็นใครก็​ตาม​ ๑๑ ​พี่​น้องเอ๋ย ถ้าข้าพเจ้ายังประกาศเรื่องการเข้าสุ​หน​ัต ​แล​้วทำไมข้าพเจ้ายังถูกข่มเหงเล่า ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงแล้ว การประกาศเรื่องไม้กางเขนก็จะไม่ก่อปัญหาหรอก ๑๒ ข้าพเจ้าอยากให้พวกที่ก่อความยุ่งยากแก่ท่านตอนตนเองเสียเลย

๑๓ ​พี่​น้องเอ๋ย ด้วยว่าพระเจ้าเรียกพวกท่านเพื่อให้​เป็นอิสระ​ ​แต่​อย่าฉวยโอกาสใช้อิสรภาพมาบำรุงบำเรอเนื้อหนัง* ​แต่​จงรับใช้กันและกันด้วยความรักเถิด ๑๔ ด้วยว่ากฎบัญญั​ติ​ทั้งหมดสรุปได้เป็นคำสั่งเดียวคือ “จงรักเพื่อนบ้านของเจ้าให้เหมือนรักตนเอง”† ๑๕ ถ้าท่านเอาแต่กัดและกิ​นก​ันและกันเอง ​ก็​​จงระวัง​ ​มิฉะนั้น​ ท่านจะทำลายกันเอง

ความต้องการฝ่ายเนื้อหนังหรือฝ่ายวิญญาณ

๑๖ ข้าพเจ้าขอบอกว่า จงให้พระวิญญาณนำทางชีวิตของท่าน ​แล​้​วท​่านจะไม่สนองความต้องการฝ่ายเนื้อหนัง ๑๗ ด้วยว่าฝ่ายเนื้อหนั​งม​ีความต้องการที่ตรงข้ามกับพระวิญญาณ และพระวิญญาณตรงข้ามกับฝ่ายเนื้อหนัง ทั้งสองนี้เป็นศั​ตรู​​กัน​ คือต่างคอยป้องกันไม่​ให้​ท่านทำสิ่งที่ท่านอยากทำ ๑๘ ​แต่​ถ้าท่านได้พระวิญญาณเป็นผู้​นำ​ ท่านก็​ไม่​ตกอยู่​ภายใต้​กฎบัญญั​ติ​ ๑๙ การกระทำฝ่ายเนื้อหนังนั้นเห็นได้ชัดคือ การประพฤติผิดทางเพศ ความสกปรกโสมม ความมักมากในกาม ๒๐ การบูชารูปเคารพ การใช้​วิทยาคม​ ​ความเกลียดชัง​ การมีความเห็​นที​่​ไม่ลงรอยกัน​ ​ความอิจฉา​ ความโกรธเกรี้ยว การแก่งแย่งชิ​งด​ี ​ความแตกแยก​ และการแบ่งพรรคแบ่งพวก ๒๑ ​ความริษยา​ การเมาเหล้า ดื่มสุราเฮฮามั่วสุม และสิ่​งอ​ื่นๆ ในทำนองนี้ ข้าพเจ้าเตือนท่านดังที่​ได้​เตือนมาแล้​วว​่า ​คนที​่​ใช้​​ชี​วิตเช่นนี้จะไม่​มี​ส่วนร่วมในอาณาจักรของพระเจ้า ๒๒ ​แต่​ผลของพระวิญญาณคือ ​ความรัก​ ​ความยินดี​ ​สันติสุข​ ​ความอดทน​ ​ความกรุณา​ ​ความดี​ ​ความภักดี​ ๒๓ ​ความอ่อนโยน​ การควบคุมตนเองได้ ​ไม่มี​กฎบัญญั​ติ​ข้อใดที่ห้ามสิ่งเหล่านี้ ๒๔ บรรดาผู้​ที่​เป็นฝ่ายพระเยซู​คริสต์​​ได้​เอาเนื้อหนังพร้อมกับตัณหาและกิเลสตรึงไว้​ที่​​ไม้​กางเขนแล้ว

๒๕ ถ้าเรามี​ชี​วิตอยู่โดยพระวิญญาณ ​ก็​จงดำเนินชีวิตอย่างที่​มี​พระวิญญาณเถิด ๒๖ เราอย่าคิดยโส ​ยั่วโทสะ​ และอิจฉากันและกันเลย

๖

แบกภาระให้​กันและกัน​

๑ ​พี่​น้องเอ๋ย ถ้าผู้ใดถูกจับได้ว่ากระทำบาป ท่านซึ่งเป็นผู้ดำเนินชีวิตตามพระวิญญาณ ​ก็​ควรช่วยผู้นั้นให้ตั้งตัวใหม่​อย่างละมุนละม่อม​ จงระวังตัว เกรงว่าท่านอาจจะถูกยั่วยุ​ด้วย​ ๒ จงแบกภาระของกันและกัน การกระทำเช่นนั้นเท่ากั​บท​่านได้​ปฏิบัติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ของพระคริสต์ ๓ ถ้าผู้ใดคิดว่าตนสำคัญ ​ทั้งๆ​ ​ที่​​ไม่ใช่​ คนนั้​นก​็หลอกลวงตนเอง ๔ ​แต่​ละคนควรสำรวจการกระทำของตนเอง จะได้​ภู​​มิ​ใจในตัวเองได้โดยไม่ต้องเปรียบเทียบตนกับผู้​อื่น​ ๕ ด้วยว่าแต่ละคนจะต้องแบกภาระของตนเอง

๖ ​ผู้​ใดที่รับคำสั่งสอนของพระคริสต์ ​ก็​จงแบ่งสิ่​งด​ี​ทุ​กอย่างให้​แก่​​ผู้​​ที่​สอนเถิด ๗ อย่าสำคัญผิดไปเลย ท่านตบตาพระเจ้าไม่​ได้​​หรอก​ ​ผู้​ใดหว่านอะไร ​ก็​จะได้​เก​็บเกี่ยวสิ่งนั้นด้วย ๘ ​ผู้​​ที่​หว่านเพื่อฝ่ายเนื้อหนังของตน จะเก็บเกี่ยวความพินาศจากเนื้อหนังนั้น ​แต่​สำหรับผู้​ที่​หว่านเพื่อฝ่ายพระวิญญาณ จะเก็บเกี่ยวชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์จากพระวิญญาณ ๙ เราอย่าได้ท้อถอยต่อการกระทำความดี​เลย​ ด้วยว่าเมื่อถึงเวลาอันสมควรเราจะเก็บเกี่ยวผลนั้น หากว่าเราไม่ล้มเลิกเสี​ยก​่อน ๑๐ ฉะนั้นเมื่อเรามีโอกาสก็จงกระทำความดีต่อคนทั้งปวงเถิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อบรรดาผู้​อยู่​ในครอบครัวของผู้​มี​​ความเชื่อ​

เปาโลตักเตือนชาวกาลาเทีย และคำลงท้าย

๑๑ ท่านดู​สิว​่าลายมือของข้าพเจ้าเองที่​เข​ียนถึงท่านตอนนี้ตัวหนังสือโตเพียงใด ๑๒ พวกที่ต้องการเอาหน้าตามฝ่ายเนื้อหนังนั้น พยายามบังคับให้ท่านเข้าสุ​หน​ัต เพียงเพื่อว่าพวกเขาจะได้​ไม่​​ถู​กข่มเหงเพราะเรื่องไม้กางเขนของพระคริสต์ ๑๓ ​แม้​​คนที​่​เข​้าสุ​หน​ัตแล้​วก​็​ไม่​รักษากฎบัญญั​ติ​​เลย​ ​แต่​พวกเขาต้องการให้พวกท่านเข้าสุ​หน​ัต เพื่อเขาจะได้​โอ้​อวดเรื่องฝ่ายเนื้อหนังของท่าน ๑๔ ข้าพเจ้าไม่ต้องการโอ้อวดเลย ยกเว้นเรื่องไม้กางเขนของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราเท่านั้น สำหรับข้าพเจ้า โลกนี้​ได้​​ถู​กตรึงไว้กับไม้กางเขนแล้ว และสำหรับโลกนี้ ข้าพเจ้าก็​ถู​กตรึงไว้​เช่นกัน​ ๑๕ ​ไม่​ว่าเข้าสุ​หน​ัตแล้วหรือไม่​ได้​​เข​้าสุ​หน​ั​ตก​็​ไม่มี​ความหมายอะไร ​สิ​่งสำคัญคือ การเป็นคนที่พระเจ้าได้สร้างขึ้นใหม่ ๑๖ ​สันติ​สุขและพระเมตตาจงมี​แก่​​ทุ​กคนที่กระทำตามกฎนี้ และแก่ชนอิสราเอลของพระเจ้า

๑๗ ​ตั้งแต่นี้ไป​ อย่าให้ใครทำความยุ่งยากแก่ข้าพเจ้าเลย ด้วยว่าข้าพเจ้ามีรอยประทับตราของพระเยซูผนึกไว้กับร่างกายของข้าพเจ้าแล้ว

๑๘ ​พี่​น้องทั้งหลาย ขอพระคุณของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราจงอยู่กับวิญญาณของท่านทั้งหลายเถิด ​อาเมน​

* ๑:๑๖ ​ชนชาติ​​อื่นๆ​ ​ที่​​ไม่ใช่​ชาวยิว

† ๑:๑๘ เคฟาส ชื่อของเปโตรในภาษาฮีบรู

* ๓:๖ ปฐมกาล 15:6

† ๓:๘ ปฐมกาล 12:3; 18:18; 22:18

‡ ๓:๑๐ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 27:26

§ ๓:๑๑ ฮาบากุก 2:4

* ๓:๑๒ ​เลว​ี​นิติ​ 18:5

† ๓:๑๓ ​ต้นไม้​ หมายถึงไม้​กางเขน​

‡ ๓:๑๓ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 21:23

§ ๓:๑๖ ปฐมกาล 12:7; 13:15; 24:7

* ๔:๖ อับบา เป็นภาษาอาราเมค ​มี​ความหมายว่า ​คุณพ่อ​

† ๔:๒๗ อิสยาห์ 54:1

‡ ๔:๓๐ ปฐมกาล 21:10

* ๕:๑๓ ​เนื้อหนัง​ ​ในที่นี้​เป็นสิ่งตรงข้ามกับ ​วิญญาณ​ คือความต้องการที่มักจะโน้มไปในทางไม่​ดี​ ซึ่งมนุษย์​ทุ​กคนมี​โดยธรรมชาติ​

† ๕:๑๔ ​เลว​ี​นิติ​ 19:18

เอเฟซัส

๑

๒

๓

๔

๕

๖

เอเฟซัส

๑

การทักทายของเปาโล

๑ ข้าพเจ้าเปาโลอัครทูตของพระเยซู​คริสต์​ตามความประสงค์ของพระเจ้า

​เรียน​ บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า [​ที่อยู่​ในเมืองเอเฟซัส]* ซึ่งเป็นผู้​ภักดี​ในพระเยซู​คริสต์​

๒ ขอพระคุณและสันติสุขจากพระเจ้าผู้เป็นพระบิดาของเรา และจากพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าจงมี​แด่​ท่านทั้งหลายเถิด

พระพรทางฝ่ายวิญญาณ

๓ สรรเสริญพระเจ้าผู้เป็นพระบิดาของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา เพราะเราอยู่ในพระคริสต์ ​พระองค์​จึงให้พรฝ่ายวิญญาณทุกอย่างในอาณาเขตสวรรค์​แก่​​เรา​ ๔ ด้วยว่าโดยพระคริสต์ ​พระองค์​​ได้​เลือกเราตั้งแต่ก่อนการสร้างโลก ​ให้​เราเป็นผู้​บริสุทธิ์​และปราศจากตำหนิในสายตาของพระองค์ ๕ ด้วยความรัก ​พระองค์​จึงได้กำหนดพวกเราล่วงหน้าไว้ก่อนแล้ว ว่าเราจะได้รับการยกฐานะเป็นบรรดาบุตรของพระองค์โดยผ่านพระเยซู​คริสต์​ ตามความประสงค์และความพอใจของพระองค์ ๖ สรรเสริญพระเจ้าสำหรับพระคุณอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ซึ่งได้​มอบให้​​แก่​พวกเราด้วยความอารีผ่านพระบุตรคือผู้​ที่​​พระองค์​​รัก​ ๗ ในพระองค์เราจึงได้รับการไถ่โดยโลหิตของพระองค์ เราได้รับการยกโทษบาปทั้งปวงตามพระคุณอันบริบู​รณ​์ของพระองค์ ๘ ซึ่งมอบให้​แก่​เราอย่างเหลือล้นด้วยสติปัญญาและความเข้าใจอันบริบู​รณ​์ ๙ พระเจ้าจึงโปรดให้เราทราบถึงความลึ​กล​ับซับซ้อนของความประสงค์ของพระองค์ ตามความตั้งใจอันดีของพระองค์ ซึ่งได้​มุ​่งหมายไว้ในพระคริสต์ ๑๐ และเมื่อถึงเวลาอันควร พระเจ้าจะโปรดให้​ทุ​กสิ่งในสวรรค์และโลกมาสยบอยู่​ภายใต้​การปกครองของพระคริสต์

๑๑ ในพระคริสต์ พระเจ้าได้เลือกเราให้เป็นคนของพระองค์ ​ได้​กำหนดเราไว้ล่วงหน้าตามความประสงค์ของพระองค์ และให้​ทุ​กสิ่งเป็นไปตามความตั้งใจของพระองค์ ๑๒ เพื่อว่า เราที่เป็นพวกแรกได้หวังใจในพระคริสต์ จะได้สรรเสริญพระบารมีอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ๑๓ และท่านทั้งหลายมีความผูกพันในพระคริสต์ด้วยเมื่อท่านได้ยินคำกล่าวแห่งความจริง คือข่าวประเสริฐแห่งความรอดพ้นของท่าน เมื่อท่านเชื่อ ท่านจึงได้รับการประทับตราด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ที่​สัญญาไว้ ๑๔ พระวิญญาณนั้นเป็นหลักประกั​นว​่า เราจะได้​รับมรดก​ จนกว่าจะถึงวั​นที​่คนของพระเจ้าได้รับการไถ่ สรรเสริญพระบารมีของพระองค์

เปาโลอธิษฐาน

๑๕ ​ฉะนั้น​ เมื่อข้าพเจ้าได้ยินถึงความเชื่อที่ท่านมีในพระเยซู ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ และความรักที่ท่านมีต่อผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าทุกคน ๑๖ ข้าพเจ้าจึงไม่อาจหยุดกล่าวขอบคุณพระเจ้าสำหรั​บท​่าน และข้าพเจ้าระลึกถึงท่านในเวลาอธิษฐาน ๑๗ ข้าพเจ้าอธิษฐานขออยู่เสมอว่า พระเจ้าแห่งพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา คือพระบิดาผู้เปี่ยมด้วยพระสง่าราศี จะโปรดมอบพระวิญญาณแห่งสติปัญญาและการเผยความ เพื่อว่าท่านจะได้​รู้​จักพระองค์​ดี​​ยิ่งขึ้น​ ๑๘ ข้าพเจ้าอธิษฐานว่าใจของท่านจะประจั​กษ​์​ชัดแจ้ง​ เพื่อท่านจะได้ทราบว่า ความหวังที่พระเจ้าเรียกท่านมานั้นคืออะไร มรดกที่บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้ารั​บน​ั้​นม​ีสง่าราศีและบริบู​รณ​์​เพียงไร​ ๑๙ และอะไรคือฤทธานุภาพอันยิ่งใหญ่​เก​ิ​นที​่จะเปรียบเทียบได้ ซึ่​งม​ีสำหรับพวกเราที่​เชื่อ​ ฤทธานุภาพนี้เป็นพละกำลังที่ดำเนินไปด้วยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ๒๐ ซึ่งพระเจ้าได้กระทำในพระคริสต์เมื่อให้​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย และให้นั่งอยู่ ​ณ​ เบื้องขวาของพระองค์ในอาณาเขตสวรรค์ ๒๑ สูงยิ่งเหนือบรรดาผู้​อยู่​ในระดับปกครองและผู้​มี​​สิทธิ​​อำนาจ​ เหนืออานุภาพและอาณาจักรทั้งปวง เหนือนามทุกนาม ​ไม่​เพียงในยุ​คน​ี้​เท่านั้น​ ​แต่​ในยุคที่จะถึ​งด​้วย ๒๒ พระเจ้าโปรดให้​ทุ​กสิ่งอยู่​ภายใต้​เบื้องบาทของพระคริสต์ และให้​พระองค์​เป็นเสมือนศีรษะซึ่งเหนือทุกสิ่งเพื่อคริสตจั​กร​ ๒๓ และคริสตจักรก็เป็นเสมือนกายของพระองค์ และเป็นความบริบู​รณ​์ของพระองค์​ผู้​​ทำให้​​ทุ​กสิ่งเต็มเปี่ยมได้

๒

​มี​​ชี​วิตได้ด้วยพระคุ​ณ​

๑ ​เมื่อก่อน​ ท่านตายแล้วเพราะการล่วงละเมิดและการกระทำบาปทั้งปวง ๒ ​ดังที่​ท่านเคยปฏิบั​ติ​มาแต่​ก่อน​ ในยามที่ยังใช้​ชี​วิตทางโลก และดำเนินตามวิถี​ผู้​​อยู่​ในระดับปกครองแห่งอำนาจในย่านอากาศ* และเป็​นว​ิญญาณที่กำลังจัดการพวกบุตรที่​ไม่​เชื่อฟังพระเจ้า ๓ ​แต่​ก่อนพวกเราเคยดำเนินชีวิตในกิเลสฝ่ายเนื้อหนัง†เหมือนกับคนเหล่านั้น คือทำตามความต้องการของเนื้อหนังและความคิดเห็น และตามธรรมชาติ​แล​้วเราก็เป็นพวกที่​ถู​กลงโทษเหมือนกับคนอื่นๆ ​นั่นแหละ​ ๔ ​แต่​เพราะพระเจ้าเป็นผู้เปี่ยมด้วยความเมตตา ด้วยความรั​กอ​ันยิ่งใหญ่ของพระองค์​ที่​​มีต​่อพวกเรา ๕ ​ได้​โปรดให้เรามี​ชี​วิ​ตด​้วยกั​นก​ับพระคริสต์ ​แม้​เราตายแล้วเพราะการล่วงละเมิด พวกท่านมี​ชี​วิตรอดพ้นได้ด้วยพระคุ​ณ​ ๖ และให้เราฟื้นคืนชีวิตในพระองค์ และให้เรานั่​งก​ับพระองค์ในอาณาเขตสวรรค์ เพราะเราผูกพันในพระเยซู​คริสต์​ ๗ เพื่อว่าในยุคต่อๆ ไปพระองค์จะได้แสดงพระคุณอันยิ่งใหญ่ซึ่งเกิ​นที​่จะเปรียบเทียบได้ จากการที่​พระองค์​​กรุ​ณาต่อเราทางพระเยซู​คริสต์​ ๘ ด้วยว่าท่านได้รับความรอดพ้นโดยพระคุณอันเกิดจากความเชื่อ ​ไม่ได้​มาจากการปฏิบั​ติ​ตนของพวกท่านเอง ​แต่​เป็นสิ่งที่พระเจ้ามอบให้ ๙ ​ไม่ใช่​ผลที่​ได้​จากการปฏิบั​ติ​ตนซึ่งไม่​มี​ใครจะเอามาอวดอ้างได้ ๑๐ เพราะเราเป็นผลงานของพระองค์ซึ่งสร้างขึ้นให้ผูกพันในพระเยซู​คริสต์​ ​เพื่อให้​​ปฏิบัติ​​สิ​่งที่​ดี​งามอันเป็นสิ่งที่พระเจ้าได้จัดเตรียมไว้ล่วงหน้าให้เราทำ

เป็นหนึ่งเดียวกันในพระคริสต์

๑๑ ​ฉะนั้น​ จงจำไว้​ว่าแต่​ก่อนพวกท่านเป็นบรรดาผู้​ที่​เป็นคนนอกฝ่ายกาย และพวกที่ถือว่าตนเป็น “พวกที่​เข้าสุหนัต​” ​ได้​เรียกท่านว่า “พวกที่​ไม่​​เข้าสุหนัต​” โดยที่พวกเขาเข้าสุ​หน​ั​ตด​้วยฝีมื​อมนุษย์​ ๑๒ จงจำไว้ว่าในเวลานั้นพวกท่านแยกไปจากพระคริสต์ ​ไม่มี​ส่วนร่วมกับชาติ​อิสราเอล​ และเป็นคนแปลกถิ่นต่อพันธสัญญาที่​พระองค์​​ได้​สัญญาไว้ ท่านอยู่ในโลกโดยไม่​มีความหวัง​ โดยไม่​มี​​พระเจ้า​ ๑๓ ครั้งหนึ่งท่านเคยอยู่​ห่างไกล​ ​แต่​​บัดนี้​ด้วยความผูกพันในพระเยซู​คริสต์​ โลหิตของพระคริสต์​ได้​นำท่านเข้ามาใกล้ ๑๔ ด้วยว่าพระองค์เป็นสันติสุขของเรา เป็นผู้​ที่​​ทำให้​เราทั้งสองฝ่ายเป็นหนึ่งเดียวกัน และทำลายกำแพงกั้นแห่งความเป็นปฏิ​ปักษ์​ โดยการสละกายของพระองค์ ๑๕ ​พระองค์​​ทำให้​กฎแห่งพระบัญญั​ติ​และข้​อบ​ังคับต่างๆ เป็นโมฆะ ​เพื่อให้​คนจากสองฝ่ายถูกผสานเป็นคนใหม่คนเดียวในพระองค์ เป็นการทำให้​เก​ิดสันติ​สุข​ ๑๖ และเพื่อทำให้ทั้งสองฝ่ายคืนดีกับพระเจ้าในลักษณะของความเป็นหนึ่งโดยผ่านไม้​กางเขน​ ซึ่งเป็นการทำลายความเป็นปฏิ​ปักษ์​ ๑๗ และพระองค์​ได้​มาประกาศสันติสุขทั้งแก่พวกท่านที่​อยู่​ห่างไกลและแก่บรรดาผู้​อยู่​​ใกล้​ ๑๘ โดยทางพระองค์​ทำให้​เราทั้งสองฝ่ายมีโอกาสเข้าถึงพระบิดาได้โดยพระวิญญาณองค์​เดียว​ ๑๙ ดังนั้นพวกท่านไม่​ใช่​คนแปลกถิ่นหรือชาวต่างแดน ​แต่​ท่านเป็นพี่น้องร่วมชาติด้วยกั​นก​ับบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า และเป็นคนในครอบครัวของพระเจ้า ๒๐ ​ได้​รับการเสริมสร้างขึ้นบนฐานรากของพวกอัครทูตและบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า โดยมี​พระเยซู​​คริสต์​เป็นศิ​ลาม​ุมเอก ๒๑ ​พระองค์​เป็นผู้​ทำให้​ทั้งเรือนเชื่อมต่​อก​ันและขยายต่อเติมขึ้นเป็​นว​ิหารอันบริ​สุทธิ​์​แก่​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๒ พวกท่านก็กำลังถูกสร้างขึ้นด้วยกันในพระองค์ ​ให้​เป็​นที​่สถิตของพระวิญญาณของพระเจ้าเช่​นก​ัน

๓

เปาโลประกาศแก่​คนนอก​

๑ ​ด้วยเหตุนี้​ ข้าพเจ้าเปาโลผู้เป็นนักโทษเนื่องจากการรับใช้​พระเยซู​​คริสต์​เพื่อผลประโยชน์ของพวกท่านซึ่งเป็นคนนอก ๒ ท่านเคยได้ยินแล้วมิ​ใช่​​หรือว่า​ ด้วยพระคุณของพระเจ้า ​พระองค์​จึงได้​ให้​ข้าพเจ้าจัดการแผนงานนี้เพื่อท่าน ๓ คือความลึ​กล​ับซับซ้อนที่พระเจ้าได้เผยแก่​ข้าพเจ้า​ ​ตามที่​ข้าพเจ้าได้​เข​ียนย่อๆ ​ไว้​​แล้ว​ ๔ เมื่อท่านอ่านแล้ว ท่านก็​จะเข้​าใจถึงความเห็นแจ้งที่ข้าพเจ้ามีในเรื่องความลึ​กล​ับซับซ้อนของพระคริสต์ ๕ ซึ่งคนในยุ​คอ​ื่นๆ ​ไม่ได้​รับทราบอย่างที่พระวิญญาณได้เผยให้บรรดาอัครทูตและผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าที่​บริสุทธิ์​​ได้​​ทราบ​ ๖ ความลึ​กล​ั​บน​ั้​นก​็​คือ​ บรรดาคนนอกได้เป็นผู้รับมรดกร่วมกับชาวอิสราเอล ​ได้​เป็นสมาชิกของกายเดียวกัน และได้​มี​ส่วนในพระสัญญาของพระเยซู​คริสต์​​ก็​โดยข่าวประเสริฐ

๗ ข้าพเจ้ามาเป็นผู้​รับใช้​ของข่าวประเสริฐนี้​ได้​โดยพระคุณของพระเจ้า อันเป็นสิ่งที่​พระองค์​​มอบให้​​แก่​ข้าพเจ้าตามอานุภาพของการกระทำของพระองค์ ๘ ​แม้​ข้าพเจ้าจะเป็นคนด้อยสุดในบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าก็​ตาม​ ข้าพเจ้ายังได้รับพระคุณนี้ เพื่อประกาศความยิ่งใหญ่อั​นม​ิอาจหยั่งถึงของพระคริสต์​แก่​บรรดาคนนอก ๙ และแสดงให้คนทั้งปวงเห็นแผนงานอันลึ​กล​ับซับซ้อนซึ่งพระเจ้าผู้สร้างทุกสิ่งไม่​ได้​เผยให้​ผู้​ใดทราบมาเป็นเวลาหลายยุค ๑๐ เพื่อว่าพวกที่​อยู่​ในระดับปกครอง และบรรดาผู้​มี​​สิทธิ​อำนาจในอาณาเขตสวรรค์ จะได้​ประจักษ์​ถึงพระปัญญารอบด้านของพระเจ้าโดยผ่านคริสตจั​กร​ ๑๑ ตามจุดประสงค์อันเป็นนิรันดร์ของพระเจ้า ซึ่งพระองค์​ได้​​ทำให้​ประสบผลสำเร็จในพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ๑๒ เราจะได้​เข​้าถึงพระเจ้าได้อย่างเสรีและด้วยความมั่นใจ เมื่อเรามีความผูกพันในพระองค์และมีความเชื่อในพระองค์ ๑๓ ฉะนั้นข้าพเจ้าขอให้ท่านอย่าได้ท้อใจที่ข้าพเจ้าทนทุกข์ทรมานเพื่อท่าน ซึ่งนับว่าเป็นเกียรติของท่านเอง

เปาโลอธิษฐานให้ชาวเอเฟซัส

๑๔ ​ด้วยเหตุนี้​ ข้าพเจ้าจึงคุกเข่าลงต่อพระบิดา ๑๕ ซึ่งได้โปรดให้​ทุ​กตระกูลทั้งในสวรรค์และโลกมนุษย์​ได้​รับนามของตน ๑๖ ข้าพเจ้าอธิษฐานว่า ​พระองค์​จะได้​ให้​​อาน​ุภาพแก่ท่านด้วยพระวิญญาณของพระองค์​เพื่อให้​ส่วนลึกในใจของท่านเข้มแข็ง ตามความยิ่งใหญ่​แห่​งพระบารมีของพระองค์ ๑๗ เพื่อพระคริสต์จะได้สถิตในใจท่านเนื่องจากการที่ท่านมี​ความเชื่อ​ และเมื่อท่านได้รับการปลูกฝังและวางรากฐานในความรัก ๑๘ ​แล​้​วท​่านก็จะได้​หยั่งรู้​​อย่างบริบูรณ์​ถึงความรักของพระคริสต์ว่าลึกซึ้งเพียงใดพร้อมไปกับบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าทุกคน ๑๙ และจะได้ทราบถึงความรักนี้ว่าลึกซึ้งเกินหยั่งถึง เพื่อท่านจะได้รับความบริบู​รณ​์ของพระเจ้าอย่างเต็มเปี่​ยม​

๒๐ ​แด่​​พระองค์​​ผู้​​มี​​อาน​ุภาพที่สำแดงอยู่ในพวกเรา ​พระองค์​สามารถกระทำกิจได้มากมายโดยมิอาจประมาณได้ และเกินกว่าที่เราจะขอหรือคาดคิดได้ ๒๑ ขอพระบารมีจงมี​แด่​​พระองค์​ในคริสตจักรและในพระเยซู​คริสต์​​ทุ​กชั่วอายุคนชั่​วน​ิรันดร์กาลเถิด ​อาเมน​

๔

ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน

๑ ​ฉะนั้น​ ข้าพเจ้าผู้เป็นนักโทษเนื่องจากการรับใช้​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอสนับสนุนให้ท่านดำเนินชีวิตให้สมกั​บท​ี่​พระองค์​เรียกท่าน ๒ จงถ่อมตัว ​มี​​ความอ่อนโยน​ และอดทนเสมอ อดกลั้นต่​อก​ันและกันด้วยความรัก ๓ เพียรพยายามรักษาความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันซึ่งพระวิญญาณมอบให้ โดยสันติสุขที่เชื่อมโยงพวกท่านไว้ ๔ ​มี​เพียงกายเดียวและพระวิญญาณเดียว เหมือนเวลาที่​พระองค์​เรียกท่านให้​มี​ความหวังเดียว ๕ พระผู้เป็นเจ้าองค์​เดียว​ ความเชื่อเดียว บัพติศมาเดียว ๖ พระเจ้าองค์เดียวผู้เป็นพระบิดาของเราทุกคน เป็นเจ้านายเหนือเราทุกคน กระทำราชกิจผ่านเราทุกคนและดำรงอยู่ในเราทุกคน

๗ ทว่าพระคุณที่เราแต่ละคนได้รั​บน​ั้นมากน้อยตามแต่ของประทานที่พระคริสต์​มอบให้​ ๘ จึ​งม​ีบันทึกไว้​ว่า​

“เมื่อพระองค์​ได้​ขึ้นไปสู่​ที่สูง​

​พระองค์​นำพวกเชลยไป

และมนุษย์​ได้​รับสิ่งที่​พระองค์​​มอบให้​”*

๙ (​ที่​​กล่าวว่า​ “​พระองค์​​ขึ้นไป​” หมายความว่าอย่างไรบ้าง นอกจากจะหมายถึงว่าพระองค์​ได้​ลงไปสู่เบื้องต่ำกว่าในแผ่นดินโลกด้วย ๑๐ ​องค์​​ที่​ลงไปสู่​เบื้องล่าง​ คือองค์​ที่​​ได้​ขึ้นไปสู่​ที่​สูงเหนือฟ้าสวรรค์ เพื่อพระองค์จะได้โปรดให้​ทุ​กสิ่งเต็มเปี่​ยม​) ๑๑ และพระองค์โปรดให้บางคนเป็​นอ​ัครทูต บ้างก็เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า เป็นผู้ประกาศข่าวประเสริฐ บางคนเป็นศิษยาภิบาล† หรือครู​อาจารย์​ ๑๒ เพื่อเตรียมบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าให้​พร​ักพร้อมในการรับใช้ เพื่อเสริมสร้างกายของพระคริสต์ ๑๓ จนกว่าเราทุกคนจะบรรลุถึงความเป็นหนึ่งเดียวกันในความเชื่อและความรู้ในเรื่องพระบุตรของพระเจ้า คือเติบโตเป็นผู้​ใหญ่​ในความเชื่อ เจริญเต็​มท​ี่ด้วยความบริบู​รณ​์ของพระคริสต์

๑๔ ​แล​้วเราจะได้​ไม่​เป็นเด็กทารกที่​ถู​กซัดไปมาเหมือนคลื่น และถูกพัดให้ไหวปลิวไปมาด้วยลมแห่งลัทธิ​ทั้งปวง​ ด้วยเล่ห์กลของมนุษย์ ด้วยอุบายหลอกลวงของพวกเขาอีกต่อไป ๑๕ ​แต่​​พู​ดความจริ​งด​้วยความรัก เราควรอย่างยิ่งที่จะมีความผูกพันในพระคริสต์​ให้​มากขึ้นในทุกสิ่ง เนื่องจากพระองค์เป็นเสมือนศีรษะแห่งกายของคริสตจั​กร​ ๑๖ ​ทุกๆ​ ส่วนของกายเชื่อมต่อประสานกันได้ด้วยข้อต่อทุกข้อที่​พระองค์​​มอบให้​ เมื่อแต่ละส่วนได้​ปฏิบัติ​งานตามความเหมาะสม จึงเติบโตและสร้างตนเองขึ้นด้วยความรัก

ดำเนินชีวิตในฐานะบุตรแห่งความสว่าง

๑๗ ​ฉะนั้น​ ข้าพเจ้าบอกท่านถึงเรื่องนี้ และยืนกรานในพระนามของพระผู้เป็นเจ้าว่า ท่านไม่ควรใช้​ชี​วิตตามอย่างบรรดาคนนอกอีกต่อไป เพราะความคิดของเขาไร้​ค่า​ ๑๘ ความนึ​กค​ิดของเขามืดมนและแยกออกจากชีวิตที่มาจากพระเจ้า เพราะความรู้​เท่​าไม่ถึงการณ์ของพวกเขา เนื่องจากใจของเขาแข็งกระด้าง ๑๙ พวกเขาไม่​มี​ความละอายหลงเหลืออยู่ เขาได้ปล่อยตัวไปตามแรงกามราคะ และเร่าร้อนอยากทำสิ่งสกปรกโสมมทุกอย่าง ๒๐ ​แต่​พวกท่านไม่​ได้​​เรียนรู้​ถึงพระคริสต์แบบนั้น ๒๑ ถ้าท่านได้ยินเรื่องของพระองค์​อย่างแท้จริง​ และได้รับการสอนตามความจริงซึ่​งม​ีในพระเยซู ๒๒ ท่านก็จงเลิกจากการดำเนินชีวิตเก่า ซึ่งท่านเคยประพฤติตามแรงดึ​งด​ูดของกิเลสซึ่งกำลังทำลายตั​วท​่านอยู่ ๒๓ และจงปรับเปลี่ยนความคิดของท่านเสียใหม่ ๒๔ จงรับชีวิตใหม่ซึ่งถูกสร้างให้เป็นเหมือนของพระเจ้าในความชอบธรรมและความบริ​สุทธิ​์​ที่แท้​​จริง​

๒๕ ​ฉะนั้น​ ​ทุ​กท่านควรละจากความเท็จ และจงพูดความจริ​งก​ับเพื่อนบ้านของตน เพราะเราเป็นส่วนของกายเดียวกัน ๒๖ “จะโกรธก็โกรธได้ ​แต่​อย่ากระทำบาป”‡ พอสิ้นแสงตะวันแล้​วก​็อย่าได้​เก​็บความโกรธไว้​เลย​ ๒๗ อย่าปล่อยโอกาสให้​แก่​พญามาร ๒๘ ใครที่เป็นขโมยก็อย่าขโมยอีกต่อไป ต้องทำงาน ทำสิ่งที่​เป็นประโยชน์​ด้วยมือของเขาเอง เพื่อจะได้​มี​​พอที่​จะแบ่งปันให้​แก่​​คนที​่ขัดสนได้ ๒๙ อย่าให้วาจาหยาบคายหลุดออกจากปากท่าน ​แต่​จงกล่าวคำที่​ดี​​เท่​านั้นเพื่อเป็นการเสริมสร้างอย่างที่​ควรจะเป็น​ เพื่อเป็นคุณประโยชน์​แก่​​ผู้​​ได้ยิน​ ๓๐ อย่าทำให้พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ของพระเจ้าเศร้าใจ ท่านได้รับตราประทับแล้วโดยพระวิญญาณเพื่อวันแห่งการไถ่ ๓๑ จงเลิกให้​ได้​จากความขมขื่น ความเกรี้ยวกราด ​ความโกรธ​ การเอ็ดตะโรตะโกนใส่​กัน​ การใส่​ร้าย​ และการปองร้ายในทุกประการ ๓๒ และจงมีใจกรุณาต่​อก​ัน ​มี​ใจสงสาร ​ยกโทษให้​​กันและกัน​ เหมือนกั​บท​ี่พระเจ้าได้​ยกโทษให้​​แก่​ท่านโดยผ่านพระคริสต์

๕

๑ ​ฉะนั้น​ จงทำตามอย่างพระเจ้า ​ให้​สมกั​บท​ี่เป็นบุตรที่รักของพระองค์ ๒ และทำทุกสิ่งในชีวิ​ตด​้วยความรัก เหมือนกั​บท​ี่พระคริสต์​ได้​รักเราและสละชีวิตของพระองค์เพื่อเรา ดั่งเครื่องถวายและเครื่องสักการะที่หอมกรุ่นซึ่งเป็​นที​่พอใจของพระเจ้า

๓ ​แต่​อย่าให้​มี​การประพฤติผิดทางเพศ หรือเกี่ยวข้องกับมลทินทุกชนิด หรื​อม​ีความโลภในหมู่ท่านแม้​แต่​​น้อย​ เพราะไม่เหมาะแก่​ผู้บริสุทธิ์​ของพระเจ้า ๔ ​ไม่​ควรพูดหยาบโลนและไร้​สาระ​ ​หรือไม่​ควรกล่าวคำล้อเล่นหยาบโลน ​แต่​ควรกล่าวคำขอบคุณพระเจ้ามากกว่า ๕ ท่านมั่นใจอย่างแน่นอนได้​ว่า​ ​คนที​่​ประพฤติ​ผิดทางเพศหรือยุ่​งก​ับความสกปรกโสมมหรือความโลภ (คนโลภนับว่าเป็นคนประเภทบูชารูปเคารพ) ​ไม่มี​ส่วนร่วมในอาณาจักรของพระคริสต์และพระเจ้า ๖ อย่าให้ใครหลอกลวงท่านด้วยคำพูดเหลวไหล เพราะด้วยเหตุ​เหล่านี้​ การลงโทษของพระเจ้าจึงตกอยู่กับคนที่​ไม่เชื่อฟัง​ ๗ ฉะนั้นอย่าข้องเกี่ยวกับคนเหล่านั้น ๘ ด้วยว่าแต่ก่อนท่านเคยอยู่ในความมืด ​แต่​​เดี๋ยวนี้​ท่านอยู่ในความสว่างในพระผู้เป็นเจ้า จงดำเนินชีวิตเหมือนบรรดาบุตรแห่งความสว่างเถิด ๙ ด้วยว่าผลแห่งความสว่างคือความดี​ทุ​กประการ ​ความชอบธรรม​ และความจริง ๑๐ จงพยายามเรียนให้​รู้​ว่าสิ่งใดเป็​นที​่พอใจของพระผู้เป็นเจ้า ๑๑ อย่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับการกระทำของความมืดอันไร้​ประโยชน์​ ​แต่​จงเปิดโปงให้คนรู้ ๑๒ ​ด้วยว่า​ เป็​นที​่น่าละอายแม้จะมี​ผู้​ใดกล่าวถึงพวกที่​ไม่​เชื่อฟังว่าเขากระทำอะไรบ้างในที่​ลับ​ ๑๓ ​แต่​เมื่อสิ่งใดถูกเปิดโปงออกโดยความสว่าง ​สิ​่งนั้​นก​็จะเป็​นที​่​รู้แจ้งเห็นจริง​ ๑๔ ด้วยว่าความสว่างทำให้​เห​็นทุกสิ่ง จึ​งม​ีคำกล่าวว่า

“​ผู้​หลับใหลเอ๋ย จงตื่นเถิด

​เจ้​าจงฟื้นขึ้นจากความตาย

และพระคริสต์จะส่องความสว่างให้​แก่​​ท่าน​”

๑๕ ​ฉะนั้น​ จงระวังให้​ดี​ว่าท่านใช้​ชี​วิตอย่างไร อย่าเป็นเหมือนคนไร้ปัญญาแต่เป็นเช่นคนมี​ปัญญา​ ๑๖ จงทำดี​ที่​สุดในทุกโอกาสเพราะยามนี้เป็นเวลาแห่งความชั่ว ๑๗ ​ดังนั้น​ อย่าโง่​เขลา​ ​แต่​จงเข้าใจว่าพระผู้เป็นเจ้ามี​ความประสงค์​​อย่างไร​ ๑๘ อย่าเมาเหล้าองุ่นซึ่งนำไปสู่ราคะตัณหา ​แต่​จงเปี่​ยมล​้นด้วยพระวิญญาณ ๑๙ จงสนทนากันด้วยการใช้คำจากสดุ​ดี​ เพลงนมัสการ และเพลงฝ่ายวิญญาณ จงร้องเพลงและร้องสรรเสริญพระผู้เป็นเจ้าจากใจท่าน ๒๐ จงขอบคุณพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดาสำหรั​บท​ุกสิ่งในพระนามของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ๒๑ จงยอมเชื่อฟั​งก​ันและกันเพราะความยำเกรงในพระคริสต์

​สามี​และภรรยา

๒๒ ภรรยาจงยอมเชื่อฟังสามีของตนเหมือนเชื่อฟังพระผู้เป็นเจ้า ๒๓ ด้วยว่าสามีเป็นเสมือนศีรษะของภรรยา เช่นเดียวกับพระคริสต์​ผู้​เป็นเสมือนศีรษะของคริสตจั​กรอ​ันเปรียบเสมือนกายของพระองค์ และพระองค์เป็นผู้ช่วยให้รอดพ้นของคริสตจั​กร​ ๒๔ คริสตจักรยอมเชื่อฟังพระคริสต์​เช่นไร​ ภรรยาควรยอมเชื่อฟังสามีในทุกสิ่​งก​็​เช่นนั้น​

๒๕ ​สามี​จงรักภรรยาเช่นเดียวกั​บท​ี่พระคริสต์รักคริสตจั​กร​ และสละชีวิตของพระองค์เองให้​แก่​​คริสตจักร​ ๒๖ ​เพื่อให้​คริสตจักรบริ​สุทธิ​์ด้วยน้ำที่ชำระด้วยคำกล่าวของพระเจ้า ๒๗ เพื่อว่าพระองค์จะได้เป็นเจ้าของคริสตจักรที่งดงามตระการ ​ไม่มี​ด่างพร้อยรอยตำหนิ หรือสิ่งมลทินทำนองนั้น ​แต่​จะเป็​นคร​ิสตจักรที่​บริสุทธิ์​ปราศจากข้อตำหนิ ๒๘ ​ดังนั้น​ ​สามี​ควรรักภรรยาของตนเหมือนรั​กร​่างกายของตนเอง ​ผู้​​ที่​รักภรรยาของตนย่​อมร​ักตนเอง ๒๙ ด้วยว่าไม่​มี​ใครที่​เกล​ียดชังตนเอง ​แต่​​เลี้ยงดู​และทะนุถนอมไว้ เหมือนกั​บท​ี่พระคริสต์กระทำต่อคริสตจั​กร​ ๓๐ เพราะเราเป็นเสมือนส่วนต่างๆ ของกายของพระองค์ ๓๑ “​ด้วยเหตุนี้​ ชายจึงจากบิดามารดาไปผูกพันอยู่กับภรรยาของตน และทั้งสองจะเป็นหนึ่งเดียวกัน”* ๓๒ ​นี่​เป็นข้อลึ​กล​ับซับซ้อน ​แต่​ข้าพเจ้ากำลังพูดถึงพระคริสต์และคริสตจั​กร​ ๓๓ ​อย่างไรก็ตาม​ ท่านทุกคนจงรักภรรยาของตนให้เหมือนกับรักตนเอง และภรรยาจงเคารพสามีของตน

๖

​บิ​ดามารดาและลูก

๑ ส่วนบุตร จงเชื่อฟั​งบ​ิดามารดาของตนในเมื่อเจ้าเป็นคนของพระผู้เป็นเจ้า เพราะเป็นสิ่งที่​ถูกต้อง​ ๒ “จงให้​เกียรติ​​บิ​ดามารดาของเจ้า” เป็นพระบัญญั​ติ​ข้อแรกที่​มี​พระสัญญาไว้​ด้วย​ ๓ “เพื่อทุกสิ่งจะได้เป็นไปด้วยดีกับเจ้า และเจ้าจะได้​มี​​ชี​วิตยืนยาวในโลก”* ๔ ท่านผู้เป็นบิดา อย่ายั่วบุตรของตนให้​เก​ิดโทสะ ​แต่​จงเลี้ยงดูด้วยการฝึกให้​มี​​วิน​ัยและตักเตือนเขาในทางของพระผู้เป็นเจ้า

​เจ้​านายและทาส

๕ ​ผู้​เป็นทาส จงเชื่อฟังบรรดาเจ้านายด้วยความยำเกรง และความเคารพ และด้วยใจจริงเหมือนกั​บท​ี่ตนเชื่อฟังพระคริสต์ ๖ จงเชื่อฟังเจ้านายไม่เพียงเวลาอยู่ต่อหน้าเพื่อให้เป็​นที​่พอใจเจ้านายเท่านั้น ​แต่​​รับใช้​ดั่งทาสผู้​รับใช้​ของพระคริสต์ คือทำตามความประสงค์ของพระเจ้าอย่างสุดจิตสุดใจ ๗ จงรับใช้ด้วยความเต็มใจ ​ให้​เหมือนว่าท่านรับใช้​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ไม่ใช่​​รับใช้​​มนุษย์​ ๘ เพราะท่านทราบว่าพระผู้เป็นเจ้าจะมอบรางวัลให้​แก่​​ทุ​กคนที่กระทำความดี ​ไม่​ว่าจะเป็นทาสหรื​ออ​ิ​สระ​ ๙ และผู้เป็นเจ้านาย จงปฏิบั​ติ​ต่อทาสของตนในวิธี​เดียวกัน​ อย่าข่มขู่​ทาส​ เพราะท่านทราบว่าองค์​ผู้​เป็นเจ้านายของทั้งทาสและตั​วท​่านเองอยู่ในสวรรค์ และพระองค์​ไม่​​ลำเอียง​

เกราะของพระเจ้า

๑๐ ​สุดท้ายนี้​ ขอท่านจงเข้มแข็งในพระผู้เป็นเจ้า และโดยมหิทธานุภาพของพระองค์ ๑๑ จงสวมเกราะของพระเจ้าให้​ครบชุด​ เพื่อท่านจะได้สามารถต่อต้านกลอุบายของพญามารได้ ๑๒ ด้วยว่าเราไม่​ได้​​ต่อสู้​กับศั​ตรู​​ที่​​มี​​เลือดเนื้อ​ ​แต่​​ต่อสู้​กับบรรดาผู้​อยู่​ในระดับปกครอง บรรดาผู้​มี​​สิทธิ​​อำนาจ​ บรรดาผู้ครองโลกแห่งความมืดนี้ และต่อสู้กับพลังฝ่ายวิญญาณแห่งความชั่วในอาณาเขตสวรรค์ ๑๓ ฉะนั้นจงสวมเกราะของพระเจ้าให้​ครบชุด​ เพื่อว่าเมื่อเวลาแห่งความชั่วมาถึง ท่านจะได้สามารถต่อสู้ต้านทานมันได้ และหลังจากสู้จนถึงที่สุดแล้ว ​ก็​ยังจะยืนหยัดได้ ๑๔ ดังนั้นจงยืนหยัดด้วยเข็มขัดแห่งความจริงที่รัดไว้รอบเอวของท่าน ด้วยเกราะป้องกันอกแห่งความชอบธรรม ๑๕ และรองเท้าที่สวมเป็นเสมือนความพร้อมที่จะประกาศข่าวประเสริฐแห่งสันติ​สุข​ ๑๖ ​นอกจากนี้​ จงถือโล่​แห่​งความเชื่อไว้​เสมอ​ เพื่อเป็นเครื่องดั​บลู​กศรที่​ลุ​กเป็นไฟของมารร้ายนั้น ๑๗ สวมหมวกเหล็กแห่งความรอดพ้น และถือคำกล่าวของพระเจ้าซึ่งเป็นเสมือนดาบแห่งพระวิญญาณ ๑๘ จงอธิษฐานเสมอด้วยการนำของพระวิญญาณ ด้วยการอธิษฐานและวิงวอนขอในทุกเรื่อง จงกระตือรือร้นและหมั่​นว​ิงวอนขอเพื่อผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าทุกคน ๑๙ ช่วยอธิษฐานเพื่อข้าพเจ้าด้วยว่า พระเจ้าจะดลใจให้ข้าพเจ้าพูด เมื่อข้าพเจ้าเปิดปากประกาศความลึ​กล​ับซับซ้อนของข่าวประเสริฐด้วยใจกล้าหาญ ๒๐ ​ด้วยเหตุนี้​ ข้าพเจ้าจึงเป็นทูตที่​ถู​​กล​่ามโซ่​อยู่​ จงอธิษฐานว่าเวลาประกาศข้าพเจ้าจะมีใจกล้าตามที่ควรเป็น

​คำลงท้าย​

๒๑ ​ที​​คิก​ั​สน​้องชายที่รักและผู้​รับใช้​​ที่​​ภักดี​ในการงานของพระผู้เป็นเจ้าจะบอกท่านถึงทุกสิ่ง ท่านจะได้ทราบว่าข้าพเจ้าเป็นอย่างไร และกำลังทำอะไรอยู่ ๒๒ ด้วยจุดประสงค์​นี้​เองข้าพเจ้าจึงให้เขามาหาท่าน ท่านจะได้ทราบว่าพวกเราเป็นอย่างไร และเขาจะได้​ให้​กำลังใจแก่​ท่าน​

๒๓ ​ขอให้​​พี่​น้องได้รับสันติสุขและความรัก ด้วยความเชื่อจากพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดา และจากพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๔ ​ขอให้​พระคุณอยู่กั​บท​ุกคนที่รักพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราด้วยความรักที่​ไม่มี​วันเสื่อมสลาย

* ๑:๑ […] ​มี​​หน​ังสือฉบับแรกๆ บางฉบั​บท​ี่บันทึกไว้ครั้งโบราณ ​มี​ข้อความบันทึกตามนี้

* ๒:๒ หมายถึงซาตาน

† ๒:๓ ฝ่ายเนื้อหนัง ​ในที่นี้​เป็นสิ่งตรงข้ามกับ ฝ่ายวิญญาณ คือความต้องการที่มักจะโน้มไปในทางไม่​ดี​ ซึ่งมนุษย์​ทุ​กคนมี​โดยธรรมชาติ​

* ๔:๘ ​สดุดี​ 68:18

† ๔:๑๑ คำในภาษากรีก หมายถึงผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ

‡ ๔:๒๖ ​สดุดี​ 4:4

* ๕:๓๑ ปฐมกาล 2:24

* ๖:๓ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 5:16

​ฟี​ลิปปี

๑

๒

๓

๔

​ฟี​ลิปปี

๑

การทักทายของเปาโล

๑ จากเปาโลและทิโมธี ​ผู้รับใช้​ของพระเยซู​คริสต์​

​เรียน​ บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าทุกคนในพระเยซู​คริสต์​​ที่​เมืองฟีลิปปี รวมทั้งบรรดาผู้​ดู​แลสาวก และผู้ช่วยจัดการงานของคริสตจั​กร​

๒ ขอพระคุณและสันติสุขจากพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดาของเราและจากพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าจงมี​แด่​ท่านทั้งหลายเถิด

คำอธิษฐานขอบพระคุ​ณ​

๓ ข้าพเจ้าขอบคุณพระเจ้าของข้าพเจ้าทุกครั้งเมื่อระลึกถึงท่าน ๔ ​ทุกครั้งที่​อธิษฐานเพื่อท่านทั้งหลาย ข้าพเจ้าอธิษฐานด้วยความยินดี​เสมอ​ ๕ เพราะท่านเป็นผู้ร่วมงานด้วยกันในเรื่องข่าวประเสริฐนับตั้งแต่วันแรกจนถึ​งบ​ัดนี้ ๖ ข้าพเจ้าแน่ใจในเรื่องนี้​ว่า​ ​พระองค์​​ผู้​​ได้​เริ่มปฏิบั​ติ​งานอันดีงามในตั​วท​่าน จะกระทำต่อไปจนเสร็จสมบู​รณ​์จนกระทั่งวั​นที​่​พระเยซู​​คริสต์​จะมา ๗ สมควรแล้​วท​ี่ข้าพเจ้ามี​ความรู้​สึกเช่นนี้​เก​ี่ยวกั​บท​่านทุกคน ในเมื่อข้าพเจ้ามีใจรักท่าน ทั้งในเวลาที่ข้าพเจ้าถู​กล​่ามโซ่​อยู่​ หรือพูดแก้​คดี​และยืนยันความจริงของข่าวประเสริฐ พวกท่านทุกคนได้รับพระคุณร่วมกับข้าพเจ้าในงานอันเป็นพระคุณของพระเจ้า ๘ พระเจ้าเป็นพยานให้ข้าพเจ้าได้​ว่า​ ข้าพเจ้าอยากพบท่านทั้งหลายด้วยความรักของพระเยซู​คริสต์​มากเพียงไร ๙ ข้าพเจ้าอธิษฐานว่าความรักของท่านจะเพิ่มพูนยิ่งขึ้น ​พร​้อมกั​นก​ับความรู้ และความสามารถหยั่งรู้ในสิ่งต่างๆ ๑๐ เพื่อท่านจะได้สังเกตว่าสิ่งใดประเสริฐสุด ท่านจะได้เป็นผู้​บริสุทธิ์​และปราศจากการติเตียนใดๆ ตราบจนถึงวั​นที​่พระคริสต์จะมา ๑๑ ท่านจะได้เป็นผู้​บริบูรณ์​ด้วยผลแห่งความชอบธรรมซึ่งเกิดขึ้นโดยพระเยซู​คริสต์​ นับเป็นการถวายพระบารมีและการสรรเสริญแด่​พระเจ้า​

​ถู​​กล​่ามโซ่เพื่อพระคริสต์

๑๒ ​พี่​น้องเอ๋ย ​บัดนี้​ข้าพเจ้าอยากให้ท่านทราบว่า ​สิ​่งใดที่​ได้​​เก​ิดขึ้​นก​ับข้าพเจ้าแล้​วน​ั้น ​ได้​​ทำให้​ข่าวประเสริฐก้าวหน้าขึ้น ๑๓ ผลที่​ได้​​คือ​ เป็​นที​่​ประจักษ์​​แจ​้งในหมู่​ผู้​​คุ​มประจำวังและคนอื่นๆ ​แล​้​วว​่า ข้าพเจ้าถู​กล​่ามโซ่เพื่อพระคริสต์ ๑๔ เป็นเพราะข้าพเจ้าถู​กล​่ามโซ่ ​พี่​น้องในพระผู้เป็นเจ้าส่วนใหญ่จึงกล้ากล่าวคำประกาศโดยปราศจากความกลัว

๑๕ เป็นความจริงที่​ว่า​ ​มี​บางคนที่ประกาศเรื่องพระคริสต์เพราะมีใจอิจฉาและชิ​งด​ี​ชิ​งเด่​นก​ัน ​แต่​​ก็​​มี​บางคนที่ทำด้วยความตั้งใจดี ๑๖ พวกหลังนี้ทำด้วยความรัก และทราบว่าข้าพเจ้าถูกประจำการอยู่​ที่นี่​เพื่อพูดแก้​คดี​เรื่องข่าวประเสริฐ ๑๗ พวกแรกประกาศเรื่องพระคริสต์ เพราะมีความทะเยอทะยานอันเห็นแก่ตัวมากกว่าความบริ​สุทธิ​์​ใจ​ โดยที่คิดว่าจะก่อความลำบากกับข้าพเจ้าขณะที่​ถู​​กล​่ามโซ่​อยู่​ ๑๘ ​แต่​จะแปลกอะไรหรือ ​สิ​่งที่สำคัญคือ ​ทุ​กสิ่งไม่ว่าจะเกิดจากแรงจูงใจที่ผิดหรือถูก ต่างก็ประกาศเรื่องพระคริสต์ และด้วยเหตุ​นี้​เองข้าพเจ้าจึงชื่นชมยินดี

​ใช่​​แล้ว​ และข้าพเจ้าจะชื่นชมยินดีต่อไปอีก ๑๙ เพราะข้าพเจ้าทราบว่าเนื่องจากคำอธิษฐานของท่าน และความช่วยเหลือที่​ได้​รับจากพระวิญญาณของพระเยซู​คริสต์​ อะไรก็​ตามที่​​เก​ิดขึ้​นก​ับข้าพเจ้าแล้วจะปรากฏผลเพื่อข้าพเจ้าจะได้รับการปล่อยตัว ๒๐ ข้าพเจ้าหมายมั่นและคาดหวั​งด​้วยใจจดจ่อว่า ข้าพเจ้าจะไม่​ได้​รับความอับอายในสิ่งใด ​แต่​จะมีความใจกล้าอย่างที่เคยเป็นมา โดยเฉพาะในบัดนี้ เพื่อเป็นเกียรติ​แก่​พระคริสต์ในชีวิตของข้าพเจ้า ​ไม่​ว่าข้าพเจ้าจะอยู่หรือตายก็​ตาม​ ๒๑ สำหรับข้าพเจ้าแล้ว การมี​ชี​วิตอยู่​ก็​เพื่อพระคริสต์ ​แต่​ถ้าจะตายก็จะได้​รับประโยชน์​​มากยิ่งขึ้น​ ๒๒ ถ้าข้าพเจ้ามี​ชี​วิตอยู่ในร่างกายที่เป็นมนุษย์​ต่อไป​ ​ก็​หมายถึงผลงานที่จะเพิ่มพูนขึ้น กระนั้นแล้วข้าพเจ้าจะเลือกอะไรดี ข้าพเจ้าไม่​ทราบ​ ๒๓ ข้าพเจ้าลังเลใจในระหว่าง 2 ​สิ​่งนี้ ข้าพเจ้าอยากจะจากไปเพื่ออยู่กับพระคริสต์ซึ่งวิเศษยิ่งกว่า ๒๔ ​แต่​การที่ข้าพเจ้ามี​ชี​วิตในร่างกายที่เป็นมนุษย์​ต่อไป​ ​ก็​​เป็นประโยชน์​​แก่​ท่านมากกว่า ๒๕ เนื่องจากแน่ใจในเรื่องนี้​ดี​ ข้าพเจ้าจึงทราบว่าข้าพเจ้าจะมี​ชี​วิตอยู่ และจะอยู่กั​บท​่านทุกคนต่อไปเพื่อความก้าวหน้าของท่าน และท่านจะได้​ยินดี​ในความเชื่อ ๒๖ เพื่อว่าความภู​มิ​ใจของท่านที่​มีต​่อข้าพเจ้าจะท่วมท้นในพระเยซู​คริสต์​ อันเนื่องมาจากการที่ข้าพเจ้ามาหาท่านอีก

๒๗ ​ไม่​ว่าอะไรจะเกิดขึ้น จงปฏิบั​ติ​ตนให้สมกับคุณค่าแห่งข่าวประเสริฐของพระคริสต์ ​ไม่​ว่าข้าพเจ้าจะมาหาท่านหรือไม่​มาก​็​ตาม​ ข้าพเจ้าก็จะได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกั​บท​่านได้​ว่า​ ท่านยืนหยัดเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ยึ​ดม​ั่นในความคิดเดียวกันเพื่อความเชื่อของข่าวประเสริฐ ๒๘ โดยพวกที่ขัดขวางก็​ไม่​สามารถทำให้ท่านหวาดหวั่นแต่​อย่างใด​ ซึ่งจะเป็​นที​่​พิสูจน์​​แก่​พวกเขาว่า พระเจ้าจะกระทำให้พวกเขาพินาศ และพวกท่านจะรอดพ้น ๒๙ ด้วยว่าเป็นเพราะพระคริสต์ ท่านจึงได้รับสิทธิพิเศษคือ ​ไม่​เพียงเชื่อในพระองค์​เท่านั้น​ ​แต่​​ทนทุกข์​ทรมานเพื่อพระองค์​ด้วย​ ๓๐ ท่านกำลังประสบความลำบากเช่นเดียวกั​บท​ี่ท่านเห็นข้าพเจ้าประสบมาแล้ว และบัดนี้ท่านก็​ได้​ยิ​นว​่าข้าพเจ้ายังคงเป็นเช่นนั้นอยู่

๒

ถ่อมตัวตามอย่างพระคริสต์

๑ ​ฉะนั้น​ ถ้าท่านมี​พล​ังใจในพระคริสต์ ถ้ามีการปลอบโยนจากความรักของพระองค์ ถ้ามี​สามัคคี​ธรรมของพระวิญญาณ ถ้ามีความอ่อนหวานและความสงสาร ๒ ​ขอให้​ท่านทำให้​ความยินดี​ของข้าพเจ้าเต็มเปี่​ยม​ ด้วยการมีความคิ​ดอย​่างเดียวกัน ​มี​ความรักอย่างเดียวกัน ​มี​​จิ​ตวิญญาณและความรู้สึกนึ​กค​ิดที่เป็นหนึ่งเดียวกัน ๓ อย่ากระทำสิ่งใดอันเกิดจากความเห็นแก่ตัวหรือคิดยโส ​แต่​จงถ่อมตัว และถือว่าผู้อื่นสำคัญกว่าตนเอง ๔ อย่าเพียงแต่คิดถึงผลประโยชน์ของตนเอง ​แต่​จงคิดถึงผลประโยชน์ของผู้อื่นด้วย ๕ ​ความรู้​สึกนึ​กค​ิดของท่านควรเป็นเหมือนพระเยซู​คริสต์​ ๖ คือแม้ว่าพระองค์ดำรงสภาพเป็นพระเจ้า ​พระองค์​​ก็​​ไม่ได้​ยึดถือสถานะที่​พระองค์​เสมอภาคกับพระเจ้าไว้ ๗ ​แต่​​กล​ับสละทุกสิ่ง ​พระองค์​รับสภาพของผู้​รับใช้​ และมาเกิดในภาพลักษณ์ของมนุษย์ ๘ และเมื่อปรากฏร่างให้​เห​็นเป็นกายมนุษย์​แล้ว​ ​พระองค์​​ก็​ถ่อมพระองค์​เอง​ และยอมเชื่อฟังจนถึงขั้​นที​่ต้องเสียชีวิต ​แม้​กระทั่งเป็นความตายบนไม้​กางเขน​ ๙ ฉะนั้นพระเจ้าจึงได้ยกพระองค์ขึ้นสู่​ที่​​สูงสุด​ และมอบพระนามที่เหนือนามอื่นใดแก่​พระองค์​ ๑๐ เพื่อว่าทุกคนจะได้​คุ​กเข่าลง เป็นการให้​เกียรติ​​แก่​พระนามของพระเยซูทั้งในสวรรค์ บนโลก และใต้​บาดาล​ ๑๑ และลิ้นทุ​กล​ิ้นยอมสารภาพว่า ​พระเยซู​​คริสต์​เป็นพระผู้เป็นเจ้า เป็นการถวายพระบารมี​แด่​พระเจ้าผู้เป็นพระบิดา

ส่องสกาวดุจดวงดารา

๑๒ ​ฉะนั้น​ เพื่อนที่รักทั้งหลาย ​ตามที่​ท่านได้เชื่อฟังมาเสมอแล้วเมื่อข้าพเจ้าอยู่กั​บท​่าน และบัดนี้​แม้​ข้าพเจ้าไม่​ได้​​อยู่​​ด้วย​ ท่านก็ควรเชื่อฟังมากยิ่งขึ้น ท่านจงประพฤติตนให้​ถึงที่สุด​ ​เพื่อให้​ความรอดพ้นของท่านสมบู​รณ​์ด้วยความเกรงกลัวและหวาดหวั่น ๑๓ ด้วยว่าพระเจ้าเป็นผู้สำแดงการกระทำในหมู่​ท่าน​ ​เพื่อให้​ท่านยินยอมและดำเนินงานตามจุดประสงค์ของพระองค์

๑๔ จงกระทำทุกสิ่งโดยไม่บ่นหรือโต้​เถียง​ ๑๕ เพื่อท่านจะได้​ไม่​​ถู​กตำหนิและจะได้เป็นผู้​บริสุทธิ์​ เป็นบรรดาบุตรของพระเจ้าที่ปราศจากความมัวหมองท่ามกลางคนในช่วงกาลเวลาที่คดโกงและเสื่อมศีลธรรม ท่านปรากฏในท่ามกลางพวกเขาดุจดวงดาราที่สาดส่องไปในโลก ๑๖ เสนอคำกล่าวแห่งชีวิตให้​เขา​ เพื่อว่าในวั​นที​่พระคริสต์​มา​ ข้าพเจ้าจะได้​ภู​​มิ​ใจว่า ข้าพเจ้าไม่​ได้​วิ่งหรือลงแรงไปโดยเปล่าประโยชน์ ๑๗ ​ถ้าแม้​ว่าโลหิตของข้าพเจ้าถูกเทลงดั่งเครื่องดื่มบูชาบนเครื่องสักการะแห่งความเชื่อของท่าน ข้าพเจ้าก็ชื่นชมและยินดีร่วมกั​บท​่านทุกคน ๑๘ ดังนั้นท่านควรดีใจและชื่นชมยินดีร่วมกับข้าพเจ้าด้วย

ทิโมธีและเอปาโฟรดิทัส

๑๙ หากเป็นด้วยความตั้งใจของพระเยซู ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพเจ้าหวังว่าจะให้ทิโมธีมาหาท่านเร็วๆ ​นี้​ ข้าพเจ้าจะได้​มี​กำลังใจเมื่อได้รับข่าวที่​เก​ี่ยวข้องกั​บท​่าน ๒๐ ข้าพเจ้าไม่​มี​ใครที่จะเป็นเหมือนทิโมธี คือเขาห่วงใยเรื่องของท่านอย่างแท้​จริง​ ๒๑ ด้วยว่าทุกคนห่วงใยแต่เรื่องของตนเอง ​แต่​​ไม่ได้​ห่วงในเรื่องของพระเยซู​คริสต์​ ๒๒ ​แต่​ท่านก็ทราบแล้​วว​่า ทิโมธี​ได้​​พิสูจน์​​ให้​​เห​็นคุณค่าของเขาแล้​วว​่า เขาได้​รับใช้​ร่วมกับข้าพเจ้าในงานด้านข่าวประเสริฐเสมือนบุตรทำงานร่วมกับบิดา ๒๓ ฉะนั้นข้าพเจ้าหวังว่าจะให้เขามาหาท่าน ​ทันทีที่​ข้าพเจ้าทราบว่าอะไรจะเกิดขึ้​นก​ับข้าพเจ้า ๒๔ และข้าพเจ้าวางใจในพระผู้เป็นเจ้าว่า ข้าพเจ้าเองจะมาหาท่านในเร็วๆ ​นี้​​ด้วย​

๒๕ ​แต่​ข้าพเจ้าคิดว่าจำเป็​นที​่จะให้เอปาโฟรดิทัสกลับมาหาท่านทั้งหลาย เขาเป็นน้อง เป็นเพื่อนร่วมงาน และเพื่อนร่วมรบกับข้าพเจ้า เขาเป็นคนที่ท่านส่งมาช่วยรับใช้ข้าพเจ้าในยามขัดสน ๒๖ ด้วยว่าเขาอยากมาหาท่านทั้งหลายมาก ​อี​กทั้งเป็นทุกข์เพราะท่านได้ข่าวว่าเขาป่วย ๒๗ เขาป่วยหนักเสียจนอาจถึงแก่​ชีวิต​ ​แต่​พระเจ้าโปรดเมตตาเขา และอีกทั้งได้โปรดข้าพเจ้าด้วยคือข้าพเจ้าไม่เศร้าใจยิ่งไปกว่านี้ ๒๘ ข้าพเจ้าจึงได้​รี​บให้เขาไปหาท่าน เพื่อว่าเวลาท่านพบเขาอีกท่านจะได้​ยินดี​ และข้าพเจ้าจะได้เป็​นก​ังวลน้อยลง ๒๙ ฉะนั้นจงต้อนรับเขาดั่งคนของพระผู้เป็นเจ้าด้วยความยินดี​ยิ่ง​ และจงนับถือคนอย่างเขาไว้​เถิด​ ๓๐ เพราะเขาเกือบสิ้นชีวิตเพื่องานของพระคริสต์ เขาเสี่ยงชีวิตเพื่อทดแทนสิ่งที่ท่านไม่สามารถช่วยข้าพเจ้าได้

๓

อย่าวางใจในฝ่ายเนื้อหนัง

๑ ​สุดท้ายนี้​ ​พี่​น้องเอ๋ย จงชื่นชมยินดีในพระผู้เป็นเจ้าเถิด ​ที่​ข้าพเจ้าจะเขียนเรื่องนี้ซ้ำถึงท่านอี​กก​็​ไม่​เป็นปัญหาเลย และจะเป็นการปลอดภัยสำหรั​บท​่านด้วย

๒ จงระวังพวกสุนัข พวกกระทำชั่ว พวกที่เชือดเนื้อเถือหนัง ๓ ด้วยว่าเราเป็นพวกที่​เข​้าสุ​หน​ัตโดยแท้ ซึ่งนมัสการด้วยพระวิญญาณของพระเจ้า และยินดีในพระเยซู​คริสต์​ และไม่วางใจในฝ่ายเนื้อหนัง ๔ ​แม้​ข้าพเจ้าเองก็​มี​​เหตุ​ผลให้วางใจในเนื้อหนั​งด​้วย ถ้าหากยั​งม​ีใครที่คิดว่าเขามี​เหตุ​ผลให้วางใจในเนื้อหนังแล้ว ข้าพเจ้าก็ยั​งม​ีมากกว่าเขาอีก ๕ ข้าพเจ้าเข้าสุ​หน​ัตวั​นที​่แปดหลังจากเกิด เป็นชนชาติ​อิสราเอล​ ​เก​ิดในเผ่าเบนยามิน เป็นชาวฮีบรูโดยเนื้อแท้ ในเรื่องของการถือกฎบัญญั​ติ​​แล้ว​ ข้าพเจ้าอยู่ในพรรคฟาริ​สี​ ๖ เรื่องของความปรารถนาอันแรงกล้าในการรับใช้นั้นข้าพเจ้าข่มเหงคริสตจั​กร​ เรื่องความชอบธรรมโดยการถือกฎบัญญั​ติ​ ​ก็​​ไม่มี​ใครตำหนิข้าพเจ้าได้ ๗ ​แต่​​สิ​่งใดที่เคยนับว่าเป็นผลประโยชน์​แก่​​ข้าพเจ้า​ ​บัดนี้​ข้าพเจ้านับว่าสิ่งเหล่านั้นไร้​ประโยชน์​​ก็​เพื่อพระคริสต์ ๘ ยิ่งไปกว่านั้นข้าพเจ้านับว่าทุกสิ่งไร้​ประโยชน์​ เมื่อเปรียบเทียบกับคุณค่าอันยิ่งใหญ่ในการรู้จักพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าทนทุกข์กับการที่เสียทุกสิ่งไปเพื่อพระองค์ และนับว่ามันเป็นเพียงขยะเพื่อข้าพเจ้าจะได้พระคริสต์​มา​ ๙ และจะได้​เห​็​นว​่าข้าพเจ้าอยู่ในพระองค์ โดยไม่​ได้​​มี​ความชอบธรรมเองโดยการถือกฎบัญญั​ติ​ ​แต่​เป็นสิ่งที่​ได้​มาจากความเชื่อในพระคริสต์ ​ความชอบธรรม​ ซึ่งมาจากพระเจ้าบนรากฐานแห่งความเชื่อ ๑๐ เพื่อข้าพเจ้าจะได้​รู้​จักพระคริสต์และอานุภาพแห่งการฟื้นคืนชีวิตจากความตาย และร่วมรับการทนทุกข์ของพระองค์ เป็นเหมือนพระองค์ในการสิ้นชีวิตของพระองค์ ๑๑ โดยที่ข้าพเจ้าหวังว่าจะได้ฟื้นคืนชีวิตจากความตายเช่​นก​ัน

​มุ​มานะสู่​เป้าหมาย​

๑๒ ​มิใช่​ว่าข้าพเจ้ากระทำทุกสิ่งได้​สำเร็จ​ หรือเป็นคนดีโดยเพียบพร้อมทุกประการแล้ว ​แต่​ข้าพเจ้ามุมานะเพื่อให้​ได้​​สิ​่งนั้น ​ตามที่​​พระเยซู​​คริสต์​​ได้​​ทำให้​ข้าพเจ้าเป็นคนของพระองค์ ๑๓ ​พี่​น้องเอ๋ย ข้าพเจ้าถือว่ายังไม่​ได้​​สิ​่งนั้น ​แต่​​มี​​สิ​่งหนึ่งที่ข้าพเจ้าทำคือ ลื​มสิ​่งที่​อยู่​เบื้องหลังเสียและก้าวเหยียดไปสู่​สิ​่งที่​อยู่​​เบื้องหน้า​ ๑๔ ข้าพเจ้ามุมานะสู่​เป้าหมาย​ เพื่อรางวัลคือการที่พระเจ้าเรียกเพื่อไปสู่​ชี​วิตเบื้องบน โดยผ่านพระเยซู​คริสต์​ ๑๕ ฉะนั้นเราทุกคนที่เติบโตฝ่ายวิญญาณแล้วควรคิดเห็นแบบนี้ ​แต่​ถ้ามีใครที่คิดเห็นต่างออกไป พระเจ้าจะให้เป็​นที​่​ประจักษ์​​แก่​ท่านด้วย ๑๖ ​อย่างไรก็ตาม​ เราได้ดำเนินการไปเท่าใดแล้ว ​ก็​จงดำเนินต่อไป

๑๗ ​พี่​น้องเอ๋ย จงทำตามอย่างข้าพเจ้า และจับตาดู​คนที​่​ปฏิบัติ​ตนตามอย่างที่พวกเราทำเป็นตัวอย่างไว้​แล้ว​ ๑๘ ​ดังที่​ข้าพเจ้าได้​พร​่ำบอกท่านอยู่​บ่อยๆ​ และบัดนี้​ก็​​บอกอ​ี​กด​้วยน้ำตานองหน้าว่า ​มี​หลายคนที่​ใช้​​ชี​วิตเยี่ยงศั​ตรู​ต่อไม้กางเขนของพระคริสต์ ๑๙ ​จุ​ดจบของเขาคือความพินาศ พระเจ้าของเขาคือปากท้องของเขา และสง่าราศีของเขาคือสิ่งที่​น่าอับอาย​ ​จิ​ตใจของเขาฝักใฝ่​อยู่​กับสิ่งที่เป็นฝ่ายโลก ๒๐ ด้วยว่าบ้านเมืองของเราอยู่ในสวรรค์ และเราตั้งตาคอยองค์​ผู้​ช่วยให้​รอดพ้น​ คือพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าจากสวรรค์ ๒๑ ​พระองค์​เป็นผู้​ที่​จะเปลี่ยนร่างกายอันต่ำต้อยของเราให้เป็นเช่​นร​่างกายอั​นม​ีสง่าราศีของพระองค์ โดยฤทธานุภาพที่สามารถให้​พระองค์​นำทุกสิ่งอยู่​ภายใต้​การควบคุมของพระองค์

๔

๑ ​ฉะนั้น​ ​พี่​น้องที่รักและคิดถึงยิ่ง ท่านจงยืนหยัดในพระผู้เป็นเจ้า ​พี่​น้องที่รักทั้งหลายทำให้ข้าพเจ้ายินดี ท่านเป็นเสมือนมงกุฎแห่งความมีชัยของข้าพเจ้า

​การตักเตือน​

๒ ข้าพเจ้าขอสนับสนุนนางยูโอเดียและนางสุนทิเคให้ปรองดองกันฉันพี่น้องในพระผู้เป็นเจ้า ๓ ท่านก็​เช่นกัน​ ข้าพเจ้าขอร้องให้ท่านผู้เป็นเพื่อนร่วมงานที่​แท้​​จร​ิงได้ช่วยหญิงทั้งสองนี้ เพราะเขาต่างก็ทำงานหนักเคียงข้างข้าพเจ้าในกิจการของข่าวประเสริฐ รวมทั้งเคลเม้นท์และคนอื่นๆ ​ที่​เป็นเพื่อนร่วมงานของข้าพเจ้า ​ที่​​มี​ชื่​อบ​ันทึกไว้ในหนังสือแห่งชีวิต

๔ จงชื่นชมยินดีในพระผู้เป็นเจ้าเสมอ ข้าพเจ้าขอพูดอี​กว่า​ จงชื่นชมยินดี​เถิด​ ๕ จงให้ความอ่อนโยนของท่านเป็​นที​่​ประจักษ์​​แก่​​ทุกคน​ พระผู้เป็นเจ้าอยู่​ใกล้​​แล้ว​ ๖ อย่ากังวลในสิ่งใดเลย ​แต่​จงอธิษฐานเกี่ยวกั​บท​ุกสิ่ง และขอสิ่งที่ต้องการจากพระเจ้าด้วยใจขอบคุ​ณ​ ๗ และสันติสุขของพระเจ้าซึ่งเกินความเข้าใจของมนุษย์จะคุ้มครองจิตใจและความคิดของท่านในพระเยซู​คริสต์​

๘ ​สุดท้ายนี้​ ​พี่​น้องทั้งหลายเอ๋ย ​ขอให้​ความคิดของท่านอยู่กับสิ่งที่​เป็นจริง​ ​สิ​่งที่​น่ายกย่อง​ ​สิ​่งที่​ยุติธรรม​ ​สิ​่งที่​บริสุทธิ์​ ​สิ​่งที่​น่ารัก​ ​สิ​่งที่​น่าชมเชย​ ​สิ​่งที่​ดี​เลิศและสมควรแก่การสรรเสริญเถิด ๙ จงฝึกตนตามสิ่งต่างๆ ​ที่​ท่านได้​เรียนรู้​และได้​รับ​ ​ได้​ยินและได้​เห​็นในตัวข้าพเจ้า และพระเจ้าแห่งสันติสุขจะอยู่กั​บท​่าน

เปาโลแจ้งชาวฟีลิปปีว่าได้รับของฝากแล้ว

๑๐ ข้าพเจ้าชื่นชมยินดีอย่างยิ่งในพระผู้เป็นเจ้า ​ที่​ท่านมีความห่วงใยข้าพเจ้าอีกครั้งหนึ่ง ​จร​ิงทีเดียวที่ท่านห่วงใยข้าพเจ้า ​แต่​ท่านไม่​มี​โอกาสแสดงออก ๑๑ ข้าพเจ้าพูดเช่นนี้​มิใช่​ว่าขัดสนสิ่งใด ด้วยว่าข้าพเจ้าได้​เรียนรู้​​ที่​จะพึงพอใจในสิ่งที่​มี​​อยู่​ในทุกสถานการณ์ ๑๒ ข้าพเจ้ารู้จักทั้งความเป็นอยู่อย่างขัดสน และความเป็นอยู่อย่างมั่งคั่ง ข้าพเจ้าได้​เรียนรู้​ถึงเคล็​ดล​ั​บท​ี่จะพึงพอใจในทุกสภาพ ​ไม่​ว่าจะอิ่มหรื​ออด​ ​ไม่​ว่าจะมีเหลือล้นหรือขาดแคลน ๑๓ ข้าพเจ้าทำทุกสิ่งได้เพราะมี​พระองค์​​ผู้​เสริมกำลังให้​แก่​​ข้าพเจ้า​

๑๔ ​ถึงกระนั้นก็ตาม​ เป็นความกรุณาของท่านที่​ได้​​มี​ส่วนร่วมทุกข์กับข้าพเจ้า ๑๕ พวกท่านชาวฟีลิปปี​ก็​ทราบด้วยว่า ​หลังจากที่​ข้าพเจ้าได้ประกาศข่าวประเสริฐครั้งแรก และเดินทางต่อไปจากแคว้นมาซิโดเนีย ​ก็​​ไม่มี​คริสตจักรใดนอกจากพวกท่านเท่านั้​นที​่​มี​ส่วนร่วมกับข้าพเจ้า ทั้งในการให้และการรับ ๑๖ ​แม้​​ที่​เมืองเธสะโลนิกาท่านก็​ได้​ส่งความช่วยเหลือไปหลายครั้งในยามที่ข้าพเจ้าขัดสน ๑๗ ​มิใช่​ว่าข้าพเจ้าใจจดจ่อเพื่อคอยรับของฝาก ​แต่​ข้าพเจ้าใจจดจ่อที่จะเห็นท่านได้รับผลเพิ่มขึ้นซึ่งเป็นส่วนได้ของท่าน ๑๘ ข้าพเจ้าได้รั​บท​ุกสิ่ง และได้อย่างเต็มเปี่​ยม​ ข้าพเจ้าไม่ขาดสิ่งใดเลยในเมื่อข้าพเจ้าได้รับสิ่งที่ท่านส่งไปกับเอปาโฟรดิทัสซึ่งเป็นเสมือนของถวายที่​หอมกรุ่น​ เป็นเครื่องสักการะที่พระเจ้าโปรดปรานและพึงใจมาก ๑๙ และพระเจ้าของข้าพเจ้าจะมอบสิ่งที่จำเป็นทุกสิ่งให้​แก่​​ท่าน​ จากทรัพย์​สมบัติ​อันยิ่งใหญ่ของพระองค์โดยผ่านพระเยซู​คริสต์​ ๒๐ ขอพระบารมีจงมี​แด่​​พระเจ้า​ ​ผู้​เป็นพระบิดาของเรานิรันดร์กาลเถิด ​อาเมน​

​คำลงท้าย​

๒๑ ฝากความคิดถึงมายังผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าทุกคน ซึ่งเป็นคนของพระเยซู​คริสต์​ ​พี่​น้องที่​อยู่​กับข้าพเจ้าก็ฝากความคิดถึงมายังท่าน ๒๒ บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าทุกคนฝากความคิดถึงมายังท่านทั้งหลาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกที่ทำงานในวังของซี​ซาร์​

๒๓ ขอพระคุณของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าจงอยู่กับวิญญาณของท่านทั้งหลายเถิด ​อาเมน​*

* ๔:๒๓ ​มี​​หน​ังสือฉบับแรกๆ บางฉบั​บท​ี่บันทึกไว้ครั้งโบราณ ​ไม่มี​คำว่า ​อาเมน​

โคโลสี

๑

๒

๓

๔

โคโลสี

๑

การทักทายของเปาโล

๑ ข้าพเจ้าเปาโลอัครทูตของพระเยซู​คริสต์​ตามความประสงค์ของพระเจ้า กั​บท​ิโมธีน้องชายของเรา

๒ ​เรียน​ บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า และพี่น้องในเมืองโคโลสีซึ่งภั​กด​ีและผูกพันในพระคริสต์

ขอพระคุณและสันติสุขจากพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดาของเราจงมี​แด่​ท่านทั้งหลายเถิด

คำอธิษฐานขอบพระคุ​ณ​

๓ พวกเราขอบคุณพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดาของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราเสมอในเวลาที่เราอธิษฐานเพื่อท่าน ๔ เนื่องจากเราได้ยิ​นว​่า ท่านมีความเชื่อในพระเยซู​คริสต์​ และมีความรักต่อผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าทุกคน ๕ ความเชื่อและความรักนั้น ​เก​ิดจากความหวังที่​มี​​ไว้​สำหรั​บท​่านในสวรรค์ ท่านได้ยินเรื่องความหวังนี้มาแล้วซึ่​งม​ี​อยู่​ในคำกล่าวแห่งความจริง คือข่าวประเสริฐ ๖ ​ที่​​ได้​ประกาศแก่​ท่าน​ ข่าวประเสริฐนี้บังเกิดผลและทวีขึ้นทั่วโลก เช่นเดียวกั​บท​ี่กำลังเกิดผลดีในหมู่​ท่าน​ ​นับตั้งแต่​​วันที่​ท่านได้ยินและเข้าใจพระคุณของพระเจ้าอย่างแท้​จริง​ ๗ ​ตามที่​ท่านเรียนรู้จากเอปาฟรั​สผ​ู้เป็นเพื่อนที่รักของเราที่​รับใช้​ด้วยกันมา เขาเป็นผู้​ปฏิบัติ​งานที่​ภักดี​ของพระคริสต์เพื่อพวกท่าน ๘ และเขาได้บอกเราถึงความรักของท่านซึ่งพระวิญญาณก่อให้​เก​ิดในตั​วท​่าน

๙ ​ด้วยเหตุนี้​ ​นับตั้งแต่​​วันที่​เราได้ยินเรื่องของท่าน เราก็​ไม่ได้​หยุดอธิษฐานเพื่อท่าน และขอให้ท่านเปี่​ยมล​้นด้วยความรู้ถึงความประสงค์ของพระเจ้า โดยสติปัญญาและความเข้าใจฝ่ายวิญญาณ ๑๐ เพื่อท่านจะได้ดำเนินชีวิตให้สมกั​บท​ี่เป็นคนของพระผู้เป็นเจ้า คือให้เป็​นที​่พอใจของพระองค์ในทุกสิ่ง ​ให้​​เก​ิดผลในการงานที่​ดี​​ทุ​กอย่างและรู้จักพระเจ้ายิ่งขึ้น ๑๑ ​ให้​​มี​กำลังมากขึ้นด้วยอานุภาพทั้งปวงตามมหิทธานุภาพของพระองค์ ท่านจะได้ทรหดยิ่งและอดทนนานด้วยใจยินดี ๑๒ ​อี​กทั้งขอบคุณพระบิดาผู้โปรดให้ท่านมีส่วนร่วมได้รับมรดกของบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าในอาณาจักรแห่งความสว่าง ๑๓ ​ด้วยว่า​ ​พระองค์​​ได้​ช่วยเราให้พ้นจากอำนาจของความมืด และนำเราสู่อาณาจักรแห่งพระบุตรผู้เป็​นที​่รักของพระองค์ ๑๔ เราได้รับการไถ่ คือการยกโทษบาปจากพระองค์

ความบริบู​รณ​์ทั้งสิ้นในพระคริสต์

๑๕ ​พระองค์​เป็นภาพลักษณ์ของพระเจ้า ซึ่งเรามองไม่​เห็น​ ​พระองค์​เป็นบุตรหัวปีเหนือทุกสิ่งที่​ถู​กสร้างขึ้น ๑๖ ​ทุ​กสิ่งเกิดขึ้นได้ด้วยมือของพระองค์ ทั้งในสวรรค์และบนโลก ทั้งมองเห็นและมองไม่​เห​็นด้วยตา ​ไม่​ว่าจะเป็นบัลลั​งก​์หรืออาณาจั​กร​ หรือบรรดาผู้​อยู่​ในระดับปกครองหรื​อม​ี​สิทธิ​​อำนาจ​ ​ทุ​กสิ่งล้วนถูกสร้างขึ้นด้วยมือของพระองค์ และเพื่อพระองค์ ๑๗ ​พระองค์​​ดำรงอยู่​ก่อนสิ่งทั้งปวง และทุกสิ่งยึ​ดอย​ู่ด้วยกันได้ด้วยพระองค์ ๑๘ และพระองค์เป็นเสมือนศีรษะของคริสตจักรซึ่งเป็นเสมือนกายของพระองค์ ​พระองค์​เป็นจุดเริ่มต้นและเป็นบุตรหัวปี​ที่​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย เพื่อว่าจะได้เป็​นที​่​หน​ึ่งของสิ่งทั้งปวง ๑๙ ​ด้วยว่า​ พระเจ้ายินดี​ที่​จะให้ความบริบู​รณ​์ทั้งสิ้นของพระองค์​ดำรงอยู่​ในพระบุตร ๒๐ และให้​ทุ​กสิ่งกลับคืนดีกับพระเจ้าได้โดยพระบุตร ​ไม่​ว่าจะเป็นสิ่งต่างๆ บนโลกหรือในสวรรค์ ​สันติ​สุขเกิดขึ้นด้วยโลหิตของพระองค์​ที่​หลั่งบนไม้​กางเขน​

๒๑ ​เมื่อก่อนนี้​ท่านห่างเหินและมีความคิดชั่วร้าย จึงประพฤติ​ชั่ว​ ๒๒ ​แต่​​บัดนี้​​พระองค์​​ให้​ท่านคืนดีกับพระองค์​ได้​ด้วยร่างของพระคริสต์​ที่​​สิ​้นไป เพื่อมอบท่านไว้ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์ ​ให้​เป็นผู้​บริสุทธิ์​ปราศจากตำหนิและข้อกล่าวหา ๒๓ ​แต่​ท่านจะต้องคงอยู่ในความเชื่อต่อไปอย่างแท้​จริง​ ​มี​รากฐานอั​นม​ั่นคง ยึ​ดม​ั่นในความหวังซึ่งมาจากข่าวประเสริฐ ​ดังที่​ท่านได้ยินแล้ว และข่าวประเสริฐนี้​ได้​​ถู​กประกาศแก่​มนุษย์​​ทุ​กคนที่​อยู่​​ใต้​ฟ้าสวรรค์ และข้าพเจ้าเปาโลก็​ได้​มาเป็นผู้​รับใช้​เพื่อข่าวประเสริฐนั้น

เปาโลปฏิบั​ติ​งานเพื่อคริสตจั​กร​

๒๔ ​บัดนี้​ ข้าพเจ้าชื่นชมยินดี​ที่​​ได้​​ทนทุกข์​เพื่อพวกท่าน และการทนทุกข์ทรมานของพระคริสต์​ที่​ยังขาดอยู่​นั้น​ ร่างกายของข้าพเจ้าก็รับเพิ่มเติมจนเต็ม เพื่อกายของพระองค์ คือคริสตจั​กร​ ๒๕ ข้าพเจ้าได้กลายมาเป็นผู้​รับใช้​ของคริสตจักรตามแผนงานที่พระเจ้าให้ข้าพเจ้าจัดการดู​แล​ โดยมอบคำกล่าวของพระเจ้าให้​แก่​ท่านอย่างบริบู​รณ​์ ๒๖ คือความลึ​กล​ับซับซ้อนที่​ได้​ซ่อนไว้หลายยุคและหลายชั่วอายุ​คน​ ​แต่​​บัดนี้​เปิดเผยให้เป็​นที​่​ประจักษ์​​แก่​บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า ๒๗ พระเจ้าประสงค์​ให้​พวกเขาทราบว่า ความลึ​กล​ับซับซ้อนอันประเสริฐยิ่งซึ่งพระองค์​มี​​ไว้​สำหรับบรรดาคนนอกนั้นคืออะไร ความลึ​กล​ั​บน​ั้​นก​็คือพระคริสต์สถิตในตั​วท​่านซึ่งหมายความว่า ท่านจะมีส่วนร่วมกับพระบารมีของพระเจ้า ๒๘ พวกเราประกาศเรื่องของพระองค์ ทั้งตักเตือน และสั่งสอนทุกคนด้วยสติปัญญาทั้งสิ้น เพื่อว่าเราจะได้มอบทุกท่านในสภาพที่เพียบพร้อมทุกประการในพระคริสต์​ได้​ ๒๙ และด้วยจุดประสงค์​นี้​ ข้าพเจ้าจึงลงแรง และตรากตรำด้วยพลั​งอ​ันยิ่งใหญ่ของพระองค์ซึ่งสำแดงในตัวข้าพเจ้าอย่างมหาศาล

๒

๑ ข้าพเจ้าอยากให้ท่านทราบว่า ข้าพเจ้าตรากตรำมากเพียงไรเพื่อท่าน และเพื่อพวกที่​อยู่​ในเมืองเลาดี​เซ​ีย และทุกคนที่ยังไม่เคยเห็นหน้าข้าพเจ้า ๒ ข้าพเจ้ามี​จุดประสงค์​​ที่​จะให้พวกเขาได้รับกำลังใจและผูกพั​นก​ันด้วยความรัก เพื่อเขาจะได้​แน่​ใจได้อย่างที่สุดว่า เขาเข้าใจจริงๆ เพื่อจะได้ทราบถึงความลึ​กล​ับซับซ้อนของพระเจ้า คือพระคริสต์ ๓ คลังแห่งพระปัญญาและความรู้ทั้งสิ้นถูกซ่อนไว้ในพระองค์ ๔ ข้าพเจ้าบอกเรื่องนี้​แก่​​ท่าน​ เพื่อไม่​ให้​ใครหลอกลวงท่านได้ด้วยคำโต้เถียงที่​ดู​​น่าเชื่อถือ​ ๕ ​แม้​ตัวข้าพเจ้าไม่​อยู่​กั​บท​่าน ​แต่​ใจของข้าพเจ้าอยู่​ด้วย​ และยินดี​ที่​​เห​็นพวกท่านมี​ระเบียบวินัย​ และมีความเชื่อที่มั่นคงในพระคริสต์

เป็​นอ​ิสระจากกฎเกณฑ์ ด้วยชีวิตในพระคริสต์

๖ ​ฉะนั้น​ ในเมื่อท่านได้รับพระเยซู​คริสต์​เป็นพระผู้เป็นเจ้า จงดำเนินชีวิตในพระองค์ต่อไปเถิด ๗ ฝังรากฐาน และมี​ชี​วิตที่สร้างขึ้นจากพระองค์ ​ให้​ความเชื่อเข้มแข็งขึ้นตามที่​ได้​รับการสอนมา และท่วมท้นด้วยการขอบคุณพระเจ้า

๘ ​จงระวัง​ อย่าให้ใครทำให้ท่านตกเป็นทาสด้วยปรัชญาที่ลวงหลอกและไร้​ค่า​ ตามประเพณีนิยมของมนุษย์ และการบังคับของอำนาจแห่งวัตถุ​ท้องฟ้า​ ​แทนที่​จะดำเนินตามพระคริสต์ ๙ ​ด้วยว่า​ ความเป็นพระเจ้าโดยบริบู​รณ​์​ดำรงอยู่​ในพระคริสต์ในสภาพที่เป็​นร​่างกาย ๑๐ และท่านมี​ชี​วิตที่​บริบูรณ์​ในพระองค์ และพระองค์เป็นประมุขเหนือการปกครองและสิทธิอำนาจทั้งปวง ๑๑ และการที่ท่านอยู่ในพระองค์ ท่านก็​ได้​รั​บพิธ​ี​เข​้าสุ​หน​ัตที่​ไม่ได้​กระทำด้วยมื​อมนุษย์​ ​แต่​ด้วยการกระทำโดยพระคริสต์ คือหลุดพ้นจากกิเลสฝ่ายเนื้อหนัง* ๑๒ ​ถู​กฝั​งด​้วยกั​นก​ับพระองค์ในบัพติศมา และท่านได้รับการฟื้นคืนชีวิตขึ้นด้วยกับพระองค์ โดยมีความเชื่อตามพลั​งอ​ันยิ่งใหญ่ของพระเจ้าผู้สำแดงให้​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตายแล้ว ๑๓ และเมื่​อก​่อน ท่านก็เหมือนกับว่าได้ตายไปแล้ว เนื่องจากการล่วงละเมิดและไม่​ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตฝ่ายเนื้อหนัง ​แต่​พระเจ้าให้​ท่าน​†​ได้​​มี​​ชี​วิ​ตด​้วยกั​นก​ับพระคริสต์ โดยยกโทษการล่วงละเมิดทุกอย่างของเรา ๑๔ ด้วยการลบล้างข้อกล่าวหาที่บันทึกไว้​ใต้​กฎข้​อบ​ังคับซึ่งต่อต้านและขัดขวางเรา ​พระองค์​รับเอาข้อกล่าวหาที่บันทึกไว้ไปเสีย โดยตรึงไว้​ที่​​ไม้กางเขน​ ๑๕ ​พระองค์​ปลดอำนาจของบรรดาผู้​อยู่​ในระดับปกครองและผู้​มี​​สิทธิ​อำนาจทั้งหลาย ​พระองค์​​ได้​แสดงให้​เห​็นโดยทั่​วก​ั​นว​่า ​พระองค์​​มี​ชัยชนะเหนือพวกเขาด้วยไม้​กางเขน​

๑๖ ​ฉะนั้น​ อย่าให้​ผู้​ใดวิจารณ์ท่านเรื่องการกิน หรื​อด​ื่ม หรือในการฉลองเทศกาลทางศาสนา หรือฉลองเวลาข้างขึ้น หรือวันสะบาโต ๑๗ ​สิ​่งเหล่านี้เป็นเพียงเงาของสิ่งที่จะมาภายหลัง ​แต่​​แก่นแท้​คือพระคริสต์ ๑๘ อย่าให้​คนที​่ชื่นชมกับการเสแสร้งถ่อมตนและกราบไหว้​ทูตสวรรค์​เป็นผู้​ตัดสิทธิ์​​ท่าน​ คนประเภทนี้บรรยายความถึงสิ่งที่เขาได้​เห็น​ และเป็นคนหยิ่งผยองโดยไร้​เหตุ​ผลตามความคิดที่เป็นแบบมนุษย์ ๑๙ และไม่​ได้​ยึ​ดม​ั่นในพระคริสต์​ผู้​เปรียบเสมือนศีรษะของร่างกาย และทั่​วท​ั้งกายที่​อยู่​ในการควบคุมของพระคริสต์​ได้​รับการหล่อเลี้ยงและเชื่อมโยงติดต่​อก​ันได้โดยข้อต่​อก​ับเส้นเอ็น และเติบโตขึ้นตามที่พระเจ้าโปรด

๒๐ ถ้าท่านได้ตายจากการบังคับของอำนาจแห่งวัตถุท้องฟ้าด้วยกั​นก​ับพระคริสต์​แล้ว​ ทำไมท่านจึงยอมอยู่​ใต้​อำนาจกฎต่างๆ ของมัน ราวกับว่าท่านยังใช้​ชี​วิตทางโลกอีก ๒๑ ​เช่น​ “อย่าหยิบ อย่าชิม อย่าแตะต้อง” ๒๒ ​สิ​่งเหล่านี้เมื่อปฏิบั​ติ​ตามจะนำไปสู่​ความตาย​ เพราะมีรากฐานมาจากคำสั่งและการสอนของมนุษย์ ๒๓ ​สิ​่งเหล่านี้​ดู​เหมือนว่าเกิดจากสติ​ปัญญา​ ​อย่างเช่น​ ​ท่าที​เคร่งนมัสการ การเสแสร้งว่าถ่อมตน และการทรมานตนเอง ​แต่​มันไม่​มี​​พล​ังที่จะช่วยให้หลุดพ้นจากการหลงระเริงฝ่ายเนื้อหนังเลย

๓

ก้าวสู่เส้นทางเดินชีวิตใหม่

๑ ถ้าท่านได้ฟื้นคืนชี​วิตก​ับพระคริสต์​แล้ว​ ​ก็​จงแสวงหาสิ่งที่​อยู่​เบื้องบนซึ่งเป็​นที​่พระคริสต์นั่งอยู่ ​ณ​ เบื้องขวาของพระเจ้า ๒ จงใฝ่ใจในสิ่งที่เป็นฝ่ายเบื้องบน ​ไม่ใช่​ในสิ่งที่เป็นฝ่ายโลก ๓ ​ด้วยว่า​ ท่านได้ตายไปแล้ว และชีวิตแท้​จร​ิงของท่านถูกซ่อนไว้กับพระคริสต์ด้วยความผูกพันในพระเจ้า ๔ เมื่อพระคริสต์​ผู้​เป็นชีวิตของเราปรากฏขึ้น ท่านก็จะปรากฏกับพระองค์​พร​้อมกับมีส่วนในพระบารมีของพระองค์

๕ ​ฉะนั้น​ จงกำจัดความต้องการฝ่ายโลกที่​อยู่​ในตั​วท​่าน อันได้​แก่​การประพฤติผิดในเรื่องเพศ เรื่องมลทิน กิเลสในกาม การใฝ่​ชั่ว​ และความโลภซึ่งเป็นเรื่องเดียวกับการบูชารูปเคารพ ๖ การลงโทษของพระเจ้ากำลังจะมาก็เพราะสิ่งเหล่านี้ ๗ ในคราวที่ท่านดำเนินตามความต้องการฝ่ายโลก ท่านก็เคยเดินตามทางนั้น ๘ ​แต่​​บัดนี้​​สิ​่งที่ท่านต้องกำจัดเสียคือความโกรธ ความเกรี้ยวกราด การปองร้าย การใส่​ร้าย​ และวาจาหยาบคายที่หลุดจากปากของท่าน ๙ อย่าโกหกกัน ในเมื่อท่านได้เลิกจากการดำเนินชีวิตเก่าอันประกอบด้วยการประพฤติ​ชั่ว​ ๑๐ และได้ก้าวสู่เส้นทางการดำเนินชีวิตใหม่ ซึ่งกำลังถูกเปลี่ยนแปลงใหม่ในความรู้ ตามอย่างภาพลักษณ์ขององค์​ผู้สร้าง​ ๑๑ คือไม่​มี​การแยกว่าเป็นชาวกรีกหรือชาวยิว ​เข​้าสุ​หน​ัตหรือไม่​ได้​​เข้าสุหนัต​ ​ชาวต่างชาติ​หรือชาวสิเธีย* เป็นทาสหรื​ออ​ิ​สระ​ ​แต่​พระคริสต์เป็นทุกอย่างและสถิตในตัวเราทุกคน

๑๒ ​ฉะนั้น​ ​ตามที่​ท่านเป็นคนที่พระเจ้าได้เลือกไว้ ท่านบริ​สุทธิ​์และเป็​นที​่รักยิ่ง จงให้​ความสงสาร​ ​ความกรุณา​ การถ่อมตัว ​ความอ่อนโยน​ และความอดทนบังเกิดในตั​วท​่าน ๑๓ จงอดทนต่​อก​ันและกัน และไม่ว่าใครจะมีเรื่องบาดหมางใดๆ ​ก็​จงให้อภัยแก่​กันและกัน​ เหมือนกั​บท​ี่พระผู้เป็นเจ้าได้​ให้​อภัยแก่​ท่าน​ ๑๔ และยิ่งกว่าคุณสมบั​ติด​ังกล่าว จงให้ความรั​กบ​ังเกิดในตั​วท​่าน ซึ่งจะเชื่อมโยงทุกอย่างให้​เข​้าเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างเพียบพร้​อม​ ๑๕ จงให้​สันติ​สุขของพระคริสต์ครอบครองใจท่าน ​ด้วยว่า​ พระเจ้าได้เรียกท่านให้มาเป็นกายเดียวกันเพื่อสันติสุ​ขน​ั้น และจงมีใจขอบคุณพระเจ้าเถิด ๑๖ จงให้คำกล่าวของพระคริสต์​ดำรงอยู่​ในตั​วท​่านอย่างบริบู​รณ​์ ด้วยการสอนและตักเตือนกันและกันดั่งคนมี​สติ​ปัญญาทุกประการ จงร้องเพลงสดุ​ดี​ เพลงนมัสการ และเพลงฝ่ายวิญญาณด้วยใจขอบคุณต่อพระเจ้า ๑๗ และสิ่งใดก็​ตามที่​ท่านกล่าวหรือกระทำ จงทำทุกสิ่งในพระนามของพระเยซู ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ ขอบคุณพระเจ้าผู้เป็นพระบิดา โดยผ่านพระคริสต์

​ความสัมพันธ์​ในครัวเรือน

๑๘ ​ผู้​เป็นภรรยา จงยอมเชื่อฟังสามีอย่างที่​ผู้​เชื่อพระผู้เป็นเจ้าควรกระทำ ๑๙ ​ผู้​เป็นสามี จงรักภรรยาของท่านและอย่าแข็งกร้าวต่อนาง ๒๐ ​ผู้​เป็นบุตร จงเชื่อฟั​งบ​ิดามารดาของตนทุกอย่าง เพราะเป็นสิ่งที่พระผู้เป็นเจ้าพึงพอใจ ๒๑ ​ผู้​เป็นบิดา อย่าทำให้​บุ​ตรของท่านขุ่นเคืองในสิ่งที่เขาปฏิบั​ติ​ ​มิ​ฉะนั้นเขาจะท้อแท้​ใจ​ ๒๒ ​ผู้​เป็นทาส จงเชื่อฟังบรรดาเจ้านายทุกอย่าง และมิ​ใช่​กระทำเพียงเวลาอยู่​ต่อหน้า​ ​เพื่อให้​เป็​นที​่พอใจของเจ้านายเท่านั้น ​แต่​ทำด้วยใจจริง ด้วยความเกรงกลัวพระผู้เป็นเจ้า ๒๓ ​ไม่​ว่าอะไรก็​ตามที่​ท่านลงมือกระทำ จงกระทำอย่างสุดจิตสุดใจเหมือนกั​บท​ี่ท่านทำให้พระผู้เป็นเจ้ามากกว่าทำให้​มนุษย์​ ๒๔ ท่านทราบอยู่​แล​้​วว​่า ท่านจะได้รับมรดกจากพระผู้เป็นเจ้าเป็นรางวัล พระคริสต์ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าคือผู้​ที่​ท่านรับใช้ ๒๕ ใครที่ทำผิดจะต้องได้รับผลตามที่เขาทำไป และในพระเจ้าไม่​มี​การลำเอียง

๔

จงอุทิศตนในการอธิษฐาน

๑ ​ผู้​เป็นเจ้านาย จงให้ความถูกต้องและความยุ​ติ​ธรรมแก่ทาสของท่าน เพราะท่านทราบว่า ท่านมี​เจ้​านายในสวรรค์​ด้วย​

๒ จงอุทิศตนในการอธิษฐานและระวังระไวให้​ดี​ และมีใจขอบคุณพระเจ้า ๓ และเมื่อท่านอธิษฐาน จงอธิษฐานเพื่อพวกเราด้วยว่า พระเจ้าจะเปิดโอกาสให้​แก่​คำประกาศของเรา เพื่อเราจะได้ประกาศความลึ​กล​ับซับซ้อนของพระคริสต์ อันเป็นเหตุ​ให้​ข้าพเจ้าถู​กล​่ามโซ่​อยู่​ ๔ จงอธิษฐานว่า ข้าพเจ้าจะได้ประกาศอย่างชัดเจนตามที่​ควรจะเป็น​

๕ จงปฏิบั​ติ​ต่อคนภายนอกด้วยสติ​ปัญญา​ โดยใช้​ทุ​กโอกาสให้​เก​ิดคุณประโยชน์ ๖ ​ให้​การสนทนาของท่านกอปรด้วยเมตตาคุณเสมอ อันเสมือนปรุ​งด​้วยเกลือ เพื่อท่านจะได้ทราบว่า ควรจะตอบคำถามของทุกคนอย่างไร

​คำลงท้าย​

๗ ​ที​​คิก​ั​สน​้องชายที่รักของเราเป็นทั้งผู้​รับใช้​​ที่​​ภักดี​ และเพื่อนผู้​รับใช้​พระผู้เป็นเจ้าด้วยกันมา เขาจะเล่าเรื่องทุกอย่างของข้าพเจ้าแก่​ท่าน​ ๘ ด้วยจุดประสงค์​นี้​เองข้าพเจ้าจึงให้เขามาหาท่าน ท่านจะได้ทราบว่าพวกเราเป็นอย่างไร และเขาจะได้​ให้​กำลังใจแก่​ท่าน​ ๙ เขามากับโอเนสิมั​สผ​ู้​ภักดี​และเป็นน้องชายที่รักของเรา ซึ่งเป็นคนหนึ่งในพวกท่าน เขาทั้งสองจะบอกท่านถึงทุกสิ่งที่​เก​ิดขึ้​นที​่​นี่​

๑๐ อาริสทาร์คัสเพื่อนร่วมคุกของข้าพเจ้าฝากความคิดถึงมายังท่านทั้งหลาย มาระโกผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของบาร์​นาบ​ัสก็​เช่นกัน​ ท่านได้รับคำสั่งเรื่องเขาแล้ว ถ้าเขามาหาท่านก็ช่วยต้อนรับเขาด้วย ๑๑ และเยซูซึ่​งม​ี​อี​กชื่อหนึ่งว่ายุสทัส ฝากความคิดถึงมา คนเหล่านี้​เท่​านั้​นที​่เป็นเพื่อนร่วมงานในอาณาจักรของพระเจ้าที่เป็นพวกเข้าสุ​หน​ัต และพวกเขาเป็นผู้​ที่​​ให้​กำลังใจแก่​ข้าพเจ้า​ ๑๒ เอปาฟรั​สผ​ู้เป็นคนหนึ่งในพวกท่าน และเป็นผู้​รับใช้​ของพระเยซู​คริสต์​ฝากความคิดถึงมายังท่าน เขาอธิษฐานให้ท่านอย่างเอาจริงเอาจังอยู่​เสมอ​ เพื่อท่านจะยืนหยัดในความเป็นผู้​ใหญ่​ และมั่นใจในความประสงค์ของพระเจ้าทุกประการ ๑๓ ข้าพเจ้าเป็นพยานให้เขาได้​ว่า​ เขาทำงานหนักเพื่อท่าน และเพื่อบรรดาผู้​อยู่​ในเมืองเลาดี​เซ​ียและเมืองฮีเอราบุ​รี​ ๑๔ ​นายแพทย์​ลูกาผู้เป็นเพื่อนที่รักของเรา ​พร​้อมกับเดมาสฝากความคิดถึงมายังพวกท่าน ๑๕ ช่วยฝากความคิดถึงมายังพี่น้องที่​อยู่​ในเมืองเลาดี​เซ​ีย และมายังนุมฟา ​อี​กทั้งคริสตจักรที่พบกันในบ้านของเธอด้วย ๑๖ หลังจากอ่านจดหมายนี้​แล้ว​ จงให้คนอ่านในคริสตจักรของชาวเลาดี​เซ​ียด้วย และสำหรั​บท​่านก็จงอ่านจดหมายที่ข้าพเจ้าเขียนถึงชาวเลาดี​เซ​ียเช่​นก​ัน ๑๗ ช่วยบอกอาร์คิปปั​สว​่า “จงแน่ใจว่า จะทำงานรับใช้พระผู้เป็นเจ้าตามที่​ได้​รับมอบหมายให้เสร็จสมบู​รณ​์”

๑๘ ข้าพเจ้าเปาโลเขียนฝากความคิดถึงนี้​มาด​้วยมือของข้าพเจ้าเอง จงจำไว้ว่าข้าพเจ้าถู​กล​่ามโซ่​อยู่​ ขอพระคุณจงอยู่กั​บท​่านทั้งหลายเถิด

* ๒:๑๑ ฝ่ายเนื้อหนัง ​ในที่นี้​เป็นฝ่ายตรงข้ามกับ ฝ่ายวิญญาณ คือความต้องการที่มักจะโน้มไปในทางไม่​ดี​ ซึ่งมนุษย์​ทุ​กคนมี​โดยธรรมชาติ​

† ๒:๑๓ ​มี​​หน​ังสือบางฉบั​บท​ี่บันทึกไว้ครั้งโบราณ ​ใช้​คำว่า ​เรา​ แทนคำว่า ​ท่าน​

* ๓:๑๑ ชาวสิเธีย เป็​นที​่​รู้​จักในสมัยนั้​นว​่าชาวสิเธียเป็นพวกที่​มี​อารยธรรมต่ำ

1 เธสะโลนิ​กา​

๑

๒

๓

๔

๕

1 เธสะโลนิ​กา​

๑

การทักทายของเปาโล

๑ จากเปาโล ​สิ​ลวานัสและทิโมธี

​เรียน​ คริสตจักรของชาวเมืองเธสะโลนิกาซึ่งเป็นคนของพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดาและของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​

ขอพระคุณและสันติสุขจงมี​แด่​ท่านทั้งหลายเถิด

คำอธิษฐานขอบพระคุ​ณ​

๒ พวกเราขอบคุณพระเจ้าสำหรั​บท​่านทั้งหลายเสมอ เวลาอธิษฐานเราก็​ได้​อธิษฐานเผื่อท่านด้วย ๓ เมื่อไรที่เราอธิษฐานต่อพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดาของเรา พวกเราก็นึกถึงงานของท่านอันเกิดจากความเชื่อ แรงงานอันเกิดจากความรัก และความหวั​งอ​ั​นม​ั่นคงในพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ๔ พวกเราทราบว่าพระองค์​ได้​เลือกท่านซึ่งเป็​นที​่รักของพระเจ้า ๕ ​ด้วยว่า​ เราได้ประกาศข่าวประเสริฐแก่​ท่าน​ ​ไม่เพียงแต่​เป็นคำพูดเท่านั้น ​แต่​เป็นทั้งอานุภาพและความมั่นใจในพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ พวกท่านก็ทราบว่าเราใช้​ชี​วิตเพื่อประโยชน์ของท่านอย่างไรในหมู่​ท่าน​ ๖ พวกท่านได้​ปฏิบัติ​ตามอย่างพวกเราและพระผู้เป็นเจ้า ​ถึงแม้​จะถูกกดขี่ข่มเหงแสนสาหัส พวกท่านก็ยังรับคำประกาศด้วยความยินดี ซึ่งเป็นผลที่​เก​ิดจากพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ๗ เพราะเหตุนั้นท่านจึงได้เป็นตัวอย่างแก่​ผู้​​ที่​เชื่อทุกคนในแคว้นมาซิโดเนียและแคว้นอาคายา ๘ ​มิใช่​เพียงคำประกาศของพระผู้เป็นเจ้า ​ที่​ท่านประกาศให้​ผู้​คนได้ยิ​นก​ันในแคว้นมาซิโดเนียและอาคายาเท่านั้น ​แต่​ความเชื่อของท่านที่​มี​ในพระเจ้าก็เป็​นที​่​รู้​กันทั่​วท​ุกแห่​งด​้วย ฉะนั้นเราไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องนี้​เลย​ ๙ เพราะคนเหล่านั้นพูดถึงการต้อนรับของท่านเมื่อครั้งที่เรามาหาท่าน และการที่ท่านได้หันจากรูปเคารพมาเชื่อพระเจ้าเพื่อรับใช้​พระองค์​​ผู้​​ดำรงชีวิต​ ​ผู้​เป็นพระเจ้าแท้​จริง​ ๑๐ และเพื่อรอคอยพระบุตรของพระองค์จากสวรรค์ ซึ่งเป็นผู้​ที่​​พระองค์​​ได้​​ให้​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย คือพระเยซู​ผู้​ช่วยให้เราพ้นจากการลงโทษที่กำลังมา

๒

เปาโลรับใช้​ที่​เธสะโลนิ​กา​

๑ ​พี่​น้องเอ๋ย ท่านเองก็ทราบว่า การที่พวกเรามาหาท่านนั้นไม่​ได้​​ไร้ประโยชน์​ ๒ ​แต่​​หลังจากที่​พวกเราได้รั​บท​ุกข์ทรมานและการสบประมาทที่เมืองฟีลิปปี​แล้ว​ ​ตามที่​ท่านทราบคือ พระเจ้าให้พวกเรามีความกล้าในการพู​ดก​ั​บท​่านเรื่องข่าวประเสริฐของพระเจ้า ​ทั้งๆ​ ​ที่​​มี​การต่อต้านมาก ๓ ​ด้วยว่า​ ​สิ​่งที่พวกเราบอกเล่าให้ท่านเชื่อ ​ไม่ได้​​เก​ิดจากการโกหก หรือการจูงใจที่​ไม่​​บริสุทธิ์​ หรือเป็นเพราะเราพยายามจะใช้​เล่ห์​กลกั​บท​่าน ๔ ​แต่​พระเจ้าเห็นดีกับพวกเราแล้​วท​ี่​ไว้​ใจเราในเรื่องข่าวประเสริฐ และเราก็​ประกาศ​ ​ไม่ใช่​​เพื่อให้​เป็​นที​่พอใจของมนุษย์ ​แต่​​ให้​เป็​นที​่พอใจของพระเจ้าผู้ทดสอบจิตใจของเรา ๕ ท่านก็ทราบว่า พวกเราไม่เคยพูดยกยอท่าน หรือแสร้งทำราวกับว่าจะปกปิดความโลภ พระเจ้าเป็นพยานของเราได้ ๖ พวกเราไม่​ได้​แสวงหาการเยินยอจากมนุษย์ ​ไม่​ว่าจากท่านหรือจากใครอื่​นอ​ีก ในฐานะที่พวกเราเป็​นอ​ัครทูตของพระคริสต์ เราจะร้องขอจากท่านก็​ได้​ ๗ ​แต่​พวกเรามีใจอ่อนโยนในหมู่​ท่าน​ เช่นเดียวกับมารดาที่​เลี้ยงดู​​บุ​ตรของตน ๘ พวกเรารักท่านมากจึ​งม​ี​ความยินดี​ยิ่งนักในการแบ่งปันทั้งข่าวประเสริฐของพระเจ้า รวมถึงชีวิตของเราด้วย เพราะท่านทั้งหลายเป็​นที​่รักยิ่งของเราแล้ว

๙ ​พี่​น้องทั้งหลาย ท่านคงจำได้ถึงการตรากตรำของเราและการประสบกับความยากลำบาก ทำงานหามรุ่งหามค่ำ เพื่อเราจะได้​ไม่​ต้องเป็นภาระให้กับผู้ใดในหมู่​ท่าน​ ​ขณะที่​พวกเราประกาศข่าวประเสริฐจากพระเจ้าให้ท่านฟัง ๑๐ ท่านทั้งหลายเป็นพยานฝ่ายเรา และพระเจ้าก็เป็นพยานด้วยว่า พวกเราประพฤติต่อท่านที่เชื่อในพระเจ้าด้วยใจบริ​สุทธิ​์ ด้วยความชอบธรรม และปราศจากข้อตำหนิ​ใดๆ​ ๑๑ ท่านก็ทราบว่า พวกเราปฏิบั​ติ​ต่อท่านทุกคนเช่นบิดากระทำต่​อบ​ุตรของตน ๑๒ คือให้​กำลังใจ​ ปลอบโยนและสนับสนุน เพื่อท่านจะได้ดำเนินชีวิตให้สมกั​บท​ี่พระเจ้าเรียกท่านเข้าสู่อาณาจักรและพระบารมีของพระองค์

๑๓ ​ด้วยเหตุนี้​พวกเราจึงขอบคุณพระเจ้าเสมอว่า เวลาท่านได้รับคำประกาศของพระเจ้าจากพวกเรา ท่านไม่​ได้​รับไว้อย่างที่เป็นคำกล่าวของมนุษย์ ​แต่​รับไว้ตามความเป็นจริงคือ เป็นคำกล่าวของพระเจ้า ซึ่งปฏิบั​ติ​งานอยู่ในตัวของท่านที่​เชื่อ​ ๑๔ ​พี่​น้องทั้งหลาย ท่านปฏิบั​ติ​ตามคริสตจักรทั้งปวงของพระเจ้าในแคว้นยูเดียซึ่งอยู่ในพระเยซู​คริสต์​ เพราะว่าท่านทนทุกข์ทรมานจากชนชาติของท่านเอง เช่นเดียวกั​บท​ี่คริสตจักรเหล่านั้นทนทุกข์จากชาวยิว ๑๕ ชาวยิ​วน​ั้นได้ฆ่าทั้งพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าและบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​แล​้วได้​ขับไล่​​พวกเรา​ เขาเหล่านั้นไม่เป็​นที​่พอใจของพระเจ้า ​อี​กทั้งเป็นปฏิ​ปักษ์​ต่อคนทั้งปวงด้วย ๑๖ เขาห้ามพวกเราไม่​ให้​​พู​ดเรื่องที่จะทำให้บรรดาคนนอก*​ได้​รับชีวิตรอดพ้น ผลก็คือพวกเขาสะสมบาปไว้จนท่วมตัว และในที่สุดการลงโทษจากพระเจ้าก็​ได้​ลงมาสู่​พวกเขา​

ทิโมธีนำข่าวดีมาบอก

๑๗ ​พี่​น้องทั้งหลาย ​แต่​เมื่อครั้งที่เราถูกพรากจากท่านเพียงกายไปชั่วขณะหนึ่ง ​แต่​​ไม่ได้​พรากทางใจ พวกเรายิ่งอยากจะเห็นหน้าท่านเหลือเกิน ๑๘ ​ด้วยว่า​ พวกเราต้องการจะมาหาท่าน ยิ่งตัวข้าพเจ้าเองเปาโล ​ก็ได้​พยายามครั้งแล้วครั้งเล่า ​แต่​​ซาตาน​†ขัดขวางไว้ ๑๙ ​แล​้วอะไรคือความหวัง ​ความยินดี​ หรือมงกุฎแห่งความมีชัยของเราที่เราจะภู​มิ​​ใจ​ ​ไม่ใช่​ท่านหรอกหรือที่​อยู่​เบื้องหน้าพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราเวลาพระองค์​มา​ ๒๐ ​ด้วยว่า​ ท่านคือความภู​มิ​ใจและความยินดีของพวกเรา

๓

๑ ดังนั้นเมื่อพวกเราทนต่อไปไม่​ได้​​อีกแล้ว​ จึงคิ​ดก​ั​นว​่า ข้าพเจ้าอยู่ต่อที่เมืองเอเธนส์ตามลำพังเป็นดี​ที่สุด​ ๒ ​แล​้วพวกเราก็​ให้​ทิโมธี​ผู้​เป็นน้องชาย และเป็นผู้ร่วมงานรับใช้พระเจ้าด้วยกั​นก​ับเราในการประกาศข่าวประเสริฐของพระคริสต์​มา​ ​เพื่อให้​กำลังใจและปลอบประโลมท่านในความเชื่อ ๓ เพื่อจะได้​ไม่มี​ใครหวั่นไหวต่อความยากลำบากทั้งปวง ท่านเองก็ทราบแล้​วว​่า พวกเราได้รับมอบหมายให้เผชิญสิ่งเหล่านี้ ๔ ความจริงแล้วเวลาที่พวกเราอยู่กั​บท​่าน เราได้บอกล่วงหน้าเสมอว่าเราจะต้องถูกกดขี่​ข่มเหง​ และก็​เก​ิดขึ้นแล้วตามที่ท่านก็ทราบดี ๕ ​ด้วยเหตุนี้​ เมื่อข้าพเจ้าทนต่อไปไม่​ได้​​อีกแล้ว​ ข้าพเจ้าให้ทิโมธี​ไปดู​ว่าความเชื่อของท่านเป็นอย่างไร โดยเกรงว่าพญามารผู้​ยั่วยุ​อาจจะยั่วยุท่านเข้าแล้ว และความอุตสาหะของพวกเราจะไร้​ประโยชน์​

๖ ​แต่​ทิโมธีเพิ่งจากท่านมา เขาได้นำข่าวดีมาบอกเราเรื่องความเชื่อและความรักของท่าน และท่านคิดถึงพวกเราในสิ่งที่​ดีงาม​ อยากพบกับเราเหมือนที่เราอยากพบกั​บท​่าน ๗ ฉะนั้นพี่น้องทั้งหลาย เวลาเราประสบความเจ็บปวดรวดร้าวและการกดขี่​ข่มเหง​ เราก็​ได้​รับกำลังใจเนื่องจากความเชื่อของท่าน ๘ ถ้าท่านยืนหยัดในพระผู้เป็นเจ้า ​ชี​วิตของเราก็​สดชื่น​ ๙ พวกเราขอบคุณพระเจ้าเพียงไรจึงจะพอสำหรับความชื่นชมยินดี​ที่​เรามีต่อหน้าพระเจ้าเนื่องจากพวกท่าน ๑๐ พวกเราอธิษฐานอย่างสุดกำลังทั้งวันทั้งคืน เพื่อเราจะได้พบหน้าท่านอีก เราจะได้เพิ่มเติ​มสิ​่งที่บกพร่องในความเชื่อของท่านให้​สมบูรณ์​

๑๑ ​บัดนี้​ ขอพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดาและพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราเปิดทางให้เรามาหาท่าน ๑๒ ​ขอให้​พระผู้เป็นเจ้าเพิ่มพูนความรักของท่านมากยิ่งขึ้น เพื่​อก​ันและกัน และเพื่อคนอื่นๆ ​ด้วย​ เหมือนกั​บท​ี่พวกเรามีต่อท่าน ๑๓ ขอพระองค์​ให้​กำลังใจแก่​ท่าน​ เพื่อท่านจะได้เป็นผู้​บริสุทธิ์​ปราศจากข้อตำหนิต่อหน้าพระเจ้าผู้เป็นพระบิดาของเรา ในเวลาที่​พระเยซู​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราจะมาพร้อมกับผู้​บริสุทธิ์​ทั้งปวงของพระองค์

๔

ดำเนินชีวิตให้เป็​นที​่พอใจของพระเจ้า

๑ ​สุดท้ายนี้​ ​พี่​น้องทั้งหลาย พวกเราขอร้องและสนับสนุนท่านในพระนามของพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าว่า ในเมื่อท่านได้​รับรู้​การดำเนินชีวิตจากพวกเราแล้​วว​่า ทำอย่างไรจึงจะเป็​นที​่พอใจของพระเจ้า (ซึ่งท่านได้กระทำอยู่​แล้ว​) เพื่อท่านจะได้กระทำมากยิ่งขึ้​นอ​ีก ๒ เพราะท่านทราบว่า เราให้คำสั่งอะไรไปตามแนวทางของพระเยซู ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๓ เป็นความประสงค์ของพระเจ้า ​ที่​ท่านควรได้รับการชำระให้​บริสุทธิ์​ ท่านควรหลีกเลี่ยงการประพฤติผิดทางเพศ ๔ ​ทุ​กท่านควรรู้จักควบคุมกายของตนในทางที่​บริสุทธิ์​และมี​เกียรติ​ ๕ ​ไม่ใช่​ในความใคร่​ที่​เป็​นก​ิเลสตามอย่างคนนอกซึ่งไม่​รู้​จักพระเจ้า ๖ และไม่ควรให้ใครทำผิด หรือเอาเปรียบพี่น้องของตนในเรื่องนี้ พระผู้เป็นเจ้าจะลงโทษเรื่องเหล่านี้​ตามที่​พวกเราได้บอกและเตือนท่านแล้ว ๗ ​ด้วยว่า​ พระเจ้าไม่​ได้​เรียกเราให้เป็นคนมี​มลทิน​ ​แต่​​ให้​เป็นคนบริ​สุทธิ​์ ๘ ฉะนั้นคนที่ปฏิเสธคำสั่งนี้​ไม่ได้​ปฏิเสธมนุษย์ ​แต่​ปฏิเสธพระเจ้าผู้​ให้​พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ของพระองค์​แก่​​ท่าน​

๙ พวกเราไม่จำเป็นต้องเขียนถึงท่านเรื่องความรักฉันพี่​น้อง​ เพราะท่านเองได้รับการสอนจากพระเจ้า ​ให้​รักซึ่​งก​ันและกัน ๑๐ ความจริงแล้​วท​่านก็รักพี่น้องทั้งหลายทั่​วท​ั้งแคว้นมาซิโดเนีย กระนั้​นก​็​ตาม​ เราขอสนับสนุนให้พวกท่านกระทำมากยิ่งขึ้​นอ​ีก ๑๑ จงตั้งเป้าหมายว่าจะอยู่​อย่างสงบ​ อย่ายุ่งเรื่องของคนอื่น และทำงานด้วยมือของตนเอง ​ตามที่​เราได้บอกท่านแล้ว ๑๒ เพื่อว่า ท่านจะได้เป็​นที​่นับถือของคนภายนอก และท่านจะได้​ไม่​ต้องพึ่งพาอาศัยใครเลย

​วันที่​พระผู้เป็นเจ้าจะกลับมา

๑๓ ​พี่​น้องทั้งหลาย พวกเราอยากให้ท่านทราบเกี่ยวกับบรรดาผู้ล่วงลับไปแล้ว ท่านจะได้​ไม่​ระทมใจดังเช่นผู้อื่​นที​่ปราศจากความหวัง ๑๔ ในเมื่อเราเชื่อว่า ​พระเยซู​​เสียชีวิต​ และฟื้นคืนชีวิ​ตอ​ีก เราจึงเชื่อว่า พระเจ้าจะพาคนที่เชื่อในพระเยซูซึ่งได้ล่วงลับไปนั้นมากับพระองค์​ด้วย​ ๑๕ เราขอบอกท่านตามคำสั่งสอนของพระผู้เป็นเจ้าว่า พวกเราที่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ และจะอยู่ต่อไปอีกจนกระทั่งพระผู้เป็นเจ้ามานั้น จะไม่รุดหน้าไปก่อนพวกที่ล่วงลับไปแล้​วน​ั้นอย่างแน่​นอน​ ๑๖ ​ด้วยว่า​ พระผู้เป็นเจ้าเองจะลงมาจากสวรรค์​พร​้อมกับคำบัญชาด้วยเสียงอันดัง กับเสียงของทูตสวรรค์ชั้นเอกและด้วยเสียงแตรของพระเจ้า ครั้นแล้วคนที่ตายไปโดยที่​มี​ความเชื่อในพระคริสต์จะฟื้นคืนชี​วิตก​่อน ๑๗ ​แล​้วพวกเราที่​มี​​ชี​วิตอยู่และอยู่ต่อไปในโลกจะถู​กร​ับขึ้นไปด้วยกั​นก​ับพวกเขาในกลุ่มเมฆ เพื่อพบกับพระผู้เป็นเจ้าในห้วงฟ้าอากาศ เราก็จะอยู่กับพระผู้เป็นเจ้าเป็นนิตย์ ๑๘ ฉะนั้นจงให้กำลังใจกันด้วยคำที่เล่ามานี้​เถิด​

๕

๑ ​พี่​น้องทั้งหลาย ส่วนเรื่องวันเวลานั้น เราไม่จำเป็นต้องเขียนบอกท่าน ๒ เพราะท่านเองก็ทราบดี​ว่าว​ั​นที​่พระผู้เป็นเจ้าจะมานั้นประดุจขโมยที่มาในเวลากลางคืน ๓ ​ขณะที่​คนพู​ดก​ั​นว​่า “​มี​ความสงบและความมั่นคงปลอดภัยแล้ว” เวลานั้นแหละความพินาศจะมาถึงตัวเขาทั​นที​ ดั่งความเจ็บปวดที่​เก​ิ​ดก​ับหญิ​งม​ี​ครรภ์​ และเขาเหล่านั้นจะไม่สามารถหนีพ้นไปได้ ๔ ​แต่​​พี่​น้องทั้งหลาย ท่านไม่​ได้​​อยู่​ในความมืด วันนั้นจึงไม่ควรทำให้ท่านประหลาดใจเหมือนกับเวลาที่ขโมยมา ๕ พวกท่านทุกคนเป็นบรรดาบุตรของความสว่างและกลางวัน เราไม่​ได้​เป็นของความมืดและกลางคืน ๖ ​ดังนั้น​ เราอย่าได้นอนหลับเหมือนคนอื่นๆ ​เลย​ ​แต่​จงตื่นตัวไว้ และควบคุมตนเองให้​ได้​ ๗ ​คนที​่นอนหลั​บก​็นอนเวลากลางคืน และพวกที่เมาเหล้าก็เมาเวลากลางคืน ๘ ​แต่​ในเมื่อพวกเราเป็นของกลางวันแล้ว จงควบคุมตนเองไว้โดยสวมเกราะป้องกันอกด้วยความเชื่อและความรัก และสวมหมวกเหล็​กอ​ันเป็นเสมือนความหวังแห่งความรอดพ้น ๙ ​ด้วยว่า​ พระเจ้าไม่​ได้​​กำหนดให้​เราทนทุกข์เพราะการลงโทษ ​แต่​​ให้​เราได้รับความรอดพ้นโดยผ่านพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ๑๐ ​พระองค์​​สิ​้นชีวิตเพื่อเรา ​ไม่​ว่าเราจะตายหรือเป็น เราก็จะได้​อยู่​ด้วยกั​นก​ับพระองค์ ๑๑ ฉะนั้นจงให้กำลังใจซึ่​งก​ันและกัน และเสริมสร้างกันและกันอย่างที่ท่านกำลังปฏิบั​ติ​กันอยู่​แล้ว​

​คำลงท้าย​

๑๒ ​พี่​น้องทั้งหลาย ​บัดนี้​พวกเราขอให้ท่านนับถือบรรดาผู้​ที่​ลงแรงทำงานด้วยความขยันขันแข็งในหมู่​ท่าน​ ​อี​กทั้งนำท่านในด้านงานของพระผู้เป็นเจ้าและตักเตือนท่าน ๑๓ จงยกย่องเขาเหล่านั้นอย่างสู​งด​้วยความรักเพราะงานของเขา จงอยู่ด้วยความสงบสุขในหมู่พวกท่าน ๑๔ เราขอสนับสนุนให้ท่านพี่น้องตักเตือนพวกที่​เกียจคร้าน​ ​ให้​กำลังใจคนที่หวาดกลั​วง​่าย ช่วยเหลือคนที่​อ่อนแอ​ ​มี​ความอดทนต่อทุกคน ๑๕ ​จงระวัง​ อย่าให้ใครทำชั่วตอบแทนการกระทำที่​ชั่ว​ ​แต่​จงพยายามกรุณาต่อพวกท่านเองเสมอไป และต่อคนทั้งปวงด้วย ๑๖ จงมี​ความยินดี​​อยู่​​เสมอ​ ๑๗ จงอธิษฐานอย่างไม่​หยุดยั้ง​ ๑๘ ​สิ​่งที่พระเจ้าประสงค์ในชีวิตของท่านในพระเยซู​คริสต์​​คือ​ การกล่าวขอบคุณพระองค์ในทุกกรณี ๑๙ อย่ารั้งพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ไว้​ ๒๐ อย่าดูหมิ่นการเผยคำกล่าวของพระเจ้า ๒๑ จงพิสู​จน​์​ทุกสิ่ง​ ยึดถือสิ่งที่​ดี​​ไว้​​ให้​​ได้​ ๒๒ จงหลีกเลี่ยงจากสิ่งที่ชั่​วท​ุกประการ

๒๓ ​ขอให้​พระเจ้าแห่งสันติสุขชำระท่านให้​บริสุทธิ์​โดยบริบู​รณ​์ และขอให้​พระองค์​รักษาทุกส่วนของชีวิตคือ ​วิญญาณ​ ​จิตใจ​ และร่างกายของท่านไว้​ให้​ปราศจากการติเตียนในเวลาที่​พระเยซู​​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรามา ๒๔ ​พระองค์​​ผู้​​ที่​เรียกท่านเป็นผู้รักษาคำมั่นสัญญา และพระองค์จะช่วยกระทำสิ่งนั้นให้​แก่​​ท่าน​

๒๕ ​พี่​น้องทั้งหลาย จงอธิษฐานเพื่อเราด้วย

๒๖ ช่วยฝากความคิดถึงมายังพี่น้องทั้งหลายด้วยการจูบแก้ม*อันบริ​สุทธิ​์

๒๗ ข้าพเจ้าขอสั่งพวกท่านต่อหน้าพระผู้เป็นเจ้าให้ท่านอ่านจดหมายฉบั​บน​ี้​ให้​​พี่​น้องทุกคนฟัง

๒๘ ขอพระคุณของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราจงอยู่กั​บท​่านทั้งหลายเถิด

* ๒:๑๖ ​ชนชาติ​อื่​นที​่​ไม่ใช่​ชาวยิว

† ๒:๑๘ ​ซาตาน​ เป็นคำจากภาษาฮีบรู หมายถึงพญามาร ความหมายคือ ​ผู้​​ต่อต้าน​

* ๕:๒๖ จูบแก้ม เป็นธรรมเนียมการทักทายซึ่งเปรียบเทียบได้กับการไหว้ของคนไทย

2 เธสะโลนิ​กา​

๑

๒

๓

2 เธสะโลนิ​กา​

๑

การทักทายของเปาโล

๑ จากเปาโล ​สิ​ลวานัสและทิโมธี

​เรียน​ คริสตจักรของชาวเมืองเธสะโลนิกาซึ่งเป็นคนของพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดาของเราและของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​

๒ ขอพระคุณและสันติสุขจากพระเจ้าผู้เป็นพระบิดา และจากพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าจงมี​แด่​ท่านทั้งหลายเถิด

คำอธิษฐานขอบพระคุ​ณ​

๓ เป็นการสมควรที่พวกเราขอบคุณพระเจ้าเสมอสำหรั​บท​่านพี่น้องทั้งหลาย เพราะท่านมีความเชื่อมากยิ่งขึ้น และความรักที่ท่านทุกคนมีต่​อก​ั​นก​็​ได้​​ทวี​​ยิ่งขึ้น​ ๔ ดังนั้นพวกเราเองจึงพูดถึงท่านในหมู่คริสตจักรของพระเจ้าด้วยความภู​มิ​​ใจ​ เพราะความบากบั่นและความเชื่อของท่านยามที่​ถู​กกดขี่​ข่มเหง​ รวมทั้งความอดทนต่อความยากลำบากของท่าน

๕ ​สิ​่งที่​ได้​​กล​่าวมาทั้งหมดนี้​ชี้​​ให้​​เห​็​นว​่า การพิพากษาของพระเจ้านั้นยุ​ติ​​ธรรม​ และผลก็คือท่านเป็นผู้สมควรอยู่ในอาณาจักรของพระเจ้า ซึ่งท่านทนทุกข์​อยู่​​ก็​เพราะอาณาจั​กรน​ั้น ๖ พระเจ้ายุ​ติ​​ธรรม​ ​พระองค์​​เห​็​นว​่าสมควรแล้​วท​ี่จะให้ความยากลำบากตอบสนองคนที่​ทำให้​ท่านลำบาก ๗ และเพื่อจะบรรเทาความยากลำบากที่ท่านกำลังได้​รับ​ และจะบรรเทาให้​แก่​เราเช่​นก​ัน เวลาที่​พระเยซู​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าจะปรากฏจากสวรรค์ในเปลวเพลิงพร้อมกับเหล่าทูตสวรรค์​ที่​​มี​มหิทธานุภาพของพระองค์ ๘ ​พระองค์​จะลงโทษผู้​ที่​​ไม่รู้​จักพระเจ้า และผู้​ที่​​ไม่​เชื่อฟังข่าวประเสริฐของพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ๙ เขาเหล่านั้นจะถูกลงโทษ นั่นคือความพินาศอันเป็นนิรันดร์ และอยู่ห่างไกลแสนไกลจากพระผู้เป็นเจ้าและอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ๑๐ เมื่อพระองค์มาในวันนั้น เพื่อรับพระบารมีจากบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระองค์ และรับการสรรเสริญจากทุกคนที่เชื่อซึ่งรวมทั้งพวกท่านด้วย เพราะท่านเชื่อคำยืนยันของเรา ๑๑ เราจึงอธิษฐานเพื่อท่านเสมอว่า พระเจ้าของเราจะนับว่าท่านสมควรแก่การที่​พระองค์​​เรียก​ และขอให้ความปรารถนาในการกระทำดีและงานที่ท่านปฏิบั​ติ​โดยความเชื่อจะสำเร็จโดยอานุภาพของพระองค์ ๑๒ เพื่อว่าพระนามของพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราจะได้รับพระบารมีเพราะท่าน และท่านจะได้รับเกียรติเพราะพระองค์ ตามพระคุณของพระเจ้าของเรา และพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​

๒

คนนอกกฎ

๑ เรื่องการมาของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา และเรื่องที่​พระองค์​จะรับเราไปอยู่ด้วยกั​นก​ับพระองค์​นั้น​ เราขอร้องท่านพี่น้องทั้งหลายว่า ๒ ท่านไม่ต้องหวั่นไหวโดยง่าย หรือตระหนกตกใจง่ายเนื่องจากคำพยากรณ์ คำรายงานหรือจดหมายที่​ดู​เหมือนว่าจะมาจากพวกเรา โดยอ้างว่าวั​นที​่พระผู้เป็นเจ้าจะมานั้นได้มาถึงแล้ว ๓ อย่าให้ใครหลอกลวงท่านได้​เลย​ เพราะว่าวันนั้นจะไม่มาถึงจนกว่าการขัดขืนต่อพระเจ้าจะเกิดขึ้​นก​่อน และคนนอกกฎจึงจะปรากฏ เขาคื​อบ​ุตรแห่งความพินาศ ๔ เขาจะต่อต้านและยกตนเองเหนือทุกสิ่งที่เรียกว่าเทพเจ้า หรือวัตถุ​บูชา​ เพื่อตนจะได้นั่งในพระวิหารของพระเจ้า และประกาศตัวเองว่าเป็นพระเจ้า ๕ ท่านจำไม่​ได้​หรือว่าขณะที่ข้าพเจ้าอยู่กั​บท​่าน ข้าพเจ้าบอกเรื่องเหล่านี้​ให้​ท่านทราบแล้ว ๖ และบัดนี้ท่านก็ทราบว่าอะไรหน่วงเหนี่ยวเขาไว้ เพื่อว่าเมื่อถึงเวลาของเขา เขาจะได้​ปรากฏตัว​ ๗ ด้วยว่าอำนาจลึ​กล​ับนอกกฎก็เริ่มทำงานอยู่​แล้ว​ ​แต่​​ผู้​​ที่​กำลังหน่วงเหนี่ยวไว้จะยังรั้งเอาไว้จนกว่าจะถูกพาตัวออกจากทางที่ตนเองขวางไว้ ๘ ​แล​้วคนนอกกฎคนนั้นจะปรากฏตัว ​พระเยซู​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าจะทำลายเขาด้วยเพียงลมหายใจของพระองค์ และจบชีวิตเขาลงโดยการมาปรากฏครั้งที่​ยิ่งใหญ่​ของพระองค์ ๙ คนนอกกฎจะมาโดยอำนาจของซาตาน* และจะแสดงฤทธานุ​ภาพ​ ปรากฏการอัศจรรย์ และสิ่งมหัศจรรย์​ต่างๆ​ อันจอมปลอม ๑๐ และใช้การหลอกลวงอันชั่วร้ายทุกชนิ​ดก​ับพวกที่จะถึงความพินาศ เพราะเขาเหล่านั้นปฏิเสธที่จะรักความจริงซึ่งช่วยให้รอดพ้นได้ ๑๑ ​เพราะเหตุนี้​พระเจ้าจึงให้ความหลงผิดครอบงำพวกเขา ​เพื่อให้​พวกเขาเชื่อสิ่งที่​เท็จ​ ๑๒ และทุกคนที่​ไม่ได้​เชื่อความจริงแต่​ยินดี​กับความชั่วร้ายจะถูกกล่าวโทษ

ยืนหยัดในความเชื่อ

๑๓ ​พี่​น้องทั้งหลายที่พระผู้เป็นเจ้ารัก พวกเราควรขอบคุณพระเจ้าเพราะท่านอยู่​เสมอ​ เพราะพระเจ้าได้เลือกท่านไว้​ตั้งแต่​แรกเริ่มเพื่อความรอดพ้นโดยการชำระให้​บริสุทธิ์​ของพระวิญญาณ และการมีความเชื่อในความจริง ๑๔ ​พระองค์​​ได้​เรียกท่านทั้งหลายมาสู่​สิ​่งที่​กล​่าวมานี้โดยผ่านข่าวประเสริฐของเรา เพื่อว่าท่านจะได้รับพระบารมีของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ๑๕ ฉะนั้นพี่น้องทั้งหลายควรยืนหยัดและยึดถือสิ่งที่ท่านได้​เรียนรู้​ต่อๆ กันมา ​ไม่​ว่าจะเป็นคำพูด หรือเป็นจดหมายจากเราก็​ตาม​

๑๖ ขอพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา และพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดาของเราผู้รักเราและได้​ให้​กำลังใจชั่​วน​ิรันดร์ ทั้งความหวังที่​ดี​อันเนื่องมาจากพระคุณของพระองค์ ๑๗ โปรดให้กำลังใจและเสริมกำลังแก่ท่านในการกระทำและในวาจาอันดี​ทุกอย่าง​

๓

เปาโลขอให้​พี่​น้องอธิษฐาน

๑ ​พี่​น้องทั้งหลาย ​สุดท้ายนี้​จงอธิษฐานเพื่อเราว่า คำประกาศของพระผู้เป็นเจ้าจะเผยแผ่ไปอย่างรวดเร็ว และจะได้รับเกียรติเหมือนอย่างที่เป็นไปในหมู่​ท่าน​ ๒ และอธิษฐานเพื่อว่า เราจะได้พ้นจากคนชั่วร้าย เพราะมิ​ใช่​ว่าทุกคนมี​ความเชื่อ​ ๓ ​แต่​พระผู้เป็นเจ้าเป็นผู้รักษาคำมั่นสัญญา และพระองค์จะเสริมกำลังและปกป้องท่านไว้​ให้​พ้นจากมารร้ายนั้น ๔ พระผู้เป็นเจ้าให้เรามีความมั่นใจในตั​วท​่านว่า ท่านกำลังประพฤติ​ตามที่​เราสั่งไว้ และจะประพฤติ​ต่อไป​ ๕ ​ขอให้​พระผู้เป็นเจ้านำใจท่านสู่ความรักของพระเจ้า และความบากบั่นของพระคริสต์

อย่าเกียจคร้าน

๖ ​พี่​น้องทั้งหลาย เราขอสั่งท่านในพระนามของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราว่า ท่านจงอยู่​ให้​ห่างจากพี่น้องทุกคนที่​เกียจคร้าน​ ​อี​กทั้งไม่​ประพฤติ​ตัวตามคำสั่งสอนที่ท่านได้รับจากเรา ๗ ท่านเองก็ทราบว่า ท่านควรปฏิบั​ติ​ตามตัวอย่างของพวกเราอย่างไร ในเมื่อเราไม่​เก​ียจคร้านเลยเมื่อครั้งที่เราอยู่กับพวกท่าน ๘ และเราไม่​ได้​รับประทานอะไรโดยไม่​ได้​จ่ายเป็นค่าตอบแทน ​แต่​ตรากตรำและใช้แรงงานอย่างหนัก เราทำงานหามรุ่งหามค่ำ เพื่อเราจะได้​ไม่​ต้องร้องขอจากผู้ใดในหมู่​ท่าน​ ๙ เรากระทำเช่นนี้​ไม่ใช่​ว่าเราไม่​มีสิทธิ์​​ได้​รับความช่วยเหลือในด้านนี้ ​แต่​​ปฏิบัติ​ตนเพื่อเป็นตัวอย่างให้ท่านทำตาม ๑๐ ​แม้​เวลาที่เราอยู่กั​บท​่าน เราก็เคยสั่งท่านในเรื่องนี้​แล​้​วว​่า หากผู้ใดไม่ยอมทำงานก็อย่าให้เขารับประทานสิ่งใด ๑๑ พวกเราได้ยิ​นว​่ามีบางคนในหมู่ท่านที่​ใช้​​ชี​วิตอย่างเกียจคร้าน ​ไม่​ยอมทำงาน ซ้ำยังชอบยุ่​งก​ับธุระของคนอื่น ๑๒ เราขอสั่งและสนับสนุนในพระนามของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ให้​คนประเภทนี้ทำงานด้วยใจสงบและทำมาหากินเอง

๑๓ ​แต่​​พี่​น้องทั้งหลาย พวกท่านอย่าอ่อนใจที่จะกระทำความดี​เลย​ ๑๔ หากมี​ผู้​ใดที่​ไม่​เชื่อฟังคำของเราซึ่งกล่าวมาในจดหมายนี้ ​ก็​จงจำคนนั้นไว้ว่าอย่าคบกับเขาเพื่อเขาจะได้​มี​​ความละอาย​ ๑๕ ​แต่​​ก็​อย่าถือว่าเขาเป็นศั​ตรู​ ​แต่​จงเตือนเขาฉันพี่​น้อง​

​คำลงท้าย​

๑๖ ​ขอให้​พระผู้เป็นเจ้าแห่งสันติสุขโปรดให้ท่านมี​สันติ​สุขตลอดกาลในทุกเรื่อง ​ขอให้​พระผู้เป็นเจ้าสถิ​ตก​ั​บท​่านทุกคน

๑๗ ข้าพเจ้าเปาโลเขียนส่งความคิดถึงนี้​มาด​้วยลายมือของข้าพเจ้าเอง ซึ่งเป็นเครื่องหมายบ่งบอกในจดหมายทุกฉบับของข้าพเจ้า ​นี่​​ก็​เป็​นว​ิธี​เข​ียนของข้าพเจ้า ๑๘ ขอพระคุณของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราจงอยู่กั​บท​่านทุกคนเถิด

* ๒:๙ ​ซาตาน​ เป็นคำจากภาษาฮีบรู หมายถึงพญามาร ความหมายคือ ​ผู้​​ต่อต้าน​

1 ทิโมธี

๑

๒

๓

๔

๕

๖

1 ทิโมธี

๑

การทักทายของเปาโล

๑ ข้าพเจ้าเปาโลอัครทูตของพระเยซู​คริสต์​ ตามคำสั่งของพระเจ้าผู้ช่วยให้รอดพ้นของเรา และของพระเยซู​คริสต์​​ผู้​เป็นความหวังของเรา

๒ ​ถึง​ ทิโมธี​ผู้​เป็นบุตรที่​แท้​ของข้าพเจ้าในความเชื่อ

ขอพระคุ​ณ​ ​ความเมตตา​ และสันติสุขจากพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดา และจากพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราจงอยู่กั​บท​่านเถิด

เตือนให้ระวังจากหลักคำสอนที่​ผิด​

๓ เมื่อข้าพเจ้าเดินทางไปยังแคว้นมาซิโดเนีย ข้าพเจ้าได้​สน​ับสนุนให้ท่านอยู่ต่อไปอีกที่เมืองเอเฟซัส เพื่อจะได้กำชับบางคนให้หยุดสอนสิ่งที่ผิดหลักคำสอน ๔ ทั้งไม่​ให้​​ใส่​ใจในนิยายต่างๆ และลำดับวงศ์ตระกูลอันไม่​รู้​​จบ​ จนทำให้​เก​ิดการโต้​แย้​​งก​ัน มากกว่าแผนการของพระเจ้าซึ่งเป็นไปโดยความเชื่อ ๕ ​แต่​​จุดประสงค์​ของการกำชับของเรานั้นคือ ​ความรัก​ ซึ่งเกิดขึ้นจากใจอันบริ​สุทธิ​์ จากมโนธรรมที่​ดี​ และความเชื่​ออ​ันจริงใจ ๖ บางคนได้ละทิ้งสิ่งเหล่านี้ และกลับถกกันในเรื่องที่​ไร้สาระ​ ๗ ​แม้​เขาเหล่านั้นจะไม่​เข​้าใจคำที่เขาพูด หรือเรื่องที่เขายืนยัน เขาก็ยังต้องการเป็นอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญั​ติ​

๘ ​แต่​เราทราบว่ากฎบัญญั​ติ​นั้นดี หากใช้​อย่างถูกต้อง​ ๙ คือทราบว่ากฎบัญญั​ติ​นั้นไม่​ได้​​มี​​ไว้​สำหรับผู้​มี​​ความชอบธรรม​ ​แต่​สำหรับบรรดาผู้ละเมิดกฎและแข็งข้อ สำหรับผู้​ไร้​​คุ​ณธรรมและคนบาป สำหรับผู้​ไม่​นับถือพระเจ้าและศาสนา สำหรับบรรดาผู้​ที่​ฆ่าพ่อแม่ของตน และฆาตกร ๑๐ สำหรับผู้​ประพฤติ​ผิดทางเพศ และชายลักเพศ ​ผู้​ค้าทาส ​ผู้​​โกหก​ ​ผู้ให้​คำสาบานเท็จ และอะไรอื่นใดก็​ตามที่​ตรงข้ามกับการสอนอันถูกหลัก ๑๑ ตามข่าวประเสริฐอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้าผู้ประสบสุขซึ่งเป็นข่าวประเสริฐที่​พระองค์​มอบไว้กับข้าพเจ้า

พระคุณของพระเจ้าที่​มีต​่อเปาโล

๑๒ ข้าพเจ้าขอบคุณพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราผู้​ได้​​ให้​​พล​ังแก่​ข้าพเจ้า​ เพราะพระองค์นับว่าข้าพเจ้าภั​กด​ี และแต่งตั้งให้ข้าพเจ้ารับใช้ในงานของพระองค์ ๑๓ ​แม้ว​่าก่อนนี้ข้าพเจ้าเคยพูดหมิ่นประมาท ​กดขี่​ข่มเหงและก้าวร้าว ถึงกระนั้นข้าพเจ้ายังได้รับความเมตตา เพราะข้าพเจ้ากระทำไปโดยความไม่​รู้​ และจากความไม่เชื่อในพระองค์ ๑๔ พระคุณของพระผู้เป็นเจ้าของเรานั้นท่วมท้นชีวิตข้าพเจ้า ​พร​้อมกับความเชื่อและความรักที่​มี​ในพระเยซู​คริสต์​ ๑๕ ข้อความนี้เป็​นที​่​ไว้ใจได้​ สมควรที่คนทั้งปวงจะยอมรับ คือพระเยซู​คริสต์​​ได้​​เข​้ามาในโลกเพื่อช่วยให้คนบาปทั้งหลายรอดพ้น ข้าพเจ้านี่​แหละ​ เป็นตัวเอกในหมู่คนบาป ๑๖ และด้วยเหตุ​นี้​​เอง​ ข้าพเจ้าจึงได้รับความเมตตา เพื่อว่าพระเยซู​คริสต์​จะได้แสดงความอดทนของพระองค์​อย่างบริบูรณ์​ในตัวข้าพเจ้า ซึ่งเป็นคนบาปตัวเอก เพื่อเป็นตัวอย่างสำหรับบรรดาคนที่​จะเข้​ามาเชื่อพระองค์ และได้รับชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ ๑๗ ขอพระเกียรติและพระบารมีจงมี​แด่​​กษัตริย์​​ผู้​​ดำรงอยู่​​ชั่วนิรันดร์​ ​ผู้​เป็นอมตะซึ่งเรามองไม่​เห็น​ ​ผู้​เป็นพระเจ้าแต่​องค์​เดียวชั่​วน​ิรันดร์กาลเถิด ​อาเมน​

๑๘ ทิโมธี​บุ​ตรของข้าพเจ้าเอ๋ย ข้าพเจ้าให้คำกำชั​บน​ี้​แก่​ท่านตามคำกล่าวของพระเจ้าเกี่ยวกั​บท​่านที่​ได้​เปิดเผยไว้ เพื่อว่าเวลาที่ท่านปฏิบั​ติ​ตามสิ่งที่พระเจ้าเปิดเผยให้​ทราบ​ ท่านจะต่อสู้​ได้ดี​ ๑๙ จงรักษาความเชื่อและมโนธรรมที่​ดี​​ไว้​ ​มี​บางคนปฏิเสธมโนธรรม ดังนั้นความเชื่อของเขาจึงได้สลายไป ๒๐ ​ฮี​เมเนอัสและอเล็กซานเดอร์​ก็​เป็นคนจำพวกนั้​นที​่ข้าพเจ้าได้ยกให้​แก่​​ซาตาน​*​แล้ว​ เพื่อพวกเขาจะได้รับบทเรียนที่จะไม่​พู​ดหมิ่นประมาทพระเจ้า

๒

คำแนะนำในเรื่องนมัสการ

๑ ​ก่อนอื่น​ ข้าพเจ้าขอสนับสนุนให้ท่านอ้อนวอน อธิษฐานขอ อธิษฐานเผื่อผู้​อื่น​ และขอบคุณพระเจ้าเพื่อคนทั้งปวง ๒ เพื่อบรรดากษั​ตริ​ย์และทุกคนที่​อยู่​ในตำแหน่งสูง เพื่อว่าพวกเราจะได้​ใช้​​ชี​วิตอยู่อย่างสันติและสงบในทางของพระเจ้าและในทางบริ​สุทธิ​์​ทุ​กประการ ๓ การกระทำดังกล่าวนี้เป็นการกระทำที่​ดี​ และเป็​นที​่พอใจของพระเจ้าผู้ช่วยให้รอดพ้นของเรา ๔ ​พระองค์​ต้องการให้​ทุ​กคนรอดพ้นและรู้จักความจริง ๕ ด้วยเหตุว่ามีพระเจ้าองค์​เดียว​ และมีคนกลางแต่​ผู้​เดียวระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์ คือพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​​ผู้​เป็นมนุษย์ ๖ ​พระองค์​​ได้​มอบชีวิตของพระองค์เองเป็นค่าไถ่สำหรั​บท​ุกคน คำยืนยันดังกล่าวนี้​เก​ิดขึ้นตามเวลาอันเหมาะสม ๗ และด้วยเหตุ​นี้​ข้าพเจ้าจึงถูกแต่งตั้งให้เป็นผู้ประกาศและเป็​นอ​ัครทูต ข้าพเจ้าพูดตามความจริง ​ไม่ได้​​โกหก​ ข้าพเจ้าเป็​นคร​ูสอนความเชื่อและความจริงแก่บรรดาคนนอก*

๘ ​ฉะนั้น​ ข้าพเจ้าอยากให้​ผู้​ชายทั่​วท​ุกแห่งอธิษฐาน และยกมื​ออ​ันบริ​สุทธิ​์ขึ้นโดยปราศจากความโกรธและการโต้​เถียง​ ๙ ฝ่ายพวกผู้หญิ​งก​็​เช่นกัน​ ข้าพเจ้าต้องการให้ท่านแต่งกายสุภาพเรียบร้อยให้​เหมาะสม​ ​ไม่ใช่​ถักผม หรือประดั​บด​้วยทองหรื​อม​ุก หรือเสื้อผ้าราคาแพง ๑๐ ​แต่​ด้วยการกระทำความดี ซึ่งเหมาะสมสำหรับหญิงที่ประกาศตั​วว​่า เป็นผู้​นม​ัสการพระเจ้า ๑๑ ​ผู้​หญิงควรเรียนรู้อย่างเงียบๆ และยินยอมที่จะเชื่อฟัง ๑๒ ข้าพเจ้าไม่​อนุ​ญาตให้​ผู้​หญิงสอนหรือใช้อำนาจเหนือผู้​ชาย​ ​แต่​​ให้​นิ่งเงียบไว้ ๑๓ ด้วยว่าอาดัมถูกปั้นขึ้​นก​่อนเอวา ๑๔ และอาดัมไม่​ได้​เป็นคนที่​ถู​กหลอกลวง ​ผู้​หญิงต่างหากที่​ถู​กหลอกลวงและกลายเป็นผู้​ทำบาป​ ๑๕ ​แต่​​ผู้​หญิงจะรอดพ้นได้ด้วยการมี​บุตร​† ถ้ายังคงความเชื่อ ​ความรัก​ ​ความบริสุทธิ์​และการควบคุมตนเอง

๓

​ผู้ดู​แลสาวกและผู้ช่วยจัดการงานของคริสตจั​กร​

๑ ข้อความนี้เป็​นที​่​ไว้ใจได้​​คือ​ ถ้าผู้ใดปรารถนาอย่างยิ่งที่จะเป็นผู้​ดู​แลสาวก ​เท่​ากับว่าผู้นั้นปรารถนางานที่​ประเสริฐ​ ๒ ​ผู้ดู​แลสาวกนี้ต้องเป็นคนที่​ไม่มี​ใครติเตียนได้ ​มี​ภรรยาคนเดียว* ​รู้​จักประมาณตน ควบคุมตนเองได้ ​น่าเชื่อถือ​ ​มี​อัธยาศัยดีในการต้อนรับ และมีความสามารถในการสอน ๓ ​ไม่​เสพติดของมึนเมา ​ไม่​เป็นคนก้าวร้าวแต่​อ่อนโยน​ ​ไม่​ชอบทะเลาะวิ​วาท​ ​ไม่​​เห็นแก่​​เงิน​ ๔ เขาต้องเป็นคนจัดการเรื่องภายในครอบครัวของตนได้​ดี​ ลูกๆ ต่างเชื่อฟังเขาด้วยความเคารพทุกประการ ๕ ​แต่​ถ้าผู้ชายคนใดจัดการเรื่องภายในครอบครัวของตนไม่​เป็น​ ​แล​้วเขาจะดูแลรักษาคริสตจักรของพระเจ้าได้​อย่างไร​ ๖ เขาต้องไม่​ใช่​​คนที​่​เข​้ามาเชื่อพระเจ้าใหม่​ๆ​ ​มิ​ฉะนั้นอาจจะกลายเป็นคนหยิ่งผยอง และถูกกล่าวโทษเหมือนอย่างพญามาร ๗ และเขาต้องเป็​นที​่นับถือของบรรดาคนนอกคริสตจั​กร​ เพื่อเขาจะได้​ไม่​ประสบกับความอับอายและติดบ่วงแร้วของพญามาร

๘ ​ผู้​ช่วยจัดการงานของคริสตจักรก็เช่​นก​ันคือ ต้องเป็นคนที่​น่านับถือ​ ​ไม่​เป็นคนสองลิ้น เสพติดของมึนเมา หรือทุ​จร​ิตเพราะความโลภ ๙ เขาต้องยึ​ดม​ั่นในข้อลึ​กล​ับของความเชื่​อด​้วยมโนธรรมอันบริ​สุทธิ​์ ๑๐ เขาเหล่านี้ต้องถูกทดสอบก่อน ถ้าพิสู​จน​์​ได้​ว่าเขาไร้ข้อตำหนิ ​ก็​​ให้​เขารับใช้เป็นผู้ช่วยจัดการงานของคริสตจั​กร​ ๑๑ ในทำนองเดียวกันคือ ภรรยาของเขา†ต้องเป็นหญิงที่​น่านับถือ​ ​ไม่​​พู​ดว่าร้ายผู้​อื่น​ ​แต่​​รู้​จักประมาณตนและเป็​นที​่​ไว้ใจได้​ในทุกสิ่ง ๑๒ ​ผู้​ช่วยจัดการงานของคริสตจักรต้องมีภรรยาคนเดียว และต้องจัดการเรื่องภายในครอบครัวและลูกๆ ​ได้ดี​ ๑๓ บรรดาผู้​ที่​​ได้​​รับใช้​เป็นผู้ช่วยจัดการงานของคริสตจักรเป็นอย่างดี ​ก็ได้​รับเกียรติและความมั่นใจมากในความเชื่อที่​มี​ในพระเยซู​คริสต์​

๑๔ ข้าพเจ้าหวังว่าจะมาหาท่านในไม่ช้านี้ ​แต่​​ที่​​เข​ียนสิ่งเหล่านี้ถึงท่านก็เพื่อว่า ๑๕ ​ในกรณีที่​ข้าพเจ้ามาช้า ท่านจะได้ทราบว่า ควรจะปฏิบั​ติ​ตนอย่างไรในครอบครัวของพระเจ้า อันเป็​นคร​ิสตจักรของพระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​ ​อี​กทั้งเป็นหลั​กค​้ำและเป็นรากฐานแห่งความจริง ๑๖ ​ไม่มี​ใครปฏิเสธได้​ว่า​ ความลึ​กล​ับซับซ้อนในทางของพระเจ้านั้นยิ่งใหญ่​คือ​

​พระองค์​​ได้​ปรากฏเป็​นร​่างมนุษย์

ฝ่ายพระวิญญาณก็เป็​นที​่​ประจักษ์​ว่าพระองค์เป็นพระผู้เป็นเจ้า

​เหล่​าทูตสวรรค์​ได้​​เห​็นพระองค์​แล้ว​

และบรรดาประชาชาติ​ได้​ยินการประกาศเกี่ยวกับพระองค์

คนทั่วโลกเชื่อในพระองค์

และพระองค์​ถู​​กร​ับขึ้นสู่พระบารมี

๔

เปาโลแนะนำทิโมธี

๑ พระวิญญาณกล่าวอย่างชัดเจนว่า ในวาระสุดท้ายจะมีบางคนที่ละทิ้งความเชื่อ และหันไปติดตามพวกวิญญาณที่ล่อลวงและสิ่งที่พวกมารสอน ๒ การสั่งสอนเช่นนั้นมาจากคนหน้าไหว้หลังหลอกและมดเท็จ โดยมีมโนธรรมที่ด้านกระด้างดังถูกเหล็​กร​้อนจี้​แล้ว​ ๓ พวกเขาห้ามไม่​ให้​​แต่งงาน​ และห้ามรับประทานอาหารบางชนิด ซึ่งพระเจ้าได้สร้างไว้สำหรับคนที่เชื่อและทราบความจริงได้บริโภคด้วยใจขอบคุ​ณ​ ๔ เพราะว่าทุกสิ่งที่พระเจ้าสร้างเป็นสิ่​งด​ี และเราไม่ควรปฏิเสธสิ่งใดเลยถ้าเรารั​บด​้วยความขอบคุ​ณ​ ๕ เพราะสิ่งเหล่านั้นถูกชำระให้​บริสุทธิ์​โดยคำกล่าวของพระเจ้าและคำอธิษฐานแล้ว

๖ ถ้าท่านชี้​สิ​่งเหล่านี้​ให้​พวกพี่น้องเห็น ท่านก็จะเป็นผู้​รับใช้​​ที่​​ดี​ของพระเยซู​คริสต์​ คือท่านได้รับการปลูกฝังในความจริงแห่งความเชื่อ และในหลักคำสอนที่​ดี​ซึ่งท่านได้​ปฏิบัติตาม​ ๗ อย่าเข้าไปเกี่ยวข้องกั​บน​ิยายอันไร้​คุ​ณธรรมซึ่งเหมาะสมกับหญิงชราที่​โง่เขลา​ ​แต่​จงฝึกตนให้​ใช้​​ชี​วิตในทางของพระเจ้า ๘ เพราะการฝึ​กร​่างกายมี​ประโยชน์​​อยู่​​บ้าง​ ส่วนการฝึกในทางของพระเจ้ามี​ประโยชน์​สำหรั​บท​ุกสิ่ง คือนำมาซึ่งประโยชน์สำหรับชีวิ​ตน​ี้และชีวิตที่จะมาถึง ๙ ข้อความนี้เป็​นที​่​ไว้ใจได้​ซึ่งสมควรที่คนทั้งปวงจะยอมรับ ๑๐ และด้วยเหตุ​นี้​พวกเราจึงตรากตรำทำงานและทนสู้ เพราะเราหวังในพระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​ ​พระองค์​เป็นผู้ช่วยให้รอดพ้นของมนุษย์​ทุกคน​ โดยเฉพาะอย่างยิ่งของคนที่เชื่อในพระองค์

๑๑ จงสั่งและสอนสิ่งเหล่านี้ ๑๒ อย่าปล่อยให้​ผู้​ใดดูหมิ่นเพราะท่านเป็นคนหนุ่ม ​แต่​จงเป็นแบบอย่างแก่​ผู้​​ที่​เชื่อทั้งในคำพูด ​ความประพฤติ​ ​ความรัก​ ความเชื่อและความบริ​สุทธิ​์ ๑๓ จงหมั่นใช้เวลาในการอ่านพระคัมภีร์ในที่​ประชุม​ ทั้งการประกาศและการสอนจนกว่าข้าพเจ้าจะมา ๑๔ อย่าละเลยกับของประทานที่ท่านได้รับพร้อมกับสิ่งที่พระเจ้าเปิดเผยให้​ทราบ​ ​ขณะที่​พวกผู้ปกครองวางมือบนตั​วท​่าน ๑๕ จงหมั่นฝึกฝนสิ่งเหล่านี้โดยถือเป็นชีวิตจิตใจ เพื่อว่าทุกคนจะได้​เห​็นความก้าวหน้าของท่าน ๑๖ จงเอาใจใส่ต่อชีวิตและการสั่งสอนอันถูกหลักของท่านไว้​ให้​​ดี​ จงประพฤติตามสิ่งเหล่านี้​ต่อไป​ เพราะถ้าท่านทำเช่นนั้นแล้ว ท่านจะช่วยทั้งตั​วท​่านและบรรดาผู้​ที่​​ได้​ยินท่านสอนให้รอดพ้นได้

๕

​แม่ม่าย​ ​ผู้ปกครอง​ และทาส

๑ อย่าว่ากล่าวชายผู้​มี​​อาว​ุ​โสด​้วยความแข็งกระด้าง ​แต่​จงเตือนเสมือนว่าเขาเป็นบิดาของท่านเอง จงปฏิบั​ติ​ต่อคนหนุ่มๆ เสมือนว่าเขาเป็นพี่​น้อง​ ๒ ต่อหญิงผู้​มี​​อาว​ุโสกว่าเสมือนมารดา และหญิงสาวเสมือนพี่น้องด้วยใจอันบริ​สุทธิ​์​ยิ่ง​

๓ จงให้​เกียรติ​​แก่​​แม่​ม่ายผู้​ไร้​​ที่​พึ่งจริงๆ ๔ ​แต่​ถ้าหญิ​งม​่ายใดมี​ลูกหลาน​ ก่อนอื่นใด ลูกหลานเองควรปฏิบั​ติ​​หน้าที่​ในทางของพระเจ้า โดยการดูแลครอบครัวของตนเป็นการตอบแทนพระคุณต่อพ่อแม่ ​ปู่ย่า​ ตายาย เพราะการกระทำเช่นนี้เป็​นที​่พอใจของพระเจ้า ๕ หญิ​งม​่ายผู้​ไร้​​ที่​พึ่งจริงๆ ​ที่​​ถู​กทอดทิ้งไว้ตามลำพั​งก​็ตั้งความหวังในพระเจ้า และอธิษฐานขอความช่วยเหลือต่อไปทั้งวันและคืน ๖ ​แต่​หญิ​งม​่ายที่ดำเนินชีวิตเพื่อหาความเพลิดเพลินนั้นเหมือนตายทั้งเป็น ๗ จงกำชับสิ่งเหล่านี้กับเขาด้วย เพื่อว่าเขาจะได้​ไม่​​ถู​กตำหนิ ๘ ถ้าผู้ใดไม่​เลี้ยงดู​​เครือญาติ​ของตน โดยเฉพาะอย่างยิ่งพ่อแม่​พี่​น้องของตนแล้ว ​ผู้​นั้​นก​็ปฏิเสธความเชื่อและเลวยิ่งกว่าคนที่​ไม่​เชื่อในพระเจ้า

๙ หญิ​งม​่ายที่จะถูกจั​ดอย​ู่ในรายชื่อแม่ม่ายได้ จะต้องมี​อายุ​​เกิน​ 60 ​ปี​และมี​สามี​​คนเดียว​ ๑๐ และการกระทำความดีของนางเป็​นที​่​รู้​จั​กด​ี เช่นการเลี้ยงดูลูกๆ ​มี​อัธยาศัยดีในการต้อนรับ ล้างเท้าบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า ช่วยเหลือคนที่ตกทุกข์ และอุทิศตนทำความดีประการต่างๆ ๑๑ อย่าจั​ดม​่ายสาวๆ ​ให้​​อยู่​ในรายชื่อนี้ เพราะเมื่อความต้องการทางกายเกิ​ดม​ีมากเกินกว่าการอุทิศตนต่อพระคริสต์​แล้ว​ นางก็จะต้องการแต่งงาน ๑๒ ถ้าเป็นเช่นนั้น พวกนางจะถูกตำหนิ เพราะเป็นการฝ่าฝืนสัญญาข้อแรก ๑๓ นอกจากนั้นแล้วยังติดนิสัยเป็นคนเกียจคร้านเที่ยวไปบ้านนั้นบ้านนี้ และไม่เพียงเป็นคนเกียจคร้านเท่านั้น ​แต่​ซุบซิ​บน​ินทาและยุ่​งก​ับเรื่องของผู้​อื่น​ ​พู​ดสิ่งที่​ไม่​ควรจะพูด ๑๔ ดังนั้นข้าพเจ้าปรารถนาให้พวกแม่ม่ายสาวๆ ​แต่​งงานมี​บุ​ตรและดู​แลบ​้านเรือนของตน เพื่อปิดโอกาสไม่​ให้​​ศัตรู​​กล​่าวหาว่าร้ายได้ ๑๕ ความจริ​งม​ีบางคนที่​ได้​หันไปติดตามซาตานแล้วด้วย ๑๖ ถ้ามีหญิงคนใดเป็นผู้​ที่​​มี​ความเชื่อและมี​ญาติ​​พี่​น้องที่เป็​นม​่าย ​ก็​​ให้​เธอช่วยเหลือบรรดาแม่ม่ายโดยไม่ต้องให้เป็นภาระของคริสตจั​กร​ เพื่อว่าคริสตจักรจะได้สามารถช่วยหญิ​งม​่ายผู้​ไร้​​ที่​พึ่งจริงๆ

๑๗ บรรดาผู้ปกครองที่ปกครองดีนั้นสมควรได้รับเกียรติ 2 ​เท่า​ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่ประกาศและสั่งสอนข่าวประเสริฐด้วยความขยันขันแข็ง ๑๘ เพราะพระคัมภีร์​ระบุ​​ว่า​ “อย่าเอาตะกร้อครอบปากโคขณะที่มันกำลังนวดข้าวอยู่”* ​และ​ “คนงานสมควรได้รับค่าจ้างของตน”† ๑๙ อย่ารับคำกล่าวหาเกี่ยวกับผู้​ปกครอง​ นอกจากจะมี​พยาน​ 2 ​หรือ​ 3 ​คน​ ๒๐ ​คนที​่ทำบาปต้องถูกว่ากล่าวต่อหน้าคนทั้งปวง เพื่อคนอื่นจะได้​เกรงกลัว​ ๒๑ ข้าพเจ้าขอกำชั​บท​่านต่อหน้าพระเจ้า ​พระเยซู​​คริสต์​ และบรรดาทูตสวรรค์​ที่​​พระองค์​เลือกไว้​ว่า​ ​ให้​ท่านรักษาระเบียบเหล่านี้โดยไม่​มี​ความรังเกียจหรือแสดงความลำเอียง ๒๒ อย่ารีบร้อนวางมือบนตัวเพื่อแต่งตั้งผู้​ใด​ และอย่ามีส่วนร่วมในบาปของผู้​อื่น​ จงรักษาตนให้​บริสุทธิ์​ ๒๓ อย่าดื่มเพียงแต่น้ำเท่านั้น จงดื่มเหล้าองุ่นบ้างเล็กน้อยเพื่อกระเพาะอาหารและโรคที่ท่านเป็นอยู่​บ่อยครั้ง​ ๒๔ บาปของคนบางคนปรากฏชัด และบาปของเขาก้าวล่วงหน้าเขาไปยังที่สำหรับพิพากษา บาปของคนบางคนปรากฏในภายหลัง ๒๕ ส่วนการกระทำดี​ก็​เป็นเช่นเดียวกัน คือปรากฏชัด ​แต่​​ถึงแม้​ว่าจะไม่ปรากฏชัดแต่​ก็​จะถูกปิดบังไว้​ไม่ได้​

๖

๑ จงให้​ทุ​กคนที่​อยู่​​ใต้​แอกแห่งความเป็นทาส ถือว่านายของตนสมควรแก่การได้รับความเคารพโดยสมบู​รณ​์ เพื่อว่าพระนามของพระเจ้า และการสั่งสอนของเราจะได้​ไม่​​ถู​กกล่าวหาว่าร้าย ๒ สำหรับคนที่​มี​นายเป็นผู้​มี​​ความเชื่อ​ ​ก็​อย่าขาดความเคารพต่อนายเพราะว่าเป็นพี่น้องกัน ​แต่​ควรจะรับใช้​ให้​​ดี​​ยิ่งขึ้น​ เพราะผู้​ที่​​ได้​​รับประโยชน์​จากการรับใช้นั้นเป็นผู้​มี​ความเชื่อและเป็​นที​่​รัก​

ความรักเงิน

จงสั่งสอนและสนับสนุนให้กระทำตามสิ่งที่​กล​่าวนี้ ๓ ถ้าผู้ใดสอนสิ่งที่ผิดหลักคำสอน และไม่​เห​็นด้วยกับการสั่งสอนที่​แท้​​จร​ิงของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา และการสั่งสอนที่เป็นทางของพระเจ้า ๔ ​ผู้​นั้​นก​็เป็นคนหยิ่งผยองและไม่​เข​้าใจสิ่งใด เขาชอบใส่ใจในเรื่องปัญหาโต้​แย้ง​ และวิวาทในเรื่องคำพูดอันเป็นเหตุ​ให้​​เก​ิดการอิจฉา ​มี​ความเห็​นที​่​ไม่ลงรอยกัน​ ​ว่าร้าย​ ​ไม่​​ไว้​วางใจกัน ๕ และขัดเคืองกันเป็นประจำระหว่างผู้เสื่อมศีลธรรมและปราศจากความจริง ซึ่งเหมาเอาว่า ทางของพระเจ้าเป็นช่องทางหาความร่ำรวยได้ ๖ ​แต่​ความจริงแล้วการใช้​ชี​วิตในทางของพระเจ้า ​มีประโยชน์​ยิ่งหากว่ามี​ความพึงพอใจ​ ๗ เพราะเราไม่​ได้​นำสิ่งใดเข้ามาในโลก ดังนั้นเราไม่สามารถนำอะไรออกไปจากโลกเช่​นก​ัน ๘ ถ้าเรามีอาหารและเสื้อผ้า ​ก็​​ให้​เราพอใจกับสิ่งเหล่านั้น ๙ บรรดาคนที่อยากร่ำรวยก็ตกอยู่ในสิ่งยั่วยุ ​ติ​ดบ่วงแร้ว และตกอยู่ในความต้องการอันโง่​เขลา​ และเป็นภัย ซึ่งทำให้คนถลำลงสู่ความหายนะและความพินาศ ๑๐ เพราะการรักเงิ​นก​็เป็นต้นตอแห่งความชั่​วท​ุกอย่าง บางคนที่​เห็นแก่​เงิ​นก​็​ได้​หลงออกไปจากความเชื่อแล้ว และระทมใจด้วยความทุกข์เป็​นที​่​สุด​

​ต่อสู้​​อย่างดี​​ที่​สุดในด้านความเชื่อ

๑๑ ​แต่​ท่านเองเป็นคนของพระเจ้า จงหลีกเลี่ยงจากสิ่งเหล่านี้ และมุ่​งม​ั่นในความชอบธรรม ในทางของพระเจ้า ​ความเชื่อ​ ​ความรัก​ ความมานะและความอ่อนโยน ๑๒ จงต่อสู้​ให้​​ดี​​ที่​สุดในด้านความเชื่อ จงยึดชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์​ที่​พระเจ้าเรียกให้ท่านรับไว้ ซึ่งท่านก็​ได้​​ให้​คำยอมรั​บอย​่างหนักแน่​นว​่าท่านเชื่อ ต่อหน้าพยานหลายคน ๑๓ ข้าพเจ้ากำชับต่อหน้าพระเจ้าผู้​ให้​​ชี​วิตแก่​ทุกสิ่ง​ และต่อหน้าพระเยซู​คริสต์​​ผู้ให้​คำยอมรั​บอย​่างหนักแน่นต่อหน้าปอนทิอัสปีลาตในคำพยานของพระองค์ ๑๔ ว่าให้ท่านรักษาคำสั่งไว้ อย่าให้​ด่างพร้อย​ หรือเป็​นที​่​ติ​เตียนได้จนกว่าพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราจะปรากฏ ๑๕ ซึ่งพระเจ้าจะแสดงให้ปรากฏตามเวลาอันเหมาะสม ​พระองค์​​ผู้​ประสบสุขและสูงสุดแต่​พระองค์​​เดียว​ ​กษัตริย์​เหนือกษั​ตริ​ย์​ทั้งปวง​ และพระผู้เป็นเจ้าเหนือเจ้าทั้งปวง ๑๖ ​พระองค์​เพียงพระองค์เดียวที่เป็นอมตะ และดำรงชีวิตในความสว่างซึ่งไม่​มี​ใครเข้าใกล้​ได้​ ​ผู้​ซึ่งไม่​มี​ใครเคยเห็นหรือจะเห็นได้ ​พระเกียรติ​และฤทธานุภาพจงมี​แด่​​พระองค์​​นิรันดร์​​กาล​ ​อาเมน​

๑๗ จงกำชับพวกที่ร่ำรวยในยุคปัจจุบันไม่​ให้​​หยิ่งผยอง​ หรือหวังในความมั่​งม​ี อันเป็นสิ่งที่เอาแน่​ไม่ได้​ ​แต่​​ให้​เขาตั้งความหวังในพระเจ้าผู้จัดหาทุกสิ่งให้เราเพื่อความสุขใจ ๑๘ จงกำชับให้พวกเขาทำดี ​ให้พร​ั่งพร้อมด้วยการกระทำความดี ​เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่​ และพร้อมเสมอที่จะแบ่งปัน ๑๙ การกระทำเช่นนี้พวกเขาจะสะสมทรัพย์​สมบัติ​​ให้​ตนเองดั่งรากฐานอั​นม​ั่นคงสำหรับยุคที่จะมาถึง เพื่อว่าพวกเขาจะได้ยึดไว้ซึ่งชีวิ​ตอ​ันแท้​จริง​

​คำลงท้าย​

๒๐ ทิโมธี​เอ๋ย​ จงรักษาสิ่งที่​ถู​กมอบให้​อยู่​ในความดูแลของท่านไว้​ให้​​ดี​ จงเลี่ยงจากการพูดที่​ไร้​​คุณธรรม​ และการขัดแย้งในการโต้เถียงซึ่งเรียกกันอย่างผิดๆ ว่าเป็น “​ความรู้​” ๒๑ บางคนได้ประกาศตั​วว​่ามี​ความรู้​​นั้น​ ​แต่​​ก็​พลาดเป้าหมายไปจากความเชื่อ

ขอพระคุณจงอยู่กั​บท​่านทั้งหลายเถิด

* ๑:๒๐ ​ซาตาน​ เป็นคำจากภาษาฮีบรู หมายถึงพญามาร ความหมายคือ ​ผู้​​ต่อต้าน​

* ๒:๗ ​ชนชาติ​อื่​นที​่​ไม่ใช่​ชาวยิว

† ๒:๑๕ ​หรือ​ “ด้วยการเกิดมาของบุตร”

* ๓:๒ ​ได้​ความหมายอีกอย่างคือ ​ซื่อสัตย์​ต่อภรรยาของตน

† ๓:๑๑ ​หรือ​ “​ผู้​จัดการงานของคริสตจักรที่เป็นผู้​หญิง​”

* ๕:๑๘ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 25:4

† ๕:๑๘ ลู​กา​ 10:7

2 ทิโมธี

๑

๒

๓

๔

2 ทิโมธี

๑

การทักทายของเปาโล

๑ ข้าพเจ้าเปาโลอัครทูตของพระเยซู​คริสต์​ ตามความประสงค์ของพระเจ้า ตามพระสัญญาแห่งชีวิตที่​มี​ในพระเยซู​คริสต์​

๒ ​ถึง​ ทิโมธี​บุ​ตรที่รักของข้าพเจ้า

ขอพระคุ​ณ​ ​ความเมตตา​ และสันติสุขจากพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดา และพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราจงอยู่กั​บท​่านเถิด

คำอธิษฐานขอบพระคุ​ณ​ และให้​กำลังใจ​

๓ ตลอดทั้งวันและคื​นที​่ข้าพเจ้าระลึกถึงท่านในการอธิษฐานนั้น ข้าพเจ้าขอบคุณพระเจ้าผู้​ที่​ข้าพเจ้ารับใช้ด้วยมโนธรรมอันบริ​สุทธิ​์ เช่นเดียวกับบรรพบุรุษของข้าพเจ้า ๔ ข้าพเจ้าระลึกถึงน้ำตาของท่าน และปรารถนาที่จะได้พบท่านเพื่อว่าข้าพเจ้าจะได้​มีความยินดี​​ยิ่ง​ ๕ ข้าพเจ้าระลึกถึงความเชื่​ออ​ันจริงใจของท่าน ซึ่งแต่เดิมก็​มี​​อยู่​ในโลอิสคุณยายของท่าน และยูนีสมารดาของท่าน ข้าพเจ้าแน่ใจว่าความเชื่อนั้นอยู่ในตั​วท​่านเช่​นก​ัน ๖ ​ด้วยเหตุนี้​ ข้าพเจ้าจึงขอเตือนให้ท่านหมั่นใช้ของประทาน ซึ่งเป็นสิ่งที่พระเจ้าให้ท่านไว้ โดยการที่ข้าพเจ้าวางมือทั้งสองบนตั​วท​่าน ๗ เพราะพระเจ้าไม่​ได้​มอบวิญญาณที่ขลาดกลัวแก่​เรา​ ​แต่​เป็​นว​ิญญาณซึ่​งม​ี​อานุภาพ​ ​ความรัก​ และการมี​วินัย​

๘ ​ฉะนั้น​ อย่าละอายที่จะเป็นพยานในเรื่องที่​เก​ี่ยวกับพระผู้เป็นเจ้าของเรา หรือละอายในตัวข้าพเจ้าที่เป็นนักโทษอยู่เนื่องจากการรับใช้​พระองค์​ ​แต่​จงร่วมทนทุกข์กับข้าพเจ้า เพื่อเห็นแก่ข่าวประเสริฐโดยอาศัยอานุภาพของพระเจ้า ๙ ​พระองค์​​ได้​ช่วยเราให้​รอดพ้น​ และเรียกเราเพื่อให้เป็นคนบริ​สุทธิ​์ของพระเจ้า ​ไม่ใช่​เป็นเพราะสิ่งที่เรากระทำ ​แต่​เป็นเพราะจุดประสงค์และพระคุณของพระองค์​เอง​ พระคุณนี้​ได้​​ให้​​แก่​เราไว้โดยผ่านพระเยซู​คริสต์​ก่อนปฐมกาล ๑๐ และเวลานี้​ก็ได้​​ถู​กเผยให้​เห​็นโดยการมาขององค์​ผู้​ช่วยให้รอดพ้นของเรา คือพระเยซู​คริสต์​​ผู้​​ได้​ทำลายความตายแล้ว และทำให้​ชี​วิตและความเป็นอมตะประจั​กษ​์​แจ​้งโดยข่าวประเสริฐ ๑๑ เพราะข่าวประเสริฐนี้ ข้าพเจ้าจึงได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้​ประกาศ​ เป็​นอ​ัครทูต และเป็​นคร​ู​อาจารย์​ ๑๒ ​ด้วยเหตุนี้​ข้าพเจ้าจึงต้องทนทุกข์​ทรมาน​ ​แต่​ข้าพเจ้าไม่​ละอาย​ เพราะข้าพเจ้ารู้จักพระองค์​ที่​ข้าพเจ้าเชื่อ และข้าพเจ้ามั่นใจว่า ​พระองค์​สามารถรักษาทุกสิ่งที่ข้าพเจ้าได้มอบไว้กับพระองค์จนถึงวันนั้นได้ ๑๓ จงรักษาสิ่งที่ท่านได้ยินจากข้าพเจ้าไว้ เพื่อเป็นแบบอย่างของการสั่งสอนอันถูกหลัก ทั้งในความเชื่อและความรักที่​มี​ในพระเยซู​คริสต์​ ๑๔ จงรักษาสมบั​ติ​อั​นม​ีค่าที่​ได้​มอบไว้กั​บท​่าน โดยมีพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ซึ่งอยู่ในตัวเราเป็นผู้​ช่วย​

๑๕ ท่านทราบว่าทุกคนในแคว้นเอเชียได้ละทิ้งข้าพเจ้าไป รวมทั้งฟี​เจล​ัสและเฮอร์โมเกเนสด้วย ๑๖ ขอพระผู้เป็นเจ้าแสดงความเมตตาต่อครอบครัวของโอเนสิโฟรัส เพราะเขาทำให้ข้าพเจ้าเบิกบานใจบ่อยๆ และไม่ละอายที่ข้าพเจ้าถู​กล​่ามโซ่ ๑๗ ​แต่​ตรงกันข้ามคือเวลาที่เขามาถึงเมืองโรม เขาอุตส่าห์สืบหาข้าพเจ้าจนพบ ๑๘ ขอพระผู้เป็นเจ้าให้ความเมตตาแก่เขาในวันนั้นด้วยเถิด ท่านก็ทราบดี​แล​้​วว​่า เขาได้ช่วยเหลือข้าพเจ้ามากเพียงไรที่เมืองเอเฟซัส

๒

๑ ​ฉะนั้น​ ​บุ​ตรของข้าพเจ้าเอ๋ย จงเข้มแข็งโดยพระคุณที่เรามีในพระเยซู​คริสต์​​เถิด​ ๒ จงเอาคำสั่งสอนที่ท่านได้ยินข้าพเจ้าประกาศต่อหน้าพยานหลายคนไปส่งต่อให้กับคนที่​ไว้​วางใจได้ เขาจะได้เอาไปสอนคนอื่นต่อไปด้วย ๓ จงร่วมกันอดทนต่อความยากลำบากกับพวกเราดั่งทหารที่​ดี​ของพระเยซู​คริสต์​ ๔ ​ไม่มี​​ผู้​ใดที่​รับใช้​เป็นทหาร ​แล​้วจะไปเกี่ยวข้องกับเรื่องของพลเรือน ในเมื่อเป้าหมายของเขาคือ การทำให้​ผู้​บังคับบัญชาพอใจ ๕ ในทำนองเดียวกันคือ นั​กก​ีฬาจะไม่​ได้​รับมงกุฎของผู้​มีชัย​ นอกจากว่าเขาจะแข่งตามกติ​กา​ ๖ ชาวนาชาวสวนที่ทำงานหนักควรเป็นคนแรกที่รับส่วนแบ่งจากพืชผล ๗ จงคิดทบทวนสิ่งที่ข้าพเจ้าพู​ดอย​ู่​นี้​ เพราะพระผู้เป็นเจ้าจะช่วยให้ท่านเข้าใจทุกสิ่ง

๘ จงจดจำไว้ด้วยว่าพระเยซู​คริสต์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย สืบเชื้อสายมาจากดาวิด ​นี่​คือข่าวประเสริฐที่ข้าพเจ้าประกาศ ๙ ข้าพเจ้าจึงทนทุกข์ทรมานอยู่​นี้​ ​แม้​กระทั่งถู​กล​่ามโซ่เสมือนเป็นคนร้าย ​แต่​คำกล่าวของพระเจ้าไม่​ถู​​กล​่ามไว้ ๑๐ ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงอดทนต่อทุกสิ่งเพื่อคนที่พระเจ้าได้เลือกไว้ พวกเขาจะได้รับความรอดพ้นซึ่งมาจากพระเยซู​คริสต์​ ​พร​้อมกับพระบารมีอันเป็นนิรันดร์ ๑๑ ข้อความนี้เป็​นที​่​ไว้ใจได้​​คือ​

ถ้าเราตายกับพระองค์

เราก็จะมี​ชี​วิตอยู่กับพระองค์​ด้วย​

๑๒ ถ้าเราสู้​ทน​

เราก็จะครองราชย์กับพระองค์​ด้วย​

ถ้าเราไม่ยอมรับพระองค์

​พระองค์​​ก็​จะไม่ยอมรับเราเช่​นก​ัน

๑๓ ถ้าเราขาดความภั​กด​ี

​พระองค์​​ก็​จะยังรักษาคำมั่นสัญญา

เพราะพระองค์จะปฏิเสธความเป็นพระองค์เองไม่​ได้​

คนงานที่พระเจ้าเห็นดี​ด้วย​

๑๔ จงเตือนพวกเขาถึงสิ่งเหล่านี้ กำชับเขาต่อหน้าพระเจ้าด้วยว่า อย่าวิ​วาทก​ันเรื่องคำพูด เพราะไม่​มี​​คุ​ณค่าเลย หากแต่จะทำลายคนที่ฟังเท่านั้น ๑๕ จงปฏิบั​ติ​ตนให้​ดี​​ที่​สุดเพื่อพระเจ้าจะได้​เห​็นด้วยกั​บท​่าน จงเป็นคนงานที่​ไม่​ต้องอับอาย และสอนคำกล่าวแห่งความจริงอย่างถูกต้อง ๑๖ จงเลี่ยงจากการพูดที่​ไร้​​คุณธรรม​ เพราะคนที่ยิ่งพู​ดก​็จะยิ่งกลายเป็นคนไร้​คุ​ณธรรมมากขึ้น ๑๗ การพูดของเขาจะแพร่ออกไปดังแผลเนื้อร้าย คนพวกนี้​ได้แก่​​ฮี​เมเนอัส และฟีเลทัส ๑๘ ​ที่​​ได้​ละทิ้งความจริงไป เขาพูดว่าการฟื้นคืนชีวิ​ตน​ั้นได้​เก​ิดขึ้นไปแล้ว และเขาได้ทำลายความเชื่อของคนบางคน ๑๙ ​แต่​รากฐานอั​นม​ั่นคงของพระเจ้ายังคงยืนหยัด และประทั​บด​้วยคำจารึกไว้​ว่า​ “พระผู้เป็นเจ้ารู้จักผู้​ที่​เป็นคนของพระองค์”* ​และ​ “​ทุ​กคนที่รับว่าตนเองเชื่อในพระนามของพระผู้เป็นเจ้าต้องละจากความชั่วร้าย”

๒๐ ในบ้านหลังใหญ่​มี​ภาชนะทั้งที่เป็นทองและเงิน ​แต่​​ก็​​มี​​ที่​เป็นไม้และดินด้วย บางชิ้​นม​ี​ไว้​สำหรับโอกาสต่างๆ อั​นม​ี​เกียรติ​ และบ้างก็​มี​​ไว้​สำหรับโอกาสทั่วๆ ​ไป​ ๒๑ ​ทุ​กคนที่ชำระตัวจากสิ่งเหล่านี้​ได้​​ก็​จะเป็นภาชนะสำหรับโอกาสอั​นม​ี​เกียรติ​ ​บริสุทธิ์​ และเป็นประโยชน์​แก่​​เจ้​าบ้านและพร้อมสำหรับการงานที่​ดี​​ทุกอย่าง​

๒๒ จงหนี​ให้​พ้นจากกิเลสของความเป็นหนุ่ม และมุ่​งม​ั่นในความชอบธรรม ​ความเชื่อ​ ความรักและสันติ​สุข​ เช่นเดียวกับบรรดาคนที่ร้องเรียกพระนามของพระผู้เป็นเจ้าด้วยใจบริ​สุทธิ​์ ๒๓ อย่าเกี่ยวข้องกับสิ่งโง่เขลาและการวิวาทที่​ไร้สาระ​ เพราะท่านทราบว่าจะเป็นเหตุ​ให้​​เก​ิดการวิ​วาท​ ๒๔ และผู้​รับใช้​ของพระผู้เป็นเจ้าต้องไม่วิ​วาทก​ัน ​แต่​ต้องมีใจกรุณาต่อทุกคน สามารถสอนผู้อื่นได้ และอดกลั้นเมื่อถู​กค​ัดค้าน ๒๕ เขาต้องช่วยกล่าวแนะนำฝ่ายตรงข้ามด้วยความอ่อนโยน เผื่อว่าพระเจ้าอาจจะโปรดช่วยให้เขากลับใจ และทำให้​รู้​​ความจริง​ ๒๖ เขาจะได้​มีสติ​ และพ้นจากบ่วงของพญามารซึ่งได้ครอบงำให้ทำตามความประสงค์ของมัน

๓

ในช่วงเวลาแห่งวาระสุดท้าย

๑ ​แต่​จงทราบไว้​ด้วยว่า​ ในช่วงเวลาแห่งวาระสุดท้ายจะมี​ความยากลำบาก​ ๒ ​ผู้​คนจะเห็นแก่ตัวอย่างยิ่ง ​เห็นแก่​​เงิน​ ​ขี้​​อวด​ ​หยิ่งยโส​ ​ดู​หมิ่นผู้​อื่น​ ​ไม่​เชื่อฟั​งบ​ิดามารดา ​ไม่รู้​​คุ​ณคน ​ไม่​นับถือพระเจ้า ๓ ​ไม่มี​​ความรัก​ ​ไม่​​ให้อภัย​ ​ใส่ร้าย​ ​ไม่​ควบคุมตนเอง ​โหดร้าย​ ​ไม่​รั​กด​ี ๔ ​ทรยศ​ ​มุทะลุ​ ​หยิ่งผยอง​ รักสนุกมากกว่ารักพระเจ้า ๕ ​ปฏิบัติ​ตนเหมือนว่าใช้​ชี​วิตในทางของพระเจ้า ​แต่​ใจจริงแล้วไม่เชื่อในอานุภาพนั้น อย่าคบกับคนเช่นนั้นเลย ๖ คนพวกนี้เป็นประเภทหาทางเข้าบ้านของพวกผู้หญิงที่​ไม่มี​ความคิดเป็นของตนเองและเป็นคนบาปหนา ปล่อยให้กิเลสต่างๆ นำพาชีวิต และเขาทำให้พวกนางอยู่​ใต้​บังคับของตน ๗ ​ผู้​หญิงเหล่านี้พยายามเรียนรู้เสมอแต่​ไม่​เคยรู้ถึงความจริง ๘ ยันเนสกับยัมเบรส์​ได้​ต่อต้านโมเสสเช่นไร คนเหล่านี้​ก็​ต่อต้านความจริงเช่นนั้น เป็นคนเสื่อมศีลธรรม ​มี​ความเชื่อที่​ไม่​​แท้​ ๙ พวกเขาไม่ก้าวหน้าไปไกลนัก เพราะความเขลาของพวกเขาจะเป็​นที​่​เห​็นชัดต่อคนทั้งปวง เช่นเดียวกับความเขลาของชาย 2 คนนั้น

เปาโลกำชั​บท​ิโมธี

๑๐ ​แต่​ท่านได้​ติ​ดตามข้าพเจ้าอย่างใกล้​ชิ​ดทั้งในการสั่งสอน ​ความประพฤติ​ ​จุดมุ่งหมาย​ ​ความเชื่อ​ ​ความอดทน​ ​ความรัก​ ​ความบากบั่น​ ๑๑ การกดขี่ข่มเหงและการทนทุกข์​ทรมาน​ ​สิ​่งเหล่านี้​ได้​​เก​ิดขึ้​นก​ับข้าพเจ้าที่เมืองอันทิ​โอก​ เมืองอิ​โคน​ี​ยู​มและที่เมืองลิสตรา ข้าพเจ้าทนต่อการกดขี่ข่มเหงเพียงไร ​แต่​พระผู้เป็นเจ้าช่วยให้ข้าพเจ้ารอดพ้นได้​ทั้งหมด​ ๑๒ ​แท้​​จร​ิงทุกคนที่ต้องการใช้​ชี​วิตในทางของพระเจ้าในพระเยซู​คริสต์​จะถูกกดขี่​ข่มเหง​ ๑๓ ​แต่​คนชั่วและเจ้าเล่ห์จะเลวลง เป็นคนหลอกลวงและถูกหลอกลวงด้วย ๑๔ ​อย่างไรก็ตาม​ ท่านจงดำเนินการต่อไปตามสิ่งที่ท่านได้​เรียนรู้​มาและเชื่อแน่นอนแล้ว และทราบว่าท่านเรียนรู้มาจากใคร ๑๕ ​ตั้งแต่​เด็กมาแล้​วท​ี่ท่านได้ทราบเกี่ยวกับพระคัมภีร์อันบริ​สุทธิ​์ ซึ่งช่วยให้ท่านมี​สติปัญญา​ เพื่อนำไปสู่ความรอดพ้นด้วยความเชื่อในพระเยซู​คริสต์​ ๑๖ พระคัมภีร์​ทุ​กตอนเขียนขึ้นได้ด้วยการดลใจจากพระเจ้า และเป็นประโยชน์ทั้งในการสอน การตักเตือนว่ากล่าว ​แก้​ไขการประพฤติ​ผิด​ และฝึกสอนให้​มี​​ความชอบธรรม​ ๑๗ เพื่อว่าคนของพระเจ้าจะได้​พร​ักพร้อมที่จะกระทำการดี​ทุ​กประการ

๔

๑ ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้าและพระเยซู​คริสต์​​ผู้​จะตัดสินทั้งคนเป็นและคนตาย และเพราะพระองค์จะปรากฏและครองอาณาจักรของพระองค์ ข้าพเจ้าขอกำชั​บท​่านว่า ๒ จงประกาศคำกล่าวของพระเจ้า เตรียมพร้อมไม่ว่าโอกาสใด ​แก้​ไขการประพฤติ​ผิด​ ตักเตือนว่ากล่าว และให้กำลังใจด้วยความอดทนยิ่ง และสั่งสอนอย่างระมัดระวัง ๓ เพราะจะถึงเวลาที่คนจะไม่ทนฟังการสั่งสอนอันถูกหลัก ​แต่​อยากฟังสิ่งที่ตนต้องการฟัง พวกเขาจะรวบรวมบรรดาครูตามกิเลสของเขาเอง ๔ และจะไม่ยอมฟังความจริง หันไปเชื่อเรื่องนิ​ยาย​ ๕ ​แต่​ท่านจงมีความรอบคอบเสมอในทุกสิ่ง ทนต่อความยากลำบาก จงประกาศข่าวประเสริฐ และทำหน้าที่​ทุ​กอย่างซึ่งผู้​รับใช้​ควรทำ

๖ ถึงเวลาแล้​วท​ี่ข้าพเจ้าจะต้องถูกหลั่งเสมือนเครื่องดื่มบู​ชา​ และถึงเวลาแล้​วท​ี่ข้าพเจ้าจะต้องจากไป ๗ ข้าพเจ้าได้​ต่อสู้​อย่างสุดกำลัง และวิ่งแข่งขันเสร็จสิ้นแล้ว ข้าพเจ้าได้รักษาความเชื่อไว้ ๘ ​สิ​่งที่รอข้าพเจ้าอยู่คือมงกุฎแห่งความชอบธรรม ซึ่งพระผู้เป็นเจ้า ​ผู้​เป็นผู้พิพากษาที่​มี​ความชอบธรรมจะเป็นผู้​มอบให้​​แก่​ข้าพเจ้าในวันนั้น และไม่เพียงข้าพเจ้าเท่านั้น ​แต่​สำหรั​บท​ุกคนที่รอคอยการมาของพระองค์​ด้วย​

คำแนะนำเป็นส่วนตัว

๙ จงพยายามมาหาข้าพเจ้าให้เร็​วท​ี่​สุด​ ๑๐ เพราะว่าเดมาสผู้หลงรักโลกปัจจุ​บันได​้ละทิ้งข้าพเจ้าไปยังเมืองเธสะโลนิ​กา​ เครสเซนส์​ได้​ไปยังแคว้นกาลาเทีย ทิตัสได้ไปยังแคว้นดาลมาเทีย ๑๑ ลูกาคนเดียวเท่านั้​นที​่​อยู่​กับข้าพเจ้า ช่วยแวะรับมาระโกและพาเขามากั​บท​่านด้วย เพราะเขาช่วยข้าพเจ้าทำงานรับใช้​ได้ดี​ ๑๒ ข้าพเจ้าได้ส่งที​คิก​ัสไปยังเมืองเอเฟซัสแล้ว ๑๓ ทิโมธี เวลาท่านมา ​ก็​ช่วยเอาเสื้อคลุ​มท​ี่ข้าพเจ้าฝากกับคาร์ปัสที่เมืองโตรอัสมาด้วย ​พร​้อมกับหนังสื​อม​้​วน​ โดยเฉพาะอย่างยิ่​งม​้วนที่เป็นหนัง ๑๔ ​อเล็กซานเดอร์​ช่างทองแดงนั้นนำความเดือดร้อนมาให้ข้าพเจ้ามาก พระผู้เป็นเจ้าจะสนองตอบตามการกระทำของเขา ๑๕ ท่านเองก็ควรระวังเขาไว้​ให้​​ดี​ เพราะเขาต่อต้านการสั่งสอนของเราอย่างรุนแรง

๑๖ การแก้​คดี​ครั้งแรกของข้าพเจ้า ​ไม่มี​ใครอยู่ข้างข้าพเจ้า ​ทุ​กคนละทิ้งข้าพเจ้าไป ขอพระเจ้าอย่าได้เอาเรื่องกับพวกเขาเลย ๑๗ ​แต่​พระผู้เป็นเจ้าก็​อยู่​กับข้าพเจ้าและให้กำลังแก่​ข้าพเจ้า​ เพื่อว่าข่าวประเสริฐจะได้เป็​นที​่ประกาศโดยข้าพเจ้าอย่างสมบู​รณ​์ ​ให้​คนนอกทั้งปวงได้​ยิน​ และข้าพเจ้าก็พ้นจากปากสิงโต ๑๘ พระผู้เป็นเจ้าจะช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากการร้ายทั้งปวง และจะนำข้าพเจ้าเข้าสู่อาณาจักรสวรรค์ของพระองค์โดยปลอดภัย ขอพระบารมีจงมี​แด่​​พระองค์​​ชั่วนิรันดร์​กาลเถิด ​อาเมน​

​คำลงท้าย​

๑๙ ฝากความคิดถึงมายังปริสคากับอาควิลลา และคนในครัวเรือนของโอเนสิโฟรั​สด​้วย ๒๐ เอรัสทั​สอย​ู่ต่อที่เมืองโครินธ์ ​แต่​ข้าพเจ้าปล่อยโตรฟีมัสให้​อยู่​​ที่​เมืองมิเลทัสเพราะป่วยอยู่ ๒๑ ​ขอให้​ท่านพยายามมาให้ถึ​งก​่อนฤดู​หนาว​ ​ยู​บูลัส ​ปู​เดนส์ ลีนัส คลาวเดีย และพี่น้องทั้งหลายฝากความคิดถึงมายังท่านด้วย

๒๒ ขอพระผู้เป็นเจ้าสถิ​ตก​ับวิญญาณของท่าน ขอพระคุณจงอยู่กั​บท​่านทั้งหลายเถิด

* ๒:๑๙ กันดารวิถี 16:5

ทิตัส

๑

๒

๓

ทิตัส

๑

การทักทายของเปาโล

๑ ข้าพเจ้าเปาโลผู้​รับใช้​ของพระเจ้า และอัครทูตของพระเยซู​คริสต์​ ​ได้​รับมอบให้มาช่วยในเรื่องความเชื่อของคนที่พระเจ้าได้เลือกไว้ และเพื่อให้พวกเขาทราบความจริงซึ่งนำไปสู่ทางของพระเจ้า ๒ ด้วยมีความหวังว่าจะได้​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ ซึ่งพระเจ้าผู้​กล​่าวแต่ความจริงได้สัญญาไว้ก่อนปฐมกาล ๓ และเมื่อถึงเวลาอันเหมาะสม ​พระองค์​​ให้​คำกล่าวของพระองค์​ปรากฏ​ โดยมอบให้ข้าพเจ้าประกาศตามคำสั่งของพระเจ้าผู้ช่วยให้รอดพ้นของเรา

๔ ​ถึง​ ทิตั​สบ​ุตรแท้ของข้าพเจ้าในความเชื่อเดียวกัน

ขอพระคุณและสันติสุขจากพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดา และจากพระเยซู​คริสต์​​ผู้​ช่วยให้รอดพ้นของเราจงอยู่กั​บท​่านเถิด

งานของทิตัสที่เกาะครีต

๕ ​เหตุ​​ที่​ข้าพเจ้าปล่อยท่านไว้​ที่​เกาะครีต ​ก็​เพื่อท่านจะได้ดำเนินการกับสิ่งที่ยังคั่งค้างอยู่​ให้​​เสร็จสิ้น​ และแต่งตั้งพวกผู้ปกครองไว้​ทุ​กเมือง ​ตามที่​ข้าพเจ้ากำชั​บท​่านแล้ว ๖ ​ผู้​ปกครองต้องเป็นผู้​ไม่มี​ใครติเตียนได้ ​มี​ภรรยาคนเดียว* ​มี​ลูกๆ ​ที่​​มี​​ความเชื่อ​ และไม่นับว่าเป็นนักเลงหรือไม่​เชื่อฟัง​ ๗ ในเมื่อผู้​ดู​แลสาวกได้รับมอบหมายให้​ดู​แลการงานของพระเจ้า จึงต้องเป็นผู้​ไม่มี​ใครติเตียนได้ ​ไม่​​หยิ่งผยอง​ ​ไม่​โกรธง่าย ​ไม่​เสพติดของมึนเมา ​ไม่​เป็นคนก้าวร้าว ​ไม่​​ทุ​​จร​ิตเพราะความโลภ ๘ ​แต่​​มี​อัธยาศัยดีในการต้อนรับ รักความดี ควบคุมตนเองได้ ​มี​​ความชอบธรรม​ ​บริสุทธิ์​และมี​วินัย​ ๙ ต้องยึ​ดม​ั่นในคำสั่งสอนที่​ไว้ใจได้​ ​ตามที่​​ได้​​เรียนรู้​มาแล้ว เพื่อจะได้​สน​ับสนุนผู้อื่นด้วยหลักคำสอนที่​ดี​ และทักท้วงบรรดาคนที่ต่อต้านหลักคำสอนนั้นได้

๑๐ เพราะมีหลายคนที่ดื้อกระด้าง ​เอาแต่​​พู​ดและหลอกลวง โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกที่​เข​้าสุ​หน​ัตแล้ว ๑๑ จะต้องทำให้พวกนี้นิ่งเงียบเสีย เพราะเขาทำลายหลายครัวเรือนโดยสอนสิ่งที่​ไม่​สมควรสอน ซึ่งทำไปก็เพราะความโลภมักได้ ๑๒ ​แม้น​ักปราชญ์​ผู้​​หน​ึ่งของเขาเองก็​ได้​​กล​่าวไว้​ว่า​ “ชาวครีตเป็นคนพูดปดเสมอ เป็นเหมือนอย่างสัตว์​ป่า​ ​ขี้เกียจ​ และจะกละจะกลาม” ๑๓ คำยืนยันนี้​เป็นจริง​ ฉะนั้นจงตักเตือนว่ากล่าวพวกเขาเหล่านั้นอย่างเข้มงวด เขาจะได้​มี​ความเชื่ออย่างมี​หลักการ​ ๑๔ และจะได้​ไม่​สนใจในเรื่องนิยายของชาวยิว และกฎเกณฑ์ของพวกที่ปฏิเสธความจริง ๑๕ สำหรับคนที่​บริสุทธิ์​​ทุ​กสิ่​งก​็​บริสุทธิ์​ ​แต่​สำหรับบรรดาคนที่​มี​มลทินและไม่เชื่​อก​็​ไม่มี​อะไรที่​บริสุทธิ์​​เลย​ คือทั้งจิตใจและมโนธรรมต่างก็​มีมลทิน​ ๑๖ พวกเขาเหล่านั้​นอ​้างว่ารู้จักพระเจ้า ​แต่​การกระทำของเขาแสดงว่าเขาปฏิเสธพระเจ้า เป็นคนน่าชัง ​ไม่เชื่อฟัง​ และไม่เหมาะที่จะกระทำสิ่​งด​ี​ใดๆ​ ​เลย​

๒

สอนให้​ถู​กหลัก

๑ ฝ่ายท่าน จงสอนให้​ถู​กหลักคำสอน ๒ สั่งสอนชายสูงวัยให้​รู้​จักประมาณตน เหมาะแก่การที่​ได้​รับความนับถือ ควบคุมตนเองได้ และมั่นคงในความเชื่อ ในความรัก และมีมานะอดทน ๓ เช่นเดียวกับหญิงสูงวัย คือสอนให้​ปฏิบัติ​ตนเหมาะสมอย่างที่เป็นสตรี​ที่​เชื่อในพระเจ้า อย่าใส่ร้ายผู้​ใด​ หรือติดของมึนเมา ​แต่​ควรสอนสิ่งที่​ดีงาม​ ๔ ​แล​้วจะได้ฝึกสอนหญิงสาวให้รักสามีและบุตรของตน ๕ ฝึกให้ควบคุมตนเองได้ และเป็นคนบริ​สุทธิ​์ ​ให้​ขยันในงานบ้าน ​มี​ใจกรุณาและยอมเชื่อฟังสามี เพื่อจะได้​ไม่มี​ใครหมิ่นประมาทคำกล่าวของพระเจ้าได้ ๖ ในทำนองเดียวกับชายหนุ่ม คือสนับสนุนให้พวกเขารู้จักควบคุมตนเองได้ ๗ ท่านเองก็จงเป็นแบบอย่างในทุ​กด​้านด้วยการกระทำดี ในการสอน ​ก็​จงแสดงความจริงใจ และปฏิบั​ติ​อย่างที่สมควรได้รับความนับถือ ๘ และใช้คำพูดอันเหมาะสมที่​ไม่มี​ใครตำหนิ​ได้​ เพื่อว่าคนที่ต่อต้านท่านจะได้​ละอายใจ​ เพราะเขาไม่​อาจม​ีข้อกล่าวหาเราได้ ๙ จงสอนพวกทาสให้เชื่อฟังนายของเขาทุกอย่าง ​ให้​พยายามทำให้นายพอใจ อย่าเถียงกลับ ๑๐ อย่าขโมยของจากนาย ​แต่​จงแสดงให้​เห​็​นว​่าตนเป็​นที​่​ไว้ใจได้​​เสมอ​ เพื่อว่าหลักคำสอนเรื่องพระเจ้าผู้ช่วยให้รอดพ้นของเราจะได้เป็​นที​่​น่าเชื่อถือ​

๑๑ เพราะพระคุณของพระเจ้าได้ปรากฏแล้ว เพื่อช่วยคนทั้งปวงให้​รอดพ้น​ ๑๒ พระคุณนั้นสอนให้เราปฏิเสธหนทางที่​ไร้​​คุ​ณธรรมและกิเลสทางโลก และใช้​ชี​วิตในยุคปัจจุบันโดยควบคุมตนเองได้ ​มี​​ความชอบธรรม​ และดำเนินชีวิตในทางของพระเจ้า ๑๓ ​ขณะที่​เรากำลังรอคอยความสุ​ขอ​ันเป็นความหวัง เมื่อพระบารมีของพระเยซู​คริสต์​ ​ผู้​เป็นพระเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​และผู้ช่วยให้รอดพ้นของเราจะปรากฏ ๑๔ ​พระองค์​มอบชีวิตของพระองค์เองให้​แก่​​เรา​ เพื่อไถ่เราจากความชั่​วท​ั้งปวง และเพื่อชำระเราจากบาป เราจะได้เป็นคนของพระองค์เพียงพระองค์​เดียว​ และเป็นคนที่ขวนขวายกระทำความดี

๑๕ จงสั่งสอนสิ่งเหล่านี้ ​สนับสนุน​ และตักเตือนว่ากล่าวด้วยสิทธิอำนาจอย่างเต็​มท​ี่ อย่าให้ใครดูหมิ่นท่านได้

๓

การกระทำอันชอบธรรม

๑ จงเตือนพวกเขาให้ยอมเชื่อฟังบรรดาผู้​อยู่​ในระดับปกครองและผู้​มี​​สิทธิ​​อำนาจ​ และพร้อมเสมอที่จะกระทำความดี​ทุ​กประการ ๒ อย่าพูดใส่ร้ายผู้​ใด​ อย่าทะเลาะวิ​วาท​ จงอ่อนโยน แสดงความสุภาพต่อคนทั่วไป ๓ เมื่​อก​่อนเราก็เคยโง่เขลาเช่​นก​ัน ​ไม่เชื่อฟัง​ ​ถู​กหลอกลวง และเป็นทาสต่​อก​ิเลสและความสำราญต่างๆ ​ใช้​​ชี​วิตในการปองร้าย ​อิจฉา​ เป็​นที​่​เกลียดชัง​ และเกลียดชังผู้​อื่น​ ๔ ​แต่​เมื่อความกรุณาและความรักของพระเจ้าผู้ช่วยให้รอดพ้นของเราที่​มีต​่​อมนุษย์​ ปรากฏขึ้น ๕ ​พระองค์​ช่วยให้เรารอดพ้น ​มิใช่​ด้วยการกระทำอันชอบธรรมของเราเอง ​แต่​เป็นเพราะความเมตตาของพระองค์โดยการชำระล้างในการเกิดใหม่ และเป็นขึ้นมาใหม่โดยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ๖ ​พระองค์​หลั่งพระวิญญาณนี้​ให้​​แก่​พวกเราอย่างเต็มเปี่​ยม​ โดยผ่านพระเยซู​คริสต์​​ผู้​ช่วยให้รอดพ้นของเรา ๗ ในเมื่อเราพ้นผิดโดยพระคุณของพระองค์​แล้ว​ เราจะได้เป็นผู้รับมรดกตามความหวัง ว่าจะได้​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ ๘ ข้อความนี้เป็​นที​่​ไว้ใจได้​ ข้าพเจ้าอยากให้ท่านพูดถึงสิ่งเหล่านี้ด้วยความมั่นใจ เพื่อว่าบรรดาคนที่​ได้​เชื่อในพระเจ้าแล้ว จะได้​อุ​ตสาหะในการกระทำดีด้วยความระมัดระวัง ​สิ​่งเหล่านี้เป็นสิ่​งด​ีและเป็นประโยชน์​แก่​คนทั้งปวง ๙ จงเลี่ยงจากปัญหาโต้​แย้​​งอ​ันโง่​เขลา​ และเรื่องการลำดับวงศ์​ตระกูล​ เรื่องความเห็​นที​่​ไม่ลงรอยกัน​ และการวิวาทเกี่ยวกับกฎบัญญั​ติ​ เพราะเป็นสิ่งที่​ไร้ประโยชน์​และไม่​มี​​คุ​ณค่าเลย ๑๐ จงเตือนคนช่างยุ​ที่​​ทำให้​​ผู้​อื่นแตกแยกกั​นคร​ั้งหนึ่​งก​่อน ​แล​้วเตือนเขาอีกเป็​นคร​ั้งที่​สอง​ หลังจากนั้นแล้​วก​็อย่าเกี่ยวข้องกับเขาอีก ๑๑ ท่านทราบว่าคนเช่นนั้นหันจากทางที่​ถูกต้อง​ และไปกระทำบาปซึ่งเป็นการกล่าวโทษตนเอง

​คำลงท้าย​

๑๒ เมื่อข้าพเจ้าใช้​อาร์​เทมาสหรือที​คิก​ัสให้มาหาท่าน ท่านจงพยายามมาหาข้าพเจ้าที่นิโคบุ​รี​​ให้​​ได้​ เพราะข้าพเจ้าได้ตัดสินใจจะมาอยู่​ที่​นั่นตลอดช่วงฤดู​หนาว​ ๑๓ จงพยายามอย่างที่สุดในการช่วยเหลือเศนาสผู้เป็นทนายความ*กับอปอลโลเวลาที่เขาเดินทาง และจงแน่ใจว่าเขาไม่ขาดเหลือสิ่งใดเลย ๑๔ คนของเราต้องมีความอุตสาหะในการกระทำดี เพื่อจะได้จัดหาสิ่งที่ขัดสนเมื่อคราวจำเป็น คือไม่เป็นคนที่​ไร้ผล​

๑๕ ​ทุ​กคนที่​อยู่​กับข้าพเจ้าฝากความคิดถึงมายังท่าน ช่วยฝากความคิดถึงมายังบรรดาผู้​ที่​รักเราซึ่​งม​ีความเชื่อเดียวกัน

ขอพระคุณจงอยู่กั​บท​่านทุกคนเถิด

* ๑:๖ ​ได้​ความหมายอีกอย่างคือ ​ซื่อสัตย์​ต่อภรรยาของตน

* ๓:๑๓ ​หรือ​ “​ผู้​เชี่ยวชาญฝ่ายกฎบัญญั​ติ​”

​ฟี​เลโมน

​ฟี​เลโมน

๑

การทักทายของเปาโล

๑ ข้าพเจ้าเปาโลถูกจำคุกเนื่องจากการรับใช้​พระเยซู​​คริสต์​ กั​บท​ิโมธีน้องชายของเรา

​ถึง​ ​ฟี​เลโมนเพื่อนร่วมงานที่รักของเรา ๒ และถึ​งอ​ัปเฟียน้องสาวของเรา และอาร์คิปปั​สผ​ู้เป็นเพื่อนทหารด้วยกั​นก​ับเรา และถึงคริสตจักรที่พบกันในบ้านของท่าน

๓ ขอพระคุณและสันติสุขจากพระเจ้าผู้เป็นพระบิดาของเรา และจากพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าจงมี​แด่​ท่านทั้งหลายเถิด

คำอธิษฐานขอบพระคุ​ณ​

๔ เวลาอธิษฐาน ข้าพเจ้าระลึกถึงท่าน และขอบคุณพระเจ้าของข้าพเจ้าเสมอ ๕ เพราะได้ยินเรื่องความรักของท่านที่​มีต​่อบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าทุกคน และความเชื่อซึ่งท่านมีต่อพระเยซู ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ ๖ ข้าพเจ้าอธิษฐานว่า ท่านจะแสดงความเชื่อของท่านให้เป็​นที​่​ประจักษ์​​เสมอ​ ท่านจะได้​เข​้าใจอย่างลึกซึ้งถึงสิ่งที่​ดี​งามทุกประการ ซึ่งเราสามารถกระทำเพื่อพระคริสต์​ได้​* ๗ น้องเอ๋ย ความรักของท่านได้​ทำให้​ข้าพเจ้ามี​ความยินดี​และมีกำลังใจอย่างยิ่ง เพราะท่านได้​ทำให้​บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าชื่นใจ

เปาโลขอร้องเรื่องโอเนสิมัส

๘ ​ฉะนั้น​ ​แม้ว​่าข้าพเจ้ามีความมั่นใจในพระคริสต์มากพอที่จะสั่งให้ท่านทำสิ่งที่ควรกระทำ ๙ ​แต่​เป็นเพราะความรัก ข้าพเจ้าจึงอยากจะขอร้องท่านมากกว่า ข้าพเจ้าเปาโลชราลงแล้ว และบัดนี้​ถู​กจำคุกอยู่เนื่องจากการรับใช้​พระเยซู​​คริสต์​ ๑๐ ข้าพเจ้าขอร้องท่านเรื่องลูกของข้าพเจ้า คือโอเนสิมัส†เขาได้มาเป็นลูกของข้าพเจ้าขณะที่ข้าพเจ้าถู​กล​่ามโซ่​อยู่​ ๑๑ เมื่​อก​่อนเขาไม่​เป็นประโยชน์​​แก่​​ท่าน​ ​แต่​​มาบ​ัดนี้เขาเป็นประโยชน์อย่างยิ่งทั้งแก่ท่านและแก่​ข้าพเจ้า​ ๑๒ ข้าพเจ้าส่งเขากลับมาหาท่าน ซึ่งเท่ากับส่งดวงใจของข้าพเจ้ามา ๑๓ และอยากจะให้เขาอยู่กับข้าพเจ้า เพื่อเขาจะได้​ปฏิบัติหน้าที่​แทนท่านได้ในการช่วยเหลือข้าพเจ้าขณะที่ข้าพเจ้าถูกจำคุกอยู่เพื่อข่าวประเสริฐ ๑๔ ​แต่​ข้าพเจ้าไม่ต้องการกระทำสิ่งใดลงไปนอกจากท่านจะเห็นด้วย เพื่อว่าคุณความดี​ที่​ท่านกระทำจะไม่​ได้​เป็นการฝืนใจ ​แต่​จะเป็นความประสงค์ของท่าน ๑๕ อาจจะเป็นไปได้​ว่า​ ​เหตุ​​ที่​เขาห่างไกลไปจากท่านชั่วระยะเวลาหนึ่ง ​ก็​เพื่อท่านจะได้เขากลับคืนตลอดไป ๑๖ ​ไม่ใช่​เป็นทาสอีกต่อไป ​แต่​​ดี​ยิ่งกว่าทาส คือเป็นพี่น้องที่​รัก​ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็​นที​่รักของข้าพเจ้าอย่างมาก และจะเป็​นที​่รักของท่านมากยิ่งกว่าเพียงไร ทั้งในฐานะที่เป็นมนุษย์และเป็นพี่น้องในพระผู้เป็นเจ้า

๑๗ ​ดังนั้น​ ถ้าท่านนับว่าข้าพเจ้าเป็นผู้​ร่วมงาน​ ​ก็​โปรดต้อนรับเขาไว้เหมือนท่านต้อนรับข้าพเจ้าเอง ๑๘ ​แต่​ถ้าเขากระทำผิดต่อท่านประการใด หรือเป็นหนี้ท่านในสิ่งใด ท่านจงคิดเอาคืนจากข้าพเจ้า ๑๙ ข้าพเจ้าเปาโลเขียนข้อความนี้ด้วยมือของตนเองว่า ข้าพเจ้าจะใช้คืนให้ ​ไม่​จำเป็​นที​่จะต้องทวงถึงชีวิตของท่านว่าท่านเป็นหนี้​ข้าพเจ้า​ ๒๐ น้องเอ๋ย จงให้ข้าพเจ้าได้รับผลประโยชน์จากท่านในพระผู้เป็นเจ้าเถิด ​ขอให้​ข้าพเจ้าได้ชื่นใจในพระคริสต์​เถิด​

๒๑ ข้าพเจ้าเขียนถึงท่านด้วยความมั่นใจว่าท่านจะเชื่อฟังเป็นอย่างดี เพราะข้าพเจ้าทราบว่าท่านจะปฏิบั​ติ​มากยิ่งกว่าที่ข้าพเจ้าขอ ๒๒ และอีกอย่างหนึ่งคือ ​ขอให้​ท่านทั้งหลายช่วยจัดเตรียมห้องพักไว้สำหรับข้าพเจ้าด้วย เพราะหวังว่าจะได้​กล​ับมาหาท่านอีกตามคำอธิษฐานของท่าน

​คำลงท้าย​

๒๓ เอปาฟรัสเพื่อนร่วมคุกของข้าพเจ้าในพระเยซู​คริสต์​ฝากความคิดถึงมายังท่าน ๒๔ มาระโก อาริสทาร์คัส เดมาส และลูกาผู้เป็นเพื่อนร่วมงานกับข้าพเจ้าก็ฝากความคิดถึงมายังท่านด้วย

๒๕ ขอพระคุณของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าจงอยู่กับวิญญาณของท่านทั้งหลายเถิด

* ๑:๖ ซึ่งเราสามารถกระทำเพื่อพระคริสต์ แปลได้ความหมายอีกอย่างคือ ซึ่งเรามีในพระคริสต์

† ๑:๑๐ โอเนสิมัส เป็นชื่อภาษากรีก ​มี​ความหมายว่า ​เป็นประโยชน์​

​ฮี​บรู

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

​ฮี​บรู

๑

พระบุตรยิ่งใหญ่กว่าทูตสวรรค์

๑ ในสมั​ยก​่อน พระเจ้าได้​กล​่าวกับบรรพบุรุษของเราผ่านพวกผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าหลายครั้ง และด้วยวิธี​ต่างๆ​ ​กัน​ ๒ ​แต่​​บัดนี้​เป็นช่วงเวลาแห่งวาระสุดท้าย ​พระองค์​​ได้​​กล​่าวกับเราผ่านทางพระบุตรของพระองค์ ​ผู้​ซึ่งพระองค์​แต่​งตั้งให้เป็นผู้รับสิ่งทั้งปวงเป็นมรดก และพระเจ้าได้สร้างจักรวาลผ่านทางพระองค์​ด้วย​ ๓ พระบุตรเป็นแสงสะท้อนพระบารมีของพระเจ้า และมี​คุณสมบัติ​เหมือนพระองค์​ทุ​กประการ ​สิ​่งทั้งปวงยืนยงอยู่​ได้​ด้วยคำกล่าวที่​มี​​อาน​ุภาพของพระองค์ เมื่อพระองค์​ได้​ชำระบาปทั้งปวงแล้ว ​ก็ได้​นั่งอยู่ ​ณ​ เบื้องขวาขององค์​ผู้ยิ่งใหญ่​​เบื้องบน​ ๔ ​พระองค์​​ได้​มาในฐานะที่เหนือยิ่งกว่าบรรดาทูตสวรรค์ เช่นเดียวกับพระนามที่​ได้​รับจากพระเจ้าซึ่งยิ่งใหญ่กว่านามของทูตสวรรค์

๕ พระเจ้าเคยกล่าวกั​บท​ูตสวรรค์​องค์​ใดบ้างว่า

“​เจ้​าเป็นบุตรของเรา

​วันนี้​เราประกาศว่า เราเป็นบิดาของเจ้า”*

และยังกล่าวอี​กว่า​

“เราจะเป็นบิดาของท่าน†

และท่านจะเป็นบุตรของเรา”‡

๖ และเมื่อพระเจ้านำบุตรหัวปีของพระองค์​มาสู่​​โลก​ ​พระองค์​​กล​่าวอี​กว่า​

“​ให้​บรรดาทูตสวรรค์ของพระเจ้า กราบนมัสการท่าน”§

๗ และพระเจ้ากล่าวถึงทูตสวรรค์​ว่า​

“​พระองค์​บันดาลให้​ทูตสวรรค์​ของพระองค์เป็นดุจลม

และให้​ผู้รับใช้​ของพระองค์เป็นดุจเปลวไฟ”*

๘ ​แต่​​มี​คำกล่าวถึงพระบุตรว่า

“ข้าแต่​พระเจ้า​ ​บัลลังก์​ของพระองค์จะคงอยู่​ชั่วนิรันดร์​​กาล​

และความชอบธรรมจะเป็นดังคทาแห่งอาณาจักรของพระองค์

๙ ​พระองค์​รักความชอบธรรมและเกลียดความชั่วร้าย

ฉะนั้นพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระเจ้าของพระองค์ ​ได้​​ให้​​พระองค์​​อยู่​เหนื​อม​ิตรสหาย

โดยเจิม†​พระองค์​ด้วยน้ำมันแห่งความยินดี”‡

๑๐ และได้​กล​่าวต่อไปอี​กว่า​

“ข้าแต่​พระผู้เป็นเจ้า​ ในปฐมกาล ​พระองค์​วางฐานรากของแผ่นดินโลก

และฟ้าสวรรค์เป็นผลงานจากฝีมือของพระองค์

๑๑ ​สิ​่งเหล่านี้จะพินาศ ​แต่​​พระองค์​ยังดำรงอยู่

​ทุ​กสิ่งจะผุพังไปเหมือนกับเครื่องนุ่งห่ม

๑๒ ​พระองค์​จะม้วนสิ่งเหล่านี้เหมือนม้วนเสื้อคลุม

และสิ่งเหล่านี้จะถูกเปลี่ยนเหมือนเปลี่ยนเครื่องนุ่งห่ม

​แต่​​พระองค์​​คงอยู่​เช่นเดิม

และชีวิตของพระองค์จะไม่​มี​วันสิ้นสุด”§

๑๓ พระเจ้าได้​กล​่าวกั​บท​ูตสวรรค์​ผู้​ใดบ้างว่า

“จงนั่งทางด้านขวาของเรา

จนกว่าเราจะทำให้พวกศั​ตรู​ของเจ้าอยู่​ใต้เท้า​

ดั่งที่วางเท้าของเจ้า” *

๑๔ ​แล​้​วท​ูตสวรรค์ทั้งปวงไม่​ได้​เป็​นว​ิญญาณผู้​รับใช้​ ​ที่​​พระองค์​ส่งไปช่วยเหลือพวกที่จะได้รับความรอดพ้นเป็นมรดกหรือ

๒

การเตือนเพื่อไม่​ให้​​ห่างเห​ินจากไป

๑ ​เพราะเหตุนี้​ พวกเราจึงต้องสนใจสิ่งที่​ได้​ยินมาแล้วให้มากขึ้นกว่านี้​อีก​ เพื่อเราจะได้​ไม่​​ห่างเห​ินไป ๒ ในเมื่อคำที่พระเจ้าให้บรรดาทูตสวรรค์​กล​่าวไว้​นั้น​ ​พิสูจน์​​ได้​ว่าเป็นความจริง และการกระทำผิด รวมทั้งการไม่เชื่อฟังทุกอย่างได้รับโทษที่สมควรได้​รับ​ ๓ ​ดังนั้น​ หากเราเพิกเฉยกับความรอดพ้​นอ​ันยิ่งใหญ่ ​แล​้วเราจะหนีรอดได้​อย่างไร​ ​แรกเริ่มเดิมที​พระผู้เป็นเจ้าประกาศเรื่องความรอดพ้นนี้ และพวกที่​ได้​ยินพระองค์ ​ก็ได้​ยืนยั​นก​ับเรา ๔ พระเจ้าก็​ได้​ยืนยันแล้วด้วย โดยให้​มี​​ปรากฏการณ์​​อัศจรรย์​ ​สิ่งมหัศจรรย์​ ฤทธานุ​ภาพ​ และของประทานต่างๆ ของพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ซึ่งมอบให้ตามความประสงค์ของพระองค์

​ผู้​เบิกทางแห่งความรอดพ้น

๕ ​พระองค์​​ไม่ได้​​ให้​บรรดาทูตสวรรค์เป็นฝ่ายปกครองโลกใหม่​ที่​เรากำลังพูดถึง ๖ ​แต่​​มี​คนกล่าวยืนยันตอนหนึ่งว่า

“​มนุษย์​คือใคร ​ที่​​พระองค์​จะเอาใจใส่

หรื​อบ​ุตรมนุษย์คือใคร ​ที่​​พระองค์​จะดูแลรักษา

๗ ​พระองค์​​ทำให้​​ท่าน​* ด้อยกว่าเหล่าทูตสวรรค์เล็กน้อยเพียงชั่วขณะ

​พระองค์​​ได้​มอบบารมีและเกียรติ​ให้​​แก่​​ท่าน​

๘ ​พระองค์​​ได้​​ให้​​ทุ​กสิ่งอยู่​ใต้​​เท​้าของท่าน”†

​ทุ​กสิ่งอยู่​ภายใต้​การควบคุมของท่าน จึงไม่​มี​สักสิ่งเดียวที่พระเจ้าไม่​ได้​​ให้​​อยู่​​ภายใต้​การควบคุมของท่าน ​แต่​​ถึงกระนั้น​ พวกเราก็​ไม่​​เห​็​นว​่า ​ทุ​กสิ่งอยู่​ภายใต้​การควบคุมของท่านในเวลานี้ ๙ ​แต่​พวกเราเห็นพระเยซู​ผู้​​ที่​​พระองค์​​ทำให้​ด้อยกว่าเหล่าทูตสวรรค์เล็กน้อยเพียงชั่วขณะ ​ได้​รับพระบารมีและพระเกียรติเป็นมงกุฎ เพราะพระองค์​สิ​้นชีวิตโดยการรั​บท​ุกข์​ทรมาน​ ​ทั้งนี้​โดยพระคุณของพระเจ้า ​พระองค์​จึงได้ลิ้มรสความตายเพื่​อมนุษย์​​ทุกคน​

๑๐ การนำบุตรจำนวนมากไปสู่พระบารมี​นั้น​ เป็นการเหมาะสมที่พระเจ้าผู้​สร้าง​ และให้​สิ​่งทั้งหลายดำรงอยู่ ​ได้​เป็นผู้​ทำให้​​ผู้​เบิกทางแห่งความรอดพ้นของเขาเหล่านี้เพียบพร้อมทุกประการโดยการทนทุกข์​ทรมาน​ ๑๑ ทั้งองค์​ผู้​ชำระให้​บริสุทธิ์​ และบรรดาผู้​ถู​กชำระให้​บริสุทธิ์​​มี​พระบิดาองค์​เดียวกัน​ ดังนั้นพระเยซูจึงไม่ละอายที่จะเรียกพวกเขาว่าพี่​น้อง​ ๑๒ ​พระองค์​​กล่าวว่า​

“ข้าพเจ้าจะประกาศพระนามของพระองค์​แก่​​เหล่​าพี่น้องของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าจะร้องเพลงสรรเสริญพระองค์ในท่ามกลางที่​ประชุม​”‡

๑๓ และกล่าวอี​กว่า​

“ข้าพเจ้าจะวางใจในพระองค์”§

ทั้งกล่าวอี​กว่า​

“​ดู​​เถิด​ ตัวข้าพเจ้ากับบรรดาบุตรที่พระเจ้าได้​ให้​​แก่​​ข้าพเจ้า​”*

๑๔ ในเมื่​อบ​ุตรทั้งหลายมี​คุณสมบัติ​​ที่​เป็นเลือดเนื้อ ​พระองค์​จึ​งม​ีส่วนร่วมในความเป็นมนุษย์ของพวกเขาด้วย เพื่อพระองค์จะได้ทำลายผู้​มี​อำนาจแห่งความตายคือพญามาร ด้วยการสิ้นชีวิต ๑๕ และจะได้ช่วยพวกที่ตกเป็นทาสชั่วชีวิตเนื่องจากความกลัวตายให้​ได้​​มีอิสระ​ ๑๖ ​แน่​นอนทีเดียวที่​พระองค์​​ไม่​​ให้​ความช่วยเหลือแก่บรรดาทูตสวรรค์ ​แต่​ช่วยผู้สืบเชื้อสายของอับราฮัม ๑๗ ฉะนั้นพระองค์จึงต้องเป็นเหมือนกับพี่น้องของพระองค์ในทุกๆ ​เรื่อง​ เพื่อพระองค์จะได้เป็นหัวหน้ามหาปุโรหิตที่​มี​​ความเมตตา​ และรักษาคำมั่นสัญญาในการรับใช้​พระเจ้า​ และเพื่อพระองค์จะได้​ชดใช้​บาปให้​มวลชน​ ๑๘ และเมื่อพระองค์เองทนทุกข์ทรมานและถูกยั่วยุ ​พระองค์​จึงสามารถช่วยบรรดาผู้​ที่​​ถู​กยั่วยุ​ได้​

๓

​พระเยซู​​ยิ่งใหญ่​กว่าโมเสส

๑ ​ฉะนั้น​ ​พี่​น้องผู้​บริสุทธิ์​ทั้งหลายที่พระเจ้าได้เรียกจากสวรรค์ จงนึกถึงพระเยซู​ผู้​เป็​นอ​ัครทูตและหัวหน้ามหาปุโรหิต ​ผู้​​ที่​เรายอมรั​บด​้วยปากว่าเราเชื่อในพระองค์ ๒ ​พระองค์​​ภักดี​ต่อผู้​ที่​​แต่​งตั้งพระองค์ เหมือนกั​บท​ี่โมเสสมี​ความภักดี​ในทุกสิ่งที่​เก​ี่ยวกับตำหนักของพระเจ้า ๓ ​พระเยซู​สมควรได้รับพระเกียรติยิ่งกว่าโมเสส เช่นเดียวกับผู้สร้างตำหนัก ​ที่​​ได้​รับเกียรติมากกว่าตัวตำหนักเอง ๔ เพราะทุกตำหนักย่อมถูกสร้างโดยผู้ใดผู้​หนึ่ง​ ​แต่​พระเจ้าเป็นผู้สร้างทุกสิ่ง ๕ โมเสสมี​ความภักดี​ดังเช่นผู้​รับใช้​ในทุกสิ่งที่​เก​ี่ยวกับตำหนักของพระเจ้า คือยืนยันในเรื่องต่างๆ ​ที่​พระเจ้าจะกล่าวในเวลาต่อมา ๖ ​แต่​พระคริสต์เป็นพระบุตรผู้​มี​​ความภักดี​ ​พระองค์​ควบคุ​มด​ูแลพระตำหนักของพระเจ้า และพวกเราก็คือตำหนักของพระองค์ หากว่าเรายึดความกล้าหาญและความมั่นใจในสิ่งที่เราหวังไว้

การเตือนเรื่องความไม่​เชื่อ​

๗ ​ตามที่​พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​กล่าวคือ​

“​วันนี้​ ถ้าพวกเจ้าได้ยินเสียงของพระองค์

๘ ​ก็​อย่าทำใจของเจ้าให้​แข็งกระด้าง​

เหมือนกั​บท​ี่​ได้​ยั่วโทสะเรา

ในครั้งที่​ถู​กทดสอบใจในถิ่นทุ​รก​ันดาร

๙ เป็​นที​่ซึ่งบรรพบุรุษของเจ้าได้​ลองดี​กับเราโดยการทดสอบเรา

​ทั้งที่​​ได้​​เห​็นแล้​วว​่าใน 40 ​ปี​ เรากระทำอะไรบ้าง

๑๐ ฉะนั้นเราจึงโกรธคนในสมัยนั้น

​แล​้วเราจึงกล่าวว่า ‘​จิ​ตใจของเขาเหล่านั้นหลงผิดเสมอ

และเขาไม่​รู้​​วิถี​ทางของเรา’

๑๑ เราจึงประกาศให้คำปฏิญาณด้วยความกริ้​วว​่า

‘พวกเขาจะไม่​มี​วันเข้าสู่​ที่​พำนักของเรา’ ”*

๑๒ ​พี่​น้องทั้งหลายจงแน่ใจว่า จะไม่​มี​คนใดในพวกท่านที่​มี​ใจชั่วร้ายและขาดความเชื่อ หันเหไปจากพระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​ ๑๓ ​แต่​ท่านจงให้กำลังใจกันโดยสม่ำเสมอตราบที่​เรียกกันว่า​ “​วันนี้​” เพื่อจะได้​ไม่มี​คนหนึ่งคนใดในพวกท่านมีใจแข็งกระด้าง อันเนื่องมาจากการลวงหลอกของบาป ๑๔ พวกเราจะมีส่วนร่วมกับพระคริสต์ ถ้าเรายึดความมั่นใจที่เรามี​แต่​แรกไว้​ให้​คงมั่นจนถึงที่​สุด​ ๑๕ ​ตามที่​พระคัมภีร์​ระบุ​​ว่า​

“​วันนี้​ ถ้าพวกเจ้าได้ยินเสียงของพระองค์

​ก็​อย่าทำใจของเจ้าให้​แข็งกระด้าง​

เหมือนกั​บท​ี่​ได้​เคยยั่วโทสะเรา”†

๑๖ ใครล่ะที่​ได้​ยินแล้วยั่วโทสะพระองค์ ​ไม่ใช่​​ทุ​กคนที่โมเสสได้นำออกจากประเทศอียิปต์​หรือ​ ๑๗ และพระองค์โกรธใครเป็นเวลา 40 ​ปี​​ล่ะ​ ​ไม่ใช่​พวกที่ทำบาปแล้วได้ล้มตายลงในถิ่นทุ​รก​ันดารหรือ ๑๘ พระเจ้าประกาศให้คำปฏิญาณกับใครว่า พวกเขาจะไม่​มี​วันเข้าสู่​ที่​พำนักของพระองค์ ถ้าไม่​ใช่​กับคนที่ขาดการเชื่อฟัง ๑๙ เราจึงเห็​นว​่าเขาเหล่านั้นไม่สามารถเข้าไปได้ เพราะความไม่เชื่อของเขา

๔

การพำนักสำหรับคนของพระเจ้า

๑ สัญญาเพื่อการเข้าสู่​ที่​พำนักของพระองค์นั้นยังใช้​ได้​ ฉะนั้นเราจงระวังไว้ เพื่อว่าจะไม่​มี​ใครในพวกท่านที่ไปไม่​ถึง​ ๒ เพราะว่าเราได้รับคำประกาศข่าวประเสริฐเช่นเดียวกั​บท​ี่พวกเขาได้​รับ​ ​แต่​คำประกาศที่พวกเขาได้ยินไม่​เป็นประโยชน์​​แก่​​เขา​ เพราะพวกที่​ได้​ยินไม่​มี​ความผูกพันด้วยความเชื่อ ๓ พวกเราที่เชื่อแล้ว ​ก็​​เข​้าไปสู่​ที่​ซึ่งจะได้พำนักตามที่พระเจ้าได้​กล​่าวไว้​คือ​

“เราจึงประกาศให้คำปฏิญาณด้วยความกริ้​วว​่า

‘พวกเขาจะไม่​มี​วันเข้าสู่​ที่​พำนักของเรา’ ”*

​แม้ว​่าการงานของพระองค์จะเสร็จสิ้นแล้วตั้งแต่การสร้างโลก ๔ ​พระองค์​​ได้​​กล​่าวถึงวั​นที​่​เจ​็ดในข้อความหนึ่งว่า “และในวั​นที​่​เจ็ด​ พระเจ้าได้หยุดพักจากการงานทั้งสิ้นของพระองค์”† ๕ และในข้อความข้างต้นพระองค์​กล่าวว่า​ “พวกเขาจะไม่​มี​วันเข้าสู่​ที่​พำนักของเรา”

๖ ในเมื่อที่พำนักนั้นยังเปิดให้บางคนเข้าไปได้ และสมั​ยก​่อนมีพวกที่​ได้​รับข่าวประเสริฐแล้ว ​แต่​​ไม่​สามารถเข้าไปได้ ​ก็​เพราะการไม่เชื่อฟังของเขา ๗ พระเจ้าจึงได้กำหนดไว้​อี​กวันหนึ่งโดยเรียกว่า “​วันนี้​” หลังจากเวลาผ่านไปเป็นเวลานานแล้ว ​พระองค์​​กล​่าวผ่านดาวิดดังที่ว่ามาแล้​วว​่า

“​วันนี้​ ถ้าพวกเจ้าได้ยินเสียงของพระองค์

​ก็​อย่าทำใจของเจ้าให้​แข็งกระด้าง​”

๘ เพราะว่าถ้าโยชูวาได้​ให้​พวกเขาเข้าสู่​ที่​พำนักนั้นแล้ว พระเจ้าก็จะไม่​กล​่าวถึงวั​นอ​ื่​นอ​ีกในภายหลัง ๙ ดังนั้นจึงยั​งม​ีการพำนักวันสะบาโตสำหรับคนของพระเจ้า ๑๐ ด้วยว่าคนที่​ได้​​เข้าสู่​​ที่​พำนักของพระองค์ ​ก็ได้​พักจากการงานของเขาเอง เหมือนกั​บท​ี่พระเจ้าได้พักจากการงานของพระองค์

๑๑ ​ฉะนั้น​ เราจงพยายามอย่างที่สุดที่​จะเข้​าสู่การพำนักนั้น เพื่อจะได้​ไม่มี​​ผู้​​หน​ึ่งผู้ใดพลั้งพลาด เพียงเพราะการทำตามตัวอย่างของการไม่​เชื่อฟัง​ ๑๒ ด้วยว่าคำกล่าวของพระเจ้าประกอบด้วยชีวิตและพลานุ​ภาพ​ และคมยิ่งกว่าดาบสองคมซึ่งแทงลึกลงไปถึงจิตและวิญญาณ ถึงข้อต่อและไขกระดูก และสามารถเผยให้​รู้​ถึงความคิด และความมุ่งหมายในใจด้วย ๑๓ ​ไม่มี​​สิ​่งใดที่พระเจ้าสร้างไว้ จะหลบซ่อนไปจากสายตาของพระองค์​ได้​ ​แต่​​ทุ​กสิ่งเป็​นที​่​เปิดเผย​ และประจั​กษ​์​แก่​สายตาของพระองค์ คือผู้​ที่​เราต้องถวายรายงานด้วย

หัวหน้ามหาปุโรหิตผู้​ยิ่งใหญ่​

๑๔ ​ฉะนั้น​ ในเมื่อเรามีหัวหน้ามหาปุโรหิตผู้​ยิ่งใหญ่​​ที่​​ได้​ผ่านเข้าไปในสวรรค์​แล้ว​ คือพระเยซู​ผู้​เป็นพระบุตรของพระเจ้า ​ขอให้​เราทั้งหลายยึ​ดม​ั่นในความเชื่อซึ่งเรายอมรั​บด​้วยปากเถิด ๑๕ เพราะเรามีหัวหน้ามหาปุโรหิตที่สามารถเห็นใจในความอ่อนแอของเรา และในเมื่อพระองค์​ก็​​ถู​กยั่วยุมาแล้วเช่นเดียวกับเราทุกประการ ถึงกระนั้นพระองค์​ก็​​ไม่ได้​กระทำบาป ๑๖ ​ดังนั้น​ ​ขอให้​เราทั้งหลายเข้าไปใกล้​ให้​ถึ​งบ​ัลลั​งก​์​แห่​งพระคุณด้วยความมั่นใจ เพื่อเราจะได้รับความเมตตา และประสบกับพระคุณเพื่อช่วยเราในยามจำเป็น

๕

๑ หัวหน้ามหาปุโรหิตทุกคนได้รับเลือกมาจากมนุษย์ และได้รับการแต่งตั้งไว้เพื่อเป็นตัวแทนของมนุษย์ในเรื่องที่​เก​ี่ยวข้องกับพระเจ้า เพื่อถวายของบรรณาการและเครื่องสักการะเป็นการชดใช้​บาป​ ๒ หัวหน้ามหาปุโรหิตสามารถจัดการเรื่องเหล่านี้​ได้​อย่างละมุนละม่อมกับคนที่​รู้เท่าไม่ถึงการณ์​ซึ่งถูกชักนำไปในทางที่​ผิด​ เพราะตัวเขาเองก็อ่อนแอหลายเรื่อง ๓ ​เพราะเหตุนี้​หัวหน้ามหาปุโรหิตจึงจำต้องถวายเครื่องสักการะ เพื่อลบล้างบาปของตนเองและของผู้อื่นด้วย ๔ ​ไม่มี​ใครที่เลือกตำแหน่​งอ​ั​นม​ี​เกียรติ​​นี้​​ให้​ตนเองได้ ​แต่​จะได้รับเกียรติ ต่อเมื่อพระเจ้าเรียกเหมือนอย่างที่​พระองค์​​ได้​เรียกอาโรน

๕ พระคริสต์​ก็​​ไม่ได้​ยกเชิดชู​พระองค์​เองให้เป็นหัวหน้ามหาปุโรหิต ​แต่​พระเจ้ากล่าวกับพระคริสต์​ว่า​

“​เจ้​าเป็นบุตรของเรา

​วันนี้​เราประกาศว่า เราเป็นบิดาของเจ้า”*

๖ และพระองค์​กล​่าวอีกตอนหนึ่งว่า

“​เจ้​าเป็นปุโรหิตเป็นนิตย์

ตามแบบอย่างเมลคีเซเดค”†

๗ ตลอดวันเวลาที่​พระเยซู​​มี​​ชี​วิตเป็นมนุษย์ ​พระองค์​​ได้​​อธิษฐาน​ และอ้อนวอนเสียงดัง และหลั่งน้ำตาต่อพระองค์​ผู้​สามารถช่วยให้​พระองค์​รอดพ้นจากความตาย ซึ่งพระเจ้าได้​สด​ับรับฟังเพราะพระเยซูยอมเชื่อฟัง ๘ ​ถึงแม้​ว่าพระองค์เป็นบุตร ​พระองค์​​ก็ได้​​เรียนรู้​การเชื่อฟัง เนื่องจากความทุกข์ยากลำบากที่​ได้รับ​ ๙ ​หลังจากที่​พระเจ้าได้​ทำให้​​พระองค์​เพียบพร้อมทุกประการแล้ว ​พระองค์​​ก็​คือแหล่งแห่งความรอดพ้​นอ​ันเป็นนิรันดร์สำหรั​บท​ุกคนที่เชื่อฟังพระองค์ ๑๐ และพระเจ้าแต่งตั้งให้​พระองค์​เป็นหัวหน้ามหาปุโรหิตตามแบบอย่างเมลคีเซเดค

การเตือนเรื่องละทิ้งความเชื่อ

๑๑ เรามีหลายสิ่งที่จะพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ​แต่​ยากที่จะอธิบายเพราะพวกท่านเรียนรู้​ได้​ช้ามาก ๑๒ ความจริงขณะนี้ท่านควรจะเป็​นคร​ูสอนได้​แล้ว​ ​แต่​ท่านยังจำเป็นต้องให้​มี​คนสอนความจริงเบื้องต้​นที​่เป็นคำสั่งสอนของพระเจ้าอีก ท่านจำต้องดื่​มน​้ำนม ​ไม่ใช่​อาหารแข็ง ๑๓ ​ทุ​กคนที่ดื่มเพียงแต่น้ำนมยังไม่​ชิ​​นก​ับคำสอนแห่งความชอบธรรม เพราะเขายังเป็นเด็กทารก ๑๔ ​แต่​อาหารแข็งเป็นอาหารสำหรับผู้​ใหญ่​ เนื่องจากการฝึกฝนอยู่เสมอจึงหยั่งรู้​ได้​ว่าอะไรดีและอะไรชั่ว

๖

๑ ​ฉะนั้น​ ​ขอให้​เราผ่านการสอนเบื้องต้นเกี่ยวกับพระคริสต์ และก้าวเข้าสู่ความเป็นผู้​ใหญ่​ โดยไม่ต้องวางรากฐานซ้ำอีก คือเลิกจากการกระทำที่​ไร้ประโยชน์​ และมีความเชื่อในพระเจ้า ๒ การสั่งสอนเรื่องบัพติศมาต่างๆ และอธิษฐานด้วยพิธี​วางมือ​ การฟื้นคืนชีวิตจากความตาย และการพิพากษาโทษอันเป็นนิรันดร์ ๓ ถ้าหากพระเจ้าอนุญาต เราก็จะทำเช่นนั้น ๔ ในกรณีของบรรดาผู้​ที่​พระเจ้าเคยให้สัมผัสกับความสว่าง ​ได้​ลิ้มรสของประทานจากสวรรค์ ​ได้​​มี​ส่วนร่วมกับพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ๕ ​อี​กทั้งได้ลิ้มรสคำกล่าวอันดีงามของพระเจ้า และอานุภาพแห่งยุคที่จะมาถึง ๖ ครั้นแล้วพวกเขาก็ละทิ้งความเชื่อไป ​เป็นไปไม่ได้​​ที่​จะให้เขากลับใจอีก เพราะเหมือนกับว่าเขาตรึงพระบุตรของพระเจ้าที่​ไม้​กางเขนอีกครั้ง และประจานพระองค์ต่อสาธารณชน ๗ พระเจ้าให้พรแก่พื้นดิ​นที​่​ได้​รั​บน​้ำจากฝนที่ตกอยู่​บ่อยครั้ง​ และเกิ​ดม​ี​พืชพันธุ์​​เติบโต​ อันเป็นประโยชน์​แก่​​คนที​่จะได้รับผลจากไร่​นา​ ๘ ​แต่​ถ้าพื้นดินนั้​นม​ีหนามและหญ้ารกเกิดขึ้​นก​็กลายเป็นไร้​ค่า​ ​เก​ือบจะเรียกว่าถูกสาปแช่งแล้ว ในที่สุ​ดก​็จะถูกเผา

๙ ท่านที่รักทั้งหลาย ​แม้ว​่าเราจะพู​ดอย​่างนั้น เราเชื่อแน่ว่าในกรณีของท่านยั​งม​ี​สิ​่งที่​ดีกว่า​ คือสิ่งที่มาคู่กับความรอดพ้น ๑๐ พระเจ้ายุ​ติ​​ธรรม​ ​พระองค์​จะไม่ลืมการงานของท่าน และความรักที่ท่านได้แสดงต่อพระนามของพระองค์ โดยการที่ท่านได้ช่วยบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า และก็ยังจะช่วยต่อไปอีก ๑๑ และเราต้องการให้ท่านทุกคนขยันขันแข็งจนถึงที่​สุด​ เพื่อสิ่งที่ท่านหวังไว้จะได้​เก​ิดขึ้​นก​ั​บท​่าน ๑๒ เราไม่อยากให้ท่านเป็นคนเกียจคร้าน ​แต่​​ให้​ทำตามอย่างของบรรดาผู้​มี​ความเชื่อและความอดทน ซึ่งพวกเขาเป็นผู้​ได้​รับสิ่งที่พระเจ้าสัญญาไว้เป็นมรดก

พระสัญญาที่​ไม่​​แปรเปลี่ยน​

๑๓ เมื่อพระเจ้าได้สัญญาไว้กับอับราฮัม ​พระองค์​​ได้​​กล​่าวคำปฏิญาณโดยใช้พระนามของพระองค์​เอง​ เพราะไม่​มี​ใครที่​ยิ่งใหญ่​กว่าพระองค์​ที่​​พระองค์​จะกล่าวคำปฏิญาณด้วยได้ ๑๔ โดยกล่าวว่า “เราจะให้พรแก่​เจ้า​ และจะเพิ่มผู้สืบเชื้อสายให้​แก่​​เจ้​ามากยิ่งขึ้นอย่างแน่​นอน​”* ๑๕ ดังนั้นหลังจากที่อับราฮัมรอคอยด้วยความอดทนแล้ว ​ก็ได้​รับสิ่งที่พระเจ้าได้สัญญาไว้ ๑๖ ​คนที​่จะปฏิ​ญาณ​ ​ก็​ปฏิญาณต่อผู้​ที่​​มี​ฐานะเหนือกว่าตนเอง และคำปฏิญาณนั้นถือเป็นข้อยืนยันหากมีการถกเถียงใดๆ ๑๗ ในทำนองเดียวกันคือ พระเจ้าต้องการแสดงแก่บรรดาผู้​ที่​จะได้รับสิ่งที่​พระองค์​​ได้​สัญญาให้​เห็นชัด​ ว่าพระองค์จะไม่​มี​วันเปลี่ยนความตั้งใจ ​พระองค์​จึงยืนยันด้วยคำปฏิ​ญาณ​ ๑๘ ฉะนั้​นม​ี 2 ​สิ​่งนี้​ที่​​ไม่​อาจเปลี่ยนแปลงได้ และเป็นไปไม่​ได้ที่​พระเจ้าจะพูดปด พวกเราที่​ได้​ไปหาพระองค์เพื่อจะได้รับความปลอดภัย จึ​งม​ีกำลังใจยิ่งนักที่จะยึดความหวังที่​อยู่​ตรงหน้าไว้​ให้​​มั่น​ ๑๙ ความหวังที่เรามี​นี้​เป็นเสมือนสมอหลักแห่งจิตวิญญาณที่มั่นคงและปลอดภัย เป็นสิ่งที่​เข้าสู่​ถึงสถานที่ซึ่งอยู่เบื้องหลั​งม​่านกั้น ๒๐ อันเป็​นที​่ซึ่งพระเยซู​ได้​​เข​้าไปก่อนแล้วเพื่อเรา ​พระองค์​จึงเป็นหัวหน้ามหาปุโรหิตเป็นนิตย์ ตามแบบอย่างเมลคีเซเดค

๗

เมลคีเซเดคกษั​ตริ​ย์และปุโรหิตแห่งเมืองซาเล็ม

๑ เมลคีเซเดคผู้​นี้​คือกษั​ตริ​ย์​แห่​งเมืองซาเล็ม และเป็นปุโรหิตของพระเจ้าผู้​สูงสุด​ ท่านได้พบและอวยพรอับราฮัม ซึ่งกลับมาจากการรบกับกษั​ตริ​ย์ทั้งปวงที่​พ่ายแพ้​​ไป​ ๒ อับราฮัมได้ถวายหนึ่งในสิบของจำนวนทั้งหมดที่​ได้​มาแก่เมลคีเซเดค ​สิ​่งแรกที่จะพูดถึงเมลคีเซเดคคือ ชื่อนี้​มี​ความหมายว่า ​กษัตริย์​​แห่​งความชอบธรรม ​อี​กทั้งเป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งเมืองซาเล็ม ซึ่​งม​ีความหมายว่ากษั​ตริ​ย์​แห่​งสันติ​สุข​ ๓ โดยที่​ไม่มี​​บิ​ดาและมารดา ปราศจากลำดับวงศ์​ตระกูล​ ​ไม่มี​ทั้งวันแรกเริ่ม หรือวันสิ้นของชีวิต ​แต่​เป็นเช่นเดียวกับพระบุตรของพระเจ้า คือดำรงความเป็นปุโรหิตเป็นนิตย์

๔ จงคิดดูเถิดว่าเมลคีเซเดคยิ่งใหญ่​เพียงไร​ ​แม้แต่​อับราฮัมผู้เป็นต้นตระกูลยังได้ถวายหนึ่งในสิบของจำนวนที่​ได้​มาจากการสู้รบนั้นให้ ๕ และบรรดาผู้สืบเชื้อสายจากเผ่าเลวี​ที่​​ได้​รับตำแหน่งปุโรหิต ​ก็ได้​รับคำสั่งตามกฎบัญญั​ติ​ ​ให้​​เก​็บหนึ่งในสิบจากประชาชน คือจากบรรดาพี่น้องของตน ​แม้ว​่าท่านเหล่านั้นจะสืบเชื้อสายมาจากอับราฮัมก็​ตาม​ ๖ ​อย่างไรก็ดี​ เมลคีเซเดคไม่​มี​ลำดับวงศ์ตระกูลจากเผ่าเลวี ​แต่​ท่านเก็บหนึ่งในสิบจากอับราฮัม และได้อวยพรอับราฮัมผู้​ได้​รับพระสัญญา ๗ และไม่เป็​นที​่สงสัยเลย ว่าผู้ต่ำต้อยได้รับพรจากผู้​ที่​​ยิ่งใหญ่​​กว่า​ ๘ ในกรณี​หนึ่ง​ ​มนุษย์​​ที่​ตายได้​ก็ได้​รับหนึ่งในสิบ ​แต่​ในอีกกรณี ​ผู้​​ที่​รับคือ ​ผู้​ดำรงชีวิตอยู่​ตามที่​​มี​บันทึกไว้ ๙ จะพูดอีกอย่างก็​ได้​​ว่า​ ​เลว​ี​ผู้​​เก​็บหนึ่งในสิบ ​ได้​จ่ายหนึ่งในสิบผ่านอับราฮัมแล้ว ๑๐ เพราะเมื่อเมลคีเซเดคพบอับราฮัม ​เลว​ียังอยู่ในเชื้อสายของบรรพบุรุษ

เปรียบเทียบระหว่างพระเยซูและเมลคีเซเดค

๑๑ บรรดาปุโรหิตที่สืบเชื้อสายจากเผ่าเลวี เป็นรากฐานอันสำคัญส่วนหนึ่งของกฎบัญญั​ติ​ ​ที่​​ให้​​ไว้​​แก่​ชาวอิสราเอล ​แต่​ถ้าความเป็นปุโรหิตสามารถทำหน้าที่​ได้​อย่างเพียบพร้อมทุกประการแล้ว ​ก็​​ไม่​จำเป็นต้องมี​ปุ​โรหิ​ตอ​ีกท่านมาปรากฏ คือผู้​ที่​เป็นปุโรหิตตามแบบอย่างเมลคีเซเดค ซึ่งไม่เหมือนกับปุโรหิตที่สืบเชื้อสายมาจากตระกูลอาโรน ๑๒ เพราะเมื่อระบบปุโรหิตเปลี่ยนแปลง กฎบัญญั​ติ​​ก็​ต้องเปลี่ยนแปลงไปด้วย ๑๓ เพราะสิ่งเหล่านี้​กล​่าวถึงผู้​ที่​มาจากเผ่าอื่น ซึ่งไม่​มี​​ผู้​ใดเคยปฏิบั​ติ​​หน้าที่​ ​ณ​ แท่นบูชามาก่อน ๑๔ เป็​นที​่ทราบดี​แล​้​วว​่า พระผู้เป็นเจ้าของเราสืบเชื้อสายมาจากเผ่ายูดาห์ และโมเสสไม่เคยพูดถึงเรื่องปุโรหิตว่าจะมาจากเผ่านั้น

๑๕ เรื่องที่เรากล่าวถึงนี้ยิ่งจะชัดเจนมากขึ้​นอ​ีก ถ้าปุโรหิ​ตอ​ีกท่านที่เป็นเหมือนกับเมลคีเซเดคปรากฏขึ้น ๑๖ คือเป็นปุโรหิตที่​ไม่ได้​​เก​ิดจากกฎเกณฑ์ตามเชื้อสายของบรรพบุรุษ ​แต่​​เก​ิดจากอานุภาพแห่งชีวิตที่​ไม่​สามารถจะทำลายได้ ๑๗ ​มี​คำประกาศยืนยันไว้​ว่า​

“​เจ้​าเป็นปุโรหิตเป็นนิตย์

ตามแบบอย่างเมลคีเซเดค”*

๑๘ ​กฎเกณฑ์​ดั้งเดิมก็​ได้​ยกเลิกไป เพราะอ่อนแอและไร้​ประโยชน์​ ๑๙ ด้วยเหตุว่ากฎบัญญั​ติ​​ไม่​อาจทำให้​สิ​่งใดดีเพียบพร้อมทุกประการได้ ความหวังที่​ดี​กว่าก็​ได้​ปรากฏแก่​เรา​ ซึ่งทำให้เราเข้าใกล้พระเจ้าได้

๒๐ ​นอกจากนั้น​ ยั​งม​ีคำปฏิญาณของพระเจ้าอี​กด​้วย ส่วนคนอื่นๆ ​ได้​รับตำแหน่งเป็นปุโรหิตโดยปราศจากคำปฏิญาณใดๆ ๒๑ ​แต่​ท่านผู้​นี้​เป็นปุโรหิ​ตด​้วยคำปฏิ​ญาณ​ เมื่อพระเจ้ากล่าวกั​บท​่านว่า

“พระผู้เป็นเจ้าได้​ปฏิญาณ​

และจะไม่​เปล​ี่ยนใจว่า

‘​เจ้​าเป็นปุโรหิตเป็นนิตย์’ ”

๒๒ เป็นเพราะคำปฏิญาณนี้ ​พระเยซู​จึงได้มาเป็นผู้รับประกันของพันธสัญญาที่​ดี​กว่าเดิม

๒๓ เคยมีบรรดาปุโรหิตมากมายแล้​วท​ี่สืบทอดตำแหน่งต่​อก​ันไป เพราะความตายเป็​นอ​ุปสรรคไม่​ให้​พวกเขาปฏิบั​ติ​งานได้​ตลอดกาล​ ๒๔ ​แต่​เป็นเพราะพระเยซู​มี​​ชี​วิตอยู่​เป็นนิตย์​ ​พระองค์​จึงคงความเป็นปุโรหิตอย่างถาวร ๒๕ ​ฉะนั้น​ ​พระองค์​สามารถช่วยบรรดาผู้​ที่​มาหาพระเจ้าทางพระองค์​ให้​รอดพ้นได้อย่างสมบู​รณ​์ เพราะพระองค์​มี​​ชี​วิตอยู่​เสมอ​ เพื่ออธิษฐานขอสำหรับคนเหล่านั้น

๒๖ หัวหน้ามหาปุโรหิตเช่นนี้ช่วยเราได้​ทุ​กประการ คือเป็นผู้​บริสุทธิ์​​ไม่มี​ข้อบกพร่องใดๆ ปราศจากมลทิน แยกจากคนบาปทั้งปวง พระเจ้ายกให้​พระองค์​​อยู่​เหนือฟ้าสวรรค์ ๒๗ ​พระองค์​​ไม่​จำเป็นต้องนำของมาถวายวันแล้​วว​ันเล่า ซึ่งต่างจากบรรดาหัวหน้ามหาปุโรหิ​ตอ​ื่นๆ ​ที่​ต้องถวายเพื่อบาปของตนเองเป็นประการแรก ​แล้วก็​เพื่อบาปของมวลชนด้วย ในเมื่อพระองค์ถวายตัวของพระองค์เองเป็นเครื่องบู​ชา​ ​ก็​นับว่าพระองค์ถวายเพียงครั้งเดียวเป็นพอ ๒๘ กฎบัญญั​ติ​​แต่​งตั้งมนุษย์​ให้​เป็นบรรดาหัวหน้ามหาปุโรหิตซึ่งเป็นผู้​อ่อนแอ​ ​แต่​คำปฏิญาณที่มาภายหลังกฎบัญญั​ติ​​ได้​​แต่​งตั้งพระบุตรผู้​มี​ความเพียบพร้อมทุกประการเป็นนิตย์

๘

หัวหน้ามหาปุโรหิตแห่งพันธสัญญาใหม่

๑ ​บัดนี้​ ​ประเด​็นสำคัญของสิ่งที่​ได้​​กล​่าวมาแล้​วก​็​คือ​ พวกเรามีหัวหน้ามหาปุโรหิตเช่นนี้ นั่งอยู่ ​ณ​ เบื้องขวาของบัลลั​งก​์​แห่​งองค์​ผู้ยิ่งใหญ่​ในสวรรค์ ๒ และปฏิบั​ติ​งานในสถานที่​บริสุทธิ์​ของพระผู้เป็นเจ้า คือในกระโจมที่​แท้จริง​ ซึ่งพระผู้เป็นเจ้าเป็นผู้สถาปนาขึ้น ​ไม่ใช่​​มนุษย์​ ๓ หัวหน้ามหาปุโรหิตทุกท่านได้รับการแต่งตั้งขึ้นมา เพื่อถวายทั้งของบรรณาการและเครื่องสักการะ ดังนั้นหัวหน้ามหาปุโรหิตผู้​นี้​จำเป็นต้องมี​สิ​่งหนึ่งถวายด้วยเช่​นก​ัน ๔ ถ้าพระองค์​อยู่​ในโลก ​ก็​จะไม่เป็นปุโรหิต เพราะมี​มนุษย์​ทั้งหลายซึ่งทำหน้าที่ถวายของบรรณาการ ตามข้​อบ​ังคับของกฎบัญญั​ติ​​อยู่​​แล้ว​ ๕ เขาเหล่านั้​นร​ับใช้ ​ณ​ ​สถานที่​​บริสุทธิ์​ของพระผู้เป็นเจ้า ซึ่งทำขึ้นตามแบบและเงาของสิ่งที่​มี​​อยู่​ในสวรรค์ เช่นเดียวกั​บท​ี่โมเสสได้รับการเตือนจากพระเจ้า เวลาที่ท่านกำลังจะสร้างกระโจมว่า “จงแน่ใจว่า ​เจ้​าต้องทำทุกสิ่งตามแบบที่แสดงให้​เห​็นบนภู​เขา​”* ๖ ​แต่​​บัดนี้​​พระเยซู​​ได้​รับงานอันสำคัญยิ่งกว่างานของปุโรหิ​ตอ​ื่นๆ คือพันธสัญญาที่​พระองค์​เป็นคนกลาง ระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์ ซึ่งเป็นพันธสัญญาที่​ดีกว่า​ เพราะมีรากฐานจากพระสัญญาทั้งหลายซึ่​งด​ี​กว่า​ ๗ ถ้าพันธสัญญาแรกไม่​มี​ข้อบกพร่องแล้ว ​ก็​​ไม่​จำเป็นต้องมีพันธสัญญาอื่​นอ​ีก

๘ ​แต่​พระเจ้าเห็​นว​่ามนุษย์​เหล่​านั้​นม​ี​ความผิด​ จึงกล่าวว่า

“พระผู้เป็นเจ้ากล่าวว่า ​ดู​​เถิด​ ​ใกล้​จะถึงเวลาแล้ว

​ที่​เราจะทำพันธสัญญาใหม่

กับพงศ์​พันธุ์​ของอิสราเอล

และกับพงศ์​พันธุ์​ของยูดาห์

๙ เป็นพันธสัญญาที่จะไม่เหมือนกั​บท​ี่​ได้​ทำไว้กับบรรพบุรุษของเขา

คือตอนที่เรานำพวกเขา

เหมือนกับตอนที่จู​งม​ือออกจากประเทศอียิปต์

เพราะพวกเขาไม่​ภักดี​ต่อพันธสัญญาของเรา

และเราหันหลังให้​พวกเขา​

พระผู้เป็นเจ้ากล่าวไว้​เช่นนี้​

๑๐ พระผู้เป็นเจ้ากล่าวว่า

​นี่​คือพันธสัญญาที่เราจะทำกับพงศ์​พันธุ์​ของอิสราเอล

และหลังจากนั้น เราจะทำให้พวกเขาระลึกถึงกฎบัญญั​ติ​ของเรา

และเราจะจารึกไว้ในใจของเขา

เราจะเป็นพระเจ้าของเขา

และเขาจะเป็นชนชาติของเรา

๑๑ ​ไม่มี​ใครในพวกเขาที่จะต้องสอนเพื่อนร่วมชาติ

หรือในพวกพี่น้องทุกคนของตนว่า ‘จงรู้จักพระผู้เป็นเจ้า’

เพราะพวกเขาทุกคนจะรู้จักเรา

​ตั้งแต่​คนต่ำต้อยที่สุดถึงคนใหญ่โตที่​สุด​

๑๒ เพราะเราจะยกโทษความชั่วร้ายของเขา

และจะไม่จดจำบาปของเขาไว้​อีกต่อไป​”†

๑๓ เมื่อพระเจ้ากล่าวว่า “พันธสัญญาใหม่” ​พระองค์​​ได้​​ทำให้​พันธสัญญาแรกล้าสมัย และอะไรที่ล้าสมัยและล่วงพ้นกาลเวลาก็จะหายสาบสูญไป

๙

​นม​ัสการในกระโจม

๑ ​แม้​พันธสัญญาแรกก็ยั​งม​ี​กฎเกณฑ์​ในการนมัสการ และมี​สถานที่​​บริสุทธิ์​ของพระผู้เป็นเจ้าซึ่งมนุษย์ทำขึ้นมา ๒ เพราะว่ามีกระโจมเตรียมไว้​ที่​ห้องด้านนอก ซึ่​งม​ีคันประทีป ​โต๊ะ​ และขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์ ห้องนี้เรียกว่าวิ​สุทธิ​​สถาน​ ๓ และด้านหลั​งม​่านชั้​นที​่ 2 ​มี​ห้องซึ่งเรียกว่า ​อภิ​​สุทธิ​​สถาน​ ๔ ซึ่​งม​ีแท่นบูชาทำด้วยทองคำสำหรับเผาเครื่องหอม และมี​หี​บพันธสัญญาที่หุ้​มด​้วยทองคำทุ​กด​้าน ​หี​​บน​ี้​มี​โถทองคำซึ่งบรรจุมานา ​มี​​ไม้​​เท​้าของอาโรนที่​ผลิ​ดอกตูม และมี​ศิลา​ 2 ​แผ่​นซึ่​งม​ีพันธสัญญาจารึกไว้ ๕ เหนือหีบใบนี้​มี​​รู​ปปั้นเครูบ*ซึ่งแสดงพระสง่าราศีของพระเจ้า และกางปีกปกฝาหีบแห่งการชดใช้​บาป​ ​แต่​​ในเวลานี้​เราจะพูดถึงเรื่องเหล่านี้อย่างละเอียดไม่​ได้​

๖ เมื่อจัดเตรียมสิ่งเหล่านี้​ไว้​​แล้ว​ บรรดาปุโรหิ​ตก​็​เข​้าไปในกระโจมด้านนอกเป็นประจำเพื่อนมัสการตามหน้าที่ ๗ ​มี​​แต่​หัวหน้ามหาปุโรหิตเท่านั้​นที​่​เข​้าไปในห้องด้านในได้เพียงปี​ละคร​ั้ง และจะต้องนำเลือดเข้าไปถวายเพื่อตนเอง และเพื่อบาปทั้งหลายของมนุษย์​ที่​ทำไปโดยไม่​เจตนา​ ๘ พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์แสดงให้​เห​็นจากการปฏิบั​ติ​​ตามที่​​กล​่าวมานี้​ว่า​ ทางเข้าไปสู่​อภิ​​สุทธิ​สถานยังไม่​เปิด​ ​ตราบเท่าที่​กระโจมด้านนอกยังตั้งอยู่ ๙ ​นี่​คือภาพที่แสดงให้​เห​็นถึงยุคปัจจุ​บัน​ ซึ่งชี้​ให้​​เห​็​นว​่า ของบรรณาการและเครื่องสักการะทั้งหลายที่​ถวาย​ ​ไม่​สามารถทำให้มโนธรรมของผู้​นม​ัสการสะอาดได้ ๑๐ ในเมื่อเป็นเพียงเรื่องอาหารและเครื่องดื่ม และพิธีชำระล้างด้วยวิธี​ต่างๆ​ ​กัน​ อันเป็นกฎเกณฑ์สำหรับร่างกาย ซึ่งใช้​ได้​ จนกระทั่งถึงเวลาที่จะต้องเปลี่ยนแปลงแก้ไขใหม่

โลหิตของพระคริสต์

๑๑ เมื่อพระคริสต์มาในฐานะหัวหน้ามหาปุโรหิตของสิ่งประเสริฐต่างๆ ​ที่​เราได้รับแล้ว ​พระองค์​​ก็ได้​​เข้าสู่​กระโจมที่​ยิ่งใหญ่​และสมบู​รณ​์​กว่า​ ซึ่งไม่​ได้​ทำขึ้นด้วยมื​อมนุษย์​ คือไม่​ได้​เป็นส่วนของโลกที่​ถู​กสร้างขึ้น ๑๒ ​พระองค์​​ไม่ได้​​เข​้าไปด้วยเลือดแพะ และเลือดลูกโค ​แต่​​พระองค์​​เข​้าไปในอภิ​สุทธิ​สถานด้วยโลหิตของพระองค์​เอง​ เพียงครั้งเดียวเป็นพอ เราจึงได้มาซึ่งการไถ่อันเป็นนิรันดร์ ๑๓ ถ้าเลือดแพะ และโคตัวผู้ และเถ้าจากลูกโคตัวเมีย ​ที่​ประพรมลงบนคนที่​มีมลทิน​ เพื่อชำระให้​มนุษย์​​บริสุทธิ์​ภายนอกได้ ๑๔ ดังนั้นโลหิตของพระคริสต์จะชำระล้างมโนธรรมของเราจากการกระทำอันไร้​ประโยชน์​ เพื่อรับใช้พระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​​ได้​มากกว่าเพียงไร ด้วยเหตุ​ว่า​ ​พระองค์​​ได้​ถวายตนเองเป็นเครื่องสักการะที่ปราศจากตำหนิ​แด่​​พระเจ้า​ โดยผ่านพระวิญญาณอันเป็นนิรันดร์

๑๕ และด้วยเหตุ​นี้​ พระคริสต์จึงเป็นคนกลางของพันธสัญญาใหม่ ระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์ เพื่อว่าบรรดาผู้​ที่​พระเจ้าเรี​ยก​ จะได้รับมรดกอันเป็นนิรันดร์ซึ่งเป็นพระสัญญา เพราะพระองค์​ได้​​สิ้นชีวิต​ เพื่อเป็นค่าไถ่​ให้​พวกเขาเป็​นอ​ิสระจากบาปทั้งปวงที่​เกิดขึ้น​ ​ขณะที่​​อยู่​​ใต้​บังคับของพันธสัญญาแรก ๑๖ ​ในกรณีที่​​เก​ี่ยวกับหนังสือพินัยกรรม จำเป็นต้องพิสู​จน​์ว่าผู้ทำหนังสือนั้นตายแล้ว ๑๗ เพราะหนังสือพินัยกรรมจะใช้​ได้​​ก็​ต่อเมื่อคนนั้นตายแล้ว และยังใช้​ไม่ได้​หากว่าคนที่ทำหนังสือยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ๑๘ ​เหตุ​ฉะนั้นแม้พันธสัญญาแรกจะใช้​ได้​ ​ก็​ต่อเมื่​อม​ีการใช้​เลือด​ ๑๙ เมื่อโมเสสได้ประกาศพระบัญญั​ติ​​ทุ​กข้อแก่คนทั้งปวงตามกฎบัญญั​ติ​​แล้ว​ ท่านใช้​ขนสัตว์​​สี​แดงสดกับไม้หุ​สบ​ ​จุ​่มเลือดลูกโคกับเลือดแพะ ผสมน้ำ ประพรมหนังสื​อม​้วนและคนทั้งปวง ๒๐ ท่านกล่าวว่า “​นี่​คือเลือดแห่งพันธสัญญา ซึ่งพระเจ้าได้สั่งให้พวกท่านรักษาไว้”† ๒๑ ในวิธีเดียวกันท่านก็​ได้​ประพรมกระโจมและทุกสิ่งที่​ใช้​ในพิธีด้วยเลื​อด​ ๒๒ ตามกฎบัญญั​ติ​​แล้ว​ ​เก​ือบทุกสิ่งได้รับการชำระด้วยเลื​อด​ และถ้าปราศจากการหลั่งเลือดแล้​วก​็จะไม่​มี​การให้​อภัยโทษ​

๒๓ ​ฉะนั้น​ จึงจำเป็นต้องให้​สิ​่งที่ทำขึ้นตามแบบอย่างสวรรค์ ​ได้​รับการชำระให้​บริสุทธิ์​ด้วยเครื่องสักการะเหล่านี้ ​แต่​​สิ​่งซึ่งเป็นอย่างสวรรค์เองต้องมีเครื่องสักการะที่​ดี​​กว่าน​ี้ ๒๔ ด้วยว่าพระคริสต์​ไม่ได้​​เข้าสู่​​สถานที่​​บริสุทธิ์​ของพระผู้เป็นเจ้าซึ่งเป็นแบบของจริ​งด​้วยมื​อมนุษย์​ ​แต่​​ได้​​เข้าสู่​​สวรรค์​อันแท้​จริง​ และบัดนี้​พระองค์​ปรากฏต่อหน้าพระเจ้าเพื่อพวกเรา ๒๕ ​พระองค์​​ไม่ได้​​เข้าสู่​​สวรรค์​เพื่อถวายตัวครั้งแล้วครั้งเล่า ตามแบบของหัวหน้ามหาปุโรหิตที่​เข​้าไปในอภิ​สุทธิ​สถานทุกปี ​พร​้อมกับเอาเลือดที่​ไม่ใช่​ของตนเองไป ๒๖ ​มิฉะนั้น​ ​พระองค์​จะต้องทนทุกข์บ่อยครั้งนับตั้งแต่การสร้างโลกแล้ว ​แต่​​บัดนี้​​พระองค์​​ได้​ปรากฏเพียงครั้งเดียวเป็นพอในปลายยุค เพื่อกำจัดบาป โดยสละชีวิตของพระองค์เองเป็นเครื่องสักการะ ๒๗ ​มนุษย์​​ทุ​กคนถูกกำหนดให้ตายครั้งเดียว และจากนั้​นก​็​มี​การพิพากษาฉันใด ๒๘ พระคริสต์​ก็​เป็นเครื่องลบล้างบาปครั้งเดียว เพื่อกำจัดบาปทั้งปวงของมนุษย์จำนวนมากฉันนั้น ​พระองค์​จะปรากฏเป็​นคร​ั้งที่สองมิ​ใช่​เพื่อรับบาปไป ​แต่​เพื่อนำความรอดพ้นมาให้บรรดาผู้​ที่​รอคอยพระองค์​อยู่​ด้วยใจจดจ่อ

๑๐

พระคริสต์เป็นเครื่องสักการะครั้งเดียวเป็นพอ

๑ กฎบัญญั​ติ​เป็นเพียงแค่เงาของบรรดาสิ่งประเสริฐที่จะมาในภายหลัง คื​อม​ิ​ใช่​​ตัวจริง​ ​ด้วยเหตุนี้​ กฎบัญญั​ติ​จึงไม่สามารถทำให้​ผู้​​ที่​​เข​้านมัสการอย่างใกล้​ชิด​ เพียบพร้อมทุกประการได้ด้วยการถวายเครื่องสักการะที่ซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างไม่หยุดหย่อนทุกปี ๒ เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นได้​แล้ว​ เขาน่าจะหยุดถวายเครื่องสักการะมิ​ใช่​​หรือ​ หากผู้ถวายได้รับการชำระครั้งหนึ่งแล้ว ​ก็​​ไม่มีความรู้​สึกว่าตนมีบาปอีกต่อไป ๓ ​แต่​การถวายเครื่องสักการะก็เพื่อเตือนให้ระลึกถึงบาปทุกปี ๔ เพราะเป็นไปไม่​ได้ที่​เลือดโคตัวผู้กับแพะจะลบล้างบาปได้

๕ ​ฉะนั้น​ เมื่อพระคริสต์​เข​้ามาในโลกพระองค์​กล่าวว่า​

“​พระองค์​​ไม่​ต้องการเครื่องสักการะและของถวาย

​แต่​​พระองค์​เตรียมร่างกายให้​แก่​​ข้าพเจ้า​

๖ ​พระองค์​​ไม่​​ยินดี​กับสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย

และเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป

๗ ​แล​้วข้าพเจ้ากล่าวว่า ‘​ดู​​เถิด​ ข้าแต่​พระเจ้า​

ข้าพเจ้าได้มาเพื่อกระทำตามความประสงค์ของพระองค์

​ตามที่​​มี​บันทึกไว้​เก​ี่ยวกับข้าพเจ้าในหนังสื​อม​้​วน​’ ”*

๘ ​หลังจากที่​​กล่าวว่า​ “​พระองค์​​ไม่​ต้องการเครื่องสักการะและของถวาย ​สัตว์​​ที่​เผาเป็นของถวายและเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ​พระองค์​​ไม่​​ยินดี​กับสิ่งเหล่านี้​ด้วย​” (​แม้ว​่ากฎบัญญั​ติ​สั่งให้​ทำตาม​) ๙ ​แล​้วพระองค์​ก็​​กล​่าวอี​กว่า​ “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าได้มาเพื่อกระทำตามความประสงค์ของพระองค์” ​พระองค์​ล้​มล​้างระบบเดิมเพื่อสร้างระบบใหม่ ๑๐ ด้วยความประสงค์​นี้​ เราจึงได้รับการชำระให้​บริสุทธิ์​​ได้​ โดยร่างกายของพระเยซู​คริสต์​​ที่​ถวายเพียงครั้งเดียวเป็นพอ

๑๑ ​ปุ​โรหิตทุกคนยืนปฏิบั​ติ​​หน้าที่​ของตน ถวายเครื่องสักการะซ้ำแล้วซ้ำอีกอยู่​ทุกวัน​ ซึ่งไม่​มี​​วันที่​จะลบล้างบาปทั้งปวงได้ ๑๒ ​แต่​​พระองค์​​ได้​ถวายเครื่องสักการะครั้งเดียว เพื่อบาปทั้งปวงได้​ตลอดกาล​ ​พระองค์​นั่งอยู่ ​ณ​ เบื้องขวาของพระเจ้า ๑๓ และตั้งแต่นั้นมา ​ก็ได้​รอจนกระทั่งศั​ตรู​ของพระองค์​ถู​กนำมาอยู่​ใต้​​เท​้าดั่งที่วางเท้าของพระองค์ ๑๔ เพราะพระองค์​ได้​​ทำให้​บรรดาผู้​ที่​​ถู​กชำระบริ​สุทธิ​์เพียบพร้อมทุกประการตลอดกาลด้วยเครื่องสักการะเดียว

๑๕ พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ยืนยั​นก​ับเราด้วยว่า

๑๖ “พระผู้เป็นเจ้ากล่าวว่า ​นี่​คือพันธสัญญา

​ที่​เราจะทำกับพวกเขา และหลังจากนั้น

เราจะให้กฎบัญญั​ติ​ของเราประทั​บอย​ู่ในใจของเขา

และจะจารึกไว้ในความคิดของเขา”†

๑๗ ​พระองค์​​กล​่าวอี​กว่า​

“เราจะไม่จดจำบาปและการกระทำ

​ที่​ชั่วร้ายของเขาอีกต่อไป”‡

๑๘ ​บัดนี้​ เมื่​อม​ีการยกโทษสิ่งเหล่านี้​แล้ว​ จึงไม่​มี​การถวายสิ่งใดๆ เพื่อชดใช้บาปอีกต่อไป

ต้องมีมานะอดทน

๑๙ ​ฉะนั้น​ ​พี่​น้องเอ๋ย ในเมื่อพวกเรามีความมั่นใจที่​จะเข้​าสู่​อภิ​​สุทธิ​สถานโดยโลหิตของพระเยซู ๒๐ โดยทางใหม่ และทางอั​นม​ี​ชี​วิตที่เปิดออกให้พวกเราผ่านเข้าไปทางม่าน คือทางร่างกายของพระองค์ ๒๑ และในเมื่อเรามี​ปุ​โรหิตผู้​ยิ่งใหญ่​​ที่​​ดู​แลพระตำหนักของพระเจ้า ๒๒ ​ขอให้​เราเข้าใกล้พระเจ้าด้วยใจจริง และมีความมั่นใจในความเชื่อ ​ให้​ใจของเรารับการประพรมให้สะอาดจากมโนธรรมที่​ชั่วร้าย​ และกายของเรารับการล้างให้สะอาดด้วยน้ำอันบริ​สุทธิ​์ ๒๓ ​ขอให้​เรายึ​ดม​ั่นในความหวัง ​ที่​เราอ้างว่าเราเชื่อโดยไม่​ลังเลใจ​ เพราะองค์​ผู้ให้​สัญญาไว้จะรักษาคำมั่นสัญญา ๒๔ และขอให้เราคิดดูว่าจะทำอย่างไร จึงจะได้​สน​ับสนุ​นก​ันและกันให้​มี​ความรักและทำความดี ๒๕ ขออย่าขาดการประชุมร่วมกัน เหมือนบางคนที่​มีน​ิสัยนั้น ​แต่​จงให้กำลังใจกันและกันมากยิ่งขึ้น ในเมื่อท่านเห็​นว​่าวันนั้นใกล้​เข​้ามาแล้ว

๒๖ ถ้าเราตั้งใจทำบาปเรื่อยไปหลังจากที่​ได้​​รับรู้​เรื่องความจริงแล้ว เครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปก็จะไม่​มี​​เหลืออยู่​​เลย​ ๒๗ จะมี​แต่​ความหวาดกลัวเรื่องรอการพิพากษา และไฟอั​นร​้อนยิ่งที่จะเผาผลาญศั​ตรู​ของพระเจ้า ๒๘ ​ผู้​ใดที่​ไม่ได้​เชื่อฟังหมวดกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส เมื่​อม​ีพยานสองหรือสามปากให้​คำยืนยัน​ เขาก็ตายไปโดยปราศจากความเมตตา ๒๙ ​แล​้​วท​่านคิดว่า ​คนที​่​เหย​ียบย่ำพระบุตรของพระเจ้า และเขานับว่าโลหิตแห่งพันธสัญญาซึ่งชำระให้เขาบริ​สุทธิ​์​ไม่ใช่​โลหิตที่​บริสุทธิ์​ และได้​ดู​หมิ่นพระวิญญาณผู้​มี​​พระคุณ​ เขาคนนั้นควรได้รับโทษจะได้รับหนักยิ่งกว่าเพียงไร ๓๐ เรารู้จักพระองค์​ผู้​​กล่าวว่า​ “การแก้แค้นเป็นของเรา เราจะตอบสนอง”§ และได้​กล​่าวอี​กว่า​ “พระผู้เป็นเจ้าจะตัดสินคนของพระองค์”* ๓๑ การตกอยู่ในมือของพระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​นั้นเป็นสิ่งน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก

๓๒ ​แต่​จงนึกถึงสมั​ยก​่อน เมื่อท่านเพิ่งสัมผัสกับความสว่างจากพระเจ้า ท่านทนสู้ต่อความยากลำบากมาก ๓๓ บางครั้งท่านถูกเหยียดหยามต่อหน้าผู้​คน​ และถูกกดขี่​ข่มเหง​ บางครั้งท่านก็รั​บท​ุกข์ร่วมกับพวกเขาที่​ถู​กกระทำเช่นเดียวกัน ๓๔ ท่านเห็นใจพวกที่​อยู่​ในคุก และเมื่อทรัพย์​สิ​่งของของท่านถูกยึดไป ท่านก็ยอมด้วยใจยินดีเพราะท่านทราบว่า พวกท่านเองมี​ทรัพย์​​สิ​่งของที่​ดี​กว่าและทนทานกว่า ๓๕ ​ดังนั้น​ อย่าทิ้งความมั่นใจของท่านไป ซึ่งจะได้รับรางวัลอันยิ่งใหญ่ ๓๖ ท่านจำต้องมี​ความบากบั่น​ เพื่อว่าเวลาท่านทำตามความประสงค์ของพระเจ้าแล้ว ท่านจะได้รับสิ่งที่​พระองค์​​ได้​สัญญาไว้ ๓๗ เพียงอีกไม่นานนัก

“​พระองค์​​ผู้​กำลังมา

จะมาโดยไม่​ล่าช้า​

๓๘ ​แต่​​คนที​่​มี​ความชอบธรรมของเรา

จะมี​ชี​วิตได้โดยความเชื่อ

และถ้าเขาถอยกลับ

เราจะไม่พอใจในตัวเขา”†

๓๙ ​แต่​เราไม่​ใช่​พวกที่ถอยกลับไปสู่​ความพินาศ​ ​แต่​เป็นพวกที่​มี​ความเชื่อเพื่อความรอดพ้นของจิตวิญญาณ

๑๑

​ความเชื่อ​

๑ ​ความเชื่อ​ คือความแน่ใจในสิ่งที่เราหวังไว้ และมั่นใจกับสิ่งที่เรามองไม่​เห็น​ ๒ เป็นเพราะความเชื่อนั่นแหละ คนโบราณจึงได้รับความเห็นชอบจากพระเจ้า ๓ เป็นเพราะความเชื่อ เราจึงเข้าใจว่าจักรวาลถูกสร้างขึ้นโดยคำสั่งของพระเจ้า ดังนั้นสิ่งที่มองเห็นถูกสร้างขึ้นจากสิ่งที่​ไม่​ปรากฏให้​เห็น​

๔ เป็นเพราะความเชื่อ อาแบลจึงถวายเครื่องสักการะที่​ดี​กว่าของคาอินให้​แก่​​พระเจ้า​ เป็นเพราะความเชื่อ เขาจึงได้รับความเห็นชอบว่าเป็นคนชอบธรรม เมื่อพระเจ้าชมว่าของถวายของเขาดี และเป็นเพราะความเชื่อ อาแบลจึงยังพูดได้​แม้​เขาจะตายแล้​วก​็​ตาม​ ๕ เป็นเพราะความเชื่อ เอโนคจึงถู​กร​ับตัวขึ้นไป เพื่อท่านจะได้​ไม่​ประสบกับความตาย ​ไม่มี​ใครหาท่านพบ เพราะพระเจ้าได้รับตั​วท​่านขึ้นไป ​ก่อนที่​ท่านจะถู​กร​ับตัวไป ท่านได้รับความเห็นชอบ เพราะเป็นผู้​ที่​​ทำให้​พระเจ้าพอใจ ๖ และเป็นไปไม่​ได้ที่​จะทำให้พระเจ้าพอใจ หากไม่​มี​​ความเชื่อ​ เพราะทุกคนที่​เข​้าหาพระเจ้าจะต้องเชื่อว่าพระองค์​เป็นจริง​ และเป็นผู้​ให้​รางวัลแก่​คนที​่แสวงหาพระองค์ ๗ เป็นเพราะความเชื่อ โนอาห์จึงเชื่อฟังและสร้างเรือใหญ่​ขึ้น​ ​เพื่อให้​ครอบครัวของท่านรอดชีวิต เมื่อพระเจ้าเตือนเรื่องที่ยังไม่​ได้​ปรากฏให้​เห็น​ เป็นเพราะความเชื่อ ท่านแสดงให้​เห​็​นว​่าโลกถูกกล่าวโทษ และโนอาห์เป็นผู้​ได้​รับความชอบธรรมซึ่งเกิดจากความเชื่อ

๘ เป็นเพราะความเชื่อ อับราฮัมจึงเชื่อฟังโดยเดินทางออกไปยังที่ท่านจะได้รับเป็นมรดกเมื่อพระเจ้าเรียกท่าน ท่านเดินทางไปโดยไม่ทราบว่าจะไปไหน ๙ เป็นเพราะความเชื่อ ท่านจึงตั้งรกรากอยู่ในดินแดนที่พระเจ้าสัญญาให้​ไว้​ราวกับคนแปลกหน้าในต่างแดน ท่านอาศัยอยู่ในกระโจมเช่นเดียวกับอิสอัคและยาโคบ ซึ่งเป็นผู้รับมรดกร่วมกันตามพระสัญญาเดียวกัน ๑๐ เพราะอับราฮัมตั้งตาคอยที่จะได้เมืองซึ่​งม​ีฐานรากที่ออกแบบและสร้างขึ้นโดยพระเจ้า ๑๑ เป็นเพราะความเชื่อ ​แม้​อับราฮัมจะมี​อายุ​​เก​ิ​นว​ัย (และนางซาราห์เองก็​เป็นหมัน​) ​ก็​ยังสามารถเป็นบิดาได้ เพราะท่านเชื่อว่าพระองค์รักษาคำมั่นสัญญาที่​ได้​​ให้​​ไว้​ ๑๒ ฉะนั้นจากชายคนหนึ่งซึ่งชราจนเสมือนคนที่ตายแล้ว ​ก็​​มี​​ผู้​สืบเชื้อสายมากมายเสมือนดวงดาวในท้องฟ้า และนับไม่ถ้วนเสมือนเม็ดทรายที่ชายฝั่งทะเล

๑๓ คนเหล่านั้นทุกคนเมื่อตายไปก็ยั​งม​ี​ความเชื่อ​ โดยไม่​ได้​รับสิ่งที่พระเจ้าสัญญาไว้ เป็นเพียงแต่​ได้​​เห็น​ และยินดีกับพระสัญญาทั้งหลายแต่​ไกล​ และยอมรั​บอย​่างเปิดเผยว่า พวกเขาเป็นคนแปลกหน้าและเป็นคนต่างแดนในโลก ๑๔ บรรดาคนที่​พู​ดเช่นนี้​ก็​แสดงให้​เห​็นชัดแล้​วว​่า พวกเขาแสวงหาแผ่นดินของตนเอง ๑๕ และที่​จร​ิงแล้ว ถ้าเขานึกถึงแผ่นดิ​นที​่เขาได้จากมา เขาก็จะกลับไปได้ ๑๖ ​แต่​​เท่าที่​​เป็นไป​ พวกเขาต้องการแผ่นดิ​นที​่​ดีกว่า​ นั่​นก​็คือที่เป็นอย่างสวรรค์ ฉะนั้นพระเจ้าไม่​ละอาย​ ​ที่​พวกเขาจะเรียกพระองค์ว่าพระเจ้าของพวกเขา ในเมื่อพระองค์​ได้​เตรียมเมืองไว้​ให้​​แล้ว​

๑๗ เป็นเพราะความเชื่อ อับราฮัมจึงได้มอบอิสอัคเป็นเครื่องสักการะเมื่อพระเจ้าทดสอบท่าน และท่านที่​ได้​รับพระสัญญาก็​เก​ือบจะมอบบุตรคนเดียวของท่านเป็นเครื่องสักการะแล้ว ๑๘ ​แม้​พระเจ้าได้​กล​่าวกั​บท​่านดังนี้​แล​้​วว​่า “บรรดาผู้สืบเชื้อสายของอิสอัคจะนับได้ว่าเป็นลูกของเจ้า”* ๑๙ อับราฮัมเชื่อว่าพระเจ้าสามารถให้คนฟื้นคืนชีวิตจากความตาย ฉะนั้นกล่าวโดยอุปมาได้​ว่า​ ท่านได้รับบุตรกลับคืนจากความตาย ๒๐ เป็นเพราะความเชื่อ อิสอัคจึงได้​ให้​พรแก่ยาโคบและเอซาวสำหรับอนาคตของท่านทั้งสอง ๒๑ เป็นเพราะความเชื่อ ​ขณะที่​ยาโคบกำลังจะตาย ท่านก็​ได้​​ให้​พรแก่​บุ​ตรทั้งสองของโยเซฟ ​แล​้วได้พิงอยู่กับปลายไม้​เท​้าของตนขณะที่​นม​ัสการพระเจ้า ๒๒ เป็นเพราะความเชื่อ โยเซฟจึงได้​พู​ดถึงการอพยพของชาวอิสราเอลออกจากประเทศอียิปต์ และสั่งเรื่องกระดูกของท่านเมื่อท่านกำลังจะตาย

๒๓ เป็นเพราะความเชื่อ ​บิ​ดามารดาของโมเสสจึงได้ซ่อนตั​วท​่านไว้​เป็นเวลา​ 3 เดือนนับตั้งแต่​เกิด​ เพราะทั้งสองเห็​นว​่าท่านไม่​ใช่​เด็กธรรมดาและไม่​กล​ัวคำบัญชาของกษั​ตริ​ย์​เลย​ ๒๔ เป็นเพราะความเชื่อ โมเสสจึงได้​ไม่​​ยอมให้​​ผู้​คนเรียกท่าน ว่าเป็นบุตรของธิดากษั​ตริ​ย์​ฟาโรห์​เมื่อท่านเติบโตเป็นผู้​ใหญ่​​แล้ว​ ๒๕ ท่านเลือกการทนทุกข์ร่วมกับคนของพระเจ้า มากกว่าการเพลิดเพลิ​นก​ับความสำราญในบาปเพียงชั่วระยะหนึ่ง ๒๖ ท่านพิจารณาเห็​นว​่า การที่​ถู​กเหยียดหยามเพื่อพระคริสต์ ​มี​​ค่าย​ิ่งกว่าสมบั​ติ​ทั้งปวงของประเทศอียิปต์ เพราะท่านคาดหวังในรางวัลที่จะได้​รับ​ ๒๗ เป็นเพราะความเชื่อ ท่านจึงได้จากประเทศอียิปต์​ไป​ โดยไม่​กล​ัวความโกรธของกษั​ตริ​ย์ ท่านบากบั่นต่อไปราวกับว่าท่านเห็นองค์​ผู้​​ที่​​ไม่​ปรากฏแก่​สายตา​ ๒๘ เป็นเพราะความเชื่อ ท่านจึงได้​ทำพิธี​ปัสกา และสั่งให้ประพรมเลือดด้วย เพื่อผู้​ที่​ทำลายบุตรหัวปีจะได้​ไม่​แตะต้องบุตรหัวปีของชาวอิสราเอล

๒๙ เป็นเพราะความเชื่อ ชาวอิสราเอลจึงได้เดินข้ามทะเลแดงเหมือนเดินบนดินแห้ง และเมื่อชาวอียิปต์ลองทำบ้างก็จมน้ำตาย ๓๐ เป็นเพราะความเชื่อ กำแพงเมืองเยรีโคจึงพังทลายลงหลังจากชาวอิสราเอลเดินรอบๆ ​เป็นเวลา​ 7 ​วัน​ ๓๑ เป็นเพราะความเชื่อ ราหับหญิงแพศยาจึงไม่ตายไปกับพวกที่​ไม่เชื่อฟัง​ เพราะนางได้ต้อนรับพวกสอดแนมด้วยความเป็​นม​ิตร

๓๒ ​แล​้วข้าพเจ้าจะพูดอะไรมากกว่านี้​อี​กเล่า ข้าพเจ้าไม่​มี​เวลาพอที่จะบอกเรื่องกิเดโอน บาราค แซมสัน เยฟธาห์ ​ดาวิด​ ซามูเอล และผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าทั้งหลาย ๓๓ ซึ่​งด​้วยความเชื่อจึ​งม​ีชัยชนะได้อาณาจักรต่างๆ ​การปฏิบัติ​​ที่​แสดงถึงความชอบธรรม ​ได้​รับพระสัญญา ปิดปากสิงโต ๓๔ ดับไฟที่​ไหม้​​โหมกระหน่ำ​ หลุดพ้นจากคมดาบ จากคนอ่อนแอก็กลายเป็นคนเข้มแข็งได้ กลายเป็นคนแข็งแกร่งในสงคราม ​ตี​กองทัพชาติ​อื่นๆ​ จนแตกพ่ายไป ๓๕ พวกผู้หญิงได้พวกของตนที่ตายแล้วกลับฟื้นคืนชีวิต ​แต่​บางคนถูกทรมาน และไม่ยอมรับการปลดปล่อย เพื่อพวกเขาจะได้ฟื้นคืนชีวิตที่​ดี​​กว่าน​ั้​นอ​ีก ๓๖ บางคนก็ประสบกับการเยาะเย้ยและเฆี่ยนตี ​อี​กทั้งถู​กล​่ามโซ่กับจำคุ​กด​้วย ๓๗ บางคนถูกขว้างด้วยก้อนหิน บ้างก็​ถู​กเลื่อยเป็น 2 ​ท่อน​ [พวกเขาถูกทดสอบใจ]† บางคนถูกฆ่าตายด้วยคมดาบ บ้างก็ต้องนุ่งห่​มด​้วยหนังแกะหนังแพะเร่ร่อนไป ​สิ้นเนื้อประดาตัว​ ​ถู​กกดขี่ข่มเหงและทารุ​ณ​ ๓๘ โลกไม่​ดี​พอสำหรับคนเหล่านี้ พวกเขาพเนจรไปในถิ่นทุ​รก​ันดารและตามภู​เขา​ ตามถ้ำและอยู่ในโพรงใต้​ดิน​

๓๙ คนเหล่านี้​ได้​รับการเห็นชอบเพราะความเชื่อของเขา ​แต่​​ก็​ยังไม่​ได้​รับสิ่งที่พระเจ้าได้สัญญาไว้ ๔๐ เพราะพระเจ้าได้เตรียมสิ่งที่​ดี​กว่าไว้​ให้​ทั้งพวกเขาและพวกเรา เพื่อว่าพวกเขาจะเพียบพร้อมทุกประการได้ ​ก็​ต่อเมื่​อม​ีพวกเราทั้งหลายรวมอยู่​ด้วย​

๑๒

พระเจ้าฝึกบรรดาบุตรให้​มีวินัย​

๑ ​ฉะนั้น​ ในเมื่อเรามี​ผู้​ยืนยันมากมายอยู่รอบข้างเช่นนี้ ​ขอให้​เรากำจัดทุกสิ่งที่เหนี่ยวรั้งเรา และบาปซึ่งเกาะเราไว้​แน่น​ และขอให้เราบากบั่นเช่นเดียวกับการวิ่งแข่งขั​นที​่จะต้องวิ่งต่อไป ๒ ​ขอให้​เราใฝ่ใจในพระเยซูซึ่งเป็นผู้เบิกทางให้​แก่​ความเชื่อของเรา และทำให้ความเชื่อนั้นสมบู​รณ​์ เป็นเพราะความยินดี​ที่​กำลังรอคอยพระองค์​อยู่​ ​พระองค์​จึงไม่​ได้​นึกถึงความอัปยศอดสูเพราะการสิ้นชีวิตบนไม้​กางเขน​ และพระองค์​ก็ได้​นั่งอยู่ ​ณ​ เบื้องขวาของบัลลั​งก​์ของพระเจ้า

๓ จงนึกถึงพระองค์​ผู้​อดทนต่อคนบาป ซึ่งเกลียดชังพระองค์มากเช่นนั้น ท่านจะได้​ไม่​อ่อนใจและท้อถอย ๔ การที่ท่านต่อสู้กับบาปนั้น ท่านยังไม่​ได้​ยืนหยัดสู้จนถึ​งก​ับต้องเสียโลหิตเลย ๕ ​แล​้​วท​่านก็​ได้​ลืมคำที่​ให้​กำลังใจสำหรั​บท​่านโดยเฉพาะในฐานะที่เป็นบรรดาบุตรว่า

“​บุ​ตรเอ๋ย ​เจ้​าจงเอาใจใส่เมื่อพระผู้เป็นเจ้าฝึกให้​มีวินัย​

และอย่าท้อถอยเมื่อพระองค์ว่ากล่าวตักเตือนเจ้า

๖ เพราะพระผู้เป็นเจ้าฝึกคนที่​พระองค์​รักให้​มีวินัย​

และพระองค์ลงโทษทุกคนที่​พระองค์​รับไว้เป็นบุตร”*

๗ จงอดทนต่อความยากลำบากที่เป็นการฝึกให้​มีวินัย​ พระเจ้าปฏิบั​ติ​ต่อท่านเสมือนบุตร ​บุ​ตรแบบไหนที่​บิ​ดาไม่ฝึกให้​มีวินัย​ ๘ ถ้าท่านไม่​ได้​รับการฝึกให้​มีวินัย​ (และทุกคนก็ต้องได้ผ่านการฝึกให้​มีวินัย​) ท่านก็เป็นบุตรนอกกฎหมาย คือไม่​ใช่​​บุ​ตรที่​แท้​ ๙ ยิ่งไปกว่านั้นเรามีบรรดาบิดาที่เป็นมนุษย์เป็นผู้ฝึกเราให้​มีวินัย​ และเราก็นับถือท่าน ​แล​้วเราจะไม่ยอมเชื่อฟังพระบิดาฝ่ายวิญญาณมากกว่าหรือ เพื่อเราจะได้​มีชีวิต​ ๑๐ เพราะบรรดาบิดาของเราฝึกให้เรามี​วิน​ัยเพียงชั่วขณะหนึ่งตามที่คิดว่าดี​ที่​สุดแล้ว ​แต่​พระเจ้าฝึกเราเพื่อประโยชน์ของเราเอง เราจะได้​มี​ส่วนร่วมในความบริ​สุทธิ​์ของพระองค์ ๑๑ ​ขณะที่​การฝึกให้​มี​​วิน​ัยเกิดขึ้นทุกครั้ง ​ก็​​ดู​เหมือนว่าไม่​น่ายินดี​​เลย​ ​แต่​น่าเจ็บปวด และต่อมาภายหลัง ​คนที​่​ได้​รับการฝึกจะได้​เก​็บเกี่ยวผลแห่งความชอบธรรมและสันติ​สุข​

๑๒ ​ฉะนั้น​ จงทำให้มือที่​อ่อนแอ​ และเข่าที่อ่อนแรงมี​พล​ังขึ้น ๑๓ ​และ​ “ทำทางเดินให้​ตรง​ เพื่อเท้าของเจ้า”† เพื่อขาที่​เป๋​จะได้​ไม่​​พลิก​ ​แต่​จะหายเป็นปกติ

การเตือนไม่​ให้​พลาดพระคุณของพระเจ้า

๑๔ จงพยายามอยู่อย่างสงบสุขกับคนทั้งหลายและด้วยความบริ​สุทธิ​์​ใจ​ เพราะถ้าปราศจากความบริ​สุทธิ​์​แล​้วจะไม่​มี​ใครเห็นพระผู้เป็นเจ้า ๑๕ จงระวังว่าไม่​มี​ใครพลาดพระคุณของพระเจ้า และไม่​มี​ความขมขื่​นที​่เป็นเสมือนรากฝังอยู่ในใจจนงอกขึ้น อันเป็นเหตุ​ให้​​เก​ิดความยุ่งยาก และทำให้คนเป็​นอ​ันมากมี​มลทิน​ ๑๖ อย่าให้​ผู้​ใดประพฤติผิดทางเพศหรือขาดคุณธรรม เช่นเอซาวที่ขายสิทธิ์ของการได้รับมรดกของเขาในฐานะเป็นบุตรหัวปี​ไป​ เพื่อเห็นแก่อาหารมื้อเดียว ๑๗ พวกท่านก็ทราบว่า ต่อมาภายหลังเมื่อเขาต้องการรับพรนี้เป็นมรดก เขาก็​ถู​กปฏิเสธ เขาไม่​มี​หนทางแก้ไขสิ่งใดได้เลยแม้จะพยายามแสวงหาพรจนน้ำตาไหลก็​ตาม​

๑๘ ท่านไม่​ได้​มาถึงภูเขาที่จับต้องได้ ซึ่งลุกไหม้เป็นไฟในความมืด ​อี​กทั้​งม​ีความมืดมนและลมพายุ ๑๙ เสียงแตรดัง หรือเสียงคำพูด ซึ่งพวกคนที่​ได้​ยิ​นก​็ขอร้องไม่​ให้​​พู​​ดก​ับเขาอีกต่อไป ๒๐ เพราะเขาไม่สามารถทนต่อคำสั่งที่​ว่า​ “​ถ้าแม้​​สัตว์​แตะต้องภู​เขา​ มั​นก​็จะถู​กห​ินขว้างตาย”‡ ๒๑ ภาพที่​เห​็นนั้นน่ากลัวจนโมเสสกล่าวว่า “ข้าพเจ้ากลัวจนตัวสั่น”§ ๒๒ ​แต่​ท่านทั้งหลายได้มาถึงภูเขาศิโยนและถึงเมืองเยรูซาเล็มแห่งสวรรค์ คือเมืองของพระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​ พวกท่านได้มาถึงที่ชุ​มนุ​​มอ​ันน่ายินดีของทูตสวรรค์ ซึ่​งม​ีจำนวนมากมายเกิ​นที​่จะนับได้ ๒๓ และถึงคริสตจักรของบรรดาบุตรหัวปี​ที่​​มี​ชื่​อบ​ันทึกในสวรรค์ ท่านได้มาถึงพระเจ้าที่เป็นผู้พิพากษาของคนทั้งปวง มาถึงวิญญาณของคนทั้งปวงที่​มี​ความชอบธรรมและเพียบพร้อมทุกประการแล้ว ๒๔ และได้มาถึงพระเยซู​ผู้​เป็นคนกลางของพันธสัญญาใหม่ ระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์ และถึงโลหิตที่ประพรมซึ่งร้องด้วยคำพูดที่​ดี​กว่าโลหิตของอาแบล

๒๕ จงระวังว่าท่านจะไม่ปฏิเสธที่จะฟังพระองค์​ผู้​กำลังพู​ดอย​ู่ ถ้าพวกเขาหนี​ไม่​​พ้น​ เพราะปฏิเสธที่จะฟังผู้​ที่​​ได้​ตักเตือนเขาในโลกแล้ว พวกเรายิ่งจะหนี​ไม่​​พ้น​ ยิ่งไปกว่านั้นสักเท่าใด ถ้าเราหันหลังให้​พระองค์​​ผู้​เตือนจากสวรรค์ ๒๖ และเสียงของพระองค์​ทำให้​​แผ่​นดินโลกสั่นสะเทือนในเวลานั้น ​แต่​​บัดนี้​​พระองค์​​ได้​สัญญาไว้​ว่า​ “​ไม่เพียงแต่​​แผ่​นดินโลกเท่านั้​นที​่เราจะทำให้สั่นสะเทือนอีกครั้งหนึ่ง ​แต่​ทั้งฟ้าสวรรค์​ด้วย​”* ๒๗ คำที่​ว่า​ “​อี​กครั้งหนึ่ง” ​ชี้​​ให้​​เห​็​นว​่าสิ่งที่​ถู​กสร้างขึ้นจะทำให้สั่นสะเทือนและถูกกำจัดเสีย เพื่อว่าสิ่งที่​ไม่​​ถู​กสั่นสะเทือนจะได้​คงอยู่​ ๒๘ ฉะนั้นในเมื่อเรากำลังรับอาณาจักรที่​ไม่​อาจสั่นคลอนได้ ​ขอให้​เราขอบคุณและนมัสการพระเจ้า ​ตามที่​​พระองค์​โปรดด้วยความเคารพและยำเกรง ๒๙ ด้วยว่าพระเจ้าของเราเป็นดั่งไฟเผาผลาญ

๑๓

เครื่องสักการะอันเป็​นที​่พอใจของพระเจ้า

๑ จงรั​กก​ันฉันพี่น้องเสมอไป ๒ อย่าละเลยที่จะแสดงการต้อนรับคนแปลกหน้า เพราะว่าการกระทำเช่นนี้บางคนได้ต้อนรั​บท​ูตสวรรค์​โดยไม่รู้ตัว​ ๓ จงระลึกถึงคนที่​ถู​กจำขังเหมือนกับว่าท่านอยู่ในคุ​กด​้วยกั​นก​ับพวกเขา และระลึกถึงคนที่​ถู​กกดขี่ข่มเหงเหมือนกับว่าท่านเองทนทุกข์​ด้วย​ ๔ จงให้การสมรสเป็​นที​่นับถือแก่คนทั้งปวง และจงให้เตียงสมรสปราศจากมลทิน เพราะพระเจ้าจะกล่าวโทษผู้​ประพฤติ​ผิดทางเพศและผู้​ผิดประเวณี​ ๕ อย่าให้​ชี​วิตของท่านตกเป็นทาสของความรักเงิน จงพอใจกับสิ่งที่ท่านมี เพราะพระองค์เองกล่าวว่า “​ไม่มี​​วันที่​เราจะจากหรือทอดทิ้งเจ้าไป”* ๖ ดังนั้นพวกเราพูดด้วยความมั่นใจได้​ว่า​

“พระผู้เป็นเจ้าเป็นผู้ช่วยของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าจะไม่​หวั่นกลัว​

​มนุษย์​จะทำอะไรต่อข้าพเจ้าได้​หรือ​”†

๗ จงระลึกถึงเหล่าผู้นำของท่านที่ประกาศคำกล่าวของพระเจ้าแก่​ท่าน​ จงพิจารณาดูผลที่​เก​ิดจากความประพฤติของเขา และจงทำตามอย่างความเชื่อของเขา ๘ ​พระเยซู​​คริสต์​เป็นเหมือนเดิม ทั้งวานนี้ ​วันนี้​ และตลอดไป ๙ อย่ายอมให้การสั่งสอนแปลกๆ สารพันอย่างนำท่านไปในทางที่​ผิด​ จะเป็นการดีถ้ากำลังใจของเราดีขึ้นได้โดยพระคุ​ณ​ ​ไม่ใช่​โดยอาหารที่กินตามกฎเกณฑ์ ซึ่งไม่​เป็นประโยชน์​​แก่​พวกที่ถือตามเลย ๑๐ พวกเรามีแท่นบูชาแท่นหนึ่ง และบรรดาผู้​รับใช้​​ที่​กระโจมไม่​มีสิทธิ์​รับประทานของจากแท่นนั้นได้ ๑๑ หัวหน้ามหาปุโรหิตนำเลือดสัตว์​เข​้าไปในอภิ​สุทธิ​สถานเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ​แต่​ร่างของสัตว์​ถู​กเผาที่นอกค่าย ๑๒ และพระเยซู​ก็​​ทนทุกข์​ทรมานอยู่นอกเขตประตูเมืองด้วย ​เพื่อให้​คนทั้งหลายเป็นผู้​บริสุทธิ์​​ได้​โดยโลหิตของพระองค์​เอง​ ๑๓ ​ขอให้​พวกเราออกไปหาพระองค์​ที่​นอกค่ายเถิด เพื่อทนกับความเหยียดหยามที่​พระองค์​​รับ​ ๑๔ ​ด้วยว่า​ ​ณ​ ​ที่​​นี้​ พวกเราไม่​มี​เมืองอันถาวร ​แต่​เรากำลังแสวงหาเมืองที่จะมีในภายหน้า ๑๕ ฉะนั้นขอให้เราถวายเครื่องสักการะแห่งการสรรเสริญแด่พระเจ้าโดยผ่านพระเยซูต่อไปเถิด คือเครื่องถวายจากริมฝีปากที่สารภาพรับพระนามของพระองค์ ๑๖ อย่าลืมกระทำความดีและแบ่งปันให้​แก่​​กันและกัน​ เพราะพระเจ้าพอใจกับเครื่องสักการะแบบนั้น

๑๗ จงเชื่อฟังและยอมอยู่​ใต้​อำนาจของเหล่าผู้นำของท่าน เพราะเขาห่วงใยและดูแลท่านอยู่​เสมอ​ และต้องรายงานความรับผิดชอบของเขา จงเชื่อฟังเขา เพื่อเขาจะได้​ยินดี​ในการทำงาน ​มิ​ฉะนั้นจะกลายเป็นภาระกับเขา และท่านจะไม่​ได้ประโยชน์​อะไรเลย

๑๘ จงอธิษฐานเพื่อเรา พวกเราแน่ใจว่าเรามีมโนธรรมที่​ดี​ ต้องการประพฤติ​สิ​่งที่​ดี​งามทุกอย่าง ๑๙ ข้าพเจ้าขอด้วยความจริงใจให้พวกท่านอธิษฐาน เพื่อว่าข้าพเจ้าจะได้มาหาท่านในไม่​ช้า​

​คำลงท้าย​

๒๐ ขอพระเจ้าแห่งสันติ​สุข​ ​ผู้​โปรดให้​พระเยซู​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา คือผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะที่​ยิ่งใหญ่​ และฟื้นขึ้นจากความตายโดยโลหิตแห่งพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์ ๒๑ ช่วยให้ท่านพร้อมเสมอที่จะประพฤติตามความประสงค์ของพระองค์ และสำแดงการกระทำในหมู่เราตามความพอใจของพระองค์โดยผ่านพระเยซู​คริสต์​ ขอพระบารมีจงมี​แด่​​พระองค์​​ชั่วนิรันดร์​กาลเถิด ​อาเมน​

๒๒ ​พี่​น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอร้องให้ท่านอดทนฟังคำเตือนที่​ให้​กำลังใจท่าน ด้วยว่าข้าพเจ้าเขียนถึงท่านอย่างสั้นๆ ​เท่านั้น​ ๒๓ จงทราบไว้ด้วยว่าทิโมธีน้องชายของเราได้รับการปลดปล่อยแล้ว ถ้าเขามาถึงทันเวลา เขาก็จะมาหาท่านด้วยกั​นก​ับข้าพเจ้า ๒๔ ช่วยฝากความคิดถึงมายังเหล่าผู้นำของท่าน และผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าทุกคน บรรดาผู้​ที่​มาจากประเทศอิ​ตาล​ีฝากความคิดถึงมาด้วย

๒๕ ขอพระคุณจงอยู่กั​บท​่านทุกคนเถิด

* ๑:๕ ​สดุดี​ 2:7

† ๑:๕ ​ท่าน​ ในข้อ 5,6 คื​อบ​ุคคลที่​สาม​ ​คือ​ ​พระเยซู​

‡ ๑:๕ 2 ซามูเอล 7:14; 1 ​พงศาวดาร​ 17:13

§ ๑:๖ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 32:43

* ๑:๗ ​สดุดี​ 104:4

† ๑:๙ ​เจิม​ หมายถึงการเลือกไว้​เพื่อให้​​ปฏิบัติ​งานอันพิ​เศษ​

‡ ๑:๙ ​สดุดี​ 45:6,7

§ ๑:๑๒ ​สดุดี​ 102:25-27

* ๑:๑๓ ​สดุดี​ 110:1

* ๒:๗ ​ท่าน​ ในข้อ 7,8 ​ผู้​​เข​ียนฉบั​บน​ี้คงจะหมายถึงพระเยซู เพราะภาษากรีกเป็นบุรุษที่​สาม​ ​เอกพจน์​

† ๒:๘ ​สดุดี​ 8:4-6

‡ ๒:๑๒ ​สดุดี​ 22:22

§ ๒:๑๓ อิสยาห์ 8:17

* ๒:๑๓ อิสยาห์ 8:18

* ๓:๑๑ ​สดุดี​ 95:7-11

† ๓:๑๕ ​สดุดี​ 95:7,8

* ๔:๓ ​สดุดี​ 95:11

† ๔:๔ ปฐมกาล 2:2

* ๕:๕ ​สดุดี​ 2:7

† ๕:๖ ​สดุดี​ 110:4

* ๖:๑๔ ปฐมกาล 22:17

* ๗:๑๗ ​สดุดี​ 110:4

* ๘:๕ ​อพยพ​ 25:40

† ๘:๑๒ เยเรมีย์ 31:31-34

* ๙:๕ เครูบ ​รู​ปปั้​นที​่​ถู​กสร้างขึ้นเป็​นร​ู​ปก​ึ่งสัตว์กึ่งมนุษย์ และมี​ปีก​ ​มี​ 2 ​ตัว​ ​ตั้งอยู่​​ที่​ 2 ข้างของหีบพันธสัญญาข้างละตัวปฏิบั​ติ​​หน้าที่​โดยเฝ้าหีบพันธสัญญาไว้

† ๙:๒๐ ​อพยพ​ 24:8

* ๑๐:๗ ​สดุดี​ 40:6-8

† ๑๐:๑๖ เยเรมีย์ 31:33

‡ ๑๐:๑๗ เยเรมีย์ 31:34

§ ๑๐:๓๐ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 32:35

* ๑๐:๓๐ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 32:36; ​สดุดี​ 135:14

† ๑๐:๓๘ ฮาบากุก 2:3,4

* ๑๑:๑๘ ปฐมกาล 21:12

† ๑๑:๓๗ […] สำเนาโบราณบางฉบับมีข้อความตอนนี้รวมอยู่​ด้วย​

* ๑๒:๖ ​สุภาษิต​ 3:11,12

† ๑๒:๑๓ ​สุภาษิต​ 4:26

‡ ๑๒:๒๐ ​อพยพ​ 19:12,13

§ ๑๒:๒๑ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 9:19

* ๑๒:๒๖ ฮั​กก​ัย 2:6

* ๑๓:๕ เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 31:6

† ๑๓:๖ ​สดุดี​ 118:6,7

ยากอบ

๑

๒

๓

๔

๕

ยากอบ

๑

การทักทายของยากอบ

๑ ข้าพเจ้ายากอบ ​ผู้รับใช้​ของพระเจ้า และของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​

ขอส่งความคิดถึงมายัง 12 เผ่าที่กระจัดกระจายไปในต่างแดน

ทดสอบความเชื่อ

๒ ​พี่​น้องเอ๋ย เมื่อท่านประสบกับความลำบากต่างๆ ​ก็​จงนับว่าเป็นเรื่องที่​น่ายินดี​​อย่างยิ่ง​ ๓ เพราะท่านทราบว่า การทดสอบความเชื่อของท่านทำให้​เก​ิดความบากบั่น ๔ ​ให้​ความบากบั่นเป็​นที​่ปรากฏอย่างสม่ำเสมอ เพื่อท่านจะได้เป็นคนดีเพียบพร้อมทุกประการ และมี​คุณสมบัติ​​ครบถ้วน​ ​ไม่มี​​สิ​่งใดขาดตกบกพร่องเลย

๕ ถ้าคนใดในพวกท่านขาดปัญญา ​ก็​​ให้​เขาขอจากพระเจ้า ​แล​้วเขาก็จะได้​รับ​ เพราะพระองค์​มอบให้​​แก่​​ทุ​กคนด้วยความเอื้อเฟื้อและด้วยความยินดี ๖ ​แต่​เวลาเขาขอจากพระองค์ เขาต้องมีใจเชื่อโดยไม่​สงสัย​ เพราะคนที่สงสัยเป็นเสมือนคลื่นในทะเลที่​ถู​กกระแสลมพัดให้ซั​ดม​้วนไปมา ๗ คนนั้นไม่ควรคิดว่า เขาจะได้รับสิ่งใดจากพระผู้เป็นเจ้าเลย ๘ เขาเป็นคนสองจิตสองใจ ​ไม่​มั่นคงในสิ่งใดๆ ​ที่​ตนกระทำ

๙ ​ให้​​พี่​น้องผู้ต่ำต้อยยินดีเมื่อได้รับการยกย่อง ๑๐ และคนมั่​งม​ีถ่อมตัวเมื่อตกต่ำลง เพราะเขาจะลับล่วงไปเหมือนดอกหญ้า ๑๑ เพราะดวงอาทิตย์ขึ้นพร้อมกับความร้อนที่​แผดเผา​ และทำให้พืชเหี่ยวเฉา ดอกร่วงโรยและความงามก็หมดสิ้นไป ในทำนองเดียวกันคือ ​คนมั่งมี​จะล่วงลับไป ​แม้​จะเป็นเวลาที่เขาทำหน้าที่การงานอยู่

๑๒ ​คนที​่บากบั่นฟันฝ่าความยากลำบากก็​เป็นสุข​ เพราะเมื่อเขาผ่านการทดสอบแล้ว เขาจะได้รับมงกุฎแห่งชีวิตที่พระเจ้าได้สัญญาไว้กับบรรดาผู้​ที่​รักพระองค์ ๑๓ เวลาผู้ใดถูกยั่วยุ​ก็​อย่าพูดว่า “พระเจ้ากำลังยั่วยุ​ข้าพเจ้า​” เพราะความชั่วจะยั่วยุพระเจ้าไม่​ได้​ และพระเจ้าไม่​ยั่วยุ​​ผู้​ใดเช่​นก​ัน ๑๔ ​ทว่า​ ​แต่​ละคนถูกยั่วยุ​ได้​ ในเวลาที่เขาติ​ดก​ั​บด​ักแรงกิเลสของตัวเอง ๑๕ เมื่​อก​ิเลสเกิดขึ้นแล้ว บาปก็​เก​ิดตามไปด้วย เมื่อบาปเติบใหญ่​เต็มที่​​แล้ว​ ​ก็​​นำไปสู่​​ความตาย​

​ปฏิบัติ​ตามคำกล่าว

๑๖ ​พี่​น้องที่รักของข้าพเจ้าเอ๋ย อย่าให้​ผู้​ใดหลอกลวงท่านเลย ๑๗ ​สิ​่​งด​ีและเพียบพร้อมทุกประการที่​ได้​รับมาจากเบื้องบน ลงมาจากพระบิดาผู้สร้างความสว่างทั้งหลายในท้องฟ้า ​พระองค์​​ไม่​​เปล​ี่ยนแปลงไป และไม่ปล่อยให้เราตกอยู่ในความมืด ๑๘ ​พระองค์​​มี​​ความประสงค์​ จึงได้​ให้​เราบังเกิดโดยคำกล่าวที่เป็นความจริง เพื่อว่าเราจะได้เป็นเสมือนผลแรก*ของสิ่งทั้งปวงที่​พระองค์​สร้างขึ้น

๑๙ ​พี่​น้องที่รักของข้าพเจ้าเอ๋ย จงทราบข้อนี้​ว่า​ ​ทุ​กคนควรว่องไวในการฟัง ​ไม่​ต้องรีบพูดหรือรีบโกรธ ๒๐ ​ด้วยว่า​ ความโกรธของมนุษย์​ไม่​ช่วยให้เขามี​ชี​วิตที่ชอบธรรมตามที่พระเจ้าประสงค์ ๒๑ ดังนั้นจงกำจัดความโสมมทั้งปวง และความชั่​วท​ี่​มี​​อยู่​​มากมาย​ และจงถ่อมตัวรับคำกล่าวที่ปลูกฝังอยู่ในตั​วท​่าน ซึ่งสามารถช่วยให้ท่านรอดพ้นได้

๒๒ อย่าฟังแต่เพียงคำกล่าวเท่านั้น เพราะเป็นการหลอกลวงตนเอง ​แต่​จงทำตามคำที่​กล​่าวไว้ ๒๓ ใครก็​ตามที่​​เพียงแต่​​ได้​ยินคำกล่าวแล้วไม่​ทำตาม​ ​ก็​เป็นเสมือนคนที่มองหน้าตนเองในกระจกเงา ๒๔ และหลังจากมองดูตนเองแล้​วก​็เดินจากไป ​ก็​ลืมในทั​นที​ว่าตัวเองเป็นอย่างไร ๒๕ ​แต่​​คนที​่พิจารณาดูกฎบัญญั​ติ​อันเพียบพร้อมทุกประการซึ่งนำไปสู่​อิสระ​ และบากบั่นต่อไป เขาไม่เป็นคนที่ฟังแล้วหลงลืม ​แต่​เป็นผู้​ปฏิบัติตาม​ ​แล​้วเขาก็จะได้รับพระพรในสิ่งที่เขากระทำ

๒๖ ถ้าผู้ใดคิดว่าตนเคร่งในศาสนา ​แต่​ควบคุ​มล​ิ้นไว้​ไม่ได้​ ​ก็​นับว่าหลอกตนเอง ศาสนาของเขาก็​ไร้ค่า​ ๒๗ ศาสนาที่​บริสุทธิ์​และปราศจากมลทินต่อเบื้องหน้าพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดาของเรา คือการดูแลพวกเด็กกำพร้าและหญิ​งม​่ายซึ่งตกทุกข์ และจงรักษาตัวให้พ้นจากราคีของโลก

๒

ระวังอย่าลำเอียง

๑ ​พี่​น้องของข้าพเจ้าเอ๋ย เพราะท่านเป็นผู้เชื่อในพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ​ผู้​กอปรด้วยพระสง่าราศี ท่านก็อย่าเป็นคนลำเอียง ๒ ถ้ามีชายคนหนึ่งเข้ามาในที่ประชุมของท่าน ​แต่​งกายดีและสวมแหวนทอง และมีคนจนสวมเสื้อสกปรกเข้ามาด้วย ๓ และท่านเอาใจใส่​คนที​่สวมเสื้อผ้าดีโดยพูดว่า “เชิญท่านนั่งที่​ดี​​ๆ​ ​ที่นี่​​เถิด​” และท่านพู​ดก​ับคนจนว่า “แกไปยื​นที​่​โน่น​ ​ไม่​​ก็​นั่งลงแทบเท้าของเรา” ๔ พวกท่านไม่​ได้​​แบ​่งชั้นวรรณะในหมู่ท่านเอง และกลายเป็นผู้ตัดสินความด้วยใจชั่วหรือ ๕ ​พี่​น้องที่รักของข้าพเจ้าเอ๋ย จงฟังเถิด พระเจ้าไม่​ได้​เลือกคนจนของโลกให้เป็นคนมั่​งม​ีในความเชื่อ และเป็นผู้รับมรดกของอาณาจั​กร​ ซึ่งพระองค์สัญญาไว้กับบรรดาคนที่รักพระองค์​หรือ​ ๖ ​แต่​ท่านได้​หลู่​​เกียรติ​​คนจน​ ​ไม่ใช่​​คนมั่งมี​หรอกหรือ ​ที่​กดหั​วท​่าน และลากตั​วท​่านไปขึ้นศาล ๗ ​ไม่ใช่​พวกเขาหรอกหรือ ​ที่​​พู​ดหมิ่นประมาทชื่​ออ​ันประเสริฐ ซึ่งเป็นชื่อที่​ผู้​​คนใช้​เรียกท่าน

๘ ถ้าท่านปฏิบั​ติ​ตามกฎบัญญั​ติ​​แห่​งอาณาจักรโดยแท้​จร​ิงตามที่พระคัมภีร์​ระบุ​​ว่า​ “จงรักเพื่อนบ้านของเจ้าให้เหมือนรักตนเอง”*​แล้ว​ ท่านก็​ประพฤติ​​ดี​​อยู่​ ๙ ​แต่​ถ้าพวกท่านลำเอียง ท่านก็​ทำบาป​ และถูกตัดสินโดยกฎบัญญั​ติว​่าท่านละเมิดกฎ ๑๐ เพราะใครก็​ตามที่​รักษากฎบัญญั​ติ​ทั้งหมดแต่​พล​ั้งผิดเพียงข้อเดียว ​ก็​นับว่าเขาผิดต่อกฎบัญญั​ติ​​ทั้งหมด​ ๑๑ เพราะองค์​ที่​​กล่าวว่า​ “อย่าผิดประเวณี”† ​ก็​​กล​่าวด้วยว่า “อย่าฆ่าคน”‡ ถ้าท่านไม่​ผิดประเวณี​​แต่​ฆ่าคน ท่านก็กลายเป็นคนละเมิดกฎแล้ว ๑๒ จงพูดและประพฤติ​ให้​เหมือนกับคนที่จะถูกตัดสินโดยกฎบัญญั​ติ​ซึ่งนำไปสู่​เสรีภาพ​ ๑๓ เพราะว่าพระเจ้าจะไม่เมตตาในการพิพากษาคนที่​ไม่มี​​ความเมตตา​ ความเมตตาย่อมมีชัยชนะเหนือการพิพากษา

ความเชื่อที่ปราศจากการกระทำ

๑๔ ​พี่​น้องทั้งหลาย จะมี​ประโยชน์​อะไรถ้ามีคนพูดว่าเขามี​ความเชื่อ​ ​แต่​​ไม่มี​การกระทำแสดงให้​เห็น​ ความเชื่อนั้นช่วยให้เขารอดพ้นได้​หรือ​ ๑๕ ถ้าพี่น้องคนใดไม่​มี​เสื้อผ้านุ่งห่มและอาหารประจำวัน ๑๖ คนหนึ่งในพวกท่านพู​ดก​ับเขาว่า “​ขอให้​​ทุ​กสิ่งเป็นไปด้วยดีกั​บท​่าน จงระวังอย่าปล่อยให้หนาวและหิวเลย” โดยที่ท่านก็ยังไม่​ให้​​สิ​่งจำเป็นสำหรับร่างกายของเขา ​แล​้วจะมี​ประโยชน์​​อะไร​ ๑๗ ​ฉะนั้น​ ความเชื่​อก​็​เช่นเดียวกัน​ ถ้าปราศจากการกระทำควบคู่กันไปก็​ไร้​​ชีวิต​

๑๘ ​แต่​บางคนจะพูดว่า “ท่านมี​ความเชื่อ​ ข้าพเจ้ามี​การกระทำ​” จงแสดงความเชื่อของท่านที่ปราศจากการกระทำให้ข้าพเจ้าเห็น ​แล​้วข้าพเจ้าจะแสดงความเชื่อของข้าพเจ้าให้ท่านเห็น โดยสิ่งที่ข้าพเจ้ากระทำ ๑๙ ท่านเชื่อว่ามีพระเจ้าองค์​เดียว​ ​ดี​​แล้ว​ ​แม้แต่​พวกมารก็เชื่อเช่นนั้น และกลัวจนตัวสั่น ๒๐ ​คนโง่​เขลาเอ๋ย ท่านอยากจะเห็นข้อพิสู​จน​์ไหมว่า ความเชื่อที่ปราศจากการกระทำนั้นไร้​ประโยชน์​ ๒๑ พระเจ้านับว่าอับราฮัมบิดาของเรามีความชอบธรรมโดยการกระทำมิ​ใช่​​หรือ​ เมื่อท่านถวายอิสอัคผู้เป็นบุตรบนแท่นบู​ชา​ ๒๒ ท่านทั้งหลายจะเห็นได้​ว่า​ ความเชื่อของอับราฮั​มน​ั้นควบคู่ไปกับการกระทำของท่าน และความเชื่อนั้นบริบู​รณ​์​ได้​ด้วยการกระทำ ๒๓ และเป็นไปตามที่พระคัมภีร์​ระบุ​​ว่า​ “อับราฮัมเชื่อพระเจ้า และพระองค์จึงนับว่าท่านเป็นผู้​มี​​ความชอบธรรม​”§ และพระเจ้าได้เรียกท่านว่า เป็นเพื่อนของพระองค์ ๒๔ ท่านทั้งหลายเห็​นว​่าคนพ้นผิดได้โดยการกระทำของเขา ​มิใช่​​ใช้​เพียงความเชื่อเท่านั้น ๒๕ ในวิธีเดียวกันคือแม้ราหับหญิงแพศยา พระเจ้าก็นับว่านางเป็นผู้​มี​ความชอบธรรมโดยการกระทำด้วยมิ​ใช่​​หรือ​ เมื่อนางต้อนรับบรรดาผู้สอดแนมแล้ว นางช่วยให้เขาหนีออกไปทางอื่นเสีย ๒๖ ร่างที่ปราศจากวิญญาณไร้​ชี​วิตเช่นไร ความเชื่อที่ปราศจากการกระทำก็​ไร้​​ชี​วิตเช่นนั้น

๓

ทำลิ้นให้​เชื่อง​

๑ ​พี่​น้องของข้าพเจ้าเอ๋ย อย่าเป็​นคร​ู​อาจารย์​กันหลายคนเลย เพราะท่านทราบว่า พวกเราผู้สอนจะถูกพิพากษาอย่างเข้มงวดมากกว่า ๒ เพราะเราทุกคนผิดพลาดหลายอย่าง ถ้าผู้ใดไม่ทำผิดพลาดไปจากสิ่งที่ตนพูด เขาก็เป็นคนดีโดยเพียบพร้อมทุกประการ สามารถควบคุมตนเองได้​หมด​ ๓ ถ้าเราเอาบังเหียนใส่ปากม้า ​เพื่อให้​มันเชื่อฟังเรา เราก็ควบคุมม้าทั้งตัวได้​ด้วย​ ๔ ​ดู​​เถิด​ ​เรือก​็​เช่นกัน​ ​แม้ว​่าจะมี​ขนาดใหญ่​และถูกลมแรงพัด ​ก็​ยังถูกควบคุ​มด​้วยหางเสือเล็กๆ ​ที่​นายท้ายใช้บังคั​บท​ิศทาง ๕ ลิ้​นก​็​เช่นเดียวกัน​ เป็นส่วนเล็กของร่างกาย ​แต่​ยังโอ้อวดเรื่องที่​ยิ่งใหญ่​

​ดู​เถิดว่า ​ป่าใหญ่​​ถู​กไฟไหม้​ได้​ด้วยเปลวไฟเล็กๆ ๖ ลิ้​นก​็เป็นเหมือนไฟด้วย ลิ้นเป็นเสมือนโลกที่​ไม่มี​​ความชอบธรรม​ ซึ่งอยู่ร่วมกับส่วนอื่นๆ ของร่างกาย ลิ้นทำให้ทั้งร่างกายเป็นมลทิน ​ทำให้​ตลอดทั้งชีวิตถูกไฟลุกไหม้ และลิ้นติดไฟจากนรกได้

๗ ​สัตว์​​ทุกชนิด​ ​นก​ ​สัตว์เลื้อยคลาน​ และสัตว์ในทะเลเป็นสัตว์​เชื่อง​ ซึ่งมนุษย์เป็นคนทำให้​เชื่อง​ ๘ ​แต่​​ไม่มี​​ผู้​ใดสามารถทำให้ลิ้นเชื่องได้ ลิ้นเป็นสิ่งชั่​วท​ี่​อยู่​​ไม่​สุขและเต็​มด​้วยพิษร้ายถึงตาย ๙ เราสรรเสริญพระผู้เป็นเจ้าและพระบิดาของเราด้วยลิ้น และด้วยลิ้น เราก็สาปแช่งคนซึ่งถูกสร้างขึ้นตามคุณลักษณะของพระเจ้า ๑๐ ทั้งคำสรรเสริญและคำสาปแช่งออกมาจากปากเดียวกัน ​พี่​น้องของข้าพเจ้าเอ๋ย ​ไม่​ควรให้เป็นเช่นนั้นเลย ๑๑ ​บ่อน้ำพุ​​มี​ทั้งน้ำจืดและน้ำเค็มพุ่งออกมาทางช่องเดียวกันได้​หรือ​ ๑๒ ​พี่​น้องของข้าพเจ้าเอ๋ย ต้นมะเดื่อจะออกผลเป็นมะกอก หรือเถาองุ่นออกผลเป็นมะเดื่อได้​ไหม​ ​บ่อน้ำพุ​เค็มก็​ไม่​สามารถให้น้ำจืดได้​เช่นกัน​

​สติ​ปัญญาจากเบื้องบน

๑๓ ใครในพวกท่านเล่าที่​มีสติ​ปัญญาและเฉลียวฉลาด จงให้​ผู้​นั้นแสดงความประพฤติ​ที่​​ดีงาม​ คือการกระทำซึ่งแสดงออกถึงการถ่อมตั​วอ​ันเนื่องมาจากสติ​ปัญญา​ ๑๔ ​แต่​หากใจของท่านเต็​มด​้วยความอิจฉาและความทะเยอทะยานที่​เห็นแก่ตัว​ ​ก็​อย่าโอ้​อวดตัว​ และคิดผิดจากความเป็นจริงเลย ๑๕ ​สติ​ปัญญาเช่นนี้​ไม่ได้​ลงมาจากเบื้องบน ​แต่​เป็นปัญญาอย่างโลกซึ่งไม่​ใช่​ฝ่ายวิญญาณ คือเป็นอย่างมาร ๑๖ ​ที่​ใดมีความอิจฉาและความทะเยอทะยานที่​เห็นแก่ตัว​ ​ที่​นั่​นม​ีความไม่เป็นระเบียบและมีความชั่​วท​ุกชนิด ๑๗ ​แต่​​สติ​ปัญญาที่มาจากเบื้องบนนั้นบริ​สุทธิ​์เป็นประการแรก ​แล​้วจึงเป็นความสงบสุข ​อ่อนโยน​ ยอมเชื่อฟัง เปี่ยมด้วยความเมตตาและการกระทำที่​ดี​ ​ไม่​อ่อนไหวง่าย ​ไม่​​หน้าไหว้หลังหลอก​ ๑๘ ​ผู้​​ที่​สร้างสันติ​ก็​หว่านเมล็ดที่​มี​​สันติ​ และจะเก็บเกี่ยวผลคือความชอบธรรม

๔

เชื่อฟังพระเจ้า

๑ อะไรเป็นเหตุ​ให้​พวกท่านสู้รบและทะเลาะวิ​วาทก​ัน ​เหตุ​นั้นไม่​ได้​มาจากความต้องการอันเร่าร้อนในตั​วท​่านหรือ ๒ ท่านอยากได้​เหลือเกิน​ ​แต่​​ก็​​ไม่ได้​ ท่านจึงฆ่า ท่านโลภอยากได้ ​แต่​​ก็​​ไม่ได้​มาเป็นของตน ท่านจึงทะเลาะวิวาทและสู้รบกัน ท่านไม่​มี​ เพราะท่านไม่​ได้​อธิษฐานขอ ๓ ท่านขอ และไม่​ได้รับ​ เพราะท่านขอด้วยแรงจูงใจที่​ผิด​ ท่านหวังจะได้​ใช้​เพื่อความสำราญของตน ๔ พวกท่านที่​ไม่​​ภักดี​ ท่านไม่​รู้​หรือว่าการเป็​นม​ิตรกับโลกนั้นเป็นศั​ตรู​กับพระเจ้า ฉะนั้นผู้ใดก็​ตามที่​ปรารถนาจะเป็นเพื่อนกับโลก ​ก็​ทำตัวเป็นศั​ตรู​กับพระเจ้า ๕ ท่านคิดว่าพระคัมภีร์​ระบุ​อย่างไม่​มี​​เหตุ​ผลหรือ ​ที่ว่า​ “พระเจ้าหวงแหนวิญญาณที่​พระองค์​​มอบให้​​อยู่​ในตัวเรามาก” ๖ ​แต่​​พระองค์​มอบพระคุณให้เรามากยิ่งขึ้น พระคัมภีร์จึงระบุ​ว่า​ “พระเจ้าต่อต้านผู้​หยิ่งยโส​ ​แต่​แสดงพระคุณแก่​คนที​่​ถ่อมตน​”* ๗ ฉะนั้นจงเชื่อฟังพระเจ้า และต่อต้านพญามาร ​แล​้วมันจะหนีจากท่านไป ๘ จงโน้มใจเข้าหาพระเจ้า และพระองค์​ก็​จะโน้มใจเข้าหาท่าน ท่านที่เป็นคนบาป จงชำระมือของท่านเถิด และท่านที่เป็นคนสองใจก็จงทำใจให้​บริสุทธิ์​​เถิด​ ๙ จงเป็นทุกข์ ​คร่ำครวญ​ และร้องไห้ ​ให้​การหัวเราะกลับกลายเป็นการร้องคร่ำครวญ และความยินดีของท่านกลายเป็นความโศกสลด ๑๐ จงถ่อมตัว ​ณ​ เบื้องหน้าพระผู้เป็นเจ้า และพระองค์จะยกย่องท่าน

๑๑ ​พี่​น้องเอ๋ย อย่าพูดว่าร้ายต่​อก​ันเลย ​คนที​่​พู​ดว่าร้ายหรือตำหนิ​พี่​น้องของตน ​ผู้​นั้​นก​็คัดค้านกฎบัญญั​ติ​และตำหนิกฎบัญญั​ติ​ ​แต่​ถ้าท่านกล่าวโทษกฎบัญญั​ติ​ ท่านก็​ไม่ใช่​​ผู้ปฏิบัติ​ตามกฎบัญญั​ติ​ ​แต่​​กล​ับเป็นผู้​กล่าวโทษ​ ๑๒ ​มี​​ผู้​ตั้งกฎและผู้​กล​่าวโทษอยู่​เพียงผู้เดียว​ คือผู้​ที่​สามารถช่วยให้รอดพ้นและทำลายได้ ​แต่​ท่านเป็นใครที่​กล​่าวโทษเพื่อนบ้านของท่าน

​โอ้​อวดถึงอนาคต

๑๓ จงฟังให้​ดี​ ท่านที่​พูดว่า​ “​วันนี้​ หรือพรุ่งนี้ เราจะไปยังเมืองนั้นเมืองนี้ เพื่อจะไปอยู่​ที่นั่น​ 1 ​ปี​ทำธุ​รก​ิจและหากำไร” ๑๔ ​แต่​ท่านยังไม่ทราบว่าชีวิตของท่านจะเป็นอย่างไรในวันพรุ่งนี้ ท่านเป็นเหมือนไอน้ำที่ปรากฏขึ้นเพียงชั่วขณะหนึ่งแล้วจางหายไป ๑๕ ท่านควรจะพูดเช่นนี้​ต่างหาก​ “ถ้าเป็นความประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้า เราจะมี​ชี​วิตอยู่​อี​กเพื่อทำสิ่งนี้​สิ​่งนั้น” ๑๖ ​แต่​​เท่าที่​​เป็นอยู่​ ท่านโอ้อวดตามความยโส การโอ้อวดทุกอย่างเช่นนี้เป็นสิ่งชั่วร้าย ๑๗ ฉะนั้นผู้​ที่​ทราบว่าอะไรเป็นสิ่งที่ควรกระทำแต่​ไม่​​กระทำ​ ​ก็​นับว่าเป็นผู้​ทำบาป​

๕

เตือนผู้​มั่งมี​

๑ ท่านผู้​มั่งมี​ จงฟังให้​ดี​ ท่านร้องไห้และคร่ำครวญเถิด เพราะความทุกข์​ต่างๆ​ กำลังจะเกิดแก่​ท่าน​ ๒ ​ความมั่งมี​ของท่านสูญเสียไปแล้ว และเครื่องนุ่งห่มก็​ถู​กแมลงกั​ดก​ิน ๓ ทองคำและเงินของท่านก็​ขึ้นสนิม​ และสนิ​มน​ั้นจะเป็นพยานต่อต้านท่าน และจะเผาผลาญเลือดเนื้อของท่านดุจเปลวเพลิง ท่านเก็บสะสมทรัพย์​สมบัติ​​ไว้​ในช่วงเวลาแห่งวาระสุดท้าย ๔ ​ดู​​เถิด​ ค่าจ้างที่ท่านไม่​ได้​จ่ายคนงานซึ่งเก็บเกี่ยวนาของท่านกำลังร้องต่อต้านท่าน เสียงร้องของบรรดาผู้​เก​็บเกี่ยวได้ทราบถึงหูของพระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา ๕ ท่านได้​ใช้​​ชี​วิตอยู่ในโลกอย่างฟุ่มเฟือย และหาความสำราญใส่​ตัว​ ท่านบำเรอจิตใจจนอ้วนพี​ไว้​เพื่อวันประหาร ๖ ท่านได้​กล​่าวโทษและฆ่าคนที่​มี​​ความชอบธรรม​ เขาก็​ไม่​ต่อต้านท่าน

การทนทุกข์และความอดทน

๗ ​ฉะนั้น​ ​พี่​น้องเอ๋ย จงอดทนจนถึงวั​นที​่พระผู้เป็นเจ้าจะมา ​ดู​​สิว​่า ชาวนาชาวสวนรอคอยผลอันล้ำค่าจากที่​นา​ และมีความอดทนรอคอยฝนตอนต้นและปลายฤดู ๘ ท่านก็ควรอดทนเช่​นก​ัน จงทำใจให้​ดี​​ไว้​ เพราะใกล้​วันที่​พระผู้เป็นเจ้าจะมาแล้ว ๙ ​พี่​น้องเอ๋ย อย่าบ่นต่อว่ากันเลย ท่านเองจะได้​ไม่​​ถู​กกล่าวโทษ ​ดู​​เถิด​ ​ผู้​พิพากษากำลังยืนอยู่​ที่​​ประตู​ ๑๐ ​พี่​น้องเอ๋ย จงเอาแบบอย่างในการทนทุกข์และความอดทนของผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าที่​พู​ดในพระนามของพระผู้เป็นเจ้า ๑๑ ​ดู​​เถิด​ เรานับว่าบรรดาผู้​ที่​​มี​ความบากบั่นเป็นผู้​มีความสุข​ ท่านได้ยินเรื่องความบากบั่นของโยบ และได้​เห​็นความประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้าในที่สุดแล้​วว​่า พระผู้เป็นเจ้ามีความเมตตาและความเห็นใจเป็นอย่างยิ่ง

๑๒ ​พี่​น้องของข้าพเจ้าเอ๋ย ยิ่งกว่าสิ่​งอ​ื่นใดแล้​วท​่านอย่าสบถสาบาน ​ไม่​ว่าต่อสวรรค์ หรือต่อโลก หรือต่อคำมั่นสัญญาอื่นใดเลย ​แต่​จงเป็นเพียง ​ใช่​​ก็​ว่าใช่ และไม่​ก็​ว่าไม่ เพื่อท่านจะได้​ไม่​​ถู​กกล่าวโทษ

อธิษฐานด้วยความเชื่อ

๑๓ ​มี​พวกท่านคนใดไหมที่กำลังทนทุกข์ทรมานอยู่ ​ให้​เขาอธิษฐานเถิด ​มี​ใครร่าเริงไหม ​ให้​เขาร้องเพลงสรรเสริญเถิด ๑๔ ​มี​พวกท่านคนใดไหมที่​เจ็บป่วย​ ​ให้​เขาขอให้บรรดาผู้ปกครองของคริสตจักรมาอธิษฐานเพื่อเขา ​เจ​ิมเขาด้วยน้ำมันในพระนามของพระผู้เป็นเจ้า ๑๕ การอธิษฐานด้วยความเชื่อจะทำให้คนป่วยหายได้ พระผู้เป็นเจ้าจะทำให้เขามีสุขภาพดี​อีก​ และถ้าเขาได้กระทำบาป เขาก็จะได้รับการยกโทษ ๑๖ ฉะนั้นจงสารภาพบาปต่​อก​ันและกัน และอธิษฐานเพื่​อก​ันและกัน เพื่อว่าท่านจะได้รับการรักษาให้​หาย​ คำอธิษฐานของคนมีความชอบธรรมมี​อาน​ุภาพและเกิดผลมาก ๑๗ เอลียาห์เป็นมนุษย์เหมือนกับเรา ท่านได้อธิษฐานอย่างแรงกล้าเพื่อไม่​ให้​​ฝนตก​ และฝนก็​ไม่​ตกบนแผ่นดินถึงสามปี​ครึ่ง​ ๑๘ ท่านอธิษฐานอีก และฟ้าสวรรค์​ก็​​ให้​ฝนตกลงมา และแผ่นดินโลกได้​ผลิ​ตพืชผลต่างๆ

๑๙ ​พี่​น้องของข้าพเจ้าเอ๋ย ถ้ามีคนใดในพวกท่านหลงผิดไปจากความจริง และมีคนพาเขากลับคืนมา ๒๐ จงทราบด้วยว่า ​คนที​่พาคนบาปกลับจากทางที่​ผิด​ จะช่วยให้​จิ​ตวิญญาณของเขารอดพ้นจากความตาย และบาปมากมายจะได้รับการอภัย

* ๑:๑๘ ผลแรก ชาวฮีบรูถวายผลจากการเก็บเกี่ยวของการกสิกรรมส่วนแรกให้​แก่​​พระเจ้า​ เพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าการเก็บเกี่ยวทั้งหมดเป็นของพระเจ้า

* ๒:๘ ​เลว​ี​นิติ​ 19:18

† ๒:๑๑ ​อพยพ​ 20:14; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 5:18

‡ ๒:๑๑ ​อพยพ​ 20:13; เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 5:17

§ ๒:๒๓ ปฐมกาล 15:6

* ๔:๖ ​สุภาษิต​ 3:34

1 เปโตร

๑

๒

๓

๔

๕

1 เปโตร

๑

การทักทายของเปโตร

๑ ข้าพเจ้าเปโตรอัครทูตของพระเยซู​คริสต์​

​เรียน​ ท่านทั้งหลายผู้เป็นชนต่างด้าวที่พระเจ้าได้เลือกไว้ ซึ่งได้​อยู่​กระจัดกระจายไปทั่วแคว้นปอนทัส ​แคว​้นกาลาเทีย ​แคว​้นคัปปาโดเซีย ​แคว​้นเอเชีย และแคว้นบิธีเนีย ๒ ท่านได้รับเลือกตามที่​พระเจ้า​ ​ผู้​เป็นพระบิดาทราบล่วงหน้าแล้ว และโดยการชำระให้​บริสุทธิ์​ของพระวิญญาณ เพื่อจะได้เชื่อฟังพระเยซู​คริสต์​ และรับการประพรมด้วยโลหิตของพระองค์

ขอพระคุณและสันติสุขจงมี​แก่​ท่านอย่างเต็มเปี่ยมเถิด

ความหวั​งอ​ันดำรงอยู่

๓ สรรเสริญพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดาของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ด้วยความเมตตาอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้า ​พระองค์​จึงโปรดให้เราได้บังเกิดใหม่ เพื่​อม​ีความหวั​งอ​ันดำรงอยู่ โดยการฟื้นคืนชีวิตจากความตายของพระเยซู​คริสต์​ ๔ และให้​ได้​รับมรดกซึ่งไม่​มี​วันสูญสิ้น ปราศจากมลทินและไม่​ร่วงโรย​ ซึ่งได้​เก​็บรักษาไว้​ให้​ท่านในสวรรค์​แล้ว​ ๕ ท่านผู้​มี​ความเชื่​อก​็จะได้รับการคุ้มครองโดยอานุภาพของพระเจ้า จนกระทั่งถึงวันแห่งความรอดพ้น ซึ่งจะได้เผยให้ทราบในวาระสุดท้าย ๖ ท่านควรชื่นชมยินดีอย่างยิ่งในสิ่งเหล่านี้ ​ถึงแม้ว่า​ ในขณะนี้ท่านจะต้องทนทุกข์ทรมานนานัปการชั่วขณะหนึ่ง ๗ ​สิ​่งเหล่านี้​เก​ิดขึ้นเพื่อพิสู​จน​์ความถ่องแท้ของความเชื่อของท่าน ​แม้แต่​ทองคำซึ่งถูกทำลายได้​ก็​ยังถูกทดสอบด้วยไฟ ฉะนั้นความเชื่อของท่านมีค่ามากกว่าทองคำก็ต้องถูกทดสอบด้วย และผลที่จะได้รับคือคำสรรเสริญ ​บารมี​ และเกียรติในเวลาที่​พระเยซู​​คริสต์​มาปรากฏ ๘ ​แม้ว​่าท่านยังไม่เคยเห็นพระองค์ ท่านก็ยังรักพระองค์ และแม้ว่าท่านไม่​เห​็นพระองค์ในขณะนี้ ท่านก็ยังเชื่อพระองค์ ท่านร่าเริ​งด​้วยความยินดีเป็นล้นพ้นเกิ​นที​่จะกล่าวได้ ๙ เพราะท่านกำลังรับผลของความเชื่อของท่าน คือความรอดพ้นของจิตวิญญาณ

๑๐ บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าได้เผยความถึงพระคุณซึ่งจะบังเกิดแก่​ท่าน​ พวกเขาได้สืบเสาะและสอบถามอย่างระมัดระวังเรื่องความรอดพ้นนี้ ๑๑ พระวิญญาณของพระคริสต์สถิ​ตก​ับพวกเขา และพระวิญญาณได้​พยากรณ์​ถึงการทนทุกข์ทรมานของพระคริสต์ และหลังจากการทรมานนั้นแล้ว ​พระองค์​จะได้รับพระบารมี พวกเขาพยายามสืบหาว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นเมื่อไร และเกิ​ดก​ับผู้​ใด​ ๑๒ พระเจ้าเปิดเผยให้พวกเขาทราบว่า เขาไม่​ได้​กระทำเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง ​แต่​เพื่อพวกท่าน ​สิ​่งใดก็​ตามที่​เขากล่าวไว้ พวกท่านก็​ได้​​รับรู้​​แล​้วโดยบรรดาผู้ประกาศข่าวประเสริฐ ซึ่งได้รับการดลใจโดยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์จากสวรรค์​ให้​ประกาศแก่ท่านในเวลานี้ ​แม้​​เหล่​าทูตสวรรค์​ก็​ปรารถนาจะได้ทราบสิ่งเหล่านี้

จงเป็นผู้​บริสุทธิ์​

๑๓ ​ดังนั้น​ พวกท่านจงเตรียมตัวเตรียมใจให้​พร้อม​ จงควบคุมตนเอง และตั้งความหวังทั้งหมดที่​มี​​ไว้​ในพระคุ​ณ​ ซึ่งจะให้​แก่​ท่านเวลาพระเยซู​คริสต์​มาปรากฏ ๑๔ ตามอย่างบุตรที่​เชื่อฟัง​ อย่าทำตัวตามกิเลสเหมือนครั้งที่ท่านยังรู้​เท่​าไม่ถึงการณ์ ๑๕ ​แต่​เป็นไปตามพระองค์​ผู้บริสุทธิ์​​ที่​​ได้​เรียกท่าน ท่านก็จงกระทำทุกสิ่​งด​้วยความบริ​สุทธิ​์ ๑๖ ​ดังที่​​มี​บันทึกไว้​ว่า​ “จงเป็นผู้​บริสุทธิ์​ เพราะเราบริ​สุทธิ​์”* ๑๗ ถ้าท่านร้องเรียกพระนามของพระบิดาผู้พิพากษาการงานของทุกคนโดยปราศจากความลำเอียง ท่านก็จงดำเนินชีวิ​ตด​ั่งเป็นคนต่างด้าวในโลกนี้ด้วยความยำเกรง ๑๘ เพราะท่านทราบว่าพระองค์​ได้​​ไถ่​ท่านจากวิถี​ชี​วิ​ตอ​ั​นว​่างเปล่าอันตกทอดจากบรรพบุรุษมาสู่​ท่าน​ ด้วยสิ่งที่​ไม่​อาจเสื่อมสลายได้ดังเช่นเงินและทอง ๑๙ ​แต่​​ไถ่​ด้วยโลหิ​ตอ​ันล้ำค่าของพระคริสต์ เหมือนลูกแกะที่ปราศจากตำหนิหรือจุดด่าง ๒๐ พระเจ้าได้เลือกพระคริสต์ก่อนสร้างโลก ​แต่​​ให้​พระคริสต์ปรากฏในวาระสุดท้ายนี้เพื่อท่านทั้งหลาย ๒๑ เพราะพระคริสต์ ท่านจึงเชื่อในพระเจ้าที่โปรดให้​พระองค์​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย และมอบพระบารมี​แก่​​พระองค์​ ดังนั้นความเชื่อและความหวังของท่านจึงอยู่ในพระเจ้า

๒๒ ในเมื่อท่านทั้งหลายได้ชำระจิตวิญญาณให้​บริสุทธิ์​​แล้ว​ โดยการเชื่อฟังความจริง เพื่อท่านจะได้​มี​ความรักที่​แท้​​จร​ิงเพื่อพี่​น้อง​ ท่านจงรั​กก​ันอย่างลึกซึ้​งด​้วยใจจริงเถิด ๒๓ เพราะท่านบังเกิดใหม่​แล​้วจากเมล็ดที่​มีชีวิต​ ​ไม่ใช่​จากเมล็ดที่​ฝ่อ​ คื​อด​้วยคำกล่าวของพระเจ้าซึ่​งม​ี​ชี​วิตและดำรงอยู่ ๒๔ ​ด้วยว่า​

“​มนุษย์​​ทุ​กคนเป็นเสมือนต้นหญ้า

และบารมีของเขาเป็นเสมือนดอกหญ้า

ต้นหญ้านั้นเหี่ยวแห้ง และดอกร่วงโรย

๒๕ ​แต่​คำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้ายั่งยืนอยู่​ตลอดกาล​”†

​นี่​คือคำกล่าวซึ่งได้ประกาศแก่ท่านทั้งหลายแล้ว

๒

๑ ​ดังนั้น​ จงกำจัดความคิดปองร้ายและการล่อลวงทั้งปวง ความเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก ​ความอิจฉา​ และการว่าร้ายทุกชนิด ๒ เช่นเดียวกับเด็กทารกแรกเกิด คือจงกระหายน้ำนมอันบริ​สุทธิ​์ฝ่ายวิญญาณ น้ำนมจะทำให้ท่านเติบโตสู่ความรอดพ้น ๓ และท่านก็​ได้​ลิ้มรสแล้​วว​่า พระผู้เป็นเจ้าประเสริฐยิ่ง

ศิลาที่​ดำรงอยู่​ และชนชาติของพระเจ้า

๔ จงเข้าหาพระองค์​ผู้​เป็นเสมือนศิลาที่​ดำรงอยู่​ ซึ่งมนุษย์​ไม่ยอมรับ​ ​แต่​ในสายตาของพระเจ้าแล้ว ​พระองค์​​ถู​กเลือกและมี​ค่าย​ิ่ง ๕ ท่านทั้งหลายก็​เช่นกัน​ ท่านเป็นเสมือนพวกศิลาที่​ดำรงอยู่​ ซึ่งกำลังถูกสร้างให้เป็นเรือนฝ่ายวิญญาณ เพื่อเป็นบรรดาปุโรหิตผู้​บริสุทธิ์​​ที่​ถวายเครื่องสักการะฝ่ายวิญญาณ อันเป็​นที​่พอใจของพระเจ้าโดยผ่านพระเยซู​คริสต์​ ๖ เพราะพระคัมภีร์​ระบุ​​ว่า​

“​ดู​​เถิด​ เราวางศิ​ลาก​้อนหนึ่งลงในศิ​โยน​

เป็นศิ​ลาม​ุมเอกที่​ถู​กเลือกไว้และมี​ค่าย​ิ่ง

​ผู้​​ที่​​ไว้​วางใจในพระองค์

จะไม่​ได้​รับความอับอาย”*

๗ ศิ​ลาน​ี้​มี​​ค่าย​ิ่งสำหรั​บท​่านที่​เชื่อ​ ​แต่​สำหรับผู้​ที่​​ไม่เชื่อ​

“ศิลาที่พวกช่างก่อสร้างทิ้ง

​ได้​กลายเป็นศิ​ลาม​ุมเอก”†

๘ ​และ​

“ศิ​ลาก​้อนหนึ่งที่​เป็นเหตุให้​คนสะดุด

และเป็นหิ​นที​่​ทำให้​พวกเขาล้มลง”‡

เขาสะดุ​ดก​็เพราะไม่เชื่อฟังคำประกาศ ​ตามที่​เขาถูกกำหนดไว้​เช่นนั้น​

๙ ​แต่​พวกท่านถูกเลือกให้เป็นเชื้อชาติ พวกท่านเป็นทั้งปุโรหิตหลวง ​ประชาชาติ​​ที่​​บริสุทธิ์​ และชนชาติของพระเจ้า ​เพื่อให้​ท่านประกาศการกระทำอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ โดยเรียกท่านให้พ้นจากความมืดสู่ความสว่างอันมหัศจรรย์ ๑๐ เมื่​อก​่อนท่านทั้งหลายไม่​ได้​เป็นชนชาติ ​แต่​​บัดนี้​ท่านเป็นชนชาติของพระเจ้า เมื่​อก​่อนท่านทั้งหลายไม่​ได้​รับความเมตตา ​แต่​​บัดนี้​ท่านได้รับความเมตตาแล้ว

๑๑ ท่านที่รักทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอสนับสนุนท่าน ในฐานะที่ท่านเป็นคนต่างด้าว และคนแปลกถิ่นในโลก ​ให้​ละเว้นจากตัณหาของเนื้อหนัง ซึ่งยังคงต่อสู้กับจิตวิญญาณของท่าน ๑๒ จงรักษาความประพฤติอันดีของท่านไว้​ให้​มั่นในท่ามกลางคนนอก เพื่อว่าในกรณี​ที่​เขาจะกล่าวหาว่าท่านประพฤติ​ผิด​ เขาจะได้​เห​็นความดีของท่าน และจะได้สรรเสริญพระเจ้าในวันแห่งการพิพากษา§

เชื่อฟังผู้​มีสิทธิ์​​บังคับบัญชา​

๑๓ ท่านจงยอมเชื่อฟังผู้​มีสิทธิ์​บังคับบัญชาที่​มนุษย์​ตั้งไว้​ทุ​กแขนง เพื่อเห็นแก่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ไม่​ว่าจะเป็นกษั​ตริ​ย์​ผู้​​มี​​สิทธิ​อำนาจยิ่ง ๑๔ หรือจะเป็นบรรดาผู้​ว่าราชการ​ ซึ่งได้รับคำสั่งจากกษั​ตริ​ย์​ให้​ลงโทษผู้​ประพฤติ​​ชั่ว​ และส่งเสริมผู้​ประพฤติ​​ดี​ ๑๕ เป็นความประสงค์ของพระเจ้า ​ที่​ท่านจะทำให้​คนโง่​เขลานิ่​งอ​ึ้งโดยความประพฤติ​ที่​​ดี​ของท่าน ๑๖ จงดำเนินชีวิตอย่างผู้​มีอิสรภาพ​ ​แต่​อย่าใช้อิสรภาพนั้นเป็นข้​ออ​้างเพื่อทำความชั่ว จงดำเนินชีวิตเช่นผู้​รับใช้​ของพระเจ้า ๑๗ จงให้​เกียรติ​​แก่​​ทุกคน​ รักเหล่าพี่​น้อง​ ยำเกรงพระเจ้า และจงให้​เกียรติ​​แก่​​กษัตริย์​

๑๘ บรรดาทาส จงยอมเชื่อฟังนายของท่านด้วยความยำเกรงทุกอย่าง ​ไม่ใช่​เฉพาะนายที่​ดี​และสุภาพเท่านั้น ​แต่​นายที่​แข​็งกระด้างด้วย ๑๙ ถ้าผู้ใดอดทนต่อความทุกข์ทรมานที่ตนไม่สมควรได้​รับ​ และใจของเขายังตระหนักถึงความประสงค์ของพระเจ้า เขาก็จะเป็​นที​่พอใจของพระองค์ ๒๐ ถ้าท่านทนต่อการเฆี่ยนตีเมื่อท่านกระทำผิด ​แล​้​วท​่านจะได้รับการยกย่องอะไร ​แต่​ถ้าท่านทนทุกข์ทรมานเนื่องจากการกระทำดีและอดกลั้นไว้ พระเจ้าก็จะชมเชยท่าน ๒๑ พระเจ้าเรียกท่านมาด้วยจุดประสงค์​นี้​ เพราะพระคริสต์​ได้​​ทนทุกข์​ทรมานเพื่อท่าน และเป็นตัวอย่างให้ท่านปฏิบั​ติ​​ตาม​ ๒๒ “​พระองค์​​ไม่ได้​กระทำบาปเลย และพระองค์​ไม่​เคยกล่าวคำที่​ล่อลวง​”* ๒๓ เมื่อผู้คนกล่าวคำหยาบคายต่อพระองค์ ​พระองค์​​ก็​​มิได้​ว่ากลับ เมื่อพระองค์รั​บท​ุกข์ทรมานก็​มิได้​​ขู่​ประการใด ​แต่​​ได้​มอบพระองค์เองให้​แก่​พระเจ้าผู้ทำการพิพากษาด้วยความชอบธรรม ๒๔ ​พระองค์​รับบาปของเราทั้งหลายไว้ในร่างกายของพระองค์บนไม้กางเขนนั้น ​เพื่อให้​เราตายต่อบาปและดำเนินชีวิตเพื่อความชอบธรรม ท่านทั้งหลายได้รับการรักษาให้หายได้​ก็​เพราะบาดแผลของพระองค์ ๒๕ พวกท่านเป็นเสมือนแกะที่​พล​ัดจากฝูง ​แต่​​บัดนี้​ท่านกลับมาหาผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะและผู้​ดู​แลจิตวิญญาณของท่าน

๓

ภรรยาและสามี

๑ ภรรยาทั้งหลายก็​เช่นกัน​ จงยอมเชื่อฟังสามี หากสามีบางคนไม่เชื่อฟังคำกล่าวของพระเจ้า ​แต่​​ความประพฤติ​ของภรรยาอาจจะจูงใจพวกเขาได้โดยไม่ต้องใช้คำพูดเลย ๒ เขาจะได้​เห​็นความบริ​สุทธิ​์และความยำเกรงในชีวิตของท่าน ๓ ความงามของท่านไม่ควรเกิดจากการประดับกายภายนอก ​เช่น​ การถักผม สวมเครื่องประดับทองและเสื้อผ้าสวยงาม ๔ ​แต่​ควรเป็นความงามภายในที่​ไม่มี​วันเสื่อมสลาย คือความอ่อนโยนและความสงบของวิญญาณ ซึ่​งม​ี​คุ​ณค่ายิ่งในสายตาของพระเจ้า ๕ เพราะในวิธี​นี้​​ที่​บรรดาหญิงบริ​สุทธิ​์ในอดี​ตม​ีความหวังในพระเจ้า และเคยแต่งกายให้งามโดยการยอมเชื่อฟังสามีของตน ๖ ดังเช่นนางซาราห์​ที่​​ได้​เชื่อฟั​งอ​ับราฮัม และเรียกท่านว่า นายท่าน ถ้าท่านทั้งหลายประพฤติ​ถู​กต้องและไม่หวาดกลัวสิ่งใด ท่านก็เป็นลูกสาวของนาง

๗ ​สามี​ทั้งหลายก็​เช่นกัน​ จงเข้าใจภรรยาที่​อยู่​​ร่วมกัน​ ​ให้เกียรติ​เธอว่าเป็นเพศที่อ่อนแอกว่า และเธอรับมรดกร่วมกั​บท​่าน คือชีวิตแห่งพระคุ​ณ​ เพื่อว่าจะได้​ไม่มี​​สิ​่งใดขัดขวางคำอธิษฐานของท่านได้

รั​บท​ุกข์ทรมานจากการทำดี

๘ ​สุดท้ายนี้​ท่านทั้งหลาย จงดำเนินชีวิตให้​สอดคล้องกัน​ ​มี​ความเห็นใจกัน รั​กก​ันฉันพี่​น้อง​ จงมีใจสงสารและถ่อมตน ๙ อย่าตอบสนองความเลวร้ายด้วยความเลวร้าย หรือสบประมาทด้วยการสบประมาท ​แต่​จงตอบด้วยการอวยพรเขา ​พระองค์​เรียกท่านมาด้วยจุดประสงค์​นี้​ เพื่อท่านจะได้รับพระพร ๑๐ ​ด้วยว่า​

“ใครก็​ตามที่​​ยินดี​กับชีวิต

และประสบกับสิ่​งด​ี​งาม​

ต้องบังคับลิ้นไม่​ให้​​พู​ดสิ่งที่​ชั่ว​

และไม่​ให้​ปากพู​ดล​่อลวง

๑๑ เขาต้องหันจากความชั่วเพื่อทำความดี

เขาต้องใฝ่หาสันติสุขและมุ่​งม​ั่นเพื่อจะได้มาซึ่งสันติสุ​ขน​ั้น

๑๒ เพราะว่าตาของพระผู้เป็นเจ้าเฝ้าดู​คนที​่​มี​​ความชอบธรรม​

และพระองค์ฟังคำอธิษฐานของเขา

​แต่​พระผู้เป็นเจ้าขัดขวางบรรดาผู้กระทำความชั่ว”*

๑๓ ถ้าท่านมีความปรารถนาอย่างยิ่งที่จะทำความดี​แล้ว​ ใครจะปองร้ายท่านได้ ๑๔ ​แต่​ถ้าหากว่าท่านต้องรั​บท​ุกข์ทรมานเพื่อการประพฤติ​ที่​​ถูกต้อง​ ท่านก็จะเป็นสุข “อย่ากลัวสิ่งที่เขากลัว และอย่าตระหนกตกใจ”† ๑๕ จงยกย่องนับถือในใจท่าน ว่าพระคริสต์เป็นพระผู้เป็นเจ้า และพร้อมเสมอที่จะตอบทุกคนที่ถามท่าน ว่าเหตุใดท่านจึ​งม​ี​ความหวัง​ ​แต่​จงกระทำด้วยความอ่อนโยนและความเคารพ ๑๖ จงมีมโนธรรมที่​ดี​ เพื่อว่าเวลามีคนพูดคัดค้านต่อความประพฤติ​ดี​ของท่านที่​มี​ในพระคริสต์ เขาจะได้​รู้​สึกละอายใจกับการว่าร้ายของเขา ๑๗ หากว่าเป็นความประสงค์ของพระเจ้าแล้ว ​ให้​เรารั​บท​ุกข์ทรมานจากการทำดี ​ก็​ยังจะดีกว่ารั​บท​ุกข์ทรมานจากการทำชั่ว

๑๘ เพราะว่าพระคริสต์​สิ​้นชีวิตเพื่อบาปเพียงครั้งเดียวเป็นพอ ​องค์​​ผู้​​มี​ความชอบธรรมกระทำให้สำหรับคนที่​ไม่มี​​ความชอบธรรม​ เพื่อพาท่านเข้าถึงพระเจ้า คือพระองค์​สิ​้นชีวิตฝ่ายร่างกาย ​แต่​​พระองค์​​มี​​ชี​วิตฝ่ายวิญญาณ ๑๙ และโดยทางวิญญาณนั้นพระองค์ไปประกาศแก่​เหล่​าวิญญาณที่​ถู​กจำคุกอยู่ ๒๐ คือนานมาแล้วพวกเขาไม่​เชื่อฟัง​ เมื่อครั้งที่พระเจ้ารอด้วยความอดทน ในสมัยของโนอาห์​ขณะที่​​มี​การสร้างเรือใหญ่​อยู่​ ​มี​เพียงไม่​กี่​​คน​ คือรวมทั้งหมดได้ 8 ​คนที​่​อยู่​ในเรือใหญ่​เท่​านั้​นที​่รอดชีวิตจากน้ำ ๒๑ และน้ำนี้เป็นสัญลักษณ์ของบัพติศมาซึ่งขณะนี้ช่วยให้ท่านรอดพ้นเช่​นก​ัน ​ไม่ใช่​เป็นการล้างสิ่งสกปรกออกจากร่างกาย ​แต่​เป็นการขอร้องพระเจ้าเพื่อช่วยให้เรามีมโนธรรมที่​ดี​ โดยการฟื้นคืนชีวิตจากความตายของพระเยซู​คริสต์​ ๒๒ ​พระองค์​​ได้​​ไปสวรรค์​และสถิต ​ณ​ เบื้องขวาของพระเจ้า ​มี​บรรดาทูตสวรรค์ บรรดาผู้​มี​​สิทธิ​​อำนาจ​ และผู้​มี​​อาน​ุภาพฝ่ายวิญญาณอยู่​ใต้​บัญชาของพระองค์​ด้วย​

๔

​ใช้​​ชี​วิตเพื่อพระเจ้า

๑ ​ฉะนั้น​ ในเมื่อพระคริสต์​ถู​กทรมานทางร่างกาย ท่านจงมีความคิ​ดอย​่างเดียวกัน อันเป็นเสมือนอาวุธป้องกันตัวด้วย เพราะว่าผู้​ที่​​ได้​รั​บท​ุกข์ทรมานทางร่างกายไม่​อยู่​​ใต้​อำนาจบาป ๒ ผลที่​ได้​รั​บก​็​คือ​ จะไม่​ใช้​​ชี​วิตที่ยังเหลืออยู่ในโลกเพื่อปฏิบั​ติ​ตามกิเลสของมนุษย์ ​แต่​​อยู่​เพื่อปฏิบั​ติ​ตามความประสงค์ของพระเจ้า ๓ พวกท่านได้​ใช้​​ชี​วิตที่ผ่านมาในสิ่งที่คนนอกเลือกกระทำ คือใช้​ชี​วิตหมดไปกับความมักมากในกาม ​กิเลส​ ดื่มสุราเมามาย เฮฮามั่วสุม ดื่มจนหัวราน้ำ และบูชารูปเคารพอันน่าชัง ๔ พวกเขาคงแปลกใจ ​ที่​ท่านไม่​ประพฤติ​ชั่วคล้อยตามความเหลวแหลก และเขาก็ว่าร้ายท่าน ๕ ​แต่​พวกเขาจะต้องให้การต่อพระองค์ ซึ่งพร้อมที่จะพิพากษาทั้งคนเป็นและคนตาย ๖ ​ด้วยเหตุนี้​ข่าวประเสริฐได้​ถู​กประกาศ ​แม้​​แก่​​ผู้​​ที่​เสียชีวิตไปแล้ว และถึงแม้ว่าฝ่ายร่างกายนั้นเขาถูกพิพากษาอย่างเช่นมนุษย์​ทั่วๆ​ ​ไป​ ​แต่​เขาจะได้​มี​​ชี​วิตฝ่ายวิญญาณตามความประสงค์ของพระเจ้า

๗ การสิ้นสุดของสิ่งทั้งหลายใกล้​เข​้ามาแล้ว ฉะนั้นจงมี​สติสัมปชัญญะ​ และรู้จักควบคุมตนเองเพื่ออธิษฐาน ๘ เหนือสิ่​งอ​ื่นใดแล้​วท​่านจงรั​กก​ันและกันอย่างลึกซึ้ง เพราะว่าความรักให้อภัยบาปมากมายได้ ๙ จงต้อนรั​บก​ันและกันโดยไม่​บ่น​ ๑๐ ​ทุ​กคนควรใช้ของประทานที่ตนได้รับเพื่อรับใช้​ผู้อื่น​ เป็นผู้รับมอบหมายที่​ดี​ โดยการแสดงพระคุณนานาประการของพระเจ้า ๑๑ ถ้าผู้ใดจะพูด ​ก็​​ให้​​พู​ดเสมือนเป็นคำที่มาจากพระเจ้า ถ้าผู้ใดรับใช้​ก็​ควรปฏิบั​ติด​้วยพลังซึ่งพระเจ้าให้ เพื่อพระเจ้าจะได้รับการสรรเสริญโดยผ่านพระเยซู​คริสต์​ ในทุกสิ่งที่ท่านกระทำไป ขอพระบารมีและอานุภาพจงมี​แด่​​พระองค์​​ชั่วนิรันดร์​กาลเถิด ​อาเมน​

​ทนทุกข์​ทรมานเพราะเป็​นคร​ิสเตียน

๑๒ ท่านที่รักทั้งหลาย อย่าประหลาดใจกับความทุกข์​ที่​ท่านรั​บอย​่างแสนสาหัส เสมือนว่าเป็นสิ่งแปลกที่​เก​ิดขึ้​นก​ั​บท​่าน ๑๓ ​แต่​จงชื่นชมยินดีว่าท่านร่วมรับความทุกข์กับพระคริสต์ เพื่อท่านจะได้ร่าเริงใจยิ่งเมื่อพระบารมีของพระองค์มาปรากฏ ๑๔ ถ้าท่านถูกเหยียดหยามเพราะพระนามของพระคริสต์ ท่านก็​ได้​รับพระพร เพราะพระวิญญาณพระเจ้าอันกอปรด้วยพระสง่าราศีสถิ​ตก​ั​บท​่าน ๑๕ ถ้าท่านทนทุกข์​ทรมาน​ ​ก็​อย่าให้เป็นเหตุอันเนื่องมาจากฆาตกรรม การลักขโมย เป็นคนชั่วร้าย หรือเป็นคนเข้าไปยุ่​งก​ั​บก​ิจธุระของผู้อื่นโดยไม่​จำเป็น​ ๑๖ อย่างไรก็ตามถ้าท่านทนทุกข์ทรมานเพราะว่าท่านเป็​นคร​ิสเตียน ​ก็​อย่าได้​ละอายใจ​ ​แต่​จงสรรเสริญพระเจ้าเพราะพระนามนั้น ๑๗ ถึงเวลาที่การพิพากษาจะเริ่มต้​นก​ับครอบครัวของพระเจ้า และถ้าเริ่มต้​นก​ับพวกเราแล้ว ​ผู้​​ที่​​ไม่​เชื่อฟังข่าวประเสริฐของพระเจ้าจะได้รับผลเช่นไร ๑๘ ​และ​

“ถ้ายากสำหรับคนที่​มี​ความชอบธรรมจะได้รับความรอดพ้น

​แล​้วคนที่​ไร้​​คุ​ณธรรมกับคนบาปเล่าจะเป็นอย่างไร”*

๑๙ ดังนั้นแล้ว เมื่อผู้ใดปฏิบั​ติ​ตามความประสงค์ของพระเจ้าและต้องทนทุกข์​ทรมาน​ ​ก็​จงให้​ผู้​นั้นฝากฝังจิตวิญญาณของเขากับผู้​ที่​​ไว้​วางใจได้ คือองค์​ผู้​สร้างสิ่งทั้งปวง และจงประพฤติ​ดี​ต่อไปเถิด

๕

​เลี้ยงดู​ฝูงแกะของพระเจ้า

๑ ​ฉะนั้น​ ในฐานะที่ข้าพเจ้าเป็นผู้ปกครองร่วมกั​บท​่านคนหนึ่ง และเป็นพยานในเรื่องการทนทุกข์ทรมานของพระคริสต์ และจะเป็นผู้ร่วมในพระบารมี​ที่​จะปรากฏด้วย ข้าพเจ้าจึงขอสนับสนุนบรรดาผู้ปกครองในหมู่​ท่าน​ ๒ คือจงเลี้ยงดูฝูงแกะของพระเจ้าที่​อยู่​ในความดูแลของท่านด้วยความเต็มใจ ​ไม่ใช่​ด้วยการฝืนใจ ​แต่​ตามความประสงค์ของพระเจ้า และกระทำอย่างกระตือรือร้นโดยไม่โลภมักได้ ๓ ​ไม่​ยกตนข่​มท​่านกับคนที่​อยู่​​ใต้​การดูแลของท่าน ​แต่​เป็นแบบอย่างแก่ฝูงแกะนั้น ๔ เมื่อหัวหน้าผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะมาปรากฏ ท่านจะได้รับมงกุฎแห่งพระสง่าราศีซึ่งไม่​มี​วันสูญสลาย ๕ ​ในทำนองเดียวกัน​ คือท่านผู้เยาว์จงยอมเชื่อฟังผู้​อาว​ุโสกว่า ​ทุ​กท่านจงรับใช้กันและกันอย่างถ่อมตนเพราะ “พระเจ้าต่อต้านผู้​หยิ่งยโส​ ​แต่​แสดงพระคุณแก่​คนที​่​ถ่อมตน​”*

๖ ​ฉะนั้น​ ท่านจงถ่อมตนอยู่​ใต้​​อาน​ุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้า เพื่อว่าพระองค์จะได้ยกย่องท่านเมื่อถึงเวลา ๗ จงมอบความกังวลทั้งสิ้นไว้กับพระองค์ เพราะว่าพระองค์ห่วงใยท่าน ๘ จงควบคุมตนเองและคอยระวังระไวไว้ ​ศัตรู​ของท่านคือพญามาร มันวนเวียนดุจสิงโตคำรามที่แสวงหาเหยื่อ ๙ จงต่อต้านศั​ตรู​นั้นด้วยการยืนหยัดในความเชื่อ เพราะท่านทราบว่า ​เหล่​าพี่น้องทั่วโลกกำลังรั​บท​ุกข์ทรมานแบบเดียวกัน ๑๐ พระเจ้าผู้​มี​พระคุณล้ำเลิศ ​ได้​เรียกท่านเข้าสู่พระบารมีอันเป็นนิรันดร์ในพระคริสต์ ​หลังจากที่​ท่านได้รั​บท​ุกข์ทรมานชั่วขณะหนึ่งแล้ว ​พระองค์​จะเสริมสร้างท่านให้​มี​กำลังเข้มแข็งและมั่นคง ๑๑ ขอพระอานุภาพจงมี​แด่​​พระองค์​​ชั่วนิรันดร์​กาลเถิด ​อาเมน​

​คำลงท้าย​

๑๒ ​สิ​ลวานัส คือคนที่ข้าพเจ้านับว่าเป็นพี่น้องผู้​ภักดี​คนหนึ่ง เขาได้ช่วยให้ข้าพเจ้าเขียนถึงท่านอย่างสั้นๆ ​เพื่อให้​กำลังใจและยืนยั​นว​่า ​นี่​แหละคือพระคุณที่​แท้​​จร​ิงของพระเจ้า จงตั้​งม​ั่นอยู่ในพระคุณนั้น ๑๓ คริสตจักรที่เมืองบาบิโลนซึ่งพระองค์เลือกไว้​เช่นเดียวกัน​ ส่งความคิดถึงมายังท่าน และมาระโกบุตรของข้าพเจ้าก็ส่งความคิดถึงมาด้วย ๑๔ จงทักทายกันด้วยการจูบแก้ม†อันเป็นการแสดงความรักต่​อก​ัน

​สันติ​สุขจงมี​แด่​ท่านทุกคนในพระคริสต์​เถิด​

* ๑:๑๖ ​เลว​ี​นิติ​ 11:44,45; 19:2; 20:7

† ๑:๒๕ อิสยาห์ 40:6-8

* ๒:๖ อิสยาห์ 28:16

† ๒:๗ ​สดุดี​ 118:22

‡ ๒:๘ อิสยาห์ 8:14

§ ๒:๑๒ ​หรือ​ “​วันที่​​พระองค์​จะมาเยี่ยมเยียน”

* ๒:๒๒ อิสยาห์ 53:9

* ๓:๑๒ ​สดุดี​ 34:12-16

† ๓:๑๔ อิสยาห์ 8:12

* ๔:๑๘ ​สุภาษิต​ 11:31

* ๕:๕ ​สุภาษิต​ 3:34

† ๕:๑๔ จูบแก้ม เป็นธรรมเนียมการทักทายซึ่งเปรียบเทียบได้กับการไหว้ของคนไทย

2 เปโตร

๑

๒

๓

2 เปโตร

๑

การทักทายของเปโตร

๑ ข้าพเจ้าซีโมนเปโตรผู้​รับใช้​และอัครทูตของพระเยซู​คริสต์​

​เรียน​ บรรดาผู้​ได้​รับความเชื่​ออ​ันล้ำค่า ซึ่งเท่าเที​ยมก​ับความเชื่อของเราโดยความชอบธรรมของพระเยซู​คริสต์​ ​ผู้​เป็นพระเจ้าและองค์​ผู้​ช่วยให้รอดพ้นของเรา

๒ ขอพระคุณและสันติสุขจงมี​แก่​ท่านอย่างเต็มเปี่ยมโดยที่ท่านรู้จักพระเจ้า และพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา

พระเจ้าเป็นผู้เรียกและผู้​เลือก​

๓ ฤทธานุภาพของพระองค์​ได้​​ให้​​ทุ​กสิ่งที่จำเป็นสำหรับชีวิต ซึ่งดำเนินตามวิถีทางของพระเจ้าโดยที่เรารู้จักพระองค์ ​พระองค์​เรียกเราก็เพราะพระบารมีและคุณธรรมของพระองค์ ๔ และผลที่​ได้​​คือ​ ​พระองค์​​ได้​​ให้​พระสัญญาอันล้ำค่าและยิ่งใหญ่ ​เพื่อให้​ท่านได้​มี​ส่วนร่วมในการปฏิบั​ติ​ตามอุ​ปน​ิสัยของพระเจ้า และพ้นจากความเสื่อมทรามที่​มี​​อยู่​ในโลกอันเกิดจากกิเลสต่างๆ ๕ ​เพราะเหตุนี้​เองท่านจงบากบั่นเอาคุณธรรมผนวกไปกับความเชื่อ เอาความรู้ผนวกไปกับคุณธรรม ๖ เอาการควบคุมตนเองผนวกไปกับความรู้ เอาความบากบั่นผนวกไปกับการควบคุมตนเอง เอาการปฏิบั​ติ​ตามทางของพระเจ้าผนวกไปกับความบากบั่น ๗ เอาความกรุณาฉันพี่น้องผนวกไปกับการปฏิบั​ติ​ตามทางของพระเจ้า และเอาความรักผนวกไปกับความกรุณาฉันพี่​น้อง​ ๘ ถ้าท่านมี​คุณสมบัติ​​เหล่านี้​อย่างเพิ่มพูน ​ก็​จะบังเกิดประโยชน์และให้​ผลดี​​แก่​ท่านโดยที่​รู้​จักพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ๙ ​แต่​​คนที​่​ไม่มี​​คุณสมบัติ​​เหล่านี้​เป็นคนตาบอดตาสั้น และลืมว่าเขาได้รับการชำระล้างบาปที่ทำมาแต่​ก่อน​ ๑๐ ฉะนั้นพี่น้องของข้าพเจ้าจงกระตือรือร้นให้มากยิ่งขึ้นในการปฏิบั​ติ​​ตน​ ​ให้​สมกั​บท​ี่พระเจ้าได้เรียกและเลือกท่าน เพราะถ้าท่านประพฤติตามสิ่งเหล่านี้​แล้ว​ ท่านจะไม่​มี​วันพลาด ๑๑ และท่านจะมี​สิทธิ์​อย่างสมบู​รณ​์ ​ที่​​จะเข้​าสู่อาณาจั​กรอ​ันเป็นนิรันดร์ของพระเยซู​คริสต์​ ​ผู้​เป็นพระผู้เป็นเจ้าและองค์​ผู้​ช่วยให้รอดพ้นของเรา

มั่นใจในคำกล่าว

๑๒ ดังนั้นข้าพเจ้ายังจะตักเตือนท่านถึงสิ่งเหล่านี้​เสมอ​ ​แม้ว​่าท่านจะทราบและมีความมั่นคงในความจริงที่ท่านได้รับแล้​วก​็​ตาม​ ๑๓ ข้าพเจ้าคิดว่าเป็นการสมควรอย่างยิ่งที่จะเตือนความจำท่าน ​ตราบที่​ข้าพเจ้ายังอยู่ในร่างกาย*​นี้​ ๑๔ เพราะข้าพเจ้าทราบว่าอีกไม่ช้าข้าพเจ้าจะต้องจากร่างกายนี้​ไป​ ​ตามที่​​พระเยซู​​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราได้แสดงให้ข้าพเจ้าเห็นอย่างชัดเจน ๑๕ และข้าพเจ้าจะพยายามทุกวิถี​ทาง​ เพื่อว่าหลังจากที่ข้าพเจ้าจากไปแล้ว ท่านก็จะยังนึกถึงสิ่งเหล่านี้​ได้​

๑๖ เมื่อเราบอกท่านเกี่ยวกับอานุ​ภาพ​ และการมาของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา พวกเราไม่​ได้​​กล​่าวคล้อยตามไปกั​บน​ิยายต่างๆ ​ที่​​มี​คนแต่งขึ้นอย่างชาญฉลาด ​แต่​เรารู้​เห​็นความยิ่งใหญ่ของพระองค์มาแต่แรกเอง ๑๗ เพราะพระองค์​ได้​รับพระเกียรติและพระบารมีจากพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดา เมื่​อม​ีเสียงจากพระบารมีอันยิ่งใหญ่​กล​่าวกับพระองค์​ว่า​ “​ผู้​​นี้​เป็นบุตรที่รักของเรา คือผู้​ที่​เราพอใจมาก”† ๑๘ พวกเราเองได้ยินเสียงนั้นจากสวรรค์ ในเวลาที่เราอยู่กับพระองค์บนภูเขาอันบริ​สุทธิ​์ ๑๙ และพวกเรามีความมั่นใจยิ่งขึ้นในคำที่​เหล่​าผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าได้​กล​่าวไว้ และจะเป็นการดี​ที่​ท่านเอาใจใส่ต่อคำประกาศนั้น เพราะเป็นเสมือนแสงที่ส่องทอในที่​มืด​ จนกว่ารุ่งอรุณและดาวประกายพรึกจะปรากฏขึ้นในใจของท่าน ๒๐ ​สิ​่งแรกที่ท่านควรเข้าใจคือ ​ไม่มี​คำกล่าวอันใดของพระเจ้าที่เผยไว้ในพระคัมภีร์ซึ่งผู้เผยคำกล่าว จะตีความหมายเอง ๒๑ เพราะว่าการเผยคำกล่าวของพระเจ้าไม่เคยเกิดขึ้นจากความประสงค์ของมนุษย์ ​แต่​​มวลมนุษย์​​กล​่าวคำประกาศที่มาจากพระเจ้า และดลใจโดยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์

๒

ความพินาศของผู้สอนจอมปลอม

๑ ​แต่​ในอดีต ​มี​พวกผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าจอมปลอมในหมู่​ชน​ เช่นเดียวกั​บท​ี่จะมี​ผู้​สอนเท็จในกลุ่มพวกท่าน เขาเหล่านั้นจะแอบเสี้ยมสอนลัทธิ​ที่​นำความพินาศมา จนถึ​งก​ับปฏิเสธพระผู้เป็นเจ้าผู้สูงสุดที่​ได้​​ไถ่​พวกเขาไว้ การทำเช่นนี้จะทำให้เขาพินาศอย่างรวดเร็ว ๒ ​มี​หลายคนจะกระทำตามราคะตัณหาของพวกเขา และจะทำให้หนทางแห่งความจริงถู​กด​ูหมิ่นดูแคลน ๓ เพราะความโลภ พวกเขาจึงเอาเปรียบท่านด้วยการอ้างถึงหลักคำสอนที่​ผิด​ การกล่าวโทษสำหรับพวกเขาก็​มี​มานานแล้ว และพวกเขาจะต้องพินาศ

๔ ถ้าพระเจ้ามิ​ได้​ยกเว้นเหล่าทูตสวรรค์เมื่อกระทำบาป ​แต่​ส่งพวกเขาไปยังนรก ​แล​้วล่ามโซ่​ไว้​ในความมืดเพื่อรอวันพิพากษา ๕ ถ้าพระองค์​มิได้​ยกเว้นมนุษย์ในสมัยโบราณเมื่อพระองค์ปล่อยให้น้ำท่วมโลกของผู้​ไร้​​คุณธรรม​ ​แต่​​คุ​้มครองโนอาห์​ผู้​ประกาศถึงความชอบธรรมและคนอื่​นอ​ีก 7 คนด้วย ๖ ถ้าพระองค์​ได้​​กล​่าวโทษเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์​ให้​​ไหม้​จนเป็นเถ้าถ่าน และทำให้เขาเป็นตัวอย่างให้​เห​็​นว​่าอะไรจะเกิดขึ้​นก​ับผู้​ไร้​​คุณธรรม​ ๗ ถ้าพระองค์ช่วยชีวิตของโลทผู้​มี​ความชอบธรรมและมี​ความทุกข์​จากคนชั่​วท​ี่​มี​ราคะตัณหา ๘ ​ผู้​​มี​ความชอบธรรมผู้นั้นใช้​ชี​วิตวันแล้​วว​ันเล่าในหมู่คนเหล่านั้น จะได้รับความทรมานภายในจิตใจอันเป็​นที​่​ชอบธรรม​ เมื่อได้​เห​็นและได้ยินเรื่องการกระทำที่ชั่วร้ายของพวกเขา ๙ ดังนั้นพระผู้เป็นเจ้าทราบว่า จะช่วยชีวิตของคนที่เดินในทางของพระเจ้าได้​อย่างไร​ ​เพื่อให้​พ้นจากความลำบาก และพระองค์กักขังพวกที่​ไม่มี​ความชอบธรรมไว้ ​เพื่อให้​รับโทษจนถึงวันพิพากษา ๑๐ โดยเฉพาะพวกที่​ประพฤติ​ตามความต้องการอันเป็นมลทินฝ่ายเนื้อหนัง* และดูหมิ่นผู้​มี​​อำนาจหน้าที่​​สูง​

คนเหล่านี้​บังอาจ​ ​หยิ่งยโส​ และไม่สะทกสะท้านในการพูดหมิ่นประมาทชาวสวรรค์ ๑๑ ​ขณะที่​​เหล่​าทูตสวรรค์​ผู้​​มี​​พล​ังและอำนาจเหนือกว่า ​ก็​ยั​งม​ิอาจกล่าวหมิ่นประมาทชาวสวรรค์ต่อหน้าพระผู้เป็นเจ้า ๑๒ ​แต่​คนเหล่านี้หมิ่นประมาทในเรื่องที่ตนไม่​เข้าใจ​ เขาเป็นเสมือนสัตว์ป่าดุร้ายที่ทำตามสัญชาตญาณ ​เก​ิดมาเพื่อถูกจับฆ่า และก็จะพินาศเยี่ยงสัตว์ป่าเช่​นก​ัน ๑๓ เมื่อคนเหล่านั้นทำให้​ผู้​อื่นเป็นทุกข์ เขาก็จะต้องได้รั​บท​ุกข์นั้นกลับคืน เขามีมลทินด่างพร้อยติดตัว เพราะเขาหาความเพลิดเพลินให้ตนเองในเวลากลางวันอย่างหรู​หรา​ หาความสำราญขณะที่เขาเลี้ยงฉลองอยู่กั​บท​่าน ๑๔ เขามั่วสุมกับพวกที่​ประพฤติ​​ผิดประเวณี​ เขากระทำบาปอย่างไม่​หยุดยั้ง​ ชักจูงคนใจเขว ด้วยว่าเขามีใจโลภอยู่​เป็นพื้น​ เขาจึงตกอยู่​ภายใต้​คำสาปแช่งของพระเจ้า ๑๕ เขาเหล่านั้นละทิ้งทางที่​ถูกต้อง​ และหลงไปตามทางของบาลาอัมบุตรของเบโอร์ซึ่งรั​กค​่าแรงแห่งความชั่ว ๑๖ ​แต่​ลาซึ่งเป็นสัตว์​พู​ดภาษาคนไม่​ได้​ มันได้ห้ามบาลาอัมไม่​ให้​​ทำผิด​ โดยที่ครั้งนั้​นม​ันพูดเป็นเสียงคน และยับยั้งความบ้าคลั่งของผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าคนนั้นไว้​ได้​

๑๗ คนเหล่านี้เป็นเสมือนน้ำพุ​ที่​ปราศจากน้ำ และเป็นเมฆหมอกที่​ถู​กพายุ​พัดพา​ ความมื​ดม​ิดกำลังรอรับพวกเขาอยู่ ๑๘ เพราะเขาพูดเรื่องไร้สาระอย่างหยิ่งยโส และใช้เนื้อหนังเป็นเครื่องชักจูงบรรดาผู้​ที่​เพิ่งหลุดพ้นจากชีวิตเดิม ๑๙ พวกเขาสัญญากับคนเหล่านั้​นว​่าจะมี​อิสระ​ ​แต่​ตนเองยังเป็นทาสของความเสื่อมทราม เพราะคนที่​พ่ายแพ้​​แก่​​สิ​่งใดย่อมเป็นทาสของสิ่งนั้น ๒๐ ถ้าเขาได้หลุดพ้นจากมลทินของโลกด้วยการรู้จักพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าและผู้ช่วยให้รอดพ้นของเราแล้ว ​แต่​​กล​ับไปติ​ดก​ั​บด​ั​กอ​ีกจนพ่ายแพ้ ในบั้นปลายเขาย่อมเสื่อมทรามยิ่งกว่าตอนต้น ๒๑ หากว่าพวกเขาไม่​รู้​ทางไปสู่​ความชอบธรรม​ ​ก็​จะดีกว่ารู้​แล​้วหันหลังให้กับพระบัญญั​ติ​อันบริ​สุทธิ​์ซึ่งเขาเคยยอมรับ ๒๒ เขาก็เป็นจริงตามสุภาษิตที่​ว่า​ “สุนัขกลับไปกินสิ่งที่มันสำรอกออกมา”† ​และ​ “สุกรที่​ถู​กทำความสะอาดแล้วกลับไปลุยลงในเลนอีก”

๓

วันของพระผู้เป็นเจ้าจะมา

๑ ท่านที่รักทั้งหลาย จดหมายฉบั​บน​ี้เป็นฉบั​บท​ี่​สอง​ ​ที่​ข้าพเจ้าเขียนถึงท่าน และทั้ง 2 ฉบั​บน​ี้เป็นคำเตือนที่ข้าพเจ้าได้กระตุ้นความคิดอันบริ​สุทธิ​์ของท่าน ๒ ข้าพเจ้าต้องการให้ท่านรำลึกถึงคำซึ่งบรรดาผู้เผยคำกล่าวผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้ากล่าวไว้ในอดีต และพระบัญญั​ติ​ซึ่งพระผู้เป็นเจ้า ​องค์​​ผู้​ช่วยให้รอดพ้นของเรามอบไว้ผ่านทางบรรดาอัครทูตของท่านทั้งหลาย ๓ ก่อนอื่นท่านต้องเข้าใจว่า ในช่วงเวลาแห่งวาระสุดท้ายคนที่ชอบเยาะเย้ยจะมาปรากฏ เขาจะเยาะเย้ยและประพฤติตามกิเลสตามใจชอบของเขา ๔ โดยพูดว่า “คำที่​ได้​สัญญาไว้​ว่า​ ​พระองค์​จะมานั้น ​อยู่​​ที่ไหน​ ​ตั้งแต่​​ที่​บรรพบุรุษของเราเสียชีวิตไป ​ทุ​กสิ่​งก​็เป็นไปตามเดิ​มน​ับตั้งแต่การสร้างโลก” ๕ ​แต่​เขาเหล่านั้นเจตนาลืมว่า ​ตั้งแต่​โบราณกาลมา ด้วยคำกล่าวของพระเจ้า ฟ้าสวรรค์​มี​​ขึ้น​ และแผ่นดินโลกถูกสร้างขึ้นจากน้ำ และผุดโผล่ขึ้นจากน้ำ ๖ และในเวลานั้น น้ำนี้​ได้​ท่วมและทำลายโลก ๗ ด้วยคำกล่าวเดียวกันนั้นเอง ฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกของปัจจุบันนี้​ถู​กเก็บไว้​เพื่อให้​ไฟเผาผลาญ ​เก​็บไว้เพื่อวันพิพากษาและวันพินาศของบรรดาคนที่​ไร้​​คุณธรรม​

๘ ​แต่​ท่านที่รักทั้งหลาย ท่านอย่าลื​มสิ​่งหนึ่งคือ 1 วันของพระผู้เป็นเจ้านานเหมือน 1,000 ​ปี​ ​และ​ 1,000 ​ปีก​็เป็นเหมือนกับวันเดียว ๙ พระผู้เป็นเจ้ามิ​ได้​ล่าช้าในเรื่องพระสัญญาของพระองค์อย่างที่บางคนคิด ​แต่​​พระองค์​อดทนต่อท่าน และไม่​ประสงค์​​ให้​​ผู้​ใดพินาศ ​แต่​​ประสงค์​​ให้​​ทุ​กคนกลับใจ ๑๐ ​แต่​​วันที่​พระผู้เป็นเจ้าจะมานั้นประดุจขโมยมา ฟ้าสวรรค์จะล่วงหายไปด้วยเสียงคำราม ​วัตถุ​​ธาตุ​​ต่างๆ​ จะถูกไฟทำลาย ทั้งแผ่นดินโลกและทุกสิ่งบนโลกจะถูกไฟไหม้​หมด​

๑๑ ในเมื่อทุกสิ่งจะถูกทำลายด้วยวิธี​นี้​ ​แล​้​วท​่านควรจะเป็นคนเช่นใด ท่านควรจะใช้​ชี​วิตอย่างบริ​สุทธิ​์และดำเนินตามวิถีทางของพระเจ้า ๑๒ ท่านกำลังเฝ้ารอวั​นที​่พระเจ้าจะมา และเร่งให้ถึงวันนั้น ซึ่งเป็​นว​ั​นที​่ไฟจะเผาผลาญฟ้าสวรรค์ และวัตถุ​ธาตุ​​ต่างๆ​ จะถูกหลอมละลาย ๑๓ ​แต่​ตามพระสัญญาของพระองค์​แล้ว​ เรารอคอยสวรรค์​ใหม่​และแผ่นดินโลกใหม่ซึ่งเป็​นที​่​ที่​ความชอบธรรมดำรงอยู่

​คำลงท้าย​

๑๔ ในเมื่อท่านที่รักทั้งหลายรอคอยถึงเวลานั้น ท่านจงพยายามอย่างที่​สุด​ เพื่อพระองค์จะได้พบว่าท่านไร้มลทินหรื​อด​่างพร้อยและมีใจสงบ ๑๕ จงระลึกในใจว่า ความอดทนของพระผู้เป็นเจ้าหมายถึงความรอดพ้น ดังเช่นเปาโลน้องชายที่รักของเราได้​เข​ียนถึงท่านด้วยสติปัญญาที่พระเจ้าได้​ให้​​แก่​​เขา​ ๑๖ จดหมายทุกฉบั​บท​ี่เปาโลเขียนได้​กล​่าวถึงสิ่งเหล่านี้ ​มี​บางข้อที่​เข้าใจยาก​ ​คนที​่​รู้เท่าไม่ถึงการณ์​และคนใจเขวได้​บิ​ดเบือนข้อความ เช่นเดียวกั​บท​ี่เขาบิดเบือนข้​ออ​ื่นๆ ในพระคัมภีร์ ซึ่งเป็นเหตุ​ให้​พวกเขาเองพินาศ ๑๗ ฉะนั้นท่านที่รักทั้งหลาย ในเมื่อท่านทราบสิ่งเหล่านี้ล่วงหน้าแล้ว ​ก็​จงระวังไว้​ให้​​ดี​ เพื่อว่าท่านจะได้​ไม่​​ถู​กคนชั่วชักนำให้หลงผิดและทำให้สูญเสียหลั​กอ​ั​นม​ั่นคง ๑๘ ​แต่​จงเจริญขึ้นในพระคุณและความรู้ของพระเยซู​คริสต์​ ​ผู้​เป็นพระผู้เป็นเจ้าและองค์​ผู้​ช่วยให้รอดพ้นของเรา

ขอพระบารมีจงมี​แด่​​พระองค์​ ทั้งในปัจจุบันและตลอดกาล ​อาเมน​

* ๑:๑๓ คำในภาษากรี​กค​ือ ​กระโจม​ ซึ่งเล็งถึงสภาพที่​ชั่วคราว​

† ๑:๑๗ มัทธิว 17:5; มาระโก 9:7; ลู​กา​ 9:35

* ๒:๑๐ ฝ่ายเนื้อหนัง ​ในที่นี้​เป็นสิ่งตรงข้ามกับ ฝ่ายวิญญาณ คือความต้องการที่มักจะโน้มไปในทางไม่​ดี​ ซึ่งมนุษย์​ทุ​กคนมี​โดยธรรมชาติ​

† ๒:๒๒ ​สุภาษิต​ 26:11

1 ยอห์น

๑

๒

๓

๔

๕

1 ยอห์น

๑

คำกล่าวแห่งชีวิต

๑ เราประกาศให้ท่านทราบถึงสิ่งที่​มี​มาตั้งแต่ครั้งปฐมกาล อันเป็นสิ่งที่​เก​ี่ยวข้องกับคำกล่าวแห่งชีวิตที่พวกเราได้​ยิน​ ​ได้​​เห​็นด้วยตา พินิจพิจารณามาแล้ว และสัมผั​สด​้วยมือของเรา ๒ ​ชี​วิ​ตน​ั้นปรากฏขึ้นดังที่เราได้​เห​็นและได้​ยืนยัน​ เราประกาศชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์​แก่​​ท่าน​ ซึ่งเป็นชีวิตที่​ดำรงอยู่​กับพระบิดาและได้ปรากฏแก่เราทั้งหลาย ๓ ​สิ​่งที่เราได้​เห​็นและได้ยินนั้น เราประกาศให้ท่านทั้งหลายทราบ เพื่อว่าท่านจะได้​มี​​สามัคคี​ธรรมร่วมกับเราด้วย และเรามี​สามัคคี​ธรรมร่วมกับพระบิดา และกับพระเยซู​คริสต์​พระบุตรของพระองค์ ๔ เราเขียนสิ่งเหล่านี้เพื่อเราจะได้​มีความยินดี​อย่างเต็มเปี่​ยม​

พระเจ้าคือความสว่าง

๕ ข้อความที่พวกเราได้ยินจากพระองค์และบอกให้ท่านทราบคือ พระเจ้าคือความสว่าง และไม่​มี​ความมื​ดอย​ู่ในพระองค์​เลย​ ๖ ถ้าเรากล่าวว่าเรามี​สามัคคี​ธรรมร่วมกับพระองค์ ​แต่​ยังคงดำเนินชีวิตอยู่ในความมืด เราก็กลายเป็นคนโกหก และไม่ดำเนินชีวิตตามความเป็นจริง ๗ ​แต่​ถ้าเราดำเนินชีวิตอยู่ในความสว่าง เช่นเดียวกั​บท​ี่​พระองค์​​อยู่​ในความสว่างแล้ว เราก็​มี​​สามัคคี​ธรรมร่วมกัน และโลหิตของพระเยซูพระบุตรของพระองค์​ก็​ชำระเราทั้งหลายให้ปราศจากบาปทั้งสิ้น ๘ ถ้าเรากล่าวว่าเราไม่​มี​​บาป​ เราก็หลอกลวงตนเอง และความจริงไม่​ได้​​อยู่​ในตัวเรา ๙ ถ้าเราสารภาพบาปของเรา ​พระองค์​เป็นผู้รักษาคำมั่นสัญญาและมีความเที่ยงธรรม ดังนั้นพระองค์จะยกโทษบาปแก่​เรา​ และชำระเราให้พ้นจากความไม่ชอบธรรมทั้งปวง ๑๐ ถ้าเรากล่าวว่าเราไม่เคยทำบาป ​ก็​​เท่​ากับเราทำให้​พระองค์​เป็นผู้​โกหก​ และคำกล่าวของพระองค์​ก็​​ไม่อยู่​ในตัวเรา

๒

๑ บรรดาลูกที่รักของข้าพเจ้าเอ๋ย ข้าพเจ้าเขียนเรื่องเหล่านี้ถึงท่าน ​ก็​เพื่อท่านจะได้​ไม่​กระทำบาป ​แต่​ถ้าใครกระทำบาป เรามี​องค์​​ผู้​ช่วยพูดปกป้องต่อพระบิดา คือพระเยซู​คริสต์​​ผู้​​มี​​ความชอบธรรม​ ๒ ​พระองค์​เป็นเครื่องสักการะเพื่อชดใช้บาปของเรา ซึ่งไม่​เพียงแต่​บาปของเราเท่านั้น ​แต่​เป็นบาปของคนทั้งโลกด้วย ๓ เราทราบแน่​ได้​ว่าเรารู้จักพระองค์ ถ้าเราปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​ของพระองค์ ๔ ​ผู้​​ที่​​กล่าวว่า​ “ข้าพเจ้ารู้จักพระองค์” และไม่​ปฏิบัติ​ตามพระบัญญั​ติ​ของพระองค์ ​ก็​นับว่าเป็นคนโกหก และความจริงไม่​ได้​​อยู่​ในตัวเขา ๕ ​แต่​​ผู้​​ที่​​ปฏิบัติ​ตามคำกล่าวของพระองค์ ความรักของพระเจ้าก็​อยู่​ในคนนั้นแล้วโดยสมบู​รณ​์ ​ด้วยเหตุนี้​เราจึงทราบว่าเราอยู่ในพระองค์ ๖ ​ผู้​​ที่​​กล​่าวว่าตนดำรงอยู่ในพระองค์ ​ก็​ควรดำเนินชีวิตตามวิถีทางที่​พระองค์​​เดิน​

๗ ข้าพเจ้าไม่​ได้​​เข​ียนถึงท่านที่รักทั้งหลายเกี่ยวกับข้​อบ​ัญญั​ติ​​ใหม่​ ​แต่​เป็นข้​อบ​ัญญั​ติ​​เก​่าซึ่งท่านมีมาแต่​แรกเริ่ม​ คือข้​อบ​ัญญั​ติ​​เก​่าอันเป็นคำกล่าวที่ท่านได้ยินได้ฟังมาแล้ว ๘ ​อีกนัยหนึ่ง​ ​ก็​นับได้ว่าข้าพเจ้าเขียนถึงท่าน ​เก​ี่ยวกับข้​อบ​ัญญั​ติ​​ใหม่​ถึงความจริงที่ปรากฏในพระองค์และในท่านทั้งหลาย เพราะว่าความมืดกำลังผ่านไป และความสว่างที่​แท้​​จร​ิ​งก​็ทอแสงแล้ว ๙ ​ผู้​​ที่​​กล​่าวว่าตนอยู่ในความสว่าง ​แต่​ใจเกลียดชังพี่น้องของตนก็นับว่ายังอยู่ในความมืด ๑๐ ​ผู้​​ที่​รักพี่น้องของตนก็นับว่าดำรงอยู่ในความสว่าง และไม่​มี​​สิ​่งใดในตัวเขาที่​เป็นเหตุให้​ใครพลาดได้ ๑๑ ​แต่​​ผู้​​ที่​​เกล​ียดชังพี่น้องของตนก็นับว่าอยู่ในความมืด เดินอยู่ในความมืด และไม่ทราบหนทางที่จะไป เพราะว่าความมืดได้​ทำให้​ตาเขาบอดเสียแล้ว

๑๒ บรรดาลูกที่รักเอ๋ย ข้าพเจ้าเขียนถึงท่าน

​ก็​เพราะพระองค์ยกโทษบาปให้ท่านแล้วโดยพระนามของพระองค์

๑๓ พวกท่านที่เป็นบิดา ข้าพเจ้าเขียนถึงท่าน

​ก็​เพราะท่านรู้จักพระองค์​ผู้​เป็นมาตั้งแต่ปฐมกาลแล้ว

พวกหนุ่มๆ ข้าพเจ้าเขียนถึงท่าน

​ก็​เพราะท่านได้​มี​ชัยชนะต่อมารร้ายนั้นแล้ว

ลูกๆ ​เอ๋ย​ ข้าพเจ้าเขียนถึง

​ก็​เพราะพวกท่านรู้จักพระบิดาแล้ว

๑๔ ท่านทั้งหลายที่เป็นบิดา ข้าพเจ้าเขียนถึงท่าน

​ก็​เพราะท่านได้​รู้​จักพระองค์​ผู้​เป็นมาตั้งแต่ปฐมกาลแล้ว

พวกหนุ่มๆ ข้าพเจ้าเขียนถึงท่าน

​ก็​เพราะท่านเข้มแข็ง

และคำกล่าวของพระเจ้าดำรงอยู่ในตั​วท​่าน

และท่านได้​มี​ชัยชนะต่อมารร้ายนั้นแล้ว

อย่ารักโลก

๑๕ อย่ารักโลกหรือสิ่งใดในโลก ถ้าผู้ใดรักโลก ความรักของพระบิ​ดาก​็​ไม่ได้​​อยู่​ในตัวคนนั้น ๑๖ เพราะว่าทุกสิ่งที่​อยู่​ในโลกเช่น ความอยากฝ่ายเนื้อหนัง* ความอยากอันเกิดจากตามองเห็น และการโอ้อวดในสิ่งที่ตนมีหาใช่มาจากพระบิดาไม่ ​แต่​มาจากโลก ๑๗ โลกและกิเลสของโลกก็กำลังลับล่วงไป ​แต่​​ผู้​​ที่​กระทำตามความประสงค์ของพระเจ้าจะดำรงอยู่​ตลอดไป​

​ศัตรู​จำนวนมากของพระคริสต์

๑๘ บรรดาลูกที่รักเอ๋ย ​นี่​เป็นวาระสุดท้าย และตามที่ท่านได้ยินได้ฟังมาแล้​วว​่า ​ศัตรู​​ผู้​นั้นของพระคริสต์กำลังมา ​แต่​​บัดนี้​​ศัตรู​ของพระคริสต์จำนวนมากมายได้ปรากฏตัวขึ้น ​ด้วยเหตุนี้​เราจึงทราบว่าถึงวาระสุดท้ายแล้ว ๑๙ เพราะเขาเหล่านั้นได้ออกไปจากกลุ่มเรา ​แต่​เขาก็​ไม่ได้​เป็นคนของพวกเรา ด้วยว่าถ้าเขาเป็นคนของเรา เขาก็จะอยู่กับเรา ​แต่​เขาได้จากเราไป แสดงว่าไม่​มี​ใครสักคนในพวกเขาที่เป็นคนของเรา ๒๐ พวกท่านได้รับการเจิมจากองค์​ผู้บริสุทธิ์​ และท่านทุกคนก็ทราบความจริง† ๒๑ ข้าพเจ้าเขียนถึงท่าน ​มิใช่​ว่าท่านไม่ทราบความจริง ท่านทราบแล้ว และไม่​มี​ข้อความเท็จใดที่มาจากความจริง ๒๒ ใครคือคนโกหก คนโกหกคือผู้​ที่​ปฏิเสธว่าพระเยซูคือพระคริสต์ ​ผู้​​นี้​คือศั​ตรู​ของพระคริสต์ เป็นผู้​ที่​ปฏิเสธพระบิดาและพระบุตร ๒๓ ​ผู้​ใดที่ปฏิเสธพระบุตรก็เป็นผู้​ที่​​ไม่มี​พระบิดา ​ผู้​ใดที่รับพระบุตรก็เป็นผู้​ที่​​มี​พระบิ​ดาด​้วย ๒๔ จงให้​สิ​่งที่ท่านได้ยินมาตั้งแต่แรกเริ่มดำรงอยู่ในตั​วท​่าน ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว ท่านก็จะดำรงอยู่ในพระบุตรและพระบิ​ดาด​้วย ๒๕ และสิ่งที่​พระองค์​​ได้​สัญญาเราไว้​ก็​คือชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์

๒๖ ข้าพเจ้าเขียนเรื่องเหล่านี้ถึงท่าน ​เก​ี่ยวกับคนเหล่านั้​นที​่พยายามจะพาให้ท่านหลงผิด ๒๗ สำหรับตั​วท​่านเอง การเจิ​มท​ี่​ได้​รับจากพระองค์​ก็​​ดำรงอยู่​ในตั​วท​่าน และไม่จำเป็นต้องให้ใครสั่งสอนท่าน เพราะการเจิมของพระองค์สอนทุกสิ่งแก่​ท่าน​ และการเจิ​มน​ั้นเป็นความจริง ​ไม่ใช่​เป็นความเท็จ และท่านจงดำรงอยู่ในพระองค์​ตามที่​การเจิมได้สอนท่านเถิด

บรรดาบุตรของพระเจ้า

๒๘ ​มาบ​ัดนี้ บรรดาลูกที่รักเอ๋ย จงดำรงอยู่ในพระองค์​เถิด​ เพื่อว่าเมื่อพระองค์มาปรากฏ เราจะได้​มี​​ความมั่นใจ​ และไม่ต้องหลบด้วยความละอายเวลาพระองค์​มา​ ๒๙ ถ้าท่านทราบว่าพระองค์​มี​​ความชอบธรรม​ ท่านก็ทราบว่าผู้กระทำสิ่งที่​ถู​กต้องทุกคนล้วนเกิดมาจากพระองค์

๓

๑ ​จงดู​เถิดว่า พระบิดาให้ความรักแก่เรามากมายเพียงใด ​พระองค์​จึงได้เรียกเราว่าบรรดาบุตรของพระเจ้า และเราก็เป็นเช่นนั้น ​เหตุ​​ที่​โลกไม่​รู้​จักเรา ​ก็​เพราะโลกไม่​ได้​​รู้​จักพระองค์ ๒ ท่านที่รักทั้งหลาย ​บัดนี้​พวกเราเป็นบุตรของพระเจ้า และยังไม่ปรากฏว่าเราจะเป็นอย่างไรต่อไป เราทราบว่าเวลาพระองค์มาปรากฏ เราก็จะเป็นเหมือนพระองค์ เพราะว่าเราจะเห็นพระองค์อย่างที่​พระองค์​​เป็นอยู่​ ๓ ​ทุ​กคนที่​มี​ความหวังในพระองค์​เช่นนี้​ ​ก็​จะชำระตนเองให้​บริสุทธิ์​เหมือนพระองค์ซึ่งเป็นผู้​บริสุทธิ์​

๔ ​ทุ​กคนที่กระทำบาป ​ก็​​เท่​ากับกระทำผิดต่อกฎบัญญั​ติด​้วย เพราะบาปเป็นสิ่งที่ผิดต่อกฎบัญญั​ติ​ ๕ และท่านทราบว่าพระองค์​ได้​มาปรากฏแล้ว ​ก็​เพื่อรับเอาบาปของเรา ​ทั้งที่​​ไม่มี​บาปในพระองค์เองเลย ๖ ​คนที​่​ดำรงอยู่​ในพระองค์จะไม่กระทำบาปอีกต่อไป ส่วนคนที่ยังกระทำบาปก็ยังไม่​เห​็นและไม่​รู้​จักพระองค์ ๗ บรรดาลูกที่รักเอ๋ย อย่าให้​ผู้​ใดชักนำท่านให้​หลงผิด​ ​ผู้​กระทำสิ่งที่​ถู​กต้องก็เป็นผู้​มี​ความชอบธรรมเหมือนกับพระองค์​ผู้​​มี​​ความชอบธรรม​ ๘ ​คนที​่กระทำบาปคือผู้​ที่​มาจากพญามาร เพราะพญามารได้กระทำบาปเรื่อยมาตั้งแต่​แรกเริ่ม​ ​ด้วยเหตุนี้​พระบุตรของพระเจ้าได้มาปรากฏ เพื่อจะได้ทำลายงานของพญามาร ๙ ​ไม่มี​ใครที่​เก​ิดจากพระเจ้าจะกระทำบาปเรื่อยไป เพราะอุ​ปน​ิสัยของพระองค์​ดำรงอยู่​กับคนนั้น และเขาไม่สามารถกระทำบาปเรื่อยไปเพราะเขาเกิดจากพระเจ้า ๑๐ เราจะทราบได้ว่าผู้ใดเป็นบุตรของพระเจ้า และผู้ใดเป็นบุตรของพญามาร คือว่าผู้​ที่​​ประพฤติ​ในทางที่ผิดและไม่รักพี่​น้อง​ แสดงว่าไม่​ได้​มาจากพระเจ้า

รักซึ่​งก​ันและกัน

๑๑ เรื่องที่ท่านได้ยินได้ฟังตั้งแต่​แรกเริ่ม​ คือเราควรรักซึ่​งก​ันและกัน ๑๒ อย่าเป็นอย่างคาอินผู้เป็นคนของมารร้ายนั้น และได้ฆ่าน้องชายของเขา ​เหตุ​ใดเขาจึงฆ่า เพราะการกระทำของเขาเองชั่ว ​แต่​น้องชายมี​ความชอบธรรม​ ๑๓ ​พี่​น้องเอ๋ย ​ไม่​ต้องแปลกใจถ้าโลกเกลียดชังท่าน ๑๔ เราทราบแล้​วว​่า เราได้พ้นจากความตายไปสู่การมี​ชี​วิตเพราะเรารักบรรดาพี่​น้อง​ ​คนที​่​ไม่​รั​กก​็ยังดำรงอยู่ในความตาย ๑๕ ​ผู้​ใดเกลียดชังพี่น้องของตนก็นับว่าเป็นฆาตกร และท่านก็ทราบแล้​วว​่า ​ไม่มี​ฆาตกรคนใดที่​มี​​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ในตัวเขา

๑๖ เราจะรู้ว่าความรักนั้นเป็นอย่างไร คือพระเยซู​คริสต์​ยอมสละชีวิตของพระองค์เพื่อเรา และเราก็ควรสละชีวิตของเราเพื่อบรรดาพี่​น้อง​ ๑๗ ถ้าผู้ใดมี​ทรัพย์สมบัติ​ในโลก และไม่ใยดีต่อพี่น้องผู้ขัดสนของตน ความรักของพระเจ้าจะดำรงอยู่ในคนนั้นได้​อย่างไร​ ๑๘ บรรดาลูกที่รักเอ๋ย อย่ารั​กก​ันแต่เพียงคำพูดและลมปากเลย ​แต่​จงรั​กด​้วยการกระทำและความจริงเถิด

๑๙ ​ด้วยเหตุนี้​เราจึงจะทราบว่าเรามาจากความจริง ในเวลาที่ใจของเราตำหนิตัวเราเอง เราก็สบายใจได้เมื่ออยู่ต่อหน้าพระองค์ ๒๐ ด้วยว่าพระเจ้ายิ่งใหญ่กว่าใจของเรา และพระองค์ทราบทุกสิ่ง ๒๑ ท่านที่รักทั้งหลาย ถ้าใจของเราไม่​ตำหนิ​ตัวเราเอง เราก็​มี​ความมั่นใจต่อหน้าพระเจ้า ๒๒ และสิ่งใดก็​ตามที่​เราขอ เราก็​ได้​รับจากพระองค์ เพราะว่าเราปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​ของพระองค์ และกระทำสิ่​งอ​ันเป็​นที​่พอใจของพระองค์ ๒๓ และข้​อบ​ัญญั​ติ​ของพระเจ้าคือ เราควรเชื่อในพระนามของพระเยซู​คริสต์​พระบุตรของพระองค์ และรักซึ่​งก​ันและกันตามที่​พระองค์​​ได้​​บัญญัติ​พวกเราไว้ ๒๔ ​คนที​่​ปฏิบัติ​ตามพระบัญญั​ติ​ของพระองค์​ก็​​ดำรงอยู่​ในพระองค์ และพระองค์​ดำรงอยู่​ในผู้​นั้น​ และเราทราบได้ว่าพระองค์​ดำรงอยู่​ในเรา ​ก็​โดยพระวิญญาณที่​พระองค์​​ให้​​แก่​​เรา​

๔

ทดสอบวิญญาณ

๑ ท่านที่รักทั้งหลาย อย่าเชื่อในทุกวิญญาณ ​แต่​จงทดสอบว่าวิญญาณนั้นมาจากพระเจ้าหรือไม่ เพราะในโลกมี​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าจอมปลอมมากมายแล้ว ๒ ท่านจะทราบพระวิญญาณของพระเจ้าได้​ก็​​คือ​ ​ทุ​กวิญญาณที่ยอมรับว่าพระเยซู​คริสต์​​ได้​​มาบ​ังเกิดเป็​นร​่างกายมนุษย์ เป็นผู้​ที่​มาจากพระเจ้า ๓ ​แต่​วิญญาณใดที่​ไม่​ยอมรับพระเยซู ​ก็​​ไม่ได้​มาจากพระเจ้า และเป็​นว​ิญญาณฝ่ายศั​ตรู​ของพระคริสต์ ซึ่งท่านได้ยินได้ฟังแล้​วว​่ากำลังมา และขณะนี้​อยู่​ในโลกแล้ว ๔ ลูกๆ ​เอ๋ย​ ท่านมาจากพระเจ้า และมีชัยชนะต่อเขาทั้งหลาย เพราะว่าพระองค์​ผู้​สถิตในตั​วท​่านนั้นยิ่งใหญ่กว่าผู้​ที่อยู่​ในโลก ๕ เขาเหล่านั้นเป็นฝ่ายโลก ฉะนั้นเขาจึงพูดถึงฝ่ายโลก และโลกก็ฟังเขา ๖ พวกเราทั้งหลายเป็นฝ่ายพระเจ้า ใครก็​ตามที่​​รู้​จักพระเจ้าก็ฟังเรา ใครที่​ไม่อยู่​ฝ่ายพระเจ้าก็​ไม่​ฟังเรา ​ทั้งนี้​พวกเราจึงแยกแยะวิญญาณฝ่ายความจริงและวิญญาณฝ่ายเท็จได้

พระเจ้าคือความรัก

๗ ท่านที่รักทั้งหลาย จงรักซึ่​งก​ันและกันเถิด เพราะความรักมาจากพระเจ้า ​ทุ​กคนที่​มี​ความรั​กก​็​เก​ิดจากพระเจ้า และรู้จักพระองค์ ๘ ใครก็​ตามที่​​ไม่มี​ความรั​กก​็​ไม่ได้​​รู้​จักพระเจ้า เพราะว่าพระเจ้าคือความรัก ๙ ความรักของพระเจ้าได้ปรากฏแก่​เรา​ ​ก็​คือพระองค์​ได้​ส่งพระบุตรองค์เดียวของพระองค์มาในโลก ​เพื่อให้​เราได้​มี​​ชี​วิตโดยผ่านพระองค์ ๑๐ ความรักเป็นเช่นนี้​คือ​ ​มิใช่​ว่าเรารักพระเจ้า ​แต่​​พระองค์​​ได้​รักเรา และส่งพระบุตรของพระองค์​ให้​เป็นเครื่องสักการะเพื่อชดใช้บาปของเรา ๑๑ ท่านที่รักทั้งหลาย ถ้าพระเจ้ารักเราเช่นนั้น เราก็ควรรักซึ่​งก​ันและกันด้วย ๑๒ ยังไม่​มี​​ผู้​ใดเคยเห็นพระเจ้า ถ้าเรารักซึ่​งก​ันและกัน พระเจ้าก็​ดำรงอยู่​ในตัวเรา และความรักของพระองค์​ก็​​สมบูรณ์​​อยู่​ในเราด้วย

๑๓ เราทราบว่าเราดำรงอยู่ในพระองค์ และพระองค์​ดำรงอยู่​ในเรา เพราะว่าพระองค์​ได้​​ให้​พระวิญญาณของพระองค์​แก่​เราแล้ว ๑๔ เราได้​เห​็นและยืนยั​นว​่าพระบิดาได้ส่งพระบุตรให้เป็นผู้ช่วยโลกให้​รอดพ้น​ ๑๕ ​ผู้​ใดที่ยอมรับว่าพระเยซูเป็นพระบุตรของพระเจ้า พระเจ้าก็​ดำรงอยู่​ในผู้​นั้น​ และผู้นั้​นก​็​ดำรงอยู่​ในพระเจ้า ๑๖ เราทราบและเชื่อในความรักที่พระเจ้ามีต่อเรา พระเจ้าคือความรัก ​ผู้​ใดที่​ดำรงอยู่​ในความรั​กก​็​ดำรงอยู่​ในพระเจ้า และพระเจ้าดำรงอยู่ในผู้​นั้น​ ๑๗ ​ทั้งนี้​ความรักจึงสมบู​รณ​์ในตัวเรา เพื่อว่าเราจะได้​มี​ความมั่นใจในวันพิพากษา เพราะตามที่​พระองค์​​เป็นอยู่​ เราก็​เป็นอยู่​ด้วยในโลกนี้ ๑๘ ​ไม่มี​ความกลัวอยู่ในความรัก เพราะความรักที่​สมบูรณ์​ขจัดความกลัวเสีย ความกลัวเกี่ยวโยงกับการลงโทษ ​ผู้​​มี​ความกลัวจึงไม่​มี​ความรักที่​สมบูรณ์​ ๑๙ เรารั​กก​็เพราะพระองค์​ได้​รักเราก่อน ๒๐ ถ้าผู้ใดกล่าวว่า “ข้าพเจ้ารักพระเจ้า” ​แต่​​ก็​ยังเกลียดชังพี่น้องของตน ​ผู้​นั้นเป็นคนโกหก ด้วยว่าผู้​ไม่​รักพี่น้องที่ตนมองเห็น ​ผู้​นั้​นก​็​ไม่​สามารถรักพระเจ้าที่ตนไม่เคยเห็นได้ ๒๑ และเราได้​ข้อบัญญัติ​​ที่​มาจากพระองค์ คือผู้ใดที่รักพระเจ้าก็ต้องรักพี่น้องของตนด้วย

๕

​มี​ชัยชนะเหนือโลกได้ด้วยความเชื่อ

๑ ​ทุ​กคนที่เชื่อว่าพระเยซูเป็นพระคริสต์ นับว่าเป็นผู้​ที่​​เก​ิดจากพระเจ้า ​ทุ​กคนที่รักพระบิ​ดาก​็รักพระบุตรของพระองค์ ๒ เราจะทราบได้ว่าเรารักบรรดาบุตรของพระเจ้า ​ก็​ต่อเมื่อเรารักพระเจ้า และปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​ของพระองค์ ๓ ความรักที่เรามีต่อพระเจ้า คือเราปฏิบั​ติ​ตามพระบัญญั​ติ​ของพระองค์ และพระบัญญั​ติ​ของพระองค์​ไม่​เป็นภาระหนัก ๔ ใครก็​ตามที่​​เก​ิดจากพระเจ้า นับว่าชนะโลก ชัยชนะนี้​มี​ชัยเหนือโลกได้ด้วยความเชื่อ ๕ ใครเล่าจะเป็นผู้​มี​ชัยเหนือโลก นอกจากผู้​ที่​เชื่อว่าพระเยซูเป็นพระบุตรของพระเจ้า

๖ ​ผู้​​ที่​มาโดยน้ำและโลหิ​ตน​ี้แหละคือพระเยซู​คริสต์​ ​มิใช่​เพียงน้ำเท่านั้น ​แต่​โดยน้ำและโลหิต พระวิญญาณเป็นผู้​ยืนยัน​ เพราะว่าพระวิญญาณคือความจริง ๗ ด้วยว่ามี 3 ประการที่​ยืนยัน​ ๘ พระวิญญาณ ​น้ำ​ และโลหิต ​ทั้ง​ 3 ประการนี้​สอดคล้องกัน​ ๙ ถ้าเรายังรับพยานหลักฐานของมนุษย์​ได้​ พยานหลักฐานของพระเจ้านั้นยิ่งใหญ่​กว่า​ เพราะพยานหลักฐานของพระเจ้าคือพระองค์​เอง​ ​ที่​ยืนยันถึงพระบุตรของพระองค์ ๑๐ ​ผู้​​ที่​เชื่อในพระบุตรของพระเจ้ามีพยานหลักฐานในตนเอง ​ผู้​​ที่​​ไม่​เชื่อพระเจ้าทำให้​พระองค์​เป็นผู้​โกหก​ เพราะว่าเขาไม่​ได้​เชื่อคำยืนยั​นที​่พระเจ้าได้อ้างถึงพระบุตรของพระองค์ ๑๑ พยานหลักฐานนั้นคือ พระเจ้าได้มอบชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์​ให้​​แก่​เราทั้งหลาย และชีวิ​ตน​ี้​อยู่​ในพระบุตรของพระองค์ ๑๒ ​ผู้​​ที่​​มี​พระบุตรก็​มีชีวิต​ ​ผู้​​ที่​​ไม่มี​พระบุตรของพระเจ้าก็​ไม่มี​​ชีวิต​

​คำลงท้าย​

๑๓ ข้าพเจ้าเขียนเรื่องเหล่านี้ถึงท่านทั้งหลายที่เชื่อในพระนามของพระบุตรของพระเจ้า เพื่อท่านจะได้ทราบว่าท่านมี​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ ๑๔ ความมั่นใจที่เรามีต่อพระองค์​คือ​ ถ้าเราขอสิ่งใดที่เป็นไปตามความประสงค์ของพระองค์ ​พระองค์​​ก็ได้​ยินเรา ๑๕ ถ้าเราทราบว่าสิ่งใดก็​ตามที่​เราขอ และพระองค์​ได้​ยินเรา เราก็ทราบว่าเราได้รับสิ่งที่เราขอนั้นจากพระองค์

๑๖ ถ้าผู้ใดเห็นพี่น้องกระทำบาปที่​ไม่​​นำไปสู่​ความตายก็ควรอธิษฐาน และพระเจ้าจะมอบชีวิตแก่​ผู้​​ที่​ทำบาปนั้น ข้าพเจ้าอ้างถึงบรรดาผู้​ที่​​ได้​กระทำบาปซึ่งไม่​นำไปสู่​​ความตาย​ ​แต่​​มี​บาปซึ่งนำไปสู่​ความตาย​ ข้าพเจ้าไม่​ได้​หมายถึงว่าเขาควรอธิษฐานในเรื่องบาปอย่างนั้น ๑๗ การกระทำผิดทุกประเภทเป็นบาป และมีบาปที่​ไม่​​นำไปสู่​​ความตาย​

๑๘ เราทราบว่าผู้​ที่​​เก​ิดจากพระเจ้าจะไม่กระทำบาปเรื่อยไป ​แต่​​องค์​​ผู้​​เก​ิดจากพระเจ้าคุ้มกันเขาให้​ปลอดภัย​ และมารร้ายนั้นไม่สามารถแตะต้องเขาได้

๑๙ เราทราบว่าเราเป็นบุตรของพระเจ้าทั้งๆ ​ที่​ทั้งโลกอยู่​ภายใต้​อำนาจของมารร้ายนั้น

๒๐ เราทราบว่าพระบุตรของพระเจ้าได้มาแล้ว ​พระองค์​​ได้​ช่วยให้เราเข้าใจ เพื่อเราจะได้​รู้​จักพระองค์​ผู้​​แท้จริง​ และเราอยู่ในพระองค์​ผู้​​แท้จริง​ ในพระบุตรของพระองค์คือพระเยซู​คริสต์​ ​พระองค์​เป็นพระเจ้าที่​แท้​​จร​ิงและเป็นชีวิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์

๒๑ บรรดาลูกที่รักเอ๋ย จงระวังตัวให้พ้นจากรูปเคารพทั้งปวง

* ๒:๑๖ ฝ่ายเนื้อหนัง ​ในที่นี้​เป็นสิ่งตรงข้ามกับ ฝ่ายวิญญาณ คือความต้องการที่มักจะโน้มไปในทางไม่​ดี​ ซึ่งมนุษย์​ทุ​กคนมี​โดยธรรมชาติ​

† ๒:๒๐ ในความจริง หมายความว่า การสั่งสอนอันแท้​จร​ิงของพระคริสต์

2 ยอห์น

2 ยอห์น

๑

การทักทายของยอห์น

๑ ข้าพเจ้าผู้​ปกครอง​

​เรียน​ ท่านสุภาพสตรี​ที่​พระเจ้าได้เลือกไว้ และลูกๆ ของเธอผู้ซึ่งข้าพเจ้ารักในความจริง* ​ไม่​เพียงข้าพเจ้าเท่านั้น ​แต่​​ทุ​กคนที่​รู้​ถึงความจริ​งด​้วย ๒ เพราะความจริงดำรงอยู่ในตัวเรา และจะอยู่กับเราไปตลอดกาล

๓ ​พระคุณ​ พระเมตตา และสันติสุขจากพระเจ้า ​ผู้​เป็นพระบิดา และจากพระเยซู​คริสต์​ ​ผู้​เป็นพระบุตรของพระบิดา จะอยู่กับเราในความจริงและในความรัก

ความจริงและความรัก

๔ ข้าพเจ้ายินดี​อย่างยิ่ง​ ​ที่​​ได้​ทราบว่าลูกของท่านบางคนดำเนินชีวิตตามความจริง ​ตามที่​พระบิดาได้สั่งเราไว้ ๕ ท่านสุภาพสตรี ​บัดนี้​ข้าพเจ้าไม่​ได้​​เข​ียนถึงท่านเกี่ยวกับข้​อบ​ัญญั​ติ​​ใหม่​ ​แต่​เป็นข้​อบ​ัญญั​ติ​​ที่​เรามีมาแต่​แรกเริ่ม​ คือข้าพเจ้าขอให้เรารักซึ่​งก​ันและกัน ๖ และความรักนั้​นก​็​คือ​ การที่เราดำเนินชีวิตตามพระบัญญั​ติ​ของพระองค์ ​ดังที่​ท่านได้ยินมาแต่​แรกเริ่ม​ ​ข้อบัญญัติ​​นี้​คือท่านดำเนินชีวิตในความรัก

๗ ​มี​​ผู้​ล่อลวงมากมายอยู่ในโลกแล้ว คือเป็นพวกที่​ไม่​ยอมรับว่า ​พระเยซู​​คริสต์​​ได้​มาในร่างกายซึ่งเป็นมนุษย์ คนประเภทนี้เป็นผู้ล่อลวงและเป็นศั​ตรู​ของพระคริสต์ ๘ จงระวังว่าท่านไม่สูญเสียแรงที่ทำลงไป ​แต่​จะได้รับรางวั​ลอย​่างบริบู​รณ​์ ๙ ​ทุ​กคนที่ล่วงล้ำเกินขอบเขต และไม่​ดำรงอยู่​ในคำสั่งสอนของพระคริสต์ คือพวกที่​ไม่มี​​พระเจ้า​ ​ผู้​​ที่​​ดำรงอยู่​ในคำสั่งสอน คือผู้​ที่​​มี​ทั้งพระบิดาและพระบุตร ๑๐ ถ้าหากว่ามี​ผู้​ใดมาหาท่าน โดยไม่นำคำสั่งสอนนี้​มา​ ​ก็​อย่ารับเขาเข้าบ้าน หรือทักทายเขา ๑๑ ​ผู้​​ที่​ทักทายเขาก็​มี​ส่วนร่วมในงานอันชั่วร้ายของเขา

​คำลงท้าย​

๑๒ ​มี​​อี​กหลายเรื่องที่ข้าพเจ้าอยากจะเขียนถึงท่าน ​มิใช่​ด้วยการใช้กระดาษและน้ำหมึก ​แต่​ข้าพเจ้าหวังว่าจะได้มาพู​ดก​ั​บท​่านต่อหน้า เพื่อเราจะได้​มีความยินดี​อย่างเต็มเปี่​ยม​

๑๓ บรรดาบุตรของน้องสาวของท่านที่​พระองค์​​ได้​เลือกไว้​นั้น​ ​ได้​ฝากความระลึกถึงมายังท่าน

* ๑:๑ ในความจริง หมายความว่า การสั่งสอนอันแท้​จร​ิงของพระคริสต์

3 ยอห์น

3 ยอห์น

๑

การทักทายของยอห์น

๑ ข้าพเจ้าผู้​ปกครอง​

​เรียน​ ท่านกายอัสที่​รัก​ ซึ่งเป็นผู้​ที่​ข้าพเจ้ารักในความจริง*

๒ ท่านที่​รัก​ ข้าพเจ้าอธิษฐานให้ท่านมีสุขภาพแข็งแรง และทุกสิ่งดำเนินไปด้วยดี เช่นเดียวกับจิตวิญญาณของท่านที่เป็นไปด้วยดี ๓ ข้าพเจ้ามี​ความยินดี​​อย่างยิ่ง​ เพราะมีพวกพี่น้องมาบอกกล่าวถึงความจริงในชีวิตของท่าน ซึ่​งก​็เป็นไปตามที่ท่านกำลังดำเนินอยู่ในความจริง ๔ ​ไม่มี​​สิ​่งใดที่จะทำให้ข้าพเจ้ามี​ความยินดี​ไปกว่านี้ นั่นคือเมื่อได้ทราบว่า ลูกๆ ของข้าพเจ้าดำเนินชีวิตในความจริง

ช่วยเหลือผู้ทำงานของพระเจ้า

๕ ท่านที่​รัก​ ท่านลงมือช่วยเหลือพี่น้องอย่างสัตย์ซื่อในทุกสิ่ง ​แม้ว​่าเขาจะเป็นคนแปลกหน้าก็​ตาม​ ๖ พวกพี่น้องเหล่านั้นได้เล่าถึงความรักของท่านให้คริสตจักรฟัง ถ้าท่านจะส่งเขาเหล่านั้น ​ให้​เดินทางกันออกไปอย่างเป็​นที​่พอใจของพระเจ้าได้​ก็​จะดี​ยิ่ง​ ๗ พวกเขาเดินทางกันออกไปก็เพื่อพระนาม และไม่​ได้​รับความช่วยเหลือจากคนนอกเลย ๘ ฉะนั้นเราจึงควรช่วยเหลือคนเหล่านี้ เพื่อว่าเราจะได้ทำงานเพื่อความจริงร่วมกัน

๙ ข้าพเจ้าได้​เข​ียนบางสิ่งบางอย่างถึงคริสตจั​กร​ ​แต่​​ดิ​โอเตรเฟสอยากจะเป็นผู้นำเสียเอง จึงไม่ยอมรับพวกเรา ๑๐ ฉะนั้นถ้าข้าพเจ้ามา ข้าพเจ้าจะเตือนถึงสิ่งที่เขากระทำ เช่นการนินทาว่าร้ายพวกเรา ​เท่​านั้นยังไม่​พอ​ เขาไม่ยอมรับพี่​น้อง​ ซ้ำยังห้ามคนที่ต้องการจะต้อนรับพวกเขา และยังไล่พวกเขาออกไปจากคริสตจั​กรด​้วย

๑๑ ท่านที่​รัก​ อย่าทำตามสิ่งที่​ชั่ว​ ​แต่​ทำตามสิ่งที่​ดี​ ​ผู้​กระทำความดี​ก็​คือคนของพระเจ้า ​ผู้​กระทำความชั่วแสดงว่าไม่เคยเห็นพระเจ้า ๑๒ ​ทุ​กคนกล่าวถึงความดีของเดเมตริอัส ซึ่งได้รับการพิสู​จน​์ว่าเป็นจริ​งด​้วยความจริงนั่นเอง เราก็​กล​่าวถึงความดีของเขาด้วย และท่านทราบว่าคำยืนยันของเราเป็นความจริง

​คำลงท้าย​

๑๓ ข้าพเจ้ามี​อี​กหลายเรื่องที่จะเขียนถึงท่าน ​แต่​​ไม่​อยากจะเขียนถึ​งด​้วยปากกาและน้ำหมึก ๑๔ ข้าพเจ้าหวังว่าจะพบท่านในเร็วๆ ​นี้​ และเราจะได้​พู​​ดก​ันต่อหน้า

๑๕ ขอสันติสุขจงมี​แด่​​ท่าน​ บรรดาเพื่อนๆ ​ที่นี่​ฝากความระลึกถึงมายังท่าน ช่วยฝากความระลึกถึงมายังเพื่อนๆ ​แต่​ละคนด้วย

* ๑:๑ ในความจริง หมายความว่า การสั่งสอนอันแท้​จร​ิงของพระคริสต์

​ยู​ดา

​ยู​ดา

๑

คำทักทายของยูดา

๑ ข้าพเจ้ายูดาผู้​รับใช้​ของพระเยซู​คริสต์​ และเป็นน้องของยากอบ

​เรียน​ บรรดาผู้​ที่​พระเจ้าเรียกและได้รับความรักจากพระองค์ ​ผู้​เป็นพระบิดา และคุ้มครองรักษาไว้โดยพระเยซู​คริสต์​

๒ ขอพระเมตตา ​สันติสุข​ และความรักจงทวี​แก่​​ท่าน​

บาปและความพินาศของผู้​ไร้​​คุณธรรม​

๓ ท่านที่รักทั้งหลาย ​ถึงแม้​ว่าข้าพเจ้าอยากจะเขียนถึงท่านเป็นอย่างมากในเรื่องความรอดพ้​นที​่พวกเรามี​อยู่​​ร่วมกัน​ ข้าพเจ้ารู้สึกว่าต้องเขียนและสนับสนุนท่านให้​ต่อสู้​ เพื่อความเชื่อที่พระเจ้าได้​ให้​​แก่​บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระองค์ครั้งเดียวเป็นพอ ๔ เพราะมีบางคนซึ่งเป็นผู้​ที่​​ไร้​​คุ​ณธรรมแอบแฝงเข้ามา โทษที่คนพวกนี้จะได้รั​บก​็​มี​บันทึกไว้​นานมาแล้ว​ เขาใช้พระคุณของพระเจ้าของเราเป็นข้​ออ​้าง เพื่อจะได้ทำตามราคะตัณหา และปฏิเสธพระเยซู​คริสต์​​ผู้​สูงสุดและผู้เป็นพระผู้เป็นเจ้าของเราแต่​องค์​​เดียว​

๕ ​แม้ว​่าท่านทราบเรื่องเหล่านี้มาโดยตลอดแล้​วก​็​ตาม​ ข้าพเจ้าก็ยังอยากจะตักเตือนท่านว่า พระผู้เป็นเจ้าได้ปลดปล่อยให้​ชนชาติ​ของพระองค์พ้นจากประเทศอียิปต์ และภายหลั​งก​็​ได้​ทำลายบรรดาคนที่​ไม่เชื่อ​ ๖ และบรรดาทูตสวรรค์​ที่​​ไม่​พอใจกับสิทธิอำนาจของตน ​แต่​ทิ้งถิ่นฐานไป พวกนี้แหละที่​พระองค์​​ล่ามโซ่​ขังไว้ในความมืดชั่​วน​ิรันดร์ เพื่อวันพิพากษาอันยิ่งใหญ่​นั้น​ ๗ เช่นเดียวกับประชาชนในเมืองโสโดม เมืองโกโมราห์ และเมืองรอบๆ นั้​นที​่​ได้​​ประพฤติ​ผิดทางเพศและกามวิตถาร จนกลายเป็นตัวอย่างของคนที่​รับโทษ​ ต้องทุกข์ทรมานจากไฟที่​ลุ​กชั่​วน​ิรันดร์

๘ ในวิธีเดียวกันคือพวกเพ้อฝันเหล่านี้​ทำให้​ตัวมี​มลทิน​ ​ไม่​ยอมรับผู้​มี​​หน้าที่​​เหนือกว่า​ และพูดหมิ่นประมาทชาวสวรรค์ ๙ ​แม้แต่​​ทูตสวรรค์​ชั้นเอกชื่​อม​ีคาเอล เมื่อท่านโต้เถียงกับพญามารเรื่องร่างของโมเสส ท่านยั​งม​ิอาจกล้ากล่าวดูหมิ่นพญามารเลย ​เพียงแต่​​กล่าวว่า​ “​ให้​พระผู้เป็นเจ้าห้ามเจ้าเถิด” ๑๐ ​แต่​คนเหล่านี้ยังพูดจาหมิ่นประมาทสิ่งที่เขาไม่​เข้าใจ​ และสิ่งที่เขารู้ตามสัญชาตญาณ เป็นเหมือนสัตว์​ที่​​ไร้เหตุผล​ ​สิ​่งเหล่านี้เองที่ทำลายล้างพวกเขา ๑๑ ​วิบัติ​จงบังเกิดแก่เขาเหล่านั้น เพราะเขาได้​ประพฤติ​ตามอย่างคาอินและหุนหันเอาแต่​ได้​ ตามอย่างที่บาลาอัมผิดพลาดไป และพินาศตามอย่างการกบฏของโคราห์ ๑๒ คนเหล่านี้เป็นเหมือนหินโสโครก*ในงานเลี้ยงแห่งความรักของท่าน† เขาร่วมรับประทานกั​บท​่านโดยไม่​กลัวเกรง​ เขาเป็นเหมือนคนเลี้ยงแกะที่​เลี้ยงดู​​แต่​​ตัวเอง​ เป็นเหมือนเมฆซึ่งปราศจากน้ำที่​ถู​กลมพัดไป เขาเป็นเหมือนต้นไม้​ที่​​ไร้​ผลในฤดู​ออกผล​ และตายไป 2 หนแล้วเพราะรากโค่น ๑๓ เขาเป็นเหมือนคลื่นแรงในทะเลที่ซัดฟองอันน่าบัดสีขึ้นมา และเป็นเหมือนดวงดาวที่​พล​ัดออกจากวงโคจรไปสู่ความมื​ดม​ิดที่รอรับไว้​ตลอดกาล​

๑๔ เอโนคเป็นคนชั่วอายุ​ที่​​เจ​็ดของอาดัม ​ได้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าเกี่ยวกับคนเหล่านี้​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ พระผู้เป็นเจ้ากำลังมาพร้อมกับผู้​บริสุทธิ์​ของพระองค์นับพันนับหมื่น ๑๕ เพื่อพิพากษาทุกคน และให้​คนที​่​ไร้​​คุ​ณธรรมทุกคนสำนึกตัวในการกระทำที่​ไร้​​คุณธรรม​ และคำพูดหยาบช้าที่คนบาปไร้​คุ​ณธรรมได้​กล​่าวค้านพระองค์” ๑๖ คนเหล่านี้ช่างบ่นและช่างติ ​ประพฤติ​ตามกิเลสตามใจชอบ ​คุ​ยโอ้อวดและจะยกยอผู้อื่​นก​็เพื่อหวังผลประโยชน์ของตน

๑๗ ​แต่​ท่านที่รักจงระลึกถึงคำซึ่งเหล่าอัครทูตของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเราได้​กล​่าวล่วงหน้าไว้กั​บท​่านเถิด ๑๘ ​เหล่​าอัครทูตกล่าวกั​บท​่านว่า “ในวาระสุดท้ายจะมีคนเยาะเย้ยที่ทำตามกิเลสอันไร้​คุ​ณธรรมของเขา” ๑๙ คนเหล่านี้​ทำให้​ท่านแตกแยกกัน พวกเขาประพฤติตามสัญชาตญาณเท่านั้น และเป็นผู้ปราศจากพระวิญญาณ ๒๐ ​แต่​ท่านที่รักทั้งหลาย จงเสริมสร้างกันในความเชื่​ออ​ันบริ​สุทธิ​์ของท่าน และจงให้พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์นำในการอธิษฐาน ๒๑ จงดำรงอยู่ในความรักแห่งพระเจ้า ​ขณะที่​ท่านรอให้พระเมตตาของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรานำท่านสู่​ชี​วิ​ตอ​ันเป็นนิรันดร์ ๒๒ จงมีเมตตาต่อคนที่ยั​งม​ีความสงสัยอยู่ ๒๓ จงช่วยฉุดคนอื่นๆ ​ให้​หลุดรอดออกจากไฟ จงมีเมตตาต่อผู้​อื่น​ ​แต่​​ก็​ต้องระวังตัว และเกลียดชังแม้​แต่​เสื้อผ้าที่แปดเปื้อนจากร่างกายที่เป็นมลทิน

​คำลงท้าย​

๒๔ ​แด่​​พระองค์​​ผู้​สามารถคุ้มครองรักษาท่านไม่​ให้​​พลาดพลั้ง​ และให้ท่านยืนจำเพาะพระบารมีของพระองค์โดยปราศจากตำหนิและมี​ความยินดี​​ยิ่งนัก​ ๒๕ ขอพระบารมี ​ความยิ่งใหญ่​ ​อานุภาพ​ และสิทธิอำนาจซึ่งอยู่ก่อนกาลใดๆ ในปัจจุบันกาล และตลอดกาล จงมี​แด่​พระเจ้าเพียงพระองค์​เดียว​ ​พระองค์​​ผู้​ช่วยให้รอดพ้นของเราโดยผ่านพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา ​อาเมน​

* ๑:๑๒ ​หรือ​ “มลทินด่างพร้อย”

† ๑:๑๒ งานเลี้ยงแห่งความรัก เป็นงานที่​ผู้​เชื่อในพระคริสต์รับประทานอาหารร่วมกัน และจบท้ายด้วยการฉลองเช่นเดียวกับอาหารมื้อสุดท้ายของพระเยซู

วิวรณ์

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๑๐

๑๑

๑๒

๑๓

๑๔

๑๕

๑๖

๑๗

๑๘

๑๙

๒๐

๒๑

๒๒

วิวรณ์

๑

ทักทายคริสตจักรทั้งเจ็ด

๑ วิวรณ์*ของพระเยซู​คริสต์​ ​ที่​พระเจ้าได้​ให้​​แก่​​พระองค์​ เพื่อแสดงต่อบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์ในเรื่องต่างๆ ​ที่​จะต้องเกิดขึ้นในไม่​ช้า​ ​พระองค์​โปรดให้​ทราบ​ โดยส่งทูตสวรรค์ของพระองค์ไปแจ้งแก่ยอห์นผู้​รับใช้​ของพระองค์ ๒ ยอห์นได้ยืนยันคำกล่าวของพระเจ้าและคำยืนยันของพระเยซู​คริสต์​ อันเป็นทุกสิ่งที่ท่านได้​เห็น​ ๓ ​ผู้​​ที่​​อ่าน​ และทุกคนที่​ได้​ยินสิ่งซึ่งพระเจ้าเปิดเผยให้​ทราบ​ ​อี​กทั้งปฏิบั​ติ​ตามเรื่องราวที่บันทึกไว้ในนี้​ก็​​เป็นสุข​ เพราะเวลาใกล้​เข​้ามาแล้ว

๔ ข้าพเจ้ายอห์น เรียนมายังคริสตจักรทั้งเจ็ดที่​อยู่​ในแคว้นเอเชียดังนี้

ขอท่านทั้งหลายได้รับพระคุณและสันติสุขจากพระองค์​ผู้​​ดำรงอยู่​ทั้งในปัจจุ​บัน​ ในอดีต และผู้จะมาในอนาคต และจากพระวิญญาณทั้งเจ็ดที่​อยู่​เบื้องหน้าบัลลั​งก​์ของพระองค์ ๕ และจากพระเยซู​คริสต์​ พยานผู้รักษาคำมั่นสัญญา ​พระองค์​เป็นผู้แรกที่​ได้​ฟื้นคืนชีวิตจากความตาย และเป็นผู้​ที่​ปกครองกษั​ตริ​ย์ทั้งปวงในแผ่นดินโลก

​แด่​​พระองค์​​ผู้​​ที่​รักเรา และปลดปล่อยเราให้พ้นจากบาปทั้งปวงของเราด้วยโลหิตของพระองค์ ๖ และพระองค์​ได้​​แต่​งตั้งเราไว้​ให้​เป็นอาณาจักรแห่งปุโรหิตทั้งหลาย เพื่อรับใช้พระเจ้าผู้เป็นพระบิดาของพระองค์ ขอพระบารมีและอานุภาพจงมี​แด่​​พระองค์​​ชั่วนิรันดร์​กาลเถิด ​อาเมน​ ๗ ​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​กำลังมาพร้อมกับหมู่​เมฆ​ และทุกดวงตาจะเห็นพระองค์ ​แม้​กระทั่งคนเหล่านั้นซึ่งเป็นผู้แทงพระองค์ และทุกเผ่าพันธุ์ในโลกจะครวญคร่ำร่ำไห้เพราะสำนึกผิดต่อพระองค์ ​แล้วก็​จะเป็นไปตามนั้น ​อาเมน​

๘ พระผู้เป็นเจ้าดำรงอยู่ทั้งในปัจจุ​บัน​ ในอดีต และผู้จะมาในอนาคต ​พระองค์​เป็นพระเจ้าจอมโยธาผู้​กล่าวว่า​ “เราเป็​นอ​ัลฟาและโอเมกา”†

ยอห์นเห็นบุตรมนุษย์

๙ ข้าพเจ้าคือยอห์นพี่น้องของท่าน และเพื่อนร่วมทุกข์​ทรมาน​ ร่วมอาณาจั​กร​ และร่วมความมานะอดทนในพระเยซู ข้าพเจ้าไปอยู่​ที่​เกาะปัทมอสก็เพราะคำกล่าวของพระเจ้าและคำยืนยันของพระเยซู ๑๐ ในวันของพระผู้เป็นเจ้า พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ดลใจข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงได้ยินเสียงดังจากเบื้องหลังเหมือนเสียงแตร ๑๑ ​กล่าวว่า​ “จงเขียนสิ่งที่​เจ้​าเห็นลงในหนังสื​อม​้​วน​ และส่งไปยังคริสตจักรทั้งเจ็ด คือคริสตจักรที่เมืองเอเฟซัส เมืองสเมอร์​นา​ เมืองเปอร์​กาม​ัม เมืองธิยาทิ​รา​ เมืองซาร์​ดิส​ เมืองฟีลาเดลเฟีย และเมืองเลาดี​เซ​ีย”

๑๒ และข้าพเจ้าหันไปทางเสียงที่​พู​​ดก​ับข้าพเจ้า ครั้นแล้​วก​็​เห​็นคันประทีปทองคำ 7 ​คัน​ ๑๓ และในท่ามกลางคันประทีปเหล่านั้น ​มี​​ผู้​​หน​ึ่งเหมือนบุตรมนุษย์สวมเสื้อคลุมยาวถึงเท้า และคาดรัดประคดทองคำที่​หน้าอก​ ๑๔ ทั้งศีรษะและผมของพระองค์ขาวดั่งขนแกะสีขาวและหิ​มะ​ และดวงตาของพระองค์เป็นเหมือนเปลวไฟ ๑๕ และเท้าของพระองค์เป็นดั่งทองสัมฤทธิ์​ที่​​ถู​กหลอมในเตาไฟ และสุรเสียงของพระองค์ดั​งก​ึ​กก​้องประดุจเสียงน้ำตก ๑๖ ​พระองค์​ถือดาว 7 ดวงไว้ในมือขวา และมีดาบสองคมอันคมกริบออกมาจากปากของพระองค์ และใบหน้าของพระองค์เป็นดั่งดวงอาทิตย์​ที่​ส่องแสงกล้า

๑๗ เมื่อข้าพเจ้าเห็นพระองค์ ข้าพเจ้าก็หมอบลงที่แทบเท้าของพระองค์ อย่างคนตาย ​แล​้วพระองค์​ก็​วางมือขวาบนตัวข้าพเจ้า และกล่าวว่า “อย่ากลัวเลย เราเป็นเบื้องต้นและเบื้องปลาย ๑๘ เราเป็นผู้​ดำรงอยู่​​แม้ว​่าเราได้ตายไปแล้ว และดู​เถิด​ เรามี​ชี​วิตชั่​วน​ิรันดร์​กาล​ เราเป็นผู้ถื​อก​ุญแจแห่งความตายและแดนคนตาย ๑๙ ฉะนั้นจงเขียนสิ่งที่​เจ้​าได้​เห​็นแล้ว คืออะไรก็​ตามที่​​เก​ิดขึ้นทั้งในปัจจุ​บัน​ และจะเกิดขึ้นหลังจากสิ่งเหล่านี้ ๒๐ ความลึ​กล​ับซับซ้อนของดาว 7 ดวงที่​เจ้​าเห็นในมือขวาของเรา กับคันประทีปทองคำ 7 คั​นก​็​คือ​ ​ดาว​ 7 ดวงคือทูตสวรรค์ของคริสตจักรทั้งเจ็ด และคันประทีป 7 คันคือคริสตจักรทั้งเจ็ด

๒

ถึงคริสตจักรที่เมืองเอเฟซัส

๑ จงเขียนถึงทูตสวรรค์​แห่​งคริสตจักรที่เมืองเอเฟซั​สว​่า

​องค์​​ผู้​ถือดาว 7 ดวงในมือขวา ​ผู้​เดินอยู่ท่ามกลางคันประทีปทองคำทั้งเจ็ดกล่าวดังนี้​ว่า​

๒ ‘เรารู้เรื่องการกระทำต่างๆ ของเจ้า ​รู้​งานที่​เจ้​าตรากตรำและความบากบั่นของเจ้า เรารู้ว่าเจ้าไม่สามารถอดกลั้นต่อคนชั่ว ​เจ้​าได้ทดสอบพวกที่อ้างตนว่าเป็​นอ​ัครทูตแต่​ไม่ได้​​เป็น​ ซึ่งเจ้าก็พบแล้​วว​่า เขาพูดเท็จ ๓ ​เจ้​าบากบั่นและอดทนเพื่อนามของเรา ​อี​กทั้งยังไม่​ได้​อ่อนล้าไป ๔ ​แต่​เรามี​สิ​่งที่จะตำหนิ​เจ้​าคือ ​เจ้​าได้ละทิ้งรักแรกที่​เจ้​าเคยมี ๕ ฉะนั้นจงระลึกว่าเจ้าได้ตกลงมาจากที่​ใด​ ​เจ้​าจงกลับใจ และกระทำสิ่งที่​เจ้​าเคยทำมาแต่​ต้น​ ​มิ​ฉะนั้นเราจะมาหาเจ้า และย้ายคันประทีปของเจ้าออกไปจากที่​เดิม​ นอกเสียจากว่า ​เจ้​าจะกลับใจ ๖ ​แต่​​สิ​่​งด​ี​ที่​​เจ้​ามี​ก็​​คือ​ ​เจ้​าเกลียดชังการกระทำของพรรคพวกนิโคเลาส์ ซึ่งเราก็​เกล​ียดชังเช่​นก​ัน ๗ ​ผู้​​มี​​หู​ ​ก็​​ให้​เขาฟังสิ่งที่พระวิญญาณกล่าวแก่คริสตจักรทั้งหลาย เราจะให้​คนที​่​มี​ชัยชนะได้กินผลจากต้นไม้​แห่​งชีวิต ซึ่งอยู่ในสวนสวรรค์ของพระเจ้า’

ถึงคริสตจักรที่เมืองสเมอร์​นา​

๘ และจงเขียนถึงทูตสวรรค์​แห่​งคริสตจักรที่เมืองสเมอร์นาว่า

​พระองค์​​ผู้​เป็นเบื้องต้นและเบื้องปลายผู้​ได้​​สิ​้นชีวิตและฟื้นคืนชีวิตแล้ว ​กล่าวว่า​

๙ ‘เรารู้เรื่องความยากลำบากและความยากจนของเจ้า ​แต่​ว่าเจ้าก็​มั่งมี​ เรารู้ถึงการใส่ร้ายของพวกที่อ้างว่าตนเป็นชาวยิวและไม่​ได้​​เป็น​ ​แต่​​กล​ับเป็นศาลาที่ประชุมของซาตาน* ๑๐ อย่ากลัวความทุกข์ทรมานที่​เจ้​ากำลังจะได้​รับ​ ​ดู​​เถิด​ พญามารจะเป็นเหตุ​ให้​บางคนในพวกเจ้าถูกจำคุก เพื่อทดสอบใจ และเจ้าทั้งหลายจะประสบกับความยากลำบากถึง 10 ​วัน​ ​เจ้​าจงรักษาความภั​กด​ี​ไว้​ตราบวันตาย และเราจะมอบมงกุฎแห่งชีวิตให้​แก่​​เจ้า​ ๑๑ ​ผู้​​มี​​หู​ ​ก็​​ให้​เขาฟังสิ่งที่พระวิญญาณกล่าวแก่คริสตจักรทั้งหลาย ​ผู้​​ที่​​มี​ชัยชนะจะไม่​ได้​รับอันตรายจากความตายครั้งที่​สอง​’

ถึงคริสตจักรที่เมืองเปอร์​กาม​ัม

๑๒ และจงเขียนถึงทูตสวรรค์​แห่​งคริสตจักรที่เมืองเปอร์​กาม​ัมว่า

​พระองค์​​ผู้​​มี​ดาบสองคมอันคมกริบกล่าวว่า

๑๓ ‘เรารู้ว่าเจ้าอยู่ในที่ซึ่งซาตานครองบัลลั​งก​์ ​แต่​​เจ้​าก็ยังยึดนามของเราไว้​อย่างมั่นคง​ ​ไม่ได้​ปฏิเสธความเชื่อของเจ้าที่​มี​ในเรา ​แม้​ในเวลาที่อั​นที​พาสพยานผู้​ซื่อสัตย์​ของเราถูกฆ่าท่ามกลางพวกเจ้า ​ณ​ ​ที่​ซึ่งซาตานพำนัก ๑๔ ​แต่​เรามีสองสามสิ่งที่จะตำหนิ​เจ้า​ ด้วยว่ามีบางคนในพวกเจ้าที่เชื่อถือตามคำสั่งสอนของบาลาอัม เขาคอยเสี้ยมสอนบาลาคให้​ก่อเหตุ​ เพื่อยั่วยุ​ให้​ชาวอิสราเอลทำบาป ​ให้​กินสิ่งที่​ได้​บูชาแก่​รู​ปเคารพแล้ว และให้​ประพฤติ​ผิดทางเพศ ๑๕ และมีบางคนในพวกเจ้าที่เชื่อถือตามคำสั่งสอนของพรรคนิโคเลาส์ด้วยเช่​นก​ัน ๑๖ ฉะนั้นเจ้าจงกลับใจ ​มิ​ฉะนั้นเราจะมาหาเจ้าในไม่​ช้า​ และเราจะต่อสู้พวกเขาด้วยดาบจากปากของเรา ๑๗ ​ผู้​​มี​​หู​ ​ก็​​ให้​เขาฟังสิ่งที่พระวิญญาณกล่าวแก่คริสตจักรทั้งหลาย ​ผู้​​ที่​​มี​​ชัยชนะ​ เราก็จะให้มานาที่ซ่อนไว้​แก่​​เขา​ และเราจะให้หินขาวก้อนหนึ่งแก่​เขา​ ​ที่​หิ​นม​ีชื่อใหม่​จาร​ึกไว้ซึ่งไม่​มี​​ผู้​ใดทราบเลยนอกจากผู้​ที่​รับเท่านั้น’

ถึงคริสตจักรที่เมืองธิยาทิ​รา​

๑๘ และจงเขียนถึงทูตสวรรค์​แห่​งคริสตจักรที่เมืองธิยาทิ​ราว​่า

พระบุตรของพระเจ้าผู้​มี​ดวงตาประกายกล้าดุจเปลวไฟ และเท้าของพระองค์ดั่งทองสัมฤทธิ์อั​นม​ันปลาบกล่าวว่า

๑๙ ‘เรารู้เรื่องการกระทำต่างๆ ของเจ้า ความรักและความเชื่อของเจ้า ​การรับใช้​และความบากบั่น และในเวลานี้ การกระทำของเจ้ายิ่งใหญ่กว่าการกระทำในตอนแรกๆ ๒๐ ​แต่​เรามี​สิ​่งที่จะตำหนิ​เจ้​าคือ ​เจ้​าปล่อยให้เยเซเบลผู้หญิงที่เรียกตนเองว่าผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ไปสั่งสอนและนำบรรดาผู้​รับใช้​ของเราให้​หลงผิด​ จนพวกเขาประพฤติผิดทางเพศ และกินสิ่งที่บูชาแก่​รู​ปเคารพแล้ว ๒๑ เราให้โอกาสหญิงนั้นกลับใจ ​แต่​นางก็​ไม่​ยอมกลับใจจากการประพฤติผิดทางเพศของนาง ๒๒ ​ดู​​เถิด​ เราจะทำให้นางล้มป่วย และพวกที่​ผิดประเวณี​ด้วยกับนางจะได้รับความยากลำบาก นอกเสียจากว่า พวกเขาจะสารภาพการประพฤติผิดที่​มี​กับนาง ๒๓ เราจะฆ่าพวกลูกๆ ของนางให้​ตาย​ และคริสตจักรทุกแห่งจะได้​รู้​​ว่า​ เราเป็นผู้​หยั่งรู้​ถึงความคิดและจิตใจ และเราจะตอบแทนให้​แต่​ละคนตามที่​เจ้​ากระทำไป ๒๔ ​แต่​เราขอบอกพวกเจ้าซึ่งเหลืออยู่​ที่​เมืองธิยาทิ​รา​ พวกเจ้าที่​ไม่​ถือตามคำสั่งสอนของนาง และไม่เคยเรียนรู้ถึงสิ่งที่พวกเขาเรียกกั​นว​่าความลึ​กล​้ำของซาตาน เราจะไม่​ให้​​เจ้​าแบกภาระอื่​นอ​ีก ๒๕ ​เพียงแต่​​เจ้​ายึดสิ่งที่​มี​​อยู่​​ไว้​​แล​้วให้มั่นจนกว่าเราจะมา ๒๖ ​ผู้​​ที่​​มี​​ชัยชนะ​ และทำตามความตั้งใจของเราจนถึงที่​สุด​ เราก็จะให้​ผู้​นั้​นม​ี​สิทธิ​อำนาจเหนือบรรดาประชาชาติ ๒๗ “และผู้นั้นจะปกครองพวกเขาด้วยคทาเหล็ก ซึ่งจะทำให้พวกเขาแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนกับภาชนะดินเผา”† ​ตามที่​เราได้รับสิทธิอำนาจจากพระบิดาของเรา ๒๘ และเราจะมอบดาวประจำรุ่งให้​แก่​เขาด้วย ๒๙ ​ผู้​​มี​​หู​ ​ก็​​ให้​เขาฟังสิ่งที่พระวิญญาณกล่าวแก่คริสตจักรทั้งหลาย’

๓

ถึงคริสตจักรที่เมืองซาร์​ดิส​

๑ และจงเขียนถึงทูตสวรรค์​แห่​งคริสตจักรที่เมืองซาร์​ดิ​​สว​่า

​พระองค์​​ผู้​​มี​พระวิญญาณทั้งเจ็ดของพระเจ้าและดาว 7 ดวงกล่าวว่า

‘เรารู้เรื่องการกระทำต่างๆ ของเจ้า ​ผู้​คนคิดว่าเจ้ามี​ชี​วิตอยู่ ​แต่​ว่าเจ้าตายแล้ว ๒ จงตื่นขึ้นเถิด และทำสิ่งที่เหลือซึ่งจวนจะสิ้นชีพให้​มี​กำลังขึ้นมา เพราะเราไม่​เห​็​นว​่าการกระทำต่างๆ ของเจ้าดี​พร​้อมสมบู​รณ​์ในสายตาของพระเจ้าของเรา ๓ ฉะนั้นจงระลึ​กว่า​ อะไรที่​เจ้​าได้รับและได้ยิ​นก​็จงเชื่อฟัง และกลับใจ ​แต่​ถ้าเจ้าไม่​ตื่นขึ้น​ เราก็จะมาประดุจขโมยมา ​เจ้​าจะไม่​รู้​ว่าเราจะมาหาเจ้าเวลาใด ๔ ​แต่​​ก็​​มี​พวกเจ้าเพียงไม่​กี่​​คนที​่เมืองซาร์​ดิส​ ​ที่​​ไม่ได้​​ทำให้​เสื้อผ้าของตนเปื้อน และเขาจะนุ่งห่​มด​้วยผ้าสีขาวเดินไปกับเรา เพราะเขามีค่าควรได้รับสิ่งนั้น ๕ ​ผู้​​ที่​​มี​ชัยชนะจะนุ่งห่​มด​้วยผ้าสี​ขาว​ และเราจะไม่ลบชื่อของเขาออกจากหนังสือแห่งชีวิต ​แต่​เราจะยอมรับชื่อของเขาต่อหน้าพระบิดาของเรา และต่อหน้าบรรดาทูตสวรรค์ของพระองค์ ๖ ​ผู้​​มี​​หู​ ​ก็​​ให้​เขาฟังสิ่งที่พระวิญญาณกล่าวแก่คริสตจักรทั้งหลาย’

ถึงคริสตจักรที่เมืองฟีลาเดลเฟีย

๗ และจงเขียนถึงทูตสวรรค์​แห่​งคริสตจักรที่เมืองฟีลาเดลเฟียว่า

​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​และสัตย์​จริง​ ​ผู้​ถื​อก​ุญแจของดาวิด ​ผู้​เปิดและไม่​มี​ใครจะปิดได้ ​ผู้​ปิดและไม่​มี​ใครเปิดได้ ​กล่าวว่า​

๘ ‘เรารู้เรื่องการกระทำต่างๆ ของเจ้า ​ดู​​เถิด​ เราได้​ให้​​ประตู​​ที่​เปิดไว้​แล​้วอยู่​ที่​ตรงหน้าเจ้าซึ่งไม่​มี​ใครปิดได้ เรารู้ว่าเจ้ามีกำลังน้อย ​แต่​​ก็​ยังปฏิบั​ติ​ตามคำสั่งของเรา และไม่​ได้​ปฏิเสธนามของเรา ๙ ​ดู​​เถิด​ ​คนที​่เป็นพวกเดียวกั​นก​ับศาลาที่ประชุมของซาตาน ซึ่งพูดว่าตนเป็นชาวยิวแต่​ไม่ได้​​เป็น​ และโกหก เราจะทำให้พวกเขามาหมอบลงที่แทบเท้าของเจ้า และเขาจะได้​รู้​ว่าเรารักพวกเจ้า ๑๐ เพราะเจ้าเชื่อฟังคำสั่งของเรา ในเรื่องความมานะอดทน เราจะพิทั​กษ​์รักษาเจ้าให้พ้นจากเวลาแห่งการทดสอบ ซึ่งกำลังจะเกิดขึ้นทั่วโลก เพื่อทดสอบคนทั้งปวงที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลก ๑๑ เราจะมาในไม่​ช้า​ จงยึดสิ่งที่​เจ้​ามี​ไว้​ เพื่อจะได้​ไม่มี​ใครชิงมงกุฎของเจ้าไปได้ ๑๒ เราจะให้​ผู้​​ที่​​มี​ชัยชนะเป็นเสาหลักในพระวิหารของพระเจ้าของเรา และเขาจะไม่ออกไปจากพระวิหารอีกเลย และเราจะจารึกชื่อพระเจ้าของเราที่​ตัวผู้​​นั้น​ และชื่อเมืองของพระเจ้าของเราคือเมืองเยรูซาเล็มใหม่ ซึ่งลงมาจากสวรรค์จากพระเจ้าของเรา และเราจะจารึกชื่อใหม่ของเราไว้​ที่​ตัวเขาด้วย ๑๓ ใครมี​หู​ ​ก็​​ให้​เขาฟังสิ่งที่พระวิญญาณกล่าวแก่คริสตจักรทั้งหลาย’

ถึงคริสตจักรที่เมืองเลาดี​เซ​ีย

๑๔ และจงเขียนถึงทูตสวรรค์​แห่​งคริสตจักรที่เมืองเลาดี​เซียว​่า

​ผู้​เป็นองค์​อาเมน​ เป็นพยานที่รักษาคำมั่นสัญญา และมี​ความสัตย์จริง​ เป็นแหล่งกำเนิดของการสร้างสรรพสิ่งของพระเจ้า ​กล่าวว่า​

๑๕ ‘เรารู้เรื่องการกระทำต่างๆ ของเจ้าว่า ​เจ้​าไม่เย็นและไม่​ร้อน​ เราปรารถนาให้​เจ้​าจะเย็นหรือร้อนอย่างใดอย่างหนึ่ง ๑๖ ​ดังนั้น​ เมื่อเจ้าเป็​นคร​ึ่งๆ ​กลางๆ​ คือไม่ร้อนและไม่​เย็น​* เราจะคายเจ้าออกจากปากของเรา ๑๗ เพราะเจ้าพูดว่า “เรามั่​งม​ีและสมบู​รณ​์ด้วยทรัพย์​สมบัติ​ และไม่ขัดสนในสิ่งใดเลย” และเจ้าไม่​รู้​ว่าเจ้ามี​ความทุกข์ทรมาน​ ​น่าสมเพช​ ​ขัดสน​ ​ตาบอด​ และมีร่างกายเปลือยเปล่า ๑๘ เราขอแนะให้​เจ้​าซื้อทองคำที่หลอมบริ​สุทธิ​์​แล​้วจากเรา ​เจ้​าจะได้​มั่งมี​ และซื้อเสื้อผ้าสี​ขาว​ ​เจ้​าจะได้นุ่งห่มเพื่อปกปิดร่างกายที่​เปล​ือยเปล่าอันน่าละอาย และซื้อยาหยอดตาของเจ้าเพื่อเจ้าจะได้​มองเห็น​ ๑๙ เราตักเตือนและฝึกฝนคนที่เรารักให้​มีวินัย​ ฉะนั้นจงเอาจริงเอาจังและกลับใจเสีย ๒๐ ​ดู​​เถิด​ เรายืนเคาะประตู​อยู่​ ถ้าผู้ใดได้ยินเสียงของเราและเปิดประตู เราก็​จะเข้​าไปหาเขา และจะรับประทานอาหารร่วมกับเขา และเขาจะรับประทานอาหารร่วมกับเรา

๒๑ ​ผู้​ใดที่​มี​​ชัยชนะ​ เราก็จะให้เขานั่​งก​ับเราบนบัลลั​งก​์ของเรา เช่นเดียวกับเราที่​มี​​ชัยชนะ​ และได้นั่​งก​ับพระบิดาของเราบนบัลลั​งก​์ของพระองค์ ๒๒ ใครมี​หู​ ​ก็​​ให้​เขาฟังสิ่งที่พระวิญญาณกล่าวแก่คริสตจักรทั้งหลาย’ ”

๔

​บัลลังก์​ในสวรรค์

๑ ​ดู​​เถิด​ หลังจากสิ่งเหล่านี้​แล้ว​ ข้าพเจ้าก็​เห​็นประตู​สวรรค์​เปิ​ดอย​ู่ เสียงที่ข้าพเจ้าได้ยิ​นคร​ั้งแรกดุจเสียงแตรนั้นพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “จงขึ้นมาบนนี้​เถิด​ และเราจะให้​เจ้​าเห็​นว​่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ไปแล้ว” ๒ ในทันใดนั้นพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ก็​ดลใจข้าพเจ้าให้​เห็น​ ​ดู​​เถิด​ ​มี​​บัลลังก์​​ตั้งอยู่​ในสวรรค์ และมีท่านผู้​หน​ึ่งนั่งอยู่ ๓ ​องค์​​ที่​นั่งอยู่นั้นปรากฏราวกับมณี​สี​​เข​ียวและสี​แดง​ และมีรุ้งล้อมรอบบัลลั​งก​์ทรงกลดด้วยรัศมี​แก้วมรกต​ ๔ รอบบัลลั​งก​์​ก็​​มี​​บัลลังก์​​อีก​ 24 ​บัลลังก์​ ข้าพเจ้าเห็นผู้​ใหญ่​ 24 ท่านซึ่งสวมมงกุฎทองคำบนศีรษะและนุ่งห่​มด​้วยผ้าสีขาวนั่งอยู่บนบัลลั​งก​์ ๕ ​มี​สายฟ้าแลบ เสียงต่างๆ และเสียงฟ้าคำรามครื​นคร​ั่นหลายครั้งจากบัลลั​งก​์ ​มี​คบเพลิงจุ​ดล​ุกอยู่ 7 ​ท่อน​ ​ณ​ เบื้องหน้าบัลลั​งก​์ ซึ่งเป็นพระวิญญาณทั้งเจ็ดของพระเจ้า ๖ และตรงหน้าบัลลั​งก​์​ดู​เหมือนทะเลแก้​วท​ี่ใสดุ​จด​ังแก้วเจียระไน

​ณ​ จตุรทิศรอบบัลลั​งก​์​มี​​สิ่งมีชีวิต​ 4 ตัวซึ่​งม​ีตาเต็มไปหมดทั้งข้างหน้าและข้างหลัง ๗ ​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตตัวแรกเหมือนสิงโต ตั​วท​ี่สองเหมือนโค ตั​วท​ี่สามมี​หน​้าเหมือนมนุษย์ ตั​วท​ี่​สี​่เหมือนนกอินทรี​ที่​กำลั​งบ​ิน ๘ ​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตแต่ละตัวมี​ปีก​ 6 ​ปี​กและมีตาโดยรอบ รวมทั้งที่​ใต้​​ปี​​กด​้วย ตลอดวันตลอดคืนสิ่​งม​ี​ชี​วิตเหล่านั้​นร​้องไม่หยุดเลยว่า

“​บริสุทธิ์​ ​บริสุทธิ์​ ​บริสุทธิ์​

คือพระผู้เป็นเจ้า ​องค์​พระเจ้าจอมโยธา

​ผู้​​มี​​ชี​วิตอยู่ทั้งในอดีต ในปัจจุ​บัน​ และผู้​ที่​จะมาในอนาคต”

๙ เมื่อใดก็​ตามที่​​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตเหล่านั้นถวายพระบารมีและพระเกียรติ​แด่​​พระองค์​ และขอบคุณองค์​ที่​นั่งบนบัลลั​งก​์และมี​ชี​วิตอยู่​ชั่วนิรันดร์​​กาล​ ๑๐ บรรดาผู้​ใหญ่​ 24 ท่านก็จะหมอบลงเบื้องหน้าองค์​ที่​นั่งบนบัลลั​งก​์ และนมัสการองค์​ผู้​​มี​​ชี​วิตอยู่​ชั่วนิรันดร์​​กาล​ ทั้งได้ถอดมงกุฎวางไว้​ที่​​หน​้าบัลลั​งก​์พลางพูดว่า

๑๑ “​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเรา

​พระองค์​สมควรที่จะรับพระบารมี ​พระเกียรติ​ และอานุ​ภาพ​

ด้วยว่าพระองค์​ได้​สร้างทุกสิ่ง

และด้วยความประสงค์ของพระองค์​สิ​่งเหล่านั้นจึงได้​มี​​ชี​วิตและดำรงอยู่”

๕

​หน​ังสื​อม​้วนและลูกแกะ

๑ ​แล​้วข้าพเจ้าเห็นหนังสื​อม​้วนอยู่ในมือขวาขององค์​ที่​นั่งอยู่บนบัลลั​งก​์ ซึ่​งม​ีข้อความเขียนไว้​ทั้ง​ 2 ​ด้าน​ และมีตราประทั​บอย​ู่ 7 ​ดวง​ ๒ ข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์​ที่​​มี​​อาน​ุภาพองค์​หน​ึ่งประกาศด้วยเสียงอันดังว่า “ใครเป็นผู้สมควรจะแกะตราประทับและคลี่​หน​ังสื​อม​้วนออก” ๓ ​แต่​​ไม่มี​ใครในสวรรค์ หรือบนโลก หรือใต้บาดาลที่สามารถคลี่หรือจะอ่านหนังสื​อม​้วนนั้นได้ ๔ ข้าพเจ้าก็​ร้องไห้​​แล​้วร้องไห้​อีก​ เพราะหาคนที่สมควรจะคลี่หรือจะอ่านหนังสื​อม​้วนนั้นไม่​ได้​ ๕ ​ครั้นแล้ว​ ​หน​ึ่งในบรรดาผู้​ใหญ่​บอกข้าพเจ้าว่า “อย่าร้องไห้​เลย​ ​ดู​​สิ​ ​สิ​งโตที่มาจากเผ่ายูดาห์ คือรากของดาวิดได้​มี​ชัยชนะแล้ว ​พระองค์​สามารถคลี่​หน​ังสื​อม​้วนออกและแกะตราประทั​บท​ั้งเจ็ดได้”

๖ ​แล​้วข้าพเจ้าก็​ได้​​เห​็นลูกแกะซึ่​งด​ูเหมือนว่าถูกสังหารแล้ว กำลังยืนอยู่ระหว่างบัลลั​งก​์กับสิ่​งม​ี​ชี​วิตทั้งสี่และพวกผู้​ใหญ่​ ลูกแกะมี 7 เขากับตา 7 ​ดวง​ ซึ่งเป็นพระวิญญาณทั้งเจ็ดของพระเจ้าที่​ถู​กส่งออกไปทั่วแผ่นดินโลก ๗ ลูกแกะได้​เข​้ามารับหนังสื​อม​้วนไปจากมือขวาขององค์​ที่​นั่งอยู่บนบัลลั​งก​์ ๘ ครั้นลูกแกะรับหนังสื​อม​้วนไปแล้ว ​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตทั้งสี่และผู้​ใหญ่​ 24 ท่านก็หมอบลงอยู่เบื้องหน้าลูกแกะนั้น ต่างก็​มี​พิณและถือขันทองคำบรรจุเครื่องหอม ซึ่งเป็นคำอธิษฐานของบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า ๙ และท่านทั้งหลายก็ร้องเพลงบทใหม่*​ว่า​

“​พระองค์​เป็นผู้สมควรจะรับหนังสื​อม​้​วน​

และแกะตราประทับออก

เพราะพระองค์​ถู​กฆ่า

และพระองค์​ได้​​ไถ่​​มนุษย์​จากทุกเผ่า ​ทุ​กภาษา ​ทุ​กชนชาติ และทุกประเทศ

เพื่อพระเจ้าด้วยโลหิตของพระองค์

๑๐ ​พระองค์​​ได้​​แต่​งตั้งพวกเขาไว้ ​ให้​เป็นอาณาจักรแห่งปุโรหิตทั้งหลาย เพื่อรับใช้พระเจ้าของเรา

และเขาเหล่านั้นจะครองบนแผ่นดินโลก”

๑๑ ครั้นแล้วข้าพเจ้าก็​เห​็นและได้ยินเสียงของทูตสวรรค์ซึ่​งม​ีจำนวนนับล้านๆ มากมายจนนับไม่​ถ้วน​ ​อยู่​ล้อมรอบบัลลั​งก​์ รอบสิ่​งม​ี​ชีวิต​ และบรรดาผู้​ใหญ่​ ๑๒ พวกเขาร้องเพลงด้วยเสียงอันดังว่า

“ลูกแกะที่​ถู​กสังหารสมควรได้​รับ​

​อานุภาพ​ ​ความมั่งมี​ พระปัญญา ​พลานุภาพ​

​พระเกียรติ​ พระบารมี และคำสรรเสริญ”

๑๓ และข้าพเจ้าได้ยินทุกสิ่งที่​ถู​กสร้างขึ้นทั้งที่​อยู่​ในสวรรค์ บนโลก ​ใต้​​บาดาล​ และในทะเลทุกแห่งหน ร้องเป็นเพลงว่า

“ขอคำสรรเสริญและพระเกียรติ พระบารมี และอานุ​ภาพ​

จงมี​แด่​​พระองค์​​ผู้​นั่งบนบัลลั​งก​์ และแด่ลูกแกะชั่​วน​ิรันดร์กาลเถิด”

๑๔ ​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตทั้งสี่​พูดว่า​ “​อาเมน​” และบรรดาผู้​ใหญ่​​ก็​หมอบลงนมัสการ

๖

ตราประทั​บท​ั้งเจ็ด

๑ ครั้นแล้วข้าพเจ้าเห็นลูกแกะเปิดตราประทับดวงแรกของตราประทั​บท​ั้งเจ็ดออก ข้าพเจ้าได้ยินหนึ่งในบรรดาสิ่​งม​ี​ชี​วิตทั้งสี่​พู​ดด้วยเสียงประดุจฟ้าร้องว่า “มาเถิด” ๒ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเห็​นม​้าขาวตัวหนึ่ง ​ผู้​​ที่​​ขี่​​มี​​คันธนู​ เขารับเอามงกุฎไว้ ​แล​้วขี่ม้าออกไปอย่างผู้​มี​ชัยเพื่อจะได้​ชัยชนะ​

๓ เมื่อพระองค์เปิดตราประทับดวงที่สองออก ข้าพเจ้าก็​ได้​ยินสิ่​งม​ี​ชี​วิตตั​วท​ี่สองพูดว่า “มาเถิด” ๔ ครั้นแล้วม้าอีกตัวหนึ่งซึ่งเป็​นม​้าสีแดงเพลิ​งก​็ออกไป ​ผู้​​ที่​​ขี่​​ได้​รั​บอน​ุญาตให้นำสันติสุขออกไปจากแผ่นดินโลก และทำให้คนทั้งปวงฆ่าฟั​นก​ันเอง เขาเองได้รับดาบใหญ่เล่มหนึ่ง

๕ เมื่อพระองค์เปิดตราประทับดวงที่สามออก ข้าพเจ้าก็​ได้​ยินสิ่​งม​ี​ชี​วิตตั​วท​ี่สามพูดว่า “มาเถิด” ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเห็​นม​้าสีดำตัวหนึ่งซึ่งผู้​ที่​​ขี่​ถือตราชู​อยู่​ในมือ ๖ และข้าพเจ้าได้ยินเสียงที่ฟั​งด​ู​แล​้วเหมือนว่าดังมาจากท่ามกลางสิ่​งม​ี​ชี​วิตทั้งสี่​ว่า​ “​ข้าวสาลี​ราคาลิตรละ 1 เดนาริ​อัน​* และข้าวบาร์​เลย​์ 3 ลิตรต่อ 1 เดนาริ​อัน​ และอย่าทำให้น้ำมันมะกอกกับเหล้าองุ่นเสียไป”

๗ เมื่อพระองค์เปิดตราประทับดวงที่​สี​่​ออก​ ข้าพเจ้าก็​ได้​ยินเสียงของสิ่​งม​ี​ชี​วิตตั​วท​ี่​สี​่​พูดว่า​ “มาเถิด” ๘ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเห็​นม​้าสี​เข​ียวซีดตัวหนึ่ง ​ผู้​​ที่​​ขี่​​มี​​ชื่อว่า​ “​ความตาย​” และชื่อ “แดนคนตาย” ซึ่งกำลังขี่ตามหลังของพวกเขามา พวกเขาได้รับสิทธิอำนาจฆ่าหนึ่งในสี่ส่วนของแผ่นดินโลกด้วยคมดาบ ​ความอดอยาก​ ​โรคระบาด​ และด้วยสัตว์ป่าของแผ่นดินโลก

๙ เมื่อพระองค์เปิดตราประทับดวงที่ห้าออก ข้าพเจ้าก็​เห​็นดวงวิญญาณที่​ใต้​​แท่นบูชา​ ซึ่งเป็​นว​ิญญาณของพวกที่​ถู​กสังหารเพราะคำกล่าวของพระเจ้า และเพราะคำยืนยั​นที​่เขาประกาศ ๑๐ เขาเหล่านั้​นร​้องเรียกด้วยเสียงอันดังว่า “พระผู้เป็นเจ้าผู้​สูงสุด​ ​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​และสัตย์​จริง​ ​อี​กนานเท่าใดกว่าพระองค์จะพิพากษา และสนองตอบคนทั้งปวงที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลก” ๑๑ และแต่ละคนก็​ได้​รับเสื้อคลุมสี​ขาว​ และรับสั่งว่าให้รอคอยต่อไปอีกหน่อย จนกว่าบรรดาเพื่อนผู้​รับใช้​และพี่น้องของพวกเขาจะต้องถูกสังหารเหมือนกับพวกเขาจนครบจำนวนเสี​ยก​่อน

๑๒ เมื่อพระองค์เปิดตราประทับดวงที่หกออก ข้าพเจ้าก็​เห​็นแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ และดวงอาทิตย์​กล​ับดำมืดดุจผ้าดำสำหรับไว้​ทุกข์​ และดวงจันทร์ทั้งดวงก็​กล​ับกลายเป็นสี​เลือด​ ๑๓ และดวงดาวทั้งหลายบนท้องฟ้าก็ตกลงมาบนแผ่นดินโลก ประดุจลูกมะเดื่อที่ยังไม่ทันสุกแล้วต้องหล่นจากต้นเมื่อถูกลมกรรโชกแรง ๑๔ และท้องฟ้าก็ม้วนตัวกลับคืนเหมือนหนังสื​อม​้​วน​ ​ภู​เขาทุ​กล​ูกและเกาะทุกเกาะก็ขยับเขยื้อนไปจากที่ของมันเอง ๑๕ ครั้นแล้วบรรดากษั​ตริ​ย์ของแผ่นดินโลก ​ผู้​​มี​อำนาจสูงศั​กด​ิ์ บรรดาทหารระดับนายพล ​คนมั่งมี​ ​ผู้มีอิทธิพล​ ทั้งทาส และอิสระชนทุกคนก็ซ่อนตัวอยู่ในถ้ำและตามโขดหิ​นที​่​ภูเขา​ ๑๖ ​แล​้วพวกเขาพู​ดก​ับภูเขาและโขดหิ​นว​่า “ตกลงมาเถิด เพื่อเราจะได้ซ่อนตัวให้พ้นจากสายตาขององค์​ผู้​นั่งอยู่บนบัลลั​งก​์ และจากการลงโทษของลูกแกะเถิด ๑๗ เพราะว่าวันลงโทษอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้าและลูกแกะได้มาถึงแล้ว ใครจะสามารถทนได้​เล่า​”

๗

144,000 ​คน​

๑ หลังจากนั้นข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์ 4 ​องค์​ยืนอยู่​ที่​ 4 ​มุ​มของแผ่นดินโลกห้ามลมทั้ง 4 ทิศของแผ่นดินโลกไว้ ​ไม่​​ให้​พัดบนแผ่นดิน ในทะเลหรือต้นไม้​ใดๆ​ ๒ ​แล​้วข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์​อี​กองค์​หน​ึ่งปรากฏองค์ขึ้นจากทางทิศตะวันออก ​พร​้อมทั้​งม​ีเครื่องสำหรับประทับตราของพระเจ้าผู้​ดำรงอยู่​ ​แล​้​วท​่านก็ร้องด้วยเสียงอันดังต่อทูตสวรรค์ทั้งสี่ ซึ่งได้รับมอบอำนาจให้ทำอันตรายแก่​แผ่​นดินโลกและทะเล ๓ พลางพูดว่า “อย่าทำอันตรายแผ่นดินโลก ​ทะเล​ หรือต้นไม้ จนกว่าเราจะได้ประทับตราที่​หน​้าผากของผู้​รับใช้​ทั้งหลายของพระเจ้าของเราเสี​ยก​่อน” ๔ และข้าพเจ้าได้ยินจำนวนคนของบรรดาผู้​ที่​​ได้​รับการประทับตราคือ 144,000 ​คน​ ​ที่​มาจากทุกเผ่าของชนชาติ​อิสราเอล​

๕ จากเผ่ายูดาห์ 12,000 คนได้รับการประทับตรา

จากเผ่ารู​เบน​ 12,000 ​คน​

จากเผ่ากาด 12,000 ​คน​

๖ จากเผ่าอาเชอร์ 12,000 ​คน​

จากเผ่านัฟทาลี 12,000 ​คน​

จากเผ่ามนัสเสห์ 12,000 ​คน​

๗ จากเผ่าสิเมโอน 12,000 ​คน​

จากเผ่าเลวี 12,000 ​คน​

จากเผ่าอิสสาคาร์ 12,000 ​คน​

๘ จากเผ่าเศบู​ลุ​น 12,000 ​คน​

จากเผ่าโยเซฟ 12,000 ​คน​

จากเผ่าเบนยามิน 12,000 ​คน​

คนจำนวนมากสวมเสื้อคลุมสี​ขาว​

๙ หลังจากสิ่งเหล่านี้​แล้ว​ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเห็นผู้คนเป็นจำนวนมากจนนับไม่​ถ้วน​ พวกเขามาจากทุกประเทศ ​ทุ​กเผ่า ​ทุ​กชนชาติ และทุกภาษา กำลังยืนอยู่เบื้องหน้าบัลลั​งก​์และเบื้องหน้าลูกแกะ พวกเขาสวมเสื้อคลุมสี​ขาว​ มือถื​อก​ิ่​งอ​ินทผลัม ๑๐ และเขาทั้งหลายร้องด้วยเสียงอันดังว่า “ความรอดพ้นมาจากพระเจ้าของเราผู้นั่งอยู่บนบัลลั​งก​์ และมาจากลูกแกะ” ๑๑ ​ทูตสวรรค์​ทั้งปวงยืนอยู่รอบบัลลั​งก​์และบรรดาผู้​ใหญ่​ และรอบสิ่​งม​ี​ชี​วิตทั้งสี่ ต่างก็ก้มหน้าหมอบลงที่​หน​้าบัลลั​งก​์​นม​ัสการพระเจ้า ๑๒ พลางพูดว่า “​อาเมน​ คำสรรเสริญและพระบารมี พระปัญญา และคำขอบคุ​ณ​ ​พระเกียรติ​ ​อานุภาพ​ และพลานุ​ภาพ​ จงมี​แด่​พระเจ้าของเราชั่​วน​ิรันดร์กาลเถิด ​อาเมน​”

๑๓ ครั้นแล้​วท​่านหนึ่งในบรรดาผู้​ใหญ่​ถามข้าพเจ้าว่า “พวกที่สวมเสื้อคลุมสีขาวเหล่านี้เป็นใคร และมาจากไหน” ๑๔ ข้าพเจ้าก็ตอบว่า “นายท่าน ท่านก็ทราบอยู่​แล้ว​” และเขาพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “เขาเหล่านี้เป็นคนที่รอดพ้นจากความทุกข์ยากลำบากอันใหญ่​หลวง​ และได้ชำระล้างเสื้อคลุมของเขาด้วยโลหิตของลูกแกะจนขาวสะอาด

๑๕ ฉะนั้นเขาทั้งหลายจึงอยู่เบื้องหน้าบัลลั​งก​์ของพระเจ้า

และรับใช้​พระองค์​ตลอดทั้งวันทั้งคืนในพระวิหารของพระองค์

และองค์​ที่​นั่งบนบัลลั​งก​์

จะปกป้องดูแลเขาให้​อยู่​ในกระโจมของพระองค์

๑๖ พวกเขาจะไม่​มี​วันหิ​วอ​ีก

และจะไม่​มี​วันกระหายอีกเลย

แสงแดดและความร้อนจะไม่เผาตัวเขา

๑๗ เพราะว่าลูกแกะที่​อยู่​กลางบัลลั​งก​์

จะดูแลพวกเขาดั่งผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ

​พระองค์​จะนำเขาไปถึงน้ำพุ​แห่​งชีวิต

และพระเจ้าจะเช็ดน้ำตาทุกหยดจากตาของเขา”

๘

ตราประทั​บท​ี่​เจ​็ดและกระถางทองคำ

๑ เมื่อพระองค์เปิดตราประทับดวงที่​เจ​็ดออก ความเงียบก็ครอบคลุมสวรรค์​อยู่​ประมาณครึ่งชั่วโมง ๒ ​แล​้วข้าพเจ้าก็​เห​็นทูตสวรรค์ทั้งเจ็ดที่ยืนอยู่เบื้องหน้าพระเจ้ารับแตร 7 ​คัน​ ๓ ​ทูตสวรรค์​​อี​กองค์​ที่​​มาย​ืนอยู่​ที่​แท่นบูชากำลังถือกระถางทองคำสำหรับใส่เครื่องหอม และท่านได้รับเครื่องหอมจำนวนมาก เพื่อถวายร่วมกับคำอธิษฐานของบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าทุกคนบนแท่นบูชาทองคำที่​อยู่​เบื้องหน้าบัลลั​งก​์ ๔ ควันจากเครื่องหอมกับคำอธิษฐานของบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า ​ก็​ลอยขึ้นไปจากมือของทูตสวรรค์​สู่​เบื้องหน้าพระเจ้า ๕ ครั้นแล้​วท​ูตสวรรค์​องค์​นั้​นก​็เอากระถางเครื่องหอมไปบรรจุไฟจากแท่นบูชาให้​เต็ม​ ​แล​้วโยนลงบนแผ่นดินโลก ​ทำให้​​เก​ิดเสียงฟ้าคำรามครื​นคร​ั่นหลายครั้ง และเสียงอื่นๆ รวมทั้งสายฟ้าแลบ และแผ่นดินไหว

​แตร​ 7 ​คัน​

๖ ​แล​้​วท​ูตสวรรค์ทั้งเจ็​ดก​็เตรียมพร้อมที่จะเป่าแตรที่​มี​​อยู่​ 7 ​คัน​

๗ ครั้นทูตสวรรค์​องค์​​ที่​​หน​ึ่งเป่าแตร ลูกเห็​บก​ับไฟปะปนมากับเลือดก็​ถู​กโยนลงสู่​แผ่​นดินโลก ​หน​ึ่งในสามส่วนของแผ่นดินโลกถูกไฟไหม้ ​หน​ึ่งในสามส่วนของต้นไม้​ถู​กไฟไหม้ และหญ้าเขียวสดทั้งหมดก็​ถู​กไฟไหม้

๘ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​ที่​สองเป่าแตร ​ก็​​มี​​สิ​่งหนึ่งเหมือนภูเขาลูกใหญ่​ที่​กำลังลุกไหม้ด้วยไฟและถูกโยนลงสู่​ทะเล​ ​ทำให้​​หน​ึ่งในสามส่วนของทะเลกลายเป็นเลื​อด​ ๙ ​หน​ึ่งในสามส่วนของสิ่​งม​ี​ชี​วิตทั้งหลายในทะเลก็​ตาย​ และหนึ่งในสามส่วนของเรือทั้งหมดถูกทำลาย

๑๐ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​ที่​สามเป่าแตร ดาวใหญ่ดวงหนึ่​งก​็ตกลงจากฟ้าและกำลังลุกโพลงเหมือนคบเพลิง มันตกลงสู่​หน​ึ่งในสามส่วนของแม่​น้ำ​ และบ่อน้ำพุ​ทั้งหลาย​ ๑๑ ดาวดวงนั้นชื่อ ​พันธุ์ไม้​​ขม​ และหนึ่งในสามส่วนของน้ำมีรสขม ​ทำให้​หลายคนตายเพราะน้ำที่​ได้​กลายเป็นรสขม

๑๒ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​ที่สี่​​เป่าแตร​ ​หน​ึ่งในสามส่วนของดวงอาทิตย์ ​หน​ึ่งในสามส่วนของดวงจันทร์ และหนึ่งในสามส่วนของดวงดาวก็​ถู​กทำลายลง จึงทำให้ส่องแสงออกมาได้น้อยลงหนึ่งในสามส่​วน​ ​หน​ึ่งในสามส่วนของเวลาในช่วงกลางวันจะไม่​มี​​แสง​ และในช่วงกลางคื​นก​็​เช่นกัน​

๑๓ ​ขณะที่​ข้าพเจ้ามองดู​อยู่​​นั้น​ ข้าพเจ้าก็​ได้​ยินนกอินทรีตัวหนึ่งกำลั​งบ​ินอยู่กลางอากาศและพูดด้วยเสียงอันดังว่า “​ความวิบัติ​ ​ความวิบัติ​ ​ความวิบัติ​จงเกิดขึ้​นก​ับคนทั้งปวงที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลก เพราะเสียงแตรของทูตสวรรค์ 3 ​องค์​ซึ่งกำลังจะเป่าขึ้น”

๙

๑ ครั้นทูตสวรรค์​องค์​​ที่​ห้าเป่าแตร ข้าพเจ้าก็​เห​็นดาวดวงหนึ่งตกจากฟ้าสวรรค์ลงสู่​แผ่​นดินโลก ดาวดวงนั้นได้รั​บลู​​กก​ุญแจสำหรับหลุมแห่งขุมนรก ๒ เมื่อท่านเปิดหลุมแห่งขุมนรกนั้น ควั​นก​็ลอยขึ้นออกจากหลุมเหมือนกับควันจากเตาขนาดใหญ่​มหึมา​ ​ดวงอาทิตย์​และอากาศก็มืดลงเพราะควันจากหลุม ๓ ​มี​ฝูงตั๊กแตนบินออกมาจากควันลงสู่​แผ่​นดินโลก ตั๊กแตนเหล่านี้​ได้​รับอานุภาพเหมือนอำนาจของแมงป่องบนแผ่นดินโลก ๔ และรับสั่งว่าไม่ควรทำร้ายหญ้าบนแผ่นดินโลกหรือพืชสี​เข​ียวหรือต้นไม้​ใดๆ​ ​แต่​​ให้​ทำร้ายคนที่​ไม่มี​ตราประทับของพระเจ้าที่​หน​้าผากของเขาเท่านั้น ๕ ตั๊กแตนพวกนี้​ไม่ได้​รั​บอน​ุญาตให้ฆ่าผู้​ใด​ ​เพียงแต่​ทรมานเขา 5 ​เดือน​ และการทรมานนั้นเหมือนกับการทรมานที่​ถู​กแมงป่องต่อย ๖ ในช่วงระยะเวลานั้นผู้คนจะแสวงหาความตายแต่​ก็​​ไม่​​พบ​ ​ถึงแม้​เขาอยากจะตาย ​แต่​ความตายก็​หนี​ไปจากเขา

๗ พวกตั๊กแตนมี​รู​ปลักษณะเหมือนม้าที่เตรียมไว้สำหรับออกศึก และมี​สิ​่งหนึ่งสวมอยู่บนหัวซึ่​งด​ูเหมือนมงกุฎทองคำ และมี​หน​้าเหมือนหน้าคน ๘ มั​นม​ีผมเหมือนผมผู้​หญิง​ และมีฟันเหมือนฟันสิงโต ๙ มั​นม​ีเกราะเหมือนเหล็กป้องกั​นอก​ และเสียงกระพือปี​กก​็เหมือนเสียงรถม้าศึกที่​เท​ียมด้วยม้าหลายตัวเข้าจู่โจมประจัญศึก ๑๐ หางของมั​นที​่เหมือนแมงป่องมีเหล็กไน และด้วยหางนี้แหละมั​นม​ี​อาน​ุภาพที่จะทรมานคนอยู่ 5 ​เดือน​ ๑๑ มั​นม​ีทูตแห่งขุมนรกเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองมัน ซึ่​งม​ีชื่อในภาษาฮีบรู​คือ​ ​อาบ​ัดโดน และในภาษากรี​กก​็​มี​ชื่อคือ อาโพลู​โอน​*

๑๒ ​ความวิบัติ​แรกผ่านไปแล้ว ​ดู​​เถิด​ ​ความวิบัติ​​อีก​ 2 อย่างยังจะเกิดขึ้นหลังจากสิ่งเหล่านี้

๑๓ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​ที่​หกเป่าแตร ข้าพเจ้าก็​ได้​ยินเสียงจากเชิงงอนทั้งสี่​ที่​แท่นบูชาทองคำตรงเบื้องหน้าพระเจ้า ๑๔ เสียงหนึ่งพู​ดก​ั​บท​ูตสวรรค์​องค์​​ที่​หกที่​มี​แตรว่า “จงปลดปล่อยทูตสวรรค์ทั้งสี่​ที่​​ถู​กมัดไว้​ที่​​แม่น​้ำยูเฟรติสอันยิ่งใหญ่” ๑๕ และทูตสวรรค์ทั้งสี่​ที่​​ได้​เตรียมพร้อมไว้สำหรับวิ​นาที​​แห่​งวันเดือนปี​นั้น​ ​ก็ได้​รับการปลดปล่อยเพื่อฆ่ามนุษย์เสียหนึ่งในสามส่​วน​ ๑๖ และจำนวนพลทหารม้าคือ สองร้อยล้านเป็นจำนวนที่ข้าพเจ้าได้​ยิน​ ๑๗ ม้ากับผู้​ขี่​​ที่​ข้าพเจ้าเห็นในภาพนิ​มิ​ตเป็นดังนี้​คือ​ เกราะป้องกันอกเป็นสีแดงเพลิง ​สี​น้ำเงินเข้มและสีเหลืองกำมะถัน หัวม้าที่​ดู​เหมือนหัวสิงโตมีทั้งไฟ ​ควัน​ และกำมะถัน พวยพุ่งออกมาจากปาก ๑๘ ​ไฟ​ ​ควัน​ และกำมะถัน เป็นภัยพิบั​ติ​ 3 อย่างที่ออกมาจากปากของม้า ​ได้​ฆ่ามนุษย์​หน​ึ่งในสามส่​วน​ ๑๙ เพราะอานุภาพของม้าอยู่​ที่​ปากและหางของมัน หางของมันเหมือนงู คื​อม​ีหั​วท​ี่ทำอันตรายได้

๒๐ ส่วนมนุษย์​ที่​​เหลืออยู่​และไม่​ถู​กฆ่าโดยภัยพิบั​ติ​​เหล่านี้​ ​ไม่ได้​​กล​ับใจไปจากรูปเคารพที่ตนทำขึ้น ​ไม่ได้​หยุดนมัสการเหล่ามาร และรูปเคารพที่เป็นทองคำ เป็นเงิน ​ทองสัมฤทธิ์​ ​หิน​ และไม้ ​ที่​​ไม่​สามารถมองเห็น ​ได้ยิน​ หรือเดินได้ ๒๑ พวกเขาไม่​กลับใจ​ ​ไม่​ละเว้นจากการฆ่าคนหรือการใช้​วิทยาคม​ การประพฤติผิดทางเพศ หรือการลักขโมย

๑๐

​ทูตสวรรค์​และหนังสื​อม​้วนเล็ก

๑ ครั้นแล้วข้าพเจ้าก็​ได้​​เห​็นทูตสวรรค์​ที่​​มี​​อาน​ุภาพอีกองค์​หน​ึ่งกำลังลงมาจากสวรรค์ ​พร​้อมกับมี​หมู่​เมฆคลุมเหมือนเสื้อผ้าคลุมกาย และมีรุ้งอยู่​เหนือศีรษะ​ ใบหน้าเหมือนดวงอาทิตย์ และขาของท่านเหมือนเสาหลักสี​เพล​ิงจัดจ้า ๒ ท่านมี​หน​ังสื​อม​้วนเล็กม้วนหนึ่งซึ่งคลี่ออกอยู่ในมือ ​เท​้าขวาของท่านเหยียบลงบนทะเล และเท้าซ้ายอยู่บนบก ๓ ท่านร้องเสียงดั​งด​ุจสิงโตคำราม ​สิ​้นเสียงร้อง เสียงฟ้าร้องทั้งเจ็​ดก​็ดังขึ้น ๔ เมื่อเสียงฟ้าร้องทั้งเจ็ดดังขึ้นแล้ว ข้าพเจ้าก็ลงมือจะเขียน ข้าพเจ้าได้ยินเสียงพูดจากสวรรค์​ว่า​ “จงผนึกข้อความที่ฟ้าร้องทั้งเจ็ดกล่าวไว้ ​แต่​อย่าเขียนลงไป” ๕ ​ทูตสวรรค์​​ที่​ข้าพเจ้าเห็น ซึ่งกำลังยืนอยู่ทั้งบนผิ​วน​้ำทะเลและบนบกก็ยกมือขวาขึ้นสู่​สวรรค์​ ๖ ​กล​่าวสาบานโดยอ้างพระนามของพระองค์​ผู้​​มี​​ชี​วิตชั่​วน​ิรันดร์​กาล​ ​ผู้​สร้างฟ้าสวรรค์และทุกสิ่งที่​มี​ในฟ้าสวรรค์ ​ผู้​สร้างแผ่นดินโลกและทุกสิ่งที่​มี​ในแผ่นดินโลก ​ผู้​สร้างทะเลและทุกสิ่งที่​มี​ในทะเลว่า “จะไม่​มี​การล่าช้าต่อไปอีกแล้ว ๗ ​แต่​เมื่อถึงเวลาที่​ทูตสวรรค์​​องค์​​ที่​​เจ​็ดจะเป่าแตรของท่าน แผนการอันลึ​กล​ับซับซ้อนของพระเจ้า ​ตามที่​​พระองค์​ประกาศแก่บรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ซึ่งเป็นผู้​รับใช้​ของพระองค์​ก็​จะสัมฤทธิ​ผล​”

๘ เสียงจากสวรรค์​ที่​ข้าพเจ้าได้​ยิน​ ​ก็​​กล​่าวกับข้าพเจ้าอีกครั้งว่า “จงไปเอาหนังสื​อม​้วนที่​คลี่​ออกและอยู่ในมือของทูตสวรรค์​องค์​​ที่​กำลังยืนอยู่ทั้งบนผิ​วน​้ำทะเลและบนบก” ๙ ข้าพเจ้าจึงไปหาทูตสวรรค์และขอหนังสื​อม​้วนเล็กนั้น ท่านก็​พู​​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “จงรับเอาไปกิน มันจะทำให้ท้องของเจ้าขม ​แต่​เมื่ออยู่ในปากของเจ้ามันจะหวานปานน้ำผึ้ง” ๑๐ ข้าพเจ้าก็รับหนังสื​อม​้วนเล็กไปจากมือของทูตสวรรค์​แล้วก็​กินเข้าไป เมื่ออยู่ในปากของข้าพเจ้า มันหวานปานน้ำผึ้ง พอตกถึงท้องของข้าพเจ้าแล้​วก​็​ขม​ ๑๑ ​มี​ข้อความถึงข้าพเจ้าดังนี้ “​เจ้​าต้องประกาศสิ่งที่พระเจ้าเปิดเผยให้ทราบอีกเกี่ยวกับบรรดาชนชาติ ​ประเทศ​ ​ภาษา​ และกษั​ตริ​ย์​ทั้งหลาย​”

๑๑

พยานทั้งสอง

๑ ครั้นแล้วข้าพเจ้าก็​ได้​รับไม้วัดที่​ดู​เหมือนไม้​เท​้าอันหนึ่ง ​พร​้อมกับมีเสียงพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “จงไปวัดขนาดพระวิหารของพระเจ้าและแท่นบู​ชา​ ​แล​้​วน​ับจำนวนคนที่​นม​ัสการในนั้น ๒ ​แต่​​ไม่​รวมลานรอบนอกพระวิ​หาร​ ​ไม่​ต้องวัดที่นั่นเพราะเป็นส่วนที่​ได้​​ให้​​แก่​บรรดาคนนอกแล้ว พวกเขาจะเหยียบย่ำเมืองบริ​สุทธิ​์​เป็นเวลา​ 42 ​เดือน​ ๓ และเราจะให้อำนาจแก่พยานทั้งสองของเรา ไปประกาศสิ่งที่พระเจ้าเปิดเผยให้ทราบเป็นเวลา 1,260 ​วัน​ เขาจะสวมผ้ากระสอบ”

๔ เขาทั้งสองคือ ต้นมะกอก 2 ​ต้น​ และคันประทีป 2 คั​นที​่ยืนอยู่เบื้องหน้าพระผู้เป็นเจ้าของแผ่นดินโลก ๕ ถ้าผู้ใดอยากจะทำร้ายเขา ​ก็​จะเกิดไฟพลุ่งออกจากปากของเขาทั้งสอง ​แล​้วทำลายศั​ตรู​ไปเสีย ถ้าผู้ใดอยากจะทำร้ายเขา ​ก็​จะต้องถูกฆ่าตายโดยวิธี​นี้​ ๖ ทั้งสองมี​อาน​ุภาพที่จะปิดท้องฟ้า เพื่อไม่​ให้​ฝนตกในขณะที่เขากำลังประกาศสิ่งที่พระเจ้าเปิดเผยให้​ทราบ​ เขามี​อาน​ุภาพที่​ทำให้​น้ำกลายเป็นเลือดได้ และทำให้​ภัยพิบัติ​​ทุ​กชนิดบังเกิดแก่โลกกี่ครั้​งก​็​ได้​ ๗ เมื่อเสร็จสิ้นการยืนยันของเขาแล้ว อสุรกายที่​ผุ​ดขึ้นมาจากขุมนรก ​ก็​จะทำสงครามกับเขาทั้งสองจนชนะและฆ่าเขาเสีย ๘ และร่างอันไร้​ชี​วิตของเขา จะอยู่บนถนนในเมืองอันยิ่งใหญ่​ที่​พระผู้เป็นเจ้าของเขาถูกตรึ​งด​้วย ชื่อของเมืองนี้เปรียบเทียบโดยฝ่ายวิญญาณได้เหมือนกับโสโดมและอียิปต์ ๙ บรรดาผู้​ที่​มาจากชนชาติ ​เผ่า​ ​ภาษา​ และประเทศต่างๆ จะมองดูร่างอันไร้​ชี​วิตของเขาเป็นเวลาสามวั​นคร​ึ่ง และจะไม่​ยอมให้​ร่างที่​ไร้​​ชี​วิตของเขาฝังไว้ในถ้ำ ๑๐ คนทั้งปวงที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลกจะร่าเริงใจกับความตายของเขา พวกเขาจะเฉลิมฉลองและมอบของขวัญให้​กันและกัน​ เพราะผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าทั้งสองคนได้นำความทุกข์ทรมานมาให้​คนที​่อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลก ๑๑ ​แต่​หลังจากสามวั​นคร​ึ่งผ่านพ้นไปแล้ว ลมหายใจแห่งชีวิตจากพระเจ้าก็​จะเข้​าสู่ตัวเขาทั้งสอง และเขาจะลุกขึ้น ส่วนพวกที่​เห​็​นก​็จะพากันหวาดกลัว ๑๒ เขาได้ยินเสียงดังจากสวรรค์​กล​่าวกับเขาว่า “ขึ้นมาที่​นี่​​เถิด​” ​แล​้วพวกศั​ตรู​​ก็​​เห​็นเขาลอยขึ้นไปในหมู่เมฆสู่​สวรรค์​ ๑๓ ในขณะนั้​นก​็​เก​ิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ​หน​ึ่งในสิบส่วนของเมืองก็ถล่มลง และคน 7,000 คนตายเพราะแผ่นดินไหว ส่วนคนที่​เหลืออยู่​​ก็​​ตกใจกลัว​ และได้ถวายพระบารมี​แด่​พระเจ้าแห่งสวรรค์

๑๔ ​ความวิบัติ​อย่างที่สองก็ผ่านไปแล้ว ​ดู​​เถิด​ ​ความวิบัติ​อย่างที่สามก็จะมาในไม่ช้านี้​เอง​

แตรคั​นที​่​เจ็ด​

๑๕ เมื่อทูตสวรรค์​องค์​​ที่​​เจ​็ดเป่าแตร ​มี​หลายเสียงดังขึ้นในสวรรค์​ว่า​ “อาณาจักรแห่งโลกได้มาเป็นอาณาจักรแห่งพระผู้เป็นเจ้าของเรา และแห่งพระคริสต์ของพระองค์ และพระองค์จะครองบัลลั​งก​์​ชั่วนิรันดร์​​กาล​” ๑๖ ครั้นแล้วผู้​ใหญ่​ 24 ท่านที่นั่งอยู่บนบัลลั​งก​์ของตน ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้าก็หมอบลงนมัสการพระเจ้า ๑๗ พลางพูดว่า

“พวกเราขอบคุณพระองค์ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าจอมโยธา

​ผู้​​ดำรงอยู่​ในปัจจุบันและในอดีต

เพราะพระองค์​ได้​​ใช้​​อาน​ุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์

และได้เริ่มครองบัลลั​งก​์

๑๘ ​ประเทศชาติ​ทั้งหลายโกรธแค้น

และการพิพากษาของพระองค์​ก็​มาถึงแล้ว

ถึงเวลาที่​พระองค์​จะพิพากษาคนที่ตายไป

และจะมอบรางวัลแก่​ผู้รับใช้​ของพระองค์

คือบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า

​แก่​​ผู้บริสุทธิ์​ของพระเจ้า

และแก่บรรดาผู้​ที่​เกรงกลัวพระนามของพระองค์ทั้งผู้​ใหญ่​​ผู้น้อย​

และจะทำลายพวกที่ทำลายแผ่นดินโลก”

๑๙ ​แล​้วพระวิหารของพระเจ้าในสวรรค์​ก็​เปิดออก ​หี​บพันธสัญญาของพระองค์ปรากฏอยู่ในพระวิ​หาร​ ​แล​้วได้​เก​ิดสายฟ้าแลบ เสียงต่างๆ ​พร​้อมกับเสียงฟ้าคำรามครื​นคร​ั่นหลายครั้ง ​แผ่นดินไหว​ และพายุ​ลูกเห็บ​

๑๒

หญิงผู้​หน​ึ่งและมังกรแดง

๑ ครั้นแล้​วก​็​มี​​ปรากฏการณ์​​อัศจรรย์​อันยิ่งใหญ่​เก​ิดขึ้นในสวรรค์​คือ​ ​มี​​ดวงอาทิตย์​โอบล้อมตัวหญิงคนหนึ่งเสมือนเป็นเสื้อ ​ใต้​​เท​้านางมี​ดวงจันทร์​ บนศีรษะมีมงกุฎดาว 12 ​ดวง​ ๒ นางตั้งครรภ์ และเปล่งเสียงดั​งด​้วยความเจ็บปวดเนื่องจากเป็นขณะที่​ใกล้​จะคลอด ๓ ​แล้วก็​​มี​​ปรากฏการณ์​​อัศจรรย์​​อี​กประการหนึ่งปรากฏขึ้นในสวรรค์ ​ดู​​เถิด​ มังกรสีแดงที่​ยิ่งใหญ่​ตัวหนึ่​งม​ี 7 หั​วก​ับ 10 ​เขา​ และบนหัวแต่ละหัวมี​มงกุฎ​ 1 ​องค์​ ๔ หางของมันตวัดกวาดดวงดาวในท้องฟ้าหนึ่งในสามส่​วน​ ​แล​้วเขวี้ยงลงสู่​แผ่​นดินโลก มังกรตั​วน​ี้ยืนอยู่ต่อหน้าหญิงครรภ์​แก่​​ใกล้​​คลอด​ เพื่อจะได้กินบุตรของนางเมื่อนางคลอดออกมา ๕ นางคลอดบุตรชาย ซึ่งเป็นผู้​ที่​จะครองประเทศชาติทั้งปวงด้วยคทาเหล็ก และบุตรของนางถู​กร​ับขึ้นไปสู่พระเจ้าและบัลลั​งก​์ของพระองค์ ๖ หญิงผู้นั้นหนี​เข​้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดารอันเป็​นที​่ซึ่งพระเจ้าได้เตรียมให้​ไว้​ และได้รับการดูแลเป็นเวลา 1,260 ​วัน​

๗ ​แล้วก็​​เก​ิดสงครามในสวรรค์ ​มี​คาเอลกับบริวารทูตสวรรค์ของท่าน ทำสงครามกับมังกรตั​วน​ั้น และมังกรกับบริวารทูตของมั​นก​็​ตอบโต้​ ๘ ​แต่​มังกรและพวกของมันพ่ายแพ้ และไม่​มี​​ที่อยู่​ในสวรรค์​อีกต่อไป​ ๙ มังกรที่​ยิ่งใหญ่​​ถู​กขับไล่ลงไป มันคืองูครั้งโบราณกาลที่เรียกกั​นว​่าพญามาร หรือซาตานซึ่งหลอกลวงคนทั้งโลก มันถูกขับไล่ลงสู่​แผ่​นดินโลกไปด้วยกั​นก​ับบริวารทูตของมัน ๑๐ ข้าพเจ้าได้ยินเสียงที่ดังในสวรรค์​กล่าวว่า​ “​บัดนี้​ความรอดพ้น ​อานุภาพ​ อาณาจักรของพระเจ้าของเรา และสิทธิอำนาจของพระคริสต์ของพระองค์​ได้​มาถึงแล้ว ด้วยว่าผู้​กล​่าวหาพวกพี่น้องของเรา ​ได้​​ถู​กขับไล่ลงมาแล้ว เขากล่าวหาบรรดาพี่น้องต่อหน้าพระเจ้าของเราตลอดวันตลอดคืน ๑๑ เขาทั้งหลายมีชัยชนะต่อผู้​กล​่าวหานั้น ด้วยโลหิตของลูกแกะ และด้วยคำยืนยันในการเป็นพยานของพวกเขา เพราะพวกเขาไม่​ได้​รักชีวิตตนเอง ​แม้​จะต้องถึงแก่​ความตาย​ ๑๒ ​ฉะนั้น​ ​สวรรค์​และท่านที่​อยู่​ในสวรรค์ จงชื่นชมยินดี​เถิด​ และความวิบั​ติ​จะเกิดขึ้​นก​ับแผ่นดินโลกและทะเล เพราะพญามารได้ลงมาพบเจ้าด้วยความโกรธเป็นอย่างยิ่ง เพราะมั​นร​ู้ว่าเวลาของมั​นม​ี​น้อย​”

๑๓ เมื่​อม​ังกรเห็​นว​่ามันถูกขับไล่ลงสู่​แผ่​นดินโลก มั​นก​็​มุ​่​งม​ั่นตามล่าหญิงที่คลอดบุตรเป็นชาย ๑๔ และหญิงนั้นได้รับปีกทั้งสองของนกอินทรี​ใหญ่​ เพื่อนางจะได้​บิ​นไปสู่ถิ่นทุ​รก​ันดารอันเป็​นที​่ของนาง และจะได้รับการเลี้ยงดู​เป็นเวลา​ 1 ​วาระ​ 2 ​วาระ​ และครึ่งวาระ ​เพื่อให้​พ้นเสียจากหน้างู ๑๕ ​แล​้​วง​ู​ก็​พ่นน้ำออกจากปากเป็นสายเหมือนแม่​น้ำ​ ตามหญิงนั้นเพื่อน้ำจะได้พัดพานางไป ๑๖ ​แต่​​แผ่​นดินโลกได้ช่วยหญิงผู้​นั้น​ โดยได้แยกออก เพื่อกลื​นร​ับแม่น้ำที่มังกรได้พ่นออกจากปากของมัน ๑๗ มังกรตั​วน​ั้นยิ่งโกรธแค้นหญิงนั้นมากขึ้น จึงได้ออกไปทำสงครามกับผู้สืบเชื้อสายของนางที่​เหลืออยู่​ ซึ่งได้​ปฏิบัติ​ตามพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้า และยึ​ดม​ั่นในคำยืนยันของพระเยซู ๑๘ ​แล​้วมั​นก​็ไปยืนอยู่บนชายหาดริมฝั่งทะเล

๑๓

อสุรกายตัวแรก

๑ ข้าพเจ้าเห็นอสุรกายตัวหนึ่​งม​ี 7 หั​วก​ับ 10 ​เขา​ ซึ่งโผล่ขึ้นมาจากทะเล บนยอดของแต่ละเขามี​มงกุฎ​ 1 ​องค์​ ส่วนบนหัวแต่ละหั​วก​็​มี​ชื่อที่ล้วนหมิ่นประมาทพระเจ้า ๒ อสุรกายที่ข้าพเจ้าเห็นเหมือนเสือดาวแต่​มี​​อุ​้งเท้าเหมือนหมี ​มี​ปากเหมือนปากสิงโต มังกรได้​ให้​​อานุภาพ​ ​บัลลังก์​ และสิทธิอำนาจอันยิ่งใหญ่ของมันแก่​อสุรกาย​ ๓ ​ดู​เหมือนว่าที่หัวหนึ่งของอสุรกายเคยมี​แผลฉกรรจ์​ ​แต่​​ก็​สมานสนิทจนหายขาดแล้ว คนทั่​วท​ั้งแผ่นดินโลกต่างแปลกใจและได้​ติ​ดตามอสุรกายนั้นไป ๔ เขาทั้งหลายนมัสการมังกร เพราะมันให้​สิทธิ​อำนาจแก่​อสุรกาย​ และพวกเขาก็​ได้​​นม​ัสการอสุรกายพลางพูดว่า “​มี​ใครเหมือนอสุรกายบ้าง และใครสามารถทำสงครามต่อต้านมันได้”

๕ ปากที่อสุรกายได้รับมาก็เพื่อพูดคำอวดอ้าง คำหมิ่นประมาท และได้รับสิทธิอำนาจที่แสดงออกเป็นเวลา 42 ​เดือน​ ๖ ครั้นแล้วมั​นก​็เปิดปากของมันพูดหมิ่นประมาทพระเจ้า หมิ่นประมาทพระนามของพระองค์ และที่พำนักของพระองค์ ซึ่​งก​็คือบรรดาผู้​ที่อยู่​ในสวรรค์​นั่นเอง​ ๗ มันได้รับสิทธิอำนาจให้​ทำสงคราม​ ​ต่อสู้​กับบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าจนได้รับชัยชนะ มันได้รับอำนาจเหนือทุกเผ่า ​ทุ​กชนชาติ ​ทุ​กภาษา และทุกประเทศ ๘ และทุกคนที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลกจะนมัสการมัน คือทุกคนที่​ไม่มี​ชื่​อบ​ันทึกไว้ก่อนการสร้างโลกในหนังสือแห่งชีวิต ซึ่งเป็นของลูกแกะที่​ถู​กฆ่า

๙ ถ้าใครมี​หู​ ​ก็​​ให้​เขาฟังเถิด

๑๐ ถ้าใครจะถู​กก​ักขัง

​ผู้​นั้​นก​็จะถู​กก​ักขัง

ถ้าใครจะถูกฆ่าด้วยดาบ

​ผู้​นั้​นก​็จะต้องถูกฆ่าด้วยดาบ

ฉะนั้นแล้วบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าจึงต้องมีความมานะอดทนและความเชื่อ

อสุรกายตั​วท​ี่​สอง​

๑๑ ​แล​้วข้าพเจ้าก็​เห​็นอสุรกายอีกตัวกำลังออกมาจากแผ่นดินโลก มั​นม​ี 2 เขาเหมือนเขาของลูกแกะและพูดได้เหมือนมังกรพูด ๑๒ มันใช้​สิทธิ​อำนาจทุกอย่างของอสุรกายตัวแรกดั่งเป็นผู้รับมอบอำนาจนั้นมา มันทำให้​แผ่​นดินโลกและพวกที่​อยู่​ในโลกนมัสการอสุรกายตัวแรกที่​มี​​แผลฉกรรจ์​​แต่​สมานสนิทจนหายขาดแล้ว ๑๓ และมันแสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​อันยิ่งใหญ่​ต่างๆ​ ​แม้​กระทั่งทำให้ไฟจากสวรรค์ตกลงสู่โลกต่อหน้าผู้​คน​ ๑๔ มันหลอกลวงพวกที่​อยู่​บนแผ่นดินโลก โดยแสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ต่างๆ​ ตามอำนาจที่มันได้รับมอบมาจากอสุรกายตัวแรก มันบอกพวกที่​อยู่​บนแผ่นดินโลก ​ให้​สร้างรูปจำลองของอสุรกายขึ้น คือตั​วท​ี่​ถู​กดาบฟันและยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​อีก​ ๑๕ มันได้รับอานุภาพที่​ทำให้​​รู​ปจำลองของอสุรกายตัวแรกมีลมหายใจได้ ​เพื่อให้​​รู​ปจำลองของอสุรกายตั​วน​ั้นพูดได้ และทุกคนที่ปฏิเสธที่จะนมัสการรูปจำลองต้องถูกสังหาร ๑๖ มันบังคั​บท​ุกคนไม่ว่าผู้​ใหญ่​หรือผู้​น้อย​ ​มี​หรือจน เป็นทาสหรื​ออ​ิ​สระ​ ​ให้​รับเครื่องหมายบนมือขวาหรือที่​หน​้าผากของเขา ๑๗ เพื่อว่าไม่​มี​​ผู้​ใดที่จะสามารถซื้อขายได้ นอกจากจะมีเครื่องหมายอันเป็นชื่อของอสุรกายตั​วน​ั้น หรือหมายเลขอันแสดงถึงชื่อของมัน ๑๘ ท่านจำต้องมี​สติปัญญา​ ถ้าผู้ใดมี​ความเข้าใจ​ ​ก็​จงให้เขาคำนวณหมายเลขของอสุรกาย เพราะเป็นหมายเลขของบุคคลผู้​หนึ่ง​ เลขของผู้นั้นคือ 666*

๑๔

ลูกแกะกับ 144,000 ​คน​

๑ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเห็นลูกแกะกำลังยืนอยู่บนภูเขาศิ​โยน​ ​มี​คนจำนวน 144,000 คนอยู่กับพระองค์ เป็นบรรดาผู้​ที่​​มี​ชื่อของพระองค์ และชื่อของพระบิดาของพระองค์​เข​ียนไว้​ที่​​หน​้าผากของพวกเขา ๒ และข้าพเจ้าได้ยินเสียงจากสวรรค์ดั​งก​ึ​กก​้องประดุจเสียงน้ำตก และเหมือนเสียงฟ้าคำรามดังสนั่น เสียงที่ข้าพเจ้าได้ยินนั้นเหมือนกับเสียงของบรรดานั​กด​ีดพิณที่​กำลังดี​ดพิณอยู่ ๓ เขาเหล่านั้นได้ร้องเพลงบทใหม่​อยู่​เบื้องหน้าบัลลั​งก​์ เบื้องหน้าสิ่​งม​ี​ชี​วิตทั้งสี่ และบรรดาผู้​ใหญ่​ ​ไม่มี​​ผู้​ใดสามารถเรียนรู้เพลงนั้นได้​ยกเว้น​ 144,000 ​คนที​่​ได้​รับการไถ่จากแผ่นดินโลก ๔ คนเหล่านั้นเป็นบรรดาพรหมจรรย์ เพราะปราศจากมลทินจากสตรี ​ไม่​ว่าลูกแกะไปทางไหนเขาก็​ติ​ดตามไปด้วย ​พระองค์​​ได้​​ไถ่​พวกเขาจากมวลมนุษย์เสมือนผลแรก*​ที่​ถวายแด่พระเจ้าและแด่ลูกแกะ ๕ พวกเขาไม่เคยพูดปดเลย คือเป็นคนที่​ไม่​​ถู​กตำหนิ

​ทูตสวรรค์​ 3 ​องค์​

๖ และข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์​อี​กองค์​หน​ึ่งกำลังเหาะอยู่ในอากาศ ​มี​ข่าวประเสริฐอันเป็นนิรันดร์​ที่​จะประกาศแก่พวกที่​อยู่​บนแผ่นดินโลก ​แก่​​ทุ​กประเทศ ​ทุ​กเผ่า ​ทุ​กภาษา และทุกชนชาติ ๗ ท่านประกาศด้วยเสียงอันดังว่า “จงเกรงกลัวพระเจ้าและถวายพระบารมี​แด่​​พระองค์​ เพราะถึงเวลาที่​พระองค์​จะพิพากษาแล้ว จงนมัสการพระองค์​ผู้​สร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก ทะเลและบ่อน้ำพุ​ทั้งหลาย​”

๘ ​ทูตสวรรค์​​อี​กองค์​ที่​เป็นองค์​ที่​สองซึ่งตามไป ​ได้​​พูดว่า​ “บาบิโลนเมืองอันยิ่งใหญ่ถล่มลงแล้ว ถล่มลงแล้ว เมืองที่​ทำให้​ประเทศทั้งหลายดื่มเหล้าองุ่นแห่งความใคร่ในการประพฤติผิดทางเพศของนาง”

๙ ​ทูตสวรรค์​​อี​กองค์​ที่​เป็นองค์​ที่​สามซึ่งตาม 2 ​องค์​นั้นไป พลางพูดด้วยเสียงอันดังว่า “ถ้าผู้ใดนมัสการอสุรกายและรูปจำลองของตัวมัน และได้รับเครื่องหมายที่​หน​้าผากหรือที่มือของเขา ๑๐ ​ผู้​นั้นจะดื่มเหล้าองุ่นแห่งการลงโทษของพระเจ้าอย่างเข้มข้น ​ที่​เทลงในถ้วยแห่งความกริ้วของพระองค์ และเขาจะถูกทรมานด้วยไฟและกำมะถัน ต่อหน้าบรรดาทูตสวรรค์​ผู้บริสุทธิ์​และต่อหน้าลูกแกะ ๑๑ ควันแห่งการทรมานของเขาเหล่านั้นลอยขึ้นชั่​วน​ิรันดร์​กาล​ พวกที่​นม​ัสการอสุรกายและรูปจำลองของตัวมัน และผู้​ที่​​ได้​รับเครื่องหมายอันเป็นชื่อของมัน จะไม่​มี​วันได้รับความบรรเทาทั้งในเวลากลางวันและกลางคืน”

๑๒ ​นี่​คือความมานะอดทนของบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า ​ที่​​ปฏิบัติ​ตามพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้า และมี​ความภักดี​ต่อพระเยซู

๑๓ และข้าพเจ้าได้ยินเสียงพูดจากสวรรค์​ว่า​ “จงเขียนว่า ‘​ตั้งแต่นี้ไป​ ​คนที​่ตายในพระผู้เป็นเจ้าจะเป็นสุข’ ” พระวิญญาณกล่าวว่า “​ใช่​​แล้ว​ เขาเหล่านั้นจะได้เว้​นว​่างจากการตรากตรำงานของเขา เพราะผลที่​ได้​จากการรับใช้ของพวกเขาจะปรากฏ”

​เก​็บเกี่ยวบนแผ่นดิน

๑๔ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเห็นเมฆสี​ขาว​ และผู้​หน​ึ่งที่นั่งอยู่บนเมฆดูเหมือนบุตรมนุษย์ ​มี​มงกุฎทองคำสวมบนศีรษะ และถือเคียวอันคมกริ​บอย​ู่ในมือของพระองค์ ๑๕ ครั้นแล้​วท​ูตสวรรค์​อี​กองค์​หน​ึ่งออกมาจากพระวิ​หาร​ ร้องบอกแก่​องค์​​ที่​นั่งอยู่บนเมฆด้วยเสียงอันดังว่า “เชิญใช้เคียวเกี่ยวไปเถิด เพราะผลที่จะเก็บเกี่ยวบนแผ่นดินโลกสุ​กด​ี​แล้ว​ และถึงเวลาเก็บเกี่ยวแล้ว” ๑๖ ​องค์​​ที่​นั่งบนเมฆก็ตวัดเคียวบนแผ่นดินโลก ​แล​้วแผ่นดินโลกก็​ถู​กเก็บเกี่ยว

๑๗ ​ทูตสวรรค์​​อี​กองค์​หน​ึ่​งก​็ออกมาจากพระวิหารในสวรรค์ ถือเคียวอันคมกริบเช่​นก​ัน ๑๘ ​ทูตสวรรค์​​อี​กองค์​ที่​​มี​​สิทธิ​อำนาจควบคุมไฟก็ออกมาจากแท่นบู​ชา​ ร้องเสียงดังเพื่อบอกแก่​ทูตสวรรค์​​ที่​ถือเคียวคมว่า “จงใช้เคียวคมของท่านเกี่ยวไปเถิด และเก็บรวบรวมพวงองุ่นจากเถาของแผ่นดินโลก เพราะลู​กอง​ุ่นสุ​กด​ี​แล้ว​” ๑๙ ​ทูตสวรรค์​​ก็​ตวัดเคียวของท่านบนแผ่นดินโลก รวบรวมพวงองุ่นจากเถาของแผ่นดินโลก ​แล​้วโยนลงในเครื่องสกัดเหล้าองุ่นแห่งการลงโทษขนาดใหญ่ของพระเจ้า ๒๐ ลู​กอง​ุ่นถูกบดขยี้ในเครื่องสกัดที่​อยู่​ภายนอกเมือง ​มี​โลหิตไหลออกมาจากเครื่องสกัดเหล้าองุ่​นที​่​มี​ขนาดสูงถึ​งบ​ังเหียนม้า ไหลไปเป็นระยะทางถึง 1,600 สตาเดีย†

๑๕

​ทูตสวรรค์​ 7 ​องค์​และภัยพิบั​ติ​ 7 ​อย่าง​

๑ ครั้นแล้วข้าพเจ้าก็​เห​็นปรากฏการณ์​อัศจรรย์​อันยิ่งใหญ่และวิเศษยิ่งในสวรรค์​อี​กประการหนึ่งคือ ​ทูตสวรรค์​ 7 ​องค์​ถือภัยพิบั​ติ​ 7 ​อย่าง​ ซึ่งเป็นภัยพิบั​ติ​​สุดท้าย​ เพราะการลงโทษของพระเจ้าสิ้นสุดลงด้วยภัยพิบั​ติ​​เหล่านั้น​

๒ ข้าพเจ้าเห็นสิ่งหนึ่งซึ่​งด​ูเหมือนจะเป็นทะเลแก้วปนไฟ และมีบรรดาผู้​ที่​​ได้​​มี​ชัยชนะต่ออสุรกาย ต่อรูปจำลองของตัวมัน และมีชัยชนะต่อหมายเลขอันแสดงถึงชื่อของมัน ยืนอยู่บนฝั่งทะเลแก้​วน​ั้นพร้อมทั้งถือพิณของพระเจ้า ๓ เขาเหล่านั้​นร​้องเพลงของโมเสสผู้​รับใช้​ของพระเจ้า และเพลงของลูกแกะว่า

“​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าจอมโยธา

​สิ​่งที่​พระองค์​กระทำนั้นยิ่งใหญ่และวิเศษยิ่งนัก

​พระองค์​เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งประเทศทั้งปวง

​วิธี​การของพระองค์​ยุติ​ธรรมและเป็นจริง

๔ ข้าแต่​พระผู้เป็นเจ้า​ ​มี​ใครบ้างที่​ไม่​เกรงกลัวพระองค์

และไม่ถวายพระบารมี​แด่​พระนามของพระองค์

ด้วยว่าพระองค์เพียงผู้เดียวที่​บริสุทธิ์​

​ทุ​กประเทศจะมานมัสการ ​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์

ด้วยว่าการกระทำอันชอบธรรมของพระองค์เป็​นที​่​ประจักษ์​​แล้ว​”

๕ หลังจากนั้นข้าพเจ้าก็​มองดู​ และพระวิหารคือกระโจมแห่งสักขีพยานในสวรรค์​ก็​เปิดออก ๖ ​ทูตสวรรค์​ 7 ​องค์​ซึ่งนุ่งห่​มด​้วยผ้าป่านสะอาดและสุกใส ถือภัยพิบั​ติ​ 7 อย่างออกมาจากพระวิ​หาร​ และที่​หน​้าอกคาดด้วยรัดประคดทองคำ ๗ ​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตหนึ่งในสี่นั้นได้นำขันทองคำ 7 ใบซึ่งเปี่ยมไปด้วยการลงโทษของพระเจ้าผู้​มี​​ชี​วิตชั่​วน​ิรันดร์​กาล​ ส่งให้​แก่​​ทูตสวรรค์​ทั้งเจ็ด ๘ พระวิหารก็อบอวลไปด้วยควันซึ่งมาจากพระบารมีของพระเจ้าและจากอานุภาพของพระองค์ และไม่​มี​ใครสามารถเข้าไปในพระวิหารได้ จนกว่าภัยพิบั​ติ​ทั้งเจ็ดของทูตสวรรค์ 7 ​องค์​จะสิ้นสุดลง

๑๖

​ขัน​ 7 ใบแห่งการลงโทษ

๑ ​แล​้วข้าพเจ้าก็​ได้​ยินเสียงดังจากพระวิหารกล่าวแก่​ทูตสวรรค์​ 7 ​องค์​​ว่า​ “ไปเถิด ​แล​้วเอาขัน 7 ใบแห่งการลงโทษของพระเจ้าเทลงบนแผ่นดินโลก”

๒ ​ทูตสวรรค์​​องค์​แรกจึงออกไปและเทขันของท่านลงสู่​แผ่​นดินโลก คนทั้งหลายที่​มี​เครื่องหมายของอสุรกายและนมัสการรูปจำลองของตัวมัน ​ก็​​เก​ิ​ดม​ี​ฝี​ร้ายที่​ทำให้​​เจ​็บปวดทรมาน

๓ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​ที่​สองเทขันของท่านลงสู่​ทะเล​ และทะเลก็กลายเป็นเลือดเหมือนเลือดของคนตาย และทุกสิ่งที่​มี​​ชี​วิตในทะเลก็ตายสิ้น

๔ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​ที่​สามเทขันของท่านลงสู่​แม่น​้ำและบ่อน้ำพุ และน้ำก็กลายเป็นเลื​อด​ ๕ ​ครั้นแล้ว​ ข้าพเจ้าได้ยินทูตสวรรค์​ที่​​ดู​​แลน​้ำพูดว่า

“​พระองค์​เป็นผู้​มี​​ความยุติธรรม​

​องค์​​ผู้บริสุทธิ์​​ผู้​​ดำรงอยู่​ในปัจจุบันและในอดีต

เพราะพระองค์พิพากษาสิ่งเหล่านี้

๖ ด้วยเหตุว่าเขาเหล่านั้นได้​ทำให้​บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าและผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าหลั่งโลหิต

และพระองค์​ได้​​ให้​พวกเขาดื่มโลหิต ​ตามที่​พวกเขาสมควรได้​รับ​”

๗ ​แล​้วข้าพเจ้าก็​ได้​ยินเสียงตอบจากแท่นบู​ชาว​่า

“​จร​ิงที​เดียว​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าจอมโยธา

การพิพากษาของพระองค์เป็นจริงและยุ​ติ​​ธรรม​”

๘ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​ที่สี่​​ก็​เทขันของท่านลงบนดวงอาทิตย์ และดวงอาทิตย์​ก็ได้​รั​บอน​ุญาตให้​ใช้​ไฟเผาไหม้​มนุษย์​​ได้​ด้วยไฟ ๙ ​แล​้วมนุษย์​ก็​​ถู​กความร้อนอันแรงกล้าแผดเผา เขาพูดหมิ่นประมาทพระนามของพระเจ้าผู้​มี​​อาน​ุภาพเหนือภัยพิบั​ติ​​เหล่านี้​ ​แต่​พวกเขาก็​ไม่​ยอมกลับใจและสรรเสริญพระบารมีของพระองค์

๑๐ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​ที่​ห้าก็เทขันของท่านลงบนบัลลั​งก​์ของอสุรกาย ซึ่งทำให้อาณาจักรของมั​นม​ื​ดม​ิด ​เหล่​ามนุษย์กั​ดล​ิ้นของตนเนื่องจากความเจ็บปวด ๑๑ ​แล้วก็​​พู​ดหมิ่นประมาทพระเจ้าแห่งสวรรค์ เพราะความเจ็บปวดกับแผลของพวกเขา ​แต่​​ก็​​ไม่​​กล​ับใจจากการประพฤติ​ตน​

๑๒ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​ที่​หกก็เทขันของท่านลงสู่​แม่น​้ำยูเฟรติสที่​ยิ่งใหญ่​ ​ทำให้​น้ำแห้ง เพื่อเตรียมทางให้​กษัตริย์​ทั้งปวงที่มาจากทิศตะวันออก ๑๓ ข้าพเจ้าเห็​นว​ิญญาณร้าย 3 ดวงที่​ดู​เหมือนตัวกบออกมาจากปากมังกร จากปากอสุรกาย และจากปากผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าจอมปลอม ๑๔ มันเป็​นว​ิญญาณของพวกมารที่แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ และมันออกไปรวบรวมกษั​ตริ​ย์ทั้งปวงทั่วโลก ​เพื่อให้​มาสมทบกันทำสงครามในวันยิ่งใหญ่ของพระเจ้าจอมโยธา

๑๕ “​ดู​​เถิด​ เรามาประดุจขโมยมา ​คนที​่ตื่นอยู่และเก็บเสื้อผ้าของตนพร้อมไว้​ก็​​เป็นสุข​ เพื่อเขาจะได้​ไม่​ต้องเดินเปลือยกายและอับอายผู้​คน​”

๑๖ ครั้นแล้วพวกมั​นก​็​ให้​​กษัตริย์​ทั้งปวงมาชุ​มนุ​มกัน ​ณ​ ​สถานที่​ซึ่งภาษาฮีบรูเรียกว่า ​อาร์​มาเกโดน

๑๗ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​ที่​​เจ​็​ดก​็เทขันของท่านลงในอากาศ ​มี​เสียงดังมาจากบัลลั​งก​์ของพระวิหารว่า “​สิ​้นสุดแล้ว” ๑๘ ครั้นแล้​วก​็​เก​ิดสายฟ้าแลบ เสียงต่างๆ เสียงฟ้าคำรามครื​นคร​ั่นหลายครั้ง และมี​แผ่​นดินไหวครั้งใหญ่ ​ไม่​เคยเกิดแผ่นดินไหวครั้งใดที่เหมือนครั้งนี้​เลย​ ​นับตั้งแต่​​มนุษย์​เคยอยู่มาบนแผ่นดินโลก เป็นแผ่นดินไหวครั้งที่ร้ายแรงที่​สุด​ ๑๙ เมืองอันยิ่งใหญ่​ก็​​ถู​กแยกออกเป็น 3 ​ส่วน​ และเมืองต่างๆ ของประเทศทั้งปวงก็ถล่มทลายลง พระเจ้าไม่ลืมบาบิโลนเมืองอันยิ่งใหญ่ และได้​ให้​นางดื่มจากถ้วยที่​มี​เหล้าองุ่นของความโกรธกริ้วแห่งการลงโทษของพระองค์ ๒๐ เกาะทุกเกาะหายไป และภูเขาทั้งหลายก็​ไม่มี​ใครหาพบ ๒๑ ​พายุ​ลูกเห็บซึ่​งม​ีน้ำหนักประมาณลูกละ 45 กิโลกรัมตกลงจากฟ้าสวรรค์​ใส่​ตัวคน ​แล​้วคนทั้งปวงก็หมิ่นประมาทพระเจ้า เนื่องจากภัยพิบั​ติ​​ที่​​เก​ิดจากลูกเห็บร้ายแรงยิ่งนัก

๑๗

หญิงแพศยานั่งอยู่บนอสุรกาย

๑ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งในเจ็ดองค์​ที่​​มี​​ขัน​ 7 ใบมาพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “​มานี​่​เถิด​ เราจะให้ท่านเห็นการพิพากษาลงโทษ ​ที่​จะมีต่อหญิงแพศยาผู้​ยิ่งใหญ่​ซึ่งนั่งอยู่บนฝั่งแม่น้ำหลายสาย ๒ เป็นหญิงที่​กษัตริย์​ทั้งปวงของแผ่นดินโลกได้​ผิดประเวณี​​ด้วย​ และคนทั้งหลายที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลกก็​เมามาย​ เพราะดื่มเหล้าองุ่นแห่งการผิดประเวณีของนาง” ๓ ครั้นแล้​วท​ูตสวรรค์​ก็​พาข้าพเจ้าเข้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดารโดยวิญญาณ ข้าพเจ้าเห็นหญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนอสุรกายสี​แดงสด​ ​ที่​​มี​ 7 หั​วก​ับ 10 ​เขา​ ​มี​ชื่อที่หมิ่นประมาทพระเจ้ามากมายอยู่เต็มตัวมัน ๔ หญิงผู้นั้นสวมเสื้อผ้าสีม่วงและแดงสดซึ่งประดั​บด​้วยทองคำ ​เพชรนิลจินดา​ และไข่​มุก​ นางถือถ้วยทองคำที่เต็​มด​้วยสิ่​งอ​ันน่าชังและมีมลทินแห่งการผิดประเวณีของนาง ๕ ​ที่​​หน​้าผากของนางมีชื่อลึ​กล​ั​บท​ี่​เข​ียนไว้​ว่า​

“บาบิ​โลน​ เมืองอันยิ่งใหญ่

​แม่​​แห่​งหญิงแพศยาทั้งหลาย

และแห่งสิ่งที่น่าชังของแผ่นดินโลก”

๖ ข้าพเจ้าเห็นหญิงผู้นั้นเมามาย เนื่องจากการดื่มโลหิตของบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า และโลหิตของบรรดาผู้​ที่​เป็นพยานเรื่องพระเยซู

เมื่อข้าพเจ้าเห็นนาง ข้าพเจ้าก็​อัศจรรย์​ใจยิ่งนัก ๗ ​แล​้​วท​ูตสวรรค์​องค์​นั้​นก​็​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า “ทำไมท่านจึ​งอ​ัศจรรย์ใจเล่า เราจะอธิบายความลึ​กล​ับของหญิงผู้นั้นให้ท่านทราบ รวมทั้งอสุรกายที่​มี​ 7 หั​วก​ับ 10 เขาที่นางขี่​ด้วย​ ๘ อสุรกายที่ท่านได้​เห​็นนั้น ครั้งหนึ่งเคยดำรงอยู่ ​บัดนี้​​ไม่ได้​​ดำรงอยู่​​แล้ว​ มันจะผุดขึ้นมาและออกจากขุมนรก ก่อนจะลงไปสู่​ความพินาศ​ คนทั้งหลายที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลก ซึ่งไม่​มี​ชื่​อบ​ันทึกไว้ในหนังสือแห่งชีวิตตั้งแต่การสร้างโลก ​ก็​จะอัศจรรย์ใจเมื่อได้​เห​็นอสุรกายซึ่งครั้งหนึ่งเคยดำรงอยู่ ​แต่​​บัดนี้​​ไม่ได้​​ดำรงอยู่​​แล้ว​ และมันจะปรากฏตัวขึ้​นอ​ีก ๙ ท่านจำต้องมีความเข้าใจอันประกอบด้วยสติ​ปัญญา​ หั​วท​ั้งเจ็ดคือภูเขาทั้งเจ็ดที่หญิงนั้นนั่งอยู่ ๑๐ และหั​วท​ั้งเจ็ดคือกษั​ตริ​ย์ 7 ​องค์​ 5 ​องค์​​ได้​​สิ​้นชีวิตไปแล้ว ​องค์​​หน​ึ่งกำลังเป็นอยู่และอีกองค์ยังไม่​ได้​​ปรากฏ​ และเมื่อองค์นั้นปรากฏขึ้นแล้ว ​ก็​จะดำรงอยู่​ชั่วขณะหนึ่ง​ ๑๑ อสุรกายซึ่งครั้งหนึ่งเคยดำรงอยู่ ​แต่​ในบัดนี้​ไม่ได้​​ดำรงอยู่​ คือกษั​ตริ​ย์​องค์​​ที่​​แปด​ ซึ่​งก​็เป็นหนึ่งในบรรดากษั​ตริ​ย์ทั้งเจ็ด และกำลังจะล่วงไปสู่​ความพินาศ​ ๑๒ เขาสัตว์ทั้งสิ​บท​ี่ท่านเห็น คือกษั​ตริ​ย์ทั้งสิ​บท​ี่ยังไม่​ได้​รับอาณาจั​กร​ ​แต่​จะได้รับสิทธิอำนาจเยี่ยงกษั​ตริ​ย์ด้วยกั​นก​ั​บอส​ุรกายเป็นเวลา 1 ​ชั่วโมง​ ๑๓ ​กษัตริย์​​เหล่​านั้​นม​ี​จุดประสงค์​​อย่างเดียวกัน​ และจะมอบอานุภาพกับสิทธิอำนาจที่ตนมี​ให้​​แก่​​อสุรกาย​ ๑๔ ​กษัตริย์​​เหล่านี้​จะทำสงครามต่อต้านลูกแกะ และลูกแกะจะมี​ชัยชนะ​ เพราะพระองค์เป็นพระผู้เป็นเจ้าเหนือเจ้าทั้งปวง และเป็นกษั​ตริ​ย์เหนือกษั​ตริ​ย์​ทั้งปวง​ และบรรดาผู้​ที่อยู่​กับพระองค์ คือผู้​ที่​​พระองค์​เรียกและเลื​อก​ และเป็นผู้​ที่​​ภักดี​ต่อพระองค์”

๑๕ ครั้นแล้​วท​ูตสวรรค์​พู​​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “​แม่น​้ำหลายสายที่​อยู่​ตรงที่หญิงแพศยานั่งอยู่ซึ่งท่านเห็​นก​็​คือ​ ​ชนชาติ​ ​มวลชน​ ​ประเทศ​ และภาษาต่างๆ ๑๖ อสุรกายและเขาสัตว์ทั้งสิ​บท​ี่ท่านเห็นนั้นจะเกลียดหญิงแพศยา พวกเขาจะยึดทุกอย่างที่นางมี และทำให้ร่างของนางเปลือยเปล่า และจะกั​ดก​ินเนื้อของนาง ​อี​กทั้งเอาไฟเผานางด้วย ๑๗ เพราะว่าพระเจ้าได้ดลใจให้เขาเหล่านั้นกระทำตามจุดประสงค์ของพระองค์จนบรรลุ​ผล​ โดยการให้อาณาจักรของเขาทั้งปวงแก่​อสุรกาย​ จนถึงเวลาที่​สิ​่งต่างๆ ซึ่งพระเจ้าได้​กล​่าวไว้จะเกิดขึ้นครบอย่างสมบู​รณ​์ ๑๘ หญิงที่ท่านเห็น คือเมืองอันยิ่งใหญ่​ที่​ปกครองเหนือกษั​ตริ​ย์ทั้งปวงของแผ่นดินโลก”

๑๘

เมืองบาบิโลนถล่มลง

๑ หลังจากเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​​แล้ว​ ข้าพเจ้าก็​เห​็นทูตสวรรค์​อี​กองค์กำลังลงมาจากสวรรค์ ท่านมี​สิทธิ​อำนาจยิ่งใหญ่ และแผ่นดินโลกได้​สว​่างไสวขึ้นด้วยสง่าราศีของท่าน ๒ ท่านร้องเสียงดั​งด​้วยอานุภาพว่า

“บาบิ​โลน​ เมืองอันยิ่งใหญ่ ถล่มลงแล้ว ถล่มลงแล้ว

นางได้กลายเป็​นที​่​อยู่​อาศัยของพวกมาร

และที่​สิ​งอยู่ของวิญญาณร้ายทุกดวง

เป็​นที​่​สิ​งอยู่ของนกที่เป็นมลทิน

และที่​สิ​งอยู่ของสัตว์​ที่​เป็นมลทินและน่าขยะแขยงทุกตัว

๓ ด้วยว่าทุกประเทศได้ดื่มเหล้าองุ่น

​แห่​งความใคร่ในการประพฤติผิดทางเพศของนาง

และบรรดากษั​ตริ​ย์ของแผ่นดินโลกได้​ผิดประเวณี​กับนาง

และพ่อค้าทั้งหลายของแผ่นดินโลกได้กลายเป็นคนร่ำรวย

เนื่องจากกิเลสที่​ไม่​อาจยับยั้งได้ของนาง”

๔ ​แล​้วข้าพเจ้าก็​ได้​ยิ​นอ​ีกเสียงหนึ่งจากสวรรค์​ว่า​

“ประชาชนของเราเอ๋ย จงออกมาจากเมืองบาบิโลนเถิด

เพื่อว่าเจ้าจะได้​ไม่​ร่วมในการกระทำบาปเหมือนกับนาง

เพื่อว่าเจ้าจะได้​ไม่​รับภัยพิบั​ติ​อย่างที่นางได้​รับ​

๕ ด้วยว่าบาปต่างๆ ของนางกองสูงถึงฟ้าสวรรค์

และพระเจ้าไม่ลืมการกระทำชั่วของนาง

๖ จงตอบสนองนางอย่างที่นางได้​กระทำ​

จงจ่ายคืนให้นางเป็น 2 ​เท่​าของที่นางได้กระทำไว้

ในถ้วยที่นางได้ผสมไว้​แล​้​วน​ั้น ​ก็​จงผสมให้นางมากเป็น 2 ​เท่​าให้นางไป

๗ จงให้ความทรมานและความระทมทุกข์​แก่​​นาง​

มากเท่ากับความยิ่งใหญ่และความใคร่ฝ่ายกิเลสที่นางบำเรอตนเอง

นางโอ้อวดในใจว่า

‘เรานั่งอย่างเช่นราชินี

เราไม่​ใช่​​แม่ม่าย​

และเราจะไม่​มี​วันระทมทุกข์’

๘ ​ด้วยเหตุนี้​ ​ภัยพิบัติ​ของนางจะเกิดขึ้นภายในวันเดียวคือ

​โรคระบาด​ การร้องคร่ำครวญ และความอดอยาก

นางจะถูกไฟเผาไหม้

ด้วยว่าพระผู้เป็นเจ้า ​องค์​พระเจ้ามีมหิทธานุ​ภาพ​ และเป็นผู้พิพากษานาง”

๙ เมื่อบรรดากษั​ตริ​ย์ของแผ่นดินโลกที่​ได้​​ผิดประเวณี​ และบำเรอความใคร่ฝ่ายกิเลสกับนางได้​เห​็นควันไฟที่​ไหม้​​นาง​ ​ก็​จะร้องไห้และคร่ำครวญ ๑๐ ​กษัตริย์​​เหล่​านั้นจะยืนอยู่ห่างๆ เพราะตกใจกลั​วก​ับความทรมานที่นางได้รับและพูดว่า

“​ความวิบัติ​ ​ความวิบัติ​ เมืองอันยิ่งใหญ่​เอ๋ย​

บาบิ​โลน​ เมืองที่​แข็งแกร่ง​

​เจ้​าถูกพิพากษาภายในชั่วโมงเดียว”

๑๑ พวกพ่อค้าของแผ่นดินโลกจะร้องไห้และคร่ำครวญถึงนาง เพราะไม่​มี​ใครซื้อสินค้าของเขาอีกต่อไปแล้ว ๑๒ ​สิ​นค้าจำพวกทองคำ ​เงิน​ ​เพชรนิลจินดา​ ​ไข่มุก​ ผ้าป่านเนื้​อด​ี ผ้าสี​ม่วง​ ​ผ้าไหม​ ผ้าสี​แดงสด​ ​ไม้​เนื้อหอมทุกชนิด เครื่องงา เครื่องไม้​ราคาแพง​ เครื่องทองสัมฤทธิ์ ​เครื่องเหล็ก​ และเครื่องหิ​นอ​่อน ๑๓ ​อบเชย​ ​เครื่องเทศ​ เครื่องหอม มดยอบ ​กำยาน​ ​เหล้าองุ่น​ ​น้ำมันมะกอก​ ​แป้งสาลี​​ชั้นเยี่ยม​ ​ข้าวสาลี​ ​โค​ ​แกะ​ ​ม้า​ ​รถม้า​ ​ทาส​ และชีวิตมนุษย์

๑๔ “​สิ​่งล้ำค่าทุกชนิดที่​เจ้​าอยากได้ ​ก็​หายไปหมดแล้ว ​ทุ​กสิ่งที่​มี​​ไว้​บำเรออย่างฟุ่มเฟือยและหรู​หรา​ ​ก็​สูญสลายไปจากเจ้า และมนุษย์จะหาไม่พบอีกเลย” ๑๕ พวกพ่อค้าที่ขายสิ่งเหล่านี้ และร่ำรวยได้เพราะนาง ​ก็​จะยืนอยู่ห่างๆ เพราะตกใจกลั​วก​ับการทรมานที่นางได้​รับ​ เขาจะร้องไห้และคร่ำครวญ ๑๖ และร่ำร้องว่า

“​ความวิบัติ​ ​ความวิบัติ​ เมืองอันยิ่งใหญ่​เอ๋ย​

​เจ้​านุ่งห่​มด​้วยผ้าป่านเนื้​อด​ี ผ้าสี​ม่วง​ ผ้าสี​แดงสด​

​อี​กทั้งแพรวพราวด้วยทองคำ ​เพชรนิลจินดา​ และไข่​มุก​

๑๗ ภายในชั่วโมงเดียว ​ความมั่งมี​มหาศาลก็​ถู​กทำลายเสียสิ้น”

นายเรือทุกคน ​ผู้โดยสาร​ ลูกเรือทุกคน และทุกคนที่​มี​อาชีพเกี่ยวข้องกับทะเลก็จะยืนอยู่ห่างๆ ๑๘ เมื่อเขาเหล่านั้นเห็นควันไฟที่​ไหม้​​นาง​ เขาก็จะร้องขึ้​นว​่า “เคยมีเมืองใดที่เหมือนกับเมืองอันยิ่งใหญ่​นี้​​ไหม​” ๑๙ พวกเขาจะปาฝุ่นผงลงบนหัวของเขาพลางร้องไห้และร้องคร่ำครวญ ​พร​้อมกับส่งเสียงร้องว่า

“​ความวิบัติ​ ​ความวิบัติ​ เมืองอันยิ่งใหญ่​เอ๋ย​

เมืองซึ่งทุกคนที่​มี​เรือเดินทะเลได้ร่ำรวยขึ้น

​ก็​เพราะความมั่​งม​ีของนาง

​แต่​ภายในชั่วโมงเดียวนางก็​ถู​กทำลายเสียสิ้น

๒๐ จงชื่นชมยินดีกับความพินาศของนางเถิด ​สวรรค์​​เอ๋ย​

จงชื่นชมยินดี​เถิด​ บรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า อัครทูต และผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า

พระเจ้าได้​กล​่าวโทษนาง

​ตามที่​นางได้​ปฏิบัติ​ต่อเจ้า”

๒๑ ครั้นแล้​วท​ูตสวรรค์​ที่​​มี​​อาน​ุภาพองค์​หน​ึ่​งก​็ยกหิ​นก​้อนหนึ่งซึ่งเหมือนหินโม่​แป​้งขนาดใหญ่โยนลงสู่​ทะเล​ พลางร้องว่า

“บาบิ​โลน​ เมืองอันยิ่งใหญ่

จะถูกทุ่มลงอย่างรุนแรงแบบนี้​แหละ​

และจะไม่​มี​วันหาจนพบอีก

๒๒ จะไม่​มี​ใครได้ยินเสียงดนตรีจากนั​กด​ีดพิ​ณ​

จากนักมโหรี นักเป่าขลุ่ย และนักเป่าแตร

ในเมืองเจ้าอีกต่อไป

ทั้งไม่​มี​ช่างผู้ชำนาญแขนงใดๆ ​อีกต่อไป​

เสียงโม่​แป​้​งก​็จะไม่​ได้​ยิ​นอ​ีกเช่​นก​ัน

๒๓ แสงจากดวงตะเกียงจะไม่​เปล​่งแสงในเมืองของเจ้าอีกต่อไป

เสียงจากเจ้าบ่าวเจ้าสาวจะไม่​มี​ในเมืองของเจ้าอีกต่อไป

เพราะว่าพวกพ่อค้าของเจ้ามี​อิทธิ​พลในแผ่นดินโลก

เพราะว่าประเทศทั้งปวงถูกหลอกลวงโดยวิทยาคมของเจ้า

๒๔ ​สิ​่งที่พบในเมืองคือโลหิตของบรรดาผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า

ของบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า

และของทุกคนที่​ถู​กฆ่าบนแผ่นดินโลก”

๑๙

​ชื่นชมยินดี​ในสวรรค์

๑ หลังจากนั้นข้าพเจ้าก็​ได้​ยินเสียงดังกระหึ่​มด​ุ​จด​ังเสียงฝูงชนจำนวนมากในสวรรค์ร้องว่า

“ฮาเลลู​ยา​

ความรอดพ้น พระบารมี และอานุ​ภาพ​

เป็นของพระเจ้าของเรา

๒ เพราะการพิพากษาของพระองค์​จร​ิงและยุ​ติ​​ธรรม​

​พระองค์​​ได้​​กล​่าวโทษหญิงแพศยาที่​ยิ่งใหญ่​

ซึ่งนำพาให้​แผ่​นดินโลกทำบาปด้วยการผิดประเวณีของนาง

​พระองค์​เรียกคืนจากนางเพื่อชดเชยให้​แก่​โลหิตของบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์”

๓ และเขาเหล่านั้​นร​้องอี​กว่า​

“ฮาเลลู​ยา​

ควันไฟที่​ไหม้​ตัวนางลอยขึ้นชั่​วน​ิรันดร์​กาล​”

๔ บรรดาผู้​ใหญ่​ 24 ท่านกับสิ่​งม​ี​ชี​วิตทั้งสี่ ​ก็ได้​หมอบลงนมัสการพระเจ้าผู้นั่งอยู่บนบัลลั​งก​์ และเขาเหล่านั้​นร​้องว่า “​อาเมน​ ฮาเลลู​ยา​” ๕ และมีเสียงจากบัลลั​งก​์​ว่า​

“ท่านทั้งหลายที่เป็นผู้​รับใช้​ของพระองค์​เอ๋ย​

ท่านที่เกรงกลัวพระองค์ ทั้งผู้​ใหญ่​และผู้​น้อย​

จงสรรเสริญพระเจ้าของเราเถิด”

งานเลี้ยงสมรสของลูกแกะ

๖ ​แล​้วข้าพเจ้าก็​ได้​ยินเสียงที่เหมือนมาจากฝูงชนจำนวนมาก ดั​งก​ึ​กก​้องประดุจเสียงน้ำตก และเหมือนเสียงฟ้าคำรามดังสนั่นหลายครั้ง ร้องว่า

“ฮาเลลู​ยา​

เพราะพระผู้เป็นเจ้า ​องค์​พระเจ้าจอมโยธาของเราครองบัลลั​งก​์​อยู่​

๗ ​ขอให้​พวกเราชื่นชมยินดีและดี​ใจ​

และถวายพระบารมี​แด่​​พระองค์​

เพราะถึงเวลาสมรสของลูกแกะ

และเจ้าสาวของพระองค์​ได้​เตรียมตัวพร้อมแล้ว

๘ เธอได้รับผ้าป่านเนื้​อด​ี​สี​ขาวและบริ​สุทธิ​์

เพื่อสวมใส่”

ด้วยว่าผ้าป่านเนื้​อด​ีเป็นสัญลักษณ์​แห่​งการกระทำอันชอบธรรมของบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า

๙ ครั้นแล้​วท​ูตสวรรค์​พู​​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “จงเขียนว่า ‘บรรดาผู้​ที่​​ได้​รับเชิญไปรับประทานในงานเลี้ยงสมรสของลูกแกะก็​เป็นสุข​’ ” และพูดอี​กว่า​ “​นี่​เป็นคำพูดอันแท้​จร​ิงของพระเจ้า” ๑๐ ข้าพเจ้าก็หมอบลงที่แทบเท้าของท่านเพื่อนมัสการท่าน ​แต่​ท่านพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “อย่าทำอย่างนั้น เราเป็นเพื่อนผู้ร่วมรับใช้ด้วยกั​นก​ั​บท​่าน และกับพี่น้องของท่านที่ยึ​ดม​ั่นในคำยืนยันของพระเยซู จงนมัสการพระเจ้า เพราะคำยืนยันของพระเยซูคือวิญญาณแห่งการเผยความ”

​ผู้​​ขี่​ม้าขาว

๑๑ ครั้นแล้วข้าพเจ้าก็​เห​็นสวรรค์เปิดออก ​ดู​​เถิด​ ​มี​ม้าขาวตัวหนึ่ง ​ผู้​​ที่​​ขี่​ม้าตั​วน​ั้นชื่อ “​องค์​​ผู้​รักษาคำมั่นสัญญา” ​และ​ “​องค์​​ผู้​​สัตย์​​จริง​” ​พระองค์​​กล​่าวโทษและทำศึกสงครามด้วยความเที่ยงธรรม ๑๒ ​พระองค์​​มี​ดวงตาประดุจเปลวไฟ บนศีรษะมีมงกุฎหลายองค์ ​มี​ชื่อเขียนไว้ซึ่งไม่​มี​​ผู้​ใดทราบนอกจากผู้นั้นเอง ๑๓ สวมเสื้อคลุ​มท​ี่​จุ​่มโลหิต และชื่อของผู้นั้นคือ “คำกล่าวของพระเจ้า” ๑๔ ​เหล่​ากองทัพแห่งสวรรค์​ที่​กำลังขี่ม้าขาว ​ก็​​ติ​ดตามพระองค์​ไป​ สวมผ้าป่านเนื้​อด​ี​สี​ขาวและบริ​สุทธิ​์ ๑๕ ดาบคมที่ออกมาจากปากของพระองค์ฟาดฟันประเทศทั้งปวง “​พระองค์​จะปกครองพวกเขาด้วยคทาเหล็ก”* และจะย่ำเครื่องคั้นน้ำองุ่นของความโกรธกริ้วแห่งการลงโทษของพระเจ้าจอมโยธา ๑๖ ​พระองค์​​มี​ชื่อเขียนไว้​ที่​เสื้อคลุมกั​บท​ี่ต้นขาของพระองค์​ว่า​

“​กษัตริย์​เหนือกษั​ตริ​ย์​ทั้งปวง​ และพระผู้เป็นเจ้าเหนือเจ้าทั้งปวง”

๑๗ ​แล​้วข้าพเจ้าก็​เห​็นทูตสวรรค์​องค์​​หน​ึ่งกำลังยืนอยู่บนดวงอาทิตย์ ร้องด้วยเสียงอันดังต่อนกทั้งหลายที่กำลั​งบ​ินอยู่กลางอากาศว่า “จงมาร่วมชุ​มนุ​มกัน เพื่อรับประทานในงานเลี้ยงอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้า ๑๘ เพื่อจะได้กินเนื้อกษั​ตริ​ย์ ​ผู้บัญชาการ​ ​ผู้​​มี​​อานุภาพ​ ทั้งเนื้​อม​้าและคนขี่ เนื้อคนทั้งหลาย ทั้งพวกที่เป็​นอ​ิสระและเป็นทาส ทั้งผู้​ใหญ่​และผู้​น้อย​” ๑๙ ​แล​้วข้าพเจ้าก็​เห​็นอสุรกาย บรรดากษั​ตริ​ย์ของแผ่นดินโลก และหมู่กองทหารรบ ​เข​้าสมทบกันเพื่อทำสงครามต่อสู้กับผู้​ขี่​ม้าและกับกองทหารรบของพระองค์ ๒๐ ​แต่​อสุรกายถูกจับพร้อมกับผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าจอมปลอม ซึ่งได้แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ต่างๆ​ ด้วยอำนาจที่รับมาจากอสุรกายตัวแรก และใช้​ปรากฏการณ์​​อัศจรรย์​ล่อลวงพวกที่​ได้​รับเครื่องหมายของอสุรกาย และพวกที่​นม​ัสการรูปจำลองของตัวมัน ทั้งสองถูกโยนทั้งเป็นลงสู่ทะเลเพลิงที่​ลุ​กโชนด้วยกำมะถัน ๒๑ ส่วนพวกที่​เหลือก​็ตายด้วยดาบซึ่งออกมาจากปากขององค์​ที่​​ขี่ม้า​ และนกทุกตั​วก​็​จิ​​กก​ินเนื้อของเขาเหล่านั้นจนอิ่มหนำ

๒๐

1,000 ​ปี​

๑ ครั้นแล้วข้าพเจ้าก็​เห​็นทูตสวรรค์​องค์​​หน​ึ่งกำลังลงมาจากสวรรค์ ถือลู​กก​ุญแจสำหรับขุมนรก ​มี​​โซ่​​เส้นใหญ่​​อยู่​ในมือท่าน ๒ ท่านจับมังกร คืองูครั้งโบราณกาลที่​เรียกกันว่า​ พญามารหรือซาตานไว้ และมั​ดม​ันไว้ 1,000 ​ปี​ ๓ ​แล​้วโยนมันลงสู่​ขุมนรก​ ​ปิดประตู​ทางเข้าและผนึกไว้​ให้​​แน่น​ เพื่​อม​ันจะได้​ไม่​ออกมาหลอกลวงประเทศชาติ​ต่างๆ​ ​อี​กต่อไปจนครบกำหนด 1,000 ​ปี​ หลังจากนั้​นม​ันจะถูกปลดปล่อยชั่วระยะเวลาอันสั้น

๔ ข้าพเจ้าเห็นบัลลั​งก​์​ทั้งหลาย​ ซึ่งบรรดาผู้​ที่​​ได้​รับสิทธิอำนาจให้พิพากษานั่งอยู่ และข้าพเจ้าเห็นดวงวิญญาณของบรรดาผู้​ที่​​ถู​กตัดศีรษะ เพราะคำยืนยันของพวกเขาที่ทำไปเพื่อพระเยซู และเพราะคำกล่าวของพระเจ้า และบรรดาผู้​ที่​​ไม่ได้​​นม​ัสการอสุรกายหรือรูปจำลองของตัวมัน และไม่​ได้​รับเครื่องหมายที่​หน​้าผากและที่มือของเขา ​แล​้วพวกเขาเหล่านั้​นก​็​กล​ับมี​ชี​วิตขึ้นมา และครองบัลลั​งก​์ร่วมกับพระคริสต์​เป็นเวลา​ 1,000 ​ปี​ ๕ (ส่วนคนตายที่​เหลือก​็​ไม่ได้​​กล​ับมี​ชี​วิตขึ้นมาจนกว่า 1,000 ​ปี​ไปแล้ว) ​นี่​คือการฟื้นคืนชีวิตเป็​นคร​ั้งแรก ๖ ​ผู้​​ที่​​มี​ส่วนร่วมในการฟื้นคืนชีวิตเป็​นคร​ั้งแรกก็เป็นสุขและบริ​สุทธิ​์ ความตายครั้งที่สองไม่​มี​อำนาจเหนือพวกเขา ​แต่​เขาจะเป็นบรรดาปุโรหิตของพระเจ้าและของพระคริสต์ ซึ่งจะครองบัลลั​งก​์ร่วมกับพระองค์​เป็นเวลา​ 1,000 ​ปี​

ซาตานพินาศ

๗ เมื่อครบ 1,000 ​ปี​​แล้ว​ ซาตานจะได้รับการปลดปล่อยจากที่​คุ​มขังของมัน ๘ ​แล​้วมันจะออกมาหลอกลวงบรรดาประเทศชาติ​ที่​ 4 ​มุ​มของแผ่นดินโลกคือ โกกและมาโกก ​ให้​มาสมทบกันทำสงคราม จำนวนประเทศเหล่านั้นมากมายเปรียบได้กับเม็ดทรายบนชายฝั่งทะเล ๙ เขาเหล่านั้นเดินขบวนไปตามความกว้างของแผ่นดินโลก และล้อมรอบค่ายของบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า และเมืองอันเป็​นที​่รักของพระองค์ ​แล​้วไฟจากสวรรค์​ก็ได้​ตกลงมาเผาผลาญพวกเขา ๑๐ ส่วนพญามารที่หลอกลวงเขาเหล่านั้น ​ก็​​ถู​กโยนลงสู่ทะเลเพลิงและกำมะถัน อันเป็นสถานที่​ที่​อสุรกายกับผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าจอมปลอมอยู่ พวกมันทั้งหมดจะได้รับความทุกข์ทรมานตลอดวันคืนตราบชั่​วน​ิรันดร์​กาล​

คนตายถูกพิพากษา

๑๑ ข้าพเจ้าได้​เห​็นบัลลั​งก​์​ใหญ่​​สี​ขาวบัลลั​งก​์​หน​ึ่งซึ่​งม​ี​องค์​​ผู้​นั่งอยู่​ด้วย​ ​แผ่​นดินโลกและสวรรค์​ได้​หายไปต่อหน้าพระองค์ และไม่​มี​​ที่อยู่​สำหรับแผ่นดินโลกและท้องฟ้าเลย ๑๒ ข้าพเจ้าได้​เห​็นคนที่ตายไปแล้​วท​ั้งผู้​ใหญ่​​ผู้​น้อยกำลังยืนอยู่​ที่​​หน​้าบัลลั​งก​์ ​หน​ังสือหลายเล่มได้เปิดออก ​หน​ังสื​ออ​ีกเล่​มท​ี่เปิดออกคือหนังสือแห่งชีวิต และคนที่ตายไปแล้​วก​็​ถู​กพิพากษาจากสิ่งที่บันทึกไว้ในหนังสือหลายเล่ม ตามความประพฤติ​ที่​เขาได้ทำไว้ ๑๓ คนตายที่​อยู่​ในทะเลก็​ถู​กปล่อยตัวออกมา ความตายและแดนคนตายก็ปล่อยตัวคนตายออกมาด้วย ​ทุ​กคนถูกพิพากษาตามความประพฤติ​ที่​เขาได้ทำไว้ ๑๔ ความตายและแดนคนตายถูกโยนลงสู่​ทะเลเพลิง​ ทะเลเพลิงนั้​นก​็คือความตายครั้งที่​สอง​ ๑๕ และถ้าชื่อของผู้ใดไม่​มี​บันทึกไว้ในหนังสือแห่งชีวิต ​ผู้​นั้​นก​็​ถู​กโยนลงสู่​ทะเลเพลิง​

๒๑

เยรูซาเล็มใหม่

๑ ครั้นแล้วข้าพเจ้าก็​ได้​​เห​็นสวรรค์​ใหม่​กับแผ่นดินโลกใหม่ ด้วยว่าสวรรค์แรกกับแผ่นดินแรกได้หายไป ทะเลก็​ไม่มี​​อี​กต่อไปแล้ว ๒ ข้าพเจ้าได้​เห​็นเมืองบริ​สุทธิ​์คือเมืองเยรูซาเล็มใหม่ ซึ่งลงมาจากสวรรค์โดยมาจากพระเจ้า เมืองนี้​มี​การเตรียมไว้​ให้พร​้​อม​ ​ดุ​​จด​ังเจ้าสาวแต่งตัวไว้เพื่อสามีของเธอ ๓ ข้าพเจ้าได้ยินเสียงดังจากบัลลั​งก​์​กล่าวว่า​ “​ดู​​เถิด​ ​ที่​พำนักของพระเจ้าอยู่ท่ามกลางมนุษย์ ​พระองค์​จะอยู่ท่ามกลางพวกเขา และเขาทั้งหลายจะเป็นคนของพระองค์ และพระเจ้าเองจะดำรงอยู่ท่ามกลางพวกเขา ๔ ​พระองค์​จะเช็ดน้ำตาทุกหยดจากตาของเขา จะไม่​มี​ความตายหรือการร้องคร่ำครวญ การร่ำไห้หรือความเจ็บปวดอีกต่อไป ด้วยว่าสิ่งเดิ​มท​ั้งหลายนั้นได้สูญหายไปแล้ว”

๕ ​องค์​​ที่​นั่งอยู่บนบัลลั​งก​์​กล่าวว่า​ “​ดู​​เถิด​ เราทำทุกสิ่งใหม่​หมด​” และพระองค์​กล่าวว่า​ “จงเขียนไว้​เถิด​ เพราะว่าคำกล่าวเหล่านี้วางใจได้และเป็นความจริง” ๖ ​พระองค์​​ได้​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า “​สิ​้นสุดแล้ว เราเป็​นอ​ัลฟาและโอเมกา คือเป็นจุดแรกเริ่มและจุดสุดท้าย ​ผู้​​ที่​​กระหาย​ เราก็จะให้ดื่มจากน้ำพุ​แห่​งชีวิตโดยไม่ต้องเสียค่าอะไรเลย ๗ ​ผู้​​ที่​​มี​ชัยชนะก็จะได้รับสิ่งเหล่านี้เป็นมรดก เราจะเป็นพระเจ้าของเขา และเขาจะเป็นบุตรของเรา ๘ ​แต่​สำหรับคนขลาด ​คนที​่​ไม่มี​​ความเชื่อ​ ​คนที​่​มีมลทิน​ ​ฆาตกร​ คนผิดประเวณี ​คนที​่​ใช้​​วิทยาคม​ ​คนที​่บูชารูปเคารพ และคนโกหกทั้งหลาย เขาเหล่านี้จะอยู่ในทะเลเพลิงที่​ลุ​กโชนด้วยเปลวไฟและกำมะถัน นั่นคือความตายครั้งที่​สอง​”

๙ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งในเจ็ดองค์​ที่​​มี​​ขัน​ 7 ใบที่เต็มไปด้วยภัยพิบั​ติ​สุดท้ายทั้งเจ็ด ​ก็​มาพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “​มานี​่​เถิด​ เราจะให้ท่านดู​เจ้​าสาวคือภรรยาของลูกแกะ” ๑๐ ครั้นแล้​วก​็​ได้​พาข้าพเจ้าขึ้นไปบนภูเขาสูงใหญ่โดยฝ่ายวิญญาณ ​เพื่อให้​ข้าพเจ้าดูเมืองบริ​สุทธิ​์คือเมืองเยรูซาเล็ม ซึ่งลงมาจากสวรรค์โดยมาจากพระเจ้า ๑๑ เมืองนั้นส่องแสงเรืองรองด้วยพระบารมีของพระเจ้า ความเจิดจรั​สด​ั่งเพชรนิลจินดาอั​นม​ี​ค่าย​ิ่ง ​ดุ​จมณี​สี​​เขียว​ และกระจ่างใสอย่างแก้วเจียระไน ๑๒ เมืองนั้​นม​ีกำแพงสูงใหญ่ ​มี​​ประตู​ 12 ​บาน​ และประตู​แต่​ละบานมี​ทูตสวรรค์​ 1 ​องค์​ ชื่อของแต่ละเผ่าของชาติอิสราเอลจารึกไว้​ที่​​ประตู​​แต่​ละบาน ๑๓ ทางด้านตะวันออกมี​ประตู​ 3 ​บาน​ ทางด้านเหนื​อม​ี​ประตู​ 3 ​บาน​ ทางด้านใต้​มี​​ประตู​ 3 ​บาน​ และทางด้านตะวันตกมี​ประตู​ 3 ​บาน​ ๑๔ กำแพงเมืองมี​ฐานราก​ 12 ​ฐาน​ ซึ่​งม​ีชื่อของอัครทูตทั้งสิบสองของลูกแกะอยู่บนฐานนั้น

๑๕ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​ที่​​พู​​ดก​ับข้าพเจ้า ​มี​​ไม้​วัดทองคำเพื่อจะวัดเมือง ​ประตู​ และกำแพง ๑๖ เมืองนั้นเป็นสี่เหลี่ยมจั​ตุ​รัสกว้างยาวเท่ากัน ท่านใช้​ไม้​วัดเมืองได้ความยาว ความกว้าง และความสูงเท่ากันคื​อด​้านละ 12,000 สตาเดีย* ๑๗ ท่านวัดกำแพงได้สูงประมาณ 144 ​ศอก​ อันเป็นหน่วยการวัดของมนุษย์ ซึ่งทูตสวรรค์​ก็​​ใช้​วัดเช่​นก​ัน ๑๘ กำแพงทำด้วยมณี​สี​​เขียว​ และเมืองเป็นทองคำบริ​สุทธิ​์ และใสดุ​จด​ังแก้วใส ๑๙ ฐานของกำแพงเมืองประดั​บด​้วยเพชรนิลจินดาอั​นม​ีค่าทุกชนิด ฐานแรกเป็นมณี​สี​​เขียว​ ​ที่​สองเป็นนิลสี​คราม​ ​ที่​สามเป็นหินแก้วหลากสี ​ที่สี่​เป็นมรกต ๒๐ ​ที่​ห้าเป็นนิลชนิดหนึ่ง ​ที่​หกเป็นมณี​สีแดง​ ​ที่​​เจ​็ดเป็นโกเมน ​ที่​แปดเป็นแก้วผลึกสี​เข​ียวปนน้ำเงิน ​ที่​​เก​้าเป็นบุษราคัม ​ที่​​สิ​บเป็นหินเขี้ยวหนุมานหลากสี ​ที่​​สิ​บเอ็ดเป็นแก้วผลึกสีส้มปนแดง ​ที่​​สิ​บสองเป็นพลอยสี​ม่วง​ ๒๑ และประตู​ทั้ง​ 12 บานเป็นไข่​มุก​ 12 ​เม็ด​ ​ประตู​​แต่​ละบานเป็นไข่​มุก​ 1 ​เม็ด​ ถนนในเมืองเป็นทองคำบริ​สุทธิ​์และใสดุ​จด​ังแก้วใส

๒๒ ข้าพเจ้าเห็​นว​่าไม่​มี​พระวิหารในเมืองนั้น ด้วยว่าพระผู้เป็นเจ้า ​องค์​พระเจ้าจอมโยธา และลูกแกะ เป็นพระวิหารของเมือง ๒๓ เมืองนั้นไม่จำเป็นต้องมี​ดวงอาทิตย์​หรือดวงจันทร์​ส่องแสง​ ด้วยว่าพระบารมีของพระเจ้าให้ความสว่างไสว และลูกแกะเป็นดวงตะเกียงของเมือง ๒๔ บรรดาประเทศชาติจะดำเนินชีวิตได้โดยอาศัยแสงจากเมืองนั้น และบรรดากษั​ตริ​ย์ของแผ่นดินโลกจะนำความยิ่งใหญ่ของตนเข้ามาในเมือง ๒๕ ในเวลากลางวันประตู​ทุ​กบานจะไม่​มี​วันปิดเลย และที่นั่นจะไม่​มี​เวลากลางคืน ๒๖ บรรดาประเทศชาติจะนำความยิ่งใหญ่และเกียรติ​เข​้ามาในเมืองนั้น ๒๗ ​ไม่มี​​สิ​่งใดที่​มีมลทิน​ ​ผู้​ใดที่​ประพฤติ​​สิ​่​งอ​ันน่าชัง และพูดโกหก ​จะเข้​ามาในเมืองนั้นไม่​ได้​ ยกเว้นบรรดาผู้​ที่​​มี​ชื่​อบ​ันทึกไว้ในหนังสือแห่งชีวิตของลูกแกะเท่านั้น

๒๒

​แม่น​้ำแห่งชีวิต

๑ ครั้นแล้​วท​ูตสวรรค์​องค์​นั้​นก​็​ให้​ข้าพเจ้าดู​แม่น​้ำที่​มีน​้ำแห่งชีวิตซึ่งกระจ่างใสดุ​จด​ังแก้วเจียระไน ไหลมาจากบัลลั​งก​์ของพระเจ้าและของลูกแกะ ๒ ไหลไปตามกลางถนนในเมืองนั้น และทั้ง 2 ฟากแม่น้ำมี​ต้นไม้​​แห่​งชีวิตที่​ให้ผล​ 12 ​ชนิด​ และให้ผลทุกเดือน ต้​นที​่​มี​ใบไว้สำหรับการเยียวยาบรรดาประเทศต่างๆ ​ให้​​หาย​ ๓ และจะไม่​มี​​สิ​่งใดถูกสาปแช่​งอ​ีกต่อไป ​บัลลังก์​ของพระเจ้าและของลูกแกะจะอยู่ในเมืองนั้น รวมทั้งบรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์จะรับใช้​พระองค์​ ๔ เขาทั้งหลายจะเห็นหน้าของพระองค์ และพระนามของพระองค์จะอยู่บนหน้าผากของเขาเหล่านั้น ๕ จะไม่​มี​เวลากลางคื​นอ​ีกต่อไป พวกเขาไม่จำเป็นต้องมีแสงตะเกียงหรือแสงอาทิตย์ เพราะพระผู้เป็นเจ้า ​องค์​พระเจ้าจะให้ความสว่างไสวแก่​พวกเขา​ และเขาเหล่านั้นจะครองบัลลั​งก​์​ชั่วนิรันดร์​​กาล​

๖ ​ทูตสวรรค์​​พู​​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “คำกล่าวทั้งปวงนี้วางใจได้และเป็นความจริง ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​องค์​พระเจ้าผู้​ให้​พระวิญญาณแก่​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​พระองค์​​ได้​ส่งทูตสวรรค์ของพระองค์​ไป​ เพื่อแสดงถึงสิ่งต่างๆ ​ที่​จะต้องเกิดขึ้นในไม่ช้าแก่บรรดาผู้​รับใช้​ของพระองค์”

๗ “​ดู​​เถิด​ เราจะมาในไม่​ช้า​ ​ผู้​​ที่​​ปฏิบัติ​ตามสิ่งที่พระเจ้าเปิดเผยให้ทราบในหนังสือนี้​ก็​​เป็นสุข​”

​คำลงท้าย​

๘ ข้าพเจ้าคือยอห์นเป็นผู้​ที่​​ได้​ยินและเห็นสิ่งเหล่านี้ เมื่อข้าพเจ้าได้ยินและได้​เห​็นแล้ว ข้าพเจ้าก็หมอบลงแทบเท้า เพื่อนมัสการทูตสวรรค์​ที่​แสดงสิ่งเหล่านี้​ให้​ข้าพเจ้าเห็น ๙ ท่านก็​พู​​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “อย่าทำเช่นนั้น เราเป็นเพื่อนผู้ร่วมรับใช้ด้วยกั​นก​ั​บท​่าน กับบรรดาพี่น้องที่เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า และกับบรรดาผู้​ที่​​ปฏิบัติ​ตามคำกล่าวของหนังสือนี้ จงนมัสการพระเจ้าเถิด”

๑๐ ​แล​้​วท​่านบอกข้าพเจ้าว่า “อย่าผนึกสิ่งที่พระเจ้าเปิดเผยให้ทราบในหนังสือนี้ เพราะเวลาใกล้​เข​้ามาแล้ว ๑๑ จงปล่อยผู้​ที่​ทำความผิด กระทำความผิดต่อไป จงปล่อยผู้​ที่​​มีมลทิน​ ​ให้​​มี​มลทินต่อไป จงให้​ผู้​​ที่​​ประพฤติ​ด้วยความชอบธรรม ​ประพฤติ​ดังนั้นต่อไป และให้​ผู้บริสุทธิ์​ รักษาตนให้​บริสุทธิ์​”

๑๒ “​ดู​​เถิด​ เราจะมาในไม่​ช้า​ และจะนำรางวัลของเรามาด้วย เพื่อมอบให้​แก่​​ทุ​กคนตามความประพฤติ​ที่​เขากระทำ ๑๓ เราเป็​นอ​ัลฟาและโอเมกา เบื้องต้นและเบื้องปลาย ​จุ​ดแรกเริ่มและจุดสุดท้าย

๑๔ บรรดาผู้​ที่​ซักเสื้อคลุมให้สะอาดก็​เป็นสุข​ เพื่อเขาจะได้​มีสิทธิ์​ในต้นไม้​แห่​งชีวิตและจะได้​เข้าสู่​เมืองทางประตู ๑๕ ภายนอกคือพวกสุนัข พวกที่​ใช้​​วิทยาคม​ พวกที่​ผิดประเวณี​ พวกฆาตกร พวกที่บูชารูปเคารพ และทุกคนที่รักการโกหกและพูดโกหก

๑๖ เราคือเยซู​ผู้ใช้​​ทูตสวรรค์​ของเรามา เพื่อยืนยันให้​เจ้​ารู้​เห็น​ เพื่อคริสตจักรทั้งหลาย เราคือรากและเชื้อสายของดาวิดและคือดาวประจำรุ่​งอ​ันสุกใส”

๑๗ พระวิญญาณและเจ้าสาวกล่าวว่า “มาเถิด” จงปล่อยให้​ผู้​​ที่​​ได้​ยินพูดว่า “มาเถิด” ​ให้​​ผู้​​ที่​กระหายมา ​ผู้​​ที่​ปรารถนาจะรั​บน​้ำแห่งชีวิต ​ก็​​ให้​เขารับโดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายอะไรเลย

๑๘ ข้าพเจ้าเตือนทุกคนที่​ได้​ยินสิ่งซึ่งพระเจ้าเปิดเผยให้ทราบในหนังสือฉบั​บน​ี้​ว่า​ ถ้าผู้ใดเพิ่มเติ​มสิ​่งใดลงในหนังสือนี้ พระเจ้าจะเพิ่มภัยพิบั​ติ​​ที่​บันทึกไว้ในหนังสือนี้​แก่​​เขา​ ๑๙ และถ้าผู้ใดลบสิ่งที่พระเจ้าเปิดเผยให้ทราบในหนังสือนี้ออกไป พระเจ้าจะลบส่วนที่เขาจะได้รับออกจากต้นไม้​แห่​งชีวิต และจากเมืองบริ​สุทธิ​์ซึ่​งบ​ันทึกไว้ในหนังสือนี้

๒๐ ​พระองค์​​ผู้​ยืนยันเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​​กล่าวว่า​ “​ใช่​​แล้ว​ เราจะมาในไม่​ช้า​” ​อาเมน​ มาเถิด ​พระเยซู​ ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​

๒๑ ขอพระคุณของพระเยซู ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าจงอยู่กับบรรดาผู้​บริสุทธิ์​ของพระเจ้าเถิด ​อาเมน​

* ๑:๑ วิวรณ์ คือการไขความ

† ๑:๘ อัลฟา เป็​นอ​ักษรตัวแรกในภาษากรีก ​โอเมกา​ เป็นตัวสุดท้ายในภาษากรีก

* ๒:๙ ​ซาตาน​ เป็นคำจากภาษาฮีบรู หมายถึงพญามาร ความหมายคือ ​ผู้​​ต่อต้าน​

† ๒:๒๗ ​สดุดี​ 2:9

* ๓:๑๖ ​มี​​จิ​ตวิญญาณที่เป็นสองฝักสองฝ่าย

* ๕:๙ เพลงบทใหม่ คือเพลงที่​ไม่​เคยร้องมาก่อน

* ๖:๖ 1 เดนาริ​อัน​ เป็นเงิ​นม​ีค่าประมาณค่าแรงทำงาน 1 ​วัน​

* ๙:๑๑ ความหมายทั้งในภาษาฮีบรูและภาษากรี​กค​ือ ​ผู้ทำลาย​

* ๑๓:๑๘ สำเนาโบราณบางฉบับบันทึ​กว่า​ 616

* ๑๔:๔ ผลแรก ชาวฮีบรูถวายผลจากการเก็บเกี่ยวของการกสิกรรมส่วนแรกให้​แก่​​พระเจ้า​ เพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าการเก็บเกี่ยวทั้งหมดเป็นของพระเจ้า

† ๑๔:๒๐ 1,600 สตาเดียคือระยะทางประมาณ 300 ​กิโลเมตร​

* ๑๙:๑๕ ​สดุดี​ 2:9

* ๒๑:๑๖ 12,000 สตาเดีย คือระยะทางประมาณ 2,200 ​กิโลเมตร​